११ ज्ञातृ-प्रशस्तिः

इत् तिरु-मन्त्रत्तिल् बाह्य-कुदृष्टि-मतङ्गळाल् कलक्कव् ऒण्णाद+++(=अयुज्यत्)+++ तॆळिव् उडैयवऩै

अस्मिन् श्रीमन्त्रे बाह्य-कुदृष्टि-मताक्षोभ्य- विशद-ज्ञानवन्तम्,

The man who has attained a clear and sure knowledge of Tirumantra
which cannot be shaken by those outside the pale of Vedic religion and by heretics –

El hombre que ha alcanzado un conocimiento claro y seguro de Tirumantra
que no puede ser sacudido por aquellos fuera de los límites de la religión védica y por los herejes,

इत् तिरुमन्त्रत्तिल् बाह्यकुदृष्टिमतङ्गळाल् कलक्कवॊण्णाद तॆळिव् उडैयवऩै

इत् तिरुमन्त्रत्तिल् बाह्यकुदृष्टिमतङ्गळाले कलक्कवॊण्णाद सत्सम्प्रदायसिद्धज्ञान
मुडैयवऩुडैय प्रभावत्तैप् पलबडियाग वॆळियिडुगिऱार् इत् तिरुमन्त्रत् तिलित्यादियाल्।

‘‘प्रज्ञा-प्रासादम् आरुह्य
ह्य् अ-शोच्यश् शोचतो जनान् ।
भूमि-स्थान् इव शैल-स्थो
ह्य् अ-ज्ञान् प्राज्ञः प्रपश्यति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४५०-११)

ऎऩ्गिऱदु।

‘‘प्रज्ञा-प्रासादम् आरुह्य
ह्य् अ-शोच्यश् शोचतो जनान् ।
भूमि-स्थान् इव शैल-स्थो
ह्य् अ-ज्ञान् प्राज्ञः प्रपश्यति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४५०-११)

इति वर्णयति ।

प्रज्ञा, मूर्खः, लोकः, स्वैरता

that man has been described as follows in the śloka :-

“He has mounted the (top most) storey of the palace of the knowledge of Tirumantra
and has obtained freedom from all anxiety (about himself).
The wise man looks down (from there) at ignorant people
suffering for lack of this knowledge,
like a man on the top of a mountain looking at people standing below (it)”.

Ese hombre ha sido descrito de la siguiente manera en el Śloka:

“Ha subido al piso (más alto) del palacio del conocimiento de Tirumantra
y ha obtenido libertad de toda ansiedad (sobre sí mismo).
El hombre sabio mira hacia abajo (desde allí) a la gente ignorante
sufrimiento por falta de este conocimiento,
como un hombre en la cima de una montaña
mirando a la gente parada debajo (de ella)”.

‘‘प्रज्ञाप्रासादमारुह्य ह्यशोच्यश्शोचतो जनान् । भूमिस्थानिव शैलस्थो ह्यज्ञान् प्राज्ञः प्रपश्यति॥’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४५०-११) ऎऩ्गिऱदु।

प्रज्ञाप्रासादमॆऩ्गिऱ श्लोकमुम् इत्तिरुमन्त्रार्थत्तिऩ् तॆळिवुडैयवऩ्विषयमॆऩ्गिऱार् प्रज्ञाप्रासादमिति । प्रज्ञाप्रासादं - इङ्गु प्रज्ञैयावदु महाप्रभावऩाऩ आचार्योपदेशजन्यमायुम् अप्पडिये महाप्रभावऩाऩ पुरुषनिष्ठमायुम् तत्त्वहितपुरुषार्थविषयकमायुमुळ्ळ ज्ञानम्, अदुवागिऱ प्रासादत्तै, (अत्युन्नतमाऩ उप्परिगैयै) आरुह्य – सत्सम्प्रदायरूपसोपानमार्गत्ताले एऱि, अत एव अशोच्यऩाय् इरुक्किऱ प्राज्ञः – सर्वज्ञप्रायऩाऩ पुरुषऩ्, शोचतः - शोकत्तै यडैन्दिरुक्कुम् जऩङ्गळै, भूमिस्थान् – भूमियिलिरुक्कुम् जऩङ्गळै, शैलस्थ इव – पर्वतत्तिलिरुप्पवऩ्बोल्, पश्यति - अत्यल्पमागप् पार्क्किऱाऩ् ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्।

‘‘ज्ञानेन हीनः पशुभिस् समानः’’
(साक्षात्पशुः पुच्छविषाणशून्यः ।
तृणन्नखादन्नपि जीवमानस्
तदेव भाग्यं परमं पशूनाम्॥)
(नर-सिंह-पुराणम् १६-१३)

