०८ परित्यज्य

EL SIGNIFICADO DE PARITYAJYA (HABIENDO RENDIDO).
página 528

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल् त्यागम् आवदु,

“परित्यज्य” इत्यत्र
त्यागो नाम -

In the word parityajya, the ‘giving up’ or abandonment consists in

En la palabra parityajya, el ‘abandono’ consiste en

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् त्यागमावदु,

इऩि परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्बप्पोगिऱवराय्, अदु उपसर्गम्, धातु, ल्यप्, ऎऩ्ऱिम्मूऩ्ऱु रूबमायिरुप्पदाल् अदिल् प्रधानमाऩ धातुवुक्कु अर्थमरुळिच् चॆय्गिऱार् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिल् त्यागमावदु इति ।

‘‘अनया च प्रपत्त्या माम्
आकिञ्चन्यैक-पूर्वकम्’’()

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

‘‘अनया च प्रपत्त्या माम्
आकिञ्चन्यैक-पूर्वकम्’’()

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या

for it has been said,

“By this prapatti and with only ākiñcanya or one’s being without other upāyas as a prerequisite etc..”,

porque se ha dicho,

“Por este prapatti y con sólo ākiñcanya o el ser de uno sin otros upāyas como requisito previo, etc..”,

‘‘अनया च प्रपत्त्या मामाकिञ्चन्यैकपूर्वकम्’’() इत्यादिगळिऱ्पडिये

अनया चेति । इतरोपायनैराश्यपूर्वकमाग इन्द प्रपत्तियिऩालेये ऎऩ्ऩै वशीकरिक्कक्कडवऩॆऩ्गै।

अकिञ्चनऩ् आऩ तऩ्ऩिलैयैक् कण्डु
उपायान्तरङ्गळिऱ् पिऱन्द नैराश्यम्।

अकिञ्चनस्य स्वस्य दशा-दर्शनेनोपायान्तरेषु जातं नैराश्यम् ।

the aversion to other kinds of upāya (than prapatti),
which arises from a consideration of one’s being destitute of the competency for them.

la aversión a otros tipos de upāya (que no sean prapatti),
que surge de una consideración de que uno está desprovisto de la competencia para ellos.

अकिञ्चनऩाऩ तऩ्ऩिलैयैक् कण्डु उपायान्तरङ्गळिऱ् पिऱन्द नैराश्यम्।

आसैयाले पऱ्ऱ् आऩाल्
“आसैयै विडुगै त्यागम्” ऎऩ्ऩ उचितम् इऱे।

आशया ग्रहणे क्रियमाणे,
आशात्यागस् त्याग इति सुवचः किल ।

If there is connection due to desire,
the giving up of that desire is certainly tyāga or renunciation.

Si hay conexión por deseo,
renunciar a ese deseo es ciertamente tyāga o renunciación.

आसैयाले पऱ्ऱाऩालासैयै विडुगै त्यागमॆऩ्ऩ उचितमिऱे।

उपायत्तै विडुगै त्यागशब्दार्थमाग इरुक्क नैराश्यत्तै त्यागशब्दार्थमागच् चॊल्ललामो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आसैयाले पऱ्ऱाऩालिति । आसैयिऩाले उपायान्तरत्तिल् सम्बन्धमागिल् आशारूपकारणाभावे उपायान्तरसम्बन्धरूपकार्याभावम् स्वतः सिद्धिक्कुमागैयाल् इङ्गु सम्बन्धाभावरूपत्यागवचनम् तत्कारणीभूताशाभावत्तै उपचारत्ताले बोधिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अदिल् ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्ताले

तत्र ‘परि’ इत्युपसर्गेण

The preposition pari (before tyaj)

La preposición pari (antes de tyaj)

अदिल् ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्ताले

इऩि परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गार्थत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् अदिल् परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्ताले इति । नैराश्यम् त्यागशब्दार्थमाऩाल् परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गम् अदिऩ् अतिशयत्तैच्चॊल्लुमिऱे।

‘‘अनागतानन्त-काल-समीक्षया ऽप्य् अ-दृष्ट–सन्तारोपायः’’
(श्रीरङ्गगद्यम्),

‘‘अनागतानन्त-काल-समीक्षया ऽप्य् अ-दृष्ट–सन्तारोपायः’’
(श्रीरङ्गगद्यम्),

“I see no means of crossing (the sea of samsāra) in all the eternity of time
which lies before me,"

“Yo no veo ningún medio de cruzar (el mar del samsāra) en toda la eternidad del tiempo
que yace delante de mí",

‘‘अनागतानन्तकालसमीक्षयाप्यदृष्टसन्तारोपायः’’(श्रीरङ्गगद्यम्),

‘‘त्वत्-पाद-कमलाद् अन्यन्
न मे जन्मान्तरेष्व् अपि’’
(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१०)

‘‘त्वत्-पाद-कमलाद् अन्यन्
न मे जन्मान्तरेष्व् अपि’’
(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१०)

and

“It is only by the lotus feet of the Lord
that I shall attain the desired goal.
I have no other means of attaining spiritual welfare in any of my births.”

y

“Es ** sólo por los pies de loto del Señor
que alcanzaré la meta deseado.
No tengo otros medios para alcanzar bienestar espiritual en ninguno de mis nacimientos”.

‘‘त्वत्पादकमलादन्यन्न मे जन्मान्तरेष्वपि’’(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१०)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
अत्यन्ताकिञ्चनऩुक्कु
सर्व-कालत्तिलुम् सर्व-प्रकारत्तालुम् योग्यतैय् इल्लामै तॆळिगैयाले
पिऱन्द नैराश्यातिशयञ् जॊल्लप् पडुगिऱदु।

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
अत्यन्ताकिञ्चनस्य
सर्व-कालेषु सर्व-प्रकार-योग्यता-राहित्यस्य ज्ञानेन
जातो नैराश्यातिशय उच्यते ।

(This prefix) is to show the extreme aversion arising from the lack of competence (for other upāyas )
at all times and in every form,
which the person destitute of upāyas has come to realise in himself
as expressed in the above passages.

(Este prefijo) es para mostrar la aversión extrema que surge de la falta de competencia (para otros upāyas)
en todo momento y en toda forma,

que la persona desposeída de upāyas ha llegado a realizar en sí misma
como expresado en los pasajes anteriores.

इत्यादिगळिऱ् पडिये अत्यन्ताकिञ्चनऩुक्कु सर्वकालत्तिलुम् सर्वप्रकारत्तालुम् योग्यतैयिल्लामै तॆळिगैयाले पिऱन्द नैराश्यातिशयञ्जॊल्लप्पडुगिऱदु।

सर्व-प्रकारत्तालुम् त्यागम् आवदु;

पूर्णानुष्ठान-शक्तिय् इल्लाद बोदु
यथा-शक्त्य्-अनुष्ठानम् पण्णुगिऱोम्

ऎऩ्ऱुम्,

सर्व-प्रकारैस् त्यागो नाम -

पूर्णानुष्ठान-शक्त्य्-अभावे
यथा-शक्त्य्-अनुष्ठानं कुर्म

इति,

“Aversion in every form” means

“Though I cannot adopt the upāya in full perfection,
I will do it to the best of my ability;

“Aversión en todas sus formas” significa

“Aunque no puedo adoptar el upāya en plena perfección,
Lo haré lo mejor que pueda;

सर्वप्रकारत्तालुम् त्यागमावदु; पूर्णानुष्ठानशक्तियिल्लादबोदु यथाशक्त्यनुष्ठानम् पण्णुगिऱोमॆऩ्ऱुम्,

नैराश्यत्तुक्कु अतिशयमावदु सर्वप्रकारत्तालुम् त्यागमाग मुडिगैयाल् सर्वप्रकारत्यागत्तै विवरिक्किऱार् सर्वप्रकारत्तालुम् त्यागमावदु इति ।

अदुक्कु योग्यतैय् इल्लाद दशैयिले
वेऱे सिल अनुकल्पङ्गळैय् आदल्
उपायोपायङ्गळैय् आदल् अनुष्ठिक्किऱोम्

ऎऩ्ऱुम्,

[[३५३]]

तद्-योग्यता-विरह-दशायाम्
अन्यान् कांश्चिदनुकल्पान् वा उपायोपायान् वाऽनुतिष्ठाम

इति

when that also is too difficult to perform,
I will adopt, in the place of the prescribed aṅgas, something less difficult
or the upāyas which will produce the prescribed upāyas",

cuando eso también es demasiado difícil de realizar,
Adoptaré, en lugar de los aṅgas prescritos, algo menos difícil.
o los upāyas que producirán los upāyas prescritos",

अदुक्कु योग्यतैयिल्लाद दशैयिले वेऱे सिल अनुकल्पङ्गळैयादल् उपायोपायङ्गळैयादलनुष्ठिक्किऱोम् ऎऩ्ऱुम्,

तऩक्कु दुष्करङ्गळैक् गणिसिक्कुम् दुराशैय् अऱ्ऱ् इरुक्कै।

स्वस्य दुष्करेषु प्रवर्तमानाया दुराशाया अभावः ।

- being without the improper desire to perform
what is impossible for a man
with the (above) thoughts.

- ser sin el deseo inapropiado de actuar
¿Qué es imposible para un hombre?
con los pensamientos (arriba).

दऩक्कु दुष्करङ्गळैक् कणिसिक्कुम् दुराशैयऱ्ऱिरुक्कै।

दुष्करङ्गळैक् कणिसिक्कुम् - दुष्करङ्गळै विषयीगरिक्कुम्, दुराशैयऱ्ऱिरुक्कै इति । इङ्गु सर्वप्रकारत्तालुम् त्यागमावदु ऎऩ्ऱारम्बित्तु दुराशैयऱ्ऱिरुक्कै ऎऩ्ऱु मुडिक्कैयाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि प्रयोज्यप्रयोजकयोरभेदोपचारम् प्रदर्शितमायिऱ्ऱु।

इव्व् +++(सिद्धस्यैव)+++ अनुवादत्तुक्कु
अधिकार-विशेषत्तैक् काट्टुगै प्रयोजनम्।

+++(सिद्धस्यैव)+++ अस्यानुवादस्याधिकार-विशेष- प्रदर्शनं प्रयोजनम् ।

The object of this anuvāda (statement of what has already occurred)
namely “sarva dharmān parityajya” (which is not a vidhi or injunction)
is to indicate the person
who is specially competent to adopt prapatti.

El objeto de esta anuvāda (declaración de lo que ya ha ocurrido)
a saber “sarva dharmān parityajya” (que no es un vidhi o mandato)

es para indicar la persona
quien es especialmente competente para adoptar prapatti.

इव्वनुवादत्तुक्कु अधिकारविशेषत्तैक् काट्टुगै प्रयोजनम्।

ल्यबादिगळ् अनुवादरूपमायुम् विधिरूपमायुमिरुक्कुम्। ‘‘भुक्त्वा चान्द्रायणञ्चरेत्’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् निषिद्धभोजनत्तै अनुवदित्तु निषिद्धभोजनं कृत्वा वर्तमानः चान्द्रायणरूपं प्रायश्चित्तं चरेत् ऎऩ्ऱु प्रायश्चित्तत्तै विधिक्कैयाल् इङ्गु भुजिधातूत्तरमाऩ क्त्वाप्रत्यत्तिऱ्कु भोजनानुवादरूपत्वमे कॊळ्ळवेण्डुम्। प्रायश्चित्त विधानवचनत्तिल् निषिद्धभोजनविधानस्यासम्भवात् ।
इप्पडिये ‘‘त्रीन् लोकान् सम्परिक्रम्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् कण्डुगॊळ्वदु। ‘‘स्नात्वा भुञ्जीत’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् क्त्वाप्रत्ययत्तिऱ्कु विधिरूपत्वमे कॊळ्ळवेणुम्; अप्राप्तत्वेनानुवादासम्भवात् । इप्पडिये ‘‘प्रक्षाल्याचामेत्’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् ल्यप्पुक्कु विधिपरत्वमे स्वीकार्यम्; प्रक्षाळनस्य पूर्वमप्राप्तत्वात् । तथा च इङ्गु त्यजधातुवुक्कु अनुवादरूपत्वं विधिरूपत्वं वेति विशये कीऴ् ‘‘अकिञ्चनऩाऩ तऩ्ऩिलैयैक्कण्डु उपायान्तरङ्गळिल् पिऱन्द नैराश्यम्’’ ऎऩ्ऱु प्राप्तमाऩ नैराश्यार्थकत्वम्
सॊल्लुगैयाले तदुत्तरमाऩ ल्यप्पुक्कु अनुवादरूपत्वमे कॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऱु एऱ्पडुगिऱदु। तथा च इन्द अनुवादत्तिऱ्कु प्रयोजनमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वनुवादत्तिऱ्कु अधिकार विशेषत्तैक् काट्टुगै प्रयोजनमिति । अधिकारविशेषत्तै - आकिञ्चन्यरूपमाऩ अधिकारविशेषत्तै,

अदिल् ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गम्
अधिकार-पौष्कल्यत्तै विवक्षिक्किऱदु।

अत्र परीत्य्-उपसर्गेणाधिकार-पौष्कल्यं विवक्ष्यते ।

The preposition pari in parityajya is to indicate the person
who is most competent
or has full competence.

La preposición pari en parityajya es para indicar la persona
Quien es más competente
o tiene plena competencia.

अदिल् ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गम् अधिकारपौष्कल्यत्तै विवक्षिक्किऱदु।

अप्पोदु परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गम् अधिकारपौष्कल्यत्तिऱ्कु द्योतकमॆऩ्गिऱार् अदिल् परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गमिति ।

११‘‘अनित्यम् असुखं लोकम्
इमं प्राप्य भजस्व माम्’’(गीता ९-३३)

११‘‘अनित्यम् असुखं लोकम्
इमं प्राप्य भजस्व माम्’’(गीता ९-३३)

“Having reached this world which is perishable and without pleasure, you should resort to me with devotion,”

“Habiendo llegado a este mundo corruptible y sin placer,
deberías recurrir a mí con devoción.”

११‘‘अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व माम्’’(गीता ९-३३)

अनुवादपक्षत्तिऱ्कु अनुगुणमाऩ दृष्टान्तत्तैक् काट्टि दार्ष्टान्तिकत्तिलुम् तत्समानार्थकतैयैयुपपादिक्किऱार् अनित्यमसुखमित्यादियाल्।

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल् “प्राप्य” ऎऩ्गिऱदु विधिय् अऩ्ऱिक्के

‘‘प्राप्य वर्तमानस् त्वम्’’

ऎऩ्ऱु व्याख्यातम् आऩाऱ् पोले

इत्यत्र " प्राप्य" इत्यस्य विधित्वं हित्वा

‘‘प्राप्य वर्तमानस् त्वम्’’

" प्राप्य वर्तमानस्त्वम्” इति व्याख्यानवत्

In the (above) sentence:- “having reached” does not state a vidhi or injunction meaning - “Reach this world”.

It only means
‘Being in this world’
or
‘since you are in this world’.

En la oración (arriba): -
“haber alcanzado” no establece un vidhi o mandato que signifique - “Alcanza este mundo”.

solo significa
‘Estar en este mundo’
o
‘ya que estás en este mundo’.

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् प्राप्य ऎऩ्गिऱदु विधियऩ्ऱिक्के

इङ्गुम्

‘‘परित्यज्य स्थितस् त्वम्’’

ऎऩ्ऱु विवक्षितम् आगक् कडवदु।

अत्रापि

“परित्यज्य स्थितस् त्वम्”

इति विवक्षितं युक्तम् ।

So also, here,
the words “sarvadharmān parityajya”
do not mean give up all dharmas.
It should be taken to mean:

“You that have given up all dharmas”.

Así también, aquí,
las palabras “sarvadharmān parityajya”
No quieren decir renunciar a todo el dharmas.
Debe entenderse en el sentido de significa:

“Tú que has renunciado a todos los dharmas”.

‘‘प्राप्य वर्तमानस्त्वं’’ ऎऩ्ऱु व्याख्यातमाऩाऱ्पोले इङ्गुम् ‘‘परित्यज्य स्थितस्त्वं’’ ऎऩ्ऱु विवक्षितमागक् कडवदु।

इप्-पडि अर्थान्तरङ्गळिलुम् प्रयोगम् उण्डागैयाले
क्त्वा-श्रुति-मात्रत्तैक् कॊण्डु
“त्यागम् अङ्गम्” ऎऩ्ऩव् ऒण्णादु।

इत्थम् अर्थान्तरेष्व् अपि प्रयोग-सत्त्वात्
क्त्वा-श्रुति-मात्रावलम्बनेन
त्यागोऽङ्गम् इति वक्तुं न युक्तम् ।

Since this usage of ‘having done a thing’ (past participle) is met with in other senses also,
it is not right to say that
‘having given up all dharmas’
or ‘giving up all dharmas’
is one of the accessories enjoined for prapatti.

(What is meant is not that
the person should give up
but that, as he is unable to adopt other dharmas,
he should seek the Lord as an upāya.)

Dado que este uso de ‘haber hecho una cosa’ (participio pasado) se encuentra también en otros sentidos,
no es correcto decir eso
‘habiendo renunciado a todos los dharmas’
o ‘renunciar a todos los dharmas’
es uno de los accesorios ordenado para prapatti.

(Lo que quiere decir no es que
la persona debería rendirse
pero que,
como es incapaz de adoptar otros dharmas,
él debe buscar al Señor como un upāya.)

इप्पडि अर्थान्तरङ्गळिलुम् प्रयोगमुण्डागैयाले क्त्वाश्रुतिमात्रत् तैक्कॊण्डु त्यागमङ्गमॆऩ्ऩवॊण्णादु।

ल्यप् अनुवादत्तिऱ्कुम् विधिक्कुम् साधारणमागैयाले इन्द ल्यप् मात्तिरत्तैक् कॊण्डु सर्व धर्मपरित्यागत्तै प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग विधिप्पदागच् चॊल्लक्कूडादॆऩ्गिऱार् इप्पडि इत्यादियाल्।

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱव् इदु
विधिय् आऩ बोदु
प्रपत्त्य्-अध्यायादिगळिल् विधिक्किऱ बडिये
आकिञ्चन्य-प्रतिसन्धानादि-रूपम् आऩ कार्पण्यम् आगिऱ प्रपत्त्य्-अङ्गत्तै विधिक्किऱद् ऎऩ्ऱाल्
अर्थत्तिल् विरोधम् इल्लै +++(यद्य् अपि शीघ्र-धी-गम्यता नास्ति)+++।

“परित्यज्य” इत्य्-अस्य विधित्वे,
प्रपत्त्य्-अध्यायादिषु विहित-रीत्या
आकिञ्चन्य-प्रतिसन्धानादि-रूपं कार्पण्यं
प्रपत्त्य्-अङ्गं विधीयत
इत्य्-उक्तौ - नार्थे विरोधः +++(यद्य् अपि शीघ्र-धी-गम्यता नास्ति)+++।

If parityajya (having given up) is to be considered (at all) as enjoining what should be done (vidhi),
there is nothing wrong in stating
that it enjoins, as in the chapters on Prapatti and elsewhere, the thought of helplessness (kārpaṇya)
which is of the nature of such thoughts
as being destitute of upãyas.

Si parityajya (haber renunciado) debe considerarse (en absoluto) como ordenar lo que debe hacerse (vidhi),
no hay nada de malo en afirmar
que impone, como en los capítulos sobre Prapatti y otros lugares, el pensamiento de impotencia (kārpaṇya)
que es de la naturaleza de tales pensamientos
como ser desprovisto de upãyas.

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविदुविधियाऩबोदु प्रपत्त्यध्यायादिगळिल् विधिक्किऱबडिये आकिञ्चन्यप्रतिसन्धानादिरूपमाऩ कार्पण्यमागिऱ प्रपत्त्यङ्गत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् अर्थत्तिल् विरोधमिल्लै।

इन्द ल्यप्पुक्कु विधिरूपत्वमे अङ्गीकरिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ पक्षत्तिल् शास्त्रविरुद्धमाऩ सर्वधर्मपरित्यागविधिरूपत्वत्तै विट्टु शास्त्रानुगुणमाऩ आकिञ्चन्यानुसन्धानरूपकार्पण्यत्तै त्यजिधातुवाले लक्षित्तु विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् बाधकमिल्लै यॆऩ्गिऱार् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविदु विधियाऩबोदु इति ।

अप् पोदु ‘‘सर्व-धर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱदु

तदा, ‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’ इत्यनेन,

In that interpretation, “sarva dharmān parityajya”

En esa interpretación, “sarva dharmān parityajya”

अप्पोदु ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱदु

इप्पडि कार्पण्यत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् अप्पोदु ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् अप्पोदु सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविदु इति ।

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयो ऽकिञ्चनोऽगतिः’’
(अहिर्बुध्न्यसंहिता ३७-३०),

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयो ऽकिञ्चनोऽगतिः’’
(अहिर्बुध्न्यसंहिता ३७-३०),

“I am the abode of all offences (against Thee)
and I have no means of saving myself
nor have I anything else to attain than Thee”,

“Yo soy la morada de todas las ofensas (contra Ti)
y no tengo medios para salvarme
ni tengo nada más que alcanzar que Ti”,

‘‘अहमस्म्यपराधानामालयोऽकिञ्चनोऽगतिः’’(अहिर्बुध्न्यसंहिता ३७-३०),

‘‘न धर्म-निष्ठो ऽस्मि’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

‘‘न धर्म-निष्ठो ऽस्मि’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

and

“I have not performed dharma with any constancy;
I have not realised the nature of the self
nor have I bhakti or devotion to Thy lotus feet”.

y

“Yo no he realizado el dharma con constancia;
No me he dado cuenta de la naturaleza del yo.
tampoco tengo bhakti o devoción a Tus pies de loto”.

‘‘न धर्मनिष्ठोस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

सर्व-धर्मङ्गळुम् तऩ्ऩै योग्यता-पर्यन्तम् आगक् कऴित्त बडियै
मुऩ्ऩ् इट्टुक् कॊण्ड्

ऎऩ्ऱ बडि।

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या

सर्व-धर्मैस् स्वस्य योग्यता-पर्यन्ततया त्यक्ततां पुरस्कृत्य

इत्य् उक्तं भवति ।

as has been (well) expressed in such passages as the above:

(It) would mean

“Reflect at first on the state in which you are unfit
for the adoption or performance of every form of dharma”

(in this case it would be a vidhi).

como ha sido (bien) expresado en pasajes como el anterior:

(Eso) significaría

“Reflexiona al principio sobre el estado en el que estás no apto
para la adopción o ejecución de cada forma de dharma”

(en este caso sería un vidhi).

इत्यादिगळिऱ्पडिये सर्वधर्मङ्गळुम् तऩ्ऩै योग्यतापर्यन्तमागक् कऴित्तबडियै मुऩ्ऩिट्टुक्कॊण्डॆऩ्ऱबडि।

सर्वधर्मङ्गळुम् तऩ्ऩै योग्यतापर्यन्तमागक् कऴित्तबडियै मुऩ्ऩिट्टुक्कॊण्डु इति । इङ्गु लक्षणया धर्मान् ऎऩ्गिऱ द्वितीयैक्कु षष्ट्यर्थत्तैयुम् परिपूर्वकत्यजि धातुवुक्कु परित्यागपुरस्कारार्थत्तैयुम् अङ्गीकरित्तु स्वकर्मकसर्वधर्म कर्तृकपरित्यागत्तै पुरस्करित्तुक्कॊण्डु ऎऩ्ऱु अर्थम् कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इव्व्-अळवु विलम्बित-प्रतीतिकम् आऩव् अर्थमुम्
बहु-प्रमाणानुगुणम् आगैयाल्

अवऱ्ऱुक्कु विरुद्धम् आग शङ्कराद्य्+++(→सयूथ्यभ्रान्तैर् अपि)+++-उक्तङ्गळ् आऩ
सर्व-धर्म-स्वरूप-त्यागाद्य्+++(→उपायत्वबुद्धित्यागोऽपि)+++-अर्थङ्गळिऱ् काट्टिलुम्
उपादेयम्।

एतावद् विलम्बित–प्रतीतिको ऽप्य् अर्थो
बहु-प्रमाणानुगुणत्वात्
तद्-विरुद्ध-शङ्कराद्य्+++(→सयूथ्यभ्रान्तैर् अपि)+++ -उक्त– सर्व-धर्म-स्वरूप-त्यागाद्य् +++(→उपायत्वबुद्धित्यागोऽपि)+++- अर्थापेक्षयोपादेयः ।

Even this interpretation, which is not the meaning that strikes one immediately
and is therefore a little strained,
is better than the meanings given by Saṅkara and others
that what is intended here
is such as the giving up of the dharmas themselves in their essential nature (svarūpa),
because it is not in keeping with any pramāṇas
(for in the chapters on prapatti,
it is enjoined that the rites and observances of castes and āśramas
should (always) be performed).

Incluso esta interpretación, que no es el significado que salta a uno inmediatamente
y está por lo tanto un poco tenso,
es mejor que los significados dados por Saṅkara y otros
eso es lo que se pretende aquí
es tal como el abandono de los dharmas mismos en su naturaleza esencial (svarūpa),
porque no está de acuerdo con ningún pramāṇas
(porque en los capítulos sobre prapatti,
se ordena que los ritos y observancias de castas y āśramas
debe (siempre) realizarse).

इव्वळवु विळम्बितप्रतीतिकमाऩवर्थमुम् बहुप्रमाणानुगुणमागैयाल् अवऱ्ऱुक्कु विरुद्धमाग शङ्कराद्युक्तङ्गळाऩ सर्वधर्मस्वरूपत्यागाद्यर्थङ्गळिऱ्काट्टिलुमुपादेयम्।

ननु सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु सर्वधर्मङ्गळै स्वरूपेण विट्टु ऎऩ्गिऱ अर्थम् अविलम्बितमागत् तोऩ्ऱानिऱ्क सर्वधर्म कर्तृकस्वकर्मकपरित्यागत्तै मुऩ्ऩिट्टुक्कॊण्डु ऎऩ्ऱु इव्वळवु विळम्बितमाय्त् तोऩ्ऱुगिऱ अर्थत्तै अङ्गीकरिप्पदु उचितमागुमो वॆऩ्ऩ? अविलम्बितप्रतीतिकमायिरुन्दालुम् बहुप्रमाणविरुद्धमागैयाल् शङ्कराद्युक्तसर्वधर्मस्वरूप त्यागरूपार्थत्तैक्काट्टिलुम् बहुप्रमाणानुगुणमाऩ इव्वर्थमे उपादेयमॆऩ्गिऱार् इव्वळवु इत्यादियाल्।

शङ्करादीत्यत्रादिपदत्ताले एकदेशिकळुक्कु ग्रहणम्। +++(5)+++
स्वरूपत्यागाद्यर्थङ्गळिति ।
इङ्गु आदिशब्दत्ताले सर्वधर्मङ्गळिलुम् उपायत्वबुद्धित्यागत्तिऱ्कु सङ्ग्रहः ।

प्रपत्तिक्क् आगव् ऒरु धर्मङ्गळुम् अनुष्ठिक्क वेण्डाव्

ऎऩ्ऱु प्रपत्तियिऩ्-उडैय नैरपेक्ष्यत्तैच् चॊल्लुगिऱद्

ऎऩ्गै विधि-पक्षत्तुक्कु उचितम्।

“प्रपत्त्य्-अर्थं कश्चिद् अपि धर्मो नानुष्ठेय” > इति प्रपत्तेर् नैरपेक्ष्यम् उच्यत

इत्य् एतत् विधि-पक्षस्योचितम् ।

When we take parityajya as a vidhi or injunction,
it would be appropriate to say that
the meaning of sarva dharmān parityajya is -

“No dharma of any kind need be performed for the sake of prapatti”,

in the sense that prapatti does not require any of them (as aṅgas).

Cuando tomamos “parityajya” como vidhi o mandato,
sería apropiado decir que
el significado de “sarva dharmān parityajya” es -

“No es necesario realizar ningún dharma de ningún tipo por el bien de prapatti”,

en el sentido de que prapatti no requiere ninguno de ellos (como aṅgas).

प्रपत्तिक्कागवॊरु धर्मङ्गळुमनुष्ठिक्कवेण्डावॆऩ्ऱु प्रपत्तियिऩुडैय नैरपेक्ष्यत्तैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्गै विधिपक्षत्तुक्कु उचितम्।

सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविदु वर्णाश्रमादिसकलधर्मङ्गळुम् भक्तिक्कु अङ्गमाग ऎप्पडि अपेक्षिक्कप्पडुगिऱदो अप्पडि प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग ऒरु धर्मङ् गळैयुमपेक्षिक्कवेण्डामॆऩ्ऱु प्रपत्तिनैरपेक्ष्यत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् स्वरसमॆऩ्गिऱार् प्रपत्तिक्काग इति ।

अप्-पोदु ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गम्

‘‘आचान्तेन कर्तव्यं’’,
‘‘शुचिना कर्तव्यम्’’

इत्य्-आदिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ सर्व-साधारण-योग्यतापादकङ्गळुम्
इदुक्क्-अङ्गम् आग स्वीकार्यङ्गळ् आगाद्

ऎऩ्ऱु विवक्षिक्किऱदु।

तदा परीत्य् उपसर्गः,

‘‘आचान्तेन कर्तव्यं’’,
‘‘शुचिना कर्तव्यम्’’

इत्य्-आदिषूक्ताः सर्व-साधारण-योग्यतापादका अप्य् एतद्-अङ्गतया न स्वीकार्या

इति विवक्षति ।

In that case, the use of the preposition “pari” would suggest that
even such observances as are stated in

" This should be done after performing achamana”

and

“This should be done with bodily purity”,

which are requisite for securing fitness for all rites in common,
are not to be accepted as aṅgas for prapatti.

En ese caso, el uso de la preposición “pari” sugeriría que
incluso tales observancias como están indicadas en

“Esto debe hacerse después de realizar achamana”

y

“Esto debe hacerse con pureza corporal”,

que son requisitos para asegurar la aptitud para todos los ritos en común,
no deben ser aceptados como aṅgas para prapatti.

अप्पोदु ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गम् ‘‘आचान्तेन कर्तव्यं’’, ‘‘शुचिना कर्तव्य’’ मित्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ सर्वसाधारणयोग्यतापादकङ्गळुमिदुक्कङ्गमाग स्वीकार्यङ्गळागा तॆऩ्ऱु विवक्षिक्किऱदु।

इन्द नैरपेक्ष्यपक्षत्तिल् धातुविऩालेये कर्मसामान्यनैरपेक्ष्यम् तोऩ्ऱुगैयाल् परि ऎऩ्बदऱ्कु प्रयोजनमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पोदु ‘‘परि’’ ऎऩ्गिऱ उपसर्गमिति । त्यजिधातुविऩाले शरणागतिक्कु विशिष्य अङ्गमाग कर्मापेक्षैयिल्लैयॆऩ्ऱु तोऩ्ऱिऩालुम् सर्वशास्त्रीय कर्मङ्गळुक्कुम् योग्यतापादकमाग विधिक्कप्पट्ट शुचित्वाचमनादिगळैयुम् निषेधिक्कैयिल् परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्तिऱ्कुत् तात्पर्यमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।

इङ्ङऩ् अऩ्ऱिक्के
कर्म-योगं, ज्ञान-योगम्, भक्ति-योगम् ऎऩ्गिऱ धर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूप–त्यागम् प्रपत्तिक्क् अङ्गम् ऎऩ्ऩुम् पक्षत्तिल्
प्रपत्ति सर्वाधिकारम् अऩ्ऱिक्कॆय् ऒऴियुम्।

एवम् अस्वीकृत्य,

कर्म-योग– ज्ञान-योग– भक्ति-योग-रूपाणां धर्माणां स्व-रूप-त्यागः प्रपत्तेर् अङ्गम्

इति पक्षे,
प्रपत्तिः सर्वाधिकार-हीना स्यात् ।

[[३५४]]

Notwithstanding this,
if it is maintained that the giving up of such dharmas as karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga in their essential form (svarūpa)
is an aṅga or accessory to prapatti,
it would follow that
prapatti is not in the competence of any one.

A pesar de esto,
si se mantiene que el abandono de dharmas como karma yoga, jñāna yoga y bhakti yoga en su forma esencial (svarūpa)
es un aṅga o accesorio de prapatti,
se seguiría que
prapatti no es competencia de nadie.

इङ्ङऩऩ्ऱिक्के कर्मयोगम् ज्ञानयोगम् भक्तियोगमॆऩ्गिऱ धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागम् प्रपत्तिक्कङ्गमॆऩ्ऩुम् पक्षत्तिल्प्रपत्ति सर्वाधिकारमऩ्ऱिक्कॆ यॊऴियुम्।

सर्वधर्म स्वरूपत्यागम् शरणागतिक्कु अङ्गमॆऩ्ऱु सॊल्लुबवर्गळ् पक्षत्तिल् अनिष्टत्तै आपादिक्किऱार् इङ्ङऩऩ्ऱिक्के इति ।

धर्मानुष्ठान-शक्तऩुक्क् इऱेय्
अवऱ्ऱिऩ्-उडैय त्यागत्तै विधिक्क वेण्डुवदु।

धर्मानुष्ठान-शक्तस्य किल तेषां त्यागो विधातव्यः ।

The abandonment of a dharma can be enjoined
only in the case of a person
who is capable of performing it.

El abandono de un dharma puede ser ordenado
sólo en el caso de una persona
quién es capaz de realizarlo.

धर्मानुष्ठानशक्तऩुक्किऱे यवऱ्ऱिऩुडैय त्यागत्तै विधिक्क वेण्डुवदु।

सर्वाधिकारमऩ्ऱिक्केयॊऴियु मॆऩ्बदै सहेतुकमाग उपपादिक्किऱार् धर्मानुष्ठानशक्तऩुक्किऱे इति ।

इदु बहु-प्रमाण सिद्धम् आऩ कार्पण्यम् आगिऱव् अङ्गत्तुक्कुम्,

इदं बहु-प्रमाण-सिद्धस्य कार्पण्य-रूपस्याङ्गस्य,

This (would be opposed) to the thought of helplessness ( kārpaṇya ), which is called an aṅga ( of prapatti ) according to many pramāṇas.

Esto (se opondría) al pensamiento de impotencia (kārpaṇya),
que se llama aṅga (de prapatti) según muchos pramāṇas.

इदु बहुप्रमाण सिद्धमाऩ कार्पण्यमागिऱवङ्गत्तुक्कुम्,

शक्तऩुक्के विधिक्क वेण्डुमॆऩ्गिऱ आपत्ति इष्टमॆऩ्ऩिल्; कार्पण्यम् अङ्गमॆऩ्गिऱ प्रमाणत्तिऱ्कुम् आकिञ्चन्यम् अधिकारमॆऩ्गिऱ सम्प्रदायत्तिऱ्कुम् विरुद्धमामॆऩ्गिऱार् इदु बहुप्रमाणेत्यादिना । यद्यपि शक्तऩायिरुप्पवऩुक्के कर्मयोग ज्ञानयोग भक्तियोगङ्गळुडैय स्वरूपत्यागम् विहिदमॆऩ्ऱाल् अशक्ताधिकारत्व सम्प्रदायम् विरुद्धमाम्।

’’पुगल् ऒऩ्ऱ् इल्लाव् अडियेऩ्’’
(तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०),

“उपायेन केनापि हीनो दासोऽहम्",

“I am without any upāyas
and have no other saviour”.

“Yo soy sin ningún upāyas
y no tengo otro salvador”.

’’पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०),

‘कुलङ्गळ् आयव् (ईर्-इरण्डिल्’ +++(न जातः)+++)
(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०),

“कुलेषु”

“I was not born into any of the four castes
so as to be competent for the performance of dharma”.

“Yo no nací en ninguna de las cuatro castas
para ser competente para la ejecución del dharma”.

’’कुलङ्गळाय’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०),

‘कुळित्तु+++(=स्नात्वा)+++ मूऩ्ऱ् (अऩलैय्+++(=अनलानां)+++ ओम्बुम्+++(=परिचरणम् [त्यक्तम्])+++)’
(तिरुमालै २५),

“स्नात्वा त्रीन् "

“I have given up the rites to be performed by a Brahmin
who has the mark of worshipping the three fires after ablution”,

“He he renunciado a los ritos que realizará un brahmán
que tiene la marca de adorar los tres fuegos después de la ablución”,

’’कुळित्तु मूऩ्ऱु’’(तिरुमालै २५),

‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम्)

‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम्)

and

I am not well established
in the performance of dharma,
nor have I realised the nature of my self etc.

y

No estoy bien establecido
en la realización del dharma,
ni me he dado cuenta de la naturaleza de mi yo, etc.

‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम्)

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम् आऩव्
अ-किञ्चनाधिकारम् ऎऩ्गिऱ संप्रदायत्तुक्कुम्
विरुद्धम् आम्।

इत्य्-आदिषु प्रसिद्धस्य
अकिञ्चनाधिकार इति संप्रदायस्य च विरुद्धम् ।

It would also be opposed to the tradition that
prapatti is for those who are destitute of upāyas,
which is evident from such passages as the above.

También se opondría a la tradición de que
prapatti es para aquellos
que están desposeídos de upāyas,
lo cual es evidente en pasajes como el anterior.

इत्यादिगळिले प्रसिद्धमाऩवकिञ्चनाधिकारमॆऩ्गिऱ संप्रदायत्तुक्कुम् विरुद्धमाम्।

ईश्वरऩैप् पऱ्ऱ अत्यन्त-पर-तन्त्रतैयाले
उपायान्तरङ्गळुक्कु क्षेत्र-ज्ञऩ् नित्याशक्तऩ् > ऎऩ्ऱु काट्टिय्
इवऩुक्क् अवऱ्ऱिऩ्-उडैय त्यागत्तै विधिक्किऱद्

ऎऩ्ऩुम् अदु
सर्व-शास्त्र–स्व-वचन– स्वप्रवृत्त्य्-आदि-विरोधत्ताले
अत्यन्त-परिहास्यम्।

ईश्वरं प्रत्य् अत्यन्त-पर-तन्त्रत्वाद्
उपायान्तराणां क्षेत्रज्ञो नित्याशक्त

इति कल्पयित्वा
अस्य तेषां त्यागो विधीयत

इति कथनं
सर्व-शास्त्र– स्व-वचन– स्व-प्रवृत्त्य्-आदि- विरोधाद्
अत्यन्त-परिहास्यम् ।

To state that the jīva (kṣetrajna) is eternally incapable of all other upāyas,
since he is entirely dependent on and subject to the control of Iśvara
and (in the same breath) to state that the giving up of these dharmas or upāyas is enjoined on him
is against all śastras
and is opposed also to the very words of these writers and their actual practice.

(For how can a man give up a dharma
which he is not capable of performing?
How can a man proceed to perform kaiṅkarya,
if he is incapable of it
owing to utter dependence and subjection?)

It would, therefore, be extremely ridiculous to hold this view.

Afirmar que la jīva (kṣetrajna) es eternamente incapaz de todos los demás upāyas,
ya que él es enteramente dependiente y sujeto al control de Iśvara

y (al mismo tiempo) afirmar que le está ordenado renunciar a estos dharmas o upāyas

está en contra de todos los śastras
y se opone también a las mismas palabras de estos escritores y su práctica real.

(Porque - ¿cómo puede un hombre renunciar a un dharma
que él no es capaz de realizar?
¿Cómo puede un hombre proceder a realizar kaiṅkarya?
si él es incapaz de ello
debido a la absoluta dependencia y sujeción?)

Por lo tanto, sería extremadamente ridículo sostener esta opinión.

ईश्वरऩैप् पऱ्ऱ अत्यन्तपरतन्त्रतैयाले उपायान्तरङ्गळुक्कु क्षेत्रज्ञऩ् नित्याशक्तऩॆऩ्ऱुगाट्टिय् इवऩुक्कवऱ्ऱिऩुडैय त्यागत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऩुमदु सर्वशास्त्र स्ववचन स्वप्रवृत्त्यादि विरोधत्ताले अत्यन्त परिहास्यम्।

अप्पडियऩ्ऱिक्के अत्यन्तपरतन्त्रतया नित्याशक्तऩाऩ जीवऩुक्कु कर्मयोगादिस्वरूपत्यागम् विहिदमॆऩ्ऱाल् अकिञ्चनाधिकारत्व सम्प्रदायत्तिऱ्कु विरोधमिल्लैयेयॆऩ्ऩ, अन्दप् पक्षत्तिलुम् सर्वशास्त्र स्ववचनस्वप्रवृत्त्यादिगळोडे विरोधम् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्गिऱार् ईश्वरऩैप्पऱ्ऱ इत्यादियाल्।

सर्वशास्त्रस्ववचनस्वप्रवृत्त्यादिविरोधत्ताले इति । अशक्तियिऩाले सर्वधर्मस्वरूपत्यागत्तै विधिक्किऱदु ऎऩ्गैयिल् उत्तरकृत्यविधायक सर्वशास्त्रविरोधमुम्, उपायान्तरत्तिले इवऩै नित्याशक्तऩागच् चॊल्लि, अन्द अशक्तऩुक्कु तत्त्यागत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् स्ववचनविरोधमुम्, स्नानोर्ध्वपुण्ड्रधारणजपमालाकरणादिस्वप्रवृत्तिविरोधमुम्, आदिशब्दग्राह्यशिष्टानुष्ठानविरोधमुम्, वरुमागैयाल् अत्यन्तपरिहास्यमामॆऩ्ऱबडि।

अप्-पोदु तुल्य-न्यायत्ताले ‘‘व्रज’’ ऎऩ्गै दाऩुम् घटियादु।

तदा तुल्य-न्यायतया
“व्रज” इति विधानम् अपि न घटेत ।

If this view were right,
then by the same logic,
even the vidhi contained in vraja (seek me etc.)
would be impossible of performance.

Si este punto de vista fuese correcto,
entonces por la misma lógica,
incluso el vidhi contenido en vraja (búscame etc.)
sería imposible de realizar.

अप्पोदु तुल्यन्यायत्ताले ‘‘व्रज’’ ऎऩ्गैदाऩुम् घटियादु।

जीवऩै नित्याशक्तऩाग ऒप्पुक्कॊण्डाल् इवऩैक्कुऱित्तु शरणं व्रज ऎऩ्ऱु विधिक्कवुम् मुडियादॆऩ्गिऱार् अप्पोदु इति ।

“उपायान्तरङ्गळुक्कु जीवात्मा नित्याशक्तऩ्” ऎऩ्गै
तङ्गळुक्क् अनिष्टम् आऩव् अनुवाद-पक्षत्तुक्कु स्थिरी-करणम् पण्णिऩ बडिय् आम् अत्तऩै।

उपायान्तराणां जीवात्मा नित्याशक्त

इति प्रतिपादनं
स्वानिष्टस्यानुवाद-पक्षस्य स्थिरी-करणापादनम्
इत्य् एतावद् एव ।

The statement that the jīvātmā is eternally incapable of all other upāyas
would only go to confirm the view
that parityajya (here, does not enjoin the giving up and) only states what has already occurred (anuvāda) (owing to inability ),
which these writers would not like to accept.

La declaración de que la jīvātmā es eternamente incapaz de todos los demás upāyas
sólo iría a confirmar la vista
que “parityajya” (aquí, no ordena el abandono y) sólo declara lo que ya ocurrió (anuvāda) (debido a la incapacidad),
que a estos escritores no les gustaría aceptar.

उपायान्तरङ्गळुक्कु जीवात्मा नित्याशक्तऩॆऩ्गै तङ्गळुक्कनिष्टमाऩ वनुवादपक्षत्तुक्कु स्थिरीकरणम् पण्णिऩबडियामत्तऩै।

प्रसङ्गाद् दूषणान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् उपायान्तरङ्गळुक्कु इत्यादियाल्। उपायान्तरत्तिल् जीवऩ् नित्याशक्तऩॆऩ्ऱाल् तत्त्यागम् पूर्वमे सिद्धमागैयाले अदु अवर्गळुक्कनिष्टमाऩ त्यागानुवादपक्षत्तिऱ्के अनुकूलमामॆऩ्ऱु करुत्तु।

एक-प्रयोगं ताऩे
अ-शक्तऩैप् पऱ्ऱ त्यागानुवादम् आय्
इतरऩैप् पऱ्ऱ त्याग-विधिय् आगै
एक-वाक्यत्तिल् घटियादु।

एक-प्रयोगस्यैव
अशक्तं प्रति त्यागानुवादरूपत्वं
शक्तं प्रति त्याग-विधि-रूपत्वं
चैकस्मिन् वाक्ये न घटेत ।

वाक्यस्य विधित्वं भवति चेत्, कस्यापि पक्षे नापगच्छेत्।

(Further) the use of a single set of words in a single sentence cannot mean both

the statement of what has occurred owing to inability
in the case of the man who is not capable

and the injunction to the man who is capable of performance to give it up

(which is another view held by some.)

(Además) el uso de un solo conjunto de palabras en una sola oración no puede significar ambas

la declaración de lo que ha ocurrido debido a la incapacidad
en el caso del hombre que no es capaz

y el mandato al hombre que es capaz de realizar un renuncia

(que es otra opinión sostenida por algunos).

एकप्रयोगन् दाऩे अशक्तऩैप्पऱ्ऱ त्यागानुवादमाय् इतरऩैप्पऱ्ऱ त्यागविधियागै एकवाक्यत्तिल् घटियादु।

परित्यज्य ऎऩ्गिऱविदु
उपायान्तरत्तिल् शक्तऩैक् कुऱित्तु विधिरूपम् आयुम्
अशक्तऩैक्कुऱित्तनुवादरूपमायुमाऩालोव्

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् एकप्रयोगन्दाऩे इति । एकवाक्यत्तिलिति ।
वाक्यभेदाङ्गीकारे स एव दोषः ऎऩ्ऱु करुत्तु।

फलत्तिल् वैषम्यमुम् अऩ्ऱिक्के
अधिकारियुम् एकऩ् आय् इरुक्क
गुरु-लघु-विकल्पमुञ् जॊल्ल वॊण्णादु।

फले वैषम्ये न सति
अधिकारिणि चैकस्मिन् सति
गुरु-लघु-विकल्पोऽपि
वक्तुं न युज्यते ।

Nor can it be held that the option is given to the same person (adhikārī)
who is capable of performing dharma
either to perform the dharma or to give it up.
This would mean two alternative courses,
one of which is difficult and the other light,
when there is no difference in the object of attainment.

Tampoco se puede sostener que la opción se da a la misma persona (adhikārī)
quién es capaz de realizar el dharma
ya sea para realizar el dharma o para renunciar a él.
Esto significaría dos cursos alternativos,
uno de los cuales es difícil y el otro ligero,
cuando no hay diferencia en el objeto de logro.

फलत्तिल् वैषम्यमुमऩ्ऱिक्के अधिकारियुम् एकऩा यिरुक्क गुरुलघु विकल्पमुञ्जॊल्लवॊण्णादु।

उपायान्तरशक्तऩैक्कुऱित्ते उपायान्तरत्यागविधिपूर्वकमाऩ लघुवाऩ शरणागतियै विधिक्किऱदॆऩ्ऱुम्, अवऩुक्के विगल्बत्ताले गुरुवाऩ उपायान्तरत्तैये उपासनवाक्यम् विधिक्किऱदॆऩ्बदुम् घटियादॆऩ्गिऱार् फलत्तिल् वैषम्यमुमऩ्ऱिक्के इत्यादियाल्।

गुरूपायत्तिले शक्तऩाऩ् अवऩुक्के
अदिऩ् त्यागविशिष्टम् आऩ लघूपायत्तै विधित्ताल्
गुरूपायत्तिल् ऒरुत्तरुम् प्रवर्तिप्पार् इल्लामैयालुम्,

गुरूपाये शक्तस्यैव तत्-त्याग-विशिष्ट– लघूपाय-विधौ
गुरूपाये प्रवर्तमानस्य कस्याप्य् अभावात्

For if the man who is capable of adopting the difficult upāya
is enjoined to adopt the lighter or easier upāya
by giving up the performance (of what he is capable of ),
then no one would ever think of adopting the more difficult upāya

Porque si el hombre que es capaz de adoptar el difícil upāya
se le recomienda adoptar el upāya más ligero o más fácil
renunciando al rendimiento (de lo que es capaz),
entonces nadie jamás pensaría en adoptar el upāya más difícil

गुरूपायत्तिले शक्तऩा ऩवऩुक्के अदिऩ् त्यागविशिष्टमाऩ लघूपायत्तै विधित्ताल् गुरूपायत्तिलॊरुत्तरुम् प्रवर्तिप्पारिल्लामैयालुम्,

ऒरु अधिकारिक्कु ऒरु फलत्तैक् कुऱित्ते गुरुवाऩ उपायत्तैयुम् लघुवाऩ उपायत्तैयुम् विधिक्किऱदॆऩ्गिऱ इप्पक्षत्तिल् ऎल्लोरुम् लघूपायत्तिलेये प्रवृत्तिप्पारागैयाल् गुरूपायविधायकशास्त्रत्तिऱ्कु अननुष्ठानलक्षणाप्रामाण्यम् सम्भविक्कुमॆऩ्गिऱार् गुरूपायत्तिले इत्यादियाल्।

वेऱ् ऒरु मुखत्ताले अधिकार-भेदञ् जॊल्ल वॊण्णामैयालुम्

गुरूपायत्तै विधिक्किऩ्ऱ शास्त्रङ्गळ् ऎल्लाम् प्रमाणम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴियुम्।

मुखान्तरेणाधिकारिभेदस्य दुर्वचत्वाच् च

गुरूपाय-विधायकानि शास्त्राणि
सर्वाण्य् अप्य् अ-प्रमाणानि स्युः ।

and since there is no other way in which the difference in competency could be stated,
all the śāstras which enjoin the performance or adoption of the more difficult upāya
would carry no weight.

y dado que no hay otra manera de establecer la diferencia en competencias,
todos los śāstras que ordenan la realización o adopción del upāya más difícil
llevaría ningún peso.

वेऱॊरु मुखत्ताले अधिकारभेदञ् जॊल्लवॊण्णामैयालुम् गुरूपायत्तै विधिक्किऩ्ऱ शास्त्रङ्गळॆल्लाम् प्रमाणमऩ्ऱिक्के यॊऴियुम्।

वेऱॊरु मुखत्ताले इति । मन्दज्ञानरुम् मन्दविश्वासरुम् भक्तिक्कु अधिकारियॆऩ्ऱुम्, पूर्णज्ञानरुम् महाविश्वासशालियुम् प्रपत्तिक्कु अधिकारियॆऩ्ऱुम् अधिकारिभेदकल्पनम् वक्ष्यमाणरीत्या व्यासादिगळुक्कु ज्ञानविश्वासमान्द्यापादकमागैयाले सॊल्लवॊण्णामैयालुमॆऩ्ऱबडि। लोकत्तिल् गुडजिह्विकान्यायत्ताले, अदावदु रुग्णऩाऩ बालऩुक्कु कटुवाऩ औषधत्तैक् कॊडुक्क वेण्डियदऱ्काग मुदलिल् जिह्वैयिल् गुडत्तैत् तडवि इप्पडित्ताऩ् इरुक्कु मॆऩ्ऱु औषधत्तिल् प्ररोचऩैयैयुण्डुबण्णि कटुवाऩ औषधत्तैक् कॊडुप्पदुवऴक्कम्।

लघूपाय-प्ररोचनार्थम् आग गुरूपायत्तै विधित्तु
अदु तऩ्ऩैये निषेधिक्किऱद् ऎऩ्गैयुम्
अत्यन्तानुचितम्।

लघूपाय-प्ररोचनार्थं गुरूपायं विधाय
स एव निषिध्यत

इति कथनम् अत्यन्तानुचितम् ।

It is also extremely inappropriate to say that,
in order to stimulate the adoption of the easier upāya,
the difficult upāya is (first) enjoined
and then forbidden for performance.

Es también extremadamente inapropiado decir eso,
para estimular la adopción del upāya más fácil,
el difícil upāya es (primero) ordenado
y luego prohibido para rendimiento.

लघूपायप्ररोचनार्थमाग गुरूपायत्तै विधित्तु अदु तऩ्ऩैये निषेधिक्किऱदॆऩ्गैयुमत्यन्तानुचितम्।

इन्द न्यायत्ताले लघूपायत्तैक् काट्टि गुरूपायत्तै प्ररोचिप्पिक्किऱदु न्याय्यमाऩालुम् मुदलिल् गुरूपायत्तै विधित्तु लघूपायप्ररोचनार्थम् अदै विडच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्बदु अत्यन्तानुचितमॆऩ्गिऱार् लघूपायप्ररोचनार्थमाग इत्यादियाल्।

अनुपायङ्गळै उपायङ्गळ् आग विधिक्किऱद् ऎऩ्ऱाल्
श्रुति-स्मृतिगळ् मोहन-शास्त्रङ्गळ् आग प्रसङ्गिक्कैयाले
शरण्य-स्वरूपादिगळुम् सिद्धियाद बडिय् आम्। +++(5)+++

[[३५५]]

अनुपाया उपायत्वेन विधीयन्ते

इत्य्-उक्तौ
श्रुति-स्मृत्य्-आदीनां मोहन-शास्त्रत्व-प्रसङ्गात् शरण्य–स्व-रूपादीन्य् अपि
न सिध्येयुः । +++(5)+++

The view that
what are not (really) upāyas are enjoined as upāyas
(and are thereafter condemned as unfit for performance) -
this view would tend to look upon the śrutis and the smṛtis as deceptive.
Even such things as the essential nature of the Saviour (which we learn only from them)
could not (then) be known for certain.

La vista que
qué no son (realmente) upāyas están prohibidos como upāyas
(y son a partir de entonces condenados como no aptos para desempeño) -
esta visión tendería a considerar a los śrutis y a los smṛtis como engañosos.
Incluso cosas como la naturaleza esencial del Salvador (que aprendemos sólo de ellos)
no se pudo (entonces) conocer con certeza.

अनुपायङ्गळै उपायङ्गळाग विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् श्रुतिस्मृतिकळ् मोहनशास्त्रङ्गळाग प्रसङ्गिक्कैयाले शरण्यस्वरूपादिगळुम् सिद्धियादबडियाम्।

इप्पडि गुरूपायत्तैक् काट्टि लघूपायत्तै प्ररोचिप्पिक्किऱदु ऎऩ्ऩुम् पक्षत्तिल् अनौचित्यत्तैक् काट्टि भक्त्यादिगळुक्कु उपायत्वमे इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुम् अवर्गळ् पक्षत्तिल् दूषणान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनुपायङ्गळैयित्यादियाल्।

शरण्यस्वरूपादिगळुम् सिद्धियादबडियामिति ।
‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्गिऱ शास्त्रमुम् मोहकम् आऩ बडियाले
शरणागति कर्मीभूतशरण्यस्वरूपमे सिद्धिक्कादागैयाल्
शरणागतिविधानमे कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।

गुरुक्कळ् आऩ कृष्य्-आदि-व्यापारङ्गळुम्
लघुक्कळ् आऩ रत्न-वाणिज्यादिगळुम्
अर्थार्थिगळ् बक्कल् विकल्पिक्किऱदुवुम्
अधिकारि-विशेष-व्यवस्थैयाले
ऎऩ्ऩुम् इडम् लोक-प्रसिद्धम्।

गुरु-भूतानां कृष्य्-आदि-व्यापाराणां
लघूनां रत्न-वाणिज्यादीनाञ् च
अर्थार्थिषु विकल्पो ऽप्य् अधिकारि-विशेष-व्यवस्थयेत्य् एतत्
लोकप्रसिद्धम् ।

It is true that, in the world, among those that are desirous of wealth,
some choose cultivation of the soil and other such difficult operations,
while others choose lighter professions like dealing in rubies and other gems;
but this option is determined by the differences in capacity or competence among the adhikārīs.

Es cierto que, en el mundo, entre aquellos que están deseosos de riqueza,
algunos eligen el cultivo del suelo y otras operaciones difíciles similares,
mientras que otros eligen profesiones más ligeras como negociar con rubíes y otras gemas;
pero esta opción está determinada por las diferencias de capacidad o competencia entre los adhikārīs.

गुरुक्कळाऩ कृष्यादि व्यापारङ्गळुम् लघुक्कळाऩ रत्नवाणिज्यादिगळुम् अर्थार्थिकळ्बक्कल् विकल्पिक् किऱदुवुम् अधिकारिविशेषव्यवस्थैयाले ऎऩ्ऩुमिडम् लोकप्रसिद्धम्।

आऩालुम् अर्थार्थिकळैक् कुऱित्ते अतिप्रयाससाध्यतया गुरुवाऩ कृषियैयुम् लघुवाऩ रत्नवाणिज्यत्तैयुम्

‘‘अर्थार्थी कृषिं कुर्यात् रत्नवाणिज्यं वा’’

ऎऩ्ऱु विधिक्कक् काणविल्लैयो वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् गुरुक्कळाऩ कृष्यादिव्यापारङ्गळुमिति ।
अधिकारिविशेष व्यवस्थैयाले इति । अतिप्रयाससहदेहदार्ढ्यशालिनः रत्नपरीक्षार्हबुद्धिशून्यस्यैव कृष्यादिविधानमुम्, रत्नपरीक्षार्हबुद्धिविशेषशालिनः वाणिज्यार्हधनवत एव रत्नवाणिज्यविधानमुम् लोकत्तिल् काणप्पडुगिऱ तिऱे ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इदऩाल् ऎङ्गुम् अधिकारभेदमिऩ्ऱिक्के ऒरुवऩुक्के गुरुलघु विकल्पविधानम् अनुचितमे ऎऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।

+++(कूरत्त्-)+++आऴ्वाऩ्-उडैय चरम-श्लोक-व्याख्यानत्तिलुम्
इव्व्-अळवे विवक्षितम् आगैयाल्
ऒरु विरोधम् इल्लै।

श्रीकूरेशस्य चरमश्लोक-व्याख्यानेऽप्य्
एतावत एव विवक्षितत्वात्
न कश्चिद् विरोधः ।

‘‘उपायान्तरदौष्कर्यात्
शोचन् त्वं मद्-अवाप्तये ।
साधनत्वेन निर्णीतान्
सर्वान् सन्त्यज्य दूरतः ॥
मामेकं शरणं याहि’’

इति कूरेशः।

Kooarathalvan’s commentary on the carama śloka :-

“You that suffer (from anxiety)
because of the impossibility of adoption of other upāyas,
give up everything that has been declared as the means of attaining me
and seek me as (your) refuge (tor salvation)”–

this commentary, too, means only what has been explained (as the meaning so far)
and is not, therefore, opposed to it.

(In that commentary ‘giving up’ states only what has occurred before (anuvāda)
or means only “without doing it as an aṅga required for prapatti.”)

Comentario de Kooarathalvan sobre el carama śloka: -

“Tú que sufres (de ansiedad)
debido a la imposibilidad de adopción de otros upāyas,
renunciar a todo lo que ha sido declarado como medio para alcanzarme
y búscame como (tu) refugio (para la salvación)”–

este comentario también significa sólo
lo que se ha explicado (como el significado hasta ahora)
y no, por lo tanto, se opone a ello.

(En ese comentario ‘renunciar’ indica sólo lo que ha ocurrido antes (anuvāda)
o significa sólo “sin hacerlo como un aṅga requerido para prapatti”).

आऴ्वाऩुडैय चरमश्लोकव्याख्यानत्तिलु मिव्वळवे विवक्षितमागैया लॊरु विरोधमिल्लै।

कूरत्ताऴ्वाऩरुळिच्चॆय्द चरमश्लोकव्याख्यानत्तिल्

‘‘उपायान्तरदौष्कर्यात्
शोचन् त्वं मद्-अवाप्तये ।
साधनत्वेन निर्णीतान्
सर्वान् सन्त्यज्य दूरतः ॥
मामेकं शरणं याहि’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् उपायान्तरदौष्कर्यत्ताल् साधनत्वेन निर्णीतङ्गळाऩ सर्वधर्मङ्गळैयुम् विट्टु शोचित्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ त्वं मामेकं शरणं याहि ऎऩ्ऱु अन्वयित्तु अर्थम् कॊण्डाल् अनुवादपक्षत्तिल् कीऴ् नाम् सॊऩ्ऩ अर्थमे तोऱ्ऱु कैयाल् अदिल् गुरुलघुविकल्पप्रतीति प्रसक्तियेयिल्लै यॆऩ्गिऱार् आऴ्वाऩुडैय इत्यादियाल्।

समावर्तनादिगळिल् गुरु-लघु-विकल्पमुम्
अवस्था-विशेषङ्गळाले नियतम्

ऎऩ्ऱु कॊळ्ळाद बोदु, गुरु-विधान-वैयर्थ्यमुम् वरुम्।

समावर्तनादिषु गुरु-लघु-विकल्पोऽप्य् अवस्था-विशेषैर् नियत

इत्य्-अनभ्युपगमे
गुरु-विधान-वैयथ्यं प्रसज्येत ।

It is true that, in such cases, as Samāvartana or the conclusion of the Prājāpatyavrata,
baths accompanied by certain vratas or observances are prescribed
and also (as an alternative) baths without any such vratas (which are easier).
But this option is determined by the condition or the circumstances in which the person is situated.
If we do not take it in this light,
the enjoining of the more difficult alternative would be of no use (for no one would adopt it).

Es cierto que, en casos tales como el Samāvartana o la conclusión del Prājāpatyavrata,
baños acompañados de ciertos vratas u observancias son prescritos
y también (como alternativa) baños sin tales vratas (que son más fáciles).

Pero esta opción está determinada por la condición o las circunstancias en las que se encuentra la persona.
Si no lo tomamos desde esta perspectiva,
ordenando la alternativa más difícil sería inútil (porque nadie la adoptaría).

समावर्तनादिगळिल् गुरुलघु विकल्पमुम् अवस्था विशेषङ्गळाले नियतमॆऩ्ऱु कॊळ्ळादबोदु, गुरुविधानवैयर्थ्यमुम् वरुम्।

ननु समावर्तनत्तिल्

‘‘वेदम् अधीत्य स्नास्यन्
प्राग् उदयात् व्रजं प्रविश्य’’

ऎऩ्ऱार् अम्बित्तु आज्य-भागान्तम्
“इमढस्तोममर्हते जातवेदसे” इत्यादि होमविशेषादिकम् उक्त्वा
गुरुव् आऩ स्नानम् विहितम् अदिलेये
‘‘अथैदपरं तूष्णीमेव तीर्थे स्नात्वा’’
ऎऩ्ऱु लघुव् आऩ तूष्णीं स्नानमुम् समविकल्पेन विधिक्कविल्लैयो,
अप्पडिये अतिरात्रत्तिल् गुरुलघुक्कळाऩ षोडशीग्रहणाग्रहणङ्गळुम् विकल्पिक्कप्पडविल्लैयो ऎऩ्ऩ?

अङ्गुम् कालविलम्बाक्षमत्वाद्यधिकारि-भेदत्तालुम्,

‘‘यदा वा अल्पीयान् सोमरसः;
यदा वा शीघ्रं क्रतुस् समापनीयः’’

ऎऩ्गिऱ शास्त्रत्तालुम्
विकल्पम् आगैयाल् विरोधमिल्लैय्
ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् समावर्तनादिगळिलित्यादिना ।

अप्पडि अङ्गु समविकल्पम् कॊण्डाल् समावर्तनप्रकरणत्तिल् निबन्धनकारर्गळाले उदाहरिक्कप् पट्ट

‘‘प्रभुः प्रथम-कल्पस्य
योऽनुकल्पेन वर्तते ।
न साम्परायिकन् तस्य
दुर्मतेर् विद्यते फलम्॥’’

ऎऩ्गिऱ वृद्धमनुवचनविरोधमुम् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

ज्ञान-पूर्तिय् आदल्, विश्वास-पूर्तिय् आदल् उडैयवऩ् प्रपत्तिक्क् अधिकारि,
ज्ञान-मान्द्यम् आदल् विश्वास-मान्द्यम् आदल् उडैयवऩ्
उपासनादिगळुक्क् अधिकारिय्

ऎऩ्ऱाल्

ज्ञान-पूर्तिं वा विश्वास-पूर्तिं वा वहन् प्रपत्तेर् अधिकारी,
ज्ञान-मान्द्यं वा विश्वास-मान्द्यं वा वहन्
उपासनादीनाम् अधिकारी

इत्य् उक्तौ,

There is another (wrong) view that
the adhikārī competent for prapatti is the person
who has fullness of knowledge or fullness of faith
and that the adhikārī for upāsanā is the person
who lacks this fullness of knowledge or fullness of faith.

Hay **otra vista (incorrecta) que
el adhikārī competente para prapatti es la persona
quien tiene plenitud de conocimiento o plenitud de fe
y que el adhikārī para upāsanā es la persona
quien carece de esta plenitud de conocimiento o plenitud de fe.

ज्ञानपूर्तियादल् विश्वासपूर्तियादलुडैयवऩ् प्रपत्तिक्कधिकारि, ज्ञानमान्द्यमादल् विश्वासमान्द्यमादलुडैयवऩ् उपासनादिगळुक्कधिकारियॆऩ्ऱाल्

कीऴ् वेऱॊरु मुखत्ताले अधिकारिभेदम् सॊल्लवॊण्णादु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदै स्पष्टमाग उपपादिक्किऱार् ज्ञानपूर्तियादलित्यादिना ।

इच् चरम-श्लोकादिगळुक्क् उपदेष्टाक्कळुम् आय्
परमास्तिकरुम् आगैयाले
पूर्ण-ज्ञान-विश्वासर् आऩ व्यासादिगळुक्क् उपासनादिगळिल् अधिकारम् इल्लैय् आम्।

एषां चरम-श्लोकादीनाम् उपदेष्टृत्वात्
परमास्तिकत्वाच् च

पूर्ण-ज्ञान-विश्वासानां व्यासादीनाम् उपासनादिष्व् अधिकारो न स्यात् ।

If this view were accepted,
it would follow that
such men as Vyasa who taught the churamaśloka and the like
and who, because of their piety, had fullness of knowledge and fullness of faith
should be looked upon as incompetent for upāsanā.

Si esta opinión fuese aceptada,
se seguiría que
hombres como Vyasa que enseñaron el churamaśloka y cosas por el estilo
y quienes, a causa de su piedad, tenían plenitud de conocimiento y plenitud de fe
debe ser considerado como incompetente para upāsanā.

इच् चरमश्लोकादिगळुक्कुपदेष्टाक्कळुमाय् परमास्तिकरुमागैयाले पूर्णज्ञानविश्वासराऩ व्यासादिगळुक्कुपासनादिगळिल् अधिकारमिल्लैयाम्।

पूर्णज्ञानविश्वासराऩ व्यासादिगळुक्कु इति । इदु पूर्णज्ञानाभावे चरमश्लोकोपदेष्टृत्वमुम् आदिपदग्राह्यमाऩ महाभारतोपदेष्टृत्वमुम् कूडादॊऴियुम्, परिपूर्णविश्वासमिल्लाविडिल् परमास्तिकत्वम् घटियादॊऴियुम् ऎऩ्ऱु व्यतिरेकप्रदर्शनत्तिले तत्परम्। उपासनादिगळिल् अधिकारमिल्लैयामिति । नी सॊल्लुगिऱबडि पूर्णज्ञान विश्वासमुडैयवऩ् प्रपत्तिक्के अधिकारियागैयाल् अवर्गळ् पण्णिवरुम् उपासनत्तिल् अवर्गळुक्कु अधिकारमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डिवरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अवर्गळ् उपदेशकालत्तिले ज्ञान-विश्वासङ्गळैय् उडैयवर् आय्प्
पिऩ्बु कलङ्गि
उपासकर् आऩार्गळ्

ऎऩ्गैक्क् ऒरु प्रमाणम् इल्लै। +++(4)+++

ते उपदेशकाले ज्ञान-विश्वासवन्तः
पश्चाद् व्यामुह्य
उपासका बभूवुर्

इति प्रतिपादनानुगुणं न किमपि प्रमाणम् अस्ति ।

There is no evidence or pramāṇa to prove that
when they taught,
they had knowledge and faith
and having (later) become weak in intelligence and faith adopted upāsanā.

No hay ninguna evidencia o pramāṇa para probar que
cuando enseñaron,
ellos tenían conocimiento y fe
y haber (más tarde) volverse débil en inteligencia y fe adoptado upāsanā.

अवर्गळुपदेशकालत्तिले ज्ञानविश्वासङ् गळैयुडैयवराय्प् पिऩ्बु कलङ्गि उपासकराऩार्गळॆऩ्गैक्कॊरु प्रमाणमिल्लै।

व्यासादिगळ् भारतचरमश्लोकोपदेशकालत्तिल् परिपूर्णज्ञानविश्वासराय् इरुन्दु पिऩ्बु कलङ्गि उपासकर्गळाऩार्गळॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अवर्गळ् उपदेशकालत्तिले इति । ऒरु प्रमाणमिल्लै इति । प्रमाणमिऩ्ऱिक्के सॊल्लुवदु प्रामाणिकहृदयङ्गममागादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

प्रपन्नर् आय् वैत्तु लोक-संग्रहार्थम् आगव् उपासनादिगळै अनुष्ठित्तार्गळ्

ऎऩ्गैक्कुम् अव्व्-ओ प्रबन्धङ्गळिल् ऒरु वचनम् इल्लै।

प्रपन्नाः सन्तो
लोक-संग्रहार्थम् उपासनादीन् अन्वतिष्ठन्

इत्यस्य गमकं तत्-तत्-प्रबन्धेषु
न किमपि वचनम् अस्ति ।

There is no evidence in the respective accounts of their lives
to show that though they were prapannas (with prapatti as their upāya)
they practised upāsanā also
for setting an example to the world.

No hay ninguna evidencia en los respectivos relatos de sus vidas.
para mostrar que aunque eran prapannas (con prapatti como su upāya)
Ellos practicaron upāsanā también
por dar un ejemplo al mundo.

प्रपन्नराय् वैत्तु लोकसंग्रहार्थमागवुपासनादिगळै अनुष्ठित्तार् कळॆऩ्गैक्कुमव्वो प्रबन्धङ्गळिलॊरु वचनमिल्लै।

व्यासादिगळ् वस्तुतः प्रपन्नर्गळे। आऩालुम् मन्दज्ञानविश्वासमुळ्ळ साधारण ऋषिकळुडैय सङ्ग्रहार्थमाग उपासनत्तैयुमनुष्ठित्तार्गळॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩालो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपन्नराय् वैत्तु इति ।
वचनमिल्लै इति ।

अप्-पडि कल्पिक्कप् पुक्कालुम्
तऩ्ऩ्-अधिकारत्तुक्कु निषिद्धम् आऩवऱ्ऱै
लोक-संग्रहार्थम् आगव् अनुष्ठिक्कप् पुक्काल्

तथा कल्पनेऽपि
स्वाधिकारं प्रति निषिद्धानां लोक-संग्रहार्थम् अनुष्ठाने,

Even if this were admitted to be a fact,
the adoption of a dharma which is forbidden to a man for the sake of setting an example to the world

Incluso si esto fuese admitido como un hecho,
la adopción de un dharma que está prohibido a un hombre con el fin de dar un ejemplo al mundo

अप्पडि कल्पिक्कप्पुक्कालुम्दऩ्ऩधिकारत्तुक्कु निषिद्धमाऩवऱ्ऱै लोकसंग्रहार्थमागव् अनुष्ठिक्कप्पुक्काल्

व्यासादिगळ् प्रपन्नरॆऩ्बदिल् वचनमिल्लै यॆऩ्ऱबडि। वचनमिल्लाविट्टालुम्

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य
भगवन्तं शरणं व्रज’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ व्यासरे भक्तियोगादिगळै अनुष्ठित्तारॆऩ्ऱाल् प्रपन्नरायिरुन्दु वैत्ते लोकसङ्ग्रहार्थम् उपासनत्तै अनुष्ठित्तारॆऩ्ऱु कल्पिक्कक् कूडादो वॆऩ्ऩ अशक्यसमाधानमाऩदूषणान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पडि कल्पिक्कप्पुक्कालुमिति ।

तऩ्ऩधिकारत्तुक्कु निषिद्धमाऩवऱ्ऱै इत्यादि । व्यासादिगळुक्कु प्रपन्नत्वत्तै कथञ्चित् कल्पित्तालुम् प्रपन्नर्गळुक्कु

‘‘अपाय-सम्प्लवे सद्यः
प्रायश्चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिरियं सात्र
यत् पुनश् शरणं व्रजेत् ॥
उपायानाम् उपायत्व-
स्वीकारेऽप्येतदेव हि’’

ऎऩ्ऱु प्रायश्चित्तावहम् आय्
अत एव निषिद्धमुमागच् चॊल्लप् पट्ट
उपासनानुष्ठानत्तैप् पण्णि
अवर्गळे लोकत्तै सङ्ग्रहित्तार्गळॆऩ्ऱु कल्बिप्पदु अवर्गळुक्कु पापमाग मुडिवदोडु कूड निषिद्धानुष्ठानम् सॆय्युमवर्गळाल् लोकसङ्ग्रहमुम् पण्णमुडियादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

अवैय् इवऩ् ऱऩक्कुम् पापम् आय्
अधिकारत्तुक्कु विरुद्धानुष्ठानम् पण्णुगैयाले
तऩ्ऩ्-अनुष्ठानत्तैय् इट्टु लोक-संग्रहम् पण्णवुङ् कडप्+++(=तरणम्)+++ पडाद् ऒऴियुम्।

तेषाम् एतान् प्रति पापत्वाद्
अधिकार-विरुद्धानुष्ठानस्य करणात्,
स्वानुष्ठान-मुखेन लोक-संग्रहोऽपि कर्तुम् अशक्यः स्यात् ।

would be a sin so far as he is concerned
and as the observance or adoption of the dharma is opposed to the man’s competence,
it would not be a proper example to set the world right.

sería un pecado en lo que a él concierne
y como la observancia o adopción del dharma se opone a la competencia del hombre,
No sería un ejemplo adecuado para enderezar el mundo.

