29 चरमश्लोकाधिकारः

regex ([िइेी])त(ि|्य) …

इप्पडि परत्वसौलभ्यङ्गळ् सेर्न्दे आश्रयणीयतैक्कुम् प्राप्यतैक्कुमुऱुप्पागुगैयाले श्लाघ्यगुणशालियागैयाल् परऩाय् सुलभऩुमाऩ शरण्यऩ् आश्रयणीयऩुमाय् प्राप्यऩुमा यागिऱाऩॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । इन्द इरण्डु पदत्तालुम् फलिक्किऱ अर्थत्तैक्काट्टुगिऱार् इव्विरण्डु पदत्तिलुमिति । शरणशब्दसमभिव्याहृतमाऩ मां ऎऩ्गिऱ पदत्तिल् सर्वरक्षकत्वम् विवक्षितम्। मोक्षयिष्यामि समभिव्याहृतमाऩ अहं ऎऩ्गिऱ पदत्तिल् सर्वशेषित्वम् विवक्षितम्। इव्विरण्डु पदत्तालुम् रक्षणत्तिल् अवसरप्रतीक्षत्वम्द्योतिप्पिक्कप्पडुगिऱदु। अन्द अवसरप्रतीक्षैयिल् अभिमुखचेतनवाचियाऩ मां ऎऩ्गिऱ
पदत्ताले द्योत्यांशत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि अवसरप्रतीक्षऩाऩ ईश्वरऩित्यादियाल्। अन्द अवसरप्रतीक्षणत्तिल् अहं ऎऩ्गिऱ पदत्ताले द्योतितमाऩ अंशत्तैक्काट्टुगिऱार् ऎऩ्ऱु नामिवर्गळै इति । इप्पडि मामहं पदङ्गळिल् विवक्षितांशत्तै वॆळियिट्टु मेल् एकशब्दम् प्रपत्तिव्यतिरिक्तापेक्षारहितमाऩ सिद्धोपायत्तैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम्, शरणं व्रज ऎऩ्बदु तद्वशीकरणरूपमाऩ साध्योपायत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱुमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि अकिञ्चनऩाऩ अधिकारिक्कु इत्यादियाल्। ‘‘मामेकं शरणं’’ ऎऩ्ऱु ईश्वरऩॊरु वऩुक्के उपायत्वम् तोऱ्ऱानिऱ्क शरणं व्रज ऎऩ्बदु साध्योपायत्तैक् काट्टुगिऱदॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? शरणवरणम् साध्योपायमागुमो ऎऩ्ऩ? भगवाऩॊरुवऩुमे प्रसादविशिष्टवेषेण सिद्धोपायमाऩालुम् प्रसादजनकतया चोदितङ्गळाऩ सद्विद्यादिगळ् साध्योपायमागिऱाप्पोले शरणं व्रज ऎऩ्ऱु चोदितैयाऩ शरणागतिरूपन्यासविद्यैयुम् भगवत्प्रसादजनकतया साध्योपायमागलामॆऩ्गिऱार् इप्पडि विधिक्किऱ प्रपत्ति रूपविद्यैक्कु इत्यादिना । इप्पडि प्रपत्तिक्कुम् उपायत्वम् कॊण्डाल् भगवदुपायत्वत्तिऱ्कुक् कॊत्तै वारादो वॆऩ्ऩ? प्रसादजनकमाऩ भक्तिप्रपत्तिकळिऩ् उपायत्वत्तैक् काट्टिलुम् भगवाऩिडत्तिलुळ्ळ सिद्धोपायत्वम् विलक्षणमॆऩ्गिऱार् इदऩाले प्रसन्नऩाऩ इति । इप्पडि प्रपत्ति भगवत्प्रसादजनकतया चोदितत्वेन तुल्यमागिल् भक्तियिल् प्रतिविद्यम् वेद्याकारम् भिन्नमायिरुप्पदु पोल् इङ्गु वेद्याकरभेदमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव् विद्यैक्कु इति । निरपेक्षोपायत्वमावदु:- भक्तिरूपोपायत्तैयपेक्षिक्कामल् तत्स्थानत्तिले इरुन्दु रक्षिक्कै। इदुक्कु - इन्द निरपेक्षोपायत्वत्तिऱ्कु, उपयुक्ताकारङ्गळॆल्लामिति । वक्ष्यमाणोपायुक्ताकारङ्गळॆल्लामॆऩ्ऱबडि। अवै ऎवै यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् एष नारायण इत्यादिना । ‘‘एष नारायणः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् यथायोग्यम् सर्वरक्षकत्वादिगळ् निर्दिष्टङ्गळिऱे। ‘‘मां’’ ऎऩ्गिऱ पदत्ताले - बुद्धिविषयङ्गळैयॆल्लाम् प्रतिपादिक्कुम् सर्वनाममाऩ मां ऎऩ्गिऱ पदत्ताले, तिरुमन्त्रत्तिले सविभक्तिकमाऩ अकारत्ताले सर्वरक्षकत्वमुम् सर्वशेषित्वमुम् प्रकाशितम्। द्वयत्तिले श्रीमच्छब्दत्तिले श्रीयःपतित्वमुम् नारायणपदत्तिले नारायणत्वमुम् प्रकाशितम्। कीऴ्च्चॊऩ्ऩ गुणङ्गळिल् वात्सल्यस्वामित्वसौशील्यसौलभ्यरूपमाऩ गुणचतुष्टयम् कृष्णऩुडैय व्यापारविशेषङ्गळाले व्यञ्जितमॆऩ्गिऱार् इङ्गे निगरिल् पुगऴायिति । इङ्गु सदृशमिल्लाद पुगऴै युडैयवऩॆऩ्ऱदाल् वात्सल्यम् सॊल्लप् पट्टदु। भगवद्गुणङ्गळिल् दोषानादरहेतुस्नेहरूपमाऩ वात्सल्यत्तिऱ्कु सदृशमाऩ गुणमिल्लै यिऱे। ’’उलगमूऩ्ऱुडैयाय्’’ ऎऩ्ऱदाल् स्वामित्वमुम्, ’’ऎऩ्ऩैयाळ्वाऩे’’ ऎऩ्ऱदाल् सौशील्यमुम्, ’’तिरुवेङ्गडत्ताऩे’’ ऎऩ्बदाल् सौलभ्यमुम् सॊल्लप् पट्टदु। इन्द गीतैयिलुम् अडियिले ‘‘अस्थाने’’ त्यादियाल् वात्सल्यमुम्, ‘‘मत्तः परतर-न्नान्यत्’’ ऎऩ्ऱु तामे सॊल्लुगैयाले स्वामित्वमुम्, ‘‘हे कृष्ण! हे यादव! हे सखेति’’‘‘रथं स्थापय मेऽच्युत’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडि निऱ्कैयाल् सौशील्यमुम्, ‘‘योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययं’’ ऎऩ्ऱु आसैप्पट्टबोदे ‘‘पश्य मे पार्थरूपाणि शतशोऽथसहस्रशः’’ ऎऩ्ऱु स्ववैश्वरूप्यत्तैक् काट्टि मऱुबडि भयन्दु ‘‘तदेव मे दर्शय देव रूपं प्रसीद देवेश जगन्निवास’’ ऎऩ्ऱु केट्टबोदे ‘‘आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनस्सौम्यवपुर्महात्मा’’ ऎऩ्गिऱबडि पार्थसारथिरूपत्तैक्काट्टिऩबडियाल् सौलभ्यमुम् व्यञ्चितमायिऱ्ऱु। उक्तमाऩ शरण्यगुणङ्गळिल् आश्रितरक्षणत्तिऱ्कु प्राधानुगुणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् उक्तमाऩ इत्यादियाल्। ‘‘सर्वज्ञोऽपि’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् सर्वज्ञः ऎऩ्ऱु सार्वज्ञमुम्, विश्वेशः ऎऩ्ऱु सर्वशक्तियुम्, कारुणिकः ऎऩ्ऱु कारुण्यमुम् सङ्ग्रहिक्कप्पट्टऩ। अतिमानुषस्तवत्तिल् ‘‘त्वद्ज्ञानशक्तिकरुणासु सतीषु नैव पापं पराक्रमितुमर्हति मामाकीनं’’ ऎऩ्ऱु ज्ञानशक्तिकरुणैगळ् मूऩ्ऱुमे रक्षणोपयुक्तमागक् काट्टप् पट्टऩ। इम्मूऩ्ऱुक्कुळ्ळे ज्ञानशक्तिकळ् निग्रहानुग्रहसाधारणमागैयाले कारुण्यमे अनुग्रहैकान्तमॆऩ्गिऱार् इवै मूऩ्ऱिलुम् ज्ञानशक्तिकळ् निग्रहानुग्रहसाधारणङ्गळिति । ननु ज्ञानशक्तिकळुम् स्वामित्वसहकृतङ्गळाऩाल् अनुग्रहैकान्तङ्गळागादो ऎऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् स्वामित्वमुमिति । पॊदुवागैयाले इति । दासभूतचेतनकृतातिशयभाक्चेतनत्वमे स्वामित्वमागैयालुम् अव्वतिशयम् लीलैयिऩालुम् कैङ्कर्यत्तालुम् भगवाऩुक्कु उण्डागुमागैयालुम् लीलाभोगसाधरणमॆऩ्ऱु करुत्तु।

नियमिक्कमाट्टादु इति । स्वामित्वम् स्वयं साधारणमायिरुप्पदाल् ज्ञानशक्तिकळै अनुग्रहासाधारणङ्गळागप् पण्ण माट्टादॆऩ्ऱबडि। कारुण्यमुम् इदिऩ् कवडुगळाऩ सौशील्यवात्सल्यादिगळुमिति । कारुण्यमे अनुग्रहैकान्तम्। सौशील्यवात्सल्यादिगळ् अनुग्रहैकान्तङ्गळाऩालुम् अवैगळ् कारुण्य विततिरूपङ्गळे ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि कारुण्यमे रक्षणैकान्तमायिरुप्पदैक् कण्डु पूर्वर्गळुम् कारुण्यैकान्तिकळागप् पोन्दार्गळॆऩ्गिऱार् इप्पडि इक् कारुण्यत् तिऩुडैय वासियैक्कण्ड पूर्वर्गळिति । कृपामात्रमनोवृत्तिः – कृपारूपैव मनोवृत्तिर्यस्य सः, निऩ्ऩरुळे - तेवरीर् कृपैयैये, पुरिन्दिरुन्देऩ् - विश्वसित्तिरुन्देऩ्, तुणियेऩिदि । इऩि - इदऱ्कुमेल्, निऩ्ऩरुळल्लदु - उऩ् कृपैयऩ्ऱिक्के, तुणियेऩ् - (वेऱु रक्षकमुण्डॆऩ्ऱु) विश्वसिक्कमाट्टेऩ्। उऩ्ऩरुळे - तेवरीरुडैय कृपैयैये, तञ्जमॆऩ्ऱु अडियेऩ् पार्प्पऩ् - अडियेऩाऩ नाऩ् निश्चयित्तिरुप्पेऩ्। तिरुमामगळै इति । तिरुमामगळै - पॆरियबिराट्टियारै, पॆऱ्ऱुम् - तमक्कु असाधारणमहिषियागप् पॆऱ्ऱुम्, ऎऩ्ऩॆञ्जम् - अति नीचमाऩ ऎऩ्ऩुडैय मनस्सै, कोयिल्गॊण्ड - वासस्थानमागक्कॊण्ड, पेररुळाळऩ् - अतिशयितकृपैयै युडैयवऩ्, निऩ् तिरुवरुळालऩ्ऱि - उम्मुडैय श्रीमत्कृपैयै विट्टु,काप्परिदु - रक्षणम् किडैप्पदरिदु। आवावॆऩ्ऱरुळ् सॆय्दु - हन्त हन्त ऎऩ्ऱु कृपै पण्णु कृपया केवलं – केवलम् कृपैयिऩालेये, आत्मसात्कुरु - उऩक्कु अडैक्कलामागक्कॊळ्। करीशेति । ‘‘स्वकैर्गुणैस्स्वैश्चरितैस्स्ववेदनाद्भजन्ति ये त्वां त्वयि भक्तितोऽथवा’’ ऎऩ्बदु पूर्वार्धम्। इदुक्कर्थम्:- ओ हस्तिगिरि नायकऩे! ऎवर्गळ् तऩ्ऩुडैय वैराग्यादिगुणङ्गळालुम् तऩ्ऩुडैय कर्मानुष्ठानङ्गळालुम् स्वविषयक ज्ञानयोगङ्गळालुम् उऩ् विषयमाऩ भक्तियोगत्तालुम् उऩ्ऩै भजनम् पण्णुगिऱार्गळो अवर्गळुक्कुम् उऩ्ऩुडैय दयैये तथात्वकृत् – भक्त्यादिगळै युडैयवर्गळागप् पण्णुगिऱदु। अथवा मोक्षसाम्राज्यत्तै यडैयुम्बडिप् पण्णुगिऱदु, सैव तु मे बलं मतं - अन्द कृपामात्रमे ऎऩक्कु पुरुषार्थसाधनमाग सम्मदम्। सॊल्लिऱ्ऱुच् चॆय्वाराक्कि - सॊऩ्ऩ कार्यङ्गळैच् चॆय्वारागप् पण्णि, अदावदु आज्ञाकरर्गळागप् पण्णि सम्बन्धत्तैयुम् गुणान्तरङ्गळैयुम् कारुण्यपरतन्त्रङ्गळागप्पण्णि ऎऩ्ऱबडि। पूर्वर्गळ् ताऩ् कारुण्यैकान्तिकळागप् पोरुगैक्कडि यॆऩ्ऩॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् पिराट्टियुमिति । पिराट्टि ‘‘कृपया पर्यपालयत्’’ ऎऩ्ऱु परिपालनत्तिऱ्कु भगवत्कृपै यॊऩ्ऱे कारणमॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् अदै अडियॊऱ्ऱि पूर्वर्गळ् कारुण्यैकान्तिकळाऩार् कळॆऩ्ऱु करुत्तु।

किं बहुना । गद्यत्तिल् भगवाऩे तऩ्ऩुडैय दयै ऒऩ्ऱे प्रकृतिमोक्षत्तिऱ्कुम् भगवदनुभवपूर्वककैङ्कर्यप्राप्तिक्कुम् मुख्यकारणमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् गद्यत्तिलुमिति । इऩि ‘‘मां’’ पदव्याख्यानत्तै निगमिक्किऱार् इप्पडि इत्यादिना । प्रधानमायुळ्ळ आकारम् करुणै, परिकरमायुळ्ळ आकारङ्गळ् ज्ञानशक्तिस्वामित्वादिगळ्। इऩि एकशब्दत्तिऱ्कु व्याख्यानम् पण्णत् तुडङ्गुगिऱार् मां ऎऩ्गिऱ पदत्तिले
इत्यादिना । ऎऩक्के तऩ्ऩैत् तन्द कऱ्पगमिति । तऩ्ऩै ऎऩ्ऱु दानकर्मत्वम् सॊल्लुगैयाले ईप्सिततमऩाऩ तऩक्कु प्राप्यत्वमुम्, तन्द ऎऩ्ऱु दानकर्तृत्वम् सॊल्लुगैयाले प्रापकत्वमुम् तोऱ्ऱुगिऱदु ऎऩ्ऱुम् योजिप्पार्गळ् ऎऩ्ऱु उम्मैयाले वक्ष्यमाणयोजनान्तरङ्गळ् सङ्गृहीतङ्गळ्। इन्द योजऩैक्कु समानप्रकरणस्थप्रमाणान्तरवाक्यानुगुण्यमुण्डॆऩ्गिऱार् इदुक्कु मामेकमेव शरणमिति । ‘‘मामेकमेव शरणमात्मानं सर्वदेहिनां । या हि सर्वात्मभावेन यास्यसि ह्यकुतोभयम्’’ ऎऩ्बदु इन्द श्लोकम्। ‘‘एकमेव शरणं’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् ताऩ् प्राप्यप्रापकैक्यम् सॊल्लवेण्डियदु आवश्यकमो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् एवकारमुण्डायिरुक्क इति । अङ्गु अवधारणार्थकशब्दमिरुप्पदाले एकशब्दत्ताले फलोपायैक्यम् सॊल्वदे उचितमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इऩि बह्वर्थकमाऩ एकशब्दत्तिऱ्कु वचनान्तरानुगुण्यत्ताले अवधारणार्थत्वम् कॊण्डु इदु स्वस्वातन्त्र्यनिवर्तकमॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩऩ्ऱिक्के इत्यादियाल्। इन्द योजऩैक्कुम् ‘‘मामेव ये’’, ‘‘तमेव शरणं’’ इत्यादिगळ् अनुगुणङ्गळॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

स्वस्वातन्त्र्यप्रसक्तियै प्रश्नपूर्वकमाग उपपादित्तु एकशब्दत् ताले अदु कऴिक्कप्पडुगिऱदु ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । ताऩनुष्ठिक्कैयाले इति । शास्त्रचोदितमाऩ शरणागतियै नाम् अनुष्ठिक्कैयालऩ्ऱो शरण्यऩ् नम्मै रक्षिक्कुम् पडि नेर्न्ददु। आगैयाले नामुम् रक्षणत्तिऱ्कु कथञ्चित् कर्तावाऩोमॆऩ्ऱु ऎण्णुम्बडि प्रसक्तियुण्डायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

वस्तुतः इवऩुक्कुम् शरणागतिकर्तृत्वमिल्लैयो? उण्डागिल् एकशब्दत्ताले स्वस्वातन्त्र्यादिगळैक् कऴिक्कमुडियुमो? अदु कऴियुम्बडि ताऩ् ऎप्पडि ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदु कऴिन्दबडि इत्यादियाल्। पराधीनमुमायिति । इवऩुक्कु कर्तृत्वमिरुन्दालुम् ‘‘परात्तु तच्छ्रुतेः’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ्बडि अदु ईश्वराधीनमागैयाल् स्वातन्त्र्येण कार्यकरमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

नीट्ट मुडक्कमाट्टादे इति । तऩ् कै काल्गळै ऎऩ्ऱु शेषम्। इदऩाल् एतादृशपारतन्त्र्यत्तैयऱिन्दवऩुक्कु अवधारणार्थकमाऩ एकशब्दम् स्वस्वातन्त्र्यादिगळै कऴित्ते विडुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

योजनान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इक्कट्टळैयिले इति । जीवऩुक्कु शरणागतिकर्तत्वमिरुन्दालुम् अदु पराधीनमागैयाले ऎप्पडि अवऩ् स्वरक्षणत्तुक्कु उऱुप्पागमाट्टाऩो अप्पडिये अवऩ् पण्णुगिऱ शरणागतियुम् उपायमागमाट्टादागैयाल् इन्द एकशब्दम् शरणागतियुम् ऒरु प्रधानोपायमो ऎऩ्गिऱ बुद्धिक्कु निवर्तकमागिऱदु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

आऩाल् शरणागतियैयुम् भगवाऩैप्पोले उपायमॆऩ्ऱु ऎण्ण प्रसक्तियुण्डो? अप्पडि प्रसक्तियुण्डाऩाल् एकशब्दत्तालेशरणागतियिल् उपायत्वबुद्धिताऩ् निवर्तमागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलित्यादिना । प्रसादनमाग विधिक्कप्पट्टिरुन्ददेयागिलुमिति । इदऩाले प्रपत्तिक्कुम् प्रसादनमाग विधित्त वेषत्ताले भक्तिपोले उपायत्वबुद्धिप्रसक्ति सॊल्लप्पट्टदु। इप्पडि उपायत्वबुद्धि प्रसक्तमाऩाल् अदै निवर्तिक्कुम् वऴि यॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् सहजकारुण्येत्यादियाल्। इन्द प्रपत्तिक्कु भक्तितुल्योपायत्वम् प्रसक्तमाऩालुम् इदु भक्तिपोले भगवाऩुडैय कालुष्यशमनद्वारा परम्परया उपायमागैयालुम् अवऩुडैय ‘‘मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ सङ्कल्परूपमाऩ निऩैवे साक्षादुपायमागैयालुम्, ‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भव’’ ऎऩ्ऱु इवऩ् प्रार्थिक्क अवऩे उपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्कैयालुम्, इप्पडि प्रार्थित्तु उपायान्तरस्थानत्तिले निऱुत्तुगैयागिऱ प्रपत्तिरूपव्याजमुम् अवऩ् सॆय्विक्क वन्ददागैयालुम् इन्द प्रपत्तियिल् अवऩोडॊक्क उपायत्वबुद्धियै एकशब्दम् निवर्तिप्पिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

ऎऩ्ऩुणर्विऩुळ्ळे इति । ऎऩ् - ऎऩ्ऩुडैय, उणर्विऩुळ्ळे - ‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भव’’ ऎऩ्गिऱ प्रार्थनारूपबुद्धियिले, इरुत्तिऩेऩ् - विषयमाग स्थापित्तेऩ्, अदुवुम् - अप्पडि निऱुत्तुगैयुम्, अवऩदु - अवऩुडैय, इऩ् - इऩिमैयाऩ, अरुळे - कृपैये कृपाकार्यमॆऩ्ऱबडि। इसैवित्तु - विषयान्तरत्तिल् मण्डियिरुन्द ऎऩ्ऩै उऩ् तिरुवडिगळिले इच्चैयुण्डागुम्बडि सॆय्वित्तु, उऩ् - उऩ्ऩुडैय, ताळिणैक्कीऴ् - तिरुवडि द्वयङ्गळिऩ् कीऴे,इरुत्तुम् - प्रतिष्ठितमागप्पण्णुम्, अम्माऩे - स्वामिये, इप्पडि प्रपत्ति प्रधानोपायमऩ्ऱिक्के ऒरु व्याजमात्रमाय् निऱ्किऱ निलैयै उद्देशित्तु सिलर् इप् प्रपत्तिक्कु व्याजत्वमुम् इल्लैयॆऩ्ऩुम्बडि अतिवादम् पण्णिऩार्गळॆऩ्गिऱार् इप्पडि सिद्धोपायत्तैप् पऱ्ऱ इति । सम्बन्धज्ञानमात्रम् - विधेयमऩ्ऱिक्के शास्त्रजन्यमाऩ शेषत्वज्ञानमात्रम्, सिद्धोपायप्रतिपत्तिमात्रम् - भगवाऩॊरुवऩे सिद्धोपायमॆऩ्गिऱ ज्ञानमात्रम्, अनिवारणमात्रमिति । स्वरक्षणार्थस्वव्यापाररूपमाऩ शरणागतियैप् पण्णि भगवाऩै रक्षिक्क विडामल् तडुप्पदु निवारणम्। तदभावम् अनिवारणम्। स्वप्रवृत्तिनिवृत्तियॆऩ्ऱ पडि। अनुमतिमात्रम् अचिद्व्यावृत्तिमात्रम् ऎऩ्गिऱ इरण्डालुम् रक्षापेक्षैये व्याजमॆऩ्ऱु विवक्षितम्। चैतन्यकृत्यम् - कृपाजनकमाऩ कृपणवृत्ति, अदावदु अञ्जलिबन्धदन्तप्रदर्शनादिगळ्। चित्तसमाधानम् - नैर्भर्यम्, अधिकारिविशेषणम् - आकिञ्चन्यानन्यगतित्वम्, इवैगळै यॆल्लाम् अतिवादमॆऩ्ऩप्पोमो? ‘‘स्वोज्जीवनेच्छा यदि ते स्वसत्तायां स्पृहा यदि । आत्मदास्यं हरेस्स्वाम्यं स्वभावञ्च सदा स्मरे’’ त्यादिगळिल् सम्बन्धज्ञानत्तुक्कुम् उज्जीवकत्वन् दोऱ्ऱविल्लैयोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वन्यपरोक्तियैक् कॊण्डु इति । सिद्धोपायप्राधान्यतात्पर्यकमाऩ इव्वुक्तियैक् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। अऱुदियिडवॊण्णादु - निश्चयिक्कमुडियादु, मुडियामैक्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् ‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्गिऱ विधिक्कु विरुद्धङ्गळाम्। अतिप्रसङ्गादिदोषङ्गळुमुण्डु इति । सिल पक्षत्तिल् विधिविरोधम्; सिल पक्षत्तिल् अतिप्रसङ्गमॆऩ्ऱु करुत्तु।