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल् ज्ञानम् ऎऩ्गिऱदुवुम् इत्-तॆळिवै।

‘‘ज्ञानेन हीनः पशुभिस् समानः’’
(साक्षात्पशुः पुच्छविषाणशून्यः ।
तृणन्नखादन्नपि जीवमानस्
तदेव भाग्यं परमं पशूनाम्॥)
(नर-सिंह-पुराणम् १६-१३)

इत्य्-उक्तं ज्ञानम् अपि अयं प्रबोध एव ।

The knowledge referred to in the following śloka :

“Food, sleep, fear and sex are common both to animals and to men.
The superiority of men to animals consists in their possession of knowledge.
Those who are without knowledge are like animals”

- the knowledge referred to here
is this clear and sure knowledge.

El conocimiento al que se hace referencia en el siguiente śloka :

“La comida, el sueño, el miedo y el sexo son comunes tanto a los animales como a los hombres.
La superioridad de los hombres sobre los animales consiste en su posesión de conocimiento.
Aquellos que no tienen conocimiento son como animales”

- el conocimiento al que se hace referencia aquí
es este conocimiento claro y seguro.

‘‘ज्ञानेन हीनः पशुभिस्समानः’’(नरसिंहपुराणम् १६-१३) ऎऩ्गिऱविडत्तिल्ज्ञानमॆऩ्गिऱदुवुम् इत्तॆळिवै।

‘‘ज्ञानेन हीनः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुळ्ळ ज्ञानपदमुम् इत् तिरुमन्त्रार्थविषयकज्ञानत्तैये सॊल्लुगिऱदॆऩ्गिऱार् ज्ञानेन हीन इति । इदु श्री नृसिंह पुराणश्लोकम्। ‘‘साक्षात्पशुः पुच्छविषाणशून्यः । तृणन्नखादन्नपि जीवमानः तदेव भाग्यं परमं पशूनाम्’’ ऎऩ्बदु मेल् मूऩ्ऱु पादङ्गळ्।

इप्-पडित् तॆळिन्द्-अवऩ्

‘‘न प्रहृष्यति सम्माने
नावमाने ऽनुतप्यते ।
गङ्गा-ह्रद इवाक्षोभ्यो
यस् स पण्डित उच्यते॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३३-३३)

ऎऩ्गिऱ बडिये
मानावमानादिगळिऱ् कलङ्गाऩ्।

इत्थं प्रबोधवान्,

‘‘न प्रहृष्यति सम्माने
नावमाने ऽनुतप्यते ।
गङ्गा-ह्रद इवाक्षोभ्यो
यस् स पण्डित उच्यते॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३३-३३)

इत्य्-उक्त-रीत्या मानावमानयोर् न क्षुभ्येत्।

मानः, अवमानः

(The man who has this knowledge)
will never be moved or troubled
by praise or censure
as stated in the śloka :

" Here he is called a wise man (pandita)
who like the (unsullied) waters in the depths of the Gaṅga
will never feel elated by praise
or pained by censure".

(El hombre que tiene este conocimiento)
Nunca será movido ni molestado
por elogio o censura
Como declaró en el Śloka:

“Aquí se le llama pandita
que como las aguas (inmaculadas) en las profundidades del Gaṅga
Nunca se sentiré eufórico por elogios
o dolido por censura”.

इप्पडित् तॆळिन्दवऩ् ‘‘न प्रहृष्यति सम्माने नावमानेऽनुतप्यते । गङ्गाह्रद इवाक्षोभ्यो यस्स पण्डित उच्यते’’(भारतम् उद्योग-पर्व ३३-३३) ऎऩ्गिऱबडिये मानावमानादिगळिऱ्कलङ्गाऩ्।

अनुष्ठानपर्यन्तमाऩ मूलमन्त्रार्थविषयकज्ञानवैशद्यत्तिल् लिङ्गत्तैक् काट्टुगिऱार् न प्रहृष्यतीत्यादिना कलङ्गाऩित्यन्तेन ।

इत्-तिरु-मन्त्रत्तिल्
यथा-ऽर्थ-ज्ञानमुम्
निष्ठैयैयुम् उडैयवऩै
आदरिक्कुम् देशत्तिलुम्

अस्मिन् श्रीमन्त्रे
यथार्थ-ज्ञानं निष्ठां च वहन्तम् आद्रियमाणे देशे,

इत्तिरुमन्त्रत्तिल् यथार्थज्ञानमुम् निष्ठैयैयुमुडैयवऩै आदरिक्कुम् देशत्तिलुम्

इत् तिरुमन्त्रत्तिल् अनुष्ठानपर्यन्तज्ञानवैशद्यमुळ्ळवऩै आदरिक्कुम् देशत्तिलुम् रागादिगळाऩ व्याध्यादिदोषङ्गळ् नडैयाडा वॆऩ्गिऱार् इत्तिरुमन्त्रत्तिल् यथार्थज्ञानमुमित्यादियाल्।