अवैयिवऩ्ऱऩक्कुम् पापमाय् अधिकारत्तुक्कु विरुद्धानुष्ठानम् पण्णुगैयाले तऩ्ऩनुष्ठानत्तैयिट्टु लोकसंग्रहम् पण्णवुङ्गडप् पडादॊऴियुम्।

तऩक्क् इरण्डु वऴिगळ् शास्त्रानुमतङ्गळ् आऩाल्
अवऱ्ऱिल् लोकत्तार्क्कु शक्यम् आय्
अवर्गळुक्कु हितम् आय् इरुप्पद्
ऒऩ्ऱैत् ताऩ् अनुष्ठित्तुक् काट्टि
लोकत्तारैय् अदिले निलै निऱुत्तुगैये
लोक-संग्रहम्
ऎऩ्ऱु श्री-गीता-भाष्यत्तिलेय् अरुळिच् चॆय्दार्।

स्वस्य द्वयोर् मार्गयोः शास्त्रानुमतत्वे
तयोर् मध्ये
लोकानां शक्यं,
तेषां हितं च सन्तम् एकं
स्वयम् अनुष्ठाय प्रदर्श्य
लोकानां तत्र दृढावस्थानम् एव लोकसंग्रह

इति श्रीगीताभाष्येऽनुजग्राह ।

(Śrī Rāmānuja) has explained in the Gitā Bhāṣya that
loka saṅgraha consists in a man choosing one of two ways of life (permitted for himself)
as being easy of performance by others and beneficial to them,
and adopting that way of life as an example to others
in order to establish them firmly in it.

(Śrī Rāmānuja) ha explicado en el Gitā Bhāṣya que
loka saṅgraha consiste en que un hombre elija una de dos formas de vida (permitidas para sí mismo)
como ser fácil de desempeño por parte de otros y beneficioso para ellos,
y adoptar esa forma de vida como ejemplo para los demás
para establecerlos firmemente en él.

तऩक्किरण्डु वऴिगळ् शास्त्रानुमतङ्गळाऩाल् अवऱ्ऱिल् लोकत्तार्क्कु शक्यमाय् अवर्गळुक्कु हितमायिरुप्पदॊऩ्ऱैत् ताऩ् अनुष्ठित्तुक्काट्टि लोकत्तारैयदिले निलैनिऱुत्तुगैये लोकसंग्रहमॆऩ्ऱु श्रीगीताभाष्यत्तिलेयरुळिच्चॆय्दार्।

आऩाल् लोक सङ्ग्रहम् पण्णुगिऱ प्रकारम् ऎप्पडि यिरुक्कुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩक्किरण्डु वऴिगळ् शास्त्रानुमतङ्गळ् आऩालिति । शिष्टतया व्यपदेश्यऩाऩ ऒरुवऩुक्के शास्त्रचोदितमाऩ दुष्करमाऩ वऴियिलुम् सुकरमाऩ वऴियिलुम् सामर्थ्यमिरुन्दाल् अवऩ् दुष्करमाऩ वऴियै अनुष्ठित्ताल् लोकत्तारुम् अदै इवऩैप् पार्त्तु अनुष्ठिप्पार्गळागैयाल् अवर्गळुक्कु अदु अशक्यमाग मुडियुम्। इवऩ् सुलभमाऩ वऴियै अनुष्ठित्ताल् लोकत्तारुम् अदैप् पार्त्तु सुलभमाऩ वऴियै अनुष्ठिप्पार्गळागैयाल् लोकत्तारै सङ्ग्रहित्त तागुम्। अप्पोदु इरण्डु वऴिगळुम् इवऩुक्कु शास्त्रचोदितङ्गळागैयाल् लघुवै अनुष्ठित्ताल् अधिकारविरोधमिल्लैयाम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

अल्लदु सन्न्यासिक्कु निषिद्धम् आऩ गृहस्थैकान्त-धर्मत्तै
सन्न्यासिय् अनुष्ठित्तुक् काट्टुम् अदु
लोक-संग्रहार्थम् आगादु। +++(5)+++

न तु संन्यासिनं प्रति निषिद्धस्य गृहस्थैकान्तधर्मस्य
संन्यासिना ऽनुष्ठाय प्रदर्शनं
लोक-संग्रहार्थं भवितुम् अर्हति ।

A sannyāsin adopting the way of life peculiar to the house-holder
and forbidden to himself
is not setting an example for the sake of the betterment of the world (lokasaṅgraha).

Un sannyāsin que adopta el modo de vida peculiar del dueño de casa
y prohibido a sí mismo
no está dando un ejemplo por el bien del mejoramiento del mundo (lokasaṅgraha).

अल्लदु सन्न्यासिक्कु निषिद्धमाऩ गृहस्थैकान्तधर्मत्तै सन्न्यासियनुष्ठित्तुक् काट्टुमदु लोकसंग्रहार्थमागादु।

‘‘उपायापाय-सन्त्यागी
मध्यमां वृत्तिमाश्रितः’’

ऎऩ्ऱु उपायान्तरत्यागिय् आग इरुक्क वेण्डुम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ प्रपन्नऩ्
तऩक्कु निषिद्धमाऩ उपासनत्तै अनुष्ठित्तुक् काट्टुवदु सन्न्यासि गृहस्थ धर्मत्तै अनुष्ठित्तुक् काट्टुवदुबोल् लोकसङ्ग्रहार्थमागमाट्टादॆऩ्गिऱार् अल्लदु सन्न्यासिक्कु इति ।

इदु आज्ञातिलङ्घनम् आम् अत्तऩै।

इदम् आज्ञातिलङ्घनम् इत्य् एवम् एव ।

This would be only the violation of the commandment (of the Lord).

Esto sería sólo la violación del mandamiento (del Señor).

इदु आज्ञातिलङ्घनमामत्तऩै।

आऩाल् अप्पडिच् चॆय्वदु ऎदिले सेरुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु आज्ञातिलङ्घनमा मत्तऩै इति ।

इप्-पडिये प्रपत्त्य्-अधिकारिक्कु निषिद्धत्तैय्
अवऩ् ताऩे कैङ्कर्य-बुद्धियालेय् अनुष्ठिक्कैयुम्
स्वाधिकार-विरुद्धम्। +++(4)+++

[[३५६]] इत्थं प्रपत्त्य्-अधिकारिणो निषिद्धस्य
तेनैव कैङ्कर्य-बुद्ध्या ऽनुष्ठानम् अपि
स्वाधिकार-विरुद्वम् । +++(4)+++

In the same way,
the adoption by a prapanna of a dharma forbidden to him,
under the misapprehension that it would be a form of kaiṅkarya
is also opposed to his competency.

De la misma manera,
la adopción por parte de un prapanna de un dharma prohibido para él,
bajo el malentendido de que sería una forma de kaiṅkarya
está también opuesto a su competencia.

इप्पडिये प्रपत्त्यधिकारिक्कु निषिद्धत्तै यवऩ् ताऩे कैङ्कर्यबुद्धियालेयनुष्ठिक्कैयुम् स्वाधिकारविरुद्धम्।

मुदलिल् दृष्टान्तत्तैक् काट्टि अदिल् सॊऩ्ऩ धर्मत्तै दार्ष्टान्तिकत् तिलतिदेशिक्किऱार् इप्पडिये इति । कैङ्कर्यबुद्धियाले इति । इदऩाल् तऩक्कु निषिद्धमाऩवैयैकामतः अनुष्ठिप्पदु दोषमाऩालुम् कैङ्कर्यबुद्ध्या अनुष्ठिक्कलागादो ऎऩ्गिऱ शङ्गैयुम् परास्तम्।

प्रपत्तिक्क् अनपेक्षितङ्गळ् आऩ शास्त्रीयङ्गळै कैङ्कर्य-बुद्धियाले अनुष्ठिप्पार्क्कु विरोधम् इल्लै।

प्रपत्तेर् अनपेक्षितानि शास्त्रीयाणि
कैङ्कर्य-बुद्धया ऽनुतिष्ठतां न विरोधः ।

There is nothing wrong in a prapanna performing those rites
that are prescribed in the śāstras
and that are not required for prapatti
with the idea that they are (forms of) kaiṅkarya (service).

No hay nada malo en que un prapanna realice esos ritos.
que están prescritos en los śāstras
y que no son necesarios para prapatti
con la idea de que son (formas de) kaiṅkarya (servicio).

प्रपत्तिक्कनपेक्षितङ्गळाऩशास्त्रीयङ्गळै कैङ्कर्यबुद्धियाले अनुष्ठिप्पार्क्कु विरोधमिल्लै।

आऩाल् प्रपन्नऩ् ऎवैगळै कैङ्कर्यबुद्ध्या अनुष्ठिक्कलामॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्तिक्कनपेक्षितङ्गळाऩ शास्त्रीयङ्गळै इति । भक्तिक्कुप्पोले प्रपत्तिक्कु अङ्गतयानपेक्षितङ्गळाऩ वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळैयॆऩ्ऱबडि।

तन्-दाम् जात्य्-आदिगळुक्क् अनुरूपङ्गळुम् आय्
तन्-दामुक्कु शक्यङ्गळुम् आऩ सर्व-धर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूप–त्यागम् अङ्गम् आग विधेयम् ऎऩ्ऩुम् पक्षत्तिलुम्

स्व-स्व-जात्य्-आद्य्-अनुरूपाणां
स्व-स्व-शक्यानां सर्व-धर्माणां स्वरूप-त्यागो ऽङ्गतया विधेय

इति पक्षे,

If it is maintained that
as an aṅga or accessory of prapatti,
men should give up all dharmas (rites and observances)
appropriate to their respective castes (and āśramas)
and capable also of being performed by them,

Si se mantiene que
como aṅga o accesorio de prapatti,
Los hombres deberían renunciar a todos los dharmas (ritos y observancias)
apropiado para sus respectivas castas (y āśramas)
y capaz también de ser realizada por ellos,

तन्दाम् जात्यादिगळुक्कनुरूपङ्गळुमाय् तन्दामुक्कु शक्यङ्गळुमाऩ सर्वधर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागमङ्गमाग विधेयमॆऩ्ऩुम् पक्षत्तिलुम्

सर्वधर्मान् ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् धर्मशब्दत्तिऱ्कु कर्मयोगज्ञानयोग भक्तियोगरूपधर्मपरत्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डु अवैगळुडैय स्वरूपत्यागम् अङ्गतया विधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱाल् उपायान्तरशक्तऩुक्के तत्त्यागाङ्गकप्रपत्तियिल् अधिकारमॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डुमागैयाल् प्रपत्ति सर्वाधिकारमऩ्ऱिक्के पोगवेण्डिवरुमाऩालुम्, धर्मशब्दत्तिऱ्कु विहितङ्गळाय् तऩक्कु शक्यङ्गळाऩ धर्म परत्वत्तै अङ्गीकरित्तु तत्स्वरूपत्यागत्तै प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग ऒप्पुक्कॊण्डाल् अदऱ्कु सर्वाधिकारत्वविरोधमिल्लैये ऎऩ्ऩ अनिष्टत्तै प्रसङ्गिक्किऱार् तन्दाम् जात्यादिगळुक्कु इत्यादियाल्।

प्रपत्त्य्-उत्तर-कालं तऩ् वर्णाश्रमाद्य्-अधिकारङ्गळुक्कु अनुरूपम् आगव् अडैन्द कैङ्कर्य-फलत्तैयुम् इऴन्दु
अ-हिंसा–सत्य-वचनादि– सामान्य-धर्मङ्गळैयुम्
आचार्य-वन्दनादिगळैयुन् तविर्न्दु
पशु-मृग-पक्ष्य्-आदिगळैप् पोले तिरियुम्+++(=भ्रमणम्)+++ बडिय् आम्।+++(4)+++

प्रपत्त्य्-उत्तरकाले स्व-वर्णाश्रमाद्य्-अधिकारानुरूपं नियतं कैङ्कर्य-फलं हित्वा
अहिंसा–सत्य-वचनादि-सामान्य-धर्मान् आचार्य-वन्दनादीनि च हित्वा
पशु-मृग-पक्ष्य्-आदिवद् अटनं प्रसज्येत ।

it would follow that they would lose the fruit viz, the kaiṅkarya or service
appropriate to their respective caste, āśrama and the like,
in the period after prapatti;
(it would also follow) that they should give up also such dharmas as non-violence and speaking the truth
which are common to all
and the showing of reverence to ācharyas
and roam about like cattle, beasts and birds.

se seguiría que ellos perderían el fruto, es decir, el kaiṅkarya o servicio
apropiado para sus respectivas castas, āśrama y similares,
en el período posterior a prapatti;
(También se seguiría) que deberían renunciar también a dharmas como la no violencia y decir la verdad.
que son comunes a todos
y la mostración de reverencia a los ācharyas
y deambulan como ganado, bestias y pájaros.

प्रपत्त्युत्तरकालम् तऩ् वर्णाश्रमाद्यधिकारङ्गळुक्कु अनुरूपमागवडैन्द कैङ्कर्यफलत्तैयुमिऴन्दु अहिंसासत्यवचनादि सामान्यधर्मङ्गळैयुम् आचार्यवन्दनादिगळैयुन् दविर्न्दु पशुमृग पक्ष्यादिगळैप्पोले तिरियुम्बडियाम्।

प्रपत्त्युत्तरकालमिति । प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल् यत्किञ्चिद्धर्मत्तै अनुष्ठित्ताऩागिल् प्रपत्तिपूर्वक्षणत्तिल् स्वशक्यमाय् स्वोचितमायुळ्ळ सर्वधर्मत्यागरूपाङ्गत्तै अनुष्ठित्तदागमाट्टा तागैयाल् प्रपत्त्युत्तरकालत्तिलुम् तऩक्कडैत्त कैङ्कर्याचार्यवन्दनादिगळुम् त्यक्तङ्गळागवे आगवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु सर्वधर्मशब्दत्ताले स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमे विवक्षितमागैयाले तत्त्यागमे प्रपत्तिक्कु अङ्गम्

‘‘न कलञ्जं भक्षयेत्, नानृतं वदेद्’’

इत्यादि निषेधवाक्यसिद्धङ्गळाऩ कळञ्ज भक्षणाभावानृतवदनाभावङ्गळ् अभावरूपङ्गळागैयाल् अवैगळुक्कु स्वरक्षणार्थस्वव्यापाररूपत्वमिल्लामैयाल् तत्त्यागे निषिद्धानुष्ठानत्तै प्रसङ्गिक्क मुडियादु ऎऩ्ऱुम्, प्रवृत्तिरूपकैङ्कर्याचार्यवन्दनत्यागादिविषयत्तिऱ्सॊऩ्ऩ प्रसङ्गम् इष्टप्रसङ्गमॆऩ्ऱु सॊल्लुवार्क्कु दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् निषेधवाक्यसिद्धङ्गळाऩ निवृत्तिरूपधर्मङ्गळित्यादियाल्।

+++(“मा हिंसीः”→)+++ निषेध-वाक्य-सिद्धङ्गळ् आऩ निवृत्ति-रूप-धर्मङ्गळ् स्व-रक्षणार्थ–स्व-व्यापारम् अल्लामैयाले
शरणागतियोडु विरोधम् इल्लैयामैयाल्
इङ्गु प्रवृत्ति-रूप-धर्मङ्गळिऩ्-उडैय त्यागमे विवक्षितम्

ऎऩ्ऩुम् निर्वाहमुम् मन्दम्;

+++(“मा हिंसीः”→)+++ निषेध-वाक्य-सिद्धानां निवृत्ति-रूप-धर्माणां स्व-रक्षणार्थ–स्व-व्यापार-रूपत्वाभावेन
शरणागत्या सह विरोधाभावाद्
अत्र प्रवृत्ति-रूप-धर्माणां त्याग एव विवक्षित

इति निर्वाहो ऽपि मन्दः ।

It may be argued that dharmas which are of the nature of refraining (from actions)
and which are understood from prohibitory texts (such as do not kill )
are not activities calculated to protect oneself
and are therefore not opposed to prapatti
and that, owing to this
what is intended here is only the giving up of such activities as are positive (pruvritti)
(and not mere abstentions from activity).

This argument, too, is unsound.

Se puede argumentar que

los dharmas que son de la naturaleza de abstenerse (de acciones)
y que se entienden de textos prohibitorios (como no matar)
no son actividades calculadas para protegerse
y por lo tanto no se oponen a prapatti

y que,

debido a esto
lo que se pretende aquí es sólo el abandono de aquellas actividades que sean positivas (pruvritti)
(y no meras abstenciones de actividad).

Este argumento también es erróneo.

निषेधवाक्यसिद्धङ्गळाऩ निवृत्तिरूपधर्मङ्गळ् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमल्लामैयाले शरणागतियोडु विरोधमिल्लै यामैयाल् इङ्गु प्रवृत्तिरूपधर्मङ्गळिऩुडैय त्यागमे विवक्षितमॆऩ्ऩुम् निर्वाहमुम् मन्दम्;

“निवृत्तियुम् व्यापार-विशेषम्” ऎऩ्ऩुम् इडमुम्
अदुवुम् स्व-रक्षणार्थम् आम् ऎऩ्ऩुम् इडमुम्
लोक-वेद-सिद्धम् इऱे।

“निवृत्तिर् अपि व्यापार-विशेष” इत्य् एतत्
सो ऽपि स्व-रक्षणार्थ इत्य् एतच् च
लोक-वेद-सिद्धं किल ॥

Nivṛtti, abstention or renunciation, is also a form of activity arising from one’s will or determination,
and it too, may occur for the sake of protecting oneself
as may be seen in the world and from the Vedas.

(Prohibitory texts in the Vedas presume that
even abstentions are activities.
Refraining from treasonable activities
is often for the sake of protection of one’s self from the penal code).

Nivṛtti, abstención o renunciación, es también una forma de actividad que surge de la propia voluntad o determinación,
y esto también, puede ocurrir con el fin de protegerse
como puede verse en el mundo y en los Vedas.

(Los textos prohibitivos de los Vedas presuponen que
incluso las abstenciones son actividades.
Abstenerse de actividades de traición
es a menudo para protección de uno mismo frente al código penal).

निवृत्तियुम् व्यापारविशेषमॆऩ्ऩुमिडमुम् अदुवुम् स्वरक्षणार्थ मामॆऩ्ऩुमिडमुम्लोकवेदसिद्धमिऱे।

निर्वाहमुम् मन्दमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩ मन्दतैयै उपपादिक्किऱार् निवृत्तियुमिति । निवृत्तियुम् – अमानित्वादम्भित्वादिरूपनिवृत्तियुम्, एकादश्यन्नभोजनादिनिवृत्तियुम्, व्यापारविशेषमॆऩ्ऩुमिडमुमिति । मानससङ्कल्पप्रयोज्यत्वात् फलजनकत्वाच्च निवृत्तिक्कु व्यापारत्वमुण्डॆऩ्ऱु करुत्तु।

लोकवेदसिद्धमिऱे इति । लोकत्तिल् राजापराधनिवृत्तियुम् विषभक्षणादि निवृत्तियुम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमाग सिद्धम्।

वेदत्तिल् ‘‘न हिंस्याद्’’ इत्यादिगळाले सॊल्लप्पट्ट हिंसा निवृत्त्यादिगळुम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारङ्गळाग सिद्धङ्गळिऱे।

इव् विधि-बलत्ताले
प्रवृत्ति-निवृत्ति-रूपङ्गळ् आऩ सर्व-धर्मङ्गळैयुन् तविर्न्दु
तिरिगै दाऩे प्रपन्नऩुक्कु शास्त्रार्थम् आऩालोव्

ऎऩ्ऩिल्;

एतद्-विधि-बलात्
प्रवृत्ति-निवृत्ति-रूपान् सर्व-धर्मान् अपि परित्यज्याटनम् एव
प्रपन्नस्य शास्त्रार्थो भवत्व्

इति चेत् —

If it be held that,

on the strength of the injunction (vidhi) (contained in parityajya),
the prapanna should give up all dhamas whether they be positive activities (pravṛtti) or abstentions from actions (nivṛtti)
and that this is the real intention of the śāstras,

Si se sostiene que,

sobre la base del mandato (vidhi) (contenido en “parityajya”),
el prapanna debe abandonar todos los dhamas, ya sean actividades positivas (pravṛtti) o abstenciones de acciones (nivṛtti)
y que esta es la verdadera intención de los śāstras,

इव् विधिबलत्ताले प्रवृत्तिनिवृत्तिरूपङ्गळाऩ सर्वधर्मङ्गळैयुन् दविर्न्दु तिरिगैदाऩे प्रपन्नऩुक्कु शास्त्रार्थमाऩालोवॆऩ्ऩिल्;

कामत्ताले प्रवृत्तिनिवृत्तिरूपसर्वधर्मङ्गळै विडुगै दोषमाऩालुम् परित्यज्य ऎऩ्गिऱ इन्द विधिबलत्तालेये अवैगळै विट्टाल् दोषमागाददोडु शास्त्रार्थमुमागादोवॆऩ्ऩिल्, अप्पोदु शिष्टाचारमॆल्लाम् विरुद्धानुष्ठानमाग मुडियुमॆऩ्गिऱार् इव् विधिबलत्ताले इति ।

प्रपन्नर् आऩ पूर्वर्गळुम्
इप्-पोद् उळ्ळारुम्
सावधानर् आय्प् पण्णिप् पोरुगिऱ कैङ्कर्यङ्गळुम्
अपचार-परिहारङ्गळुम्
विरुद्धानुष्ठानमाम्।

प्रपन्नैः पूर्वैः, आधुनिकैश् च सावधानैः
क्रियमाणानि कैङ्कर्याणि, अपचारपरिहरणानि च
विरुद्धानुष्ठानानि स्युः ।

then it would follow that the ancients who performed prapatti
and those who are prapannas today
have done and are doing what is against the Śāstras
in performing different kinds of kaiṅkarya (pravṛtti)
and in performing expiatory rites for offences (committed by them)
(for what is forbidden should, on that view, be performed
and no expiation would be necessary for it).+++(5)+++

entonces se seguiría que los antiguos que realizaron prapatti
y aquellos que son prapannas hoy
han hecho y están haciendo lo que va en contra de los Śāstras
en realizar diferentes tipos de kaiṅkarya (pravṛtti)
y en realizar ritos expiatorios por ofensas (cometida por ellos)
(porque lo que está prohibido debería, desde ese punto de vista, realizarse
y no sería necesaria ninguna expiación para ello).+++(5)+++

प्रपन्नराऩ पूर्वर्गळुम् इप्पोदुळ्ळारुम् सावधानराय्प् पण्णिप्पोरुगिऱ कैङ्कर्यङ्गळुम् अपचारपरिहारङ्गळुम् विरुद्धानुष्ठानमाम्।

यथा-प्रमाणम् प्रपत्ति-संप्रदाय-प्रवर्तकर् आय्
परम-कारुणिकरुम् आय् इरुक्किऱ् अवर्गळुक्कु
भ्रम-विप्रलम्भ–संभावऩैयुम् इल्लै।

यथा-प्रमाणं प्रपत्ति-संप्रदाय-प्रवर्तकानां परम-कारुणिकानां च सतां
भ्रम-विप्रलम्भ-संभावनाऽपि नास्ति ।

These men who are propagators of the tradition of prapatti
in accordance with the pramāṇas
and who are also supremely compassionate
could, under no stretch of imagination,
be thought of as deluded or deceitful.

Estos hombres que son propagadores de la tradición de prapatti
de acuerdo con los pramāṇas
y que son también sumamente compasivos
podría, sin ningún esfuerzo de imaginación,
ser considerado como ilusorio o engañoso.

यथाप्रमाणम् प्रपत्तिसंप्रदायप्रवर्तकराय् परमकारुणिकरुमायिरुक्किऱवर्गळुक्कु भ्रमविप्रलंभसंभावऩैयुमिल्लै।

प्रपन्नर्गळाऩ पूर्वर्गळुम् इप्पोदुळ्ळ शिष्टप्रपन्नर्गळुम् भ्रमविप्रलम्भादिगळाले इवऱ्ऱैप् पण्णुगिऱार्गळॆऩ्ऩिल् उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् यथाप्रमाणमित्यादियाल्। यथाप्रमाणमॆऩ्ऱदाल् अवर्गळुक्कु भ्रमसम्भावऩैयिल्लैयॆऩ्ऱुम्, परमकारुणिकरुमाय् ऎऩ्ऱदाल् विप्रलम्भसम्भावऩैयिल्लैयॆऩ्ऱुम् स्पष्टीकरिक्कप्पट्टदु।

गौडीयास् तु कैङ्कर्यादि-व्यतिरिक्त-त्याग इह चोदित इति परिहरन्ति।

यावज्-जीवं सर्व-धर्म-त्यागं विधेयम् आगिल् अऩ्ऱो
इव् विरोधम् उळ्ळदु।
प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-क्षणत्तिल् सर्वधर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूप–त्यागम् अङ्गम् आऩाल्
विरोधम् इल्लैयेय्

ऎऩ्ऩिल्;

यावज् जीवं सर्व-धर्म-त्यागस्य विधेयत्वे
किलायं विरोधो भवति ।
प्रपत्त्य्-अनुष्ठानक्षणे सर्व-धर्म-स्वरूप-त्यागस्याङ्गत्वे
नास्ति हि विरोध

इति चेत्

It may be argued that

this objection would stand
only if the giving up of all dharmas (rites and observances) is enjoined (on the prapanna)
for the rest of his life,

and that

it would not hold good,
if the giving up of all dharmas in their essential form (svarūpa)
is considered as an aṅga (of prapatti)
to be done only at the time of performing prapatti
and if their resumption is permitted after that performance.

The answer to this argument is as follows:-

Se puede argumentar que

esta objeción se mantendría
sólo si se ordena (en el prapanna) renunciar a todos los dharmas (ritos y observancias)
por el resto de su vida,

y que

no aguantaría bien,
si el abandono de todos los dharmas en su forma esencial (svarūpa)
es considerado como un aṅga (de prapatti)
debe hacerse sólo en el momento de realizar prapatti
y si se permite su reanudación después de dicha ejecución.

La respuesta a este argumento es la siguiente:

यावज्जीवं सर्वधर्म त्यागम् विधेयमागिलऩ्ऱो इव् विरोधमुळ्ळदु। प्रपत्त्यनुष्ठानक्षणत्तिल् सर्वधर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागमङ्गमाऩाल् विरोधमिल्लैयेयॆऩ्ऩिल्;

प्रपत्त्युत्तरमाऩ सर्वकालत्तिलुम् सर्वधर्मत्यागम् विधेयमाऩालऩ्ऱो कामचारादिप्रसङ्गम् वरुवदु; प्रपत्तिपूर्वक्षणत्तिल् सर्वधर्मत्यागम् प्रपत्तिक्कु अङ्गमॆऩ्ऱाल् दोषमिल्लैये ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् यावज्जीवमित्यादियाल्।

अप्-पोदु संभावितम् आऩवऱ्ऱिऩ्-उडैय स्व-रूपत्यागम् विधिक्क वेण्डा +++(प्रत्युत वक्ष्यमाणा निषेद्धव्याः)+++;

तदा असंभावितानां स्वरूपत्यागो न विधेयः +++(प्रत्युत वक्ष्यमाणा निषेद्धव्याः)+++।

There is no need at all to enjoin the giving up of an activity
or of an abstention which is not likely to be present at all at that time.+++(4)+++

No hay necesidad en absoluto de prohibir el abandono de una actividad
o de una abstención que no es probable que esté presente en ese momento.+++(4)+++

अप्पोदु संभावितमाऩवऱ्ऱिऩुडैय स्वरूपत्यागम् विधिक्कवेण्डा;

संभावितम् अल्लाद् अवऱ्ऱिऩ्-उडैय स्वरूप-त्यागम् विधेयमागिल्
अप्-पोद् उण्डाऩ भगवत्-क्षेत्र–वास– शिखा-यज्ञोपवीतोर्ध्व-पुण्ड्र–धारणादिगळैत् तविर्न्दु कॊण्डु
प्रपत्ति पण्णप् प्रसङ्गिक्कुम्। +++(4)+++

संभावितानां स्व-रूप-त्यागस्य विधेयत्वे
तादात्विकानि भगवत्-क्षेत्र-वास– शिखा-यज्ञोपवीतोर्ध्व-पुण्ड्र-धारणादीनि परित्यज्य
प्रपत्तिः कर्तव्या प्रसज्येत ।

If only such activities or dharmas in their svarūpa as are likely or possible at the time are enjoined to be given up,
it would follow that prapatti should be performed
after giving up such things as the following :–
residence in holy places sacred to Bhagavān, the tuft of hair, the sacred thread (yajñopavīta) and the wearing of the mark of the sect (puṇḍra).

Si sólo aquellas actividades o dharmas en su svarūpa que son probables o posibles en ese momento se les ordena abandonar,
se deduciría que prapatti debería realizarse
después de renunciar a cosas como las siguientes:–
residencia en lugares sagrados sagrados para Bhagavān, el mechón de cabello, el hilo sagrado (yajñopavīta) y el uso de la marca de la secta (puṇḍra).

संभावितमल्लादवऱ्ऱिऩुडैय स्वरूपत्यागम् विधेयमागिल् अप्पोदुण्डाऩ भगवत्क्षेत्रवासशिखायज्ञोपवीतोर्ध्वपुण्ड्रधारणादिगळैत् तविर्न्दुगॊण्डु प्रपत्ति पण्णप् प्रसङ्गिक्कुम्।

प्रपत्तिपूर्वक्षणत्तिल् इवऩुक्कु असम्भावितमाऩ धर्मत्यागम् विधेयमो, सम्भावितधर्मत्यागम् विधेयमोवॆऩ्ऱु विगल्बित्तु क्रमेण उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पोदु सम्भावितमल्लाद इत्यादियाल्। आऩाल् त्यागविधिपक्षत्तै निर्वहिक्कुम् प्रकारम् ऎप्पडि यॆऩ्ऩ, प्रपत्तिक्काग ऒरु धर्मङ्गळुमपेक्षिक्कवेण्डा इत्यादिना ।

आगैयाल् उपासनत्तिल् वरुम् कर्माद्य्-अङ्गङ्गळाले निरपेक्षैय् आय् इरुक्किऱ प्रपत्तिक्क्
अङ्गम् आगव् ऒरु धर्मङ्गळैयुम् पऱ्ऱ वेण्डाव्

ऎऩ्गैये त्याग-विधि-पक्षत्तुक्क् उचितम्।

[[P357]]

अतः, उपासने उपनमद्भिः कर्माद्य्-अङ्गैर्
निरपेक्षायाः सत्याः प्रपत्तेर् अङ्गत्वेन
के ऽपि धर्मा न स्वीकार्या

इत्य् एतद् एव त्याग-विधि-पक्षस्योचितम् ।

Therefore the proper interpretation of the vidhi (if it be taken as vidhi) enjoining the giving up is this:

“Prapatti does not require, as an aṅga or accessory,
any dharma or observance or rite
which is required as an aṅga (such as karma) to upāsana (meditation) according to vidyās”.

Por lo tanto, la interpretación adecuada del vidhi (si se toma como vidhi) que ordena el abandono es la siguiente:

“Prapatti no requiere, como aṅga o accesorio,
cualquier dharma u observancia o rito
lo cual se requiere como un aṅga (como el karma) para upāsana (meditación) según vidyās”.

आगैयालुपासनत्तिल् वरुम् कर्माद्यङ्गङ्गळाले निरपेक्षैयायिरुक्किऱ प्रपत्तिक्कङ्गमागवॊरु धर्मङ्गळैयुम् पऱ्ऱवेण्डावॆऩ्गैये त्यागविधिपक्षत्तुक्कुचितम्।

मुऩ्बु सॊऩ्ऩ निरपेक्षत्वत्तैच् चॊल्लुवदे उसिदमॆऩ्गिऱार् आगैयालुपासनत्तिल् वरुमित्यादियाल्। प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग ऒरु धर्मत्तैयुम् अपेक्षिक्क वेण्डामॆऩ्ऱुसर्वधर्मनैरपेक्ष्यम् सॊल्लुवदे त्यागविधि पक्षत्तुक्कु स्वरसमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इन्द त्याग-विधिय् आऩ पक्षन् दऩ्ऩिलुम्
उपायान्तर-सामर्थ्यम् इल्लादार्क्कुम्
अद् उण्डागिलुम् विलम्बक्षमर् अल्लादार्क्कुम्
इप् प्रपत्तियिल् अधिकारम्।

अस्मिन् त्याग-विधि-पक्षे
उपायान्तर-सामर्थ्य-रहितानां,
तत्-सत्त्वे ऽपि विलम्बाक्षमाणां चास्यां प्रपत्ताव् अधिकारः ।

Even in this view
that “parityajya” indicates a vidhi or injunction to give up,
the person competent for prapatti
is one who is incapable of other upāyas,
or one who, though capable of other upāyas,
is too impatient to endure the delay in attaining the fruit
(which the other upāyas might entail).

Incluso en esta vista
que “parityajya” indica un vidhi o orden de rendirse,
la persona competente para prapatti
es alguien que es incapaz de otros upāyas,
o alguien que, aunque capaz de otros upāyas,
está demasiado impaciente para soportar el retraso en alcanzar el fruto
(que los otros upāyas podrían implicar).

इन्द त्यागविधियाऩ पक्षन्दऩ्ऩिलुम् उपायान्तरसामर्थ्यमिल्लादार्क्कुम् अदुण्डागिलुम् विळम्बक्षमरल्लादार्क्कुमिप् प्रपत्तियिलधिकारम्।

इप्पडि त्यागविधिपक्षत्तिल् निरपेक्षत्वम् सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऩिल्, इङ्गु आकिञ्चन्याद्यधिकारम् सॊल्लप्पडामैयाले उपायान्तरशक्तऩुक्कुम् विळम्बसहऩुक्कुम् कूड सर्वधर्मनिरपेक्षमाऩ प्रपत्त्यनुष्ठानम् प्रसङ्गियादोवॆऩ्ऩ अनुवादपक्षत्तिऱ्सॊऩ्ऩ अधिकारमे इप्पक्षत्तिऱ्कुम् अधिकारमाग सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱार् इन्द त्यागविधियाऩ पक्षन्दऩ्ऩिलुमिति ।

इप्-पडिय् आऩाल्
ऒरु प्रमाणङ्गळुक्कुम् विरोधम् इल्लै।

एवं सति
केषाम् अपि प्रमाणानां विरोधो नास्ति ।

If we take this view,
it will not be against any of the pramāṇas
(viz. those which enjoin the rites of the varṇas and āśramas,
and those which enjoin bhakti yoga and the like).

