विजय-राघवः (क) - अवतारिका
आदरॆ, ई ऐदु अङ्गगळिन्द कूडिद, ई अङ्गि-रूप अनुसन्धानवु प्रपदनवादरॆ, हागॆ स्व-रूप–स्व-भाव–ज्ञानविल्लदवरु प्रपदनक्कॆ अधिकारिगळल्लवो? इन्तह स्व-रूप–स्व-भाव–ज्ञानवॊन्दू इल्लदॆयू, तत्त्ववित्तुगळल्लदॆयू इरुववरू सह, ई प्रपदनानुष्ठानक्कॆ अधिकारिगळु ऎम्ब पूर्वाचार्यरुगळ वाक्यक्कॆ इदु विरोधवल्लवे ? मत्तु श्री-यामुनॆयरवर स्तोत्र-रत्न-श्लोकवाद “वपुर्-आदिषु” ऎम्ब श्लोकक्कू सह ई मेलिन अभिप्रायवु विरोधवादुदल्लवे ? ऎन्दरॆ ई शङ्कागळिगॆ समाधान-रूपवागि आ “वपुर्-आदिषु” ऎम्ब श्लोकक्कॆ तात्पर्यवन्नु सूचिसुत्तारॆ. तन्न स्व-रूपादिगळल्लि विशद-ज्ञानविल्लदिद्दरू, तनगॆ आग इरुव ज्ञान-मूलकवागि माडिद आत्म-समर्पणवू कूड कार्यकारियागुवुदरल्लि सन्देहविल्लवॆम्बुवदन्नु तिळिसुवदक्कागि अनुग्रहिसिद श्लोकवॆन्दु हेळि शङ्कासमाधानवन्नु माडुत्तारॆ.
विश्वास-प्रस्तुतिः
स्तोत्रत्तिल्
‘‘वपुर्-आदिषु योऽपि कोऽपि वा
गुणतोऽसानि यथा तथा-विधः ।
तद् अयं तव पाद-पद्मयोर्
अहम् अद्यैव मया समर्पितः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।)
ऎऩ्गिऱत्तुक्कुत् तात्पर्यम् ऎऩ्ऩ् ऎऩ्ऩिल्,
नीलमेघः (सं)
स्तोत्रे,
‘‘वपुर्-आदिषु योऽपि कोऽपि वा
गुणतोऽसानि यथा-तथा-विधः ।
तद् अयं तव पाद-पद्मयोर्
अहम् अद्यैव मया समर्पितः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।)
इत्यस्य किं तात्पर्यम् इति चेत् —
English
The purport of the śloka in Aḷavandār’s Stotra (52) which says
“Whatever I may be in the body, the senses and the like,
and whatever may be the qualities of my Nature,
I who know that I am Thy śeṣa
hereby surrender myself at this very moment at thy two lotus-like feet”
– the purport of this śloka is as follows:
Español
El significado del Śloka en el stotra de Aḷavandār (52) que dice
“Sea lo que sea que esté en el cuerpo, los sentidos y similares,
Y lo que sea que sean las cualidades de mi naturaleza,
Yo que sé que soy tu Śeṣa
por la presente, rindome en este mismo momento en tus dos pies de loto "
- El significado de este Śloka es el siguiente:
मूलम्
स्तोत्रत्तिल् ‘‘वपुरादिषु योऽपि कोऽपि वा गुणतोऽसानि यथा तथाविधः । तदयं तव पादपद्मयोरहमद्यैव मया समर्पितः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।) ऎऩ्गिऱत्तुक्कुत् तात्पर्यमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्,
४२तमाहोबिल-यतिः
इप्पडि आत्मसमर्पणम् रक्षकैकार्थ्यभावनमाग अदावदु स्वरूपभरफलङ्गळ् रक्षकऩाऩ भगवाऩॊरुवऩुक्के शेषभूतङ्गळॆऩ्ऱु भाविक्कैयाग मुडिन्दाल् तत्त्ववित्तऩ्ऱिक्के अदावदु रक्षकऩ् ईश्वरऩॆऩ्ऱुम् रक्ष्यऩ् ताऩॆऩ्ऱुम् स्वरूपभरफलङ्गळ् ईश्वरशेषभूतङ्गळॆऩ्ऱुम्, ज्ञानवाऩऩ्ऱिक्के इरुक्कुमवऩुक्कुम् इन्द समर्पणम् सॆय्यलामॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ आळवन्दार् स्तोत्रवचनत्तिऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऱु शङ्गित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् स्तोत्रत्तिलित्यादिना । वपुरादिष्वित्यादि । अस्यायमर्थः । वपुरादिषु – शरीरम् मुदलाऩदुगळिल्, इङ्गु आदिशब्दत्ताल् इन्द्रियादिगळुक्कु ग्रहणम्। योऽपि कोऽपि वा – अहं वपुरादिषु यः कश्चन स्यामित्यर्थः । प्रमाणसिद्धमाऩ अहमर्थत्तिऱ्कु सारभूतमाऩत्वच्छेषत्वत्तिल् मम निर्बन्धः न त्वहमर्थः शरीरं वा इन्द्रियं वा प्राणो वा इत्यत्र । इङ्गु देहात्मभ्रमम् अस्तु वा मा वा । ‘‘योऽहमस्मि स सन्यजे’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्तै यिङ्गु आश्रयिक्किऱेऩॆऩ्ऱभिप्रायम्। इप्पडि शेषत्वम् प्रधानमाऩालुम् ज्ञातृत्वादिगळुमऱियवेण्डावो वॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् गुणतोऽसानि यथा तथाविध इति । अणुत्वविभुत्वज्ञातृत्वादिविवेकमाऩदु इङ्गु अतीवापेक्षितमऩ्ऱु। अपेक्षितमाऩालुम् तत्परिज्ञानत्तिलॆऩक्कु शक्तियिल्लै। स्वतस्सर्वज्ञऩाऩ नी ऎप्पडि ऎण्णुगिऱायो नाऩ् अप्पडिप्पट्टवऩॆऩ्गिऱ सामान्यज्ञान मुडैयवऩ्। तत् – एतावतापि प्रस्तुतशास्त्रार्थविरोधाभावादित्यर्थः । अयमहं – त्वदनुसंहितमाऩ यथावस्थिताकारऩाय् शरणवरणानुगुणार्थित्वसामर्थ्यवाऩायिरुक्किऱ नाऩ्, तव पादपद्मयोस्समर्पितः - उऩ्ऩुडैय तिरुवडित्तामरैगळिले ‘‘यस्यास्मि न तमन्तरेमि’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले त्वच्छेषत्वेन समर्पित इत्यर्थः । मया – त्वद्दत्तकरणकळेबरबुद्धिश्रद्धादिशालिना, स्मर्यते हि — ‘‘विचित्रा देहसम्पत्तिः ईश्वराय निवेदितुम् । पूर्वमेव कृता ब्रह्मन् हस्तपादादिसंयुता ॥’’ ऎऩ्ऱु। इतः परं त्वया सह विवादो मे न भविष्यति ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले सॊल्लुगिऱार् अद्यैवेति । ऎऩ्गिऱदुक्कुत् तात्पर्य मॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल् - समर्पणीयवस्तुविऩ् स्वरूपगुणादिगळ् नऩ्ऱागत् तॆरियाविडिलुम् शेषियिऩिडत्तिल् अदै समर्पिक्कलामॆऩ्गिऱदऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्।
विजय-राघवः (क)
वपुर्-आदिषु - शरीर मॊदलादवुगळल्लि, आदि-पददिन्द इन्द्रिय मनस्सु प्राण बुद्दिगळु हेळल्पट्टवु, यो ऽपि को ऽपि वा - यावुदादरू ऒन्दो अथवा बेरॆयो, असानि - नानु आगिरुवॆनु, ऎन्दरॆ कॆलवरु देहवे आत्मावॆन्दू, इन्नु कॆलवरु इन्द्रियगळे आत्मावॆन्दू, हागॆये मनस्से आत्मावॆन्दू, धर्म-भूत-ज्ञानवे आत्मा ऎन्दू हेळुवरु, इवॆल्ला अपसिद्धान्तवु. इवुगळिगिन्तलू बेरॆ ऎन्दु नम्म सिद्धान्तवु. यामुनेयर आत्म-सिद्धियल्लि,
[[P1077]]
देहेन्द्रिय-मनः-प्राणधीभ्यो ऽन्यो ऽनन्य-साधनः ।
नित्यो व्यापी प्रतिक्षेत्रं आत्माभिन्नस् स्वतस् सुखी ॥
ऎन्दु हेळिरुव हागॆ, अन्तह सरियाद तत्त्व-ज्ञानवन्नरितवनागियो, अथवा देहवे आत्मावो, इन्द्रियवे आत्मावो, मनस्से आत्मावो, प्राणवे आत्मावो, बुद्धिये आत्मावो अथवा इवॆक्कॆल्ला बेरॆयागि आत्मवो, यावुदो ऒन्दु मेलिन श्लोकदल्लिन हागॆ यथार्थवागिरुवदु आगिरुवॆनु. हागॆये गुणतो वा - गुणगळ मूलकवागियू, यथा तथा विधः - यावुदो कॆलवु बगॆय गुणगळुळ्ळवनागि, असानि - आगिरुवॆनु, ऎन्दरॆ नन्नन्नु कॆलवरु श्रुति-वाक्यक्कॆ कट्टुबिद्दु अणुवॆन्दू अजडवॆन्दू हेळुवरु, नैयायिकनु विभुवॆन्दू काष्ठ-प्रायनॆन्दू हेळुवनु; शास्त्र-रीत्या कॆलवरु कतृत्व-भोक्तृत्वादिगळुण्टॆन्दु हेळुवरु, इन्नु कॆलवराद साङ्ख्यरु कर्तृत्व-भोक्तृत्वादिगळिल्लवॆन्दु हेळुवरु. आदरॆ नन्न यथार्थ-गुणगळु यावुवो अवुगळन्नुळ्ळवनागिये इरुवॆनु. नन्न यथार्थ–स्व-रूपवेनु यथार्थ-गुणगळावुवु ऎम्बुवदन्नु नीने बल्लॆ. आदुदरिद तद् अयं - अन्तह यथावत्ताद ई स्व-रूप–गुणगळुळ्ळ, अहं - अहं ऎन्दु तोरुव नानु, तव पाद-पद्मयोः - निन्न ऎरडु पाद-कमलगळल्लू, मया - निन्न निर्हेतुक-कृपा-मूलकवागि अनुग्रहिसल्पट्ट करण-कळेबर-ज्ञान-विवेकादिगळुळ्ळ नन्निन्द, अद्यैव - इदुवरिविगू अनेक भ्रमगळ मूलक निन्नॊन्दिगॆ विवाद माडुत्तिदुदु तप्पिहोगि, निनगॆ शेष-भूतनॆम्ब भाववु नॆलगॊण्डिरुव ई सु-समयदल्ले, अथवा सौगतनु ज्ञानवु क्षणिकवॆन्दरू, आ ऒन्दु क्षणदल्ले समर्पितः -
दास-भूतास् सतस् सर्वे ह्य् आत्मानः परमात्मनः ।
अतो ऽहम् अपि ते दास इति मत्वा नमाम्य् अहम् ॥
[[P1078]]
ऎन्दु ईश्वर-संहितॆयल्लि रुद्रनु हेळिरुव हागू, “स्वत्वम् आत्मनि सञ्जातं स्वामित्वं ब्रह्मणे स्थितं” सर्वेश्वरने सर्वक्कु स्वामियागि नावॆल्ला आतन स्वत्तॆन्दू विष्णु-तत्त्वदल्लि हेळिरुव हागू, समर्पिसिल्पट्टॆनु.