‘‘यत्राष्टाक्षर-संसिद्धो
महा-भागो महीयते ।
न तत्र सञ्चरिष्यन्ति
व्याधि–दुर्भिक्ष-तस्कराः॥’’ +++(4)+++
(नारदीयम् १-२०)

ऎऩ्गिऱ बडिये

‘‘यत्राष्टाक्षर-संसिद्धो
महा-भागो महीयते ।
न तत्र सञ्चरिष्यन्ति
व्याधि–दुर्भिक्ष-तस्कराः॥’’ +++(4)+++
(नारदीयम् १-२०)

इत्य्-उक्त-रीत्या

अष्टाक्षरः, आर्यावर्तः, वासः

“In the land where the man who has a true knowledge of Tirumantra
and who stands firmly in its meditation, is honoured,
there will be no disease, no famine and no fear of robbers”.

“En la tierra donde el hombre que tiene un verdadero conocimiento de Tirumantra
y quien se mantiene firme en su meditación, es honrado,
no habrá enfermedades, ni hambruna ni miedo a los ladrones”.

‘‘यत्राष्टाक्षरसंसिद्धो महाभागो महीयते । न तत्र सञ्चरिष्यन्ति व्याधिदुर्भिक्षतस्कराः’’(नारदीयम् १-२०) ऎऩ्गिऱबडिये

महीयत इति । इदऩाल् ऒरु देशत्तिलिरुप्पवऩ् अष्टाक्षरसंसिद्धऩायिरुन्दालुम् अवऩै बहुमतिक्कामल् अवमदिप् पर्गळागिल् अङ्गु व्याध्यादिसञ्चारम् सिद्धमॆऩ्ऱु सूचितम्।

ऒरु दोषङ्गळुम् वारादु।

कश्चिद् अपि दोषो नोपनमेत् ।

As stated in this śloka :
No such evil will occur there.

Como declaró en este śloka:
No tal maldad ocurrirá allí.

ऒरु दोषङ्गळुम् वारादु।

इश् श्लोकत्ताल्

१४०‘‘ रागादि-रोगान् सततानुषक्तान्
अशेष-काय-प्रसृतान् अशेषान् ।
औत्सुक्य-मोहारति-दान् जघान
यो, ऽपूर्व-वैद्याय नमो ऽस्तु तस्मै’’
(वाग्भटः)

ऎऩ्ऱु आयुर्वेद-वित्तुक्कळ्

अनेन श्लोकेन,

१४०‘‘ रागादि-रोगान् सततानुषक्तान्
अशेष-काय-प्रसृतान् अशेषान् ।
औत्सुक्य-मोहारति-दान् जघान
यो, ऽपूर्व-वैद्याय नमो ऽस्तु तस्मै’’
(वाग्भटः)

इत्य् आयुर्वेद-विद्भिः

रागः, धन्वन्तरिः

It has been stated by those who are proficient in Ayurveda :

“Adoration to that unique physician
who killed, without exception,
all diseases like rāga (desire) which are chronic,
which lie spread over all parts of the body
and which cause feverish activity, ignorance, dissatisfaction (with everything)".

The śloka quoted above really means,
in accordance with the above statement in Vāgbhatam,

Ha sido declarado por aquellos que dominan el Ayurveda:

“Adoración a ese médico único
que mataron, sin excepción,
todas las enfermedades como rāga (deseo) que son crónicas,
que se encuentran extendidos por todas las partes del cuerpo
y que causan actividad febril, ignorancia, insatisfacción (con todo)”.

El śloka citado anteriormente realmente significa,
de acuerdo con la declaración anterior en Vāgbhatam,

इश् श्लोकत्ताल् १४०‘‘रागादिरोगान् सततानुषक्तानशेषकायप्रसृतानशेषान् । औत्सुक्यमोहारतिदान् जघान योऽपूर्ववैद्याय नमोऽस्तु तस्मै’’(वाग्भटः) ऎऩ्ऱु आयुर्वेदवित्तुक्कळ्