Si tomamos esta vista,
no estará en contra de ninguno de los pramāṇas.
(a saber, aquellos que ordenan los ritos de los varṇas y āśramas,
y aquellos que imponen bhakti yoga y similares).

इप्पडियाऩालॊरु प्रमाणङ्गळुक्कुम् विरोधमिल्लै।

इप् पक्षत्तिल् अनुवादपक्षोक्ताधिकारत्तैये कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रमाणमिऩ्ऱिक्के सॊल्ललामोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडियाऩालॊरु प्रमाणङ् गळुक्कुम् विरोधमिल्लैयिति । अन्यथा सर्वाधिकारत्वम् कॊण्डाल् उपासनविधायकशास्त्र वैयर्थ्यापत्त्या तद्विधायकशास्त्रङ्गळोडु विरोधम् वरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

पूर्वाचार्यर्गळुम् इव्व् इडत्तिल् “सर्व-धर्म–स्व-रूप–त्यागम् प्रपत्त्य्-अङ्गम्” ऎऩ्ऱुम्
“इप्-पडिय् अऩ्ऱ्” ऎऩ्ऱुम्
विवादम् पण्णिऩार्गळ् अऩ्ऱु;

पूर्वाचार्या अप्य् अत्र

सर्व-धर्म–स्व-रूप-त्यागः प्रपत्त्य्-अङ्गम्

इति, “इत्थं नेति” च विवादं नाकार्षुः ।

Former ācāryas did not discuss the point whether or not the giving up of all dharmas in their essential form
is an aṅga of prapatti.

Los antiguos ācāryas no discutieron el punto de si el abandono de todos los dharmas en su forma esencial o no.
es un aṅga de prapatti.

पूर्वाचार्यर्गळुम् इव्विडत्तिल् सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् प्रपत्त्यङ्गमॆऩ्ऱुम् इप्पडियऩ्ऱॆऩ्ऱुम् विवादम् पण्णि ऩार्गळऩ्ऱु;

ननु श्रीभाष्यकारर् कालत्तिल् तत्समक्षत्तिल् इन्द श्लोकविषयमाग सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् प्रपत्त्यङ्गमाग इन्द श्लोकत्तिल् विधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱुम्, अप्पडियल्लवॆऩ्ऱुम् विवादमुण्डाऩदायुम्, इरण्डु पक्षमुम् कूडुमॆऩ्गिऱ ऎण्णत्ताल् भाष्यकारर् अव्विरण्डु पक्षत्तिल् ऎदैयुम् सरियऩ्ऱु ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् तूष्णीमिरुन्ददायुम् केळ्विप्पडुगिऱोमेयॆऩ्ऩ, अव्विवादम् अन्यविषयकमागैयाल् इव्वैदिह्यम् प्रतिवादिगळाल् कल्बिदमॆऩ्गिऱार् पूर्वाचार्यर्गळुमिव्विडत्तिलित्यादियाल्।

प्रपत्तिक्क् अधिकारम् आऩव् आकिञ्चन्यमुम्
प्रपत्तियिऩ्-उडैय नैरपेक्ष्यमुम्
इच् चरम-श्लोकत्तिल् ऎन्द पदङ्गळिले विवक्षिक्कैय् उचितम् ऎऩ्ऱु विमर्शित्तार्गळ् अत्-तऩै।

किं तु प्रपत्त्य्-अधिकार-भूतस्य +आकिञ्चन्यस्य
प्रपत्ति-गतस्य नैरपेक्ष्यस्य च
अस्मिन् चरमश्लोके केषु पदेषु विवक्षणम् उचितम्
इति विममृशुर् इत्य् एवम् एव ।

Their discussions were confined only to the question of
which words in the carama śloka respectively indicated the qualification necessary for prapatti viz.
that of being destitute of other upāyas
and which words (indicated) the idea that prapatti did not require (any aṅga or accessory).

Sus discusiones se limitaron sólo a la cuestión de
qué palabras en el carama śloka respectivamente indicaron la calificación necesaria para prapatti a saber -
el de estar desprovisto de otros upāyas
y qué palabras (indicaron) la idea de que prapatti no requería (ningún aṅga o accesorio).

प्रपत्तिक्कधिकारमाऩवाकिञ्चन्यमुम् प्रपत्तियिऩुडैय नैरपेक्ष्यमुम् इच् चरमश्लोकत्तिल् ऎन्द पदङ्गळिले विवक्षिक्कैयुचितमॆऩ्ऱु विमर्शित्तार्गळत्तऩै।

अन्यविषयकमाऩ विवादमॆदुवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्तिक्कधिकारमाऩ इत्यादियाल्।

अधिकारं +++(“परित्यज्य”→)+++ पुरस् कृत्योपायस्य निरपेक्षताम् ।
एक-शब्देन वक्तीति
केचिद्वाक्य-विदो विदुः ॥

अधिकारं +++(“परित्यज्य”→)+++ पुरस् कृत्योपायस्य निरपेक्षताम् ।
एक-शब्देन वक्तीति
केचिद्वाक्य-विदो विदुः ॥

Some ācāryas, who were conversant with the requirements of a sentence,
thought that the carama śloka speaks first (in parityajya) of the person competent for prapatti
(as one who is unable to adopt other upāyas)
and then declares by the word ‘ekam’ (me alone)
that prapatti as an upāya does not require anything else as aṅga or accessory.

Algunos ācāryas, que estaban versados en los requisitos de una frase,
pensé que el carama śloka habla primero (en parityajya) de la persona competente para prapatti
(como alguien que es incapaz de adoptar otros upāyas)
y luego declara con la palabra ’ekam’ (yo solo)
ese prapatti como upāya no requiere nada más como aṅga o accesorio.

अधिकारं पुरस्कृत्योपायस्य निरपेक्षताम् ।
एकशब्देन वक्तीति केचिद्वाक्यविदो विदुः ॥

विवादप्रकारत्तैक् कारिगैगळाले निरूपित्तु प्रतिवादिगळ् आरोपित्तुच् चॊल्लुम् विषयमॆल्लाम् वेरऱ्ऱैवै ऎऩ्ऱु विष्णुचित्तादि पूर्वाचार्यर्गळाले प्रदर्शितमॆऩ्गिऱार् अधिकारं पुरस्कृत्येत्यादियाल्। सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिल् वर्तमानः ऎऩ्ऱु अध्याहरित्तु अदऩाल् प्राप्तमाऩ आकिञ्चन्यत्तै मुऩ्ऩिट्टुक्कॊण्डु उपायत्तिऩुडैय निरपेक्षतैयै एकशब्दत्ताले चरमश्लोकम् सॊल्लुगिऱदु ऎऩ्ऱु वाक्यस्वारस्य वित्तुक्कळाऩसिलर् सॊऩ्ऩार्गळ्।

नैरपेक्ष्यं पुरस् कृत्य +++(→"… एकं”)+++
+++(“शरणं व्रज”→)+++ विहितस्य लघीयसः ।
उपायस्याधिकारन् तु
+++(“मा शुचः”→)+++ शोक-द्योत्यं विदुः परे ॥

नैरपेक्ष्यं पुरस् कृत्य +++(→"… एकं”)+++
+++(“शरणं व्रज”→)+++ विहितस्य लघीयसः ।
उपायस्याधिकारन् तु
+++(“मा शुचः”→)+++ शोक-द्योत्यं विदुः परे ॥

Others said that the carama śloka speaks first of prapatti not requiring anything else as aṅga
and then declares who the competent person is for the easier upāya ([enjoined] in the word “vraja”) by the suggestion contained in the word śoka or grief (in “mā śuchaH”)
(for the grief should be the grief
due to the man’s inability to adopt other upāyas).

Otros dijeron que el carama śloka habla primero de prapatti sin requerir nada más como aṅga.
y luego declara quién es la persona competente para el upāya más fácil (ordenado en la palabra “vraja”)
mediante la sugerencia contenida en la palabra śoka o dolor (en “mā śuchaH”)
(porque el dolor debería ser el dolor
debido a la incapacidad del hombre para adoptar otros upāyas).

नैरपेक्ष्यं पुरस्कृत्य विहितस्य लघीयसः ।
उपायस्याधिकारन्तु शोकद्योत्यं विदुः परे ॥

There was no discussion among these earlier āchāryas
of the point whether prapatti enjoined the giving up of all dharmas
(even such as those ordained for the varṇas and the āśramas).

No hubo ninguna discusión entre estos āchāryas anteriores.
del punto si prapatti ordenó el abandono de todos los dharmas
(incluso aquellos ordenados para los varṇas y los āśramas).

वेऱु सिलर् मुदलिले नैरपेक्ष्यत्तैच् चॊल्लि, पिऩ्बु विहितमाय्, अत एव लघीयस्सुमाऩ उपायत्तुक्कु अधिकारम् मा शुचः ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् निषेधिक्कप्पट्ट शोकत्ताले द्योतितमागिऱदु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्गळ्।

इत्थम् अर्थाविशेषे ऽपि
योजना-भेद-मात्रतः ।
प्राचां विवादस् संवृत्तो
भाष्य-कारैर् अ-वारितः ॥

इत्थम् अर्थाविशेषे ऽपि
योजना-भेद-मात्रतः ।
प्राचां विवादस् संवृत्तो
भाष्य-कारैर् अ-वारितः ॥

Thus the discussion was confined only to the way in which the words (in the śloka) should be construed,
though there was no difference in the meaning as a whole,
and the author of Śrī Bhāṣya did not stop the discussion.

Por lo tanto, la discusión se limitó sólo a la forma en que las palabras (en el śloka) deben interpretarse,
aunque no hubo ninguna diferencia en el significado en su conjunto,
y el autor de Śrī Bhāṣya no detuvo la discusión.

इत्थमर्थाविशेषेपि योजनाभेदमात्रतः ।
प्राचां विवादस्संवृत्तो भाष्यकारैरवारितः ॥

इप्पडिअधिकारमुम् नैरपेक्ष्यमुम् चरमश्लोकत्तिल् सॊल्लप्पडुगिऱदु ऎऩ्गिऱ अंशत्तिल् विवादमिल्लैयेयागिलुम् सिलर् ‘‘स्वर्गकामो यजेत’’, ‘‘वृष्टिकामो यजेत’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् पोल् अधिकारत्तै मुऩ्ऩिट्टु उपायत्तै विधिप्पदु स्वरसमॆऩ्ऱुम्, सिलर् ‘‘मन्मना भव’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऱ्सॊऩ्ऩ भक्तियोगत्तिऩुडैय दुष्करतैयै निऩैत्तु शोकित्त अर्जुनऩुक्कु मुदलिले विधिक्कप्पोगिऱ उपायत्तिऩ् लघीयस्त्वत्तै सॊल्लवेण्डियदु आवश्यकमागैयाल् नैरपेक्ष्यत्तै मुऩ्बु सॊल्वदु उचितमॆऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩार्गळ्। इप्पडि योजनाभेदमात्रत्ताले प्राचीनर्गळुक्कु विवादम् उण्डायिऱ्ऱु। इप्पडि योजनाभेदत्तिल् विवादमिरुन्दालुम् इरण्डु कक्षियिलुम् आकिञ्चन्यनैरपेक्ष्यरूपमाऩ अपेक्षितार्थम् सिद्धिक्कैयाल् श्रीभाष्यकारर् ऒरु कक्षियैयुम् इदु सरियऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तडुक्कविल्लै।

अ-ज्ञात-पूर्व-वृत्तान्तैर्
यत् तत्रारोपितं परैः ।
तत् तु श्री-विष्णु-चित्ताद्यैर्
निर्मूलम् इति दर्शितम् ॥

अ-ज्ञात-पूर्व-वृत्तान्तैर्
यत् तत्रारोपितं परैः ।
तत् तु श्री-विष्णु-चित्ताद्यैर्
निर्मूलम् इति दर्शितम् ॥

‘‘यत् स्ववर्णाश्रमाधीनं कर्म
न त्याज्यमेव तत् ।
यावद्देहं प्रपन्नैश्च
त्यागहेतोर् अदर्शनात् ॥ श्रुतिस्मृत्यादि-विहतम्
अनुष्ठानन्तु नैत्यकम्॥’’

इति टीकासूहाह्रियते।

What was (wrongly) imagined as having been the subject of discussion by other people
who did not know what had formerly taken place –
that was shown to be without any foundation by such teachers as Vishṇucitta.

Lo que fue (erróneamente) imaginado como objeto de discusión por parte de otras personas
que no sabía lo que había sucedido anteriormente,
eso se demostró que no tenía ningún fundamento por parte de maestros como Vishṇucitta.

अज्ञातपूर्ववृत्तान्तैर्यत्तत्रारोपितं परैः ।
तत्तु श्रीविष्णुचित्ताद्यैर्निर्मूलमिति दर्शितम् ॥

इदु इप्पडियिरुक्क मुऩ् नडन्ददैयऱियाद प्रतिवादिगळ् सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् अङ्गतया विहितमॆऩ्ऱुम् अप्पडियल्लवॆऩ्ऱुम् विवादम् नडन्ददागवुम् इन्द इरण्डु कक्षियैयुम् श्रीभाष्यकारर् तडुक्कामैयाल् सर्वधर्मस्वरूपत्यागविधिपक्षमे श्रीभाष्यकाराभिमतमायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुमदु वास्तवमऩ्ऱिक्के आरोपित्तु सॊऩ्ऩदत्तऩैयाम्। वास्तवत्तिल् अदऱ्कु मूलमिल्लैयॆऩ्ऱु श्रीविष्णुचित्तादिगळाले उपदेशमुखत्तालुम्

‘‘यत् स्ववर्णाश्रमाधीनं कर्म
न त्याज्यमेव तत् ।
यावद्देहं प्रपन्नैश्च
त्यागहेतोर् अदर्शनात् ॥ श्रुतिस्मृत्यादि-विहतम्
अनुष्ठानन्तु नैत्यकम्॥’’

इत्यादि निबन्धनमुखत्तालुम् प्रदर्शितमॆऩ्गै।

आऩाल्

१८‘‘इदं +++(←प्रपदनम्)+++ शरणम् अ-ज्ञानाम्,
इदम् एव विजानताम् ।
इदं तितीर्षतां पारम्
इदम् +++(कैङ्कर्यस्य)+++ आनन्त्यम् इच्छताम् ॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१००)

ऎऩ्ऱुम्

एवं सति

१८‘‘इदं +++(←प्रपदनम्)+++ शरणम् अ-ज्ञानाम्,
इदम् एव विजानताम् ।
इदं तितीर्षतां पारम्
इदम् +++(कैङ्कर्यस्य)+++ आनन्त्यम् इच्छताम् ॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१००)

इति

But,

“‘This is the upāya for those
who do not understand;
this is also the upāya for those
who know well:
this is the upāya for those
who want to reach (quickly) the shore beyond saṁsāra
and this is the upāya also for those
who want (immediately) to render constant service to the Lord”,

Pero,

“‘Este es el upāya para aquellos
que no entienden;
Este es también el upāya para aquellos
quien sabe bien:
Este es el upāya para aquellos
que quieren alcanzar (rápidamente) la orilla más allá del saṁsāra
y este es el upāya también para aquellos
que quieren (inmediatamente) rendir constante servicio al Señor”,

आऩाल् १८‘‘इदं शरणमज्ञानामिदमेव विजानताम् । इदं तितीर्षतां पारमिदमानन्त्यमिच्छताम् ॥’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१००) ऎऩ्ऱुम्

ननु ज्ञानविश्वासपूर्णर् प्रपत्तिक्कु अधिकारिकळ्। मन्दज्ञानविश्वासशालिकळ् भक्तिक्कु अधिकारि-कळॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदै कीऴे दूषित्तार्। लक्ष्मीतन्त्रत्तिल् ‘‘इदं शरणमज्ञानामिदमेव विजानतां’’ ऎऩ्ऱु अत्यन्ताज्ञर्गळुक्कुम् अत्यन्तज्ञानिकळुक्कुम् प्रपत्ति उपायमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् इव्विरण्डुबडियुमिऩ्ऱिक्के मन्दज्ञानवाऩ्गळायिरुप्पवर्गळुक्के भक्तियिल् अधिकारमॆऩ्ऱु एऱ्पडविल्लैयो? अदैयडियॊऱ्ऱि भट्टर् ‘‘अविद्यातो देवे’’ ऎऩ्गिऱ मुक्तकश्लोकत्तिल् अत्यन्ताज्ञानिकळुक्कुम् अत्यन्तज्ञानिकळुक्कुमे भगवाऩ्उपायमागिऱार् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयालुम् मन्दज्ञानिकळुक्के भक्ति उपायमॆऩ्ऱु एऱ्पड विल्लैयो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु अन्द श्लोकङ्गळिऩ् भाववर्णनत्ताले समाधानमरुळिच् चॆय्गिऱार् आऩाल् इदं शरणमित्यादियाल्।

१९‘‘अविद्यातो, देवे परिबृढतया+++(=स्वामितया)+++ वा विदितया,
स्व-भक्तेर् भूम्ना वा, जगति गतिम् अन्याम् अविदुषाम्’’
+++(हरिर् एवोपायः)+++
(भट्टर्-मुक्तकम्)

ऎऩ्ऱुञ्

१९‘‘अविद्यातो, देवे परिबृढतया+++(=स्वामितया)+++ वा विदितया,
स्व-भक्तेर् भूम्ना वा, जगति गतिम् अन्याम् अविदुषाम्’’
+++(हरिर् एवोपायः)+++
(भट्टर्-मुक्तकम्)

इति

and

“Hari is the only upāya
to those who do not know of other upāyas,
either with their ignorance
or with their knowledge of such qualities of the Lord
as His being the Lord (of all),
and on account of intensity of bhakti “.

y

“Hari es el único upāya
a aquellos que no saben de otros upāyas,
ya sea con su ignorancia
o con su conocimiento de tales cualidades del Señor
como Su ser el Señor (de todos),
y debido a la intensidad del bhakti “.

१९‘‘अविद्यातो देवे परिबृढतया वा विदितया स्वभक्तेर्भूम्ना वा जगति गतिमन्यामविदुषाम्’’(भट्टर्-मुक्तकम्) ऎऩ्ऱुञ्

जॊल्लुगिऱव् अधिकारि-भेदम् इरुक्कुम् बडिय् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्ऩिल्;

उच्यमानस्याधिकारभेदस्य सद्भावः कथम्

[[P358]] इति चेत्-

- it may be asked

how the difference between
those who are competent
and those who are not competent (for prapatti)
could be justified in the face of such ślokas as the above,

The answer to this question is as follows:-

- se puede preguntar

cómo la diferencia entre
aquellos que son competentes
y aquellos que no son competentes (para prapatti)
podría estar justificado frente a ślokas como los anteriores,

La respuesta a esta pregunta es la siguiente:-

जॊल्लुगिऱवधिकारि भेदमिरुक्कुम्बडियॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्;

इव्व्-इडत्तिऱ् सॊऩ्ऩव् अ-ज्ञानं
पश्व्-आदिगळैप् पोले
शास्त्रीयम् ऒऩ्ऱुम् अऱियाय् ऒऴिगैय् अऩ्ऱु।

अत्रोक्तम् अज्ञानं
न पश्वादिवत् शास्त्रीयस्य कस्याप्य् अज्ञानम् ।

The ajñānam or ignorance referred to in the word (ajñānāt) in Lakṣmī Tantra and avidyātah in Bhattar’s śloka
is not the ignorance of such beings as cattle
of what is stated in the śāstras.

El ajñānam o ignorancia a la que se hace referencia en la palabra (ajñānāt) en Lakṣmī Tantra y avidyātah en el śloka de Bhattar.
no es la ignorancia de seres como el ganado
de lo que se afirma en los śāstras.

इव्विडत्तिऱ्सॊऩ्ऩवज्ञानं पश्वादिगळैप्पोले शास्त्रीयमॊऩ्ऱुम् अऱियायॊऴिगैयऩ्ऱु।

इङ्गुळ्ळ अज्ञानामॆऩ्बदऱ्कु पश्वादिगळुक्कुप्पोले अत्यन्ताज्ञानवतां ऎऩ्ऱु अर्थम्म् कॊण्डाल् शास्त्रवश्यऩाय् प्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णमुडियादागैयाल् इदं शरणमज्ञानां ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडादु। आगैयाल् “अनुदरा कन्या” इत्यादिगळिल्बोले नञः अल्पार्थकत्वत्तै स्वीकरित्तु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिल् सॊऩ्ऩ अज्ञानमित्यादियाल्।

“मऱ्ऱ् ऎद्” ऎऩ्ऩिल्;
उपासनादिगळिल् तॆळिव् इल्लामैय् आदल्
प्रपत्ति-तऩ्ऩिलुम् सूक्ष्म-विशेषङ्गळ् अऱियामैय् आदल् आम्
अत्-तऩै।

“अन्यत् किम्?” इति चेत्-
उपासनादिषु विशद-ज्ञानाभावो वा
प्रपत्ताव् अपि सूक्ष्म-विशेषाणां ज्ञानाभावो वेत्य् एतावद् एव ।

It means only this much,
lack of a clear understanding of such forms (of adoration) as upāsanas
or ignorance, even in regard to prapatti,
of subtle niceties or distinctions in it.

Significa sólo esto,
falta de una comprensión clara de formas (de adoración) como upāsanas
o ignorancia, incluso con respecto a prapatti,
de sutilezas sutiles o distinciones en él.

मऱ्ऱॆदॆऩ्ऩिल्; उपासनादिगळिल् तॆळिविल्लामैयादल् प्रपत्ति तऩ्ऩिलुम् सूक्ष्मविशेषङ्गळऱियामैयादलामत्तऩै।

नञः अल्पार्थकत्वत्तै विशदीकरिक्किऱार् उपासनादिगळिल् तॆळिविल्लामैयादल् प्रपत्ति तऩ्ऩिलुम् सूक्ष्मविशेषङ्गळऱियामैयादलामिति । इङ्गु प्रपत्ति तऩ्ऩिल् सूक्ष्मविशेषङ्गळऱियामैयै अधिकारमागच् चॊऩ्ऩदु उक्तिप्रपत्तिनिष्ठऩ् विषयत्तिल्। सूक्ष्मविशेषम् तॆरिन्दाल् अवऩ् स्वनिष्ठैक्कु अधिकारियिऱे।

इवऱ्ऱिल् ‘‘विजानतां’’ ऎऩ्ऱुम्,
‘‘देवे परिबृढतया+++(=स्वामितया)+++ वा विदितया’’ ऎऩ्ऱुञ्
जॊऩ्ऩ ज्ञान-विशेषमुम्
उपासनादिगळिल् तॆळिव् आदल्
प्रपत्तिक्क् उपयुक्तम् आऩ शरण्य-गुणादि विषयत्तिल् तॆळिव् आदल् आम् इत्-तऩै।

अत्र “विजानताम्” इति
“देवे परिबृढतया+++(=स्वामितया)+++ वा विदितया” इति चोक्तो ज्ञान-विशेषो ऽपि
उपासनादिषु विशद-ज्ञानं वा
प्रपत्त्य्-उपयुक्ते शरण्य-गुण-विषये विशद-ज्ञानं वा
इत्य् एतावद् एव ।

The word “vijānatām” in Lakṣmītantram (to those who know)
and ‘deve paribṛḍatayā viditayā’ (with the knowledge of such qualities of the Lord as His being the Lord of all)
refer only to the kind of knowledge
which enables one to understand
such things as upāsanas or the kind of knowledge
which enables a man to have a clear understanding of such things as the qualities of the Saviour,
which is necessary for prapatti.

La palabra “vijānatām” en Lakṣmītantram (para aquellos que saben)
y ‘deve paribṛḍatayā viditayā’ (con el conocimiento de cualidades del Señor como Su ser el Señor de todo)
consulte solo el tipo de conocimiento
que permite a uno comprender
Cosas como upāsanas o el tipo de conocimiento
que permite a un hombre tener una comprensión clara de cosas tales como las cualidades del Salvador,
que es necesario para prapatti.

इवऱ्ऱिल् ‘‘विजानतां’’ ऎऩ्ऱुम्, ‘‘देवे परिबृढतया वा विदितया’’ ऎऩ्ऱुञ्जॊऩ्ऩ ज्ञानविशेषमुम् उपासनादिगळिल् तॆळिवादल् प्रपत्तिक्कुपयुक्तमाऩ शरण्यगुणादि विषयत्तिल् तॆळिवादलामित्तऩै।

इद मेव विजानतां ऎऩ्बदऱ्कुम्, देवे परिबृढतया वा विदितया ऎऩ्बदऱ्कुमर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिल् विजानतां ऎऩ्ऱुमित्यादियाल्। उपासनादिगळिल् तॆळिवादलिति । इदु अधिकारमावदु शक्तियिल्लादबोदु ऎऩ्ऱु मेले सॊल्लप्पडुगिऱदु।

अल्लदु इदुक्क् अनपेक्षितम् आऩ सर्व-विषय-ज्ञानम् अऩ्ऱु;
परिबृढत्व-रूप– शरण्य-गुण-विशेषत्व-रूप– ज्ञानम् इऱेय्
इङ्गु सॊल्लप् पडुगिऱदु।

न खल्व् एतद् अनपेक्षितं सर्व-विषयक-ज्ञानम् ।
परिबृढत्व-रूप- शरण्य-गुण-विशेष-ज्ञानं हि इहोच्यते ।

It does not (certainly) mean a knowledge of all things, in general,
for only the knowledge of the Saviour’s quality of being the Lord of all
is referred to here.

No (ciertamente) significa un conocimiento de todas las cosas, en general,
porque sólo el conocimiento de la cualidad del Salvador de ser el Señor de todo
se hace referencia aquí.

अल्लदु इदुक्कनपेक्षितमाऩ सर्वविषयज्ञानमऩ्ऱु;
परिबृढत्वरूपशरण्यगुणविशेषत्वरूपज्ञानमिऱेय् इङ्गु सॊल्लप्पडुगिऱदु।

ननु अल्पज्ञानवद्वाचकमाऩ अज्ञानामॆऩ्बदऱ्कु प्रतिकोटियाऩ विजानतां ऎऩ्गिऱ पदम् सर्वविषयकज्ञानवाऩैच् चॊल्लादो वॆऩ्ऩ? अप्पडिप्पट्ट प्रपत्त्यधिकारि दुर्लभऩागैयालुम् ‘‘देवे परिबृढतया वा विदितया’’ ऎऩ्गिऱ अभियुक्तोक्तियिल् प्रपत्त्युपयुक्तपरिबृढत्वगुणज्ञानमे अधिकारमागच् चॊल्लुगैयालुम् सर्वविषयकज्ञानत्तै अधिकारमागच् चॊल्लादॆऩ्गिऱार् अल्लदु इत्यादियाल्।

इव्व् उपयुक्त-ज्ञानम् उण्ड् आऩालुम्
उपायान्तरत्तिल् शक्तिय् इल्लाद पोदु
अ-किञ्चनऩ् आय्
प्रपत्तिक्क् अधिकारिय् आम्।

अस्मिन् उपयुक्तज्ञाने सत्य् अपि,
उपायान्तरे शक्त्य्-अभावे
अकिञ्चनः सन् प्रपत्तेर् अधिकारी भवति ।

Even if a man has this knowledge that is essential (for upāsana),
when he is without the ability to adopt that (upāsana),
he is one that is destitute of upāyas (akinchana) and has competency for prapatti.

Incluso si un hombre tiene este conocimiento que es esencial (para upāsana),
cuando está sin la habilidad de adoptar ese (upāsana),
él es alguien que está desprovisto de upāyas (akinchana) y tiene competencia para prapatti.

इव्वुपयुक्तज्ञानमुण्डाऩालुम् उपायान्तरत्तिल् शक्तियिल्लाद पोदु अकिञ्चनऩाय् प्रपत्तिक्कधिकारियाम्।

उपासनादिगळिल् तॆळिवै प्रपत्तिक्कु अधिकारमागच्चॊल्ललामो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वुपयुक्तज्ञानमुण्डाऩालिति । इव्वुपयुक्तज्ञानम् - प्रपत्तिक्कु उपयुक्तमाऩ इन्द गुणादिविषयकज्ञानम्,

शक्तिय् उण्डेय् आगिलुम्

‘‘शरैस्तु सङ्कुलां कृत्वा
लङ्कां पर-बलार्दनः ।
मां नयेद् यदि काकुत्स्थस्
तत् तस्य सदृशं भवेत् ॥“
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३९-३०)

ऎऩ्गिऱप् पडिये
रक्षकऩ् कै पार्त्तुत्
ताऩ् कै वाङ्गिय् इरुक्कैय् अऩ्ऱो उचितम्

ऎऩ्ऩिल्

शक्तौ सत्याम् अपि,

‘‘शरैस् तु सङ्कुलां कृत्वा
लङ्कां पर-बलार्दनः ।
मां नयेद् यदि काकुत्स्थस्
तत् तस्य स-दृशं भवेत् ॥“
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३९-३०)

इत्य्-उक्त-रीत्या
रक्षक-हस्त-प्रतीक्षण-पूर्वकं
स्व-हस्तम् आकुञ्च्यावस्थानं किलोचितम्

इति चेत् —

Here another objection might be raised, viz.,

" Even if a man has ( the knowledge and) the ability,
as Sītā says:-

“If Śrī Rāma, who can destroy the hosts of his enemies,
discharges his arrows on Lanka
and takes me away from here,
it will be the appropriate thing for him”.

he should remain without any endeavour on his own part,
knowing as he does, the Saviour’s nature,

The answer to this is that

Aquí podría plantearse otra objeción, a saber,

" Incluso si un hombre tiene (el conocimiento y) la habilidad,
como Sītā dice:-

“Si Śrī Rāma, que puede destruir las huestes de sus enemigos,
dispara sus flechas sobre Lanka
y me lleva lejos de aquí,
será lo apropiado para él”.

él debe permanecer sin ningún esfuerzo por su parte,
conociendo como él la naturaleza del Salvador,

La respuesta a esto es que

शक्तियुण्डेयागिलुम् ‘‘शरैस्तु सङ्कुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः । मां नयेद्यदि काकुत्स्थस्तत्तस्य सदृशं भवेत् ॥“(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३९-३०) ऎऩ्गिऱप्पडिये रक्षकऩ् कै पार्त्तुत् ताऩ् कैवाङ्गियिरुक्कैयऩ्ऱो उचितमॆऩ्ऩिल्

उपायान्तरत्तिल् शक्तियिरुन्दालुम् परतन्त्रऩाऩ जीवऩुक्कु उपायान्तरानुष्ठानम् कूडुमो ऎऩ्ऱु आक्षेपित्तु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् शक्तियुण्डेयागिलुमिति ।

इदु प्रपन्नऩ्-उडैय उत्तर-कृत्य-विशेषत्तिऱ्क् उदाहरणम् आम्।

इदं प्रपन्नोत्तर-कृत्य-विशेषस्योदाहरणम् ।

(Sītā’s attitude ) would be an example of the prapanna’s later life
(not of what he should do or should not do before prapatti).

(La actitud de Sītā) sería un ejemplo de la vida posterior del prapanna.
(no de lo que debería hacer o no debería hacer antes de prapatti).

इदु प्रपन्नऩुडैय उत्तरकृत्यविशेषत्तिऱ्कुदाहरणमाम्।

इदु प्रपन्नऩुडैय उत्तरकृत्यविशेषत्तिऱ्कुदाहरणमामिति । समर्पितभरऩाऩ प्रपन्नऩ् प्रपत्त्युत्तरकालम् उपायान्तर शक्तऩायिरुन्दालुम् ऒरुविद प्रयत्नमिऩ्ऱिक्के इरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अल्लाद बोदु उपाय-विधायक-शास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळ् आम्।

अन्यथा
उपाय-विधायक-शास्त्राणि निरर्थकानि स्युः ।

If this is not admitted,
all Śāstras which enjoin the adoption of upāyas
would be meaningless.

Si esto no se admite,
todos los Śāstras que imponen la adopción de upāyas
no tendría sentido.

अल्लादबोदु उपायविधायकशास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळाम्।

शक्तऩ् कैवाङ्गि यिरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱाल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् अल्लादबोदु इति । उपायविधायकशास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळामिति । भक्तिपोले प्रपत्तियुम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमागैयाल् परतन्त्रऩाऩ इवऩुक्कु अननुष्ठेयमाय् मुडिगैयाले ‘‘ओमित्यात्मानं ध्यायथ’’ ऎऩ्गिऱ उपासनविधायकशास्त्रम्बोल् ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्गिऱ प्रपत्तिविधायकशास्त्रमुम् अधिकारिदौर्लभ्यत्ताले निरर्थकमामॆऩ्ऱु करुत्तु।

उपायान्तरत्तिल् तऩक्कु ज्ञानम् उण्ड् आय्
अदिल् अनुष्ठान-शक्तिय् उण्ड् आऩालुम्
विलम्ब-क्षमऩ् अऩ्ऱिक्केय् इरुक्कुम् आगिल्

कडुग फलन् तर वल्ल प्रपत्तिये
नमक्क् उचितैय्

ऎऩ्ऱ् इरुक्कुम् अवऩुम्
इप् प्रपत्तिक्क् अधिकारिय् आम्।

उपायान्तरे स्वस्य ज्ञानसत्त्वे ऽपि
तत्रानुष्ठान-शक्ति-सत्त्वे ऽपि
विलम्बाक्षमत्वाभावे सति
“झटिति फल-प्रदान-क्षमा प्रपत्तिर् एवास्माकम् उचिते"ति मन्वानो ऽपि
अस्याः प्रपत्तेर् अधिकारी ।

Even when a man has both the knowledge of the other upāya (viz. upāsana)
and the ability to adopt it,
if he is too impatient to brook delay in the attainment (of the end),
he may be competent for performing prapatti,
if he thinks that only prapatti would secure his object (viz., the quick attainment).

Incluso cuando un hombre tiene tanto el conocimiento del otro upāya (a saber, upāsana)
y la capacidad de adoptar,
si está demasiado impaciente para permitir un retraso en el alcance (del fin),
él puede ser competente para realizar prapatti,
si piensa que sólo prapatti aseguraría su objetivo (es decir, el logro rápido).

उपायान्तरत्तिल् तऩक्कु ज्ञानमुण्डाय् अदिलनुष्ठानशक्ति युण्डाऩालुम् विळम्बक्षमऩऩ्ऱिक्केयिरुक्कुमागिल् कडुगफलन्दरवल्ल प्रपत्तिये नमक्कुचितैयॆऩ्ऱिरुक्कुमवऩुमिप् प्रपत्तिक्कधिकारियाम्।

‘‘इदं तितीर्षतां पारं’’ ऎऩ्बदु उपायान्तरत्तिल् ज्ञानशक्तियिरुन्दालुम् शीघ्रमाग संसारसमुद्रत्तैत् ताण्डवेण्डुमॆऩ्गिऱ इच्छैयुडैयवऩुक्कुम् प्रपत्त्यधिकारम् सॊल्लुगिऱदु ऎऩ्ऱु निऩैत्तु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् उपायान्तरत्तिल् तऩक्कु इत्यादियाल्।

इत्तै ‘‘इदं तितीर्षतां पारम्’’ इत्य्-आदिगळिले सॊल्लुगिऱदु।

इदम् “इदं तितीर्षतां पारम्” इत्यादिषूच्यते ।

This (that even the man who has the knowledge and ability to adopt upāsana may adopt prapatti
if he cannot brook delay)
is disclosed in the words:

" This is the upāya for those who want to cross the sea of saṁsāra”;

Esto (que incluso el hombre que tiene el conocimiento y la capacidad de adoptar upāsana puede adoptar prapatti
si él no puede tolerar la demora)
se revela en las palabras:

“Este es el upāya para aquellos que quieren cruzar el mar de saṁsāra”;

इत्तै ‘‘इदन्तितीर्षतां पारम्’’ इत्यादिगळिले सॊल्लुगिऱदु।

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
“तितीर्षतां पारं” ऎऩ्ऱदु

कडुग अनिष्ट-निवृत्ति पिऱक्क वेणुम्

ऎऩ्ऩुम् त्वरैय्-उडैयार्क्क्

ऎऩ्ऱ बडि।

कथम् इति चेत् —

“तितीर्षतां पारम्”

इत्य् एतत्

झटिति अनिष्ट-निवृत्तिर् जायताम्

इति त्वरावताम् इत्यर्थकम् ।

for “those who want to cross”, here, means

“Those who want to reach the shore beyond saṁsāra quickly”

(i.e.) those that desire a quick removal of the hindrances that stand in their way.

porque “los que quieren cruzar”, aquí, significa

“Aquellos que quieren llegar rápidamente a la orilla más allá del saṁsāra”

(es decir) aquellos que desean una rápida eliminación de los obstáculos que se interponen en su camino.