विधिविरोधादिगळै उपपादिक्किऱार् अदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलिति । विधि विषयमागमाट्टादु इति । सम्बन्धज्ञानमॆऩ्बदु ‘शेषो हि परमात्मनः’ इत्यादिशास्त्रजन्यशाब्दबोधात्मकशेषत्वज्ञानमात्रमॆऩ्ऱाल् इदु शब्दश्रवण मात्रत्तालेये उण्डागुमागैयाले विधेयमागमाट्टादु। अविधेयज्ञानत्तालुम् मोक्षमुण्डागुमॆऩ्ऱाल् दोषमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अविधेयज्ञानत्ताले मोक्षमॆऩ्बार्क्कु उपासनादि विधिविरोधम् भाष्यादिसिद्धमिति । सम्बन्धज्ञानमॆऩ्बदु शास्त्रजन्यशाब्दबोधात्मकशेषत्वज्ञानमात्रमऩ्ऱु। किन्तु तादृशशास्त्रजन्यज्ञानमुडैयवऩुक्कु कर्तव्यतया विहिदमाऩ ज्ञानरूपमॆऩ्ऱाल् अदु अन्ततः प्रपत्तिरूपमागवे मुडियुमॆऩ्गिऱार् तत्त्वज्ञानमुडैयवऩुक्कुप् पिऩ्बु इति । सिद्धोपायप्रतिपत्त्यपरपर्यायमाऩ सिद्धोपायस्वीकारशब्दमुम् अन्ततः प्रपत्तियिले पर्यवसिक्कुमॆऩ्गिऱार् सिद्धोपायस्वीकारमॆऩ्ऱ पासुरत्तुक्कुमिति । सिद्धोपायस्वीकारमावदु:- सिद्धोपायत्तै यऱिन्दु शरणागतियाले अवऩै वशीकरिक्कै। अनिवारणमात्र पक्षत्तिल् स्वरक्षानिवारणम् स्वप्राबल्यत्तालेयो अपराधङ्गळैप् पण्णि अदऩाले भगवन्निग्रहत्तै सम्पादित्तो स्वरक्षणार्थस्वव्यापारत्तैत् ताऩ् सॆय्दो ऎऩ्ऱु मूऩ्ऱुविदमाग विगल्बित्तु मुदल् पक्षत्तिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनिवारणमात्रमॆऩ्ऱदु विलक्कादमात्रमाऩालिति । द्वितीयपक्षत्तिल् अवऩुडैय अनिवारणम् प्रसादनमाऩ शरणागतियिले मुडियुमॆऩ्गिऱार् अपराधत्ताले इति । तृतीयपक्षत्तिल् अनिष्टत्तै प्रसङ्गिक्किऱार् स्वरक्षणार्थव्यापारत्ताले विलक्किऩाऩॆऩ्ऩिलिति । व्यापारसामान्यशून्यमाऩ सुषुप्तियिलुम् प्रळयत्तिलुम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमिल्लामैयाले रक्षणम् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱबडि। स्वरक्षणार्थस्वव्यापारयोग्यतैयुळ्ळ पोदु तादृशव्यापारमिल्लामै विवक्षितमॆऩ्ऩिल् अनिष्टम् सॊल्लुगिऱार् व्यापरिक्क योग्यऩायिरुक्किऱ इत्यादि । जागरणदशैयिलुम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमिल्लाद कालमुण्डिऱे। अनुमतिपक्षत्तै दूषिक्किऱार् अनुमतिमात्रमॆऩ्ऱाल् अदु उपासकऩुक्कुम् तुल्यमिति । उपासनारम्भकालत्तिलेये अनुमति सिद्धमागैयाले उपासनानुष्ठानम् व्यर्थमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अचिद्व्यावृत्तिमात्रपक्षत्तिल् अतिप्रसङ्गत्तैक्काट्टुगिऱार् अचिद्व्यावृत्तिमात्रम् प्रतिकूलदशैयिलुमित्यादिना । प्रतिकूलरैयुम् रक्षिक्कवेण्डिवरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

चैतन्यकृत्यमॆऩ्बदै चेतनसम्बन्धिव्यापारमात्रमा? अल्लदु चेतनऩुडैय स्वाभाविकनिमेषोन्मेषादिव्यापारमात्रमा ऎऩ्ऱु इरण्डाग विगल्बित्तु दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् चैतन्यकृत्यमॆऩ्ऱालित्यादिवाक्यद्वयत् ताले। उपदेशादिगळ् वेण्डादॊऴियुमिति । उपदेशजन्यशेषत्वज्ञानादिगळ् स्वाभाविकङ् गळागैयाले उपदेशम् व्यर्थमॆऩ्ऱु करुत्तु।

चित्तसमाधानपक्षत्तिल् फलोपयुक्तचित्तसमाधानम् प्रपत्तियो? फलानुपयुक्तचित्तसमाधानम् प्रपत्तियो ऎऩ्ऱु विगल्बत्तै मऩस्सिल् ऎण्णि प्रथमपक्षम् प्रपत्तियिले पर्यवसन्नमागैयाल् द्वितीयपक्षत्तिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱर् फलानुपयुक्तचित्तसमाधानमात्रमेयॆऩ्ऩिलिति । प्रतिपुरुषम् वेऱुबडुमिति । पुरुषऩ्दोऱुम् चित्तसमाधानम् वॆव्वेऱागैयाल् अनुगतमाऩ प्रपत्ति सिद्धियादॆऩ्ऱु करुत्तु।

प्रपत्ति अधिकारिविशेषणमॆऩ्गिऱ पक्षत्तिले दूषणम् काट्टुगिऱार् व्रज ऎऩ्ऱु विधेयमाय् फलतत्कामनादिगळऩ्ऱिक्के यिरुक्किऱवित्तै इति । अधिकारिविशेषणम् विधेयमागादु। इङ्गु व्रज ऎऩ्ऱु प्रपत्ति विधेयमागत् तोऩ्ऱुगिऱदु। प्रपत्ति फलतत्कामनाभिन्नमागैयालुम् अधि-कारिविशेषमागादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

उक्तञ्च यामुनाचार्यैः । ‘‘फलादिभ्यो विभक्तत्वात् प्रपत्तिर्विद्ध्यनन्वयात्; विधेयान्तरहानेश्च नाधिकारिविशेषण’’ मिति । कीऴ्च्चॊऩ्ऩ पक्षङ्गळुक्कॆल्लाम् पॊदुवाऩ दूषणमाग उपासनप्रतिबन्दियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् कर्तव्यमाग विधिक्किऱ प्रपत्ति तऩक्के इत्यादि। उपासनादिगळै कण्णऴित्ताल् ऎऩ्ऩ बाधकमॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् अप्पोदु इम्मुखङ्गळाले इति । उपासनमुम् प्रपत्तितुल्यमाऩाल् प्रपत्तिक्कु उपासनत्तैक् काट्टिल् व्यावृत्ति सॊल्ल निऩैत्तदिऩ् अभिमतम् सिद्धिक्कादॆऩ्ऱु करुत्तु।

ननु ‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु स्वविषयस्वीकारत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱुम्, एकशब्दम् सिद्धोपायम् स्वविषयस्वीकारत्तालुम् निरपेक्षमॆऩ्ऱु बुद्धि पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुसॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् स्वविषयस्वीकारविशिष्टमाय्क् कॊण्डु इति । स्वविषयस्वीकारविशिष्टमाय्क्कॊण्डु फलप्रदमागानिऱ्कच् चॆय्दे ऎऩ्बदु वास्तवार्थानुवादम्। इस् सिद्धोपायम् स्वीकारत्तालुम् निरपेक्षमॆऩ्ऱु बुद्धिपण्ण वेणुमॆऩ्बदाल् आरोपणप्रदर्शनम्। इदु दृष्टिविधिपोले आरोपितमादलिति । वस्तुतः स्वविषयस्वीकारसापेक्षमाऩ सिद्धोपायत्तै तन्निरपेक्षमाग अनुसन्धित्ताल् ‘‘मनो ब्रह्मेत्युपासीत’’ ऎऩ्बदुबोले भ्रमरूपमागैयाले मोक्षप्रदमागादु। स्ववचनविरुद्धमादलामिति । शरणं व्रज ऎऩ्ऱु स्वविषयस्वीकारत्तै विधिक्किऱदॆऩ्ऱु सॊल्लि ‘‘एकशब्दम् स्वीकारत्ताल् निरपेक्षम्’’ ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱदु ऎऩ्ऱाल् भगवद्वचनमे परस्परविरुद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।

सिद्धान्तत्तै निगमित्तुक्काट्टुगिऱार् आगैयालीश्वरऩिदि । इदऩाल् प्रसादनीयऩाऩ सर्वेश्वरऩ् साक्षात् फलप्रदऩॆऩ्ऱुम् भक्तिप्रपत्तिकळ् प्रसादकङ्गळाय्क्कॊण्डु व्याजभूत साध्योपायङ्गळॆऩ्ऱुम् सॊल्लित्तायिऱ्ऱु। गुरुलघुक्कळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळुक्कु विगल्बम् कूडुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवैयिरण्डत्तॊऩ्ऱिल् यथाधिकारम् निलैयागक् कडवदु इति । गुरुलघुक्कळुक्कु समविकल्पम् कूडादागिलुम् शक्ताशक्तभेदत् ताले व्यवस्थितविकल्पम् कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इऩि एकशब्दत्तिऱ्कु योजनान्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् अपेक्षितफलत्तुक्कुपायमाग विधित्त साधनान्तरङ्गळै इत्यादिना । उपासकऩ् अङ्गमाग प्रपत्तियैप्पण्णि अनन्तरम् उपासनत्तैयुम् पण्णिऩाल् प्रसन्नऩागुम् ईश्वरऩ् स्ततन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩ् विषयत्तिल् प्रपत्तिक्कु अनन्तरम् साधनान्तरङ्गळै अपेक्षिक्कामल् साधनान्तरस्थानत्तिल् ताऩॊरुवऩे निऩ्ऱु फलम् कॊडुक्कैयाल् ‘‘मामेकं’’ ऎऩ्गिऱदु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इत्तै उपपादिक्किऱार् अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । सुमै सुमत्तादे इति । उपासकऩुक्कु अङ्गप्रपत्तियैप् पण्णि अनन्तरम् अनुष्ठेयमाऩ उपासनमाऩदु इवऩुक्कु अनुष्ठिक्क शक्यमल्लामैयाले अदै सुमै ऎऩ्गिऱदु। अदैसुमत्तादे - अदै इवऩुम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु विधियादे ऎऩ्ऱबडि। तऩ् गुणङ्गळिऩ् मेले येऱिट्टु इति । तऩ् गुणङ्गळिल् सुमैयैयेऱिडुगै यावदु:- अकिञ्चनऩाऩ इवऩ् नडुवे भक्त्युपायत्तैयुम् पण्णक्कडवऩल्लऩ्; अदैप् पण्णिऩाल् तरक्कडव फलङ्गळै केवलदयैयिऩाले नामे इवऩुक्कुत् तरक्कडवोमॆऩ्ऱु सङ्गल्बिक्कै। इप्पडि अकिञ्चनविषयत्तिल् भक्तियोगमिल्लामले स्वतन्त्रप्रपत्तिमात्रत्तुक्कु फलम् कॊडुप्पऩॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् शरणं त्वां प्रपन्ना ये इति । इदिल् ध्यानयोगविवर्जिताः त्वां प्रपन्नाः ये तेऽपि मृत्युमतिक्रम्य ऎऩ्ऱिरुप्पदाल् केवलप्रपत्तिक्के फलङ्गॊडुप्पऩॆऩ्बदिल् इदु प्रमाणमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदिल् आऴ्वार् श्रीसूक्तियुम् प्रमाणमॆऩ्गिऱार् आऱॆऩक्किति । ऎऩक्कु - अकिञ्चनऩाऩ ऎऩक्कु, निऩ्बादमे आऱु सरणाग - मुख्योपायमाग, तन्दॊऴिन्दाय् - तन्दायॆऩ्ऱबडि। इङ्गु आऱु सरण् ऎऩ्गिऱ द्विरुक्तियाले मुख्योपायत्वम् सॊल्लप्पट्टदु। निरपेक्षफलप्रदऩाय् निऱ्कुम् निलैयै इति । भक्त्युपायत्तैयपेक्षिक्कामले फलप्रदऩाग इरुक्कुम् इरुप्पै ऎऩ्ऱबडि।

इऩि प्रपत्तिक्कु आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळैयॊऴिय वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् तुणैयऩ्ऱु। ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैये तुणैयागप् पऱ्ऱु ऎऩ्बदिल् एकशब्दत्तिऱ्कु नोक्कु ऎऩ्ऱु योजनान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडिये परिपूर्णऩाऩ तऩ्ऩै इत्यादियाल्। वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् तुणैयऩ्ऱु ऎऩ्बदै ईश्वरोक्तियाले उपपादिक्किऱार् आज्ञानुज्ञेत्यादिना । इव्वर्थत्तै पूर्णप्रपत्तियिल् तॆळिविल्लादवऩुडैय समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुच्चारणरूपोक्ति प्रपत्तियेफलप्रदमायिरुक्क पूर्णप्रपत्तिक्कु परिकरान्तरापेक्षै वेण्डुमो ऎऩ्ऱु कैमुतिकन्यायत्ताले दृढीकरिक्किऱार् येन केनापीत्यादिना । पॆरुमाळ् समुद्रराजऩै शरणमडैन्द पोदुम् हरिवंशत्तिल् सप्तव्याधोपाख्यानत्तिल् सॊऩ्ऩ ब्रह्मदत्तचरित्रत्तिलुळ्ळ अवऩुडैय शरणागतियिलुम् दर्भास्तरण निराहारत्वादिपरिकरङ्गळ् काणप्पडुगिऩ्ऱऩवे ऎऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् ततस्सागरवेलायामिति । सपरिकरप्रतिशयनादिप्रधानमागैयाले इति । अव्विरण्डिडत्तिलुम् प्रतिशयनमे अङ्गियागच् चॊल्लप्पडुगैयाले दर्भास्तरणादिगळ् अदऱ्कु परिकरङ्गळागच् चॊल्लप्पट्टदे यॊऴिय प्रपत्तिक्कु परिकरङ्गळागच् चॊल्लप् पडविल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

‘‘एकोऽपि कृष्णे सुकृतप्रणामः’’ ऎऩ्ऱारम्बित्तु ‘‘कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय’’ ऎऩ्ऱु पुनर्जन्मनिवर्तकमागच् चॊल्लप्पट्ट सुकृतप्रणामम् शरणागतियऩ्ऱो? अदु शरणागतियागिल् अदिऩ् स्वरूपम् बाहुभ्यां त्रिरायाममञ्जलिकरणं, त्रिराजानुप्रसरणं, ललाटनासा-कपोलानां त्रिर्भूस्पर्शो यथा भवति तता साष्टाङ्गप्रणामस्य द्वादशावृत्तिः ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल्अदऱ्कु भूस्पर्शादिपरिकरापेक्षै यवर्जनीयमऩ्ऱोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि सुकृतप्रणामत्तिलुम् कण्डुगॊळ्वदु इति । सुकृतप्रणामम् शरणागतियऩ्ऱु; पुनर्जन्मनिवर्तकमाऩ भगवत्प्रसादकारणीभूतमाऩ ऒरु प्रणामरूपक्रियाविशेषम्। आगैयाल् अङ्गु सॊऩ्ऩ परिकरङ्गळ् प्रपत्तिक्कु अङ्गङ्गळागादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् तविर प्रपत्तिक्कु परिकरान्तरम् वेण्डामॆऩ्बदै पूर्वाचारत्तैक् काट्टि स्थिरीकरिक्किऱार् इङ्गु प्रपत्त्यद्ध्यायादिगळिऱ् सॊऩ्ऩ इति । दमयन्ती – नळपत्नी । इवळ् विवाहगालत्तिल् ऐन्दु नळऩ्गळ् तोऱ्ऱानिऱ्क, नाऩ् पोडुगिऱ मालै साक्षान्नळऩ् कऴुत्तिलेये विऴवेण्डुमॆऩ्ऱॆण्णि ‘‘शरणं प्रतिदेवानां प्राप्तकालममन्यत’’ ऎऩ्गिऱबडि शरणागति पण्णिऩाळ्। राक्षसी – त्रिजडै। इवळ् पिराट्टियिडत्तिल् शरणागतियैच् चॆय्दाळ् सुमुखऩ् - पितृहन्तावाऩ गरुडऩिडत्तिल् भयत्ताले भगवाऩै सरणमडैन्द मातलि जामातावाऩ सर्पराजकुमारऩ्। परिकरान्तरनिरपेक्षमाऩ शरणागतियाले अवर्गळुक्कॆल्लाम् फलम् सिद्धित्तदो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् क्षणकालसाध्यमायिति । कण्डोम् - शास्त्रत्ताले प्रत्यक्षम्बोल् अऱिन्दोम्। इप्पडि दृष्टप्रपत्तिक्कु फलसिद्धि काणप्पट्टालुम् मोक्षार्थप्रपत्तिक्कु फलसिद्धि कण्डदुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादियाल्। फलसिद्धिक्कुक् कुऱैयिल्लै इति । ‘‘सामान्यतस्तु दृष्टाऽतीन्द्रियाणां प्रतीतिरनुमानात्’’ ऎऩ्गिऱबडिये दृष्टार्थप्रपत्तिदृष्टान्तत्ताले अदृष्टार्थप्रपत्तियिलुम् फल सिद्धि अनुमानत्ताले निश्चितमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदु - कोलिऩ कालत्तिल् फलसिद्धियाऩदु, मा शुचः ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिऱ्कुम् शोकनिषेधत्तिले तात्पर्यमागैयाले अदऩाल् परिकरान्तराभावकालविळम्बप्रयुक्तशोकमुम् निवर्त्यमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इन्द प्रपत्तिनैरपेक्ष्यम् परित्यज्य ऎऩ्बदिल् विवक्षितमाम्बोदु एकशब्दम् पुनरुक्तमागादो ऎऩ्गिऱ शङ्गैयै परिहरिक्किऱार्परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिले इति । दृढीकरणार्थमागक्कडवदु इति । अप्पोदु एकशब्दम् अभ्यासरूपतात्पर्यलिङ्गमाय्क्कॊण्डु प्रपत्तियिऩ् नैरपेक्ष्यत्तै दृढीकरिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु नैरपेक्ष्यम् कॊळ्ळुम्बक्षत्तिल् एकशब्दत्तिऱ्कु प्राप्यस्यैव प्रापकत्वमित्याद्यर्थान्तरङ्गळिल् ऒऩ्ऱैक् कॊळ्ळवुमामॆऩ्गिऱार् इदुक्कु अर्थान्तरम्
विवक्षितमागवुमामिति । एकशब्दत्तिऱ्कु नैरपेक्ष्यार्थकत्वम् कॊळ्ळुम् पक्षत्तिल् परित्यज्यावुक्कु अनुवादाद्यर्थान्तरम् कॊळ्ळवुमामॆऩ्गिऱार् एकशब्दत्तिऱ्कु इदु पॊरुळाऩालिति । इप्पडि एकशब्दत्ताले सपरिकरप्रपत्तियिल् उपासनत्तिऱ्कुम् तदङ्गङ् गळुक्कुम् अनन्वयम् सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऩिल्; इन्द एकशब्दम् शरण्यऩुक्कु ऎप्पडि विशेषणमागुमॆऩ्ऱु शङ्गित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् सपरिकरप्रपत्तिक्कु इत्यादियाल्। अकिञ्चनऩ्बक्कलिले इवै प्रसादनमाय्क्कॊण्डु इति । इवै – उपासनमुम् तत्परिकरङ्गळुम्। तुवक्कऱ्ऱमै काट्टुगैक्काग इति । शक्तऩाऩ उपासकऩ् विषयत्तिल् उपासनमुम् तत्परिकरङ्गळुम् प्रसादकतया ऎप्पडि शरण्यऩोडु सम्बन्धिक्कुमो अप्पडि अकिञ्चनऩ्विषयत्तिल् उपासनत्तिऱ्कुम् तत्परिकरङ्गळुक्कुम् शरण्यऩोडु प्रसादकतया सम्बन्धमिल्लामैयैक् काट्टुगैक्काग ऎऩ्ऱबडि। इदऩाल् अकिञ्चनऩ् विषयत्तिल् प्रसादकतया उपासनत्तोडुम् तत्परिकरङ्गळोडुम् सम्बन्धमिल्लाद ऎऩ्ऩै यॊरुवऩैयुमे शरणमडै यॆऩ्ऱाल् अकिञ्चनऩुडैय सपरिकरमाऩ प्रपत्तिक्कु उपासनतत्परिकरङ्गळाल् निरपेक्षत्वम् अर्थात् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