दृष्टत्तिल् अष्टाक्षरसंसिद्धऩै आदरिक्कुम् देशत्तिलुम् व्याध्यादिगळ् काणप्पडुगिऩ्ऱऩवे ऎऩ्ऩ? व्याध्यादिपदङ्गळुक्कु स्वापदेशमाऩ अर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इश् श्लोकत्तालित्यादियाल्। रागादीति । इदु वाग्भटश्लोकम्। सततानुषक्तान् - लोकत्तिल् काणप्पडुम् ज्वरादिव्याधिकळ् सिल कालत्तिलिरुन्दु सिल कालत्तिलिरादु। अप्पडियऩ्ऱिये इन्द रागादिदोषङ्गळ् सर्वकालमुम् इवऩैप्पऱ्ऱिक्किडक्कुमिऱे। अशेषकायप्रसृतान् - लोकत्तिल् वाय्वादिव्याधिकळ् शरीरत्तिल् एकदेशत्तिलेये इरुक्कुम्; अप्पडियऩ्ऱिक्के रागादिव्याधिकळ् सर्वशरीरत्तिलुम् इरुक्कुमिऱे। औत्सुक्यमोहारतिदान् - औत्सुक्यमावदु विषयत्तै अनुभविक्कामल्क्षणकालमुम् इरुक्कमुडियाद रागावस्थाविशेषम्। मोहः - अज्ञानम्। अरतिः - प्रीत्यभावम्। रागादिरोगान् यो जघान; अप्पडिप्पट्ट आन्तरव्याधिनिवर्तकऩाय् अत एव दृश्यमानवैद्यविलक्षणऩागैयाले अपूर्ववैद्यऩाऩ भगवाऩिऩ्बॊरुट्टु शेषवृत्तियाऩदु उण्डागक्कडवदु ऎऩ्ऱु इदिऩर्थम्। इदिल् रागादिगळै रोगङ्गळागवुम् तन्निवर्तकऩाऩ भगवाऩै वैद्यऩागवुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् अष्टाक्षरसंसिद्धऩिरुक्कुम् देशत्तिल् नडैयाडाद व्याधि रागादिगळेयागैयाल् लोकत्तिल् काणप्पडुम् व्याध्यादिगळ् नडैयाडिऱ्ऱेयागिलुम् दृष्टविरोधमिल्लै।

प्रधान-व्याधिगळ् आगव् ऎडुत्त रागादिगळुम्

प्रधान-व्याधित्वेनोपात्ता रागादयः,

that (in the land where a knowledge of Tirumantra is honoured) there will be
no such principal diseases as rāga or desire,

que (en la tierra donde se honra el conocimiento de Tirumantra) habrá
no enfermedades principales como rāga o deseo,

प्रधानव्याधिगळागव् ऎडुत्त रागादिगळुम्

सत्तुक्कळुक्कु श्रीय् ऎऩ्ऱ् ओदप् पट्ट ज्ञान-संपत्तिऩ्-उडैय सङ्कोचमुम्

‘सतां श्रीः’ इत्य् आम्नाताया ज्ञान-संपत्तेः संकोचः,

no contraction of knowledge,
for knowledge has been described as wealth or Śrī (of good people)

sin contracción del conocimiento,
porque el conocimiento ha sido descrito como riqueza o Śrī (de buenas personas)

सत्तुक्कळुक्कु श्रीयॆऩ्ऱोदप्पट्ट ज्ञानसंपत्तिऩुडैय सङ्कोचमुम्

इप्पडि “यत्राष्टाक्षर” ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऱ्सॊऩ्ऩ व्याधिशब्दम् रागादिपरमॆऩ्बदिल् प्रमाणत्तैक् काट्टि दुर्भिक्षशब्दत्तिऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् सत्तुगळुक्कित्यादियाल्। श्रीयॆऩ्ऱोदप्पट्ट -

‘‘ऋचो यजूँषि सामानि
सा हि श्रीरमृता सतां’’

ऎऩ्ऱोदप्पट्ट

बाह्य-तस्करर्क्कु निलम् अल्लादव् आत्मापहारादिगळैप् पण्णुम् महा-तस्करर् आऩ अहङ्-कारादिगळुम्
नडैय् आडाद्
ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

बाह्य-तस्करासाध्यात्मापहारादि-कर्तारो महा-तस्कर-भूता अहंकारादयश् च
न संचरेयुर् इति सिद्धम् ॥

and no such great robbers as those who steal the self
which cannot be stolen by external robbers.

(The person who considers the self which truly belongs to Bhagavān as his own
is a robber).

y no hay grandes ladrones como los que roban el yo
que no puede ser robado por ladrones externos.

(La persona que considera al yo que verdaderamente pertenece a Bhagavān como suyo
es un ladrón).

बाह्यतस्करर्क्कु निलमल्लादवात्मापहारादिगळैप् पण्णुम् महातस्करराऩ अहङ्कारादिगळुम् नडैयाडादॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।

तस्करशब्दत्तिऱ्कु स्वापदेशार्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् बाह्यतस्करर्क्कु ऎऩ्ऱु तुडङ्गि अहङ्कारादिगळुमॆऩ्ऩुमळवाल्।