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; तितीर्षतां पारं’’ ऎऩ्ऱदु कडुग अनिष्टनिवृत्तिपिऱक्कवेणुमॆऩ्ऩुम् त्वरैयुडैयार्क्कॆऩ्ऱबडि।

संसारतरणेच्छै ऎल्ला अधिकारिकळुक्कुम् सममायिरुक्कैयाल् इदु अधिकारिविशेषद्योतकमागुमो वॆऩ्ऩ भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् तितीर्षतां पारं ऎऩ्ऱदु कडुग अनिष्टनिवृत्ति पिऱक्कवेणुमॆऩ्ऩुम् त्वरै युडैयार्क् कॆऩ्ऱबडि इति । इदऩाल् संसारतरणेच्छै ऎल्ला अधिकारिकळुक्कुम् तुल्यमाऩालुम् तरणत्वरै इङ्गु विवक्षितमागैयाल् अधिकारिविशेषम् सिद्धमॆऩ्ऱु सूचितम्।

‘‘आनन्त्यम् इच्छतां’’ ऎऩ्ऱदु

स्वरूप-प्राप्त– परिपूर्ण-भगवद्-अनुभवत्तैप् पॆऱ्ऱ् अल्लदु
+++(जीवं)+++ धरिक्क माट्टादार्क्क्

ऎऩ्ऱ बडि।

“आनन्त्यम् इच्छताम्” इत्य् एतत्
स्व-रूप–प्राप्त- परिपूर्ण-भगवद्-अनुभव-प्राप्तिम् अन्तरा ऽऽत्म-धारणासमर्थानाम्
इत्य्-अर्थकम् ॥

“This is the upāya for those who desire ānantyam”
(the perfect enjoyment of the service of Brahman
which is one’s due on account of one’s essential nature.)

Here also the meaning is

’those who desire to have it quickly’
(i.e. those who cannot brook existence without that enjoyment.)

“Este es el upāya para aquellos que desean ānantyam”
(el perfecto disfrute del servicio de Brahman
que es debido a la propia naturaleza esencial.)

Aquí también el significado es

‘aquellos que desean tener rápidamente’
(es decir, aquellos que no pueden soportar la existencia sin ese disfrute).

‘‘आनन्त्यमिच्छतां’’ ऎऩ्ऱदु स्वरूपप्राप्तपरिपूर्ण भगवदनुभवत्तैप्पॆऱ्ऱल्लदु धरिक्कमाट्टादार्क्कॆऩ्ऱबडि।

इप्पडिअनिष्टनिवृत्तियिल् त्वरैयुडैयवऩुक्कुप्पोल् इष्टप्राप्तियिल् प्रेमातिशयमुळ्ळवऩुक्कुम् प्रपत्तियिल् अधिकारमुण्डॆऩ्गिऱदु ‘‘इदमानन्त्यमिच्छताम्’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यमॆऩ्गिऱार् ‘‘आनन्त्यमिच्छताम्’’ ऎऩ्ऱदु इत्यादियाल्। पॆऱ्ऱल्लदु धरिक्कमाट्टादार्क्कु ऎऩ्बदाल् इङ्गुम् प्रेमातिशयप्रयुक्तत्वरातिशयम् विवक्षितमॆऩ्ऱु सूचितम्।

इवैय् इरण्डैयुम् निऩैत्तु
‘‘स्व-भक्तेर् भूम्ना वा’’
ऎऩ्गिऱार्।

[[P359]]
इदम् उभयम् अभिप्रेत्य,

“स्वभक्तेर् भूम्ना वा” इत्य् आचष्टे ।

Having these two in mind, Bhattar says, “by the intensity of their bhakti.”

Teniendo a estos dos en mente, Bhattar dice, “por la intensidad de su bhakti”.

इवैयिरण्डैयुम् निऩैत्तु ‘‘स्वभक्तेर्भूम्ना वा’’ ऎऩ्गिऱार्।

इन्द इरण्डु अधिकारत्तैयुम् ऒऩ्ऱाक्कि ‘‘स्वभक्तेर्भूम्ना वा’’ ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इवैयिरण्डैयुम् निऩैत्तु इति । प्रेमभक्ति, अतिशयित्ताल् कडुग प्रतिबन्धकम् कऴियवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, कडुग भगवदनुभवम् पॆऱवेण्डुमॆऩ्ऱुम् त्वरै युण्डागुमागैयाल् भक्तिभूमावाले तितीर्षतां आनन्त्यमिच्छतां ऎऩ्गिऱ इरण्डु अधिकारत्तैयुम् सङ्ग्रहिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु भक्तिय् ऎऩ्ऱदु
प्रेम-पारवश्यत्तैच् चॊऩ्ऩ बडि अल्लदु भक्ति-योगत्तैच् चॊऩ्ऩ बडिय् अऩ्ऱु।

अत्र भक्तिर् इति
प्रेम-पारवश्यम् उच्यते ;
न तु भक्ति-योगः ।

Here bhakti does not signify bhakti yoga,
but ‘intensity of the love (of the Lord)’.

Aquí bhakti no significa bhakti yoga,
sino ‘intensidad del amor (del Señor)’.

इङ्गु भक्तियॆऩ्ऱदु प्रेमपारवश्यत्तैच् चॊऩ्ऩबडि अल्लदु भक्तियोगत्तैच् चॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु।

इङ्गु भक्तेः ऎऩ्ऱु भक्तियोगमुम् भूम्ना ऎऩ्बदाले अदिऩुडैय अतिशयमुमऩ्ऱो अधिकारमागत् तोऱ्ऱुगिऱदु; अप्पडियागिल् प्रपत्तिक्कु अकिञ्चनाधिकारत्वम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळोडु विरोधियादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु भक्तियॆऩ्ऱदु प्रेमपारवश्यत्तैच् चॊऩ्ऩबडि इति । ‘‘भक्त्या मामभिजानाति’’, ‘‘शुद्धभावङ्गतो भक्त्ये’’ त्यादिगळिल् भक्तियोगव्यतिरिक्तातिशयितप्रेमैयिलुम् भक्तिशब्दम् प्रयुक्तमागैयाल् अदुबोले कडुग अनिष्टनिवृत्तियुम् इष्टप्राप्तियुम् वरवेण्डुमॆऩ्गिऱ प्रेमविशेषत्तिल् इन्द भक्तिशब्दम् प्रयुक्तमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अल्लदु भक्तियोगत्तैच् चॊऩ्ऩबडि यऩ्ऱु इति । भक्तियोगत्तै इङ्गु अधिकारमागच् चॊऩ्ऩालऩ्ऱो प्रपत्तिक्कु अकिञ्चनाधिकारत्वम् सॊल्लुगिऱ प्रमाण विरोधम् वरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इब् भक्तियिऩ्-उडैय भूमाव् आगिऱदु
कडुग प्राप्ति किडैयाद बोद्
अऴियुम्+++(=नाश)+++ बडिय् आऩव् अवस्था-विशेषम्।

अस्या भक्तेर् भूमा च
झटिति प्राप्तेर् अभावे
विनाश-पर्यवसायी अवस्था-विशेषः ।

Intensity of bhakti or love means a state of mind
in which the man would cease to exist
if he could not have quick attainment.

La intensidad del bhakti o amor significa un estado mental
en el que el hombre dejaría de existir
si él no pudiera tener un logro rápido.

इब्भक्तियिऩुडैय भूमावागिऱदु कडुग प्राप्ति किडैयादबोदऴियुम्बडि याऩववस्थाविशेषम्।

इन्द प्रेमभक्तिक्कु भूमा ऎदु ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् कडुग प्राप्ति किडैयादबोदऴियुम्बडियाऩ अवस्थाविशेषमिति ।

इदु सिलर्क्कुक् कट्टळैप् पट्ट भक्ति-योगम् इल्लैय् आगिलुम्
सु-कृत-विशेष-मूलम् आऩ भगवत्-प्रसादत्ताले वरुम्।

अयं केषांचित् व्यवस्थित-भक्ति-योगस्याभावे ऽपि
सुकृत-विशेष-मूलक-भगवत्-प्रसादाज् जायेत ।

Though this is not the bhakti yoga enjoined for some adhikārīs,
yet some get that state of mind
by the grace of Bhagavān due to righteous acts (in previous births).

Aunque este no es el bhakti yoga recomendado para algunos adhikārīs,
Sin embargo, algunos tienen ese estado mental
por la gracia de Bhagavān debido a actos rectos (en nacimientos anteriores).

इदु सिलर्क्कुक् कट्टळैप्पट्ट भक्तियोगमिल्लै यागिलुम् सुकृतविशेषमूलमाऩ भगवत्प्रसादत्ताले वरुम्।

इदु भक्तियोगनिष्ठऩुक्कु मेलेवरक्कूडिय अवस्थैपोल् तोऩ्ऱुगिऱदे; इदु अकिञ्चनऩुक्कुम् सम्भविक्कुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु सिलर्क्कु इत्यादियाल्। सुकृतविशेषमूलमाऩ भगवत्प्रसादत्ताले वरुमिति । इन्द सुकृत विशेषमूलमाऩ भगवत्प्रसादम् केवलाकिञ्चनऩिडत्तिलुम् सम्भविक्कुमागैयाल् तज्जन्यमाऩ इन्द प्रेमातिशयम् भक्त्युत्तरकालमे उण्डागवेण्डुमॆऩ्गिऱ नियममिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

इव्व् अवस्थैयुडैय् अवऩुम् प्रपत्तिक्क् अधिकारि।

एतद्-अवस्थावान् अपि
प्रपत्तेर् अधिकारी ।

The man who has this state of mind is also competent for prapatti.

El hombre que tiene este estado mental también es competente para prapatti.

इव्ववस्थैयुडै यवऩुम् प्रपत्तिक्कधिकारि।

इव्वधिकारत्तैच् चॊल्लि मुडिक्किऱार् इव्ववस्थैयुडैयवऩुम् प्रपत्तिक्कधिकारि इति ।

इप्-पडिय् आगैयाल्
उपायान्तरत्तिल् अ-ज्ञर् आय्
इव्व् उपायत्तिल् समुदाय-ज्ञान-मात्रम् उडैयर् आय् इरुप्पार्क्कुम्

एवम्-भावाद्
उपायान्तराज्ञानाम् अस्मिन्न् उपाये समुदाय-ज्ञान-मात्रवताम्,

Therefore

(1) those who do not know of other upāyas
and who have a knowledge of what prapatti is in general
(without a knowledge of details and distinctions);

Por lo tanto

(1) aquellos que no conocen otros upāyas
y que tienen un conocimiento de lo que es prapatti en general
(sin conocimiento de detalles y distinciones);

इप्पडियागैयाल् उपायान्तरत्तिलज्ञराय् इव्वुपायत्तिल् समुदायज्ञानमात्रम् उडैयरायिरुप्पार्क्कुम्

इऩि कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अधिकारङ्गळै शिष्यबुद्धिवैशद्याय मऱुबडियनुवदित्तु मुडिक्किऱार् इप्पडियागैयालित्यादियाल्।

इदिलुम् उपायान्तरत्तिलुन् तॆळिव् उण्डाऩालुम्
उपायान्तरत्तिल् अनुष्ठान-शक्तिय् इल्लादार्क्कुम्

अत्रोपायान्तरे च विशद-ज्ञान-सत्त्वे ऽपि
उपायान्तरे ऽनुष्ठान-शक्ति-शून्यानाम्,

(2) those who have a clear understanding of prapatti and the other upāya (upāsana)
but lack the ability to adopt the latter;

(2) aquellos que tienen una comprensión clara de prapatti y los otros upāya (upāsana)
pero carecen de la capacidad de adoptar este último;

इदिलुमुपायान्तरत्तिलुन् तॆळिवुण्डाऩालुमुपायान्तरत्तिलनुष्ठानशक्तियिल्लादार्क्कुम्

इवैय् इरण्डुम् उण्ड् आऩालुम्
विळम्बम् बॊऱादव् आर्त्य्-अतिशयम् उडैयार्क्कुम्

एतद् उभय-सत्त्वे ऽपि विलम्बासहत्वातिशयवतां च

(3) those who, though they have both the knowledge and the ability,
cannot brook delay (in the attainment of the end) and cannot exist without it.

(3) aquellos que, aunque tienen el conocimiento y la capacidad,
no puedo tolerar la demora (en el logro del fin) y no puedo existir sin ella.

इवै यिरण्डुमुण्डाऩालुम् विळम्बम्बॊऱादवार्त्यतिशयमुडैयार्क्कुम्

प्रपत्तियिलेय् इऴियल् आम्।

प्रपत्तौ प्रवृत्तिर् युज्यते ।

prapatti may be adopted by (the above)

prapatti puede ser adoptado por (los anteriores)

प्रपत्तियिलेयिऴियलाम्।

इव् विळम्बाक्षमऩुम्
ताऩ् निऩैत्त कालत्तिले फलम् पॆऱुगैक्क् उपायान्तर-रहितऩ्।

अयं विलम्बाक्षमो ऽपि
स्व-संकल्पित-काले फल-प्राप्तेः कृते
उपायान्तर-रहितः ।

This man who cannot brook delay is also destitute of upāyas
for attaining the end in his view
at the time when he wants it
(so he, too, is competent for prapatti).

Este hombre que no puede tolerar la demora también carece de upāyas
por alcanzar el fin en su vista
en el momento en que él lo quiera
(Entonces él también es competente para prapatti).

इव् विळम्बाक्षमऩुम् ताऩ् निऩैत्तगालत्तिले फलम् पॆऱुगैक्कुपायान्तररहितऩ्।

इप्पडि भक्तियिल् ज्ञानशक्तिकळिरुन्दालुम् विळम्बक्षमऩल्लादबोदु प्रपत्तिक्कधिकारियावाऩॆऩ्ऱाल् अवऩुक्कु उपायान्तरशून्यत्वरूपमाऩ आकिञ्चन्यरूपाधिकारम् घटिक्कुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विळम्बाक्षमऩुमिति । ताऩ् निऩैत्त कालत्तिले फलम् पॆऱुगैक्कुपायान्तररहितऩिदि । इवऩुक्कु भक्तियिल् ज्ञानमुम् शक्तियुमिरुन्दालुम् इन्द भक्ति इवऩ् निऩैत्तबोदु मोक्षत्तैत् तरक्कूडिय उपायमल्लामैयाले इवऩुम् ताऩ् वेण्डिऩ कालत्तिल् फलत्तैक् कॊडुक्कुम् उपायमऱ्ऱवऩागैयाले इवऩुक्कुम् स्वापेक्षितकालत्तिल् फलत्तैत् तरक्कूडिय उपायशून्यत्वरूपाकिञ्चन्यमुण्डिऱे।

इप्-प्रकारत्तै निऩैत्तु

‘‘जगति गतिम् अन्याम् अविदुषां’’

ऎऩ्गिऱदु।

इमं प्रकारम् अभिप्रेत्य

‘‘जगति गतिम् अन्याम् अविदुषां’’

इत्य् उच्यते ।

It is in consideration of this circumstance that (Bhattar) wrote:-

" who know of no other upāya in the world”.

Es en consideración de esta circunstancia que (Bhattar) escribió:-

“que no conocen ningún otro upāya en el mundo”.

इप्प्रकारत्तै निऩैत्तु ‘‘जगति गतिमन्यामविदुषां’’ ऎऩ्गिऱदु।

इप्पडि अपेक्षितकालत्तिलुम् फलप्रदानम् पण्णक्कूडिय उपायम् वेऱु इरुप्पदाग तॆरिन्दु कॊळ्ळाद इव्विळम्बाक्षमऩुक्कुम् अवऩे उपायमॆऩ्गिऱदु जगति गतिमित्यादि ऎऩ्गिऱार् इप् प्रकारत्तै निऩैत्तु इत्यादियाल्।

व्यासादिगळ् +++(भगवद्-कर्मणि)+++ अधिकारि-पुरुषर्गळ् आगैयाले
विळम्ब-क्षमरुम् आय्
उपायान्तर-शक्तरुम् आय् इरुप्पार्गळ्।

व्यासादयो +++(भगवद्-कर्मणि)+++ ऽधिकारि-पुरुषत्वाद् विलम्ब-क्षमा
उपायान्तर-शक्ताश् च भवन्ति ।

Vyasa and others who held administrative offices (under the Lord)
could brook delay
and were also capable of the other upāya (i.e.) upāsana.

Vyasa y otros que ocuparon cargos administrativos (bajo el Señor)
podría tolerar retraso
y eran también capaces de realizar el otro upāya (es decir,) upāsana.

व्यासादिगळ् अधिकारिपुरुषर्गळागैयाले विळम्बक्षमरुमाय् उपायान्तरशक्तरुमायिरुप्पार्गळ्।

इप्पडि भक्तियिल् ज्ञान शक्त्यादिगळै युडैयवर्गळुम् विळम्बाक्षमरागिल् प्रपत्तिक्कु अधिकारिकळावार्गळ् ऎऩ्ऱाल्, परिपूर्णज्ञानशक्त्यादिगळैयुडैय व्यासादिगळुम् विळम्बाक्षमर्गळाय्क्कॊण्डु प्रपत्ति पण्णियिरुक्कवेण्डावो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् व्यासादिगळित्यादियाल्। अधिकारिपुरुषर्गळागैयाले विळम्बक्षमरुमायिति ।

‘‘यावदधिकारम् अवस्थितिर् आधिकारिकाणां’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ्बडि अधिकारि पुरुषर्गळाऩ व्यासादिगळ् विळम्बाक्षमरायिरुक्कमुडियादागैयाले प्रपत्त्यधिकारमिल्लैयागैयाल् उपासनत्तिलेये इऴिन्दार्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।

आगैयाल् उपासनत्तिल् इऴिन्दार्गळ् अल्लदु
ज्ञान-मान्द्यम्, आदल् विश्वास-मान्द्यम् आदल् उण्ड् आय् इऴिन्दार्गळ् अऩ्ऱु।

अत उपासने प्रवृत्ताः,
न तु ज्ञानमान्द्याद् वा विश्वासमान्द्याद् वा प्रवृत्ताः ।

Therefore it is that they adopted upāsana
and not because they were wanting in knowledge or in faith.

(Those who hold administrative offices
must serve their full period
before thinking of attainment.)

Por lo tanto, es que ellos adoptaron upāsana.
y no porque falten en conocimiento o en fe.

(Quienes ocupen cargos administrativos
deben cumplir su período completo
antes de pensar en logro.)

आगैयालुपासनत्तिलिऴिन्दार्गळ् अल्लदु ज्ञानमान्द्यमादल् विश्वासमान्द्यमादलुण्डायिऴिन्दार्गळऩ्ऱु।

इन्द प्रपत्त्यधिकारभावम् तविर प्रतिवादिगळ् सॊल्लुम् सॊऩ्ऩालुम् पापजनकमाऩ हेत्वन्तरमुण्डाय् उपासनत्तैच् चॆय्दार्गळऩ्ऱु ऎऩ्गिऱार् अल्लदु इत्यादियाल्। इप्पडियाऩाल्

‘‘नरस्य बुद्धिदौर्बल्यादुपायान्तरमिष्यते’’

ऎऩ्ऱॊरु वचनमिल्लैयो? अदऱ्कु ऒरु मनुष्यऩुक्कु उपायान्तरप्रवृत्तियुण्डाऩाल् अदु बुद्धिदौर्बल्यत्ताले वन्ददु ऎऩ्ऱऩ्ऱो अर्थम्।

(If it be asked,
“Why is it said ( in some places)
that a man adopts upāsana
owing to weakness of intelligence?”
the answer is as follows):-

(Si se pregunta,
“¿Por qué se dice (en algunos lugares)
que un hombre adopta upāsana
debido a la debilidad de la inteligencia?”
la respuesta es la siguiente**):-

अ-शक्तस्यातिकृच्छ्रेषु +++(ब्रह्म-विद्यासु)+++
+++(ताभिर् एव मोक्षे)+++ दुर्-आशा-दार्ढ्य-शालिनः ।
कस्यचिद् बुद्धि-दौर्बल्यं
लघु+++(-उपायस्य)+++-त्यागस्य कारणम् ॥

अ-शक्तस्यातिकृच्छ्रेषु +++(ब्रह्म-विद्यासु)+++
+++(ताभिर् एव मोक्षे)+++ दुर्-आशा-दार्ढ्य-शालिनः ।
कस्यचिद् बुद्धि-दौर्बल्यं
लघु+++(-उपायस्य)+++-त्यागस्य कारणम् ॥

" When a man is incapable of an upāya
which is extremely difficult of adoption
and yet adopts it because of an obstinate desire,
the ignoring of the easy upāya
should be considered as being due to weakness of intellect.”

“Cuando un hombre es incapaz de un upāya
que es extremadamente difícil de adoptar
y sin embargo lo adopta por un obstinado deseo,
el ignorar del upāya fácil
debe considerarse como debido a una debilidad del intelecto”.

अशक्तस्यातिकृच्छ्रेषु दुराशादार्ढ्यशालिनः ।
कस्यचिद्बुद्धिदौर्बल्यं लघुत्यागस्य कारणम् ॥

अदु उपायान्तरप्रवृत्तराऩ व्यासादिगळुक्कुम् तुल्यमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अशक्तस्यातिकृच्छ्रेष्वित्यादिना । अतिकृच्छ्रेष्वशक्तस्य – अत्यन्तकष्टसाध्यङ्गळाऩ उपायान्तरङ्गळिल् अशक्तऩाय्, दुराशादार्ढ्यशालिनः - अवैगळिऩ् कष्टङ्गळ् तॆरिन्दुम् अवैगळै ऎप्पडियावदु सॆय्दुमुडिक्क वेण्डुमॆऩ्गिऱ दुराशैयिऩ् दार्ढ्यत्तैयुडैयऩाऩ, कस्यचित् - ऒरुवऩुक्कु इदऩाल् नरस्य ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् नरशब्दम् दुराशैयुळ्ळ अशक्तपरमॆऩ्ऱु सॊल्लप् पट्टदु। बुद्धिदौर्बल्यं – मन्दबुद्धित्वम्, लघुत्यागस्य कारणं – लघुवाऩ प्रपत्तियै विडुगैक्कु कारणम्,

तत्र +++(ज्ञान-विश्वास-मान्द्यादिभिः)+++ प्रपत्त्य्-अनर्हाणाम्
अन्यद् इत्य् अपि युज्यते ।
व्यासादिषु तु नैवैषा
नीतिस् संशय-घातिषु ॥

तत्र +++(ज्ञान-विश्वास-मान्द्यादिभिः)+++ प्रपत्त्य्-अनर्हाणाम्
अन्यद् इत्य् अपि युज्यते ।
व्यासादिषु तु नैवैषा
नीतिस् संशय-घातिषु ॥

Or it is proper also to explain their adoption of the difficult upāya
as due to their unfitness for prapatti
(owing to their lack of faith in it and the like.)
This is not the explanation in the case of Vyasa and others (adopting upāsana),
for they remove all the doubts of others
(and cannot be considered as wanting in knowledge or faith).

O es apropiado también explicar su adopción del difícil upāya.
como debido a su incapacidad para prapatti
(debido a su falta de fe en él y cosas por el estilo).
Esta no es la explicación en el caso de Vyasa y otros (adoptando upāsana),
porque quitan todas las dudas de los demás
(y no puede ser considerado como falto de conocimiento o fe).

तत्र प्रपत्त्यनर्हाणामन्यदित्यपि युज्यते ।
व्यासादिषु तु नैवैषा नीतिस्संशयघातिषु ॥

तत्र – लघुत्यागहेतुवाऩ बुद्धिदौर्बल्ये सति, प्रपत्त्यनर्हाणां – प्रपत्तिक्कुम् अनर्हर्गळाऩवर्गळुक्कु, अन्यदित्यपि युज्यते – दुराशैयिऩाले प्रपत्तीतरमाऩ उपायत्तिल् प्रवृत्तियुण्डागिऱ तॆऩ्ऱु सॊल्लुवदु तगुम्। संशयघातिषु व्यासादिषु - इतरर्गळुडैय संशयत्तैप् पोक्कडिक्कक् कूडिऩवर्गळाऩ व्यासादिगळ् विषयत्तिल्, एषा नीतिर्नैव – अशक्तऩागैयाले उपायान्तरानर्हऩाय् बुद्धिौर्बल्यत्ताले प्रपत्तिक्कुम् अनर्हऩाय्प् पोन्दवऩुडैय न्यायमाऩदु सम्भविक्कादॆऩ्गै।

इप्-पडि उपासन-प्रपदनङ्गळुक्क् अधिकारं व्यवस्थितम् आगैयाल्
इरण्डु शास्त्रमुम् स-प्रयोजनम्।

इत्थम् उपासनप्-रपदनयोर् अधिकारस्य व्यवस्थितत्वात्
शास्त्रद्वयम् अपि सप्रयोजनम् ।

Since in this manner, the competency of a man either for upāsana or for prapatti is determined,
both the śāstras (those of upāsana and those of prapatti) have their own respective purpose.

Puesto que de esta manera se determina la competencia de un hombre ya sea para upāsana o para prapatti,
Ambos śāstras (los de upāsana y los de prapatti) tienen su propio propósito respectivo.

इप्पडि उपासनप्रपदनङ् गळुक्कधिकारम् व्यवस्थितमागैयाल् इरण्डु शास्त्रमुम् सप्रयोजनम्।

इम्मादिरि उपासनत्तिऱ्कुम् प्रपत्तिक्कुम् सकिञ्चनत्वाकिञ्चनत्वरूपमाऩ अधिकारम् व्यवस्थितमायिरुप्पदाल् उपासनविधायकशास्त्रमुम् प्रपत्तिविधायकशास्त्रमुम् प्रयोजनवत्ताग आगुमॆऩ्ऱु मुडिक्किऱार् इप्पडि इति ।

इरण्ड् अधिकारिगळुक्कुम्
स्व-धर्मत्तिल् प्रतिपत्ति+++(=उद्देश)+++-वैषम्यमेय् उळ्ळदु।

द्वयोर् अप्य् अधिकारिणोः स्वधर्मे प्रतिपत्ति+++(=उद्देश)+++-वैषम्यम् एवास्ति ।

The difference between the two adhikāris in regard to the rites and observances of their caste and Asrama
is only the difference of the purpose for which or the thought with which they are performed.

La diferencia entre los dos adhikāris con respecto a los ritos y observancias de su casta y Asrama.
es sólo la diferencia del propósito con el que o el pensamiento con el que se realizan.

इरण्डधिकारिकळुक्कुम् स्वधर्मत्तिल् प्रतिपत्तिवैषम्यमेयुळ्ळदु।

मुडिविल् सॊऩ्ऩ नैरपेक्ष्यविधिपक्षत्तिल् अनुष्ठीयमानस्ववर्णाश्रमधर्मङ्गळिल् इरण्डु अधिकारिकळुक्कुम् बुद्धिभेदमे युळ्ळदु त्यागमिल्लैयॆऩ्गिऱार् इरण्डधिकारिकळुक्कुमिति ।

उपासकऩुक्कुम् प्रपन्नऩुक्कु मॆऩ्ऱबडि। प्रपत्तिवैषम्यमे युळ्ळदु इति । उपासकऩुक्कु अङ्गत्वप्रतिपत्तियुम्, प्रपन्नऩुक्कु कैङ्कर्यबुद्धियुमे युळ्ळदु ऎऩ्ऱबडि।

प्रपन्नक्कुक् कोलिऩ फलत्तैप् पऱ्ऱ
वेऱ् ऒऩ्ऱैय् अनुष्ठिक्किल्
ब्रह्मास्त्र-बन्ध-न्यायत्ताले विरोधम् उण्ड् आऩालुम्

[[P360]]
प्रपन्नस्य स्वोद्दिष्टं फलम् उद्दिश्य
अन्यस्य कस्यचिद् अनुष्ठाने
ब्रह्मास्त्र-न्यायेन विरोध-संभवे ऽपि

It is true that, in the case of the prapanna,
the performance of any rite or observance
will prevent the attainment of his end,
because, like the Brahma missile,
it would cease to have any effect,
if any other rite is performed to attain the same end.

Es cierto que, en el caso del prapanna,
la realización de cualquier rito u observancia
impedirá la consecución de su fin,
porque, como el misil Brahma,
dejaría de tener algún efecto,
si se realiza cualquier otro rito para alcanzar el mismo fin.

प्रपन्नक्कुक् कोलिऩफलत् तैप्पऱ्ऱ वेऱॊऩ्ऱैयनुष्ठिक्किल् ब्रह्मास्त्रबन्धन्यायत्ताले विरोधमुण्डाऩालुम्

ननु प्रपन्नऩ् प्रपत्तीतरधर्मत्तै अनुष्ठित्ताल् ब्रह्मास्त्रन्यायत्ताले प्रपत्ति नऴुगादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपन्नऩुक्कुक् कोलिऩ फलत्तैप्पऱ्ऱ इत्यादिना । कोलिऩ फलत्तैप्पऱ्ऱ – प्रपत्तिक्काग प्रार्थित्त मोक्षरूपफलत्तैप्पऱ्ऱ, ब्रह्मास्त्रबन्धन्यायत्ताले इति । ब्रह्मास्त्रत्तुक्कु फलमाऩ आञ्जनेयबन्धनत्तिऱ्कागवे रज्ज्वादिगळै प्रयोगित्तदालल्लवो ब्रह्मास्त्रम् नऴुविऱ्ऱु। इङ्गु स्वयम्प्रयोजनमाऩ धर्मानुष्ठानम् अप्पडिप्पट्टदऩ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

स्वयं-प्रयोजनम् आगव् आदल्
भगवद्-भागवत-समृद्ध्य्-आदि- फलान्तरत्तैप् पऱ्ऱव् आदल्
वेऱ् ऒऩ्ऱैय् अनुष्ठित्ताल्
विरोधम् इल्लै।

स्वयं-प्रयोजन-भावेन,
भगवद्-भागवत-समृद्ध्य्-आदि- फलान्तरोद्देशेन वा
अन्यस्य कस्यचिद् अनुष्ठाने नास्ति विरोधः ॥

But if these rites are performed for their own sake
(without the desire for any fruit)
or for such things as the glory of Bhagavān or the welfare of Bhāgavatas,
there is no impropriety
(and prapatti would not lose its efficacy).

Pero si estos ritos se realizan por sí mismos
(sin deseo de ningún fruto)
o por cosas tales como la gloria de Bhagavān o el bienestar de los Bhāgavatas,
No hay ninguna incorrección
(y prapatti no perdería su eficacia).

स्वयंप्रयोजनमागवादल् भगवद्भागवतसमृद्ध्यादि फलान्तरत्तैप्पऱ्ऱवादल् वेऱॊऩ्ऱैयनुष्ठित्ताल् विरोधमिल्लै।

किञ्च भगवद्भागवतसमृद्ध्यर्थमाऩ धर्मानुष्ठानत्तिलुम् अन्द न्यायमिल्लै यॆऩ्गिऱार् भगवद्भागवतेत्यादि ।

इप्-पडि स्व-रूप–त्यागङ् गूडाद् ऒऴिन्दालुम्
उपायत्व-बुद्धि-त्यागम् पण्णुगै
परित्यज्यवुक्कुप् पॊरुळ् आऩालोव्

ऎऩ्ऩिल्;

इत्थं स्वरूप-त्यागस्यायुक्तत्वे ऽपि
उपायत्वबुद्धित्यागः “परित्यज्य” इत्यस्यार्थः स्याद्

इति चेत् —

But it may be asked by some:-

“Even if it is admitted that
the giving up of the dharmas themselves is not enjoined,
it is possible that ‘parityajya’ ( having given up)
may mean the giving up of (only) the thought
that they are upāyas.

Pero algunos pueden preguntar: -

“Incluso si se admite que
el abandono de los dharmas mismos no está ordenado,
es posible que ‘parityajya’ (habiéndose rendido)
puede significar el abandono de (sólo) el pensamiento
que ellos son upāyas.

इप्पडि स्वरूपत्यागङ्गूडादॊऴिन्दालुम् उपायत्वबुद्धित्यागम् पण्णुगै परित्यज्यवुक्कुप् पॊरुळाऩालोवॆऩ्ऩिल्;

ननु स्वरूपत्यागपक्षम् कूडादागिलुम् धर्मङ्गळिऩ् उपायत्वबुद्धि त्यागत्तै परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमागक् कॊळ्ळलागादो? परित्यज्य ऎऩ्बदाल् धर्मङ्गळुडैय परित्यागमे तोऩ्ऱुगिऱदेयॊऴिय, अदिल् उपायत्वबुद्धि त्यागम् तोऩ्ऱविल्लैये यॆऩ्ऩिल्; प्रपत्त्युत्तरकैङ्कर्यत्तिल् ‘‘उपायतां परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु गीतार्थसङ्ग्रहत्तिल् सॊऩ्ऩबडि इङ्गुम् सॊल्वदु उचितमागादोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि स्वरूपत्यागङ्गूडा तॊऴिन्दालुमित्यादिना ।

प्रपन्नऩुक्कुक्क् उत्तर-कृत्य-गोचरङ्गळ् आऩ वाक्यङ्गळिल्
उपाय-बुद्धि-त्यागं विधिक्किऱव् इडम् उचितम्।

प्रपन्नस्योत्तरकृत्यगोचरेषु वाक्येषु
“उपायत्व-बुद्धि-त्यागस्य विधानम्” इत्य् एतद् उचितम् ।

(The answer to this question is as follows:)

In those texts which refer to the activities of the prapanna after the performance of prapatti,
it may be held rightly that
what is ordained is the giving up of the thought that these activities are upāyas.

(La respuesta a esta pregunta es la siguiente:)

En aquellos textos que se refieren a las actividades del prapanna después de la ejecución de prapatti,
puede sostenerse con razón que
lo que está ordenado es el abandono del pensamiento de que estas actividades son upāyas.

प्रपन्नऩुक्कुक्कुत्तरकृत्यगोचरङ्गळाऩ वाक्यङ्गळिल् उपायबुद्धित्यागम् विधिक्किऱविडमुचितम्।

प्रपत्त्युत्तरकालिकस्ववर्णाश्रमोचितधर्मङ्गळिल् उपायत्वबुद्धियै विट्टुप् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱाल् स्वयं प्रयोजनमागप् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु फलिक्कुम्,

इङ्गु उत्तर-कृत्य-परम् अऩ्ऱिक्के
उपाय-विधायकम् आय् इरुक्किऱव् इव्-वाक्यत्तिऱ् सॊल्लुगैयाले

इहोत्तरकृत्यपरत्वम् अन्तरैवोपाय-विधायकत्वेन स्थिते वाक्ये प्रतिपादनाद्

But the carama-śloka is a text which enjoins an upāya (before prapatti)
and not what should be done after it,
and the word parityajya occurs there.

Pero el carama-śloka es un texto que ordena un upāya (antes de prapatti)
y no lo que debe hacerse después de ello,
y la palabra parityajya ocurre allí.

इङ्गु उत्तरकृत्यपरमऩ्ऱिक्के उपायविधायकमायिरुक्किऱ विव्वाक्यत्तिऱ् सॊल्लुगैयाले

इब्-+++(→उपायता-)+++बुद्धि-त्याग-पूर्वकम् आग धर्म–स्व-रूपम्
प्रपत्तिक्क् अङ्गम् आगव् अनुष्ठेयम्

ऎऩ्ऱु फलिक्कैयाल्

स्वयं-प्रयोजनम् आऩ केवल-कैङ्कर्यम् उत्तरकृत्यम् +++(न तु प्रपत्त्य्-अङ्गम्)+++

ऎऩ्गिऱ मतम् सिद्धियादु।+++(4)+++

एतद्+++(→उपायता)+++-बुद्धि-त्याग-पूर्वकं धर्म-स्वरूपं
प्रपत्तेर् अङ्गतयाऽनुष्ठेयम्

इति फलतीति,

स्वयंप्रयोजनं केवल-कैङ्कर्यम् उत्तरकृत्यम्

इति मतं न सिध्येत् । +++(4)+++

Therefore this interpretation would result in the injunction that
these dharmas in their essential form should be performed as aṅgas or accessories to prapatti,
but without the thought that they are upāyas.
If this view were accepted,
then, the view that certain things should be performed after prapatti
merely for their own sake
(without any aim, object or the desire for any fruit)
and as mere service (to the Lord) would become untenable.
(For they would still be aṅgas or accessories
and could not be an end in themselves ).