मेल् कारिकैयिल् ‘‘सर्वसाध्येष्वभिन्नता’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱ योजनान्तरत्तै सोपपत्तिकमाग उपपादिक् किऱार् सर्वधर्मान् ऎऩ्गिऱ कीऴिल् सर्वशब्दत्तैयुमित्यादिना । तत्तदलौकिक श्रेयस्सुक्कळुक्कु साधनङ्गळाऩ धर्मङ्गळै विट्टु ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैये साधनमागप्पऱ्ऱु; अदावदु उपायमागप्पऱ्ऱु। शरणं व्रज इति यावत् ऎऩ्ऱाल् साध्यङ्गळाऩ अव्वोश्रेयस्सुक्कळुक्कु अवऩ् ऒरुवऩे साधनमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगैयाल् सर्वसाध्यविषयङ्गळिले भगवाऩागिऱ साधनत्तिऱ्कु अभिन्नत्वम् तोऩ्ऱुमिऱे। सर्वपापेभ्यः ऎऩ्गिऱ मेलिल् सर्वशब्दत्तैयुम् पार्त्तु इति । इङ्गु तत्तद्धर्मङ्गळाले निवृत्तिक्कक् कूडिय सर्वपापङ्गळैयुम् नाऩॊरुवऩे निवर्त्तिप्पिक्किऱेऩ् ऎऩ्ऱाल् सर्वपापनिवृत्तिरूपसाध्यविषयत्तिल् भगवाऩॊरुवऩुक्के अभिन्नसाधनत्वम् फलिक्कुमिऱे।

इन्द योजऩैयिल् फलितमाऩ चरमश्लोकार्थत्तैक् कारिगैयाले सङ्ग्रहिक्किऱार् अप्पोदु सुदुष्करेण इति । इन्दक् कारिगैयिल् ‘‘स स तस्याहमेव’’ ऎऩ्ऱु भगवाऩुक्कु साधितमाऩ तत्तत्साधनान्तराभेदकथनत्ताले फलिक्कुमर्थत्तै प्रश्नपूर्वकमाग वरुळिच्चॆय् किऱार् इत्ताले इत्यादिना । यद्येनेति । इदु साध्योपायशोधनाधिकारत्तिल् व्याख्यातम्। कट्टळैयिले - प्रकारत्तिले, इन्द अहिर्बुध्नयसंहिताश्लोकत्तिले सर्वधर्मप्रतिकोटियाग न्यासमऩ्ऱो तोऩ्ऱुगिऱदु। भगवाऩुक्कु तत्प्रतिकोटित्वम् तोऩ्ऱविल्लैये ऎऩ्गिऱ शङ्गैयै चरमश्लोकानुगुणमाग ऒरु दृष्टान्तत्तैक् काट्टि परिहरिक्किऱार् पल औषधङ्गळित्यादिना । इन्द दृष्टान्तत्तिल् पल औषध स्थानत्तिल् सर्वधर्मङ्गळुम् तोऩ्ऱुगैयालुम् सिद्धौषधस्थानत्तिल् एकऩाऩ भगवाऩ् तोऩ्ऱुगैयालुम् औषधसेवनस्थानत्तिल् शरणवरणम् तोऩ्ऱुगैयालुम् सर्वधर्मप्रतिकोटियाग भगवाऩे सिद्धिक्कैयाल् उक्तशङ्गैक्कुअवकाशमिल्लैयॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

अलमरवादे - अशक्तियिऩाले शोकियादे, इप्पडि चरमश्लोकत्तिल् एकशब्दविशेषितमाऩ सिद्धोपायमे सर्वधर्मप्रतिसम्बन्धियाय्त् तोऩ्ऱानिऱ्क संहितावचनत्तिल् ‘‘न्यासेनैव’’ ऎऩ्ऱु न्यासत्तिऱ्के सर्वधर्मप्रतिसम्बन्धित्वम् तोऩ्ऱुम्बडि सॊऩ्ऩदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वशब्दप्रतिसम्बन्धियाऩ एकशब्दमित्यारभ्य विधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु फलिक्कुमित्यन्तेन । तथा च संहितावचनत्तिल् सॊऩ्ऩदु फलितार्थकथनरूपमागैयाले विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि न्यासत्तिऱ्के सर्वफलसाधनत्वम् सॊऩ्ऩदाले वरुम् प्रयोजनत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्तालिति । त्रिवर्गार्थिकळुम् – धर्मार्थकामार्थिकळुम्, अप्पोदु - त्रिवर्गार्थिकळुम् भगवाऩिडत्तिल् भरन्यासम् पण्णलामॆऩ्ऱु सिद्धित्तबोदु, त्वयापीति । इदु विष्णुधर्मश्लोकम्। ऒरु तबस्वियैप् पार्त्तु इन्द्रऩ् नी ऎऩ्ऩैक्कुऱित्तु तबस् सॆय्, उऩक्कु सर्वैश्वर्यत्तैयुम् नाऩ् कॊडुक्किऱेऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्ल, परमैकान्तियाऩ अन्द तबस्वियिऩ् प्रत्युत्तरमिदु। ओय् इन्द्रऩे! उम्मालुम् इतररुक्कु वरम् कॊडुक्कुम्बडियाऩ ऐश्वर्यम् यादॊरु भगवाऩिडत्तिल् निऩ्ऱुम् अडैयप्पट्टदो, अन्द भगवाऩै नाऩ् तबस्सिऩाले सन्दोषप्पडुत्तुगिऱेऩ्; नाऩ् उऩ्ऩै आराधिक्किऱेऩिल्लै। उऩ् विषयत्तिल् अञ्जलियाऩदु पण्णप्पट्टदु। इप्पडि उपेक्षिक्कप्पट्ट नी ऎऩ्ऩिडत्तिल् वज्रायुधत्तैप् पोट्टु कोपत्ताल् अडित्तालुमडि; विट्टालुम् विडु; नाऩ् गोविन्दऩै विट्टु वेऱॊरुवऩै आराधिक्कमाट्टेऩ्। इत्यादिगळिऱ्पडिये - इदु मुदलाऩ परमैकान्तिवचनङ्गळिल् सॊऩ्ऩबडिये, नित्यनैमित्तिकङ्गळिति । प्रतर्दनविद्यान्यायत्ताले तत्तदन्तर्यामिपर्यन्तमाग मुडियुम् अनन्यथासिद्धजीवादिलिङ्गसहित वाक्यप्रतिपाद्यङ्गळाऩ नित्यनैमिककर्मङ्गळिलॆऩ्ऱबडि। विशेषणमाय्प् पुगुमळवेयॊऴिय - तत्तदन्तर्यामियै आराधिक्कुम्बोदु अन्तर्यामिक्कु विशेषणमाय् अदावदु शरीरमाय्प् पुगुगिऱमात्तिरमेयॊऴिय, मऱ्ऱुम् सर्वावस्थैयिलुम् - नित्यनैमित्तिकङ्गळुक्कुप्पुऱम्बाऩ अवस्थैयिलुम्, देवतान्तरस्पर्शमऱ्ऱिरुक्कै - विशेषणमागवुम् देवतान्तरसम्बन्धमऱ्ऱिरुक्कै, उचितम् - परमैकान्तिक्कु अर्हमाऩदु। इप्पडि प्रपत्ति सकलफलसाधनमाग सिद्धिक्कैयाले प्रपत्तिक्कु भक्तिरूपोपायविरोधिपापनिवर्तकत्वेन भक्तिनिष्पादकत्वमुम् स्वतन्त्रप्रपत्ति निष्ठऩ् विषयत्तिल् प्राप्तिविरोधिपापनिवर्तकत्वेन मोक्षजनकत्वमुम् सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱॆऩ्गिऱार् मोक्षत्तुक्कु इत्यादिना । इदिल् श्रीगीताभाष्यत्तिल् प्रपत्तिक्कु उपायविरोधिनिवर्तकत्वम्, गद्यत्तिल् प्राप्तिविरोधिपापनिवर्तकत्वमुम् भाष्यकाररालेये सॊल्लप्पट्टबडियाल् सर्वफलसाधनमाऩ इप् प्रपत्तियिऩ् प्रभावम् वॆळियिडप्पट्टदॆऩ्गिऱार् इदिल् प्रपत्तीत्यादिना । ननु प्रपत्तियॊऩ्ऱुक्के अङ्गत्वमुम् तद्विरुद्धमाऩ स्वतन्त्रत्वमुम् सॊल्लक्कूडुमो ऎऩ्गिऱ शङ्गैयिल् प्रणवदृष्टान्तत्तैक् काट्टि परिहरिक्किऱार् प्रणवमित्यादिना । मन्त्रान्तरत्तिल् प्रवेशित्तु निऩ्ऱु इति । व्यापकमन्त्रङ्गळिल् व्यापकनामशेषतया अन्वयित्तु अप्रधानमाय् निऩ्ऱु ऎऩ्ऱबडि। स्वतन्त्रमाय् निऱ्कुमाप्पोले इति । न्यास विद्यैयिल् ‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’ ऎऩ्ऱु प्रपत्तिकरणमन्त्रतया स्वतन्त्रमायुम् निऱ्कुमाप्पोले ऎऩ्ऱबडि। अधिकारिविशेषत्तिले - सकिञ्चनऩाऩ अधिकारि विशेषत्तिले, अधिकार्यन्तरत्तिले - अकिञ्चनऩाऩ अधिकारिविशेषत्तिले,वचनबलत्ताले सिद्धमिति । श्रीगीतैयिल् कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगादिगळैच्चॊल्लि ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु तदङ्गतया प्रपत्तियै विधिक्कैयाल् अङ्गत्वमुम्, ‘‘शरणं त्वां प्रपन्ना ये ध्यानयोगविवर्जिताः । तेऽपि मृत्युमतिक्रम्य यान्ति तद्वैष्णवं पदम्’’ ऎऩ्ऱु ध्यानयोग शून्यर्गळुक्कुम् प्रपत्तियै मोक्षसाधनतया सॊल्लुगैयाल् स्वतन्त्रत्वमुम् वचनसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अधिकारिभेदत्ताले अङ्गत्वस्वातन्त्र्यङ्गळैच् चॊल्लुगैयालुम् अवै विरुद्धङ्गळऩ्ऱु; एकाधिकारिविषयत्तिल् प्रपत्तिक्कु अङ्गत्वस्वातन्त्र्यङ्गळैच् चॊऩ्ऩालऩ्ऱो विरोधम् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि प्रपत्ति भक्तिपोले स्वातन्त्र्येण फलसाधनमॆऩ्बदु भक्तियोडु व्यवस्थितविकल्पमागच् चॊल्लुगिऱ ‘‘भक्त्या परमया वापि’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिलुम् सिद्धमॆऩ्गिऱार् इप्पडि नियताधिकारमाग इति । इप्पडि ‘‘भक्त्या परमया वापि प्रपत्त्या वा’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् प्रपत्तिक्कु भक्तियोडु भगवत्प्राप्तिसाधनत्वत्तिल् विगल्बम् सॊल्लियिरुप्पदाल् अधिकारिव्यवस्थैयाल् भक्तितुल्योपायत्वम् कॊण्डाल् ‘‘सम्यक् ज्ञानेन वा मोक्षो गङ्गायां मरणेन वा । प्रणामाद्वापि सुकृताद्भक्त्या वा लभते नरः’’ ऎऩ्गिऱ वचनङ्गळिल् भक्तियोडु विकल्पेन मोक्षसाधनङ्गळागच्चॊल्लप्पट्ट सम्यक्ज्ञानादिगळुक्कुम् भक्तितुल्योपायत्वम् स्वीकरिक्कुम्बडि नेरादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - भक्तिप्रपत्तिकळ् सकिञ्चनाकिञ्चनाधिकारिभेदेन नियतव्यवस्थितङ्गळाग प्रसिद्धमागैयाल्। प्राशस्त्यातिशयन्दोऱ्ऱुगैक्काग वत्तऩैयिति । भक्त्या परमया वापि ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् प्रधानमाऩ भक्त्युपायत्तै मुदलिले यॆडुत्तु अदिल् शक्तियिल्लादवऩुक्कुप् प्रपत्ति ऎऩ्ऱु व्यवस्थै तोऩ्ऱुम्बडि सॊल्लियिरुप्पदालुम्, नान्यथा प्राप्यः ऎऩ्ऱु भक्तिप्रपत्तीतरङ्गळाले नाऩ् प्राप्यऩऩ्ऱु ऎऩ्ऱु निषेधित्तिरुप्पदालुम् प्रपत्तिक्कु अधिकारिव्यवस्थया भक्तितुल्योपायत्वम् सिद्धमाऩालुम्, ‘‘सम्यक्ज्ञानेन वा’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् तत्त्वज्ञानादिगळै उपायमागच् चॊल्लि अन्ततः भक्त्या वा ऎऩ्ऱु प्रधानोपायत्तैच् चॊल्लु कैयाले कीऴ्च्चॊऩ्ऩवैगळै भक्तिद्वारा साधनङ्गळॆऩ्ऱु निर्वहिक्कलामागैयालुम् भक्तियोडु इवैगळै विगल्बित्तुच्चॊऩ्ऩदु नान्यथा प्राप्यः ऎऩ्गिऱ वचनान्तरनिषेधत्ताले अवैगळिऩ् प्राशस्त्यपरमागवे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि विस्तारमागवुपपादित्त एकशब्दार्थषट्कत्तै शिष्यबुद्धिसौकर्यार्थम् कारिगैगळाले सङ्ग्रहिक्किऱार् प्राप्यस्यैवेति । प्रपत्तेरिति उत्तरत्र सर्वत्रान्वयः, व्याजमात्रत्वं – सिद्धोपायतुल्योपायत्वाभावः । अन्योपायैरनन्वयः – भक्त्याद्युपायैस्सहकारितयाप्यपेक्षाभावः । तदङ्गैरपि – भक्त्यङ्गैरपि, असम्बन्धः – सम्बन्धशून्यता, सर्वसाध्येष्वभिन्नता – सर्वसाध्यविषयङ्गळिल् एकोपायत्वम्। इङ्गु सिलर् ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु भगवाऩॊरुवऩैयुमे शरणमागप् पऱ्ऱु ऎऩ्गैयाल् भगवाऩुक्के सिद्धोपायत्वं; न तु लक्ष्म्याः ऎऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्, अवर्गळ् पक्षत्तै अनुवदिक्किऱार् केचित्त्विति । अदै निराकरिक्किऱार् विशिनष्टि तथापीति । यद्यपि एकशब्दार्थत्तिऱ्कु शरणशब्दार्थम् विशेषणमागत् तोऩ्ऱुगिऱदु। तथापि एकशब्दार्थविशेष्यमाऩ अस्मच्छब्दार्थम् लक्ष्मीगुणविग्रहविशिष्टमागैयाले गुणविग्रहङ्गळ्बोले लक्ष्मियुम् विशेषणमागत् तोऩ्ऱुगैयाल् विशिष्टोपायत्वसिद्धिक्कु बाधकमिल्लैयॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि सर्वदा अपृथक्सिद्धविशेषणमाग निऱ्कैयालुम् सङ्कल्पार्हचेतनैयागैयालुम् विशिष्टस्योपायत्वे विशेषणस्याप्युपायत्वम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि विशेषणतया उपायत्वसिद्धिमात्रमऩ्ऱिक्के प्रमाणबलत्तालुम् लक्ष्मिक्कु उपायत्वमुण्डॆऩ्गिऱार् ईश्वरीति । गुणविग्रहादिगळैप्पोले विशेषणमाग निऱ्किऱमात्तिरमळवऩ्ऱिक्के अशेषलोकत्तिऱ्कुम् भगवाऩैप्पोले नियन्त्रियायिरुक्कैयालुम् ‘‘तदिङ्गितपराधीनो विधत्ते’’ ऎऩ्ऩुम्बडि भगवाऩुक्कु प्रियतमैयाय् निऱ्कैयालुम् संश्रितर्गळुडैय रक्षणविषयत्तिल् अवऩ् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सङ्गल्बित्ताल् अवऩोडु कूड इवळुम् सहधर्मचारिणियाय् ‘‘उपायो भवानि’’ ऎऩ्ऱु सङ्गल्बिक्किऱाळॆऩ्ऱुम् ‘‘लक्ष्म्या सहहृषीकेशः’’ इत्यादिप्रमाणङ्गळिल् सॊल्लुगैयालुम् भगवाऩुक्कुप्पोले पिराट्टिक्कुम् उपायत्वम् सुस्थितमामॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु सर्वभूतानामीश्वरी, भगवतः प्रिया, ऎऩ्गिऱ विशेषणद्वयम् हेतुगर्भम्। अनुरूपमायिरुक्कैयालुम् अभिमतैयायिरुक्कैयालुम् सहधर्मचारिणियाग स्मरिक्कप्पट्टाळॆऩ्ऱु करुत्तु।

मामेकं शरणमिति भगवाऩॊरुवऩुक्के उपायत्वम् तोऩ्ऱानिऱ्क ऎप्पडिअवऩुक्कु श्रीविशिष्टत्वम् सॊल्वदु ऎऩ्ऩ? विशेषणमपेक्षिदमाऩाल् तद्विशिष्टत्वम् अवश्यम् तोऩ्ऱुम् ऎऩ्बदै दृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले समर्थिक्किऱार् एकं जगदुपादानमिति । ‘‘एकमेवाद्वितीय’’ मॆऩ्गिऱ श्रुतियिल् ऒऩ्ऱुक्के जगदुपादानत्वम् सॊल्लियिरुन्दालुम् ऎप्पडि अपेक्षितमाऩ सूक्ष्मचेतनाचेतनवैशिष्ट्यम् तोऩ्ऱुगिऱदो, अप्पडिये मामेकं शरण मॆऩ्गिऱविडत्तिलुम् उबायमागच् चॊल्लप्पट्ट भगवाऩुक्कु कीऴ् श्लोकत्तिऱ् सॊऩ्ऩबडि अपेक्षणीयैयाऩ श्रीयिऩुडैय वैशिष्ट्यमुम् तोऩ्ऱुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

दृष्टान्तान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् एकोपास्तीति । ‘‘तमेवैकं जानथात्मानं’’, ‘‘तमेव विदित्वातिमृत्युमेती’’ त्यादिगळाऩ भगवदेकोपासनविधानस्थलत्तिलुम् ऎप्पडि सगुणब्रह्मवादिगळाऩ नमक्कु गुणवैशिष्ट्यम् तोऩ्ऱुगिऱदॆऩ्ऱु कॊळ्ळवेण्डुमो अप्पडिये भगवाऩॊरुवऩुक्के शरणव्रज्यै विधिक्किऱ स्थलत्तिलुम् लक्ष्मीवैशिष्ट्यत्तै अकामऩुमऩुमदिक्कवेण्डुमॆऩ्गै। इप्पडि उबायमाऩ भगवाऩुक्के पत्नीवैशिष्ट्यत्तै यॊप्पुक्कॊण्डाल् भगवाऩुडैय उपायैक्यत्तुक्कु भङ्गम् वारादोवॆऩ्ऩिल्; गुणादिविशिष्टत्वे यथा उपायैक्यत्तुक्कु भङ्गमिल्लैयो अप्पडिये पत्नीविशिष्टत्वेऽपि विशेष्यमाऩ भगवाऩॊरुवऩे उबाय मागैयाले उपायैक्यत्तुक्कु क्षदियिल्लैयॆऩ्गिऱार् यथा गुणादीति । शास्त्रचक्षुषामिति । विशेषणवैशिष्ट्यम् विशेष्यैक्यत्तुक्कु बाधकमागादु ऎऩ्बदै शास्त्रज्ञर्गळॆल्लोरुम् अऱिवार्गळ् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु मामेकं शरणं ऎऩ्गिऱविडत्तिल् भगवाऩॊरुवऩैये उबायमागच् चॊल्लियिरुक्क पिराट्टिक्कु इङ्गु सॊल्लप्पडाद शरण्यान्तर्भावम् कूडुवदु ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩ प्रभाप्रभावत्तुक्कळुक्कु सहवृत्तित्वमिरुप्पदाल् अदिल् ऒऩ्ऱैच् चॊऩ्ऩाल् इतरत्तुक्कुम् ऎप्पडि अन्वयम् वरुमो, अप्पडिये पॆरुमाळुक्कुम् पिराट्टिक्कुम् सहवृत्तित्वत्तै प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगैयाल् अन्द दृष्टान्तत्ताले भगवाऩॊरुवऩैयुमे शरणमागच् चॊल्लियिरुक्कुमिडत्तिलुम् पिराट्टिक्कुम् शरण्यान्तर्भावम् कूडुमॆऩ्गिऱार् प्रभाप्रभावतोरिति । ग्लपयत्यातपः, आह्लादयतिज्योत्स्ना ऎऩ्ऱु प्रभैकळिऩ् कार्यम् सॊऩ्ऩाल् अदिल् प्रभावाऩुक्कुम् अन्वयम् ऎप्पडि तोऩ्ऱुगिऱदो, सूर्यः शोषयति, चन्द्रः शीतळयति ऎऩ्ऱु प्रभावाऩ्गळुडैय कार्यम् सॊऩ्ऩाल् अदिल् आतपज्योत्स्नादिगळुक्कुम् अन्वयम् ऎप्पडित् तोऩ्ऱुगिऱदो अप्पडिये इद् दम्पतिकळिऩ् अन्यतरत्तै शरणमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् इतरत्तिऱ्कुम् शरण्यान्तर्भावम् सिद्धिक्कुमॆऩ्गै। अदऱ्कुक् कारणम् सहवृत्त्यभिधानम्।

इऩि पिराट्टिक्कु उपायत्वत्तै काश्यपादि ऋषिकळुम् सॊऩ्ऩार्गळ्; इद् दिव्यदम्पतिकळुम् सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्गिऱार् स्मरन्तीत्यादिना । मुनयः – काश्यपादिगळ्। संसारार्णवतारिणीं – प्रकृतिसम्बन्धरूपसंसारसमुद्रत्तैत् ताण्डिवैप्पवळाग, स्मरन्तीति । ‘‘सर्वकामप्रदां रम्यां संसारार्णवतारिणीम् । क्षिप्रप्रसादिनीं देवीं शरण्यामनुचिन्तयेत् ॥ यामालम्ब्य सुखेनेमं दुस्तरं हि गुणोदधिम् । निस्तरन्त्यचिरेण’’ ऎऩ्ऱु स्मरित्तार्गळ् ऎऩ्ऱबडि। ऋषिकळ् स्मरित्तदु मात्तिरमऩ्ऱिक्के इद् दिव्यदम्पतिकळुम् सात्वतादिगळिले इन्द उपायत्वत्तै स्वयमूचतुः । ‘‘लक्ष्मीं माञ्च सुरेशेशं द्वयेन शरणं गतः । मल्लोकमचिराल्लब्ध्वा मत्सायुज्यं स गच्छति ॥ मामेकां देवदेवस्य महिषीं शरणं व्रजेत्’’ इति । मामेकामॆऩ्बदु पत्न्नयन्तरव्यावृत्तिपरम्। किं बहुना प्रमाणोपन्यासेन द्वयाख्यकरणमन्त्रत्तिलेये उपायोपेयदशैकळिल् श्रीवैशिष्ट्यम् तोऩ्ऱुगिऱदॆऩ्गिऱार् उपायोपेयेति । द्वयाख्यमन्त्रत्तिलुम् उपायत्व – उपेयत्वप्रतिपादकङ्गळाऩ पूर्वोत्तरखण्डङ्गळिल् पिराट्टियाऩवळ् विशेषणमागच् चॊल्लप्पट्टिरुक्किऱाळ्, अदिल् शेषिकळाऩ तम्बदिगळ्विषयत्तिल् शेषवृत्तिः यथोचिता इष्टा - कैङ्गर्यमाऩदु यथोचितमाग इष्टमायिरुक्किऱदु। आगैयाल् उपायदशैयिलुम् श्रीवैशिष्ट्यत्तै अकामऩुम् ऒप्पुक्कॊळ्ळवेण्डुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