हीगॆ हेळिरुवदरिन्द, तन्न यथार्थ–स्व-रूप–गुणगळ ज्ञानविल्लदिद्दरू, सर्वेश्वरनल्लि शरणागतियन्ननुष्ठिसि, आतन स्वत्ताद आत्मनन्नु आतन पाद-कमलगळल्लि समर्पिसबहुदॆम्ब भाववु तोरिबरुत्तदॆ. आ तात्पर्यवन्नु स-दृष्टान्तवागि उपपादनॆ माडुत्तारॆ.
ऎङ्गरत्तुक्कु - ई मेलिन श्लोकक्कॆ, तात्पर्यमॆन्नॆन्निल् - सरियादभिप्रायवु एनॆन्दरॆ. ऒन्दु दृष्टान्त-मूलक तिळिसुत्तारॆ.
विश्वास-प्रस्तुतिः
मुद्रैय् इट्ट् इरुक्किऱ राजाविऩ् किऴिच्-चीरै
ऒरु हेतुवाले तऩ् कैयिलेय् इरुन्दाल्
“राजा कैक् कॊळ्ळुम्” ऎऩ्ऱु उळ्ळ् इरुक्किऱ
माणिक्कत्तिऩ् स्व-रूप–स्व-भावङ्गळै विशदम् आग अऱियादे
किऴिच्-चीरैयोडे मीळक्+++(=पुनः)+++ कॊडुक्कुमाप् पोले
नीलमेघः (सं)
कृत-मुद्रायां राज्ञो भूषण-नीव्यां केनचिद् +धेतुना स्व-हस्तगतायां सत्याम्,
राजा स्वीकुर्याद् इति (धिया)
अन्तः-स्थित-माणि-चयस्य स्वरूप–स्वभावौ विशदम् अज्ञात्वाऽपि
नीव्या सह (माणिक्यं) यथा पुनः प्रत्यर्प्यते,
English
If a man has (somehow) come into possession of a cloth bag with the king’s seal on it,
he would return the bag (to the king),
even though he does not know for certain the nature and character of the gem contained within it,
in the hope that the king would take it back.
Español
Si un hombre ha (de alguna manera) en posesión de una bolsa de tela con el sello del rey,
Regresaría la bolsa (al rey),
a pesar de que no sabe con certeza la naturaleza y el carácter de la gema contenida dentro de ella,
con la esperanza de que el rey lo recupere.
मूलम्
मुद्रैयिट्टिरुक्किऱ राजाविऩ् किऴिच्चीरै ऒरु हेतुवाले तऩ् कैयिलेयिरुन्दाल् राजा कैक्कॊळ्ळुमॆऩ्ऱु उळ्ळिरुक्किऱ माणिक्कत्तिऩ् स्वरूपस्वभावङ्गळै विशदमाग अऱियादे किऴिच्चीरैयोडे मीळक्कॊडुक्कुमाप् पोले
४२तमाहोबिल-यतिः
तात्पर्य मरुळिच्चॆय्गिऱार् मुद्रैयिट्टु इत्यादिना । मुद्रैयिट्टिरुक्किऱ - उळ्ळे यिरुक्किऱ वस्तु तॆरियामैक्काग राजाविऩ् मुद्रैयिट्टु वैत्तिरुक्किऱ, राजाविऩ् किऴिच्चीरै - मुद्रैयिऩाले राजाविऩुडैयदॆऩ्ऱु ज्ञातमाऩ माणिक्कम् मुडिन्द वस्त्रखण्डम्, ऒरु हेतुवाले - अज्ञातमाऩ ऒरु कारणत्ताले, तऩ् कैयिले यिरुन्दाल् - तऩ् कैयिल् इरुन्ददेयाऩाल्, राजा कैक्कॊळ्ळुमॆऩ्ऱु - मुद्रैयिरुप्पदाल् इदै उळ्ळे यिरुक्किऱ वस्तुवोडु अङ्कीकरिप्पऩॆऩ्ऱु ऎण्णि; इदऱ्कु कॊडुक्कुमाप्पोले ऎऩ्बदोडन्वयम्। उळ्ळिरुक्किऱ - किऴिच्चीरैयिऩुळ्ळिरुक्किऱ, माणिक्कत्तिऩ् - रत्नत्तिऩुडैय, विशदमाग अऱियादे - विशदमागत् ताऩ् अऱिन्दुगॊळ्ळामले, किऴिच्चीरैयोडे - आच्छादकमाऩ वस्त्रखण्डत्तोडे, मीळक्कॊडुक्कुमाप्पोले - प्रत्यर्पणम् पण्णुमाप्पोले।
विजय-राघवः (क)
राजाविन्- राजनिगॆ सेरतक्क, मुद्रॆयिट्टुयिरुक्किर - राजन मुद्रॆ हाकिरुव, किळिच्चीरै - चीलवु, मुद्रॆ हाकुवदु ऒळगिरुव आभरणद एनू व्यत्यास बारदे इरुवदक्कागि, तन्कैयिलॆ इरुण्डाल् - तन्न कैगॆ बन्दु सेरिदरॆ, राजाकैकॊळ्ळुमॆन्रु - राजनु अङ्गीकरिसुवनॆम्बदागि, उळ्ळिरुक्किर आ चीलदल्लि, अडकवागिरुव, माणिक्कत्तिन् स्व-रूप–स्व-भावङ्गळै - अमोघवाद रत्नद स्व-रूप–स्व-भावगळन्नु, विशदमागवरियादॆ - चन्नागि तिळियदॆ ऎन्दरॆ अदु रत्नवॆन्दु तिळिदिरबहुदु, आदरॆ आ रत्नवेनु दॊड्डदे चिक्कदे, ऒळ्ळॆ कान्तियुळ्ळदे इल्लवे, साधारण कान्तियुळ्ळदे हॆच्चु खरीदियुळ्ळदे कम्मि खरीदियुळ्ळदे, ऎम्बुवदॊन्दू तिळियदे ऎम्बर्थवु किळिच्चीरैयोडॆ आ मुद्रिसिद भाङ्गियॊन्दिगॆ मीळ - हिन्तिरुगि, कॊडुक्कु माप्पोलॆ - समर्पिसुव हागॆ,
[[P1079]]
विश्वास-प्रस्तुतिः
देहाद्य्-अतिरिक्तात्माविऩ् स्व-रूप–स्व-भाव–स्थितिगळै विशदम् आग विवेकिक्क अऱियादारुम्
उळ्ळ अऱिवैक् कॊण्डु आत्म-समर्पणम् पण्णिऩाल्
अव्व् अळवालुम् अनादि-कालम् पण्णिऩ आत्मापहार-चौर्यत्ताल् उण्डाऩ
भगवन्-निग्रहम् शमिक्कुम्
ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुव्-उळ्ळम्।
नीलमेघः (सं)
तथा देहाद्य्-अतिरिक्तस्यात्मनः स्व-रूप–स्व-भाव–स्थितीर्
विशदं विवेक्तुम् अविजानद्भिर् अपि
विद्यमानं ज्ञानम् अवलम्ब्याऽऽत्म-समर्पणे कृते सति
तावन्-मात्रेणापि अनादि-काल-कृतात्मापहार-चौर्य-जनितो भगवन्-निग्रहः शाम्येद्
इत्य् अस्मिन् शास्त्रार्थे तात्पर्यम् ।
English
So also even those who have not the intelligence to know, with perfect clearness,
the nature, character and state of the soul as distinguished from the body
may surrender their self or soul with the little knowledge that they possess.
If they do so,
even for that much,
Bhagavān will be prepared to remit the punishment for the theft
consisting in making away with one’s self (i. e. claiming it as one’s own) from beginningless time.
This idea contained in the śāstras is what (Aḷavandār) has in mind.
Español
Así también incluso aquellos que no tienen la inteligencia para saber, con perfecta claridad,
la naturaleza, el carácter y el estado del alma a diferencia del cuerpo
puede entregar su yo o alma con el pequeño conocimiento que poseen.
Si lo hacen,
Incluso por eso,
Bhagavān estará preparado para remitir el castigo por el robo
consistir en prepararse con uno mismo (es decir, reclamarlo como propio) desde el momento sin inicio.
Esta idea contenida en los Śāstras es lo que (aḷavandār) tiene en mente.
मूलम्
देहाद्यतिरिक्तात्माविऩ् स्वरूपस्वभावस्थितिकळै विशदमाग विवेकिक्कअऱियादारुम् उळ्ळ अऱिवैक्कॊण्डु आत्मसमर्पणम् पण्णिऩाल् अव्वळवालुम् अनादिकालम् पण्णिऩ आत्मापहारचौर्यत्तालुण्डाऩ भगवन्निग्रहम् शमिक्कुमॆऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम्।
४२तमाहोबिल-यतिः
देहाद्यतिरिक्तात्माविऩिदि । इङ्गु आदिपदात् इन्द्रियादिसङ्ग्रहः । स्वरूपस्वभावस्थितिकळै - ज्ञानानन्दमयमाऩस्वरूपत्तैयुम्, ज्ञातृत्वादिरूपङ्गळाऩ स्वभावस्थितिकळैयुम्, विशदमाग विवेकिक्क अऱियादारुम् - विविच्य ज्ञातुमशक्तर्गळुम्, उळ्ळ अऱिवैक्कॊण्डु - नामॆऩ्बदु अहमर्थम्, अदु भगवाऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्गिऱ अऱिवैक्कॊण्डु, अहमर्थम् देहेन्द्रियमनःप्राणेन्द्रिय(णादि)ङ्गळैक् काट्टिलुम् विलक्षणमॆऩ्ऱु तॆरियामल् पोऩालुम् अदु भगवाऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्गिऱ ज्ञानमात्रत्तैक् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। आत्मसमर्पणम् पण्णिऩालिति । अहमर्थमाऩ आत्मा अवऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्ऱॆण्णिऩालॆऩ्ऱबडि। अव्वळवालुम् - आत्मस्वरूपगुणादिगळिल् वैशद्यमऩ्ऱिक्के समर्पणमात्रत्तालुम्। आत्मापहारचौर्यत्तालुण्डाऩ - भगवच्छेषभूतऩाऩ आत्मावै तऩक्के शेषऩाग अदावदु स्वतन्त्रऩाग निऩैक्कैयागिऱ चौर्यत्तालुण्डाऩ, भगवन्निग्रहम् - भगवन्निग्रहसङ्कल्पम्, शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम् -
‘‘योऽहम् अस्मि स सन् यजे ।
यस्यास्मि न तम् अन्तरेमि’’
ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले, अदावदु आत्माविऩुडैय स्वरूपस्वभावादिगळ् ऎऩक्कुत् तॆरियाविडिलुम्, योऽहमस्मि – वस्तुतो याऩ् यादृशस्वरूपस्वभावऩो, स सन् – तादृशऩागवे कॊण्डु, यजे – आत्मयागत्तैप् पण्णुगिऱेऩ्। अदावदु आत्मावै समर्पिक्किऱेऩ्। यस्यास्मि - ऎवऩुक्कु शेषभूतऩाग आगिऱेऩो, तमन्तरा - अवऩैविट्टु, नैमि – वेऱे रक्षकऩागप्पऱ्ऱुगिऱेऩल्लऩ् ऎऩ्गिऱ आत्मस्वरूपस्वभावङ्गळिल् वैशद्यमिल्लाविडिलुम् सामान्यतः तदनुसन्धानपूर्वकमाग शेषत्वानुसन्धानम् अनुष्ठिक्कवमैयुमॆऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम्।
विजय-राघवः (क)
देहाद्यतिरिक्तवात्माविन् - देहवेनु, आदि-शब्ददिन्द मेलिन आत्म-सिद्धि-श्लोकदल्लि उपपादितगळाद इन्द्रिय, मनस्सु, प्राण, बुद्धिगळेनु, इवुगळिगिन्तलू विलक्षणनागि बेरॆयाद आत्माविन, स्व-रूप–स्व-भाव–स्थितिगळै - स्व-रूप–स्व-भाव मत्तु सरियाद स्थितिगळन्नु, अवु यावुवॆन्दरॆ :- स्व-रूप–स्थितिगळु, अणुत्व, ज्ञानत्व आनन्दत्व अमलत्वगळु; स्व-भाव–स्थितिगळु, अप्रधान-फलित्व, स्वाधीन-कर्तृत्व, अत्यन्त-पारतन्त्र्य, तदेक-शेषत्व, रक्ष्यत्वादिगळु; विशदमाग विवेकिक्कवरियादार् - चन्नागि विवेचन माडि तिळियदिरुववरू सह, विवेकिक्क वरियात्तालुम् ऎन्दु पाठान्तरवु, चन्नागि विवेचन माडि तिळियदे इरुवदरिन्दलू, ऎम्बदागि अर्थ हेळबेकागुत्तदॆ. विवेकिक्कवरियादार् ऎम्ब पाठवे समञ्जसवादुदु, अदे पण्णिनाल् ऎम्ब क्रिया-पदक्कॆ कर्तृ-पदवु. उळ्ळवरिवैकॊण्डु - इरुव ज्ञान-मात्रदिन्दले, आत्म-समर्पणवन्नु माडिदरॆ अव्वळवालुम् - तन्मूलकवागिये, अथवा अष्टु मात्रदिन्दले, अनादि-कालदिन्द माडिद, आत्मापहार-चौर्यत्तालुण्डान - ई जीवात्मनु परमात्मन स्वत्तु, अन्थादन्नु तन्नदु ऎन्दु भाविसुवदरिन्द आत्मापहारवन्नु माडिद चौर्यदिन्दुण्टाद भगवन्-निग्रहवन्नु, शमिक्कुं - शमनमाडुत्तदॆ, होगलाडिसुत्तदॆ, ऎङ्गिर शस्त्रार्थत्तिले तिरवुळ्ळं - ऎम्बुव शास्त्रार्थवन्नु उपदेशिसुवदरल्लि उद्देश्यवु अथवा अभिप्रायवु.