Por lo tanto esta interpretación resultaría en el orden que
estos dharmas en su forma esencial deben realizarse como aṅgas o accesorios de prapatti,
pero sin el pensamiento de que son upāyas.

Si esta vista fuera aceptada,
entonces, la visión de que ciertas cosas deben realizarse después de prapatti
simplemente por su propio bien
(sin ningún fin, objeto o el deseo de ningún fruto)
y como mero servicio (al Señor) se volvería insostenible.
(Porque ellos seguirían siendo aṅgas o accesorios
y no podrían ser un fin en sí mismos).

इब्बुद्धित्यागपूर्वकमाग धर्मस्वरूपम् प्रपत्तिक्कङ्गमागवनुष्ठेयमॆऩ्ऱु फलिक्कैयाल् स्वयंप्रयोजनमाऩ केवलकैङ्कर्यमुत्तरकृत्यमॆऩ्गिऱ मतम् सिद्धियादु।

प्रपत्तिक्कु पूर्वकालत्तिल् सर्वधर्मङ्गळिलुम् उपायत्वबुद्धियै विट्टु प्रपत्तियैप् पण्ण वेण्डुमॆऩ्ऱाल्
सर्वधर्मङ्गळुम् अङ्गमाग अनुष्ठेयमॆऩ्ऱु फलिक्कैयाल् उत्तरकृत्यमॆल्लाम् स्वयम्प्रयोजनमाग अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्बदु सिद्धिक्कादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इव्व् उपायत्तुक्कुच् चॊल्लुगिऱ धर्मान्तर-नैरपेक्ष्यमुङ् किडैयादु।

अस्योपायस्योच्यमानं धर्मान्तर-नैरपेक्ष्यम् अपि न सिध्येत् ।

Nor could there be, in that case, the absence of any requisite or accessory dharma
which is said to be the unique feature of prapatti.

Tampoco podría haber, en ese caso, la ausencia de algún dharma necesario o accesorio.
que se dice que es la característica única de prapatti.

इव्व् उपायत्तुक्कुच् चॊल्लुगिऱ धर्मान्तरनैरपेक्ष्यमुङ्गिडैयादु।

दूषणान्तरङ्गळै आपादिक्किऱार् इव्वुपायत्तुक्कु इत्यादिना ।

इव्व् उपायम् अ-किञ्चनाधिकारम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴियुम्।

अयम् उपायो ऽकिञ्चनाधिकारिकश् च न स्यात् ।

Thus this upāya would cease to be within the competence of the man destitute of all upāyas.

Así este upāya dejaría de estar dentro de la competencia del hombre desposeído de todos los upāyas.

इव्वुपायम् अकिञ्चनाधिकारमऩ्ऱिक्केयॊऴियुम्।

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
उपायम् अल्लाद् अवऱ्ऱिल्
उपाय-बुद्धि-त्यागम् इङ्गु विधिक्क वेण्डा +++(प्रत्युतोपायेष्व् एव)+++।

कथम् इति चेत् —
अनुपायेषूपायबुद्धि-त्यागो ऽत्र न विधेयः +++(प्रत्युतोपायेष्व् एव)+++।

This is how it would result.
There is no need to enjoin here
the giving up of the thought of their being upāyas in regard to those dharmas that are not upāyas.

Así es como resultaría.
No hay necesidad de prohibir aquí.
el abandono del pensamiento de ser upāyas
con respecto a aquellos dharmas que no son upāyas.

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; उपायमल्लाद वऱ्ऱिल् उपायबुद्धित्यागम् इङ्गु विधिक्कवेण्डा।

इवैगळै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलित्यादिना ।

उपायम् आऩ्-अवऱ्ऱिल्
उपाय-बुद्धि-त्यागम् पण्णि अनुष्ठिक्कैय् आवदु
पऴैयव् उपासनादिगळिल् निलैय् आम्
+++(येन फलेद् एव)+++।

उपायेषूपायबुद्धित्याग-पूर्वकम् अनुष्ठानं तावत्
प्राचीनोपासनादिषु स्थितिर् एव
+++(येन फलेद् एव)+++।

So the performance of those dharmas which are upāyas
without the thought that they are upāyas
would only be the adherence to such upāyas as the old upāsanas.

Entonces la ejecución de aquellos dharmas que son upāyas
sin el pensamiento de que son upāyas
sería sólo sería la adherencia a upāyas como los antiguos upāsanas.

उपायमाऩवऱ्ऱिल् उपायबुद्धि त्यागम्बण्णि अनुष्ठिक्कैयावदु पऴैयवुपासनादिगळिल् निलैयाम्।

पऴैय उपासनादिगळिल् निलैयामिति ।

उपायमल्लाद धर्मङ्गळिल्
उपायत्वबुद्धित्यागविधानम् व्यर्थम्; उपायमाऩ उपासनादिगळिल् उपायत्व बुद्धित्यागम् विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् स्वरूपत्यागविधिपक्षत्तिल् सॊऩ्ऩबडि उपायमाऩ उपासनादिगळै अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु सिद्धिक्कैयाल् भक्तिक्कु प्रपत्त्यङ्गकत्वम्बोल् प्रपत्तिक्कु भक्त्यङ्गकत्वम् सॊऩ्ऩदाग मुडिगैयाल् प्रपत्ति अकिञ्चनाधिकारकमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु सिद्धियादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु उपाय-बुद्धि-त्यागम् पॊरुळ् आगच् चॊल्लुगिऱ पक्षत्तिल्

त्याग-विधिक्कुम्, अनुष्ठान-विधिक्कुम् +++(→विरोधम् परिहरित्त…)+++ -
अधिकारि-भेदत्ताले विरोधम् परिहरित्तव् इडमुम्
अनपेक्षित वचनम्।

(इति)

अत्रोपायत्व-बुद्धि-त्यागो ऽर्थ

इति प्रतिपादनपरे पक्षे,
त्याग-विधेर्, अनुष्ठान-विधेर् - +++(→विरोध-परिहार…)+++
अधिकारि-भेदेन विरोध-परिहार-वर्णनम् अप्य्
अनपेक्षित-वचनम् ।

If it is maintained that the word “parityajya” means the giving up of the thought of their being upāyas,
then there would have been no need to reconcile the conflicting statements about the ordinance concerning abandonment
and that about performance by saying that the difference is due to the persons competent for each of them.

Si se mantiene que la palabra “parityajya” significa el abandono del pensamiento de ser upāyas,
entonces no habría sido necesario conciliar las declaraciones contradictorias sobre la ordenanza relativa al abandono
y eso del rendimiento al decir que la diferencia se se debe a las personas competentes para cada uno de ellos.

इङ्गु उपायबुद्धित्यागम् पॊरुळागच्चॊल्लुगिऱ पक्षत्तिल्
त्याग विधिक्कुमनुष्ठानविधिक्कुम् अधिकारिभेदत्ताले विरोधम्परिहरित्तविडमुमनपेक्षित वचनम्।

इप्पडि उपायत्वबुद्धित्यागम् विधिक्किऱदॆऩ्गिऱ पक्षत्तिल् प्रपन्नऩ् त्यागाधिकारी, भक्तऩ् अनुष्ठानाधिकारी ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ स्वग्रन्थत्तुक्कुम् विरोधम् वरुमॆऩ्गिऱार् इङ्गु उपायत्वबुद्धि त्यागम् पॊरुळागच् चॊल्लुगिऱ पक्षत्तिलिति ।

इङ्गु स्व-रूप-त्यागञ् जॊल्लुम् बोद् इऱे,
इव् विरोध-प्रसङ्गम् उळ्ळदु।

अत्र स्व-रूप-त्यागय् उच्यमाने किलायं विरोध-प्रसङ्गो भवति ।

It is only if the text is held to enjoin the giving up of the dharmas themselves,
there would arise any such conflict.

Lo es sólo si el texto se sostiene para ordenar el abandono de los dharmas mismos,
allí surgiría cualquier conflicto de este tipo.

इङ्गु स्वरूपत्यागञ्जॊल्लुम्बोदिऱे, इव् विरोधप्रसङ्गमुळ्ळदु।

परिहारमनपेक्षितमॆऩ्बदै उपपादिक्किऱार् इङ्गु स्वरूपत्यागमिति ।

इप्-पडि बुद्धि-विशेष-त्याग-पूर्वक– कर्म-ज्ञान-भक्तिगळै प्रपत्तिक्क् अङ्गम् आगव् इसैयुम् पक्षत्तिल्

इत्थं बुद्धि-विशेष– त्याग-पूर्वक- कर्म-ज्ञान-भक्तीनां
प्रपत्त्य्-अङ्गत्वेन स्वीकार-पक्षे

If it is held that the adoption of karma, jñāna and bhakti ,
but without the thought that they are upāyas is an aṅga to prapatti,

Si se sostiene que la adopción del karma, jñāna y bhakti,
pero sin el pensamiento de que son upāyas es un aṅga para prapatti,

इप्पडि बुद्धिविशेषत्यागपूर्वककर्मज्ञानभक्तिकळै प्रपत्तिक्कङ्गमागविसैयुम् पक्षत्तिल्

उपायत्वबुद्धित्याग पूर्वकमाऩ कर्मज्ञानभक्तिकळै प्रपत्त्यङ्गमाग ऒप्पुक्कॊण्डाल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि बुद्धिविशेषेत्यादियाल्।

उपासन-प्रपदनङ्गळुक्कु अङ्गाङ्गि-व्यपदेशत्तिल् माऱाट्टमेय् उळ्ळदु।

उपासन-प्रपदनयोर् अङ्गाङ्गि-व्यपदेश-व्यत्यास-मात्रं स्यात् ।

there would be no essential difference between the bhakta and the prapanna.

(The difference would only be nominal.
The man who has bhakti as the main and independent means
and prapatti as an accessory to it
could be called a bhakta

and the man who adopts prapatti as the main and independent means
and bhakti as an accessory to it
would be called a prapanna,
but both would perform the same dharmas
and there would be no difference in their action.)

no habría diferencia esencial entre el bhakta y el prapanna.

(La diferencia sólo sería nominal.
El hombre que tiene bhakti como medio principal e independiente
y prapatti como accesorio
podría llamarse un bhakta

y el hombre que adopta prapatti como medio principal e independiente
y bhakti como accesorio
Sería llamado prapanna,
pero ambos realizarían los mismos dharmas
y no habría ninguna diferencia en su acción.)

उपासनप्रपदनङ्गळुक्कु अङ्गाङ्गिव्यपदेशत्तिल् माऱाट्टमेयुळ्ळदु।

अङ्गाङ्गिव्यपदेशत्तिल् माऱाट्टमेयुळ्ळदु इति । उपासनस्थलत्तिल् उपासनम् अङ्गी, प्रपत्ति अङ्गमॆऩ्ऱुम्, प्रपत्तिस्थलत्तिल् प्रपत्ति अङ्गी, उपासनादिगळ् अङ्गङ्गळ् ऎऩ्गिऱ शब्दभेदम् उण्डेयॊऴिय इरुवरुम् इरण्डैयुम् अङ्गतया अङ्गितया वा अनुष्टिक्कवेण्डुम् ऎऩ्बदऱ्कु निवारकरिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

अङ्ग-भावत्तिल् यथा-कथञ्चिद् अनुष्ठानम् अमैयुम्

ऎऩ्गिऱ वैषम्यमुम् मन्दम्।

अङ्ग-भावे यथा-कथंचिद् अनुष्ठानम् अपि पर्याप्तम्

इति वैषम्यम् अपि मन्दम् ।

It may be argued that, in regard to accessory activity,
there need not be fullness or perfection of performance
and that some short-comings might be allowed therein ;
but this argument is not sound.

Se puede argumentar que, en lo que respecta a la actividad accesoria,
No tiene por qué haber plenitud o perfección en el desempeño.
y que podrían permitirse algunas deficiencias en el mismo;
pero este argumento no es sólido.

अङ्गभावत्तिल् यथाकथञ्चिदनुष्ठानममैयुमॆऩ्गिऱ वैषम्यमुम् मन्दम्।

ननु भक्तियै अङ्गियागवुम्, अदऱ्कु प्रपत्तियै अङ्गमागवुम् अनुष्टिक्कुम् उपासकऩुक्कु भक्तिरूपाङ्गियाऩदु पूर्णमाग अनुष्टिक्कवेण्डुम्। प्रपत्तियै अङ्गियागवुम् भक्तियै अङ्गमागवुम् अनुष्टिक्कुम् प्रपन्नऩुक्कु भक्तियै यथा कथञ्चित् अनुष्टित्ताल् पोदुमॆऩ्ऱु सॊल्वदुम् सरियिल्लै यॆऩ्गिऱार् अङ्गभावत्तिलिति ।

‘‘सकलाङ्गोपसंहारे
काम्यं कर्म प्रसिध्यति’’

ऎऩ्ऱु चॊल्लप् पट्टद् इऱे।

‘‘सकलाङ्गोपसंहारे
काम्यं कर्म प्रसिध्यति’’

इत्य्-उक्तं किल ।
[[P361]]

Has it not been stated:-

“A rite or observance performed for the attainment of a certain fruit
will yield the desired fruit,
only when all the accessory rites or aṅgas are duly performed?” (Pūrva Mīmāmsā).

¿No se ha indicado?:-

“Un rito u observancia realizada para la obtención de un determinado fruto
dará el fruto deseado,
¿Sólo cuando todos los ritos accesorios o aṅgas sean debidamente realizados?”
(Pūrva Mīmāmsā).

‘‘सकलाङ्गोपसंहारे काम्यं कर्म प्रसिध्यति’’ ऎऩ्ऱु चॊल्लप्पट्टदिऱे।

काम्यं कर्म प्रसिध्यतीति । प्रपत्तियुम् काम्य कर्ममागैयाले सकलाङ्गङ्गळैयुम् यथान्यायमनुष्टित्तालल्लदु
मोक्षजनकमागादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

अतस् स्वरूप-त्यागोक्तौ
कैङ्कर्यस्यापचारता ।
उपायत्व-मति-त्यागे तत्-
स्व-रूपाङ्गता भवेत् ॥

अतस् स्वरूप-त्यागोक्तौ
कैङ्कर्यस्यापचारता ।
उपायत्व-मति-त्यागे तत्-
स्व-रूपाङ्गता भवेत् ॥

Thus if it is stated that the dharmas themselves in their essential form should be given up,
even the rendering of service would become an offence.
If it is said that
what is to be given up is only the thought that they are upāyas,
then the dharmas in their essential form would become an aṅga (of prapatti).

Así, si se afirma que los dharmas mismos en su forma esencial deben abandonarse,
incluso la prestación de servicio se convertiría en un delito.
Si se dice que
lo que hay que abandonar es sólo el pensamiento de que son upāyas,
entonces los dharmas en su forma esencial se convertirían en un aṅga (de prapatti).

अतस्स्वरूपत्यागोक्तौ कैङ्कर्यस्यापचारता ।
उपायत्वमतित्यागे तत्स्वरूपाङ्गता भवेत् ॥

उक्तार्थङ्गळै कारिकैकळाले उपसंहरिक्किऱार् अतः स्वरूपत्यागोक्ताविति । स्वरूपत्यागपक्षत्तिल् मुऩ् सॊऩ्ऩबडि वर्णाश्रमोचितधर्मानुष्ठानमुम् गुरुवन्दनादिगळुम् अपचारमाग मुडियुम्। धर्मङ्गळिल् उपायत्व बुद्धित्यागम् विधिक्किऱदॆऩ्गिऱ पक्षत्तिल् धर्मङ्गळुडैय स्वरूपम् प्रपत्त्यङ्गमाग मुडियुम्।

सात्त्विक-त्याग-युक्तानां
धर्माणाम् एतद्-अङ्गता ।
नूनं विस्मृत-काकादि-
+++(तादृग्-धर्माङ्ग-रहित-)+++ वृत्तान्तैर् उपवर्णिता ॥

सात्त्विक-त्याग-युक्तानां
धर्माणाम् एतद्-अङ्गता ।
नूनं विस्मृत-काकादि-
+++(तादृग्-धर्माङ्ग-रहित-)+++ वृत्तान्तैर् उपवर्णिता ॥

It is only those who have forgotten the episodes of Kakasura and the like
that would maintain, as aṅgas of prapatti,
these dharmas without the thought that they are upāyas
and that the person is himself the doer of the action and its beneficiary
(for the doership and the benefit are God’s).

(Kākāsura performed prapatti (to Śrī Rāma)
without any of the rites due to varṇa or āśrama.)

Son solo aquellos que han olvidado los episodios de Kakasura y similares.

que mantendría, como aṅgas de prapatti,
estos dharmas sin el pensamiento de que son upāyas

y que la persona es ella misma el hacedor de la acción y su beneficiario
(porque el hacedor y el beneficio son de Dios).

(Kākāsura realizó prapatti (a Śrī Rāma)
sin ninguno de los ritos debidos a varṇa o āśrama.)

सात्त्विकत्यागयुक्तानां धर्माणामेतदङ्गता ।
नूनं विस्मृतकाकादिवृत्तान्तैरुपवर्णिता ॥

सात्त्विकत्यागयुक्तमाऩ धर्मङ्गळिऩुडैय अनुष्ठानम् प्रपत्तिक्कु अङ्गम् ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्, पूर्वम् सॊल्लाद सिलरुडैय पक्षमुम् सात्त्विकत्यागपूर्वकधर्मानुष्ठानङ्गळै प्रपत्तिक्कु अङ्गमागप् पण्णामल्, केवलप्रपत्तियै अनुष्ठित्त काकविभीषणादिगळुडैय वृत्तान्तङ्गळै मऱन्दु सॊऩ्ऩबडि।

सकृत्-प्रपदनेनैव
धर्मान्तर-दवीयसा ।
तत्-क्षणेऽभिमतं पूर्वे
संप्रापुर् इति शुश्रुम ॥

सकृत्-प्रपदनेनैव
धर्मान्तर-दवीयसा ।
तत्-क्षणेऽभिमतं पूर्वे
संप्रापुर् इति शुश्रुम ॥

We have (also ) heard that,
by a single performance alone of prapatti
far removed from any other dharma,
the ancients obtained at once what they desired.

Hemos (también) escuchado que,
por una sola actuación sola de prapatti
muy alejado de cualquier otro dharma,
los antiguos obtuvieron de inmediato lo que deseaban.

सकृत्प्रपदनेनैव धर्मान्तरदवीयसा ।
तत्क्षणेऽभिमतं पूर्वे संप्रापुरिति शुश्रुम ॥

ऒरु धर्मङ्गळुम् अङ्गमल्लामैयाल् अवैगळुक्कु दूरत्तिलिरुक्कुम् सकृत्प्रपत्तिमात्रत्ताले अप्पॊऴुदे स्वाभिमतमाऩ फलत्तै प्राचीनर्गळ् अडैन्दार्गळॆऩ्ऱु इतिहासपुराणङ्गळिऩिऩ्ऱुम् केट्टिरुक्किऱोम्।

+++(धर्मान्तर-[बुद्धि]-त्यागः→)+++ प्रसक्ताङ्गत्व-बाधे तु
ब्रह्मास्त्र-सम-तेजसः ।
+++(अन्य-निरपेक्ष-प्रपत्तेः)+++ उपायस्य प्रभावश् च,
+++(स्वयम्-प्रयोजन-)+++कैङ्कर्यादि च सुस्थिरम् ॥

+++(धर्मान्तर-[बुद्धि]-त्यागः→)+++ प्रसक्ताङ्गत्व-बाधे तु
ब्रह्मास्त्र-सम-तेजसः ।
+++(अन्य-निरपेक्ष-प्रपत्तेः)+++ उपायस्य प्रभावश् च,
+++(स्वयम्-प्रयोजन-)+++कैङ्कर्यादि च सुस्थिरम् ॥

If it is maintained that the aṅgas of bhakti yoga
which might be presumed as necessary also for prapatti
are declared to be not necessary for prapatti
and as being no aṅgas to it,
the potency of the upāya (prapatti), which is equal in might to the Brahma missile,
becomes well established
and the rendering of service and the like will also become appropriate.

Si se mantiene que los aṅgas del bhakti yoga
que podría presumirse como necesario también para prapatti
se declaran no necesarios para prapatti
y como si no fuera aṅgas para ello,
la potencia del upāya (prapatti), que es igual en poder al misil Brahma,
se vuelve bien establecida
y la prestación de servicio y similares también serán apropiadas.

प्रसक्ताङ्गत्वबाधे तु ब्रह्मास्त्रसमतेजसः ।
उपायस्य प्रभावश्च कैङ्कर्यादि च सुस्थिरम् ॥

नैरपेक्ष्यविधिपक्षत्तिल् उपायप्रभावम् सिद्धिप्पदोडु कैङ्कर्यादिगळुम् स्थिरप्रतिष्ठितङ्गळागु मॆऩ्गिऱार् प्रसक्ताङ्गत्वबाधे तु इति । इतरब्रह्मविद्यान्यायत्ताले न्यासविद्यारूपमाऩ प्रपत्तिक्कुम् अङ्गमाग वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् अनुष्ठेयङ्गळॆऩ्ऱु प्रसक्तमाग, अवैगळ् अङ्गङ्गळल्लवॆऩ्ऱु सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्बदाल् अवैगळुडैय नैरपेक्ष्यम् विधिक्किऱदॆऩ्गिऱ पक्षत्तिल् सहायान्तरनिरपेक्षमाऩ ब्रह्मास्त्रत्तिऱ्कु तुल्यवीर्यमाऩ प्रपत्त्युपायत्तिऩ् प्रभावम् सॊल्लिऱ्ऱाम्। अङ्गतया धर्मङ्गळुक्कु अपेक्षैयिल्लाविडिलुम् आश्रमधर्मतया अनुष्ठेयत्वत्तिऱ्कु बाधमिल्लामैयाल् अवैगळुम् स्वयम्प्रयोजनकैङ्कर्यङ्गळाग सिद्धङ्गळामॆऩ्गै।

आगैयाल्

इङ्गु सर्व-धर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूप–त्यागत्तै अङ्गम् आग विधिक्किऱद्

ऎऩ्ऱुम्,

अतः

अत्र सर्व-धर्माणां स्व-रूप–त्यागो ऽङ्गत्वेन विधीयत

इति,

Therefore the view that here (in parityajya) the giving up of all dharmas, (rites, observances and the like) is enjoined (for prapatti)

Por lo tanto, la visión de que aquí (en parityajya) se ordena (para prapatti) abandonar todos los dharmas, (ritos, observancias y similares)

आगैयाल् इङ्गु सर्वधर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागत्तै अङ्गमाग विधिक्किऱदॆऩ्ऱुम्,

उक्तहेतुक्कळाले धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागपक्षत्तिलुम् अवैगळिल् उपायत्वबुद्धित्यागपक्षत्तिलुम् सॊऩ्ऩ दूषणङ्गळै उपसंहरिक्किऱार् आगैयालित्यादिना । स्वरूपत्यागपक्षत्तिल् आज्ञानुपालनादिशास्त्रङ्गळुम् बुद्धित्यागपक्षत्तिल् प्रपत्तिनैरपेक्ष्यम् सॊल्लुगिऱ शास्त्रङ्गळुम्, उभयपक्षत्तिलुम् पूर्वाचार्यसम्प्रदायादिगळुम् विरुद्धङ्गळामॆऩ्ऱु करुत्तु।

अवैय् अङ्गम् आम् बडि
इङ्गु बुद्धि-विशेष-त्याग-मात्रम् विधिक्किऱद्

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ पक्षङ्गळ्

तद् अङ्गत्वानुगुणम्
अत्र बुद्धि-विशेष-त्याग-मात्रं विधीयत

इति प्रतिपाद्यमानौ पक्षौ

and the view that what is enjoined to be given up is only the thought of their being upāyas
and the thought that they are aṅgas to it –

y la visión de que lo que se recomienda abandonar es sólo el pensamiento de ser upāyas
y el pensamiento de que son aṅgas para ello—

अवैयङ्गमाम्बडि इङ्गु बुद्धिविशेषत्यागमात्रम् विधिक्किऱदॆऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ पक्षङ्गळ्

आज्ञानुपालनादि-शास्त्रङ्गळुक्कुम्
प्रपत्तिक्कु नैरपेक्ष्यञ् जॊल्लुगिऱ शास्त्रङ्गळुक्कुम्
पूर्वाचार्य-संप्रदायङ्गळुक्कुम्
प्रपन्नराय्प् पोन्द पूर्व-शिष्टर्गळ्-उडैय आचारत्तुक्कुम्
विरुद्धङ्गळ् आम्।

आज्ञानुपालनादि-शास्त्राणां,
प्रपत्तेर् नैरपेक्ष्य-प्रतिपादक-शास्त्राणां,
पूर्वाचार्य-संप्रदायानां,
प्रपन्नतया स्थितानां पूर्वशिष्टानाम् आचारस्य च
विरुद्धौ ॥

these views conflict

with such śāstras as ordain the observance of the commandments,
with the śāstras which state that prapatti does not require anything else,

with the traditional observances of former ācāryas
and with the code of conduct followed by virtuous men in former times
who had become prapannas.

estas vistas entran en conflicto

con tales śāstras como ordenar la observancia de los mandamientos,
con los śāstras que afirman que prapatti no requiere nada más,

con las observancias tradicionales de los antiguos ācāryas
y con el código de conducta seguido por los hombres virtuosos en tiempos pasados
que se había convertido en prapannas.

आज्ञानुपालनादिशास्त्रङ्गळुक्कुम् प्रपत्तिक्कु नैरपेक्ष्यञ् जॊल्लुगिऱ शास्त्रङ्गळुक्कुम् पूर्वाचार्यसंप्रदायङ्गळुक्कुम् प्रपन्नराय्प् पोन्द पूर्वशिष्टर्गळुडैय आचारत्तुक्कुम् विरुद्धङ्गळाम्।

इप्-पडिय् उक्त-दोषङ्गळाले
धर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूप–त्यागमुम् प्रपत्तिक्क् अङ्गम् अऩ्ऱु;

इत्थम् उक्तैर् दोषैर्
धर्माणाम् स्व-रूप-त्यागः प्रपत्तेर् नाङ्गम् ।

Thus owing to the objections pointed out so far,
the giving up of all dharmas is not an aṅga to prapatti ;

Así, debido a las objeciones señaladas hasta ahora,
el abandono de todos los dharmas no es un aṅga para prapatti;

इप्पडियुक्त-दोषङ्गळाले धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागमुम् प्रपत्तिक्कङ्गमऩ्ऱु;

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ दोषङ्गळाल्
धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपत्यागमुम् प्रपत्तिक्कु अङ्गमऩ्ऱु।
नैरपेक्ष्यविधिपक्षत्तिल् धर्मङ्गळिऩुडैय अनुष्टाऩत्तिऱ्कु बाधमिल्लाविडिलुम् धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपमुम् अङ्गमागादु।

आगैयाल् धर्मान्तरनैरपेक्ष्यत्तिल् इन्द त्यागविधिक्कुत् तात्पर्य मॆऩ्गिऱार् इप्पडि उक्तदोषङ्गळाले इत्यादिना ।

उक्त-नैरपेक्ष्यत्ताले अन्द धर्मङ्गळिऩ्-उडैय स्व-रूपमुम् इदुक्क् अङ्गम् अऩ्ऱु।

उक्त-नैरपेक्ष्यात्
तेषां धर्माणाम् स्वरूपम् अपि
अस्या नाङ्गम् ।

nor is the performance of these dharmas in their essential form an aṅga (without the thought of their being upāyas or aṅgas to prapatti),
because as has been stated before,
prapatti does not require the performance of any other dharma.

ni es la realización de estos dharmas en su forma esencial un aṅga (sin el pensamiento de que sean upāyas o aṅgas para prapatti),
porque como se ha dicho antes,
prapatti no requiere la realización de ningún otro dharma.

उक्तनैरपेक्ष्यत्ताले अन्द धर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपमुमिदुक्कङ्गमऩ्ऱु।

आगैयाल् इङ्गु मऱ्ऱ् ऒरु धर्मङ्गळालुम्
इप् प्रपत्तिक्क् अपेक्षैय् इल्लैय्

ऎऩ्गैयिले
इत् त्याग-विधिक्कुत् तात्पर्यम्।

अतो ऽत्रान्येषां केषाम् अपि धर्माणाम् अपेक्षा
अस्याः प्रपत्तेर् नास्ति

इति प्रतिपादने
अस्य त्यागविधेस् तात्पर्यम् ।

Therefore this injunction or ordinance about ‘giving up’ (tyāga)
has, for its purport,
the statement that prapatti does not require any (aid) from any other dharma.

Por lo tanto, este mandato u ordenanza sobre ‘renunciar’ (tyāga)
tiene, por su significado,
la declaración de que prapatti no requiere ninguna (ayuda) de ningún otro dharma.

आगैयालिङ्गु मऱ्ऱॊरु धर्मङ्गळालुमिप् प्रपत्तिक्कपेक्षैयिल्लै यॆऩ्गैयिले इत् त्यागविधिक्कुत् तात्पर्यम्।

इप्-पडि प्रतिषेधिक्कैक्कु प्रसङ्गम् वेणुम्।

एवं प्रतिषेधस्य प्रसङ्गो ऽपेक्ष्यते ।

To make this denial,
there must be a wrong presumption of something that has to be denied.

Para hacer esta negación,
debe haber una presunción errónea de algo que debe negarse.

इप्पडि प्रतिषेधिक्कैक्कु प्रसङ्गम् वेणुम्।

प्रपत्तिक्कु सर्वधर्मसापेक्षत्वम् प्रसक्तमाऩालऩ्ऱो निरपेक्षत्वम् विधिक्क वेण्डियदु। इङ्गु सापेक्षत्वत्तिऱ्कु प्रसक्तियुण्डोव्

ऎऩ्ऱुप्रश्नम् पण्णि, प्रसक्तिप्रकारत्तै प्रकाशिप्पित्तुक्कॊण्डु इङ्गु प्रतिषेधम् कूडुमॆऩ्गिऱार् इप्पडि प्रतिषेधिक्कैक्कु इति ।

इङ्गु ऎऩ्ऩ धर्मङ्गळ् प्रसक्तङ्गळ् आय् प्रतिषेधिक्कप् पडुगिऱऩव्

ऎऩ्ऩिल्;

इह के धर्माः प्रसक्ताः प्रतिषिध्यन्त

इति चेत् —

If it is asked what dharmas (rites, observances and the like) are presumed (wrongly) as being requisite
and are then stated to be unnecessary (the answer is as follows) -

Si se pregunta qué dharmas (ritos, observancias y similares) se presumen (erróneamente) como requisitos
y se luego se indica que es innecesario (la respuesta es la siguiente) -

इङ्गु ऎऩ्ऩ धर्मङ्गळ् प्रसक्तङ्गळाय् प्रतिषेधिक्कप्पडुगिऱऩ वॆऩ्ऩिल्;

वेदान्त-चोदितैगळ् आऩ विद्यैगळिल्
ऒरु विद्यैगळिलेय् ओदि
अङ्गङ्गळ् आय् तोऱ्ऱिऩ वर्णाश्रम-धर्मङ्गळुम्, गति-चिन्तनादिगळुम्,
विद्यान्तरत्तिलुम् वरुमाप् पोले
न्यास-विद्यैयिलुम् इवै तुल्य-न्यायतैयाले अङ्गङ्गळ् आय् वरप् पुग,

[[P362]]

वेदान्त-चोदितासु विद्यासु
मध्ये कासुचिद् विद्यास्व् आम्नाता
अङ्गत्वेन प्रतीता
वर्णाश्रम-धर्मा, गति-चिन्तनादयश् च
विद्यान्तरेषु यथा प्राप्नुवन्ति,
तथा न्यास-विद्यायाम् अपि
एतेषु तुल्य-न्यायतयाऽङ्गत्वेन प्राप्तेषु,

In the vidyās or forms of meditation (upāsanas) enjoined in Vedānta,
some of the accessories which appear as aṅgas in certain vidyās,
such as the rites, duties and observances of the varṇas and the āśramas

and also such things as meditation on the route to mokṣa are required also in other vidyās or forms of meditation.

So also there may, at first, be a (wrong) presumption that in nyāsavidyā too,
these might be required as accessory.

En los vidyās o formas de meditación (upāsanas) impuestas en el Vedānta,
algunos de los accesorios que aparecen como aṅgas en ciertos vidyās,
tales como los ritos, deberes y observancias de los varṇas y los āśramas

y también cosas como meditación en la ruta a mokṣa son requeridas también en otros vidyās o formas de meditación.

Así también puede, al principio, haber una presunción (incorrecta) de que en nyāsavidyā también,
estos podrían ser necesarios como accesorios.

वेदान्तचोदितैगळाऩ विद्यैकळिल् ऒरु विद्यैकळिलेयोदि अङ्गङ्गळाय् तोऱ्ऱिऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळुम् गतिचिन्तनादिगळुम् विद्यान्तरत्तिलुम् वरुमाप् पोले न्यासविद्यैयिलुम् इवै तुल्यन्यायतैयाले अङ्गङ्गळाय् वरप्पुग,

ऒरु विद्यैकळिले इति । ऒरु विद्याप्रकरणत्तिल् यज्ञेन दानेनेत्यादिगळाले अङ्गतया श्रुतङ्गळाऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् चित्तशुद्ध्यापादकत्वरूपमाऩ अर्थसामर्थ्यत्ताले ऎल्ला विद्यैकळुक्कुम् अङ्गङ्गळाग आगुमाप्पोलवुम्, पञ्चाग्निविद्यादिगळिल् श्रुतमाऩ अर्चिरादिगतिचिन्तनम् फलप्राप्त्यनुकूलतया विद्यान्तरङ्गळिल् वरुमाप् पोलवुम् इन्द न्यासविद्यैयिलुम् विद्यात्वाविशेषत्ताले सर्वधर्मङ्गळुम् अङ्गतया प्रसक्तङ्गळागुमागैयाल् अवैगळिऩुडैय नैरपेक्ष्यम् विधिक्किऱदॆऩ्बदु उसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्-पडि अङ्गत्व-प्रसङ्गत्वम्-उडैय सर्व-धर्मङ्गळालुम्
इदुक्क् अपेक्षैय् इल्लैय्

ऎऩ्गैय् इव्विडत्तुक्क् उचितम्।

एवम् अङ्गत्व-प्रसक्तिमतां सर्वेषां धर्माणाम् अपेक्षा
अस्या नास्ति

इति प्रतिपादनम्
अस्य स्थलस्योचितम् ।

To correct this presumption, here (in parityajya),
these dharmas which might be thought of (wrongly) on the analogy of upāsanas as aṅgas (to prapatti)
are not required for it.
This is the right interpretation of the text here.

Para corregir esta presunción, aquí (en parityajya),
estos dharmas que podrían pensarse (erróneamente) en la analogía de upāsanas como aṅgas (a prapatti)
no son obligatorios para ello.
Esta es la interpretación correcta del texto aquí.