उक्तार्थत्तै निगमित्तुक् काट्टुगिऱार् अत इति । पिराट्टिक्के उपायत्वम् सॊल्लुगिऱ अनन्यपरानेकशक्तियावदु ‘‘चन्द्रां प्रभासां यशसा ज्वलन्तीं श्रियं लोके देवजुष्टामुदाराम् । तां पद्मनीमीं शरणमहं प्रपद्ये’’, ‘‘कामवत्सामृतं दुहाना’’, ‘‘सा नो लोकममृतं दधातु’’, ‘‘श्रियं वसाना अमृतत्वमायन्’’ इत्यादिः । स्मृतिकळावदु - ‘‘संसारार्णवतारिणी’’ ‘‘विमुक्तिफलदायिनी’’ त्यादिगळ्। अवैगळिऩ् अनुसारत्ताले, इह – ‘‘मामेकं शरणं व्रजे’’ त्यादि प्रपत्तिविधायकशास्त्रत्तिल् भगवाऩॊरुवऩैयुमे प्रपत्तव्यऩागच् चॊल्लियिरुन्दालुम् लक्ष्मी विशिष्टऩाऩ ऒरुवऩे प्रपत्तव्यऩागच् चॊल्लप्पट्टाऩॆऩ्गै। इऩि शरणशब्दत्तिऱ्कु व्याख्यानम् सॆय्यक्करुदि लाघवाद् द्वयाधिकारत्तिऱ्सॊऩ्ऩ शरणशब्दार्थत्तै इङ्गु अनुसन्धित्तुक्कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्गिऱार् इङ्गुऱ्ऱै शरणशब्दत्तुक्कुमिति । इङ्गु ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु अर्जुनऩैक्कुऱित्ते शरणवरणम् विहिदमाय्त् तोऩ्ऱुगैयाल् इदु अकिञ्चनाधिकारिसामान्यविषयमाग आगुमो? नह्येकं प्रति शिष्यते ऎऩ्ऱऩ्ऱो शास्त्रम् ऎऩ्ऩ, ‘‘मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये’’, ‘‘सर्वस्य शरणं सुहृत्’’, ऎऩ्गिऱ श्वेताश्वतरश्रुत्याद्यानुगुण्यत्ताल् सर्वविषयमॆऩ्गिऱार् इन्द शरणवरणमित्यादियाल्। ‘‘कृष्णं धर्मं सनातनम्’’ इत्यादिगळिलुम् इऩ्ऩारुक्कु अलौकिकश्रेयस्साधनम्, इऩ्ऩारुक्कु उबायम् ऎऩ्ऱु सङ्गोसित्तुच् चॊल्लामैयाले उपायत्वम् सर्वविषयमागलामॆऩ्गिऱार् कृष्णं धर्मं सनातनमित्यादिना । इप्पडि इदु सर्वविषयमागिल् अन्यशरणऩाऩ भक्तियोगनिष्ठऩुम् इदऱ्कु विषयमागलामोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि यिवऩित्यादि । व्रजधातु गत्यर्थकमाऩालुम् गत्यर्थानां बुद्ध्यर्थत्व मुण्डागैयाले व्रज ऎऩ्गिऱ शब्दम् द्वयत्तिल् प्रपद्ये ऎऩ्गिऱ शब्दम्बोले सपरिकरात्मनिक्षेप रूपबुद्धिविशेषत्तैये सॊल्लुगिऱदॆऩ्गिऱार् व्रज ऎऩ्गिऱ शब्दमुमिति । द्वयत्तिल् अनुष्ठातृविषयामगैयाले उत्तमऩ्; इव्विडत्तिल् अभिमुखचेतनविषयमागैयाले मध्यमऩ्; अर्थत्तिल् भेदमिल्लै यॆऩ्गिऱार् अव्विडमित्यादिवाक्यद्वयत्ताले। परित्यज्याविल् सॊल्लप्पट्ट कार्पण्यत् तैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळुम् इङ्गे उचितपदङ्गळिल्अनुसन्धेयङ्गळॆऩ्गिऱार् इव्वानुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गान्तरङ्गळुमिङ्गे इति । उचितपदङ्गळिले इति । प्रथमपादत्तिल् उपायान्तराशादिपरित्यागत्तैच् चॊल्लुगैयाले प्रातिकूल्यवर्जनमुम्, अव्विडत्तिलेये अर्थादानुकूल्यसङ्कल्पमुम्, बुद्ध्यर्थकमाऩ व्रजशब्दत्तिल् महाविश्वासमुम्, शरणशब्दोपश्लिष्टमाऩ व्रजशब्दत्तिलेये गोप्तृत्ववरणमुम् अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु करुत्तु।

प्रथमपादस्याधिकारिपरत्वे मा शुचः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् आकिञ्चन्यानुसन्धानरूपकार्पण्यम् अनुसन्धेयम्। भक्तिस्थानत्तिल् विधिक्कप्पडुगैयाले इन्द प्रपत्ति अदुबोले असकृदावृत्तमागवेण्डुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सकृत्कृतश्शास्त्रार्थः ऎऩ्गिऱ निर्णयत्तुक्कु इति । इदु भक्तिपोले मोक्षजनकतया भक्तिस्थानापन्नमाऩालुम् भक्तिपोले इदऱ्कु सकृत्कृतश्शास्त्रार्थः ऎऩ्गिऱ अंशत्तिल् अपवादमिल्लैयागैयाल् आवृत्तिप्रसङ्गम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु।

अपवादमिल्लाददोडु प्रपत्तिक्कु सकृत्कर्तव्यत्वे अनुग्राहकप्रमाणमु मुण्डॆऩ्गिऱार् इव्वर्थमिति । इप्पडि प्रपत्ति सकृत्कृतमाय्क्कॊण्डे मोक्षजनकमॆऩ्ऩिल् प्रपत्त्युत्तरक्षणत्तिलेये मोक्षम् वर प्रसङ्गियादो ऎऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडि महोदारऩाऩ इति । स्वाभिप्रायविशेषमॊऴिय इति । शास्त्रार्थत्तै अनुष्टित्त पिऱगुम् फलविळम्बत्तिऱ्कुक् कारणम् महोदारऩाऩ भगवाऩुडैय औदार्यत्तिऩ् कुऱैयिऩालऩ्ऱु। सर्वशक्तऩाऩ अवऩुडैय शक्तियिऩ् कुऱैविऩालऩ्ऱु; किन्तु प्रपत्ति पण्णुमवऩुडैय फलकालत्तैक् कुऱिक्किऱ अभिप्रायविशेषमे ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

स्वाभिप्रायविशेषमेयॊऴिय फलविळम्बत्तुक्कु वेऱु हेदुविल्लैयॆऩ्ऱदाल् स्वाभिप्रेतकालत्तिल् फलजनकत्वम् सिद्धिक्कैयाले अदु प्रारब्धनिवर्तकत्वं विना अनुपपन्नमागैयाल् इन्द प्रपत्तिविद्यैक्कु प्रारब्धनिवर्तकत्वम् भक्त्यपेक्षया विशेषमाग फलिक्किऱदॆऩ्गिऱार् आगैयाले इति । आगैयाले - स्वाभिप्रायव्यतिरिक्तमाऩ विळम्बहेतु इल्लामैयाले। शरणं व्रज ऎऩ्ऱु जीवऩैक्कुऱित्तु शरणवरणत्तै विधिक्कक् कूडुमो? वेदान्तत्तिल् ‘‘य आत्मनि तिष्ठन् य आत्मानमन्तरो यमयति’’ ऎऩ्ऱुम्, मूलमन्त्रत्तिल् नमः ऎऩ्ऱुम् अत्यन्तपरतन्त्रऩाग शिक्षिक्कप्पट्ट जीवऩुक्कु शरणवरणम् कर्तव्यतया विधेयमाग आगादे ऎऩ्गिऱ पक्षत्तै अनुवदिक्किऱार् इव्विडत्तिले सिलरित्यादिना । इदै निरसिक्किऱार् इदु पारतन्त्र्यकाष्ठैयैप् परामर्शियामऱ् सॊऩ्ऩबडि इति । परामर्शियामैयै स्पष्टीकरिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । साङ्ख्यादिगळ् सॊल्लुगिऱबडि जीवऩै अत्यन्तोदासीनऩाक्कि अवऩुक्कु कर्तृत्वमे इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लामल्, जीवः कर्ता, विधिनिषेधशास्त्रयोः प्रयोजनवत्वात्, ऎऩ्ऱु अवऩुक्कु कर्तृत्वत्तै स्थापित्तु ‘‘परात्तु तच्छ्रुतेः’’ ऎऩ्ऱु अदऱ्कु पराधीनत्वत्तैच् चॊल्लियिरुप्पदाले अवऩैक्कुऱित्तु ऒरु कार्यत्तैप् पण्णुम्बडि विधिक्कैयिलुम्, अन्द कर्तृत्वम् पराधीनमागैयाले अवऩ् विधित्तबडि अन्द कार्यत्तैप् पण्णुगैयिलुम् ऒरु विधि बाधकमिल्लै। आगैयाल् विधिकूडा तॆऩ्बदु सम्यक्परामर्शमूलमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि कर्तृत्वत्तै इवऩुक्कु ऒप्पुक्कॊण्डु अवऩुम् अदैच् चुमन्दाल् इवऩुडैय पारतन्त्र्यत्तोडे अदु विरोधियादोवॆऩ्ऩिल्; अवऩ् कॊडुत्त कर्तृत्वत्तै सुमक्कैये पारतन्त्र्यत्तुक्कु अत्यन्तानुगुणम्। अदैच् चुमक्कामैये पारतन्त्र्यविरोधि ऎऩ्ऱु सदृष्टान्तमाग उपपादिक् किऱार् अचित्तुक्कळिति । सुमक्किऱाप्पोले इति । आकाशादिगळ् शब्दादिगुणङ्गळैच् चुमक्किऱाप्पोले ऎऩ्ऱबडि। इवऩुक्कु कर्तृत्वत्तैयॊप्पुक्कॊण्डु अदु पराधीनमॆऩ्बदैक् काट्टिलुम् कर्तृत्वमे इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्वदु युक्तमागादोवॆऩ्ऩिल्; अदु ‘‘योऽन्तरो यमयती’’ त्यादि श्रुतिविरुद्धमागैयाले साङ्ख्यादिमततुल्यमा मॆऩ्गिऱार् इवऩुक्कॊरु वऴियालुम् कर्तृत्वमिल्लैयॆऩ्ऩिलिति । प्रकृत्यविद्यादिगळुक्कु इति । इङ्गु आदिपदत्ताले क्षणिकविज्ञानसन्ततिक्कु परिग्रहम्। प्रकृतिक्कु कर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱदु साङ्ख्यासिद्धान्तम्; अविद्यैक्कु कर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱदु मायावादिसिद्धान्तम्; विज्ञानसन्ततिक्कु कर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱदु बौद्धसिद्धान्तम्; ननु स्वाधीनकर्तृत्वाभ्युपगमत्तालेये कीऴ्च्चॊऩ्ऩ मतत्रयङ्गळ् व्यावृत्तमागादो? अदऱ्कु पराधीनत्वत्तैयुमॊप्पुक् कॊळ्ळवेण्डुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् कर्तृत्वम् स्वाधीनमॆऩ्ऩिलिति । सर्वात्मनियन्ता वॊरुवऩॆऩ्गिऱ अर्थङ् गिडैयामैयाले इति । अन्तर्यामिब्राह्मणत्तिल् ‘‘य इमञ्च लोकं परञ्च लोकं सर्वाणि च भूतानि योऽन्तरो यमयति’’ ऎऩ्ऱु ऒरुवऩुक्के सर्वात्मनियन्तृत्वम् सॊल्लुगिऱ श्रुत्यर्थम् घटियादागैयाले यॆऩ्गै। निरीश्वरसिद्धान्तप् पडियाम् - निरीश्वरमीमांसकसिद्धान्ततुल्यमाम्। प्रसङ्गात् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ पराधीनकर्तृत्वस्वरूपत्तै शोधित्तु निष्कर्षिक्किऱार् ईश्वराधीनमाग वरुम् कर्तृत्वन्दाऩुमिति । ज्ञानचिकिर्षाकृतिमत्वम् कर्तृत्वमॆऩ्ऱु स्थापिक्कप्पोगिऱवराय् मुदलिल् ज्ञातृत्वमात्रमे कर्तृत्वमॆऩ्गिऱ पक्षत्तिल् दोषमरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्ञातृत्वमात्रमॆऩ्ऩिलित्यादिना । इच्छैयिल्लामैयाले पुरुषार्थरुचि तविर प्रसङ्गिक्कुम्; प्रयत्नाभावात् तदुपायानुष्ठानम् तविर प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱबडि। ज्ञातृत्वमुम् इच्छावत्वमुम् सेर्न्दे कर्तृत्वरूपमॆऩ्ऩिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्ञानमुम् अदिऩवस्था विशेषमाऩ इच्छैयुमेयुळ्ळदु इत्यादिना । कर्तृत्वम् प्रवृत्तिघटितमल्लामैयाले ऒरु विधोपायानुष्ठाानमुम् फलमाऩ कैङ्कर्यानुष्ठानमुम् घटियातॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि ज्ञानादिगळिल् प्रत्येकत्तै कर्तृत्वरूपमॆऩ्ऱालुम् उभयम् कर्तृत्वरूपमॆऩ्ऱालुम् अनिष्टम् प्रसङ्गिक्कैयाल् उत्तरोत्तरावस्थाश्रयङ्गळाऩ मूऩ्ऱैयुम् सेर्न्दे कर्तृत्वमॆऩ्ऱु कॊळ्ळ वेण्डुमागैयाले इवै मूऩ्ऱुम् जीवऩुक्कुण्डॆऩ्गिऱार् आगैयालिति । इप्पडि ज्ञानचिकीर्षा प्रयत्नङ्गळ् मूऩ्ऱुम् आत्मावुक्कुण्डॆऩ्ऱाल् ज्ञानातिरिक्तेच्छाप्रयत्नङ्गळ् इल्लै ऎऩ्गिऱ भवदीयसिद्धान्तविरोधम् वारादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदिल्चिकीर्षाप्रयत्नङ्गळिति । लाघवयुक्तियाले इति । चिकीर्षाप्रयत्नङ्गळै पृथग्गुणङ्गळाग ऒप्पुक् कॊळ्ळुगिऱ नैयायिकमतत्तिलेये गौरवम्। अवैगळै अवस्था विशेषापन्नज्ञानमागवे ऒप्पुक्कॊण्डाल् लाघवमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि ज्ञानचिकीर्षाप्रयत्नाश्रयत्वम् कर्तृत्वमॆऩ्ऱाल् ज्ञानादिशून्यङ्गळाऩ रथादिगळुक्कु कर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱ ‘‘रथो गच्छती’’ त्यादिव्यवहारविरोधम् वारादो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् क्रियाश्रयत्वरूपमाऩ कर्तृत्वमित्यादिना । तथाच कर्तृत्वम् द्विविधम् क्रियाश्रयत्वमॆऩ्ऱुम् प्रयत्नाश्रयत्वमॆऩ्ऱुम्। अदिल् क्रियाश्रयत्वरूपकर्तृत्वम् चेतनाचेतनासाधारणमागैयाल् रथो गच्छतीत्याद्यचेतनकर्तृत्वव्यवहारत्तिऱ्कु ऒरुविद बाधकमिल्लै। प्रयत्नाश्रयत्वरूपकर्तृत्वम् चेतनैकान्तमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि प्रयत्नमुम् ज्ञानरूपमॆऩ्ऱाल् अदु कीदृशज्ञानरूपम् ऎऩ्ऱु निरूपिक्कमुडियुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रयत्नमावदु शरीरादीति । तथाच शरीरेन्द्रियव्यापारजनकज्ञानत्वम् प्रयत्नत्वमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। चेतनऩुक्कु सर्वत्र प्रयत्नाश्रयत्वमे सम्भविया निऱ्क क्रियाश्रयत्वरूपकर्तृत्वत् तिऱ्कु चेतनसाधारण्यम् कूडुवदु ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्ञानमात्रत्तुक्कु इत्यादिना । जानाति, भुङ्क्ते ऎऩ्गिऱ विडङ्गळिल् आख्यातत्तिऱ्कु आश्रयत्वमे अर्थम् कॊळ्ळ वेण्डुमागैयाल् तादृशस्थलङ्गळिल् धात्वर्थज्ञानादिरूपक्रियाश्रयत्वमुम् अर्थमागक् कॊळ्ळ वेण्डुमागैयाल् क्रियाश्रयत्वरूपकर्तृत्वम् चेतनसाधारणमागिऱदु। प्रयत्नाश्रयत्वरूपमाऩ चेतनैकान्तकर्तृत्वम् सॊल्लुमिडत्तैक् काट्टुगिऱार् ऒऩ्ऱैत् तऩ् बुद्धियाले उत्पादिक्कुम्बोदु इति । तऩ् बुद्धियाले - इच्छावस्थापन्न ज्ञानत्ताले, इप्पडिप्पट्ट इच्छापूर्वककर्तृत्वम् फलदशैयिल् कैङ्कर्यविषयत्तिल् स्वरूपानुगुणमाऩालुम् उपायविषयत्तिल् अदु स्वरूपविरुद्धमागैयाल् अदै व्रज ऎऩ्ऱु विधिक्कक्कूडुमो ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुम् शङ्गैयै परिहरिक्किऱार् इप्पडिप्पट्ट कर्तृत्वम् कैङ्कर्यमात्रत्तिले यॆऩ्गैयुमुचितमऩ्ऱु इति । उचितमागामैयै उपपादिक्किऱार् अङ्गुमिति । कैङ्कर्यमुम् भगवत्प्रीतिहेतुवागैयाले उपायमाग मुडिगैयाल् उपायकर्तृत्वम् स्वरूपविरुद्धमॆऩ्ऱु सॊल्लुबवर्गळुक्कु अदुवुम् घटियादु ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि कैङ्कर्यकर्तृत्वम्बोले उपायकर्तृत्वमुम् स्वरूपानुगुणमागिल् कर्तृत्वत्यागम् सॊल्लुगिऱ शास्त्रत्तिल्त्याज्यमागच् चॊल्लियिरुक्किऱ कर्तृत्वम् ऎदु ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩ पिऩ्बु कर्तृत्वत्तिल् बन्धहेतुवाऩ आकारमे त्याज्यमिति । अन्द आकारत्तै विविच्य उपपादिक्किऱार् अदॆऩ्ऩिलित्यादिना । इव्वनुसन्धानत्तिल् तिरुत्तमुण्डेयागिलुम् - वैशद्यमुण्डेयागिलुम्, इडुक्कि - कूट्टि, प्रयोजनान्तरत्तैयुमुद्देशित्तु ऎऩ्ऱबडि। ऐश्वर्यकैवल्यादि प्रयोजनान्तरपरर्गळुक्कु भक्तिप्रपत्तिकळुम् बन्धकङ्गळागवे सिद्धङ्गळॆऩ्गिऱार् भक्तिप्रपत्तिकळ्दाऩुमिति । इप्पडि प्रयोजनान्तरार्थमाग कर्तृत्वमे त्याज्यमागैयाल् अनन्यप्रयोजनऩुक्कु कैङ्कर्यकर्तृत्वम् पोल् उपायकर्तृत्वमुम् स्वरूपानुगुणमे ऎऩ्ऱु मुडिक्किऱार् आगैयालिति । इऩि फलदशैयिलुळ्ळ कर्तृत्वत्तिऱ्कुम्, संसारदशैयिलुळ्ळ कर्तृत्वत्तिऱ्कुम् वासि यरुळिच्चॆय्गिऱार् फलदशैयिल् विविधविचित्रकैङ्कर्य कर्तृत्वमिति । ईश्वरेच्छावैचित्रियोडे पॊरुन्दिऩ स्वेच्छैयाले इति । अङ्गुम् कैङ्कर्यकर्तृत्वम् स्वाच्छन्द्यत्ताले वरुमागिलुम् अदु ईश्वरानुगुणमागवे इरुक्कुमॆऩ्ऱबडि। संसारदशैयिलुळ्ळ कर्तृत्वमॆल्लामिति । कैङ्कर्यकर्तृत्वमुम् उपायानुष्ठानकर्तृत्वमुम् सांसारिकव्यापारकर्तृत्वमुमॆऩ्ऱबडि। बहुविधमायिरुक्कुमिति । कर्मानुगुणमाग वरुगैयालुम् रजस्तम उपाधिकङ्गळागैयालुम् इङ्गुळ्ळ कैङ्कर्यकर्तृत्वमुम् पुरुषभेदेन विचित्रमायिरुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इन्द सांसारिककर्तृत्वङ्गळिल् बन्धककर्तृत्वत्तै विविच्य प्रदर्शिप्पिक्किऱार् इदिलित्यादिना । मोक्षकारणकर्तृत्वत्तै निरूपिक्किऱार् भगवत्प्राप्तियिले इत्यादिना मुक्तदशैयिल् कर्तृत्वम् रजस्तम उपाधिकमल्लामैयाल् विलक्षणमॆऩ्गिऱार् इक् गुणत्रयत्तोडु इति । इप्पडि जीवऩुडैय कर्तृत्वत्तै बहुविधमाग निरूपिक्कैयाल् ‘‘कर्ता भोक्ता विज्ञानात्मा पुरुषः’’ ऎऩ्ऱु जीवऩुक्कु कर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱ वाक्यङ्गळुक्कुम्, ‘‘न कर्तृत्वन्न कर्माणि लोकस्य सृजति प्रभुः’’ ऎऩ्ऱु जीवऩुक्कु कर्तृत्वमिल्लै यॆऩ्गिऱ वाक्यङ्गळुक्कुम् विषयव्यवस्थैयाले विरोधपरिहारम् सिद्धमागुमॆऩ्गिऱार् इप्पडियिरुक्कैयालिति । विरोधमिल्लामैयै उपपादित्तुक्काट्टुगिऱार् अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । कर्तृत्वम् इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ प्रमाणम् जीवऩुक्कु कर्तृत्वसामान्यनिषेधपरमऩ्ऱु; किन्तु इवऩुडैय कर्तृत्वत्तिऱ्कु प्रकृतिगुणाधीनत्वत्तैयुम् ईश्वराधीनत्वत्तैयुम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणानुरोधेन निरपेक्षकर्तृत्वनिषेधपरमॆऩ्ऱुम् कर्तृत्वमुण्डॆऩ्ऱु सॊल्लुम् प्रमाणम् ईश्वराधीनमाग वरुम् ज्ञानचिकीर्षाप्रयत्नरूपङ्गळाऩ कर्तृत्वम् जीवऩै आश्रयित्तिरुक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम् विषयव्यवस्थै कॊण्डाल् विरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इन् निष्कर्षप्रकारम् गीतैयिल् सॊल्लप्पट्ट तॆऩ्गिऱार् इन् निष्कर्षप्रकारत्तै इति । अव्विडत्तिल् ‘‘अधिष्ठानन्तथा कर्ता’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् ‘‘दैवञ्चैवात्र पञ्चमं’’ ऎऩ्ऱु ईश्वराधीनत्वमुम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् अव्विडत्तिलिति । ‘‘न दैवं केशवात्परं’’, ‘‘दैवाधीनं जगत्सर्वं’’, इत्यादौ दैवशब्दम् पुरुषोत्तमपरमाग प्रयुक्तमिऱे। इऩि प्रसङ्गात् ईश्वरऩुडैय कारयितृत्वकर्तृत्वोपेक्षकत्वानुमन्तृत्वसहकारित्वङ्गळै विविच्य प्रदर्शिप्पिक्कप्पोगिऱवराय् कारयितृत्वत्तिऱ्कु विषयम् काट्टुगिऱार् इवऩ् जीवऩै इति । कर्तृत्वत्तिऱ्कु विषयम् काट्टुगिऱार् ताऩे प्रवर्तिक्कुम्बोदु इति । उपेक्षकत्वत्तिऱ्कु विषयम् काट्टुगिऱार् ऒऩ्ऱिले इति । अदै प्रथमप्रवृत्तियिले कण्डुगॊळ्वदु। अनुमन्तृत्वतैक् काट्टुगिऱार् अप्पोदु इति । इसैन्दिरुक्कैयाले - अन्द कार्यत्तैये सॆय्युम्बडि ऒप्पुक्कॊण्डिरुक्कैयाले, सहकारित्वत्तैक् काट्टुगिऱार् इळन्दलै सुमक्कुमवऩुक्किति । अडि पॆरुत्तु नुणियिल् कृशमायिरुक्किऱ ऒरु मरत्तिल् इळदाऩ नुणि भागत्तैच् चुमक्कुम् बालऩुक्कु बलिष्ठऩाऩ ऒरुवऩ् पॆरियदाऩ अडि भागत्तैच् चुमन्दु सहकरिक्कुमाप् पोले ऎऩ्ऱबडि। इङ्गु ऒरु कार्यविषयत्तिल् जीवऩैक्काट्टिलुम् ईश्वरऩुक्कु प्रवृत्ति अधिकमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगैक्काग इळन्दलै पॆरुन्दलै यॆऩ्ऱदु। सिल विडत्तिल् ईश्वरऩुक्कुम् कर्तृत्वमिल्लैयॆऩ्बदुबोल् सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळुक्कु तात्पर्यमरुळिच्चॆय्गिऱार् सृष्ट्यादिगळिलित्यादिना । ईश्वरऩ् देवादिसृष्टिकळुक्कु कर्तावाग इरुन्दालुम् देवादिगळुडैय देवत्वमनुष्यत्वादिवैषम्यङ्गळुक्कु अवरवर्गळुडैय कर्ममे कारणमागैयाले अदैप्पऱ्ऱि अकर्तृत्वम् सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।

