२२

मृडा नो रुद्रेति नो मयस्कृधि । अश्याम ते सुमतिं देवयज्यया क्षयद्वीरस्य तव रुद्र मीढ्वः । सुम्नायन्निद्विशो अस्माकमा चरारिष्टवीरा जुहुवाम ते हविः । त्वेषं वयं रुद्रं यज्ञसाधनं वङ्कुं कविमवसे नि ह्वयामहे । आरे अस्मदमतिं हेडो अस्यतु सुमतिमिद्वयमस्या वृणीमह इति तिस्रश्चात्वाले १

हव्यं प्रीणीहि हव्यं श्रीणीहि हव्यं पच हव्यं श्रपय हव्यमसि हव्याय त्वा हव्येभ्यस्त्वा हव्ये सीदेत्यष्टौ शामित्रे २

अव ते हेङः । उदुत्तमम् । तत्त्वा यामीति तिस्रोऽवभृथे ३

तासु घ्रचरन्ति ४

खण्डाः कृष्णा लक्ष्मणाश्चोत्कर उदस्यति ५

अवशिष्टाश्च भित्त्वा यत्प्राग्यूपसम्मानात्तत्कृत्वैकयूपमेकादश वा यूपान्सम्मिनोति ६

तेषां पूर्वेद्युरग्निष्ठम् । अत्रैवेतरान् । श्वो वा ७

एकयूपे वैकादशिनानुपाकरोति ८

अग्नीषोमीयस्य पशुपुरोडाशमष्टौ देवसुवां हवींष्यनुनिर्वपति ९

समानं तु स्विष्टकृदिडम् १०