इप्पडि अङ्गत्वप्रसङ्गत्वमुडैय सर्वधर्मङ्गळालुम् इदुक्कपेक्षैयिल्लै यॆऩ्गै यिव्विडत्तुक्कुचितम्।

इत् धर्मङ्गळुक्कु

‘‘सह-कारित्वेन च’’
(ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३३)

ऎऩ्ऱ सूत्रत्तिऱ् सॊऩ्ऩ विद्या-सह-कारित्व-वेषन् तविर्न्दालुम्,

एषां धर्माणाम्

“सहकारित्वेन च” (ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३३)

इति सूत्रोक्ते विद्या-सहकारित्व-वेषे निवृत्ते ऽपि,

Though these dharmas cannot be considered as accessory aids (to prapatti)
as they are stated to be for upāsana in Brahma Sūtras (3.4 -33),

Aunque estos dharmas no pueden considerarse como ayudas accesorias (para prapatti)
como se dice que son para upāsana en Brahma Sūtras (3.4 -33),

इत् धर्मङ्गळुक्कु ‘‘सहकारित्वेन च’’(ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३३) ऎऩ्ऱ सूत्रत् तिऱ्सॊऩ्ऩ विद्यासहकारित्ववेषन् दविर्न्दालुम्।

इप्पडि प्रपन्नऩुक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् प्रपत्त्यङ्गङ्गळाग अनुष्ठेयङ्गळऩ्ऱागिल् अवैगळै प्रपन्नर्गळ् विडवेण्डिवरादोवॆऩ्ऩ, अवैगळ् प्रपत्त्यङ्गङ्गळाग वपेक्षिदङ्गळल्ला विडिलुम् विनियोगपृथक्त्वन्यायत्ताले ‘‘विहितत्वाच्चाश्रमकर्मापि’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ्बडि आश्रमाङ्गतया विहितमागैयाल् अदै, विड प्रसक्तियेयिल्लैयॆऩ्गिऱार् इत् धर्मङ्गळुक्कु इति ।

‘‘विहितत्वाच् चाश्रम-कर्मापि’’
(ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३२)

ऎऩ्ऱु सूत्रान्तरत्तिऱ् सॊऩ्ऩ विनियोगान्तरत्तुक्कु
प्रपन्नऩ् पक्कल् निवारकर् इल्लै।

‘‘विहितत्वाच् चाश्रम-कर्मापि’’
(ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३२)

इति सूत्रान्तरोक्तस्य विनियोगान्तरस्य
प्रपन्नविषये निवारकं नास्ति ।

yet as stated in another sūtra (3 - 4 - 32),
the karmas ordained for the different āśramas have to be performed,
as they are enjoined as ordinances or commands;
there is nothing to prevent their performance by the prapanna
since commandments have to be obeyed as such (and for no other reason).

sin embargo, como se indica en otro sūtra (3 - 4 - 32),
los karmas ordenados para los diferentes āśramas tienen que ser realizados,
como están ordenados como ordenanzas o mandatos;
no hay nada que pueda impedir su desempeño por parte del prapanna.
ya que los mandamientos hay que obedecerlos como tales (y por ningún otro motivo).

‘‘विहितत्वाच्चाश्रमकर्मापि’’(ब्रह्मसूत्रम् ३-४-३२) ऎऩ्ऱु सूत्रान्तरत्तिऱ्सॊऩ्ऩ विनियोगान्तरत्तुक्कु प्रपन्नऩ्बक्कल् निवारकरिल्लै।

CONCLUSION: page 543

CONCLUSIÓN: página 543

आगैयाल् इद् धर्मङ्गळिऩ्-उडैयव् अनुष्ठानमुम्
धर्मङ्गळै त्यजिक्कैयुम्
प्रपत्तिक्क् अङ्गम् अल्लामैयाल्
अ-शक्यङ्गळिल् नैराश्यम् अधिकारत्तिले सॊरुगुम्।

अत एषां धर्माणाम्
अनुष्ठानस्य धर्मत्यागस्य च प्रपत्त्य्-अङ्गत्वाभावात्
अशक्येषु नैराश्यम् अधिकारे निविशते ;

Therefore, as neither the performance of these dharmas
nor their giving up is an aṅga to prapatti;
to be without the desire to do what is beyond one’s ability
is a mark of competency (for prapatti).

Por lo tanto, como ni la realización de estos dharmas
ni su abandono es un aṅga para prapatti;
estar sin el deseo de hacer lo que está más allá de la propia capacidad
es una marca de competencia (para prapatti).

आगैयाल् इत् धर्मङ्गळिऩुडैय वनुष्ठानमुम् धर्मङ्गळै त्यजिक्कैयुम् प्रपत्तिक्कङ्गमल्लामैयाल् अशक्यङ्गळिल् नैराश्यमधिकारत्तिले सॊरुगुम्।

इप्पडि सर्वधर्मङ्गळिऩुडैय स्वरूपतस्त्यागम् प्रपत्तिक्कु अङ्गमऩ्ऱु। सर्वधर्मङ्गळिऩुडैय अनुष्टाऩमुम् अदऱ्कु अङ्गमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् ऒरु प्रपन्नऩ् अशक्यङ्गळाऩ सिल धर्मङ्गळै विडुवदुम् शक्यङ्गळाऩ सिल धर्मङ्गळै अनुष्टिप्पदुम् ऎदिले सेरुम् ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । अशक्यङ्गळिल् नैराश्यम् आकिञ्चन्यप्रभेदमागैयाल् अधिकारकोटियिलेसेरुम्। शक्यङ्गळिऩुडैय अनुष्टाऩम् भगवत्प्रीत्यर्थमागैयाले कैङ्कर्यकोटियिले सेरुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

शक्यम् आऩ नित्य-नैमिक्तिकङ्गळ्-उडैयव् अनुष्ठानम्
आज्ञानुपालनम् आऩ कैङ्कर्य-मात्रमाम्।

शक्यानां नित्यनैमित्तिकानाम् अनुष्ठानम्
आज्ञानुपालन-रूपं कैङ्कर्यमात्रं भवति ॥

The performance of those duties or rites which are nitya and naimittika
and which are within the range of one’s ability
takes rank as mere service
consisting in the observance of a command.

El desempeño de aquellos deberes o ritos que son nitya y naimittika
y cuáles están dentro del rango de la propia capacidad
toma rango como mero servicio
consistente en la observancia de un comando.

शक्यमाऩ नित्यनैमिक्तिकङ्गळुडैय वनुष्ठानम् आज्ञानुपालनमाऩ कैङ्कर्यमात्रमाम्।

सङ्कल्पमात्रम् एवाङ्गं
श्रुतम्, आचरणं पुनः ।
अनङ्गम् आज्ञया प्राप्तं,
न सङ्कल्प-निबन्धनम् ॥

सङ्कल्पमात्रम् एवाङ्गं
श्रुतम्, आचरणं पुनः ।
अनङ्गम् आज्ञया प्राप्तं,
न सङ्कल्प-निबन्धनम् ॥

It is only the thought or the will to do what is pleasing to the Lord
that is stated (in the Śāstras) as an aṅga of prapatti.
The action arising out of that will or thought is not an aṅga.
The rites of the varṇa and āśrama are the proper thing to do
in virtue of their being the Lord’s command
and not because it is the consequence of the will or the thought
to do what is pleasing to Him.

Es sólo el pensamiento o la voluntad de hacer lo que agrada al Señor.
eso se afirma (en los Śāstras) como un aṅga de prapatti.
La acción que surge de esa voluntad o pensamiento no es un aṅga.
Los ritos del varṇa y āśrama son lo correcto que se debe hacer
en virtud de que son el mandato del Señor
y no porque sea la consecuencia de la voluntad o del pensamiento
hacer lo que le agrada.

सङ्कल्पमात्रमेवाङ्गं श्रुतमाचरणं पुनः ।
अनङ्गमाज्ञया प्राप्तं न सङ्कल्पनिबन्धनम् ॥

ननु प्रपत्त्यङ्गङ्गळिल् ‘‘आनूकूल्यस्य सङ्कल्पः’’ ऎऩ्ऱु आनुकूल्य सङ्कल्पम् अङ्गमागत् तोऩ्ऱु कैयाल् आनुकूल्याचरणमुम् अङ्गमागवेण्डावो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सङ्कल्पमात्रमेवेति । आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् आनुकूल्यसङ्कल्पमात्रत्तिऱ्के अङ्गत्वम् श्रुतम्; न तु तदाचरणस्य । आगैयाल् आनुकूल्याचरणम् अङ्गमागादु। आऩाल् आनुकूल्याचरणम् वेण्डावो ऎऩ्ऩिल्, तदाचरणन्तु आज्ञैयिऩाले, अदावदु विधियिऩाले प्राप्तमागिऱदु। अदु प्रपत्त्यङ्गभूतानुकूल्यसङ्कल्पप्रयुक्तमऩ्ऱु ऎऩ्गै।

इप्-पडिय् आगिल्
इवऩुक्कु नित्य-नैमित्तिकङ्गळिल् अडैक्क वॊण्णाद प्रभूत-कैङ्कर्यङ्गळुक्कुप् प्रयोजकर् आर्

ऎऩ्ऩिल्;

एवं सति, अस्य (प्रपन्नस्य) नित्य-नैमित्तिकेष्व् अनन्तर्भाव्याणां प्रभूत-कैङ्कर्याणां प्रयोजकः क

इति चेत् —

If so, it may be asked:

“What is the purpose or object of performing those manifold and great acts of service
which cannot be included among the commands to perform nitya and naimittika karma ?”

Si es así, se puede preguntar:

“¿Cuál es el propósito u objeto de realizar esos múltiples y grandes actos de servicio
Cuál no puede incluirse entre los comandos para realizar nitya y naimittika karma?”

इप्पडियागिल् इवऩुक्कु नित्यनैमित्तिकङ्गळिलडैक्कवॊण्णाद प्रभूतकैङ्कर्यङ्गळुक्कुप् प्रयोजकरारॆऩ्ऩिल्;

ननु आनुकूल्याचरणम् आज्ञैयिऩाले, अदावदु स्वतन्त्रविधियिऩाले प्राप्तमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩीर्। अप्पडियागिल् मालाकरणदीपारोपणमण्टपगोपुरनिर्माणनन्दवनकरणादिगळाऩ नित्यनैमित्तिकङ्गळिल् सेराद प्रभूतानुज्ञाकैङ्कर्यत्तुक्कु प्रयोजकमॆदु? इन्द प्रभूतकैङ्कर्यङ्गळै मोक्षोपायमागवो, तदङ्गमागवो, अकरणत्तिल् प्रत्यवायम् वरुमॆऩ्ऱो, पापान्तरप्रायश्चित्तमॆऩ्ऱो, पुत्रपश्वादिफलान्तरार्थमॆऩ्ऱो, द्यूतम् पोले क्रीडार्थमॆऩ्ऱो, भगवदाशयमऱिन्द मुक्तऩैप्पोले भगवत्प्रीत्यर्थमॆऩ्ऱो अनुष्टिक्किऱाऩल्लवे

ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु, प्रपन्नऩुक्कु मुक्तऩैप्पोलवे भगवदभिप्रायसाक्षात्कारमिल्ला विडिलुम् शास्त्रत्ताले इन्द अनुज्ञाकैङ्कर्यानुष्ठानम् भगवाऩुक्कु अत्यन्तप्रीतिहेतुवॆऩ्ऱु तॆरिन्दु सत्त्वोत्तरऩाऩ तऩ् स्वभावत्तिऱ्कु अनुगुणमाऩ प्रीतिविशेषत्ताले सुहृत्पुत्राद्युपलालनत्तिऱ्पोले स्वयं प्रयोजनमाग इवऩ् प्रवृत्तिक्किऱाऩ् ऎऩ्गिऱार् इप्पडियागिलित्यादिना ।

इवै इवऩुक्क् उपायान्तरत्तिऱ् पुगादु,

इमानि अस्योपायान्तर-कोटौ न प्रविशन्ति ।

These cannot be included among any of the other upāyas for mokṣa
(because they are not performed with the object of attaining mokṣa);

Estos no pueden incluirse entre ninguno de los otros upāyas para mokṣa.
(porque no se realizan con el objeto de alcanzar mokṣa);

इवै इवऩुक्कुपायान्तरत्तिऱ् पुगादु,

उपायान्तरत्तिऱ् पुगादु इति । मोक्षोबायमाग विहिदमल्लामैयाल् ऎऩ्ऱबडि।

अङ्गान्तर-निरपेक्षैय् आऩ प्रपत्तिक्कु परिकरङ्गळुम् आगादु।

अङ्गान्तर-निरपेक्षायाः प्रपत्तेः
परिकरा अपि न भवन्ति ।

nor are they aṅgas or accessories to prapatti,
because it does not require any such aṅgas or aids.

tampoco son aṅgas o accesorios de prapatti,
porque no requiere tales aṅgas o ayudas.

अङ्गान्तर निरपेक्षैयाऩ प्रपत्तिक्कु परिकरङ्गळुमागादु।

अङ्गान्तर निरपेक्षयाऩ इति । इदु हेतुगर्भविशेषणम्।

अकरणत्तिल् ईश्वरऩ् वॆऱुक्कुम्+++(=कुप्यति)+++

ऎऩ्ऱु सॆय्गिऱाऩुम् अल्लऩ्,

अकरणे ईश्वरः कुप्येद्

इति धिया न करोति ।

The person does not perform them because of the fear that the Lord would be offended at their non-performance,

La persona no las realiza por temor a que el Señor se ofenda por su incumplimiento,

अकरणत्तिल् ईश्वरऩ् वॆऱुक्कुमॆऩ्ऱु सॆय्गिऱाऩुमल्लऩ्,

अकरणत्तिलिति । अकरणत्तिल् प्रत्यवायकर मल्लामैयाल् नित्यमुमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

तऩिये इवै
तऩक्क् ऒरु पाप-क्षय– स्वर्ग-पशु-पुत्रादि फलान्तरत्तैय् आसैप्-पट्टुच् चॆय्गिऱाऩुम् अल्लऩ्,

पृथग् एवैषां किम् अपि पाप-क्षय– स्वर्ग-पशु-पुत्रादि-फलान्तरम् आशास्य च न करोति ।

nor does he perform them
with the desire that they would bring about, by themselves, extinction of his sins or the attainment of such fruits as svarga, cattle, children and the like.

ni los realiza
con el deseo de que ellos provocaran, por sí mismos, la extinción de sus pecados o la obtención de frutos tales como svarga, ganado, niños y similares.

तऩिये इवै तऩक्कॊरु पापक्षयस्वर्गपशुपुत्रादि फलान्तरत्तै यासैप्पट्टुच् चॆय्गिऱाऩुमल्लऩ्,

तऩिये यिवैयिति । प्रपन्नऩुक्कुफलान्तरार्थङ्गळाऩ काम्यकर्मङ्गळ् निषिद्धङ्गळागैयाल् ऎऩ्ऱबडि। तऩ्ऩुगप्पाले प्रवर्तिक्किऱाऩुमल्लऩिदि । द्यूतविहारङ्गळ्बोले तऩ् उगप्पुक्कागवे इवैगळिल् प्रवृत्ति काणामैयाले ऎऩ्ऱबडि।

लौकिकर् आऩवर्गळ् द्यूतादिगळ् पण्णुमाप् पोले
केवलं तऩ्ऩ् उगप्पाले प्रवर्तिक्किऱाऩुम् अल्लऩ्,

लौकिका द्यूतादीनि यथा कुर्वन्ति
तथा केवलं स्वेच्छया न प्रवर्तते ।

Neither does he perform them
merely for his own delight
just like worldly men playing dice and the like,

Tampoco los realiza
simplemente para su propio deleite
al igual que los hombres mundanos jugando a los dados y cosas por el estilo,

लौकिकराऩवर्गळ् द्यूतादिगळ् पण्णुमाप्पोले केवलम् तऩ्ऩुगप्पाले प्रवर्तिक्किऱाऩुमल्लऩ्,

मुक्तरैप् पोले भगवद्-अभिप्रायत्तै प्रत्यक्षम् आगक् कण्डु
अवऩैय् उगप्पिक्कैक्कु प्रवर्तिक्किऱाऩुम् अल्लऩ्।

मुक्तवद् भगवद्-अभिप्रायं प्रत्यक्षी कृत्य
तत्-प्रीणनार्थं प्रवर्तत

इत्य् अपि न ।

nor does he perform them to please the Lord
having seen, like the freed souls, by actual observation,
what would be approved of by Him.

ni los realiza para agradar al Señor
habiendo visto, como las almas liberadas, por observación real,
lo que sería aprobado por Él.

मुक्तरैप्पोले भगवदभिप्रायत्तै प्रत्यक्षमागक् कण्डु अवऩैयुगप्पिक्कैक्कु प्रवर्तिक्किऱाऩुमल्लऩ्।

“मऱ्ऱ् ऎङ्ङऩेय्” ऎऩ्ऩिल्;
इक् कैङ्कर्यङ्गळुक्कुम् फलान्तरङ्गळ् पोले
भगवत्प्-रीतियुम् फलम् आग शास्त्र-सिद्धम् आगैयाले

[[P363]]
“तर्हि कथम्” इति चेत् —
एषां कैङ्कर्याणां फलान्तरवद् भगवत्-प्रीतेर् अपि
फलत्वेन शास्त्र-सिद्धत्वात्

If so, why does he perform them,

it may be asked.
(The answer is as follows) -
He proceeds to perform them
because it is evident from the śāstras that
these acts of service have, for their fruit, the propitiation of the Lord (just like other fruits).

Si es así, ¿por qué los realiza?

se puede preguntar.
(La respuesta es la siguiente) -
Él procede a realizarlos
porque es evidente de los śāstras que
estos actos de servicio tienen, como fruto, la propiciación del Señor (al igual que otros frutos).

मऱ्ऱॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; इक् कैङ्कर्यङ्गळुक्कुम् फलान्तरङ्गळ् पोले भगवत्प्रीतियुम् फलमाग शास्त्रसिद्धमागैयाले

अवऩ्+++(→भगवद्)+++-उगप्पिले
सत्त्वोत्तरऩ् आऩ तऩ् प्रकृति-स्वभावत्ताले
रुचि पिऱक्कैयाले +++(5)+++

तत्-प्रीणने सत्त्वोत्तर–स्व-प्रकृति-स्वभावात् रुचेर् जननात्

As one in whose nature the quality of sattvam predominates,
he acquires a taste for pleasing the Lord

Como alguien en cuya naturaleza la cualidad de sattvam predomina,
adquiere el gusto por agradar al Señor

अवऩुगप्पिले सत्वोत्तरऩाऩ तऩ् प्रकृतिस्वभावत्ताले रुचि पिऱक्कैयाले

सुहृत्-पुत्राद्य्-उपलालनङ्गळिऱ् पोले
सर्व-विध-बन्धुव् आऩ् अवऩ्-उडैय प्रीणनङ्गळिले
शास्त्रङ् कै-विळक्क् आग प्रवर्तिक्किऱाऩ्।

सुहृत्-पुत्राद्य्-उपलालनेष्व् इव
सर्व-विध-बन्धोस् तस्य प्रीणने
शास्त्रं करदीपं गृहीत्वा प्रवर्तते ।

and follows the light shed by the lamp of the śāstras
in trying to give delight to the Lord
who stands in varied relationships to him (as father, mother etc.),
in the same way as he shows his love to his friends, children and the like.

y sigue la luz derramada por la lámpara de los śāstras
en tratar de darle deleite al Señor
que tiene varias relaciones con él (como padre, madre, etc.),
de la misma manera que muestra su amor a sus amigos, hijos y similares.

सुहृत्पुत्राद्युपलालनङ्गळिऱ्पोले सर्वविधबन्धुवाऩवऩुडैय प्रीणनङ्गळिले शास्त्रङ् गैविळक्काग प्रवर्तिक्किऱाऩ्।

इव्व्-इडत्तिले सिलर्

सर्वेश्वरऩ् पक्कलिले सर्वभरन्यासम् पण्णिऩ विवेकिक्कु
त्याज्योपादेय-विभाग-निर्णायकम् स्व-रूप-ज्ञानम् अऩ्ऱो?

अत्र केचित् —

सर्वेश्वर-सन्निधौ सर्व-भर-न्यासं कृतवतो विवेकिनस्
त्याज्योपादेय-विभाग-निर्णायकं स्व-रूप-ज्ञानं किल ।

In this connection some may ask :-

“In the case of the wise man who has made a complete surrender of all responsibility to the Lord of all,
is not the criterion for deciding what should be given up
and what taken up,
the knowledge of his own essential nature (svarūpa)?

En este sentido, algunos pueden preguntar: -

“En el caso del hombre sabio que ha hecho una entrega completa de toda responsabilidad al Señor de todo,

no es el criterio para decidir a qué debería renunciar
y lo tomado,
el conocimiento de su propia naturaleza esencial (svarūpa)?

इव्विडत्तिले सिलर् सर्वेश्वरऩ् पक्कलिले सर्वभरन्यासम् पण्णिऩ विवेकिक्कु त्याज्योपादेयविभागनिर्णायकम् स्वरूपज्ञानमऩ्ऱो;

इऩि प्रपन्नऩाऩ इवऩ् स्वरूपवश्यऩाग इरुक्कवेण्डुमे यॊऴिय शास्त्रवश्यऩाग इरुक्कवेण्डियदिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुम् सिलर् पक्षत्तै अनुवदित्तु निराकरिक्किऱार् इव्विडत्तिल् सिलर् इत्यादिना
इदुवुम् अनुपपन्नमित्यन्तेन ।

इप्-पडि इवऩ्–स्व-रूप–वश्यऩ् आम् अत्तऩै बोक्कि
शास्त्र-वश्यऩ् आम् बडिय् ऎऩ्ऩ् +++(5)+++

ऎऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्।

इत्थम् अस्य स्व-रूप–वश्यत्वातिरेकेण
शास्त्र-वश्यत्वं कथम्

इत्य् आचक्षते ।

So he is bound (only) by the knowledge of his own essential nature (to do or not to do this or that);
why, then, should he follow the dictates of the śāstras?”.

Entonces él está obligado (sólo) por el conocimiento de su propia naturaleza esencial (hacer o no hacer esto o aquello);
¿Por qué, entonces, debería seguir los dictados de los śāstras?”.

इप्पडि इवऩ् स्वरूपवश्यऩामत्तऩैबोक्कि शास्त्रवश्यऩाम्बडि यॆऩ्ऩॆऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्।

इदुवुम् अनुपपन्नम्।

इदम् अप्य् अनुपपन्नम् ।

This question is improper,

Esta pregunta es inapropiada,

इदुवुमनुपपन्नम्।

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
“स्वरूपम् इऩ्ऩ-बडिय् इरुक्कुम्” ऎऩ्ऱु
शास्त्रत्तैक् कॊण्ड् अऱुदिय्+++(=निर्णय)+++ इट्टाल्

कथम् इति चेत् —
“स्वरूपम् एवं-विधम्” इति शास्त्र-साह्येन निर्णीते सति,

for, if it is determined what his essential nature is with the help of the śāstras,

porque, si se determina cuál es su naturaleza esencial con la ayuda de los śāstras,

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; स्वरूपमिऩ्ऩबडियिरुक्कुमॆऩ्ऱु शास्त्रत्तैक्कॊण्डऱुदियिट्टाल्

अनुपपत्तियै प्रदर्शिप्पिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना ।

शास्त्रत्ताले स्वरूपज्ञानम् अदावदु आत्मस्वरूपम् भगवदेकशेषमॆऩ्गिऱ ज्ञानम् पिऱन्दवऩुक्कुम् स्वरूपानुगुणमाग त्याज्योपादेयङ्गळाऩ पुरुषार्थतदुपायङ्गळै मुक्तऩामळवुम् शास्त्रङ्गॊण्डे अऱियवेण्डुमॆऩ्गिऱार् स्वरूपमिऩ्ऩबडियिरुक्कुमित्यादियाल्।

इस्-स्वरूपत्तुक्क्
इऩ्ऩ पुरुषार्थमुम् तद्-उपायमुम् त्याज्यम्,
इऩ्ऩ पुरुषार्थमुम् तद्-उपायमुम् उपादेयम्

ऎऩ्ऱु पिरित्तुत् तॆळिगैक्कु
मुक्तऩ् आम् अळवुम्
शास्त्रम् ऒऴिय वऴिय् इल्लै।

अस्य स्वरूपस्य
अमुकः पुरुषार्थस् तद्-उपायश् च त्याज्यौ,
अमुकः पुरुषार्थस् तद्-उपायश् चोपादेयाव्

इति विभज्य विज्ञानार्थम्
आ-मुक्तत्व-सिद्धेः
शास्त्रं विना मार्गो नास्ति ।

then there is no other guide for him than the śāstras,
until the time of his attaining mukti,
to help him to understand

what aims in life he should avoid
as also the upāyas therefor,
and what aims he should have
and also the upāyas for securing these aims.

entonces no hay otra guía para él que los śāstras,
hasta el momento de alcanzar mukti,
ayudarlo a comprender

qué objetivos en la vida debe evitar
como también los upāyas correspondientes,

y qué objetivos debería tener
y también los upāyas para asegurar estos objetivos.

इस्स्वरूपत्तुक्किऩ्ऩ पुरुषार्थमुम् तदुपायमुम् त्याज्यम्, इऩ्ऩ पुरुषार्थमुम् तदुपायमुमुपादेयमॆऩ्ऱु पिरित्तुत्तॆळिगैक्कु मुक्तऩामळवुम् शास्त्रमॊऴिय वऴियिल्लै।

स्वरूपत्तिल् शेषत्वादिगळैक् कॊण्डु
सिलव् औचित्य-मात्रम् अऱियलाम् अत्तऩै,

स्वरूपे शेषत्वादिकम् अवलम्ब्य
किंचिद् औचित्य-मात्रं ज्ञातुं शक्यम्
इत्य् एतावद् एव ।

From the knowledge that he is śeṣa to the Lord and the like,
it is just possible to know a few things
that are appropriate to the śeṣa.

Del conocimiento de que él es śeṣa para el Señor y cosas por el estilo,
es simplemente posible saber algunas cosas
que son apropiados para el śeṣa.

स्वरूपत्तिल् शेषत्वादिगळैक् कॊण्डु सिल वौचित्यमात्रमऱियलामत्तऩै,

आऩाल् स्वरूपत्तिल् शेषत्वज्ञानत्ताल् वरुवदु ऎऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वरूपत्तिलित्यादिना ।

औचित्य मात्रमऱियलाम् अत्तऩैयिति । शेषभूतऩुक्कु शेषियुगन्द कैङ्गर्यमे पुरुषार्थमॆऩ्ऱु इव्वळवु मात्तिरमऱियलामॆऩ्ऱबडि।

अल्लदु

शेषिय् उगन्द कैङ्कर्यत्तिऩ् प्रकारम् इदु;

न तु तद्-अन्तरा

शेष्य्-अभिमत-कैङ्कर्यस्यायं प्रकारः ।

• In what manner service should be rendered
  in order that it may please the śeṣī,

• De qué manera debe prestarse el servicio
  para que pueda complacer al śeṣī,

अल्लदु शेषियुगन्द कैङ्कर्यत्तिऩ् प्रकारमिदु;

आऩाल् अलभ्यमानांशमॆदुवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय् किऱार् अल्लदु इति ।

इक् कैङ्कर्यत्तुक्क् उपायङ्गळ् इवैय्

अस्य कैङ्कर्यस्योपाया इमे

• and what upāyas should be adopted for this service.

• y qué upāyas deberían adoptarse para este servicio.

इक् कैङ्कर्यत्तुक्कुपायङ्गळिवैय्

ऎऩ्ऱु स्वरूपज्ञानम् नियमित्तुक् काट्टादु।

इति कांश्चित्
स्वरूपज्ञानं नियततया न प्रदर्शयेत् ।

The knowledge of one’s essential nature cannot indicate, unequivocally, (the above).

El conocimiento de la propia naturaleza esencial no puede indicar, inequívocamente, (lo anterior).

ऎऩ्ऱु स्वरूपज्ञानम् नियमित्तुक् काट्टादु।

आऩ बिऩ्बु
शास्त्रत्तैय् अनादरित्तु
निषिद्ध-द्रव्यङ्गळैक् कॊण्ड् आदल्,

अतश् च
शास्त्राण्य् अनादृत्य,
निषिद्ध-द्रव्यैर् वा,

This being so,
if one ignores the Śāstras
and renders service with forbidden substances (like opium, say)

Siendo esto así,
si uno ignora los Śāstras
y presta servicio con sustancias prohibidas (como el opio, por ejemplo)

आऩबिऩ्बु शास्त्रत्तै यनादरित्तुनिषिद्धद्रव्यङ्गळैक् कॊण्डादल्,

शास्त्रत्तै अनादरित्तुक् कैङ्गर्यङ्गळैप् पण्णिऩाल् उपचारापचारविभाजकशास्त्रम् व्यर्थमामॆऩ्गिऱार् आऩ पिऩ्बु इत्यादिना ।

विहितङ्गळ्-तऩ्ऩिलुम् न्यायार्जितम् अल्लाद द्रव्यङ्गळैक् कॊण्ड् आदल्

विहितेष्व् अपि न्यायार्जित-भिन्नैर् द्रव्यैर् वा

or even among substances that are permitted, to render service with substances acquired unjustly

o incluso entre sustancias que están permitidas, para prestar servicio con sustancias adquiridas injustamente

विहितङ्गळ् तऩ्ऩिलुम् न्यायार्जितमल्लाद द्रव्यङ्गळैक् कॊण्डादल्

तऩक्कु रुचित्त बडिये
शास्त्र-विरुद्धम् आय् इरुक्कुङ् कट्टळैयिले
कैङ्कर्यत्तै नडत्तप् पार्त्ताल्
उपचारापचारङ्गळुक्कुप् पिरिव् इल्लैय् आम्। +++(5)+++

स्व-रुच्य्-अनुरोधेन
शास्त्र-विरुद्ध-प्रकारैः कैङ्कर्यस्य करणे प्रवृत्तौ
उपचारापचारयोर् भेदो न स्यात् । +++(5)+++

and thus render service according to one’s own sweet will and pleasure
in ways opposed to what is enjoined in the śāstras,
then there would be no difference between reverential conduct and offence.

y así prestar servicio según la propia dulce voluntad y placer
en formas opuestas a lo que está ordenado en los śāstras,
entonces no habría diferencia entre conducta reverencial y ofensa.

तऩक्कु रुचित्तबडिये शास्त्रविरुद्धमा यिरुक्कुङ्गट्टळैयिले कैङ्कर्यत्तै नडत्तप् पार्त्ताल् उपचारापचारङ् गळुक्कुप् पिरिविल्लैयाम्।

अप्-पोदु तऩ् रुचिय् ऒऴिय वेऱु नियामकम् अल्लामैयाले
मुमुक्षुक्कळ् तविर्न्दु बोरुगिऱ सर्व-निषिद्धङ्गळैयुम्
तऩ् रुचि-मात्रत्ताले कैङ्कर्यम् आग अनुष्ठिक्क प्रसङ्गिक्कुम्।+++(5)+++

तदा स्व-रुचि-व्यतिरेकेणान्यस्य कस्यचिन् नियामकस्याभावात्
मुमुक्षुभिस् त्यज्यमानानि सर्वाणि निषिद्धानि
स्व-रुचि-मात्रेण कैङ्कर्यतयाऽनुष्ठेयानि प्रसज्येरन् । +++(5)+++

Then since there is no criterion besides one’s own taste,
one might think of performing as service
all that is considered as forbidden
and therefore avoided by seekers after mukti.

Entonces como no hay ningún criterio aparte del propio gusto, uno podría pensar en actuar como servicio
todo lo que está considerado como prohibido
y por lo tanto evitado por los buscadores de mukti.

अप्पोदु तऩ् रुचियॊऴिय वेऱु नियामकमल्लामैयाले मुमुक्षुक्कळ् तविर्न्दुबोरुगिऱ सर्वनिषिद्धङ्गळैयुम् तऩ् रुचिमात्रत्ताले कैङ्कर्यमाग अनुष्ठिक्क प्रसङ्गिक्कुम्।

शास्त्रमऩ्ऱिक्के तऩ् रुचिमात्रत्तालेये कैङ्गर्यम् पण्णलामॆऩ्ऱाल् पूर्वर्गळ् त्याज्यङ्गळॆऩ्ऱुविट्टवैगळैयॆल्लाम् तऩ् रुचियाले सॆय्दाल् अदुवुम् कैङ्गर्यमागप् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्गिऱार् अप्पोदु इत्यादियाल्।

हविर्-निवेदनत्तिलुम् श्रीभाष्यकारर्

‘‘शास्त्राविरुद्धानि संभृत्य’’(नित्यम्)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्।

हविर्-निवेदने ऽपि श्रीभाष्यकारः,

“शास्त्राविरुद्धानि संभृत्य”

इत्य् अनुजग्राह ।

The author of Śrī Bhāṣya has stated (in regard to the offering of food (havis) to Archi):-

“Having collected those things
which are not prohibited in the śāstras etc.”

El autor de Śrī Bhāṣya ha declarado (con respecto a la ofrecimiento de comida (havis) a Archi):-

“Habiendo coleccionado esas cosas
que no están prohibidos en los śāstras, etc.”

हविर्निवेदनत्तिलुम् श्रीभाष्यकारर् ‘‘शास्त्राविरुद्धानि संभृत्य’’(नित्यम्) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दार्।

प्रपन्नऩ् सर्वविषयत्तिलुम् शास्त्रवश्यऩागवे इरुक्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् श्रीभाष्यकारर् सम्मतियै स्थालीपुलाकन्यायत्ताले ओरिडत्तिल् काट्टुगिऱार् हविर्निवेदनत्तिलुमिति ।

आगैयाल् शास्त्र-वश्यऩ् आय्त्
तऩ्ऩ् अधिकारत्तुक्कु शास्त्रम् अडैत्त कैङ्कर्यङ्गळैये पण्णप् प्राप्तम्।

अतः शास्त्र-वश्येन सता
स्वाधिकार्यतया शास्त्र-विहितानि कैङ्कर्याण्य् एव कर्तुम् उचितानि ।

Therefore the proper thing is to render such forms of service
as are enjoined in the Śāstras
as competent to the person concerned
and subject to the dictates of the śāstras.

Por lo tanto lo correcto es prestar tales formas de servicio
como están ordenados en los Śāstras
como competente para la persona interesada
y sujeto a los dictados de los śāstras.

आगैयाल् शास्त्रवश्यऩाय्त् तऩ्ऩधिकारत्तुक्कु शास्त्रमडैत्त कैङ्कर्यङ्गळैये पण्णप् प्राप्तम्।

प्रपन्नऩुम् शास्त्रवश्यऩागवे इरुक्क वेण्डुमॆऩ्बदै निगमिक्किऱार् आगैयाल् शास्त्रवश्यऩायिति ।

२४‘‘तस्माच् छास्त्रं प्रमाणन् ते
कार्याकार्य-व्यवस्थितौ ।
ज्ञात्वा शास्त्र-विधानोक्तं
कर्म कर्तुम् इहार्हसि॥’’
(गीता १६-२४)

ऎऩ्ऱव् उपदेशम्
सर्वाधिकारिगळुक्कुम् पॊदुव् आय् इरुक्कुम्।

२४‘‘तस्माच् छास्त्रं प्रमाणन् ते
कार्याकार्य-व्यवस्थितौ ।
ज्ञात्वा शास्त्र-विधानोक्तं
कर्म कर्तुम् इहार्हसि॥’’
(गीता १६-२४)

इत्य्-उपदेशः सर्वाधिकारि-साधारणो भवति । [[P364]]

The teaching contained in the śloka :-

“To know what ought to be done and what ought not to be done,
the only authority that you have is the śāstra.
Therefore while you are here,
understand the karma enjoined in the śāstra just as it is”

– this teaching is common to all ( whatever their competency).

La enseñanza contenida en el śloka:-

“Para saber qué se debe hacer y qué no se debe hacer,
la única autoridad que ustedes tienen es el śāstra.
Por lo tanto, mientras estés aquí,
comprende el karma prescrito en el śāstra tal como es”

– esta enseñanza es común a todos (cualquiera que sea su competencia).

२४‘‘तस्माच्छास्त्रं प्रमाणन्ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ । ज्ञात्वा शास्त्र विधानोक्तं कर्म कर्तुमिहार्हसि’’(गीता १६-२४) ऎऩ्ऱवुपदेशम् सर्वाधिकारिकळुक्कुम् पॊदुवायिरुक्कुम्।

प्रपन्नऩ् शास्त्रवश्यऩागवे इरुक्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् श्रीगीतावचनत्तै उदाहरिक्किऱार् तस्माच्छास्त्रमिति । कार्याकार्यव्यवस्थितौ – कार्याकार्यविभागे । इव्वुपदेशम् अप्रपन्नमात्रविषयमागादो ऎऩ्गिऱ शङ्गैयैप् परिहरिक्किऱार् सर्वाधिकारिकळुक्कुमिति । अधिकारिविशेषम् सॊल्लामैयाल् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

आळ-वन्दार् श्रीगीतार्थ-संग्रहत्तिले

२५‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती
परायत्तात्म-जीवनः ।
तत्-संश्लेष-वियोगैक-
सुख-दुःखस् तद्-एकधीः ॥

श्रीयामुनाचार्यैः श्रीगीतार्थसंग्रहे,

२५‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती
परायत्तात्म-जीवनः ।
तत्-संश्लेष-वियोगैक-
सुख-दुःखस् तद्-एकधीः ॥

Śrī Aḷavandār in his Gitarthasaṅgraha says:-

“Among these ekantins
( who are devoted exclusively to the Lord),
the wise man (jnani) is called paramaikanti,
one who has supreme devotion to the Lord
to the exclusion of all other interests.
His being alive is solely dependent on the Lord.
To be united with Him is his only delight;
to part from Him is his (only ) pain.
His mind is always with the Lord.