गुणकर्मविभागश इति । सत्वादिगुणैश्शमादिकर्मभिश्च विभज्य सृष्टमॆऩ्ऱबडि। इऩि जीवऩ् परतन्त्रऩाऩालुम् सर्वविषयसाधारणकर्तृत्वमुडैय ईश्वरऩाले अवऩुक्कु स्वबुद्धिपूर्वकप्रवृत्तिशक्ति कॊडुक्कप्पट्टिरुप्पदाल् अवऩैक्कुऱित्तु व्रज ऎऩ्ऱु विधिक्कक् कुऱैयिल्लै ऎऩ्ऱु निगमिक्किऱार् इप्पडि इत्यादियाल्। इप्पडि जीवऩुक्कु विधिविषयमाम्बडियाऩ कर्तृत्वमुण्डाऩालुम् अदै तऩ्ऩाल् वरुम् नऩ्मै विलैप्पाल्बोले,ईश्वरऩाल् वरुम् नऩ्मै मुलैप्पाल्बोले ऎऩ्ऱु पिळ्ळाऩ् निन्दित्तिरुप्पदाले व्रज ऎऩ्ऱु विधिक्कक्कूडुमो वॆऩ्ऩ पिळ्ळाऩ् वार्तैक्कु भावमरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादियाल्। अवऩाले वरुगिऱदॆऩ्ऱु निऩैक्क वेणुमॆऩ्ऱु तऩ्ऩुडैय पराधीनकर्तृत्वत्तिले तात्पर्यमिति । तऩ्ऩुडैय भक्तिप्रपत्त्यादिकर्तृत्वमुम् अवऩालेये वन्ददॆऩ्ऱु निऩैत्ताल् तऩ्ऩुडैय कर्तृत्वमुम् अदडियाग वरुम् कार्यङ्गळुम् ईश्वरऩाल् वरुम् नऩ्मैयाग मुडियुमागैयाले मुलैप्पाल् तुल्यमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळमेयॊऴिय पराधीनकर्तृत्वत्तिऱ्कु निन्दै सॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

ननु भक्त्यादिगळ्बोले शरणागतिधर्ममुम् कर्तव्यतया विधिक्कप्पडुगैयाल् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? प्रपत्तियिल् विश्वासजननार्थम् शास्त्रत्तिल् भक्ति विधिक्कप्पडुगिऱदे यॊऴिय भक्तिविधियिलेये शास्त्रत्तिऱ्कु तात्पर्यमिल्लैये ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुम् चोद्यत्तै ऒरु कारिकैयाले अनुवदित्तु परिहरिक्किऱार् अन्येति । इङ्गु अन्यशब्दम् प्रपत्तिपरम्। वदन्निति । वादीति शेषः । प्रथमतो भक्तिं विधाय अदिल् दुश्शकतैयैक् काण्बित्तु सुलभमाऩ प्रपत्तियिल् विश्वासत्तै युण्डुबण्णुवदऱ्काग भक्तिविधानमे यॊऴिय अदैये साक्षान्मोक्षोपायमाग विधिप्पदिल् शास्त्रत्तिऱ्कु तात्पर्यमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुम् वादियाऩवऩ् सर्वशास्त्रङ्गळिलुम् अत एव प्रपत्तिशास्त्रत्तिलुम् प्रकारभेदत्ताले अविश्वासत्तै युण्डुबण्णुगिऱाऩॆऩ्गै। इप्पडिये लघुवाऩ अग्निहोत्रत्तिल् विश्वास सिद्ध्यर्थम् ज्योतिष्टोमविधानमॆऩ्ऱुम्, लघुवाऩ नामसङ्कीर्तनत्तिल् विश्वाससिद्ध्यर्थं प्रपत्तिविधानमॆऩ्ऱुम्, प्रक्रियैयाले विहिदङ्गळाऩ सर्वशास्त्रार्थङ्गळिलुम् अविश्वासत्तै युण्डुबण्णु किऱाऩॆऩ्ऱु करुत्तु।

सिलर् ‘‘मदिराबिन्दुमिश्रमाऩ शातकुम्भमयकुम्भगततीर्थसलिलम्बोले अहङ्कारमिश्रमाऩ उपायान्तरम् ऎऩ्गिऱ पिळ्ळाऩ् वाक्यत्तैक्कॊण्डु भक्ति अहङ्कारगर्भमा कैयाल् स्वरूपविरुद्धमॆऩ्बर्गळ्। अदु अनुपपन्नम्। विहितसात्त्विकत्यागपुरस्सरमागप् पण्णुम् भक्तिक्कु अहङ्कारगर्भत्वमे वारादु। अप्पडि वन्दाल् स्वरूपविरुद्धम् ताऩे यॆऩ्ऱाल् प्रपत्तियिलुम् अहं करोमि ऎऩ्ऱु अहङ्कारम् कलसिऩाल् अदुवुम् स्वरूपविरुद्धमागवे मुडियुमॆऩ्गिऱार् मद्योपहत ऎऩ्गिऱ कारिगैयाल्। सिलर् स्तोत्ररत्नत्तिल् अवसानत्तिलुळ्ळ ‘‘पितामहं नाथमुनिं विलोक्य प्रसीद मद्वृत्तमचिन्तयित्वा’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले सॆय्यप्पट्ट अपराधक्षामणम् ‘‘त्वत्पादमूलं शरणं प्रपद्ये’’ ऎऩ्ऱु ताऩ् मुऩ्बु पण्ण शरणागतिक्कु प्रायश्चित्तमागच् चॆय्ददु ऎऩ्बर्। अदैयुम् ताऩ् प्रपत्तिपण्णिऩबोदु अहङ्कारस्पर्शम् नेर्न्दिरुक्कुमो ऎऩ्गिऱ शङ्गैयाले क्षामणम् पण्णिऩारॆऩ्बदाग निर्वहिक्कवेण्डुमेयॊऴिय ताऩ् पण्णिऩ प्रपत्तियैये अपराधमाक्कि अदऱ्कु क्षामणम् पण्णिऩारॆऩ्बदाग ऎण्णलागादॆऩ्गिऱार् आगैयाल् प्रसीद मद्वृत्तमचिन्तयित्वेति । प्रपत्ति शास्त्रीयमाऩालुम् अदै अस्वतन्त्रऩाऩ ताऩ् सॆय्गैयाल् अपराधमाग मुडियुम्। आगैयाले अदऱ्कागवे अन्तिमश्लोकत्तिल् क्षामणमॆऩ्ऩिल्; ‘‘पितामहं नाथमुनिं विलोक्य प्रसीद मद्वृत्तमचिन्तयित्वा’’ ऎऩ्गिऱ पूर्वाचार्यपुरस्कारादिरूपमाऩ अन्द क्षामणत्तैयुम् अस्वतन्त्रऩाऩ ताऩ् पण्णुगैयाल् अदुवुम् अपराधमाय् मुडिन्दु अदऱ्कागवुम् क्षामणम् पण्णवेण्डिवरुमागैयाल् अनवस्थै प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्गिऱार् अप्पडियागिलित्यादिना । इदऱ्कु परिहारत्तै शङ्गित्तु प्रतिबन्द्या समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु स्वपरनिर्वाहकमागिलिति । इदु - इन्द क्षामणमाऩदु, स्वपरनिर्वाहकमागिल् – स्वानुष्ठानत्ताले वरुमपराधत्तिऱ्कुम् परमाऩ प्रपत्त्यनुष्ठानत्ताले वरुमपराधत्तुक्कुम् क्षामणमागुमॆऩ्ऩिल्, प्रपदनमुम् स्वपरनिर्वाहकमॆऩ्ऩलामिति । पापङ्गळुक्कॆल्लाम् प्रायश्चित्तमागप् पण्णिऩ मुऩ्बु सॆय्द प्रपत्तिये स्वानुष्ठानत्ताले वन्द दोषत्तिऱ्कुम् प्रायश्चित्तमागलामॆऩ्ऱबडि। इप्पडि यथाशास्त्रानुष्ठितमाऩ प्रपत्तियैयुम् कुतर्कङ्गळाले दोषमाक्किऩाल् इदै अनुष्ठित्त पूर्वाचार्यर्गळॆल्लाम् दुष्टर्गळाग मुडिगैयाल् अवर्गळै मुऩ्ऩिडुवदे दोषमामॆऩ्ऱु इप्पक्षत्तिल् दूषणान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु सॊल्लुम् कुतर्कङ्गळाले इति । अऱुगैयाले - तीरुगैयाले, मुडिगैयाले यॆऩ्ऱबडि। इप्पडि प्रपदनम् अपराधरूपमागादु। अदऱ्काग क्षामणम् वेण्डामॆऩ्ऱाल् स्तोत्रत्तिल् आद्यन्तङ्गळिल् आचार्यपुरस्सरणत्तिऱ्कु प्रयोजनमॆऩ् ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय् किऱार् आगैयाल् इस् स्तोत्रत्तिलिति । आगैयाल् - अहङ्कारस्पर्शमिल्लाद प्रपदनमपराधमागादागैयाले, अपेक्षितमायादलिति । ‘‘गुरुं प्रपद्य प्रथमन्तद्गुरूंश्च ततो हरि’’ मित्यादिगळिऱ्पडि भगवत्प्रपत्तिक्कु आचार्यपुरस्कारमपेक्षितमॆऩ्ऱु करुत्तु।

वैकल्यपरिहारार्थमायादलिति । प्रातिकूल्यवर्जनाद्यङ्गङ्गळिल् सम्भावितमाऩ वैकल्य परिहारार्थमायॆऩ्ऱबडि। इप्पडि स्तोत्रत्तिल् सफलमाग स्थापिक्कप्पट्ट आचार्यपुरस्कारकर्तृत्वत्तै दृष्टान्तमाक्कि शास्त्रीयङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळिऩ् पराधीनकर्तृत्वत्तिलुम् दोषमिल्लै यॆऩ्ऱु मुडिक्किऱार् इव् वाचार्य पुरस्कारत्तिऱ्पोले इति । प्रपत्त्यादिगळिलिति । इङ्गु आदिपदत्ताल् भक्तिपरिग्रहः । निषेधशास्त्रम् कर्तृत्वमात्रावलम्बियागैयालुम् जीवऩुक्कु पराधीनकर्तृत्वम् प्रामाणिकमॆऩ्ऱु इङ्गे स्थापिक्कप्पट्टबडियालुम् ’’जीवऩुक्कु कर्तृत्वमे किडैयादागैयालुम् पारतन्त्र्यज्ञानमिरुप्पदालुम् पापम् लेपियादु’’ ऎऩ्गिऱ पक्षमुम् निरस्तमॆऩ्गिऱार् इप्पडि पराधीनकर्तृत्वम् प्रामाणिकमागैयाले इति । मुमुक्षुवैक् कुऱित्ते ‘‘बाल्येन-तिष्ठासेत्’’ ऎऩ्ऱु उपनिषत्तिल् कामचारत्तै विधित्तदुबोल् तोऩ्ऱुगैयाल् प्रपन्नऩुक्कु निषिद्धम् लेपियादु ऎऩ्ऱु सॊल्लवेण्डावो ऎऩ्ऩ, अङ्गु सॊऩ्ऩ बाल्यम् कामचारमऩ्ऱॆऩ्गिऱार् मुमुक्षुवुक्कु इत्यादिना । कामचारमऩ्ऱागिल् मऱ्ऱॆदॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् स्वमाहात्म्यानाविष्कारमात्तिरमॆऩ्ऩुमिडमिति । वयोऽवस्थाविशेषरूपमाऩबाल्यत्तै विधिक्क मुडियादागैयालुम् कामचारादिगळ् ‘‘नाविरतो दुश्चरितात्’’ ऎऩ्ऱु निषिद्धङ्गळागैयालुम् स्वमाहात्म्यानाविष्करणरूपबाल्यमे विधेयमॆऩ्ऱु अनाविष्काराधिकरणत्तिले समर्थितमॆऩ्ऱबडि। ‘‘अनिष्टमिष्टं मिश्रञ्च’’, ‘‘हत्वापि स इमान् लोकान्’’ इत्यादौ प्रपन्नऩुक्कु (सन्न्यासिक्कु) बुद्धिपूर्वोत्तराघम् लेपियादॆऩ्ऱु गीताचार्यऩरुळिच्चॆय्यविल्लैयो वॆऩ्ऩ अन्द वसनङ्गळुक्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनिष्टमिष्टमिति । हत्वापि ऎऩ्बदुम् प्रकरणात् धर्मयुद्धविषयमॆऩ्गिऱार् हत्वापीति ।

ऒरुवऩ् सिद्धौषधत्तै सेवित्ताऩागिल् अदिऩ् माहात्म्यत्ताले औषधसेवोत्तरकालिकापथ्यमॆल्लाम् पोक्कडिक्कप्पडविल्लैयो, अदुबोले ऒरुवऩ् प्रपत्तियै अनुष्ठित्ताल् अदुदाऩे प्रपत्त्युत्तरकालिकबुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् उपमर्दम् सॆय्यादो इत्यादिकुचोद्यङ्गळॆल्लाम् ‘‘इहैव केचिदुपक्लेशा भवन्ति’’, ‘‘अपायसम्प्लवे सद्यः प्रायश्चित्तं समाचरेत्’’ ‘‘प्रायश्चित्तिरियं सात्र यत्पुनश्शरणं व्रजेत्’’ इत्यादिबहुशास्त्रङ्गळाले ध्वंसितमॆऩ्गिऱार् उपभुक्तौषधेति । मन्वादिगळ् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् जीवितात्ययादिरूपापत्कालत्तिल् लेपियादॆऩ्ऱे व्यवस्थै पण्णिऩार् कळॆऩ्गिऱार् मन्वादिगळुमिति । आदिशब्दत्ताले व्यासरुक्कु ग्रहणम्। मन्वादिगळ् सॊऩ्ऩदु अब्रह्मविद्विषयमऩ्ऱो, उत्कृष्टतरर्गळाऩ ब्रह्मवित्तुक्कळुक्कु उत्तराघम् अनापत्तिलुम् लेपियादॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डावो वॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् इदु ब्रह्मवित्तुक्कुमिति । दृष्टान्तरूपेण साधितमायिऱ्ऱु इति । ‘‘तद्दर्शना’’ दिति सूत्रखण्डेन ब्रह्मविदग्रेसरस्य चाक्रायणस्योषस्तेः प्राणसंशयापत्तावेव इभ्यात्कुल्माषखादनत्तै दृष्टान्तमागक् काट्टि अब्रह्मवित्ताऩ प्राणविद्यानिष्ठऩुक्कु सर्वान्नीनत्वत्तै साधित्तिरुप्पदाल् ब्रह्मवित्तुक्कुम् आपत्कालत्तिलेये सर्वान्नीनत्वम् ऎऩ्बदु तुल्यमॆऩ्ऱु करुत्तु।

उत्तराघाश्लेषनिरसनत्तैनिगमिक्किऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - आत्मावुक्कु पराधीनकर्तृत्वमुण्डॆऩ्ऱु साधिक्कप्पट्टबडियालुम् निषेधशास्त्रम् कर्तृत्वमात्रावलम्बियागैयालुमॆऩ्ऱबडि, ऒरुबडिक्कुम् - आपत्तिलो अनापत्तिलो ऎऩ्ऱबडि, परपक्षमाम् - भाष्यकारसिद्धान्तभिन्नसिद्धान्तमाम्। इङ्गु सिलर् ‘‘आत्मदास्यं हरेः स्वाम्यं स्वभावञ्च सदा स्मर’’ इत्यादिगळै आपाततः ग्रहणम्बण्णि सम्बन्धज्ञानामात्रमे मोक्षसाधनमागैयाल् व्रज ऎऩ्ऱु मोक्षसाधनमाग वेऱु ज्ञानम् विधेयमऩ्ऱॆऩ्बर्। अवर्गळ् मदत्तैयनुवदित्तु निरसिक्किऱार् इव्विडत्तिले सिलरिति । अन्यपरङ्गळाक्कि – इममर्थञ्जानीहि ऎऩ्बदु पोल् ऎऩ्ऩै उपायमागत् तॆरिन्दुगॊळ् ऎऩ्ऱु उपायत्वज्ञानबोधनपरमाक्कि, इत्यादिगळिल् तात्पर्यगतिकळैयुम् परामर्शियादे इति । इव्वचनङ्गळिऩ् तात्पर्यत्तै परामर्शित्ताल् प्रपत्तिक्कुम् मूलमाऩ सम्बन्धज्ञानत्तिऩ् प्राशस्त्यम् सॊऩ्ऩदाग मुडियुमेयॊऴिय विधेयमाऩ प्रपत्तियै निषेधित्तदाग आगादॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदु भक्तिप्रपत्त्यादिविधिस्वारस्यविरुद्धमिति । व्रज, शरणं श्रयेत्, तमेव शरणङ्गच्छ इत्यादिविधिस्वारस्यविरुद्धमॆऩ्ऱबडि। शास्त्र जन्यसम्बन्धज्ञानमे इङ्गु विधेयमागलागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् रागप्राप्तश्रवणमननङ्गळाले इति । शास्त्रजन्यज्ञानत्तै - शास्त्रजन्य सम्बन्धज्ञानत्तै, सम्बन्धज्ञानम् विधेयमल्लाविडिलुम् अविधेयमाऩ अन्द ज्ञानत्तालेये मोक्षम् वरलागादो ऎऩ्ऩ, वारादॆऩ्ऱु पूर्वमेव स्थापितमॆऩ्गिऱार् अविधेयज्ञानत्तै इति । ‘‘योऽन्यथा सन्तमात्मान’’ मित्यादिगळुक्कुम् प्रपत्त्यादिविधिकळुक्कुम् विरोधमिल्लै। प्रत्युत सम्बन्धज्ञानम् परम्परया उपकारकमॆऩ्गिऱार् आऩबिऩ्बु इति । आऩबिऩ्बु - अविधेयमाऩ सम्बन्धज्ञानमात्रम् मोक्षसाधनमागादाऩबिऩ्बु, प्रपत्तिस्वरूपत्तै प्रदर्शिप्पिक्किऱार् अवऱ्ऱिलिति । भक्तिप्रपत्त्योर्मध्य इत्यर्थः । इन्द भरसमर्पणम् सम्बन्धज्ञानविशिष्टमागवे फलजनकमागैयाल् घटकमाऩ सम्बन्धज्ञानत्तैये उपचारत्ताले प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्गिऱार् इदु सम्बन्धानुसन्धानगर्भमागवेणुमिति । सपरिकरात्मरक्षाभरसमर्पणम् प्रपत्ति यॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् अप् परिकरादिगळैयुम् निरूपिक्कवेण्डावो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इब् भरन्यासरूपप्रपत्तियिऩ् स्वरूपपरिकराधिकारादिगळै इति । मुऩ्बे – प्रपत्तियोग्यपरिकरविभागसाङ्गप्रपदनाधिकारङ्गळिले।