[[P1080]]
विजय-राघवः (क) - तात्पर्यम्
वपुर्-आदिषु ऎम्ब श्लोक-तात्पर्यवन्नु ई मेलिन वाक्यदिन्द स-दृष्टान्तवागि विशदीकरिसुत्तारॆ. ऒब्ब राजाविगॆ सेरिद ऒन्दु भाङ्गि माडिद रत्नवडकवागिरुव चीलवु, ऒब्बन वशदल्लिद्दरॆ, आ रत्नद महिमॆ एनॊन्दू ईतनिगॆ तिळियदिद्दरू, ईतनु अनन्तर राजाविगेने पुनः समर्पिसि बिट्टरॆ राजनु हेगॆ अदरिन्द सुप्रीतनागुवनो, हागॆये ई जीवात्म–स्व-रूप–स्व-भाव–याथार्थ्य-ज्ञानविल्लदिद्दरू, सर्वेश्वरन स्वत्तागिरुव आतावन्नू अदर रक्षणा-फल-भरगळन्नु आतनल्लि समर्पिसुत्तेनॆम्ब भाववु. एवञ्च स-स्व-रूप-गुण मुन्तादवुगळ विशद ज्ञानदॊडनॆ माडुव भर-न्यासवन्नु मेलॆ हेळिद अनुसन्धान-रीतियल्लि माडुवदु सर्वोत्तमवु आदरू अन्तह विशद ज्ञानविल्लदिद्दरू, तनगॆ प्राप्तवागिरुव ज्ञान-मात्रदिन्दले अहङ्कार-ममकार-त्याग-पूर्वकवागि भर-न्यासवन्नु माडिदरू कार्यकारियागि फल-प्रदवागुवदरल्लि सन्देहविल्लवॆम्ब तात्पर्यवु. इल्लि अनादि-कालदिन्द आत्मापहार-चौर्यवन्नु ऎल्लि माडिरुत्तानॆन्दरॆ,
अन्यथा सन्तम् आत्मानम् अन्यथा प्रतिपद्यते ।
किन् तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा
ऎम्ब भारत-वाक्यानुसारवागि, सर्वेश्वरनिगॆ शेष-भूतवाद आत्मावन्नु आतनदु ऎन्दु तिळियदॆ, भ्रम-युक्तनागि, ताने स्व-तन्त्रनु अथवा ताने परमात्मनु, अथवा देहवे आत्मा, बेरॆ याव परमात्मनू इल्लवु, इत्यादि अभिप्रायगळिगॆ वशनागि सृष्टि मॊदलूगॊण्डू मत्तु तत्पूर्ववू सह इद्दुदरिन्द अनादि-काल माडिद आत्मापहार-चौर्यवॆन्दु हेळल्पट्टितु. आदरॆ ईगिरुव ज्ञान-मात्रदिन्दले आत्मापहार-चौर्यदिन्दुण्टाद भगवन्-निग्रहवु शमनवागुत्तदॆन्दु हेळिदुदरिन्द, ईग तानु भगवच्-छेष-भूतनु, आतनिगॆ दासनु ऎम्ब ज्ञान-मात्रवादरू इरबेकॆम्बुवदु एर्पट्टितु. आदुदरिन्द आत्मा तन्नदु, तनगॆ कर्तृत्वदल्लि स्वातन्त्रवुण्टॆम्ब भावनॆगळिन्द सर्वेश्वरन स्वत्ताद ई आत्मावन्नु सर्वेश्वरनल्लि समर्पिसल्पट्टितॆम्बुवदु ई श्लोक-तात्पर्यरवु सुतराम् अल्लवु. श्री-नम्माळ्वार्रवरु ऒन्दु पाशुरदल्लि हागॆये सरियाद ज्ञानविल्लदॆ आत्म-समर्पणॆ माडिदने ऎन्दु परिताप पट्टरॆन्दु भाष्य बरॆदिरुत्तारॆ.
ई पाशुरव्यावुदॆन्दरॆ :-
ऎनदानि युळ् कलन्द पॆरुनल्लुतविक्कैमा ।
रॆनदानि तन्दॊळिन्देनि निमीळ्वदॆन्बदुण्डे ।
यॆनदावि यावियु नी पोळिलेळु मुण्डुवॆन्दा ।
ऎनदावि यार् यानार् तन्दनी कॊण्डाक्कनिये ॥
[[P1081]]
एळु लोकवन्नू प्रळय-दॆसॆयल्लि नुङ्गिद ऎन्दरॆ सूक्ष्म-दॆसॆयल्लि तन्न उदरदल्लिट्टु रक्षिसिद, ओ स्वामिये, नन्न आत्माविगू कूड अन्तरात्मावागि नन्नॊन्दिगॆ सेरि, ननगॆ माडिद महोपकारक्कॆ प्रत्युपकारवागि नन्न आत्मावन्नु अन्दरॆ नाने निन्न पाददल्लि समर्पिसिकॊण्डेनु. इन्नु मुन्दॆ नानु प्रतिकूलवागिरुवदिल्लवु. नन्न आत्माविगू आत्मनु नीने ऎन्दरॆ ननगू नियामकनू नीने; सत्तॆयनिवनू नीने, अन्थावनु निन्न स्वत्तन्नु नीने स्वीकरिसिरुत्तीये ऎम्बुवदु पाशुरार्थवु. इदर व्याख्यानदल्लि “भ्रान्ति-समयत्तिल् समर्पिक्कवेणुम्, तॆल्ळ्दिना कॊडुत्तोम् ऎन्रिरुक्कक्कडवनल्लेन् ऎन्रारिरे” ऎम्बभिप्रायवु बरॆयल्पट्टिरुत्तदॆ. इदर व्याख्यानदल्लि पुनः “प्रक्षालनाद् धि पङ्कस्य दूराद् अस्पर्शनं वरं” कॆसरु तुळिदु अनन्तर कालु तॊळियुवदक्किन्त कॆसरु मुट्टदिरुवदु उत्तमवल्लवो ऎन्दिरदॆ, आत्म-समर्पणवन्नु माडुवदेतक्कॆ, अनन्तर लज्जिसुवदेतक्कॆन्दु बरॆयल्पट्टिरुत्तदॆ. हीगॆ नम्माळ्वारवरू भ्रमॆयिन्द आत्म-समर्पणॆ माडि, अनन्तर ज्ञानोदयदिन्द अदक्कागि अनुताप पट्टरॆन्दु हेळुवदु उचितवल्लवु. सर्वज्ञराद द्राविड-वेद-सागरराद नम्माळ्वार्रवरिगॆ भ्रमवू, अनन्तर ज्ञानोदयदिन्दनुतापवू उण्टायितॆन्दु हेळुवदु, तुम्बा अनुचितवु, हागॆये ज्ञान-दीप्तियिन्द प्रकाशिसिद यामुनेयरू कूड “वपुर्-आदिषु” ऎम्ब श्लोकदल्लि तावु माडिद शरणागतियन्नु कुरितु मुन्दिन “मव नाथ” ऎम्ब श्लोकदल्लि अदु आत्म-समर्पणॆये आगुवदिल्लवे ऎन्दु अनुताप पट्टरॆन्दू “अथवा किन् नु समर्पयामि ते” ऎन्दु हेळिबिट्टरॆन्दू, कॆलवरु अभिप्रायपडुत्तारॆ. हेगॆन्दरॆ, “आत्म–स्व-रूप–ज्ञानगळिद्दु आत्मावन्नु श्री-हरियल्लि समर्पिसिदरॆ, इतर पदार्थवन्नु इतररिगॆ कॊट्टिदुदु हेगॆ उपायवागबहुदु ? अन्तह यथार्थ-ज्ञानविल्लदॆ समर्पिसिदरॆ, “अन्यथा सन्तम् अत्मानं” ऎम्ब श्लोकदल्लि हेळिरुव हागॆ आत्मापहार-रूप-चौर्यक्कू भगवन्-निग्रहक्कू पात्रनागुत्तानॆ. अदू अल्लदॆ “य एवं विद्यान् अमृत इह भवति, नान्यः पन्था विद्यते अयनाय, क्लेशानाञ् च क्षयकरं योगाद् अन्यन् न विद्यते, इत्यादि प्रमाणगळिन्द योगवे उपायवे विना शरणागतियु उपायवे अल्लवु, शरणागतियु अङ्गवे विना अङ्गियागलारदु; आदरॆ शरणागतियू कूड उपायवागि हेळल्पट्टु अदक्कू मोक्ष-फल उण्टॆन्दु शास्त्रगळल्लि हेळिदॆयल्ला ऎन्दरॆ, अदॆल्ला अर्थवादवु, अङ्गद प्राशस्त्यवन्नु बोधिसुवदक्कागि हागॆ हेळिरुत्तदॆ, अदे साक्षात्तागि उपायवागलारदु”; इत्यादि पूर्व-पक्षगळन्नु तरबहुदु. इवुगळिगॆल्ला समाधान हेळुवरागि “मम नाथ” ऎम्ब श्लोकद सरियाद तात्पर्यवेनॆम्बुवदन्नू तिळिसुत्तारॆ. आ श्लोक यावुदॆन्दरॆ :-
[[P1082]]
मम नाथ यद् अस्ति यो ऽस्म्य् अहं सकलं तद् धि तवैव माधव ।
नियत-स्वम् इति प्रबुद्ध-धीर् अथवा किन् नु समर्पयामि ते ।
मम नाथ - नन्न स्वामिये, ई सम्बोधनदिन्द तानु दासनु, तनगॆ श्रीयः-पतियु स्वामियु, ऎम्ब जीव-परमात्म-याथात्म्यवु सूचिसल्पट्टितु. ओ सर्व-शेषियाद स्वामिये ऎम्बर्थवु, प्रणवद अकार मकारार्थगळु बोधिसल्पट्टवु. यद् अस्ति - तनगॆ यावदु सम्बन्धवादुदु इदॆयो, इदरिन्द आत्मन गुण, शरीर मत्तु ईतनिगॆ सेरिद सर्व-वस्तुगळू सङ्ग्रहिसल्पट्टवु. ईतनिगॆ सेरिदुदु देहवु, ऎन्दु व्यावर्तिसि हेळिदुदरिन्द देहात्म-भ्रान्तियु तॊलगिरुत्तदॆन्दु हेळिदन्तायितु. नाथ ऎम्बुवदन्नु मात्रवे सम्बोधनॆयागि भाविसि, मम यद् अस्ति - ननगॆ सम्बन्ध पट्टिदुदु ऎम्बदागि नीनु कृपॆगैदुदु यावदिदॆयो ऎम्बदागियू अर्थमाडबहुदु. यो ऽस्म्य् अहं - नानु यारागिद्देनॆयो, इदरिन्द मकारदिन्द तोरुवर्थवु हेळिदन्तायितु, सकलं तद् धि - आ समस्तवॆल्लवू हि ऎम्बुवदरिन्द, ई विषयदल्लि स्वल्पवागलि सन्देहविल्लदिरुव प्रसिद्धवाद विषयवॆम्ब भाववु, तवैव - प्रथमाक्षरदल्लि तोरुव सर्व-कारणनाद, सर्व-रक्षकनाद निन्नदे. इल्लि एव ऎम्ब अवधारण-प्रयोगविरुवदरिन्द उकारार्थवु बोधिसल्पट्टितु. हे माधव - ओ श्रीयः-पतिये, इल्लि अकारदिन्दलू द्वयदिन्दलू तोरुव लक्ष्मी-पतित्ववु उपदेशिसल्पट्टितु. नियत-स्वम् इति - निनगॆ यावागलू निन्न स्वत्तागि निनगॆ शेष-भूतनागिरुवॆनॆन्दु, प्रबुद्ध-धीः - निन्न कृपॆयिन्दलागलि, अथवा शास्त्र-मूलकवागलि अथवा आचार्य-मूलकवागियागलि, विकसितवाद प्रज्ञॆयुळ्ळवनागि, अथवा - हिन्दॆ “वपुर्-आदिषु” ऎम्बल्लि समर्पिसिदहागॆ समर्पिसदे होदरॆ, किन् नु समर्पयामि ते - निनगॆ इन्नेनन्नु ताने समर्पिसुवॆनु ?