Śrī Aḷavandār en su Gitarthasaṅgraha dice:-

“Entre estos ekantins
(que son devotos exclusivamente del Señor),
el hombre sabio (jnani) se llama paramaikanti,
aquel que tiene devoción suprema al Señor
con la exclusión de todos los demás intereses.
Su estar vivo depende únicamente del Señor.
Estar unido con Él es su único deleite;
separarse de Él es su (único) dolor.
Su mente está siempre con el Señor.

आळवन्दार् श्रीगीतार्थसंग्रहत्तिले २५‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती परायत्तात्मजीवनः । तत्संश्लेषवियोगैक सुखदुःखस्तदेकधीः ॥

इप्पडियागिल् आळवन्दार् गीतार्थसङ्ग्रहावसानत्तिल् ‘‘निजकर्मादिभक्त्यन्तं कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः’’ ऎऩ्ऱु एवकारत्ताले प्रीतिव्यतिरिक्तमाऩ शास्त्रकारितत्वत्तै निषेधित्तदुबोल् तोऩ्ऱुगिऱदे अदऱ्कु गति ऎऩ्ऩॆऩ्ऩ? अङ्गुळ्ळ एवकारत्ताले अभिप्रेतमाऩवर्थत्तै वॆळियिडुगिऱार् आळवन्दार् श्रीगीतार्थसङ्ग्रहत्तिले इत्यादिना । ज्ञानीत्विति । ज्ञानी तु – ‘‘ आर्तो जिज्ञासुः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् ज्ञानी च ऎऩ्ऱु इतरविलक्षणऩागच्चॊल्लप्पडुम् ‘‘ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम्’’ ऎऩ्ऱु कॊण्डाडप्पट्टुमुळ्ळ ज्ञानियाऩवऩ्, परमैकान्ती – अनन्यदेवताकत्वानन्यप्रयोजनत्वङ्गळाले एकान्तिकळुक्कुळ्ळे उत्कृष्टतमऩाय्, परायत्तात्मजीवनः – परमपुरुषऩुक्कु स्वाधीनमाऩ तऩ्ऩुडैय प्राणधारणम् मुदलिय व्यापारङ्गळैयुडैयवऩाय्, तत्संश्लेषैकवियोगैकसुखदुःखः – अन्द भगवाऩुडैय सेर्क्कैये सुखम्, अवऩुडैय पिरिवे दुःखमॆऩ्ऱु उणरुगिऱवऩायुम्, तदेकधीः – अन्द भगवाऩिडत्तिल् अनन्यविषयकमाऩ बुद्धियैयुडैयवऩायुम्,

भगवद्-ध्यान-योगोक्ति-
वन्दन-स्तुति-कीर्तनैः ।
लब्धात्मा तद्-गत-प्राण-
मनो-बुद्धीन्द्रिय-क्रियः ॥

भगवद्-ध्यान-योगोक्ति-
वन्दन-स्तुति-कीर्तनैः ।
लब्धात्मा तद्-गत-प्राण-
मनो-बुद्धीन्द्रिय-क्रियः ॥

He considers himself as an entity
only because of his meditating on Him,
of visiting holy places (sacred to Him),
and of speaking of Him to others,
of bowing to Him and uttering his sacred names.
His actions are performed with his life-breath, mind, will and the senses all dedicated to Him.

Él se considera a sí mismo como una entidad.
sólo gracias a que medita en Él,
de visitar lugares santos (sagrados para Él),
y de hablar de Él a los demás,
de inclinarse ante Él y pronunciar sus sagrados nombres.
Sus acciones se realizan con su aliento vital, mente, voluntad y todos los sentidos dedicados a Él.

भगवद्ध्यानयोगोक्तिवन्दनस्तुतिकीर्तनैः । लब्धात्मा तद्गतप्राणमनोबुद्धीन्द्रियक्रियः ॥

भगवद्ध्यानेत्यादि । भगवाऩुडैय ध्यानम् योगम् उक्ति वन्दनम् स्तुतिकीर्तनमिवैगळाल् आत्माविऩ् सत्तैयै युडैयवऩायुम्, अन्द भगवाऩिडत्तिल् समर्पिक्कप्पट्ट प्राणऩ्, मनस्, बुद्धि, इन्द्रियम् इवैगळिऩ् क्रियैकळै युडैयवऩायुम्, अदावदु अवऩुडैय अनुभवमिल्लाविडिल् करणकळेबरङ्गळ् शिथिलमाम्बडियाऩ अवस्थैयै युडैयवऩायुमॆऩ्ऱबडि।

निजकर्मादि-भक्त्य्-अन्तं
कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः ।
उपायतां परित्यज्य
न्यस्येद् देवे तु ताम् +++(उपायताम्)+++ अभीः॥
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३२)

निजकर्मादि-भक्त्य्-अन्तं
कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः ।
उपायतां परित्यज्य
न्यस्येद् देवे तु ताम् +++(उपायताम्)+++ अभीः॥
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३२)

He performs all the duties pertaining to him
and also practises bhakti inspired solely by love.
He should give up the idea of their being upāyas
and place the upāya in the Lord without any fear”.

Él realiza todos los deberes que le pertenecen
y también practica bhakti inspirado únicamente por el amor.
Él debería abandonar la idea de que ellos sean upāyas.
y colocar el upāya en el Señor sin ningún temor”.

निजकर्मादिभक्त्यन्तं कुर्यात्प्रीत्यैव कारितः । उपायतां परित्यज्य न्यस्येद्देवे तु तामभीः॥

प्रीत्यैव – भगवाऩिडत्तिल् प्रीतियिऩालेये, कारितः अन्दन्द कर्मङ्गळैच् चॆय्विप्पिक्कप्पट्टवऩायुम् कॊण्डु, निजकर्मादि भक्त्यन्तं – वर्णाश्रमधर्मङ्गळडियाग भक्तिवरैयिलुमुळ्ळ कृत्यङ्गळै, कुर्यात् – पण्णक्कडवऩ्,
प्रीत्यैव कारितः ऎऩ्गिऱविडत्तिलुळ्ळ एव ऎऩ्गिऱ शब्दत्ताल् विलक्कक्कूडिय विषयत्तैक् काट्टुगिऱार् उपायतां परित्यज्येति । उपायतां परित्यज्य – तऩ्ऩाल् अनुष्ठिक्कप्पडुम् वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् मुदल् भक्ति वरैयिलुमुळ्ळ व्यापारङ्गळ् तऩक्कु मोक्षत्तै सम्पादित्तु कॊडुक्कक्कूडिय उपायङ्गळ् ऎऩ्गिऱ बुद्धियै विट्टु, मुऱ्कूऱिय कारणत्तालुम् मऱ्ऱुम् सिल कारणङ्गळालुम् अन्दन्द कर्मानुष्ठानत्ताल् प्रीतियै यडैयुम् भगवाऩे अन्दन्द फलत्तिऱ्कु उपायमागिऱाऩादलाल् ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ अवऩिडत्तिलेये मोक्षोपायत्वबुद्धियैच् चॆय्यवेणुमॆऩ्गिऱार् न्यस्येद्देवे तु तामभीः
ऎऩ्ऱु तां – अन्द उपायत्वबुद्धियै, देवे – तऩ् माहात्म्यत्तिऱ्कु अनुगुणमाऩ लीलैयाले तऩ्ऩै आश्रयिक्कादवर्गळुक्कु बन्धत्तैयुम्, तऩ्ऩै आश्रयित्तवर्गळुक्कु बन्धमोचनत्तैयुम् सॆय्गिऱ भगवाऩिडत्तिल्, अभीः – निर्भयऩाय्, न्यस्येत् – वैक्कक्कडवऩ्। अवऩ् ताऩ् उपायमॆऩ्गिऱ बुद्धियैच् चॆय्यक्कडवऩॆऩ्गै ऎऩ्बदु इन्द श्लोकङ्गळुक्कु अर्थम्।

ऎऩ्ऱ् अरुळिच्चॆय्दव् इडत्तिल्

‘‘प्रीत्यैव कारितः’’

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्
“शास्त्रं वेण्डाव्” ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

इति [विशेष]-प्रतिपादन-स्थले

“प्रीत्यैव कारितः”

इतीदम् अपि
“शास्त्रम् अनपेक्षितम्” इत्य् एवं-परं न ।

In these ślokas what Aḷavandār meant by the words
“inspired solely by love”
was not that he should ignore the śāstras.

En estos ślokas lo que Aḷavandār quiso decir con las palabras
“inspirado únicamente por el amor”
no era que él debiera ignorar los śāstras.

ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दविडत्तिल् ‘‘प्रीत्यैव कारितः’’ ऎऩ्ऱदुवुम् शास्त्रंवेण्डावॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।

प्रीत्यैव कारितः ऎऩ्ऱदुवुम् शास्त्रम् वेण्डा वॆऩ्ऱबडि यऩ्ऱु इति । एऩॆऩ्ऱाल् निजकर्मम् इऩ्ऩदु ऎऩ्ऱु शास्त्रत्तैक्कॊण्डे अऱिय वेण्डुमागैयालुम् इवऩ् सॆय्य वेण्डिय भक्तियुम् शास्त्रैकवेद्यमागैयालुम् तदपैक्षैयैत् तविरमुडियादॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु शास्त्रङ् कॊण्डेय् अऱिय वेण्डुगिऱ कैङ्कर्यन् तऩ्ऩिल्
स्वामि-सन्तोष-जनकत्वम् अडिय् आग
शेष-भूतऩ् आऩ तऩक्कुप् पिऱक्किऱ प्रीतियिऩ्-उडैय
प्रेरकत्वातिशयञ् जॊल्लुगैयिले तात्पर्यम्।

किं तु,
इह शास्त्रम् अवलम्ब्यैव ज्ञातव्येषु कैङ्कर्येषु
स्वामि-सन्तोष-जनकत्व-निबन्धनायाः
शेष-भूतस्य स्वस्य जायमानायाः प्रीतेः
प्रेरकत्वातिशयस्य प्रतिपादने तत्परम् ।

His idea was to emphasise the great inspiration
arising from his love (of the Lord),
whose śeṣa he is,
to perform those acts of service
which he can understand only from the śāstras,
in order to give delight to Him.

Su idea era enfatizar la gran inspiración
surgiendo de su amor (por el Señor),
de quién śeṣa él es,
para realizar esos actos de servicio
que él puede entender sólo a partir de los śāstras,
para darle deleite.

इङ्गु शास्त्रङ्गॊण्डेयऱियवेण्डुगिऱ कैङ्कर्यन्दऩ्ऩिल् स्वामिसन्तोषजनकत्वमडियाग शेषभूतऩाऩ तऩक्कुप्पिऱक्किऱ प्रीतियिऩुडैय प्रेरकत्वातिशयञ्जॊल्लुगैयिले तात्पर्यम्।

आऩाल् प्रीत्यैव कारितः ऎऩ्बदऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु शास्त्रङ्गॊण्डॆ यऱिय वेण्डुगिऱ कैङ्कर्यन्दऩ्ऩिलिति । प्रीतियिऩुडैय प्रेरकत्वातिशयञ्जॊल्लुगैयिले तात्पर्यमिति ।

इश् श्लोकङ्गळै उपासनाधिकारि-पक्कलिले योजिक्कुम् बोदु
उपासनादिगळ्-उडैय स्वादुतमत्वत्तैयुम्,

एषां श्लोकानाम् उपासनाधिकारि-विषये योजने क्रियमाणे
उपासनादीनां स्वादुतमत्वस्य,

When these ślokas are considered in relation to the man who practises upāsanas and the like -

that these upāsanas
are most pleasing to the person himself,

Cuando estos ślokas son considerados en relación con el hombre que practica upāsanas y similares -

que estos upāsanas
son los más agradables para la persona misma,

इश् श्लोकङ्गळै उपासनाधिकारिपक्कलिले योजिक्कुम्बोदु उपासनादिगळुडैय स्वादुतमत्वत्तैयुम्,

स्वामिसन्तोषजनकतया शास्त्रङ्गॊण्डऱिन्द कैङ्कर्यत्तिल् इदु शास्त्रीयमागैयाल्सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धबुद्धियैत् तविर्त्तु इदु स्वामिसन्तोषहेतुवागैयाल् अवश्यम् सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ तऩ्ऩुडैय प्रीतियाले प्रेरितत्वातिशयम् तोऱ्ऱुविक्कैयिले तात्पर्यमॆऩ्ऱबडि ‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती’’ त्यादिश्लोकङ्गळ् उपासकविषयत्तिलुम् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩ् विषयत्तिलुम् योजिक्कलाम्बडि यिरुक्कैयाल् उपासकऩ् विषयत्तिल् योजिक्कुम्बोदु ‘‘उपायतां परित्यज्य’’ ऎऩ्बदऱ्कु स्वरसमाऩ अर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इश् श्लोकङ्गळै इति ।

स्वादुतमत्वत्तैयुमित्यादि ।
गीतैयिल् ‘‘सुसुखं कर्तुं’’ ऎऩ्ऱुम् श्रीभाष्यत्तिल्
‘‘स्मर्यमाणात्यर्थ-प्रियत्वेन स्वयम् अप्य् अत्य्-अर्थप्रिया’’ ऎऩ्ऱुम् सॊल्लप्पट्ट
साङ्गभक्तियिऩुडैय स्वादुतमत्वम्
‘‘प्रीत्यैव कारितः’’ ऎऩ्बदाल् द्योतिप्पिक्कप् पट्टदॆऩ्ऱुम्,
‘‘अमृतस्यैष सेतुः’’ ऎऩ्ऱु साक्षादुपायमागच् चॊल्लप्पट्ट भगवाऩुक्कु प्रसादनमागैयाले
साङ्गमाऩ भक्तियिल् साक्षादुपायत्वबुद्धियैत् तविरवेण्डुमॆऩ्ऱु ‘‘उपायतां परित्यज्य’’ ऎऩ्बदाले सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱुम्, इन्द उपासनत्ताले प्रसन्नऩाऩ भगवाऩिडत्तिलेये साक्षादुपायत्वबुद्धियैप् पण्ण वेण्डुमॆऩ्ऱु ‘‘न्यस्येद्देवे तु तामभीः ऎऩ्बदाले सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱुम्’’ करुत्तु।

फलोपायम् आऩ शरण्यऩुक्कु प्रसादनम् आय्क् कॊण्डु
फलत्तुक्कु साक्षाद्-उपायम् अऩ्ऱिक्के निऱ्किऱ निलैयुम्,

फलोपाय-भूत-शरण्य- प्रसादन-रूपतया साक्षाद् उपायत्व-वैधुर्येणावस्थितेः,

that they are not the direct means of attaining the supreme end,
but are the means of winning the favour of the Saviour
who is the direct means or upāya for obtaining this end,

que no son el medio directo para alcanzar el fin supremo,
pero son los medios para ganar el favor del Salvador
quien es el medio directo o upāya para obtener este fin,

फलोपायमाऩ शरण्यऩुक्कु प्रसादनमाय्क्कॊण्डु फलत्तुक्कु साक्षादुपायमऩ्ऱिक्के निऱ्किऱ निलैयुम्,

इव्व् उपासनत्ताले प्रसन्नऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ् ऱाऩे
फलत्तुक्कु साक्षाद्-उपायम् आय् निऱ्किऱ निलैयुञ्

जॊल्लुगैयिले, नोक्क् आगक् कडवदु।

अनेनोपासनेन प्रसन्नस्य सर्वेश्वरस्यैव
फलं प्रति साक्षाद् उपायरूपेणावस्थितेश् च

प्रतिपादने तात्पर्यं भवितुम् अर्हति ।

and that the Lord of all
who is pleased by these upāsanas
stands, as the direct upāya for the attainment of this end

- its aim is to show (the above).

y que el Señor de todos
Quién está complacido con estos upāsanas
es, como el upāya directo para el logro de este fin.

- su objetivo es mostrar (lo anterior).

इव्वुपासनत्ताले प्रसन्नऩाऩ सर्वेश्वरऩ्ऱाऩे फलत्तुक्कु साक्षादुपायमाय् निऱ्किऱ निलैयुञ् जॊल्लुगैयिले नोक्कागक्कडवदु।

स्व-तन्त्र–प्रपत्ति-निष्ठऩ् तिऱत्तिल्
इश् श्लोकङ्गळै योजिक्कुम् बोदु
इवऩ् आज्ञानुज्ञैगळाले पण्णुम् कैङ्कर्यम् ऎल्लाम्
भक्ति-योगादिगळिऩ् कट्टळै कुलैयाद् इरुन्दालुम्

स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठ-विषये
एषां श्लोकानां योजने,
अनेन +++(प्रपन्नेन)+++ आज्ञानुज्ञाभिः क्रियमाणेषु कैङ्कर्येषु सर्वेषु
भक्ति-योगादि-विधि-व्यवस्था-भङ्गं विनैवानुष्ठेयेष्व् अपि

When the ślokas are considered in relation to the man who has adopted prapatti as the principal and independent means -

Though he performs the ordinances of nitya and naimittika karma and such other rites
just as they are enjoined for bhakti yoga,

Cuando los ślokas son considerados en relación con el hombre que ha adoptado prapatti como medio principal e independiente,

aunque realiza las ordenanzas de nitya y naimittika karma y otros ritos similares
tal como están recomendados para el bhakti yoga,

स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩ्दिऱत्तिल् इश् श्लोकङ्गळै योजिक्कुम्बोदु इवऩ् आज्ञानुज्ञैकळाले पण्णुम् कैङ्कर्यमॆल्लाम् भक्तियोगादिगळिऩ् कट्टळैगुलैयादिरुन्दालुम्

इन्द श्लोकङ् गळै स्वतन्त्रप्रपत्ति निष्ठऩ् विषयमाग योजिक्कुम्बोदु तात्पर्यविशेषत्तैक् काट्टुगिऱार् स्वतन्त्र प्रपत्ति निष्ठऩ् तिऱत्तिलित्यादिना ।

स्वामि-सन्तोषम् ऒऴिय
वेऱ् ऒरु स्वर्ग-मोक्षादि-प्रयोजनत्तुक्क् उपायम् आग अनुष्ठिक्किऱाऩ् अल्लामैयाले

स्वामि-सन्तोषं विना
अन्यस्य कस्यचिन् मोक्षादि-प्रयोजनस्य
उपायत्वेनैतद्-अननुष्ठानाद्

since he does not perform them for the sake of other objects like svarga and mokṣa
and performs them solely for pleasing the Lord,

ya que él no los realiza por otros objetos como svarga y mokṣa
y los realiza únicamente para agradar al Señor,

स्वामिसन्तोषमॊऴिय वेऱॊरु स्वर्गमोक्षादि प्रयोजनत्तुक्कुपायमाग अनुष्ठिक्किऱाऩल्लामैयाले

इवऩुक्क् अनन्योपायतैयुम् अनन्य-प्रयोजनतैयुङ् कुलैयादेय् इरुक्किऱ बडियैयुम्

अस्यानुष्ठातुर् अनन्योपायताया अनन्यप्रयोजनतायाश् चाभङ्गस्य,

he has not adopted any other upāya (for mokṣa)
and has no other interests or object.

él no ha adoptado ningún otro upāya (para mokṣa)
y no tiene otros intereses u objetivos.

इवऩुक्कनन्योपायतैयुम् अनन्यप्रयोजनतैयुङ्गुलैयादेय् इरुक्किऱबडियैयुम्

इन्द योजऩैयिल् प्रीत्यैव ऎऩ्गिऱविडत्तिल् एवकारत्ताले स्वामिसन्तोषव्यतिरिक्तफलसामान्यत्तै निषेधिक्किऱदागैयाल् अदिल् मोक्षफलनिषेधत्ताले अनन्योपायत्वमुम् फलान्तरनिषेधत्ताले अनन्यप्रयोजनत्वमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।

अकिञ्चनऩ् आऩव् इवऩुक्कु
ईश्वरऩ् ऱाऩे उपायान्तर-स्थानत्तिले निऩ्ऱु
फलङ् कॊडुक्किऱ बडियैयुञ्

जॊल्लुगैयिले तात्पर्यम्।

अकिञ्चनम् एतं प्रति
ईश्वरस्यैवोपायन्तर-स्थाने स्थित्वा फलप्रदातृत्वस्य च
प्रतिपादने तात्पर्यम् ॥
[[P365]]

As he is destitute of other upāyas,
the Lord Himself stands in the place of those upāyas
and rewards him with the desired fruit.

Their aim is to show (the above).

Como está desprovisto de otros upāyas,
el Señor mismo está en el lugar de esos upāyas
y lo premia con el fruto deseado.

Su objetivo es mostrar (lo anterior).

अकिञ्चनऩाऩविवऩुक्कु ईश्वरऩ्ऱाऩे उपायान्तरस्थानत्तिले निऩ्ऱु फलङ्गॊडुक्किऱबडियैयुञ्जॊल्लुगैयिले तात्पर्यम्।

‘‘न्यस्येद्देवे तु तामभीः’’ ऎऩ्गैयाल् अकिञ्चनऩाऩ इवऩुक्कु ईश्वरऩ् ताऩे उपायान्तरस्थानत्तिल् निऩ्ऱु फलम् कॊडुक्किऱबडियुम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु।

इरण्ड् अधिकारिगळुम्

‘‘प्रतिबुद्धा न सेवन्ते’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६),

उभयेष्व् अप्य् अधिकारिषु

‘‘प्रतिबुद्धा न सेवन्ते’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६),

Both these adhikārīs (the bhakta and the prapanna) …

" Wise men do not worship Brahma, Rudra and other gods,
for the reward that can be given by them is limited,”

Ambos adhikārīs (el bhakta y el prapanna)…

“Los hombres sabios no adoran a Brahma, Rudra y otros dioses,
porque la recompensa que pueden dar ellos es limitada”,

इरण्डधिकारिकळुम् ‘‘प्रतिबुद्धा न सेवन्ते’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६),

इप्पडि शास्त्रवश्यतैवेण्डुमॆऩ्ऱुम् निजकर्मादिभक्त्यन्तं कुर्यात् ऎऩ्गिऱ आळवन्दार् श्रीसूक्तियैक् कॊण्डु इरण्डधिकारिकळुक्कुम् स्ववर्णाश्रमधर्मादिगळ् अनुष्ठेयङ्गळॆऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩाल् अन्द धर्मङ्गळ् अग्नीन्द्रादिदेवतान्तरप्रतिपादकमन्त्रकरणकङ्गळाग इरुप्पदाल् देवतान्तरस्पर्शमुण्डाय् इवर्गळुक्कु अनन्यदेवताकत्वरूपपारमैकान्त्यम् कुलैयादो वॆऩ्ऱु वेदान्तव्युत्पत्तियिल्लाद सिलरुडैय चोद्यत्तै अनुवदिक्किऱार् इरण्डधिकारिकळुमिति ।

‘‘अनन्य-देवता-भक्ताः’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व १०४-९१),

‘‘अनन्य-देवता-भक्ताः’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व १०४-९१),

“They are my devotees
who have no devotion to other deities,
who love those that are devoted to me
and who seek me alone as their upāya”

“Ellos son mis devotos
que no tienen devoción a otras deidades,
que aman a los que son devotos de mí
y que me buscan solo como su upāya”

‘‘अनन्यदेवताभक्ताः’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व १०४-९१),

‘‘नान्यं देवं नमस्कुर्याद्’’
(बादरायण इति श्रीपाञ्चरात्ररक्षा)

‘‘नान्यं देवं नमस्कुर्याद्’’
(बादरायण इति श्रीपाञ्चरात्ररक्षा)

and

“He who has attained the lotus feet of Viṣṇu
should not worship other deities.”

y

“Aquel que ha alcanzado los pies de loto de Viṣṇu
No deberías adorar otras deidades.”

‘‘नान्यं देवं नमस्कुर्याद्’’(बादरायण इति श्रीपाञ्चरात्ररक्षा)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
परमैकान्तिगळ् आय् इरुक्क,

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
परमैकान्तिषु सत्सु

are devoted solely and exclusively to the Lord
as stated (in the above ślokas)

son devotos única y exclusivamente al Señor
como se indica (en los ślokas anteriores)

इत्यादिगळिऱ्पडिये परमैकान्तिगळायिरुक्क,

इङ्गु ‘‘निजकर्मादि-भक्त्यन्तं’’ ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्द पडिये
वर्णाश्रमादि-धर्मङ्गळै इवर्गळ् अनुष्ठिक्कप् पुक्काल्

अत्र “निज-कर्मादि भक्त्यन्तम्” इत्य्-उक्तरीत्या
वर्णाश्रम-धर्माणाम् अनुष्ठानार्थम् एषां प्रवृत्तौ

If these two adhikāris should perform the rites and observances of their castes and āśramas
as stated (in Aḷavandār’s ślokas)
viz., “all the karmas pertaining to them and also bhakti”,

Si estos dos adhikāris deberían realizar los ritos y observancias de sus castas y āśramas
como se indica (en los ślokas de Aḷavandār)
a saber, “todos los karmas pertenecientes a ellos y también al bhakti”,

इङ्गु ‘‘निजकर्मादि-भक्त्यन्तं’’ ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दबडिये वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळै इवर्गळनुष्ठिक्कप्पुक्काल्

अग्नीन्द्रादि-देवता-व्यामिश्रतैयाले परमैकान्तित्वङ् कुलैयादोव् ?

अग्नीन्द्रादि-देवताव्यामिश्रत्वात्
परमैकान्तित्वं किं न भ्रश्येद्?

would not their supreme and exclusive devotion to the Lord
be adversely affected
in as much as these rites or dharmas are mixed up with (the worship of) such gods as Agni and Indra?”

no su suprema y exclusiva devoción al Señor
ser afectado negativamente
En la medida en que estos ritos o dharmas están mezclados con (la adoración de) dioses como Agni e Indra?”

अग्नीन्द्रादि देवताव्यामिश्रतैयाले परमैकान्तित्वङ् गुलैयादोव्

ऎऩ्ऱु वेदान्त-व्युत्पत्ति-पण्णादार्
चोद्यम् पण्णुवर्गळ्।

इति वेदान्त-व्युत्पत्ति-शून्याश् चोद्यं कुर्युः ।

Those who have not studied Vedānta might ask (in this connection, the above).

Aquellos que no han estudiado Vedānta podrían preguntar (en este sentido, lo anterior).

ऎऩ्ऱु वेदान्तव्युत्पत्तिपण्णादार् चोद्यम् पण्णुवर्गळ्।

इव्व् इडत्तिल्

‘‘साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्म-सूत्रम् १-२-२९)

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ् बडिये

अत्र

‘‘साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्म-सूत्रम् १-२-२९)

इति सूत्रोक्त-रीत्या

Here, as explained in the Brahma Sūtras (1-2-29),

Aquí, como explica en los Brahma Sūtras (1-2-29),

इव्विडत्तिल् ‘‘साक्षादप्यविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्म-सूत्रम् १-२-२९) ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ्बडिये

इन्द चोद्यत्तै इरण्डुविदमाग परिहरिक्कक्कोलि मुदल् परिहारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । साक्षादपीति, अग्रं नयतीत्यादिव्युत्पत्तिकळाले अग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळ् साक्षात्तागवे अदावदु देवतान्तरव्यवधानमऩ्ऱिक्के भगवद्वाचकमागैयाले विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ सूत्रत्तिऩ्बडिये, निर्वहिक्कलामिडत्तिल् अनन्यथासिद्धजीवादिलिङ्गमिल्लादविडत्तिल् ऎऩ्ऱबडि।

अग्र-नयनादि-व्युत्पत्ति-वशत्ताले
अग्न्य्-आदि-शब्दङ्गळै सर्वेश्वरऩुक्कु साक्षाद्-वाचकङ्गळ् आग निर्वहिक्कल् आम् इडत्तिल्
इवै श्री-सहस्र-नामत्तिऩ् तिरु-नामङ्गळिऩ् बडिये निऱ्कैयाले
इवऱ्ऱिल् देवतान्तर-स्पर्शम् इल्लै।

अग्र-नयनादि-व्युत्पत्ति-वशाद्
अग्न्य्-आदि-शब्दानां सर्वेश्वरस्य साक्षाद् वाचकत्वेन निर्वहणे
एषां श्रीसहस्र-नामस्य श्रीनामवद् अवस्थानाद्
एतेषु न देवतान्तर-स्पर्शः ।

names like Agni may be considered, on the authority of Jaimini,
as directly referring to Brahman or Bhagavān
for Agni and other such words may be etymologically derived as “agram nayati”.
(He who receives the best part of the offering for Himself) etc.
There is no worship or contact with other deities,
because they are like the sacred names found in Sahasranama (etymologically applicable to Bhagavān).

nombres como Agni pueden considerarse, según la autoridad de Jaimini,
como refiriéndose directamente a Brahman o Bhagavān
porque Agni y otras palabras similares pueden etimológicamente derivarse como “agram nayati”.
(El que recibe la mejor parte de la ofrenda para Sí mismo) etc.
No hay adoración ni contacto con otras deidades,
porque son como los nombres sagrados que se encuentran en Sahasranama (etimológicamente aplicables a Bhagavān).

अग्रनयनादिव्युत्पत्तिवशत्ताले अग्न्यादिशब्दङ्गळै सर्वेश्वरऩुक्कु साक्षाद्वाचकङ्गळाग निर्वहिक्कलामिडत्तिल् इवै श्रीसहस्रनामत्तिऩ् तिरुनामङ्गळिऩ्बडिये निऱ्कैयाले इवऱ्ऱिल् देवतान्तरस्पर्शमिल्लै।

इवै श्रीसहस्रनामत्तिऩ् तिरु नामङ्गळिऩ्बडिये निऱ्कैयाले यिवऱ्ऱिल् देवतान्तरस्पर्शमिल्लैयिति । ‘‘यानि नामानि गौणानि तानि वक्ष्यामि’’ ऎऩ्ऱु गुणकृतनामङ्गळैये सॊल्लुवदाग प्रतिज्ञै पण्णि सॊल्लप्पट्ट सहस्रनामत्तिल् शुभावहत्वशुभत्वादिगळैच् चॊल्लुम् शर्वशिवादिशब्दोच्चारणत्तिल्बोल् अग्रं नयतीति योगव्युतपत्तियाले निरुपाधिकाग्रनयनादिरूपगुणविशिष्टपरमात्मावै साक्षात्तागच् चॊल्लुम् अग्नीन्द्रादि शब्दघटितमन्त्रकरणकवर्णाश्रमधर्मानुष्ठानत्ताले पारमैकान्त्यभङ्गम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु।

‘‘देवान् ऋषीन् पितृन् भगवद्-आत्मकान् ध्यात्वा सन्तर्प्य’’
(नित्यम्)

ऎऩ्ऱु नित्य-प्रभृतिगळिल् श्री-भाष्य-कारर् अरुळिच्चॆय्द बडिये

‘‘देवान् ऋषीन् पितृन् भगवद्-आत्मकान् ध्यात्वा सन्तर्प्य’’
(नित्यम्)

इति नित्य-प्रभृतिषु श्रीभाष्यकारैर् उक्त-रीत्या

The author of Śrī Bhāṣya has stated in his Nitya:–

“Having pleased the gods, the rishis and the Manes
with oblations and with the thought that they have Bhagavān as their inner self”

etc.

El autor de Śrī Bhāṣya ha declarado en su Nitya:–

“Habiendo complacido a los dioses, los rishis y los Manes
con oblaciones y con el pensamiento de que tienen a Bhagavān como su yo interior”

etc.

‘‘देवानृषीन् पितृन् भगवदात्मकान् ध्यात्वा सन्तर्प्य’’(नित्यम्) ऎऩ्ऱु नित्यप्रभृतिकळिल् श्रीभाष्यकारररुळिच्चॆय्दबडिये

अनन्यथासिद्धजीवादिलिङ्गमुडैय कर्मविशेषत्तिल् प्रतर्दनविद्यान्यायत्ताले ‘‘देवान् ऋषीन् पितृन् भगवदात्मकान् ध्यात्वा सन्तर्प्य’’ ऎऩ्ऱु नित्यत्तिलेसॊऩ्ऩबडि तत्तद्देवताशरीरकऩाऩ परमात्मावे आराध्यऩाग निऱ्कैयालुम् विशेषणीभूतदेवतैकळुक्कु आराध्यत्वादिगळ् इल्लामैयालुम् देवतान्तरसम्बन्धमिल्लामैयाल् अन्द कर्मानुष्ठानत्तालुम् पारमैकान्त्य भङ्गम् वारादॆऩ्ऱु द्वितीयपरिहारत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् देवानृषीनित्यादिना ।

तत्-तद्-देवता-शरीरकऩ् आग परमात्मावै अनुसन्धित्तुक् कॊण्डु
तत्-तत्-कर्मङ्गळै अनुष्ठिक्कै
शास्त्र-बल-सिद्धम् आऩव् इडत्तिल्

तत्-तद्-देवता-शरीरकं परमात्मानम् अनुसन्धाय
तत्-तत्-कर्मणाम् अनुष्ठानस्य शास्त्र-सिद्धत्वे

So it is perfectly in accordance with the śāstras
to perform these respective rites meditating that the Supreme Being has the respective deities as His body.

Así que está perfectamente en concordancia con los śāstras.
para realizar estos respectivos ritos meditando que el Ser Supremo tiene como Su cuerpo a las respectivas deidades.

तत्तद्देवताशरीरकऩाग परमात्मावै अनुसन्धित्तुक्कॊण्डु तत्तत्कर्मङ्गळै अनुष्ठिक्कै शास्त्रबलसिद्धमाऩविडत्तिल्

‘‘उपासा त्रैविध्यात् +++(←स्वरूपस्य, चेतन-विशिष्टस्य, अचेन-विशिष्टस्य)+++’’
(ब्रह्मसूत्रम् १-१-३२)

ऎऩ्गिऱ बडिये
प्रतर्दन-विद्यादिगळिल्
विशेष्यम् आऩ दिव्यात्म–स्व-रूपत्तालुम्,
चेतनाचेतन-विशिष्टऩ् आगवुम्, परमात्मावै उपासिया निऩ्ऱालुम्
विशेषणम् आऩ चेतनाचेतनङ्गळिल् आराध्यत्वम् इल्लादाप् पोले

‘‘उपासा त्रैविध्यात् +++(←स्वरूपस्य, चेतन-विशिष्टस्य, अचेन-विशिष्टस्य)+++’’
(ब्रह्मसूत्रम् १-१-३२)

इत्य्-उक्तरीत्या
प्रतर्दन-विद्यादिषु
विशेष्य-दिव्यात्म-स्वरूपेण, चेतनाचेतन-विशिष्टतया च
परमात्मन उपासने क्रियमाणे
विशेषणी-भूत-चेतनाचेतनेषु यथा आराध्यत्वं नास्ति

In Pratardana vidyā and the like, we are taught in the śāstras
that the Supreme Being may be meditated on (or worshipped) in three forms:

• (one) in His own divine and essential nature,
• (two), the Supreme Being as having sentient beings as His attribute (or body),
• and ( three) the Supreme Being as having non-sentient things as His attribute (or body).

Though He is worshipped in these three ways,
the worship is really to the Supreme Being
and not to His attributes (or bodies) (namely the sentient and non-sentient beings).

En Pratardana vidyā y similares, nos enseñan en los śāstras
que el Ser Supremo puede ser meditado (o adorado) en tres formas:

• (uno) en Su propia naturaleza divina y esencial,
• (dos), el Ser Supremo tiene seres sintientes como Su atributo (o cuerpo),
• y (tres) el Ser Supremo que tiene cosas no sensibles como Su atributo (o cuerpo).