इऩि कीऴ्च्चॊऩ्ऩ एकशब्दत्तिऩुडैय आऱु अर्थङ्गळैयुम् शरणवरणत्तिलुम् शोकनिवृत्तियिलुमुपयुक्तङ्गळाम्बडि ऒरु पाट्टाले सङ्ग्रहित्तुक्काट्टुगिऱार् सादऩ मुमिति । सादऩमुम् - साधनमुम्, प्रापकमिति यावत्, नऱ्पयऩुम् - नल्ल फलमुम्, प्राप्यमिति यावत्। नाऩेयावऩ् - नाऩॊरुवऩे यावऩ्, इदऩाल् प्राप्यस्यैव प्रापकत्वम् सॊल्लप्पट्टदु। सादगऩुम् - साधकऩुम्, प्रपत्तिक्कु साधकऩाऩ कर्तावुमॆऩ्ऱबडि। ऎऩ् वसमाय् - नाऩ् कॊडुत्त करणकळेबरादिगळैक्कॊण्डु स्वतन्त्रऩऩ्ऱिक्के ऎऩक्कु परवशऩाय्, ऎऩ्ऩैप्पऱ्ऱुमिति । इदऩाल् शरणवरणम् पण्णुगैयाले तऩक्कु उण्डाऩ प्राधान्यम् कऴिक्कप्पट्टदु। तथाचोक्तम् स्वप्राधान्यनिवारणमिति । सरण नॆऱि - शरणागति ऎऩ्गिऱ मार्गमुम्, उमक्कुच् चादऩमुमऩ्ऱु - प्रधानसाधनमुमऩ्ऱु, इदऩाल् प्रपत्तेर्व्याजमात्रत्वम् सॊल्लप्पट्टदु। सादऩङ्गळ् - कर्मयोगज्ञानयोग भक्तियोगङ्गळ्, इन्निलैक्कु - इन्द शरणागतिक्कु, ओरिडैयिल् - ऒरु सहकारिस्थानत्तिल्, निल्ला - निल्लादु। इदऩाल् ‘‘अन्योपायैरनन्वयः’’ ऎऩ्गिऱ अर्थम् काट्टप्पट्टदु। वेदऩै - दुःखत्तोडु, सेर् - सेर्न्द, वेऱङ्गम् - आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यतिरिक्तकृच्छ्र साध्यङ्गळाऩ अङ्गङ्गळ्, इदऩिल् - इन्द प्रपत्तियिल्, वेण्डा - अङ्गतया स्वीकार्यङ् गळऩ्ऱु। इदऩाल् तदङ्गैरप्यसम्बन्धम् सॊल्लप्पट्टदु। इव्विरण्डुम् शोकनिवृत्तिक्कुपयुक्तङ्गळागिऱऩ। वेऱॆल्लाम् - प्रपत्तिव्यतिरिक्तोपायङ्गळॆल्लाम्, निऱ्कुम् निलै - इरुक्किऱ स्वभावत्तिल्, अदावदु - अदुगळुडैय तत्तत्पुरुषार्थसाधनतास्वभावत्तिले यॆऩ्ऱबडि। नाऩे निऱ्पऩ् - नाऩॊरुवऩुमे निऱ्पऩ्। इदऩाल् सर्वसाध्येष्वभिन्नता सॊल्लप्पट्टदु। इदु उपायत्तिलुम् शोकनिवृत्तियिलुमुपयुक्तमागिऱदु। तूदऩु मायित्यादि । तूदऩॆऩ्ऱदाल् सौलभ्यसौशील्यादिगळ् सॊल्लप्पट्टदु। नादऩॆऩ्बदाल् स्वामित्वपरत्वादिगळ् सॊल्लप्पट्टदु। इवैयिरण्डुम् आश्रयणत्तिऱ्कुम् शोकनिवृत्तिक्कुम् उपयुक्तमाम्। ऎऩ्ऩैप्पऱ्ऱि - ऎऩ्ऩै आश्रयित्तु, सोगन्दीर् - उऩक्कु सम्भावितमाऩ शोकङ्गळै यॆल्लाम् विट्टुविडु, ऎऩ - ऎऩ्ऱु, उरैत्ताऩ् - लोकोज्जीव-नार्थमाग अर्जुनऩुक्कुपदेशित्त कृष्णऩ्, सूऴ्गिऩ्ऱाऩे - अद्यापि अस्मदादिगळै वळैत्तुक् कॊळ्ळुगिऱाऩ्। जीवऩ्गळुडैय उज्जीवनव्यापारसिद्ध्यर्थम् स्वयमेव प्रवर्तिक्किऱाऩॆऩ्ऱबडि।

इप्पडि पूर्वार्धत्तिऱ्कु व्याख्यानम् पण्णि उत्तरार्धत्तिऱ्कु व्याख्यानम् पण्णप्पोगिऱ वराय् द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिल् सॊऩ्ऩ उपायविवरणपरम् पूर्वार्धमॆऩ्ऱुम्, उत्तरखण्डत्तिल् सॊऩ्ऩ इष्टप्राप्त्यनिष्टनिवृत्तिरूपफलङ्ळिल् नमश्शब्दत्ताले सङ्क्षिप्तमाऩ अनिष्टनिवृत्तिरूपोपेयविवरणपरम् उत्तरार्धमॆऩ्ऱुम् पूर्वोत्तरार्धत्तुक्कु सङ्गतियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि इति । पूर्वार्धत्ताले अकिश्चनऩाऩ अधिकारियिऩ् कृत्यत्तै यरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्ऱुम्, उत्तरार्धत्ताले स्वीकृतभरऩाऩ तऩ्ऩुडैय कृत्यत्तैच् चॊल्लि शोकित्त अर्जुनऩैत्तेत्तुगिऱाऩॆऩ्ऱुम् सङ्गत्यन्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु पूर्वार्धत्ताले इति । अधिकारिकृत्यत्यमावदु शरणवरणत्ताले शरण्यऩै वशीकरिक्कै। तऩ् कृत्यमावदु सर्वपापत्तिल् निऩ्ऱुम् विमोचनम् पण्णुगै। इऩि मोक्षयिष्यामि ऎऩ्गिऱविडत्तिल् उत्तमऩालेये अहंशब्दमाक्षिप्तिमायिरुक्क अहंशब्दम् पृथक्काग वेण्डुमो ऎऩ्ऱु अहंशब्दवैयर्थ्यत्तै आशङ्गित्तु प्रयुक्तमाऩ सर्वनाम अहंशब्दत्ताले विवक्षितमाऩ विशेषार्थङ्गळॆल्लाम् तोऩ्ऱुमागैयाले अदु सार्थकमॆऩ्गिऱार् इव्विडत्ति लित्यादिना । अर्थस्वभावत्ताले - प्रमाणप्रसिद्धमाऩ तत्तदहंशब्दस्वभावत्ताले, आदिपदत्ताले सार्वज्ञ्यादिग्रहणम्। अघटितघटनाशक्तिवाचकमाऩ अहंशब्दत्तै सावधारणमाक्कि नाऩे मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱाल् तात्पर्यवृत्तियाले अघटितघटनासामर्थ्यत्ताले बन्धनम् पण्णिवैत्त नाऩे मोचिप्पिक्किऱेऩॆऩ्गिऱ अर्थम् किडैक्कुम्, तादृशसामर्थ्यशालियाऩ नाऩे विडुविक्किऱेऩ् ऎऩ्ऱाल् सामर्थ्यमिल्लाद मदितरर्गळाले विडुविक्कमुडियादॆऩ्ऱु अर्थमुम् तात्पर्यवृत्तियिऩाले तोऩ्ऱुम् ऎऩ्ऱु ऎण्णि अहंशब्दतात्पर्यार्थत्तै अप्पडिये काट्टुगिऱार् अपराधम् पण्णिऩवऩै इति । भगवाऩे बन्धमोक्षत्तिल् स्वतन्त्रऩ्ऎऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् इव्वर्थमिति । मोक्षदो भगवान्विष्णुरिति । इङ्गु विष्णुरेवेत्यवधारणम् विवक्षितम्। ‘‘सर्वस्माच्च परो विष्णुर्न समोऽनेन कश्चन । मोक्षदोऽप्येक एवासौ भृत्यकृत्यस्य मोक्षदः’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणमुम् विवक्षितम्। पशव इति । पशवः – जीवात्मानः, पाशिताः – कर्मरूप-पाशिताः – कर्मरूपपाशत्ताले कट्टप्पट्टार्गळ्। परमेणेति । पुरुषेणेति शेषः । स्वलीलया – स्वलीलार्थम्, प्रयोजने तृतीया । इऩि इन्द अहंशब्दत्तिऱ्कु सर्वविरोधिनिवर्तकमाऩ निरङ्कुशस्वातन्त्र्यत्तिले नोक्कु ऎऩ्गिऱार् इव्वहं ऎऩ्गिऱ पदत्तिले ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। मुऩ्ऩे निऱ्किऱदु - प्राधान्येनानुसन्धेयमॆऩ्ऱबडि। सहजकारुण्यादिगळ् अदऱ्कु सहकारियाय् निऱ्किऩ्ऱऩ ऎऩ्गिऱार् सहजकारुण्यादिगळ् पेरणियायित्यादिना । सर्वज्ञत्वादिगळ् आदिशब्दार्थम्। पेरणि – प्रबलसहकारियाऩ मूलबलम्, इळवणि - आगन्तुकसहकारि, युद्धत्तिल् नासीरभटऩुक्कु प्रबलसहकारियाऩ मूलबलत्तिऱ्कु पेरणि ऎऩ्ऱुम्, मध्यत्तिल् आगन्तुकमाग वरुम् सेऩैक्कु इळवणि ऎऩ्ऱुम् द्राविडव्यवहारम्। सहजकारुण्यादिगळ् पेरणियागुम् प्रकारत्तैयुम् प्रसादविशेषम् इळवणियागुम् प्रकारत्तैयुम् उपपादित्तुक्काट्टुगिऱार् अदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलिति । कारुण्यम् तऩक्कॊरु कारणान्तरत्ताले अपेक्षैयऩ्ऱिक्के सहजमाय् प्रधानकारणमायिरुक्कैयालुम् कर्तावुक्कुम् तॆरियाद यादृच्छिकादिगळैक्कॊण्डु उपायादिगळै मूट्टि भगवाऩुडैय प्रसादत्तै उण्डुबण्णुगैयालुम् अदु मूलबलमागिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

उपायत्ताले उण्डाऩ इप्प्रसादविशेषमागन्तुकमाय् निरङ्कुशस्वातन्त्र्यत्तिऱ्कु उपोद्बलमाय् निऱ्कैयाले इळवणियागिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि रक्षणोपयुक्तमाऩ सर्वाकारविशिष्टपरमागैयाले इव्वहंशब्दम् सावधारणमाग फलितमॆऩ्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना । इऩि त्वा ऎऩ्गिऱ शब्दत्तिऱ्कु व्याख्यानमरुळिच् चॆय्गिऱार् त्वा ऎऩ्ऱदु इति । न त्वेवाहमिति । त्वा शब्दम् गीतैयिल्नत्वेवाहं ऎऩ्ऱारम्बित्तु उपदिष्टमाऩ चिदचिद्विवेकत्तोडु कूडिऩवऩाय् ‘‘ज्ञानी त्वात्मैव मे मतम्, बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवान्मां प्रपद्यते । वासुदेवस्सर्वमिती’’ त्याद्युपदेशत्ताले ऐश्वर्यादिगळिल् विरक्तऩाय् भगवत्प्राप्तियिल् अभिनिविष्टऩाय् अदऱ्कु उपायमाऩ ‘‘मन्मना भव मद्भक्तः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ भक्त्युपायत्तिलशक्तऩाय् प्राप्यऩाय् समर्थऩुमाऩ ऎऩ्ऩिडत्तिल् शरणं व्रज ऎऩ्ऱबडि भरन्यासम् पण्णिऩवऩाय् सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्ऩुम्बडि कर्तव्यान्तर शून्यऩाय् अभिमुखचेतनऩाऩ अर्जुऩऩैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

उक्तमाऩ ‘‘अहं’’, ‘‘त्वा’’ ऎऩ्गिऱ पदद्वयत्तिऩुडैय अर्थङ्गळै अनुवदित्तुक्कॊण्डु सर्वपापशब्दत्तिऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि बन्धेति । पापमावदु शास्त्रवेद्यमाऩ अनर्थसाधनमिति । फलान्तरसाधनङ्गळाऩ पुण्यङ्गळुम् मुमुक्ष्वपेक्षया अनर्थसाधनङ्गळागैयाले अवैगळुम् मुमुक्षुवुक्कु उपायङ्गळामॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले इन्द लक्षणम् सॊल्लप् पट्टदु। अनर्थमिरण्डुविदमॆऩ्गिऱार् अनर्थमावदु इति । प्रतिकूलप्राप्तिरिति । प्रतिकूलम् - अनिष्टम्, अदिऩ् प्राप्तियुम्, अनुकूलनिवृत्तियुम् - अनुकूलम् - इष्टम्, तन्निवृत्तियुम्। इऩि कीऴ्च्चॊऩ्ऩ लक्षणानुगुणमाग लक्ष्यकोटियिल् सांसारिकफलजनकमाऩ पुण्यङ्गळुम् प्रविष्टङ् गळॆऩ्गिऱार् इङ्गु पापशब्दमिति । सांसारिकस्वर्गादिफलम् सिलर्क्कु अनुकूलमागत् तोऩ्ऱ विल्लैयो वॆऩ्ऩ? अदैयुम् भगवत्स्थानापेक्षया निरयमाग प्रमाणम् सॊल्लुगैयाल् निरयहेतुवाऩ पापत्तोडु स्वर्गादिजनकपुण्यत्तिऱ्कु वासियिल्लै यॆऩ्गिऱार् एते वै निरया इति । इप्पडि अनर्थहेतुवागैयालेयिऱे मुमुक्षुवुक्कु त्रैवर्गिकधर्मत्यागमुम् विधिक्कप् पट्टदॆऩ्गिऱार् आगैयालेयिऱे मुमुक्षुवुक्कु इति । इप्पडि पुण्यपापङ्गळिरण्डैयुम् विड वेण्डुमॆऩ्बदिल् नम्माऴ्वार् पासुरत्तै प्रमाणमागक् काट्टुगिऱार् इरुवल्विऩैगळुञ्जरित्तु इत्यादिना । इरु - इरण्डु वगैप्पट्ट, वल् - दृढमाऩ, विऩैगळुम् - सुकृतदुष्कृतरूपङ्गळाऩ पापङ्गळैयुम्, सरित्तु - पोक् कडित्तु, श्रुतिस्मृतिकळ् सॊल्लुगिऱदु इति । ‘‘तत्सुकृतदुष्कृते धूनुते’’ ऎऩ्गिऱदु मुदलाऩ श्रुत्यादिगळ् सॊल्लुगिऱदु। इऩि बहुवचनत्तिऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि पुण्यपापेत्यादिना । इप्पडि बहुवचनत्ताले असङ्कोचन्यायत्ताले पापानन्त्यम् सॊल्लप् पट्टाल् सर्वशब्दम् व्यर्थमाय् मुडियादो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु अदऩाले सङ्ग्राह्यमाऩ अर्थङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इऩि सर्वशब्दत्ताले इति । प्राप्तिविरोधियाऩ कर्मत्तुक्कुक् कारणमायुम् कार्यमायुम् वरुगिऱ इत्यादि । इङ्गु पापशब्दत्ताले भगवत्प्राप्तिक्कु विरोधिकळाऩ पापङ्गळे सॊल्लप्पडुगिऱदुगळ्। अवैगळ् सकारणङ्गळाय् सकार्यङ्गळाय् सानुबन्धङ्गळायुमिरुक्कुमागैयाल् अवैगळोडेसेर्न्दे पापमोक्षणम पेक्षितमागैयाल् अवैगळॆल्लाम् सर्वशब्दत्ताले विवक्षितमॆऩ्ऱु करुत्तु।

कारणमायुम् कार्यमायुम् वरुगिऱ अविद्यै ऎऩ्ऱु अन्वयित्ताल् देहात्मभ्रमादिरूपमाऩ अविद्यै प्राप्तिविरोधकर्मत्तुक्कु कारणमायिरुक्कुमॆऩ्ऱुम् अन्द कर्मत्ताले पुनरपि देहात्मभ्रमादिरूपाविद्यै कार्यमाग उण्डागुमॆऩ्ऱुम् अर्थम् कॊळ्ळलाम्। अल्लदु कारणमाय् वरुगिऱदु अविद्यै ऎऩ्ऱुम् कार्यमाय् वरुगिऱदु विपरीतवासऩै मुदलाऩदुगळॆऩ्ऱुमन्वयित्तु अर्थम् कॊळ्ळलाम्। विपरीतवासऩैयावदु शब्दादिविषयवासऩै। शब्दादिविषयकरुचिः विपरीतरुचिः, स्थूलप्रकृतिः – स्थूलशरीरम्, सूक्ष्मप्रकृतिः – सूक्ष्मशरीरम्। इन्द सर्वपापशब्दार्थत्तै गद्यत्तिले मूऩ्ऱु चूर्णिकैयाले यरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इप्पडि सर्वपापेभ्यः ऎऩ्गिऱ इति । सर्वपापेभ्यः ऎऩ्गिऱ शब्दत्ताले सॊल्लप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। शाब्दमागवुमार्थमागवुमिति । मनोवाक्कायैः ऎऩ्गिऱ प्रथमचूर्णिकैयाले कर्मरूपपापङ्गळुम्‘‘अनादिकालप्रवृत्तं विपरीतज्ञानमात्मविषयं’’ ऎऩ्गिऱ द्वितीयचूर्णिकैयाल् ज्ञानरूपपापमुम् ‘‘मदीयानादिकर्मप्रवाहप्रवृत्तां’’ ऎऩ्गिऱ तृतीयचूर्णिकैयाले प्रकृतिरूपपापमुम् सॊल्लप्पट्टदु। आर्थमाग वासनारुच्यादिगळ् सॊल्लप्पट्टऩ। ननु ‘‘क्षपयित्वाऽधिकारान्’’, ‘‘अनारब्धकार्ये एवे’’ त्यादिप्रमाणङ्गळिल् आरब्धकार्यङ्गळाऩ पाबङ्गळ् अनुभवैकनाश्यङ्गळागत् तोऩ्ऱानिऱ्क गद्यत्तिल् आरब्धकार्यङ्गळैयुम् सर्वपापशब्दार्थमागच् चेर्त्तु आरब्धकार्यान् सर्वानशेषतः क्षमस्व ऎऩ्ऱु क्षमैयै प्रार्थित्तदु कूडुमो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩ् विषयत्तिल् अदु कूडुमॆऩ्गिऱार् क्षपयित्वाधिकारान् स्वानित्यादिना । अधिकारान् – अधिकारहेतुक्कळाऩ, स्वान् – स्वकीयङ्गळाऩ कर्मङ्गळै, क्षपयित्वा – भोगत्ताले पोक्कडित्तु, यत्र – यादॊरु विष्णुपदत्तिले। अनारब्धकार्ये इति । उपायनिष्पत्तिक्कुप् पूर्वङ्गळाऩ पुण्यपापङ्गळै अनारब्धकार्यङ्गळे नशिक्कुम्; तदवधेः– ‘‘तस्य तावदेव चिर’’ मिति प्रारब्धावसानत्तै अवधियागच् चॊल्लियिरुप्पदाल्। इङ्गु अवधारणत्ताले आरब्धकार्यमाऩ पुण्यपापङ्गळ् नशियादॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडु किऩ्ऱऩ। इस् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु अनिष्टमाय् अत्तैयुम् पऱ्ऱ विवऩ् शोकिक्किल् अव् वंशत्तैयुम् ईश्वरऩ् क्षमिक्कुमिति । यद्यपि पूर्वोक्तप्रमाणङ्गळाल् अनारब्धकार्यङ्गळाऩ पाबङ्गळैये ईश्वरऩ् क्षमिप्पऩ् ऎऩ्ऱु एऱ्पडुगिऱदु। आऩालुम् अन्द नियमम् ‘‘उपायभक्तिः प्रारब्धव्यतिरिक्ताघनाशिनी’’, ‘‘साध्यभक्तिस्तु सा हन्त्री प्रारब्धस्यापि भूयसी’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणान्तरङ्गळाले ईश्वरऩ् अनारब्धकार्यङ्गळैये क्षमिप्पऩ् ऎऩ्गिऱ नियमम् भक्तविषयत्तिल् ऎऩ्ऱुम् साध्यभक्तिः ऎऩ्गिऱ स्वतन्त्रप्रपत्तियिल् इऴिन्दवऩुक्कु स्वेच्छैक्कनुगुणमाग इवऩ् कोलिऩ कालत्तिल् आरब्धकार्यमुम् नशित्तुप्पोय्विडुमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् गद्यत्तिल् आरब्धकार्यत्तैप्पऱ्ऱियुम् क्षमाप्रार्थनम् उसिदम्। ईश्वरऩ् ‘‘अनन्यशरणश्शरणमहं प्रपद्ये’’ ऎऩ्ऱु स्वतन्त्र प्रपत्तिनिष्ठराय्प्पोन्द भाष्यकारर्विषयत्तिल् आरब्धकार्यङ्गळैयुम् क्षमिप्पऩॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि आरब्धकार्यङ्गळैयॆल्लावऱ्ऱैयुम् कोलिऩ कालत्तिल् ईश्वरऩ् क्षमिक्कुमागिल् सिलर्क्कु उत्तरक्षणत्तिलेये मोक्षम् वर प्रसङ्गियादो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पोदे मोक्षम् पॆऱ्ऱऩ्ऱि इति । मेलुम् गद्यत्तिल् कृतान् क्रियमाणान् करिष्यमाणान् ऎऩ्ऱु क्रियमाणत्तैयुम् क्षमिक्क प्रार्थित्तदु ऎऩ्? क्षणकालसाध्यमाऩ प्रपत्तियोडु क्रियमाणमाऩ पाबम्दाऩ् सम्भावितमो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । प्रपत्तिक्कु मुऩ्बे तुडङ्गि पिऩ्बे तलैक्कट्टवेण्डुम्बडि चिरकालसाध्यमायिरुक्कुमवऱ्ऱैयुमिति । ऎव्विडत्तिल् प्रपित्सुवाऩ ऒरुवऩाले अर्थकामङ्गळडियाग ऒरु भागवतविषयत्तिल् तप्पाऩ ऒरु व्यवहारम् प्रपत्तिक्कु मुऩ्बु आरम्बिक्कप् पट्टु मुडियामल् नडुविल् सुकृतविशेषत्ताले अवऩुक्कु प्रपत्ति तलैक्कट्टि पिऩ्बु पूर्वारब्धमाऩ व्यवहारम् निर्बन्धत्तालेयो, अन्यमुखत्तालेयो मुडिगिऱदो, अदु क्रियमाणशब्दार्थमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