[[P1083]]
इन्नेनॊन्दू इल्लवु. आदुदरिन्द हिन्दिन समर्पणॆ विषयदल्लि अनुतापदिन्द हेळिद श्लोकवल्लवु. हिन्दॆ हेळिदुदन्नॆ समथनॆ माडि, अन्तह समर्पणॆ विषयदल्लि आक्षेपिसिदरॆ, इन्नु यावुदन्नु समर्पिसलु साध्यवु ? ऎल्लवू निन्नदेयागिरुवाग, यावुदन्नु ताने समर्पिसबहुदु ऎम्ब भाववु. हीगॆ अर्थ हेळदॆ, अथवा किन् नु समर्पयामि ते ऎम्बुवदरिन्द, सरियाद ज्ञानविल्लदॆ एनो आत्म-समर्पणॆ माडल्पट्टितु, अदु युक्तवादुदल्ल, एकॆन्दरॆ ऎल्लवू निन्नदागिरुवदरिन्द समर्पिसतक्कद्दु ताने यावुदिरुत्तदॆ; आदुदरिन्द आत्म-समर्पणॆ यॆम्बुवदे सरियादुदल्लवॆन्दु परितापपट्टरॆन्दु अर्थ हेळुवदु सरियादुदल्लवॆन्दु श्री-देशिकरवरभिप्रायवु. मुख्याभिप्रायवु इष्टे :- सरियाद ज्ञानविल्लदॆ, शेष-भूत-ज्ञानदिन्द अहङ्कार ममकारगळिल्लद आत्म-समर्पणॆये साकागिरुत्तदॆ ; सरियाद स्व-रूप–गुणगळ याथार्थ्य-ज्ञानदिन्द ताने समर्पिसतक्कद्दु यावुदिरुत्तदॆ ऎम्बभिप्रायवु. हिन्दॆ माडिद आत्म-समर्पणॆयन्ने निषेधिसि अप्पणॆ कॊडिसिद श्लोकवल्लवु. अदू अल्लदॆ अद्यैव मया समर्पितः ऎन्दु अद्यैव ऎन्दु हिन्दॆये हेळि ऒडनॆये अदन्नु निषेधिसुत्तारॆयो ? हागॆ ऒन्दु वेळॆ निषेधिसिदरु ऎन्दु हेळिदरू मुन्दक्कॆ ६० ने श्लोकदल्लि तवैवास्मि हि भरः ऎन्दु हेळिरुव वाक्यक्कू ६४ ने श्लोकदल्लि, “तवाहम् अस्मि…. किम् इदं व्रतं ते” ऎन्दु हेळिरुव वाक्यक्कू सह विरोधवल्लवे ? मत्तु न्यासवन्नु बोधिसुव (१) मुमुक्षुर् वै शरणम् अहं प्रपद्ये (२) ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत (३) “तं गच्छ शरणं हरिं”
(४) शरणं त्वां प्रपन्नाये ध्यान-योग-विवर्जिताः ।
ते ऽपि मृत्युम् अतिक्रम्य यान्ति तद्-वैष्णवं पदम्
(५) अनेनैव तु मन्त्रेण स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् (६) “गच्छध्वम् एनं शरणं”
(७) यद् येन काम-कामेन न साध्यं साधनान्तरैः ।
तेन तेनाप्यते तत्-तन्-न्यासेनैव महा-मुने
इत्याद्यनेक प्रमाणगळिगू विरुद्धवागुत्तदॆ, अदू अल्लदॆ आग रामायणादि शरणागति प्रतिपादक-ग्रन्थगळिगॆ नैरर्थक्यवू, अमोघ-चरम-श्लोकक्के विफलत्ववू प्राप्तवागुत्तदॆ.
[[P1084]]
आदरॆ ई प्रमाणगळिगॆ सार्थक्य-हेळबेकादरॆ, भगवच्-छेषत्वानुसन्धानवे भर-न्यासवॆन्दु हेळि बिडुवॆवु ऎन्दरॆ अदू कूड असङ्गतवु. एकॆन्दरॆ अनेकरिगॆ भगवच्-छेषत्व-ज्ञानविरुत्तदॆयादुदरिन्द अवरिगॆल्ला मुक्तियुण्टागबेकॆम्ब प्रसङ्गवु प्राप्तवागबहुदु. इदू अल्लदॆ कष्ट-दॆशॆयल्लि ऒब्बनु प्रपन्ननु अथवा शरणागतनागबहुदु. दासनॆम्ब अनुसन्धानवु पराजितनाद राजनल्लि हेगो हागॆ इल्लदिरबहुदु. आदुदरिन्द बरी शेषत्व-ज्ञानवे मोक्ष-प्राप्तिगॆ सालदॆन्दु ज्ञान-निधिगळाद श्री-यामुनॆयरु चतुश्-लोकियल्लि “तां त्वां दास इति प्रपन्न इति च” ऎन्दु ऎरडु विध अनुसन्धानवू अवश्यकवॆन्दु उपदेशिसिरुत्तारॆ. ई अभिप्रायवन्ने श्री-स्तोत्र-रत्नदल्लू “त्वदीयस् त्वद् भृत्यस् तव परिजनस् त्वद् गतिर् अहं प्रपन्नश् चैवं सत्य् अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः” ऎन्दु प्रकटिसुवरागि भृत्य-भाव प्रपन्न-भाववॆरडरनुसन्धानवू अवश्यकवॆन्दू “च” कारदिन्द व्यक्तपडिसिरुत्तारॆ. इन्तह उज्वल-ज्ञान-दीप्तियिन्द विराजिसिद महानुभावरु मॊदलु अज्ञानदिन्दलागलि भ्रमदिन्दलागलि आत्म-निक्षेप माडिबिट्टु, अनन्तर ज्ञाज्ञानोदयवागि शोकिसिदरॆन्दु व्याख्यान माडुवदुचितवे ?
आदरॆ ई आत्मवु नमगॆ सम्बन्धपट्ट सर्व-चेतनाचेतनगळू सर्वेश्वरनदे आगिरुवाग ई अजागळ स्तन-रूपवाद आत्म-समर्पणॆयिन्द मोक्ष-प्राप्तियु हेगॆ ? ऎन्दु आक्षेपिसिदरॆ, “ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत” “आत्मानं मयि निक्षिपेत्” “माम् एकं शरणं व्रज” “उन्नडिक्किळमरन्दु पुगुम्देनॆ” “अहम् अद्यैव मया समर्पितः” त्वत्-पादारविन्द-युगलं शरणम् अहं प्रपद्ये” इत्यादि प्रमाणगळेनु, आळ्वाराचार्यर सूक्तिगळेनु, इवुगळिगनुसारवागि प्रपदनवन्ननुष्ठिसुवदु नम्म कर्त्यव्यवु. अन्तह आत्म-समर्पणॆगॆ फलवुण्टॆन्दु भगवच्-छास्त्रादिगळल्लि हेळिरुवदरिन्द आ विषयदल्लि पूर्ण-विश्वासवन्निडतक्कद्दु. विधि-वाक्यगळिगॆ कट्टुबिद्दवरिगॆ वादवु अनावश्यकवु. वाद बेकादवरिगॆ समाधानवन्नू कूड हेळबहुदु.
[[P1085]]
हेगॆन्दरॆ, उपनयन-कालदल्लि ब्रह्मोपदेश माडिद पिताविगॆ, आ महोपकारक्कॆ प्रत्युपकारवागि “कृते च प्रति कर्तव्यम् एष धर्मस् सनातनः” ऎम्बुक्तिगॆ अनुसारवागि, वटुवु ऒन्दु गोदानवन्नु कॊडतक्कद्दॆम्ब विधि-वाक्यविरुत्तदॆ आदरॆ “अष्ट-वर्षं ब्राह्मणम् उपनयित” ऎम्ब विधि-वाक्य-प्रकार ऎण्टु वर्षद बालनु तन्दॆगागि गोवन्नु सम्पादिसलु हेगॆ साध्यवु ? बालनदागि याव पदार्थवू इल्लदिद्दरू पितावादवने ऒन्दु गोवन्नागलि अदक्कॆ बदलागि हिरण्यवन्नागलि बालन कैयल्लि कॊट्टु “वरन् ददामि” ऎन्दु मन्त्र-पूर्वकवागि कॊट्टिदुदन्नु ताने परिग्रहिसुत्तानॆ ई आचरणॆयल्लि हास्य-शोक-लज्जॆगळिगॆ आस्पदविल्लद पक्षदल्लि, सर्वेश्वरनिगॆ दास-भूतवाद आत्मावन्नु आतन अमोघ-वाक्यगळिगनुसारवागि समर्पिसुवदरल्लि, अनुताप-लज्जॆगळु हेगॆ ? आदरॆ बालनु अज्ञानियु, आदुदरिन्द हास्य-शोक-लज्जॆगळिगॆ आस्पदविल्लवु, ज्ञानियाद प्रपन्ननिगॆ इवु प्राप्तवागबहुदॆन्दरॆ, आग विधि-बद्धवाद कर्मदल्लि कर्तृत्वाभिमानवन्नु वहिसिदन्तागुवदिल्लवे ? सम्पूर्ण-पारतन्त्र-प्रकटन-रूपवाद अहङ्कार-ममकार-त्यागदिन्दनुष्ठिसुवदरल्लि शोकक्कागलि लज्जॆगागलि कारणवे इरुवदिल्लवु.