प्रपत्त्यनुष्ठानक्षणत्तिल् अबुद्धिपूर्वकमाग सम्भावितमाऩ मशकादिमर्दनाधो वायुविमोक्षादिगळ् क्रियमाणशब्दार्थमागलामॆऩ्गिऱार् तत्क्षणत्तिलिति । करिष्यमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् पिऩ्बु तुडङ्गुमवै इति । करिष्यमाणङ्गळुक्कुळ्ळुम् क्रियमाणत्तिल् निर्बन्धत्ताले नडन्द प्रपत्त्युत्तरकालिकमाऩ अंशमुम् प्रामादिकमायिरुन्दाल् प्रपत्तियालेये श्लेषियादॆऩ्गिऱार् इप्पडि क्रियमाणैकदेशङ्गळायुमिति । इदऩाले क्रियमाणैकदेशमाऩ प्रपत्तिपूर्वकालिकपापम् प्रपत्तियिऩाले विनाश्यमे ऎऩ्ऱु सूचितम्। इप्पडि करिष्यमाणान् ऎऩ्बदाल् सामान्यमाग उत्तराघङ्गळैयॆल्लाम् क्षमिप्पदागत् तोऩ्ऱा निऱ्क,अदिल् प्रामादिकमे श्लेषियादॆऩ्ऱाल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु गति ऎऩ्? ऎऩ्ऩ, अदु पुनः प्रपत्तियालेये शमिक्कुमॆऩ्ऱु सप्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् बुद्धिपूर्वङ्गळाऩवै प्रपन्नऩुक्कु इति । इप्पडि बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु पुनःप्रपत्ति रूपप्रायश्चित्तम् वेण्डु मॆऩ्ऱाल् इवऩ् शरणवरणम् पण्ण भगवाऩ् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सङ्गल्बिक्कुम् पोदु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् अदऱ्कु विलक्कागुम् पोल् तोऩ्ऱुगिऱदु। अप्पडियागिल् अवऩिवऩैप् पॆऱ निऩैक्कुम्बोदु पादगमुम् विलक्कऩ्ऱु ऎऩ्गिऱ पूर्वर्गळिऩ् पासुरम् विरोधियादो ऎऩ्ऩ, अप्पासुरत्तिऩ् तात्पर्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वेश्वरऩ् ताऩ् मोक्षम् तर निऩैक्कुम्बोदु इति । पातकङ्गळुम् विलक्कागादु ऎऩ्बदऱ्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् प्रपत्तिमाहात्म्यत्ताले प्रायश्चित्तत्तिऱ्कु विषयमाय्क्कॊण्डु नशित्तुविडुमागैयाल् मोक्षप्रतिबन्धकमागादु ऎऩ्ऱभिप्रायमेयॊऴिय प्रायश्चित्तम् वेण्डामॆऩ्ऱभिप्रायमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि करिष्यमाणङ्गळिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् प्रायश्चित्तत्तालेये नाश्यमॆऩ्ऱाल् करिष्यमाणान् सर्वानशेषतः क्षमस्व ऎऩ्ऱु प्रार्थित्तबडि करिष्यमाणङ्गळैयॆल्लाम् प्रपत्तियिऩालेये क्षमित्तदाग आगुमो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इदुक्किप्पडि इति । इप्पडि प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वाघत्तुक्कुम्

प्रायश्चित्तम् वेण्डुमॆऩ्ऱाल् भगवाऩुक्कु प्रपन्नऩुडैय दोषम् प्रियतमैयिऩुडैय उडम्बिलऴुक्कुम् तत्कालप्रसूतमाऩ वत्सत्तिऩुडैय वळुम्बुम्। अदावदु कश्मलमुम् पोले भोग्यमॆऩ्ऱु सॊल्लुम् पूर्वर्गळिऩ् वाक्यत्तिऱ्कु अभिप्रायमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् दुष्टरुम् शरणागतराऩालिति । इप्पडि अर्थङ्गॊळ्ळामल् यथाश्रुतमाग केशवऩुक्कु प्रपन्नदोषमॆल्लाम् भोग्यमागिऱदॆऩ्ऱाल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩऩ्ऱिक्के इत्यादिना । यथाशक्ति सम्पाद्यमामिति । अदिलुम् इष्टापत्ति ऎऩ्ऱाल् पुनः प्रपत्तिविधायकशास्त्रम् व्यर्थमामॆऩ्बदोडु प्रभावव्यवस्थाधिकारत्तिल् ‘‘अहो बत महत्कष्टं विपरीतमिदं जगत् । येनापत्रपते साधुरसाधुस्तेन तुष्यति’’ ऎऩ्ऱु महर्षि निर्विण्णऩाऩऩ् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदे प्रत्युत्तरमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि प्रपन्नऩुक्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् प्रायश्चित्तविशेषत्तिल् मूट्टुवदुम् क्षमाकार्यमॆऩ्ऱु सॊल्लि, ऒरुवऩ् कठिनप्रकृतियाय् प्रायश्चित्तत्तै अनुष्टियाविडिल् अवऩै यमलोकादिगुरुप्रत्यवायमऩ्ऱिक्के लघुदण्डत्ताले क्रोडीकरिप्पदुम् क्षमाकार्यमॆऩ्गिऱार् प्रकृतिविशेषस्वभाववत्ताले इति । ननु पापफलङ्गळागच् चॊल्लियिरुक्कुम् यमलोकगमननरकादिगळ् प्रपन्नऩुक्कु इल्लैयॆऩ्ऱु शास्त्रम् सॊल्लियिरुप्पदाल् तुल्यन्यायत्ताले दृष्टप्रत्यवायमुम् इल्लामल् पोगवेण्डावो? अप्पडियागिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु प्रायश्चित्तम् वेण्डादॊऴियादो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पापङ्गळुक्कु इत्यादियाल्। पाबङ्गळुक्कु ‘‘रौरवं नरकं व्रजेत्’’ ऎऩ्ऱु अदृष्ट प्रत्यवायम्, ‘‘इहैव केचिदुपक्लेशा भवन्ति’’ ऎऩ्ऱु दृष्टप्रत्यवायमुम् सॊल्लि यिरुप्पदाल् अदिल् प्रपन्नऩुक्कु विशिष्य ‘‘न तेषां यमसालोक्यं न च ते नरकौकसः’’ ऎऩ्ऱु अदृष्टप्रत्यवायमात्तिरमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् इहैव केचिदुपक्लेशा भवन्ति, खञ्जा भवन्तीत्याद्युक्तमाऩ दृष्टप्रत्यवायम् वन्दे तीरुमागैयाल् अदऱ्कु निवारकरिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

अदृष्यप्रत्यवायाभावन्यायत्ताले दृष्टप्रत्यवायमुमिल्लैयॆऩ्ऱु कॊळ्ळवेण्डावो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वचनविरोधत्तिल् न्यायम् प्रवर्तियादु इति । न हि वचनविरोधे न्यायः प्रभवति ऎऩ्ऱार्गळिऱे शास्त्रज्ञर्गळ्। ननु सिल प्रपन्नर्गळ् बुद्धिपूर्वकमायुम् पाबङ्गळै लोकविदितङ्गळागप्पण्णि, पिऩ्बु अनुतापोपरति प्रायश्चित्तादिगळैयुम् पण्णामलिरुक्कच् चॆय्देयुम् अवर्गळुक्कु काणत्वादिदृष्टप्रत्यवायमुम् काणविल्लैये? अप्पडियिरुक्क प्रत्यक्षविरुद्धमाग अवर्गळुक्कु दृष्टप्रत्यवायमुण्डॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमोवॆऩ्ऩ खञ्जत्वकाणत्वादिगळाऩ सिल प्रत्यवायङ्गळ् इतरर्गळुक्कु विदितमाग उण्डागाविडिलुम् उपक्लेशादिरूपङ्गळाऩ बहुप्रकारमाऩ प्रत्यवायङ्गळ् अवर्गळुक्के विदितमायुम्लोकविदितमायुम् उण्डागुम् ऎऩ्ऱु अवैगळै निर्देशित्तुक् काट्टुगिऱार् सापराधरुमाय् अनुतापमुमऩ्ऱिक्के इत्यादिना । अपराधादितारतम्यत्तुक्कीडाग इति । आदिशब्दत्ताल् अनुतापादिगळुक्कु ग्रहणम्। अपराधतारतम्यम्बोल् अनुतापोपरतत्तिऱ्कुम् तारदम्यमु मुण्डिऱे। उपयुक्तज्ञानमान्द्यमिति । पाबम् पण्णिऩ अधिकारि ज्ञानवाऩायिरुन्दाल् अवऩुक्कुम् उत्तरकैङ्कर्योपयुक्तज्ञानसङ्कोचादिगळुण्डागुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

भगवदपचारभागवतापचारादिगळिति । ननु भागवतापचारम् स्वयम्पापरूपमायिरुक्क अदैप् पूर्वपाबत्तिऱ्कु फलमायुम् उपक्लेशरूपमायुम् सॊल्ललामोवॆऩ्ऩिल्? भागवतापचारम् पापरूपमाऩालुम् ‘‘एष एवासाधुकर्मकारयति तं यमधो निनीषति’’ ऎऩ्गिऱबडि पूर्वकृतपापत्तिऱ्कु फलमागवुमागलाम्; पूर्वपापत्तिऱ्कुम् इदु इरण्डावदागैयाल् इदऩाल् अनुतापादिगळैयुम् क्षमोन्मुखऩाऩ भगवाऩ् उण्डुबण्णुवाऩागैयाल् उपक्लेशरूपमागवुमागलाम्। इप्पडि अकृतप्रायश्चित्तमाऩ प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वापराधत्तुक्कु सात्त्विकानादरशिष्टगर्हादिरूपानेकप्रत्यवायङ्गळुम् सम्भविक्कलामॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? श्रुत्यादिगळिल् ‘‘खञ्जा भवन्ति काणा भवन्ति’ इति विशिष्य खञ्जत्वादिगळैयऩ्ऱो प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वपापत्तिऱ्कु फलमाग सॊल्लियिरुक्किऱदु ऎऩ्ऩ, अदु उबलक्षणमॆऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गिऱार् अकृत्यकरणेत्यादियाल्। उपलक्षणत्वकल्पनत्तिऱ्कु लिङ्गमुम् उण्डॆऩ्गिऱार् वाक्योपक्रमत्तिल् समुदायनिर्देशादिगळाले सिद्धमिति । सुमुदायनिर्देशमावदु ‘‘इहैवैषां केचिदुपक्लेशा भवन्ति’’ ऎऩ्ऱु उपक्लेशत्वरूपसामान्यधर्मत्ताले खञ्चत्वादिगळॆल्लावऱ्ऱिऱ्कुम् निर्देशम्। इप्पडि प्रपन्नऩुक्कु बुद्धिपूर्वापराधत्तुक्कुप् पिऩ् वरुम् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ दृष्टप्रत्यवायङ्गळॆल्लाम् अभ्युपगतप्रारब्धकर्मवैचित्र्यत्तालुम् वरक्कूडुमागैयाल् इवैगळै बुद्धिपूर्वोत्तराघफलङ् गळॆऩ्ऱुसॊल्लवेण्डुमो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वचनबलसिद्धमायिति । निष्कर्षिक्क विरगिल्लैयिति । इहैवैषां केचिदुपक्लेशा भवन्ति ऎऩ्ऱु बुद्धिपूर्वोत्तराघकर्ताक्कळै एषामॆऩ्ऱु निर्देशित्तु उपक्लेशङ्गळ् वरुम् ऎऩ्ऱु वसनम् सॊल्लियिरुप्पदालुम्, यदनन्तरन्यायत्ताले इवऩुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु अनन्तरम् उपक्लेशङ्गळ् सम्भवित्तिरुप्पदाले तत्फलमागवे सॊल्लक्कूडुमागैयालुम् इवैगळै प्रारब्धकर्मफलङ्गळागवे निष्कर्षिक्क मुडियादॆऩ्ऱु करुत्तु।

आऩाल् इवैगळै बुद्धिपूर्वोत्तराघफलङ्गळ् ऎऩ्ऱु ताऩ् निष्कर्षिक्क मुडियुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवै यथासम्भवमुभयविधकर्मत्तालुम् वरुमिति । इदऩाल् पाक्षिकबाधकत्वनिर्णयम् सॊल्लप् पट्टदु। बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु प्रत्यवायजनकत्वमुण्डॆऩ्बदिल् सात्त्विकर्गळुडैय तदनुष्ठानभीतिये लिङ्गमॆऩ्गिऱार् आगैयालेयिऱे बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु सात्त्विकरञ्जिप्पोरुगिऱदु इति । प्रत्यवायवायमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् बहुविधबाधकमुण्डॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इति । नञ्जीयरुडैय ‘‘अपचारानन्तरम् अनुतापम् पिऱन्ददिल्लैयागिल् ज्ञानम् पिऱन्ददिल्लैयागक् कडवदु’’ ऎऩ्गिऱ वार्त्तैयिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैप्पण्णिऩ पिऱगु ऎवऩुक्कु अनुदाबमुण्डाग विल्लैयो अवऩुक्कु प्रपत्तिरूपज्ञानमे पिऱन्ददिल्लै ऎऩ्ऱु तोऩ्ऱुगैयाल् प्रपन्नऩाय् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैप् पण्णि अनुतापप्रायश्चित्तादिगळिल्लाद कठिनप्रकृतिक्कु खञ्जत्वादिदृष्टप्रत्यवायम् उण्डागुमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो? प्रपत्तिरूपज्ञानमे अवऩुक्कु उण्डागविल्लैये ऎऩ्ऱु सॊल्लुम् सिलर् शङ्गैक्कु उत्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् अपचारानन्तरमित्यादिना । अनुतापम् पिऱवादारुडैय ज्ञानमान्द्यत्तिले तात्पर्यमिति । अनुदाबमे पिऱवाविडिल् ‘‘अनुतापादुपरमात् प्रायश्चित्तोन्मुखत्वतः । तत्पूरणाच्चापचारास्सर्वे नश्यन्ति पादशः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ अपचारनिवृत्तितत्प्रायश्चित्तप्रवृत्तितदनुष्ठानोपयुक्तज्ञानपूर्त्यभावरूपज्ञानमान्द्यत्तिले तात्पर्यम् ऎऩ्ऱबडि। अपराधपरिहाराधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ ‘‘धीपूर्वोत्तरपाप्मनामजननाज्जातेऽपि तन्निष्कृतेः कौटिल्ये सति । शिक्षयाप्यनघयन् क्रोडीकरोति प्रभुः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् अर्थङ्गळै क्रममागच् चॊल्लानिऩ्ऱुगॊण्डु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् पुनःप्रपत्तियालेयो, तदभावे लघुप्रत्यवायत्तालेयो तीरुमॆऩ्ऱु निगमिक्किऱार् सोपाधिकङ्गळाऩ भगवदभिप्रायभेदत्तुक्कीडाग वरुमित्यादियाल्। सोपाधिकङ्गळाऩ - तत्तदपराधोपाधिकङ्गळाऩ, भगवदभिप्रायभेदत्तुक्कु - भगवत्सङ्कल्पभेदत्तुक्कु, सिलर्क्कुप् पिऱवादु - उपाधिरूपापराधमिल्लादार्क्कु अपचारम् पिऱवादु ऎऩ्ऱबडि।

सिलर्क्कु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩवर्थत्तै तत्तदधिकारिकळुडैय धर्मङ्गळैयिट्टुक् काट्टुगिऱार् विवेकिनामिति । प्रपन्नऩुक्कु अबुद्धिपूर्वकापराधमे लेपियादु; बुद्धिपूर्वोत्तराघम् लेपिक्कुम् ऎऩ्गिऱ विवेकमुळ्ळवर्गळुक्कु, अनुद्यमः – प्रवृत्त्यभावः, मध्यानां – अत्यन्तविवेकमिल्लामैयाले बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् प्रवृत्तर्गळायुम्, कठिनचित्तर्गळऩ्ऱिक्के शिक्षादिगळुक्कुप् पयन्दवर्गळायुमुळ्ळ मध्यस्थदशापन्नर्गळुक्कु ऎऩ्ऱबडि। अनुतापादिरिति । आदिपदत्ताल् उपरत्यादिसङ्ग्रहः । कठिनचेतसां – बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् पण्णि शिक्षैयिलुम् पयमिल्लाद कठिनचित्तर्गळुक्कु।

इप्पडि बुद्धिूपूर्वापराधम् सॆय्दवऩैयुङ्गूड लघुदण्डनम् सॆय्दु परमफलत्तुक्कु बाधकमऩ्ऱिये क्रोडीकरिप्पऩ् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् ऎल्लोरुम् बुद्धिपूर्वापराधत्तिल् प्रवर्तिक्कमाट्टार्गळो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩबिऩ्बु इति । बुद्धिपूर्वापराधत्तिऱ्कु लघुदण्डऩैयावदु वन्दे तीरुमॆऩ्ऱु मुडिन्द पिऱगु। ऒरुबडियालुम् - लघुवागवुम्, इप्पडि प्रायश्चित्तरूपमाऩ नैमित्तिककर्मत्तिऱ्कु भगवाऩुडैय निग्रहानुदयमे फलमॆऩ्ऱु मुडिन्दाल् नित्यमाऩ आज्ञाकैङ्कर्यङ्गळुक्कुम् अदुवे फलमाय् भगवत्प्रीति फलमागादॊऴियादोवॆऩ्ऩिल् शेषिप्रीतिये मुख्यफलमाग ऎण्णि अनुष्ठित्ताल्निग्रहनिवृत्ति नान्तरीयकमाग वरुमॆऩ्गिऱार् प्रीतिमेव समुद्दिश्य इति । अस्य भगवाऩुडैय प्रीतियैये मुख्यफलमाग उत्तेसित्तु आज्ञाकैङ्कर्यत्तैप् पण्णुगिऱवऩुक्कु, नान्तरीयक एव – अवर्जनीयसन्निधिकः, अनुद्दिष्टमाऩालुम् ताऩागवे सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱबडि। वा ऎऩ्बदाल् ब्रह्मविद्याफलपश्वन्नादिवत् आनुषङ्गिकमागवुम् उद्दिष्टमागलामॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु। इप्पडि परिहरणीयङ्गळागच् चॊऩ्ऩ अपराधङ्गळिल् प्रधानपरिहरणीयङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि यथा शक्ति इत्यादिना । पोरप् परिहरणीयमॆऩ्बदै सहेतुकमाग उपपादिक्किऱार् ब्रह्मविदिति । तद्द्वेषिसङ्क्रमं – ब्रह्मविद्द्वेषिकळिडत्तिल् सङ्क्रमत्तै, जानन् – अऱिन्दवऩाय्क् कॊण्डु। ब्रह्मविदपराधिकळोडु संसर्गम् सॆय्दाल् इवऩुम् अपराधियावाऩ् ऎऩ्गिऱार् सापराधेष्विति । सापराधेषु – ब्रह्मविद्विषयत्तिल् अपराधम् पण्णिऩवर्गळिडत्तिल्। इप्पडि सापराधसंसर्गमुम् दोषावहमागिल् अवऩ् विषयत्तिल् विरोधदण्डनादिगळ् सॆय्दाल् भगवाऩुक्कु उगप्पागुमोवॆऩ्ऩ आगादॆऩ्गिऱार् वोढुमीश्वरकृत्यानीति । अपराधिक्कु दण्डनादिगळैप्पण्णुवदु ईश्वरकृत्यमागैयाल् इवऩ् सापराधिकळै दण्डित्ताल् ईश्वरकृत्यत्तै इवऩ् स्वतन्त्रमाग वहिक्क आसैप्पट्टदाग आगुमागैयाल् अदुवुम् कूडादु। तथाच ब्रह्मविदपराधिविषयत्तिल् आनुकूल्याचरणमुम् प्रातिकूल्याचरणमुम् अऩ्ऱिक्के उदासीनऩाग वर्तिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

नालाम् पादत्तिल् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु लृट्प्रयोगम् पण्णिऩदऱ्कु भावत्तै ऒरु पाट्टाले सङ्ग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् तऩ्ऩिऩैविलित्यादियाल्। तऩ्ऩिऩैविल् - तऩ्ऩुडैय सङ्गल्बत्तिल्, विलक्किऩ्ऱि - तडङ्गलऩ्ऱिक्के, अप्रतिहतसङ्कल्पऩा यॆऩ्ऱबडि। तऩ्ऩै नण्णार् - तऩ्ऩैक् किट्टादवर्गळुडैय, निऩै वऩैत्तुम् - सांसारिकभोगविषयमाऩ सङ्गल्बङ्गळैयॆल्लाम्, ताऩ् विळैत्तुम् - ताऩे उण्डुबण्णियुम्, विलक्कु नादऩ् - विलक्कुमवऩाऩ स्वामी, इप्पवत्तिल् - इन्द संसारत्तिल्, ऎऩ्ऩिऩैवै – ऎऩ्ऩुडैय सङ्गल्बत्तै, संसारविषयमाऩ ऎऩ्ऩुडैय आसैयै ऎऩ्ऱबडि। इऩ्ऱु - इप्पॊऴुदु, यादृच्छिकसुकृतादिमूलमाग उपायेच्छै पिऱन्द इप्पॊऴुदु ऎऩ्ऱबडि। माऱ्ऱि - पोक्कडित्तु, इणै - सेर्न्ददाऩ, अडि - तिरुवडिगळुडैय कीऴ् - अधः प्रदेशत्तिले, अडैक्कलमॆऩ्ऱु - रक्ष्यवस्तुवॆऩ्ऱु, ऎऩ्ऩै वैत्तु - रक्ष्यतया निवेशिप्पित्तु ऎऩ्ऱबडि। मुऩ्ऩिऩैवाल् - मुऩ्बु ऎऩक्कुण्डायिरुन्द अज्ञान-भ्रान्त्यादिगळाले, याऩ् मुयऩ्ऱ - नाऩ् मुयऱ्सियोडु सॆय्द, विऩैयाल् - पाबत्ताल्, वन्द - उण्डाऩ, मुऩिवु - निग्रहसङ्कल्पत्तै, अयर्न्दु - तविर्न्दु, विट्टु विट्टु ऎऩ्ऱबडि। मुत्ति तर - मोक्षत्तैक् कॊडुप्पदऱ्काग, मुऩ्ऩे तोऩ्ऱि - विभवादिरूपत्तोडु ऎऩक्कु ऎदिरे वन्दु निऩ्ऱु। नऩ्ऩिऩैवाल् - नल्ल ऎण्णत्तोडु, नामिसैयुम् कालम् - नाम् मोक्षत्तै विरुम्बुम् कालम्, इऩ्ऱो - इऩ्ऱैय तिऩमो, नाळैयो - नाळैय तिऩमो, इदु देहावसानादिगळिलेयो ऎऩ्बदऱ्कुम् उबलक्षणम्। ऎऩ्ऱु नगैसॆय्गिऩ्ऱाऩे - मन्दहासम् सॆय्दु निऱ्किऩ्ऱाऩे। इवऩ् सॆय्द कुऱ्ऱङ्गळैयॆल्लाम् पॊऱुत्तु इवऩुक्कु मोक्षम् कॊडुप्पदाग नाम् सिद्धमाग वन्दु विट्टोम्। इवऩ् नल्ल ऎण्णत्तोडु इन्द मोक्षत्तै अभ्युपगमम् पण्णुम् कालम् इऩ्ऱैय तिऩमो, नाळैय तिऩमो अल्लदु देहावसानत्तिलो ऎऩ्ऱु मन्दहासंसॆय्गिऱाऩ् ऎऩ्ऱबडि। इदु मोचयामि ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु लृट्प्रयोगत् ताले उत्प्रेक्षिक्कप्पडुगिऱदु, इन्द भावत्तै मोक्षयिष्यामिक्कु “उऩक्किष्टमाऩ पोदु मुक्तऩाक्कुवेऩ्” ऎऩ्गिऱ व्याख्यानत्ताल् वॆळियिट्टार्।