आदुदरिन्द, अल्लि वटुवु ज्ञानदिन्दलेयागलि ज्ञानविल्लदेयागलि पिताविन गोवन्ने पिताविगॆ हेगॆ समर्पिसतक्कद्दु विधि-वाक्य-बलदिन्द आवश्यकवो, हागॆये अशक्त-प्रपन्ननिगू सर्वेश्वरन निर्हेतुक-कृपा-मूलक प्राप्तवाद करण-कळेबर-योग, शास्त्र-प्रदत्व, आचार्य-प्राप्ति, सिद्धोपायत्व मॊदलाद उपकारगळिगॆ प्रत्युपकार-रूपदल्लि विधि-वाक्यक्कॆ कट्टु बिद्दु सर्वेश्वरन स्वत्ताद ई आत्मावन्नु आतनिगेने समर्पिसतक्कद्दु आवश्यकवु ऎम्ब भाववु. आदरॆ ई आत्मा यारदु ऎन्दु सर्वज्ञनु प्रश्निसिदरॆ, ज्ञानियाद प्रपन्ननु, “नियत-सं” “निरुपाधिकवागि निन्नदे ऎन्दु हेळि” आत्मावन्नु समर्पिसु ऎन्दु हेळिदॆयल्ला, आदुदरिन्द निन्न दु ऎम्ब “प्रबुद्ध” ज्ञानविद्दरू निन्न आज्ञॆयन्नु शिरसावहिसि समर्पिसिरुवनु। अदिल्लदिद्दरॆ “इन्नेनन्नु समर्पिसलादीतु,” “अथवा किन् नु समर्पयामि ते” “ऎल्लवू निन्नदे आगिरुत्तदॆयल्ला”, ऎन्दु हेळिबिट्टरु.
[[P1086]]
इल्लियू कूड समर्पयामि ऎम्ब प्रयोगविरुवदरिन्द प्रत्युपकार-रूपदल्लि समर्पणॆ एनो आवश्यकवॆम्बुवदु तोरिबरुत्तदॆ; “अथवा किन् नु” निन्नदादुदरिन्द आत्मावन्नु समर्पिसदिद्दरॆ इन्नेनन्नु ताने समर्पिसलादीतु ऎम्ब भाववु. इदरिन्द समर्पणवे तप्पु ऎन्दु हेगागुत्तदॆ ? समर्पणॆयन्नेनो माडतक्कद्दु. आदरॆ यावुदन्नु ताने समर्पिसलादीतु.
श्री-नम्मळ्वारवरू ई प्रत्युपकारक्कागि तम्मदागि समर्पिसलु योग्यवादुदिल्लवे ऎन्दु
“आरॆनक्कु निन् पादमे शरणागत्तन्दॊळिन्दायुनक्कॊर् कैमारु ना नॊन्रिलेन् ऎनदावियुमुनदे”
ऎम्ब (५. ७. १०) पाशुरदल्लि हेळिकॊण्डिरुत्तारॆ. ओ वानमावलॆयल्लि सेवॆयन्नीयुव देव-नायक-स्वामियॆ, ऎनक्कु आरु - ननगॆ निन्न प्राप्तिगॆ मार्गवु, निन् पादमे - निन्न चरणवन्नॆ शरणागतन्दॊळिन्दाय् - उपायवागि तन्दु कॊट्टिरुत्तिये ई महोपकारक्कागि, उनक्कु - निनगॆ, ओर् कैमारु - ऒन्दु प्रत्युपकारवन्नु, नान् - अकिञ्चननाद नानु, ऒन्रु इलेन् - माडलु ऒन्दु विधवादुदू इल्लवु, ऎनदावियुम् - नन्न दु ऎन्दु नानु अनादि-भ्रमिसिकॊण्डिरुवदागियू, ईग निन्न चरणारविन्ददल्लि समर्पिसल्पट्टदागियू इरुव ई आत्मावु, निन्नदे - निन्न स्वत्तागिरुत्तदॆ. आदुदरिन्द नन्नदागि नन्निन्द प्रत्युपकारवागि समर्पिसल्पडतक्कद्दु यावुदू इल्लवॆम्ब भाववु. ई अभिप्राय गळन्नॆल्ला मनस्सिनल्लिट्टु मुन्दिन वाक्यदिन्द मम नाथ ऎम्ब श्लोक-तात्पर्यवन्नु सङ्ग्रहवागि स-दृष्टान्तवागि तिळिसुत्तारॆ :-
[[P1087]]
विश्वास-प्रस्तुतिः
इदुक्कु मेल्
‘‘मम नाथ यदस्ति’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५३।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्
इस्-समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ अनुशयम्+++(=शोकम्)+++ पण्ण्-इऱ्ऱुम् स्व-रूपादि-विवेकम् अऩ्ऱिक्के
समर्पिक्कप् पुक्कालुम् तऩ्ऩ्-उडैय द्रव्यत्तै राजावुक्कु उपहारम् आगक् कॊडुप्पारैप् पोलेय्
ऎऩ्ऩद् ऎऩ्गिऱ अभिमानत्तोडे समर्पिक्किल्
आत्मापहार-चौर्यम् अडिय्-अऱ्ऱद् आगाद्
ऎऩ्गैक्कागव् अत्तऩै।
नीलमेघः (सं)
एतद् अग्रे, “9 मम नाथ यदस्ति” इति श्लोके
एतत्-समर्पण-विषये ऽनुशय+++(=शोक)+++-करणम् अपि
स्व-रूपादि-विवेकं विना समर्पणे प्रवृत्ताव् अपि
स्वकीयं द्रव्यं राज्ञे उपहारत्वेन ददान इव
मदीयम् इत्य् अभिमानेन सह यदि समर्पयेत्,
तर्हि आत्मापहार-चौर्यम् उन्मूलितं न भवतीत्य् एतज्-ज्ञापनार्थम् ।
विश्वास-टिप्पनी
पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै इत्य् अनेन स्तोत्र-रत्न-व्याख्याने -
उम्मदै नीरे स्वीकरित्तीरि् इतनै,
“आत्म-समर्पणमुम् आत्मापहारत्तोपाधि” ऎन्टु पण्णिन आत्मसमर्पणत्तै अनुशयिक्किरार्
इति लेखितं
तद्-अनुयायिभिः -
अनेन यामुनस्यात्म-समर्पणम् अकार्यम् इति ज्ञानम् अवर्तत जातं वा, तत्-प्रदर्शनायैवं श्लोकं रचितवान्।
तद् एव पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै-महाशयेनोच्यते।
इत्य् उच्यते स्म।
तत्-प्रतिषेधाय यततेऽत्र वेङ्कटनाथार्यः।
पूर्वतन-श्लोक-व्याख्याने
पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै-महाशयेन स्पष्टम् एव +आत्म-समर्पणस्य शास्त्रीयत्वं, कार्यत्वं सुपोषितम्।
तद्-उपेक्ष्यैवं नावगन्तव्यम्।
प्रत्युत +आत्म-प्रत्यर्पणं हि कार्यम् इत्य् आशयः।
English
In the next *śloka (53)1 it might appear as if he revoked the surrender (made before);
but its meaning is only this :
Even when a person is bent on surrendering his self
without a knowledge of such things as the nature of his self,
if he surrenders it with the notion that it is his own,
like the presentation to a king of something belonging to oneself,
it would not completely put an end to the crime of having stolen one’s self.
Español
En el siguiente *śloka (53) 2 podría parecer que revocó la rendición (hecha antes);
Pero su significado es solo esto:
Incluso cuando una persona está empeñada en rendirse
sin conocimiento de cosas como la naturaleza de su ser,
Si lo entrega con la noción de que es suyo,
como la presentación a un rey de algo que pertenece a uno mismo,
No pondría fin al delito de haber robado a uno mismo.
मूलम्
इदुक्कु मेल् ‘‘मम नाथ यदस्ति’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५३।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् इस्-समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ अनुशयम् पण्णिऱ्ऱुम् स्वरूपादिविवेकमऩ्ऱिक्के समर्पिक्कप् पुक्कालुम्दऩ्ऩुडैय द्रव्यत्तै राजावुक्कु उपहारमागक् कॊडुप्पारैप्पोले यॆऩ्ऩदॆऩ्गिऱ अभिमानत्तोडे समर्पिक्किल् आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱ तागा तॆऩ्गैक्कागवत्तऩै।
४२तमाहोबिल-यतिः
इप्पडि विशदज्ञानपूर्वकमागवादल्, उळ्ळवऱिवैक्कॊण्डादल् समर्पणम् पण्ण वेण्डुवदु आवश्यकमॆऩ्ऩिल्; स्त्रोत्रत्तिल् इन्द श्लोकत्तुक्कु मेल् ‘‘मम नाथ’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् ‘‘अहमद्यैव मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु ताऩ् पण्णिऩ समर्पणत्तैक् कुऱित्तु अनुशयिक्कक्कूडुमो? अदावदु पश्चात्तापप्पडक् कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्गित्तु परिहारमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदुक्कु मेल् मम नाथ यदस्ति ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलित्यादियाल्।
अस्य श्लोकस्यायमर्थः । हे नाथ – नाथत्वेन पतिं विश्वस्येत्यादि प्रमाणप्रसिद्धऩाऩ भगवाऩे! मम – जीवतया प्रसिद्धऩाऩ अहमर्थमाऩ ऎऩक्कु। यदस्ति – स्वानुबन्धितया प्रमाणसिद्धमाऩ गुणविग्रहादिगळ् यादु उण्डो? योऽस्म्यहं – त्र्यक्षरब्रह्मत्तिल् अदावदु प्रणवत्तिल् तृतीयाक्षरत्तिल् विवक्षितऩाऩ यादॊरु अहमर्थऩाऩ नाऩुण्डो? सकलं – तत् – आत्मात्मीयङ्गळाऩ अन्द सर्वम्। हिशब्देन प्रमाणप्रसिद्धिर्द्योत्यते । तवैव – सर्वकारणतया सर्वरक्षकतया च प्रथमाक्षरप्रकृत्युक्तऩाऩ उऩ्ऩुडैयदे। एवकारत्ताले मध्यमाक्षरसिद्धमाऩ अनन्यार्हत्वं प्रकाश्यते । माधव - इदऩाल् निरुपाधिकसर्वशेषित्वं सूच्यते । चतुर्थियिल् विवक्षितत्तैच् चॊल्लुगिऱदु नियतस्वमिति । नित्यशेषभूतमित्यर्थः । इति प्रबुद्धधीः –नित्यशेषभूतमॆऩ्ऱु त्वत्प्रसादसन्धुक्षितशास्त्रङ्गळाले विकसितबुद्धिः । अथवा – पक्षान्तरेण, किन्नु समर्पयामि ते – ‘‘मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩविडत्तिल् शेषत्वज्ञानमिरुन्दालुम् स्वाधीनसमर्पणकर्तृत्वबुद्ध्या किन्नु समर्पयामि ते? न किमपीत्यर्थः । सर्वस्वामिनः सर्वेश्वरस्य तव पूर्वम् अशेषभूतम् इदानीं मया स्वातन्त्र्यस्वामित्वाभिमानपूर्वकं शेषीकर्तव्यं न किञ्चिदस्ति । अतः पूर्वश्लोकोक्तं समर्पणं त्वच्छेषत्वप्रतिपत्तिमात्रकृतम्; न तु मदीयस्य त्वच्छेषत्वापादनरूपमिति भावः ऎऩ्ऱु।
इस्समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ - मया समर्पितः ऎऩ्ऱु पूर्वश्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट आत्मसमर्पणत्तैप्पऱ्ऱ। अनुशयम् पण्णिऱ्ऱुम् - अथवा किन्नु समर्पयामि ते ऎऩ्ऱु अनुशयित्तदुम्। पश्चात्तापद्योतकवाक्यत्तैच् चॊऩ्ऩदुवुम् ऎऩ्ऱबडि। स्वरूपादिविवेकमऩ्ऱिक्के समर्पिक्कप् पुक्कालुमिति । इङ्गु आदिपदाद्गुणादिपरिग्रहः ।
अऩ्ऱिक्के - कीऴ् श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडि स्वरूपगुणङ्गळिल् विविच्य ज्ञानमऩ्ऱिक्केयॆऩ्ऱबडि। समर्पिक्कप् पुक्कालुम् - समर्पिक्क यत्नम् पण्णिऩालुमॆऩ्ऱबडि। तऩ्ऩुडैय द्रव्यत्तै - स्वीयत्वेनाभिमतमाऩ द्रव्यत्तै। राजाविऱ्कु उपहारमागक् कॊडुप्पारैप् पोले पूर्वम् इन्द वस्तुविऱ्कु शेषियल्लाद राजाविऱ्कु उपहारतया स्वत्वापादनम् पण्णुवारैप्पोले। ऎऩ्ऩदॆऩ्गिऱ अभिमानत्तोडु समर्पिक्किल् - अयमात्मा मदीयः; तमिमं भगवते समर्पयामि ऎऩ्गिऱ अभिमानत्तोडु समर्पिक्किल्। आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱदागादॆऩ्गैक्काग - भगवच्छेषभूतऩाऩ आत्मावै तऩक्कु शेषमाग निऩैक्कैयागिऱ आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱदाग वागादॆऩ्गैक्काग, अडियऱ्ऱदाग - मूलकारणमऱ्ऱदाग। समर्पणत्तिऱ्कु मुऩ्बे इदं न मदीयम्; अदावदु इन्द आत्मवस्तु ऎऩ्ऩुडैयदऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तॆळिन्दु समर्पिक्कामल् इदै समर्पणकालत्तिलुम् मदीयमॆऩ्ऱु ऎण्णि समर्पित्ताल् आत्माविल् मदीयत्वबुद्धियागिऱ आत्मापहारचौर्यत्तिऩ् वेर् अऱ्ऱदागादॆऩ्गैक्काग, समर्पणत्तिऱ्कु मुऩ्बे न ममेदं आत्मवस्तु ऎऩ्ऱु इप्पडि तऩ्ऩोडु सम्बन्धत्तैयऱुत्तालल्लदु चौर्यमडियऱ्ऱ तागादॆऩ्ऱु करुत्तु। मऱ्ऱ आत्मस्वरूपगुणविवेकमिल्लामल् समर्पित्ताल् अदु कार्यकरमाऩालुम् अवऩुडैय वस्तुवै यवऩुक्कु समर्पिक्किऱेऩॆऩ्गिऱ विवेकमिल्लामल् समर्पित्तालदु कार्यकरमागादॆऩ्ऱु इव्वळविले उत्तरश्लोकत्तिऱ्कु तात्पर्यमेयॊऴिय पूर्वम् समर्पितमाऩ समर्पणम् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कुत् कूडादॆऩ्गिऱ वर्थत्तिले तात्पर्यमिल्लै यॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
विजय-राघवः (क)
इदुक्कु मेल् - ई हिन्दिन श्लोकक्कॆ मुन्दॆ “मुम नाथ यद् अस्ति” ऎन्नुव श्लोकदल्लि, समर्पणत्तैपऱ्ऱ - वपुर्-आदिषु ऎम्ब श्लोकदल्लि माडिद आत्म-समर्पणॆयन्नु कुरित, अनिशयं पण्णिऱ्ऱुम् - पश्चात्तापवन्नु माडिरुत्तारॆन्दु हेळुवदू कूड, स्व-रूपादि-विवेकमन्रिक्के - तन्न स्व-रूपवे मॊदलादवुगळ वैलक्षण्यवन्नु ग्रहिसुव विवेकविल्लदेने, इल्लि आदिपददिन्द गुणादिगळु हेळल्पट्टवु. समर्पिक्कप्पुक्कालुम् - समर्पिसलु यत्निसिदरू, तन्नुडैयद्रव्यत्तै - तन्न द्रव्यवन्नु, राजावुक्कु - राजनिगॆ, उपहारमाक क्कॊडुप्पारैप्पॊले - काणिकॆयागि कॊडुववर हागॆ ऎन्नदेङ्गिर अभिमानत्तोडु - नन्नदु ऎम्ब अहङ्कारदिन्द, समर्पिक्किल् - समर्पिसिदुदादरॆ, आत्मापहार-चौर्यं - आत्मापहारमाडिद कळ्ळतनवु, अडियऱ्ऱदागदु - समूलवागि नाशवादुदागुवदिल्लवु, ऎन्गैक्काहवत्तने - ऎम्बुवदक्कागि हेळिद अभिप्रायक्कागिये,
विश्वास-प्रस्तुतिः
अल्लदु शास्त्र-चोदितम् आय्त् ताम् अनुष्ठित्त समर्पणत्तै
अ-ज्ञ-कृत्यम् आक्किऩ बडिय् अऩ्ऱु।
नीलमेघः (सं)
न तु शास्त्र-चोदितस्य स्वानुष्ठितस्य समर्पणस्याज्ञकृत्यत्वापादनार्थम् ।
English
It does not mean that Aḷavandār considered his self surrender made in śloka 52 in accordance with the injunctions contained in the śāstras,
as having been made in ignorance.
Español
No significa que Aḷavandār considerara su auto -rendición realizado en Śloka 52
de acuerdo con los mandatos contenidos en los Śāstras,
como habido de ignorancia.
मूलम्
अल्लदु शास्त्रचोदितमाय्त् तामनुष्ठित्तसमर्पणत्तै अज्ञकृत्यमाक्किऩबडियऩ्ऱु।
४२तमाहोबिल-यतिः
इदै स्पष्टीकरिक्किऱार् अल्लदु इत्यादिना । अल्लदु - इप्पडियऩ्ऱिक्के, शास्त्रचोदितमाय् - ‘‘अप्रमत्तेन वेद्धव्य’’मित्यादिशास्त्रङ्गळिल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्के कर्तव्यमाग विधिक्कप्पट्ट। इदऩाल् तत्ववित्तुक्कळुक्कु इन्द श्लोकत्तिल् आत्मसमर्पणम् अनुशयपूर्वकमाग निषेधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु सॊल्लुबवर्गळुक्कु तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु इन्द समर्पणत्तै विधिक्किऱ इन्द श्रुति विरुद्धमाम् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु। तामनुष्ठित्त - तत्त्वविदग्रेसरराऩ तामनुष्ठित्त। इदऩाल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु समर्पणम् अनुष्ठेयमल्लवॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱवर्गळुक्कु तत्त्वविदग्रेसराऩ आळवन्दारुडैय अनुष्ठानविरोधम् दुरुद्धरमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। समर्पणत्तै - ‘‘अहमद्यैव मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु कीऴ् श्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट आत्मसमर्पणत्तै। अज्ञकृत्यमाक्किऩ पडियऩ्ऱु - मुदल् श्लोकम् अज्ञानदशैयिल् पण्णिऩ आत्मसमर्पणत्तैच् चॊल्लुगिऱ तॆऩ्ऱुम् इरण्डावदु श्लोकम् प्रबुद्धधीयागवाऩवऩुक्कु अदै निषेधिक्किऱ तॆऩ्ऱुम् सॊल्लुबवर् मदप्पडियऩ्ऱु ऎऩ्ऱबडि। अवर्गळ् मदप्पडियाऩाल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु समर्पणविधायकशास्त्रमुम् तत्त्वविदग्रेसराऩ आळवन्दारुडैय अनुष्ठानमुम् विरुद्धमाय् मुडियुमॆऩ्ऱु करुत्तु।
विजय-राघवः (क)
अल्लदु - हॊरतु, शास्त्र-चोदितमाय् - शास्त्रदल्लि प्रेरेपिसल्पट्ट अन्दरॆ विधिसल्पट्ट ताम् अनुष्ठित्त समर्पणत्तै - तावु “वपुर्-आदिषु” ऎम्ब श्लोकदल्लि अनुष्ठान माडिद आत्म-समर्पणॆयन्नु, अज्ञ-कृत्यमाक्किन पडियन्रु - अज्ञानदिन्द माडल्पट्टितॆन्दु तिळिसुवदक्कागि हेळिदुदल्लवु.
विजय-राघवः (क) - तात्पर्यम्
हिन्दिन श्लोकवाद “वपुर्-आदिषु” ऎम्ब श्लोकदल्लि अहम् अद्यैव मया समर्पितः ऎन्दु भर-समर्पणॆयन्नु माडिदरु. मुन्दिन श्लोकदल्लि मम यद् अस्ति यो ऽस्म्य् अहं - सकलवू तवैव निन्नदे आगिरुत्तदॆ; हीगिरुवाग, अथवा किन् नु समर्पयामि ते, इन्नु निनगॆ समर्पिसतक्कद्दु ताने एनिरुत्तदॆ; एकॆन्दरॆ सर्ववू नियत-स्वं - निनगॆ सम्बन्धपट्टवु, हीगॆ प्रबुद्ध-धीः ऒळ्ळे ज्ञानवु तलॆदोरिरुत्तदॆ ऎन्दु हेळिरुत्तदॆ. इदर अभिप्रायवु एनॆन्दरॆ, ई आत्म-समर्पणॆयु शास्त्र-चोदितवाद उपायवादुदरिन्द सर्वेश्वरन पाद-कमलगळल्लि ईगले अनुष्ठिसल्पट्टितु. आदरॆ चन्नागि विमर्शॆ माडि नोडिदरॆ सकल चिदचित्तुगळू निनगॆ सम्बन्धपट्टवुगळागि नीनु दयपालिसिद गृहाराम-द्रव्यगळु पशु-पत्नि-पुत्रादिगळू,
[[P1088]]
नानू सह निन्न पदार्थवॆम्ब निश्चय-ज्ञान हुट्टिरुत्तदॆयादुदरिन्द यावुदु ताने नन्नदु, यावुदु ताने नानु समर्पिसबहुदु आदुदरिन्द ई आत्मावन्नु नानु निन्न पाद-कमलगळल्लि समर्पिसिदरू अदु निन्नदे आगिरुत्तदॆ ऎन्दु हेळिदरे विना तानु माडिद आत्म-समर्पणॆयु अज्ञान-कृतवादुदु, अज्ञानदिन्द अनुष्ठिसिदॆने ऎन्दु शोकिसिदरु ऎम्ब कॆलवर अभिप्रायवु सरियादुदल्लवॆन्दु हेळिरुत्तारॆ. मॊदलु अज्ञानदिन्द आत्म-समर्पणॆ माडि बिट्टु, अनन्तर ज्ञानवुण्टाद नन्तर शोकिसिदरु अथवा लज्जिसिदरु ऎन्दु अर्थ हेळिदरॆ, इन्नॊन्दु तुम्बा प्रबलतरवाद दोष-प्राप्तिगॆ कारण-भूतवागुत्तदॆ. “स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्” इत्यादि हिन्दॆ १०८४ नॆय पुटदल्लि उदाहरिसिरुव विधि-वाक्यगळन्नॆल्ला उल्लङ्घिसिद हागॆ आगुत्तदॆ. आदुदरिन्द आत्म-समर्पणॆगॆ तवाहं नानु निन्नवनॆम्ब ज्ञानवुण्टागि तन्न कर्तृत्ववु सर्वेश्वरनिगॆ अधीनवु, तन्न कर्तृत्वदल्लि तनगॆ प्रयोजनविल्लवु, सर्वेश्वरनिगेने प्रयोजनवु ऎम्ब अहङ्कार-ममकार-त्याग-पूर्वकवागि अनुष्ठिसतक्कद्दॆम्बुवदु एर्पट्टिते विना, इतररु हेळिरुव हागॆ आत्म-समर्पणॆयन्नु अज्ञानदिन्द माडि बिट्टु, अनन्तर अदु तन्नदल्लवे ऎन्दु लज्जिसिदुवु अथवा परितापपट्टरॆम्बर्थवल्लवु. परिताप याव सन्दर्भदल्लि ऎन्दरॆ ऒब्ब राजनिगॆ तन्न द्रव्यवन्नु काणिकॆयागि कॊट्ट हागॆ, तन्न आत्मावन्नु राजाधिराजनाद सर्वेश्वरनिगॆ समर्पिसिरुत्तेनॆ, ऎम्ब अभिमानदिन्द आत्म-समर्पणॆ माडिदरॆ आग अदु भर-न्यासवागदु, आग आत्मापहार-रूप-चौर्यवे आगुत्तदॆ ऎम्ब भाववु. स्वामि-निगमान्त-देशिकरवरिगॆ इतरर अभिप्रायवु सरियल्लवॆन्दु हेळिदरॆ अवरिगॆ खेदवुण्टादीतॆन्दु भाविसि, हागॆ भिन्नाभिप्रायगळन्नु हेळुववर नामधेयगळन्नु तिळिसुवदिल्लवु. इदु महनीयरुगळ नियत–स्व-भाववु. इल्लि शास्त्र-चोदितमाय् - ऎन्दु प्रयोगिसिरुवदरिन्द, जीवात्मन सरियाद स्व-रूप–स्व-भावादिगळ ज्ञानविल्लदॆयू,
[[P1089]]
अहङ्कार-ममकार-त्याग-पुरस्सरवागि शेषत्वानुसन्धानदिन्द भर-समर्पणॆयु सरियाद उपायवे ऎन्दू, निस्सन्देहवागि मोक्ष-दायकवॆन्दू, शास्त्रगळल्लि विधिसल्पट्टिदॆ ऎन्दू उपदेशिसिरुत्तारॆ, ई विषयदल्लि ऒन्दु इतिहासवू उण्टु. महा-प्राज्ञरागि ऒम्बदनायिरप्पडि कर्तावाद श्री-नञ्जीयरवरन्नु कुरितु अवरन्नाश्रयिसिद शिष्यरॊब्बरु प्रश्निसिदरु; एनॆन्दरॆ.
सर्वेश्वरने स्वतः उपायवागिरुवाग ई प्रपत्ति-मूलक नमगागतक्कद्देनु ताने इदॆ ?
ऎन्नलु; इदक्कॆ नञ्जीयरु तुम्बा परितापदिन्द, कृष्ण कृष्णवॆन्दु किविगळन्नु मुच्चिकॊण्डवरागि,
नाथ-मुनिगळु मॊदलु माडिकॊण्डु इष्टु जन परमाचार्यरुगळू इदन्नु परम-रहस्यवॆन्दु भाविसि तम्म शिष्यरुगळिगॆ उपदेशिसुत्ता क्रमवागि बन्दुदन्नु, इदर माहात्म्येयन्नरियद अज्ञानियाद निनगॆ महा-पापियाद नानु उपदेशिसबहुदे
ऎन्दु विषादवन्नु हॊन्दिदरॆन्दु श्री-वडक्कु तिरुवीधिपिळ्ळैयवरु ईडिनल्लि (६. १०. ४) उपदेशिसिरुत्तारॆ. आदुदरिन्द प्रपत्तियु अनावश्यकवॆम्ब भाववु ईचिगॆ उण्टादुदे विना, हिन्दिनवरभिप्रायवु सुतराम् अल्लवु. इल्लि ताम् अनुषित्त ऎन्दु हेळिरुवदरभिप्रायवेनॆन्दरॆ :- श्री-यामुनेयरु महा-ज्ञानिगळु, तत्त्ववित्तुगळल्लि अग्रेसररु, शास्त्रगळन्नॆल्ला परिशीलिसि इदमित्थम् ऎन्दु स्थापिसि सिद्धि-त्रयगळन्नु दयपालिसिदवरु, तत्त्व-याथार्थ्यवन्नु सङ्ग्रहवागि बोधिसुवदक्कागि अनुग्रहिसिद स्तोत्र-रत्नवॆन्दु कॊण्डाडल्पट्ट ग्रन्थदल्लि संशयाविष्ट-मनस्करागि, मॊदलु तप्पागि आत्म-निक्षेपवन्नु माडि बिट्टु, मुन्दिन श्लोकदल्लि अदु सरियादुदल्लवॆन्दु ऎन्दिगादरू हेळियारे ? आदुदरिन्द इन्तह महनीयरु शास्त्र-चोदितवागि अनुष्टिसिरुवदे ऒन्दु प्रमाणदन्तॆ मुख्यवादुदल्लवे ऎम्ब भाववु. ई अभिप्रायवन्नु सूचिसुवदक्कागिये इल्लि “अल्लदु” ऎन्दु वाक्यवन्नु प्रारम्भिसिरुत्तारॆ.
मुन्दॆ “वपुर्-आदिषु” “मम नाथ” ऎम्बी ऎरडु श्लोकगळिन्दलू नावु सरियागि ग्रहिसतक्क अभिप्रायवेनॆन्दु तिळिसुत्तारॆ. “वपुर्-आदिषु”. ऎम्ब श्लोकदल्लि उक्तवागिरुवदु, शास्त्रदल्लि आत्मावन्नु सर्वेश्वरनल्लि समर्पिसु ऎन्दु विधि-वाक्यविरुवदरिन्द, तदनुगुणवागि आत्म-समर्पणॆयु. आदुदरिन्द आचार्य-परम्परॆयल्लि निरूपितवागिरुवदु इष्टु मात्रवे आदरॆ, तावु ईग साङ्ग-प्रपदन अथवा भर-न्यासवॆन्दु हेळिरुवदरल्लि आत्म–स्व-रूप–भर-समर्पणॆ मत्तु आत्मात्मीय-रक्षा-फल-समर्पणॆगळिन्दलू सेरिरबेकॆन्दु हेळुवदक्कॆ विरुद्धवादुदल्लवे ऎम्बिवे मॊदलाद आक्षेपणॆ गळिगू समाधानवन्नू हागॆये हेळुत्तारॆ. ई श्लोकगळल्ले भर-न्यासवु स्व-रूप आत्म-रक्षा-फल–भर-समर्पणॆगळुळ्ळदॆन्दु उपपादितवागिदॆ.
[[P1090]]
विश्वास-प्रस्तुतिः
आग इरण्डु श्लोकत्तालुम्
यथाऽवस्थित–स्व-रूपादि–विवेकम् इल्लैयेय् आगिलुम्
‘‘न मम’’ ऎऩ्ऱु स्व-सम्बन्धम् अऱुक्कैये
‘‘अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ६०) ऎऩ्ऩुम् बडि
भर-समर्पण-प्रधानम् आऩ शास्त्रार्थत्तिल् सारम् ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।
नीलमेघः (सं)
[[१०३]]
तद् एवं द्वाभ्यां श्लोकाभ्याम् -
यथा-ऽवस्थित–स्व-रूपादि-विवेके अ-सत्यपि,
“न ममे"ति स्व-स्व-सम्बन्ध-लवनम् एव
“10 अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः” इति वर्णनार्ह-भर-समर्पण-प्रधाने शास्त्रार्थे सार इति सिद्धम् ।
English
So from these two śloka s,
it is clear that the essence of the śāstras
which primarily prescribe bharasamarpaṇam as in the words of Aḷavandār (60)
“The responsibility of protecting me is also Thine”,
consists in saying “na mama” = “It is not mine”
and getting rid of the feeling of one’s connection (with everything),
though one may not have a true and discriminatory knowledge
about such things as the essential nature of the self.
Español
Entonces de estos dos Śloka s,
Está claro que la esencia de los Śāstras
que prescribe principalmente a Bharasamarpaṇam como en las palabras de Aḷavandār (60)
“La responsabilidad de protegerme también es tuya”,
Consiste en decir “Na Mama” = “No es mío”
y deshacerse de la sensación de la conexión de uno (con todo),
Aunque uno puede no tener un conocimiento verdadero y discriminatorio
sobre cosas como la naturaleza esencial del yo.
मूलम्
आग इरण्डु श्लोकत्तालुम् यथावस्थितस्वरूपादि विवेकमिल्लैयेयागिलुम् ‘‘न मम’’ ऎऩ्ऱु स्वसम्बन्धमऱुक्कैये ‘‘अहमपि तवैवास्मि हि भरः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ६०) ऎऩ्ऩुम्बडि भरसमर्पणप्रधानमाऩ शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।
४२तमाहोबिल-यतिः
इन्द इरण्डु श्लोकत्तालुम् फलितमाऩ अर्थत्तैक् काट्टुगिऱार् आगवित्यादिना । आग - आहत्य, इरण्डु श्लोकत्तालुम् - इरण्डु श्लोकत्तालुम् सेर्न्दॆऩ्ऱबडि। यथावस्थितस्वरूपादिविवेकमिल्लैयेयागिलुमिति । इदु ‘‘योऽपि कोऽपि वा’’ ‘‘यथा तथाविधः’’ ‘‘यदस्ति योस्म्यहम्’’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळिऩ् फलितार्थम्। न मम ऎऩ्ऱु स्वसम्बन्धमऱुक्कैये इति । इदऱ्कु शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱ तायिऱ्ऱु ऎऩ्बदोडन्वयम्। स्वसम्बन्धमऱुक्कै यॆऩ्बदु ‘‘मया समर्पितः’’ ‘‘तवैव माधव’’ ऎऩ्बदिऩ् फलितार्थम्। शास्त्रार्थत्तिल् - शेषत्वानुसन्धानरूपसमर्पणशास्त्रार्थत्तिल्, इप्पडि शेषत्वानुसन्धानमे समर्पणशास्त्रमागिल् भरन्यासम् प्रपत्तिशास्त्रार्थमॆऩ्गिऱ सम्प्रदायमॆप्पडिप् पॊरुन्दुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भरसमर्पण प्रधानमाऩ इति । अहं त्वच्छेषभूतः, मदीयभरस्तवैव ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिल् भरसमर्पणम् प्रधानमाय् शेषत्वज्ञानम् तत्प्रधानकमायिरुक्कुमिऱे। आऩाल् इन्द भरसमर्पणप्रधानत्वम् आळवन्दारुक्कु अभिमतमायिरुन्दाल् इन्द इरण्डुश्लोकत्तिलुम् अदै यरुळिच्चॆय्यविल्लैये यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अहमपि तवैवास्मि हि भरः इति । इङ्गु अरुळिच्चॆय्याविडिलुम् मेल् कण्ठरवेण भरसमर्पणत्तैच् चॊल्लुगैयाल् तत्प्रधानत्वम् इव्विरण्डु श्लोकङ्गळिलुम् सॊऩ्ऩ शेषत्वानु-सन्धानरूपसमर्पणशास्त्रार्थत्तिऱ्कुप् पॊरुन्दुमॆऩ्ऱु करुत्तु। सारमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु - अवऩिडत्तिल् समर्पणम् पण्णुवदु स्वसम्बन्धमऱ्ऱु निर्विचारऩाग यिरुक्कैक्कागवादलाल् स्वसम्बन्धमऱुक्कैये समर्पण शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
विजय-राघवः (क)
आग - हीगिरलागि ऎन्दरॆ मेलॆ हेळिद वपुर्-आदिषु **“मम नाथ”**वॆम्बी श्लोकगळिगॆ ई अभिप्रायवे युक्तवादुदादरॆ, इरण्डु श्लोकत्तालुम् - ई ऎरडु श्लोकगळिन्दलू, यथावस्थित–स्व-रूपादि–विवेकमिल्लैयागिलुम् - तन्न स्व-रूप–स्व-भावादिगळन्नु सरियागि तिळियुव ज्ञानविल्लदिद्दरू “नमः ऎन्नु स्व-सम्बन्धमरुक्कॆये - नमः ऎन्दु हेळि तनगॆ यावुदरल्लियू ईषदपि सम्बन्धविरुव अहङ्कार-ममकार-भाववन्नु कळॆदुकॊळ्ळुवदे, “अहम् अपि तवैवास्मि हि” “नानू कूड निन्नवने सरि ऎम्ब रक्षा-भर-समर्पणॆयु” ऎन्नुम्पडि - ऎन्दु हेळिरुव हागॆ, भर-समर्पण-प्रधानमान - हीगॆ भर-समर्पणॆये मुख्योपायवॆन्दु हेळुव शास्त्रार्थत्तिल् - शास्त्रगळाद कठ-श्रुति–पाद्म-पुराण–भगवच्-छास्त्र मुन्तादवुगळ अभिप्रायदल्लि, सारमेन्रदायित्तु - बहळ सारवाद अमोघवादंशवु ऎम्बभिप्रायवु.
[[P1091]]
विजय-राघवः (क) - तात्पर्यम्
इन्नु अनेक विषयगळु ई प्रपत्ति-शास्त्रदल्लि तिळियतक्कवुगळिरबहुदु. अवुगळल्लॆल्ला इदु सारवादुदॆम्ब भाववु, अहम् अद्यैव मया समर्पितः ऎम्बुवदरिन्द आत्म-रक्षा-भर-समर्पणवू, नियत-स्वम् ऎम्बुवदरिन्द स्व-रूप–समर्पणॆयू सकलं तवैव ऎम्बुवदरल्लन्तर्गतवाद फल-समर्पणॆय मूरू ई साङ्ग-प्रपदनदल्लुण्टु ऎन्दु हेळल्पट्टु अत्यन्त पारतन्त्र्यवु प्रदर्शिसल्पट्टिरुवदरिन्द सारवॆम्ब भाववु.
भगवच्-छास्त्रादिगळल्लि उपपादितवागिरुव हागॆ शरणागतियू ऒन्दु मुख्योपायवागि विधिसल्पट्टिरुवदरिन्द आ शास्त्र-विधियन्ननुसरिसि वपुर्-आदिषु ऎम्ब श्लोकदल्लि यामुनॆयरु आत्म-भर-समर्पणॆयन्नु माडिदरु. ई भर-समर्पणदल्लि मुख्यवाद सारवत्ताद अनुसन्धानवु यावुदॆन्दरॆ - तनगॆ यावुदरल्लू सम्बन्धविल्लवॆम्ब तिळियुविकॆयु. इदन्नु “मम नाथ” ऎम्ब श्लोकदल्लि उपपादनॆ माडिदरु. अहङ्कार-ममकार-त्यागवु इल्लि तुम्बा सारवत्तादुदु ऎन्दु हेळुवदक्कागि हेळिद श्लोकवे विना, तावु अज्ञानदिन्द आत्म-समर्पणॆ माडिबॆट्टॆनल्ला ऎम्ब पश्चात्तापदिन्द हेळिदुदल्लवु. हागॆ पश्चात्तापदिन्द हेळिदुदादरॆ “अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः” ऎन्दु मुन्दॆ ६० ने श्लोकदल्लि पुनः रक्षा-भर-समर्पणॆयन्नु माडत्तिरलिल्लवु. आदुदरिन्द भर-समर्पणॆये प्रधानवादुदु; इदु स्व-रूप आत्म-रक्षा-फल-भरगळ निक्षेप-रूपवादुदु. ई भर-समर्पणॆयन्नु स्वाधीन-कर्तृत्व, स्व-तन्त्र-कर्तृत्व-त्यागगळ मूलक, ऎन्दरॆ अहङ्कार-मनकारगळॊन्दू इल्लदॆ नडिसतक्कद्दॆम्बुवदु मुख्याभिप्रायवु.
आ ६० ने श्लोकवु यावुदॆन्दरॆ :-
पिता त्वं माता त्वं दयित-तनयस् त्वं प्रिय-सुहृत्
त्वम् एव त्वं मित्रं गुरुर् असि गतिश् चासि जगताम् ।
त्वदीयस् त्वद्-भृत्यस् तव परिजनस् त्वद्-गतिर् अहं
प्रपन्नश् चैवं सत्य् अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः ॥
इदरर्थवेनॆन्दरॆ
[[P1092]]
त्वम् एव - नीने ननगॆ, पिता - तन्दॆयु, तन्दॆयु हेगॆ सत्ता-दायकनू आगि, हित-प्रवर्तकनो, हागॆये नीनू; नम्म स्वन्त तन्दॆयु सोपाधिक पिता ऎम्ब भाववु. लक्ष्मणनु, अहन् तावन् महा-राजे पितृत्वं नोपलक्षये ऎन्दु दशरथनल्लि पितृ-भाववन्नु काणलिल्लवॆन्दु हेळिकॊण्डनु. हागादरॆ पितृ-भाववॆल्लि ऎन्दरॆ, भर्ता भ्राता च बन्धुश् च पिता च मम राघवः, तन्दॆ मॊदलुगॊण्डु सर्व-विध-बन्धवू सर्वेश्वरनाद श्री-रामने ऎन्दु भाविसिदनु, हागॆये माता त्वम् एव - पूर्ण-वात्सल्यविट्टु, रक्षिसुव तायियू नीने, दयित-तनयस् त्वं - सर्वानन्दवन्नीयुव प्रिय-पुत्रनु नीने, प्रिय-सुहृत् त्वम् एव - कष्ट कालदल्लि सहायकनागुव प्रिय-स्नेहितनू नीने, गुरुर् असि त्वम् एव - अज्ञानवन्नु होगलाडिसुव गुरुवू नीने, जगतां गतिश् चासि - जगत्तिगॆल्ला उपाय-भूतनागि मार्ग-तोरिसुवनू नीने, नानादरो त्वदीयः - निन्नवनु, निनगॆ शेष-भूतनु, तद्-भृत्यः - निन्न सेवकनु, तव परिजनः - निनगॆ कैङ्कर्य माडतक्कवनु, त्वद्-गतिः - नीने गतियागि उळ्ळवनु, ऎन्दरॆ नीनल्लदॆ बेरॆ गतियिल्लदवनु, प्रपन्न - निनगॆ शरणागतनु, एवं सति - हीगॆ निनगू ननगू सम्बन्धविरलागि, अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः - नानू कूड निन्नवने, नन्न कर्तृत्व-लेश कूड निरपेक्षवागि रक्षिसुव भारवु निन्नदॆ यागिरुत्तदॆयल्लवे”, वपुर्-आदिष्टु मम नाथ श्लोकगळिन्द तानु सर्वेश्वरन नियत-स्वं ऎम्ब बुद्धियिन्द आत्म-समर्पणॆ माडिदुदे भर-न्यासद अभिप्रायवु ऎम्बुवदु ई पिता त्वम् ऎम्ब श्लोकदिन्द व्यक्त पडुत्तदॆ. आदुदरिन्द प्रपदनवॆन्दरॆ शेषत्व-ज्ञानदिन्द आत्म-रक्षा-फल भर-न्यास माडुवदे ऎम्ब भाववु. इल्लियू त्वदीयः मुन्तादवुगळिन्द स्व-रूप–समर्पणॆयू, तव परिजनः - ऎम्बुवदरिन्द फल-समर्पणॆयू, त्वद्-गतिः, अहम् अपि तवैव ऎम्बुवदरिन्दलू आत्म-रक्षा-समर्पणॆयू, हीगॆ मूरर भरवू सर्वेश्वरनल्ले ऎम्ब पारतन्त्र्यवू तोरिबरुत्तदॆ.
हिन्दॆ प्रपदनवॆन्दरॆ स्व-रूप आत्म-रक्षा-फलगळ भर-न्यासवॆन्दू ऎन्दरॆ शेषत्व-बुद्धियिन्द युक्तवाद रक्षा-फलगळ न्यासानुसन्धानवॆन्दू हेळल्पट्टितु. द्वयवु अन्तह प्रपदनानुष्ठान-मन्त्रवॆन्दू सह इन्नॊन्दु कडॆयल्लि बोधिसल्पट्टितु. हागादरॆ इन्तह शेषत्वानुसन्धानदिन्द सेरिद भर-न्यासवु द्वयदल्लि ऎल्लि हेळल्पट्टिरुत्तदॆ ऎम्ब प्रश्नॆयु युक्तवादुदु. आदुदरिन्द द्वयदल्लि ऎल्लि इदन्नु ग्रहिसबहुदॆम्बुवदन्नुपदेशिसुत्तारॆ.
[[P1093]]
-
“मम नाथ यदस्ति योऽस्म्यहं सकलं तद्धि तवैव माधव । नियतस्वमिति प्रबुद्धधीरथवा किन्नु समर्पयामि ते॥ आळवन्दार् स्तोत्रम्-५३
However O lord, what can I surrender to Thee, O Madhava,
when I know that I and whatever belongs to me are always thine.
As I have nothing of my own, I have nothing to surrender,
I am only giving Thee what belongs to Thee", ↩︎ -
“मम नाथ यदस्ति योऽस्म्यहं
सकलं तद्धि तवैव माधव।
नियतस्वमिति प्रबुद्धधीर्
अथवा किन्नु समर्पयामि ते॥
आळवन्दार्-स्तोत्रम् -५३Sin embargo, Señor, ¿qué puedo rendirme a ti, oh madhava?
Cuando sé que yo y lo que me pertenece siempre somos tuyos.
Como no tengo nada propio, no tengo nada que rendirme,
Solo te estoy dando lo que te pertenece “, ↩︎