उऩक्किष्टमाऩबोदु इति । इदऩाल् प्रारब्धावसानत्तिलेये मोक्षत्तैप् पॆऱुगिऱ भक्तऩैक्काट्टिलुम् इष्टमुळ्ळबोदु मोक्षम् पॆऱुगिऱ प्रपन्नऩुक्कु वासि सॊल्लप्पट्टदु। ‘‘पद्मपत्रशतेनापि न क्षमामि वसुन्धरे’’, ‘‘उपचार शतेनापि न क्षमामि वसुन्धरे’’ इत्यादि वचनकळिल् सिल पाबङ्गळै क्षमिक्किऱेऩल्लेऩ् ऎऩ्ऱु भगवाऩे सॊल्लियिरुक्क इङ्गु अवऩे सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् वचनद्वयत्तिऱ्कु विरोधम् वारादो? आगैयाल् इदु प्रपत्तियिऩ् उपच्छन्दनमाग अदावदु प्रीतिजननार्थमागच् चॊऩ्ऩदु ऎऩ्ऱु कॊळ्ळवेण्डामो? ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु विषयभेदमिरुप्पदाल् विरोधमिल्लैयॆऩ्गिऱार् सिल पापङ्गळै इत्यादियाल्। इदु - सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्गिऱ वचनम् भिन्नविषयत्वत्तै उपपादिक्किऱार् न क्षमामि ऎऩ्ऱदु इत्यादिना । पोलियाऩ - अल्पप्रभावमाऩ, इङ्गु – चरमश्लोकत्तिल्, सर्वपाप प्रायश्चित्तमागयिरुप्प तॊरु उपायविशेषत्ताले इति । इदऩाल् प्रपत्ति रूपोपायविशेषत्तिऱ्कु सर्वपापप्रायश्चित्तत्वरूपमाऩ महाप्रभावम् सॊल्लप्पट्टदु। एतेन महाप्रभाववत्ताऩ प्रपत्तियिऩाले सर्वपापविमोक्षणमुम्, अल्पप्रभाववत्ताऩ पद्मपत्रार्चनादिगळुक्कु कतिपयपापनिवर्तकत्वाभावमुम् विरुद्धमऩ्ऱागैयाले सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱदु स्तुतिरूपमाय् प्रपत्तिक्कु उपच्छन्दनमागादु ऎऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु। इन्द शरणागतिरूपोपायविशेषत्ताले सर्वपापङ्गळैयुम् क्षमिप्पऩ् ऎऩ्बदऱ्कु ज्ञापकमुण्डो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् यदि वा रावणः स्वयमिति । रावणऩाऩालुम् शरणागतऩाग वन्दाल् अवऩै विडमाट्टेऩ् ऎऩ्गैयाल् शरणागतियाले सर्वपापत्तैयुम् क्षमिप्पऩॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु। इऩि वचनङ् गळॆल्लाम् भिन्न भिन्नविषयङ्गळाग व्यवस्थितङ्गळागैयाल् सर्वपापेभ्यः ऎऩ्ऱदु उपच्छन्दनमागादॆऩ्ऱु मुडिक्किऱार् इप्पडि इत्यादियाल्। अन्यथा ‘‘सर्वे पाप्मानः प्रदूयन्ते’’ ऎऩ्बदुम् भक्तिक्कु उपच्छन्दनरूपमाय् मुडियुमागैयाले सर्वपापनिवृत्त्यर्थमाग भक्तिप्रपत्तिविधायकशास्त्रङ्गळॆल्लाम् वास्तविकमऩ्ऱिक्के व्याकूलङ्गळामॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इति । सिद्धान्तत्तिल् जीवऩुडैय विपरीतानुष्ठानत्ताले उण्डाऩ भगवदप्रीतिरूपनिग्रहसङ्कल्पमऩ्ऱो पापशब्द वाच्यम्? अदु जीवगतमल्लामैयाले त्वा पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो? जीवऩुडैय विपरीतानुष्ठानरूपक्रियै पाबमॆऩ्ऱालुम् अदु क्षणभङ्गुरमागैयाले मोचनीयमागादो ऎऩ्ऩिल्, सर्वपापमोक्षणशब्दत्तिऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु पापङ्गळिऩिऩ्ऱुम् विडुविक्कैयावदु इति । निग्रहाभिप्रायत्तै ईश्वरऩ् ताऩ् विडुगैयिति । यद्यपि जीवर्गळुडैय विपरीतानुष्ठानत्ताले उण्डाऩ ईश्वरऩुडैय निग्रहाभिप्रायमे पापशब्दवाच्यमागैयाले अदु अपृथक्सिद्धिरूपसम्बन्धत्ताले ईश्वरऩिडत्तिले इरुक्कुम्। आऩालुम् अदु विपरीतानुष्ठानम् सॆय्गिऱ जीवर्गळिडत्तिलुम् विषयतासम्बन्धत्ताले इरुक्कुमागैयाले अदै जीवर्गळुडैय पाबमागच् चॊल्लुगिऱदु। इन्द जीवविषयकमाऩ निग्रहाभिप्रायत्तै ईश्वरऩ् विट्टुविट्टाल् अव्वभिप्रायम् विषयतासम्बन्धत्ताले जीवर्गळिडत्तिल् निऩ्ऱुम् निवृत्तमागुमागैयाल् जीवऩै पाबत्तिऩिऩ्ऱुम् विडुविक्किऱेऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्वदु सङ्गतमागुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि निग्रहम् निवृत्तमाऩालुम् अविद्यादिगळ् बन्धकङ्गळागादो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इन् निग्रहनिवृत्तियाले इति । कारणाभावात् कार्याभावः ऎऩ्ऱु अभिप्रायम्। ईश्वरऩुडैय निग्रहनिवृत्तियावदु, ‘‘मत्प्रसादात्’’ ऎऩ्गिऱ अभिप्रायविशेषमिति । निग्रहमॆऩ्बदु जीवऩुडैय विपरीतानुष्ठानत्ताले उण्डाऩ दण्डऩैक्कु हेतुवाऩ सङ्कल्परूपमाऩ कलक्कम्। अदिऩ् निवृत्तियावदु इन्द उबायत्तै इवऩ् अनुष्ठित्तबडियाल् इवऩै इऩि दण्डिक्किऱदिल्लै ऎऩ्गिऱ प्रसादरूपमाऩअभिप्रायविशेषम् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

अविद्यानिवृत्तिस्वरूपत्तैक् काट्टुगिऱार् जीवऩुक्कविद्यादिगळुडैय निवृत्तियावदु ज्ञानविकासादिगळिति । अविद्यादीत्यत्रादिपदेन वासनारुचिप्रकृतिसम्बन्धपरिग्रहः । ज्ञानविकासादिगळ् इत्यत्रादि शब्दत्ताले देशविशेषप्राप्त्यादिसङ्ग्रहः । सर्वपापविमोचनक्रमत्तै प्रश्नपूर्वकमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऩुक्किप्पडि ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। पाबङ्गळ् उपायविरोधिकळॆऩ्ऱुम् प्राप्तिविरोधिकळॆऩ्ऱुम् इरण्डु विधङ्गळाग इरुक्कुम्। अदिल् उपायविरोधिपापङ्गळ् उपायनाश्यमल्लामैयाले हेत्वन्तरङ्गळालेये कऴियवेण्डु मॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् मुऩ्बे स्वहेतुक्कळाले कऴिन्दालिति । स्वहेतुक्कळाले - यादृच्छिकसुकृतादिपूर्वकमाऩ आचार्यप्राप्त्युपदेशादिगळाले, कऴिन्दमै उपायोत्पत्तियाले अनुमेयम्। इङ्गु उपायोत्तरकालिकमाऩ पापमोचनक्रममे मोक्षयिष्यामि ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् निरूपणीयमायिरुक्क उपायविरोधिपापनिवृत्तिकथनम् प्रसङ्गात् सङ्गतम्। उपायोत्तरकालिक पापनिवृत्तिक्रमत्तै तत्तत्पापङ्गळिऩ् स्वरूप कथनपूर्वकमाग ‘‘प्रारब्धेतरपूर्वपापमखिल’’ मॆऩ्गिऱ श्लोकोक्तरीत्या उपपादिक्किऱार् प्रारब्धेतरङ्गळायिति । तत्तत्पापङ्गळिऩ् स्वरूपकथनत्तालेये अदिऩ् विभागमुम् ज्ञातप्रायमिऱे। प्रारब्धेतरङ्गळ् फलप्रदानम् पण्ण आरम्बियाद सञ्चितकर्मङ्गळ्। ‘‘प्रामादिकञ्चोत्तर’’ मॆऩ्बदै विवरिक्किऱार् बुद्धिपूर्वमल्लादवैयुम् देशकालवैगुण्यादिगळाल् वरुमवैयुमिति । वैगुण्यादिगळाल् ऎऩ्गिऱविडत्तिल् आदिशब्दत्ताल् अवस्थावैगुण्यादिगळुक्कु ग्रहणम्। इदऩाल् बुद्धिपूर्वकमाग देशकालावस्थावैगुण्यत्ताले वरुम् पाबङ्गळुम् प्रामादिकतुल्यङ्गळागैयाले लेपियादु ऎऩ्ऱु ज्ञापितम्। रोगाद्यापद्दशैयिल् बुद्धिपूर्वकमागप्पण्णिऩ पाबम् लेपियादॆऩ्ऱु सॊल्लि, अन्दप् पाबत्तैये अनापद्दशैयिल् बुद्धिपूर्वकमागच्चॆय्दाल् प्रायश्चित्तत्तालेयादल्, शिक्षाविशेषत्तालेयादल् कऴिक्कवेणुमॆऩ्गिऱार् अनापत्तिलित्यादिना । स्वाधिकारानुगुणप्रायश्चित्तविशेषत्तालेयादल् ऎऩ्बदु मृदुप्रकृतिविषयम्। शिक्षार्थमाऩ लघुफलविशेषत्ताले यादल् ऎऩ्बदु कठिनचेतस्सुक्कळ् विषयम्। अभ्युपगतप्रारब्धांशम् अनुभवत्तालुम् प्रायश्चित्तविशेषत्तालुम् कऴियुमॆऩ्गिऱार् प्रपन्नऩुक्कु इति । प्रारब्धेतरपूर्वपापनाशमुम् प्रामादिकमाऩ उत्तराघाश्लेषमुम् भक्त प्रपन्नसाधारणम्; इन्द प्रारब्धांशनिवृत्ति प्रपन्नऩुक्के असाधारणमॆऩ्ऱु द्योतिप्पिक्कैक्काग प्रपन्नऩुक्कु ऎऩ्ऱदु। अवान्तरप्रायश्चित्तत्तालुम् - प्रायश्चित्तप्रपत्तियालुम्, अनभ्युपगतप्रारब्धखण्डमुम् न्यासरूपोपाय माहात्म्यत्ताले कऴिन्दु पोगुमॆऩ्गिऱार् मेलुळ्ळदुवुम् उपायमाहात्म्यत्ताले कऴियुमिति । इप्पडि पापांशत्तिऩ् निवृत्ति प्रकारत्तैच् चॊल्लि ‘‘इतरस्याप्येवमसंश्लेषः पाते तु’’ ऎऩ्गिऱ सूत्राभिप्रेतमाऩ पुण्यांशनिवृत्ति प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् उभयभावनाक्रमत्ताले वन्द इति । ब्रह्मैव कुर्यां ऎऩ्गिऱ भावऩै ब्रह्मभावऩै। अदु सनकादिगळुक्कु उळ्ळदु कर्मैव कुर्यां ऎऩ्बदु कर्मभावऩै, इदु संसारिगळुक्कु उळ्ळदु। ब्रह्म च कुर्यां, कर्म च कुर्यां ऎऩ्बदु उभयभावऩै। इदु चतुर्मुखऩुक्कु उळ्ळदु। भक्तिप्रपत्तिनिष्ठर्गळुक्कुम् उभयभावऩै क्रमत्ताले सिल पुण्णियङ्गळ् सम्भविक्कुम्। अदु प्रतिबद्धफलमल्लाविडिल् फलप्रदानम् पण्णिये कऴियुम्। अप्पडिये उबासगऩुक्कु उपासनोपकारकमाऩ पूर्वोत्तरपुण्यङ्गळुम् तत्तत्फलङ्गळैक् कॊडुत्ते कऴियुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि विद्योपयुक्तङ्गळाऩ पूर्वोत्तरपुण्यङ्गळ् फलप्रदानत्ताले कऴियुमॆऩ्ऱु सॊल्लि, विद्यानुपयुक्तङ्गळाऩ प्रतिबद्धफलङ्गळाऩ पुण्यङ्गळुम् विद्योपयुक्तङ्गळिलुम् प्राचीनसुकृतविशेषत्तालेये विद्यानिष्पत्तौ तङ्गळुडैय फलत्तैक् कॊडुक्क अवसरम् पॆऱादवैयुम् अन्तिमकात्तिले कऴियुमॆऩ्गिऱार् विद्यैक्कु अनुपयुक्तेत्यादिना । इवैयॆल्लाम् ‘‘इतरस्याप्येवमसंश्लेषः पाते तु’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिले अभिप्रेतमॆऩ्गिऱार् इव्वर्थमिति । इप्पडि फलत्तैक् कॊडुक्क अवसरम् पॆऱाद पुण्यम् अन्तिमकालत्तिल् कऴियुमॆऩ्ऱाल् अनभिसंहितफलमाऩ नित्यनैमित्तिककर्मङ्गळुम् फलाभिसन्धियऩ्ऱिक्के लोकसङ्ग्रहार्थम् सॆय्युम् कर्मङ्गळुम् फलप्रदानावसरशून्यङ्गळागैयाले अन्तिमकालत्तिलेये कऴियुमॆऩ्ऱु सॊल्ल प्रसङ्गियादोवॆऩ्ऩ अवैगळ् भगवत्प्रीत्यैकफलङ्गळागैयाले तत्तदनुष्ठानोत्तरकालत्तिलेये दत्तफलङ्गळामॆऩ्गिऱार्भगवत्प्रीतिमात्रमे ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। इप्पडिच् चॆय्युम् कैङ्कर्यङ्गळिल् अनवधानत्ताले सात्त्विकत्यागरहितङ्गळागच् चिलदु सॆय्यप्पट्टाल् अदु ऎप्पडि, ऎप्पॊऴुदु निवर्तिक्कुम् - ऎऩ्ऩिल् उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना । मोक्षयिष्यामिक्कु विषयमामिति । अनवधानत्ताले अनुष्ठितङ्गळागैयाल् अश्लेषश्रुतिक्कु विषयमाय् मोक्षयिष्यामिक्कु विषयमाम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

मोक्षार्थप्रपत्त्युत्तरम् इतरफलङ्गळै उद्देशित्तुप् पण्णुम् प्रपदनत्तिऱ्कु निवृत्ति ऎप्पडि ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् फलान्तरार्थमागप् पण्णिऩ प्रपत्त्यन्तरङ्गळुम् दत्तफलङ्गळाय्प्पोमिति । ऒरु फलत्तै उद्देशित्तु प्रपत्तियैप् पण्णिऩ पिऱगु अदे फलत्तैयुत्तेसित्तु मऱुबडि प्रपत्ति पण्णलामो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पूर्वप्रपत्तिक्कुक् कोलिऩ फलत्तैप्पऱ्ऱ इत्यादिना । कूडामैक्कु हेतुवैयरुळिच्चॆय्गिऱार् महाविश्वासत्तोडे कूड अनुष्ठित्त पूर्वप्रपत्तिप्रतिसन्धानत्ताले इति । मुऩ्बु अनुष्टित्त प्रपत्ति फलप्रदमागवे आगुमॆऩ्गिऱ विश्वासत्तोडु अनुष्ठितमॆऩ्ऱु प्रतिसन्धानमिरुन्दाल् ‘‘सकृदेव’’ ऎऩ्गिऱ शास्त्रविरोधत्ताले पुनःप्रपत्ति कूडादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

पूर्वानुष्ठितप्रपत्तिक्कु प्रतिसन्धानमिरुक्कच् चॆय्दे पूर्वत्तिऱ्कु सहायमाग ऎण्णि प्रपदनान्तरानुष्ठानत्तिल् दोषमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनेकप्रपत्तिकळ् कूड इति । उपायान्तरच्छायैयामिति । मोक्षार्थम् प्रपत्तियै यनुष्टित्तु तत्सहायार्थमाग उपायान्तरमाऩ भक्तियैयनुष्टित्ताल् अदु ऎप्पडि प्रायश्चित्तप्रपत्तियाले कऴियुमो, अप्पडिये पुनः प्रपदनानुष्ठानमुम् प्रायश्चित्तत्तालेये कऴियुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अश्लेषविनाशशब्दङ्गळुक्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् विद्यामाहात्म्यत्ताले ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। इवऱ्ऱुक्कुप् प्राप्तमाऩ फलाभिसन्धियै विडुगै इति । ऒरुवऩ् पाबङ्गळैच्चॆय्दाल् उडऩे भगवाऩ् इवऩुक्कु इन्द पाबत्तिऱ्काग एतादृशमाऩ फलत्तैत् तरक्कडवेऩ् ऎऩ्ऱु सङ्गल्बिक्किऱाऩ्। अन्द पापिष्ठऩे सुकृतवशत्ताल् प्रपन्नऩाय् विट्टाल् प्रपत्त्युत्तरकालम् अवऩ्विषयत्तिल् मुऩ्बु सङ्गल्बित्तबडि फलप्रदानाभिसन्धियैये विट्टुविडुगैये विनाशम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

अश्लेषमावदु इव्वाश्रितर् तिऱत्तिल् इक् कर्मफलप्रदानाभिसन्धि उदियातॊऴिगैयिति । भक्तिप्रपत्तिशून्यर्गळ् प्रामादिकमाय् पाबङ्गळ् सॆय्दाल् अवर्गळ् विषयत्तिल् इवऩ् सॆय्द इन्दप् पाबत्तिऱ्कु इन्द फलत्तैत् तरक्कडवेऩ् ऎऩ्ऱु फलप्रदानाभिसन्धि उण्डागुमो; भक्तप्रपन्नर्गळ् प्रामादिकमाग अन्दप् पाबत्तैये सॆय्दाल् अवर्गळ् विषयत्तिल् अन्द फलप्रदानाभिसन्धिये उण्डागामलिरुक्कै अश्लेषमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि प्रपन्नऩुक्कु पूर्वोत्तरपुण्यपापङ्गळॆल्लाम् कऴिन्दुबोमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् ‘‘सुहृदस्साधुकृत्यां द्विषन्तः पापकृत्यां’’ ऎऩ्ऱु प्रपन्नऩुडैय सुहृत्तुक्कळुम् द्विषत्तुक्कळुम् अन्तिमकालत्तिल् कूऱिट्टुक्कॊळ्ळुवदागच् चॊल्लुम् पुण्यपापङ्गळ् ऎवै ऎऩ्ऱु प्रश्नम् पण्णि उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि सर्वकर्मङ्गळुम् कऴियानिऱ्क इति । अश्लेषविषयङ्गळ् - प्रामादिकङ्गळ्। विनाशविषयङ्गळ् - प्रारब्धेतरङ्गळाऩ सञ्चितङ्गळ्। कर्मान्तरप्रतिबद्धफलङ्गळुमिति । अप्रतिबद्धफलङ्गळागिल् फलप्रदानत्तालेये कऴिन्दु पोमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

ननु ‘‘तस्य पुत्रा दायमुपयन्ति सुहृदः साधुकृत्यां द्विषन्तः पापकृत्यां’’ ऎऩ्ऱु पुत्रादिगळिडत्तिले दायसङ्क्रमण कालत्तिल् (अन्तिमकालत्तिले) विद्यानिष्ठऩुडैय साधुकृत्यङ्गळ् सुहृत्तुक्कळिडत्तिलुम् पापकृत्यङ्गळ् द्विषत्तुक्कळिडत्तिलुम् सङ्क्रमिप्पदागच् चॊल्लियिरुप्पाऩेऩ्? विद्याधिगमकालत्तिलेये पुण्यपापङ्गळुक्कु सुहृद्द्विषत्सङ्क्रमणम् सॊल्ललागादो ऎऩ्ऱु प्रश्नम् पण्णिक्कॊण्डु विद्याधिगमकालत्तिलेये अप्पडि सङ्क्रमियातॊऴिन्ददऱ्कु प्रयोजनमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱै ईश्वरऩ् उपायारम्भत्तिले इत्यादिना । इवऱ्ऱै - अश्लेषविनाशविषयमाऩ पुण्य पापङ्गळै, मेल् विपरीतम् सॆय्यिल् सुकृतङ्गळै सङ्क्रमियादॊऴिगैक्कागवुमिति । विद्याधिगमकालत्तिलेये सुकृतसङ्क्रमणत्तै सुहृत्तु ऒप्पुक्कॊण्डाल् ऒरुवऩ् प्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णुम् कालत्तिल्मऱ्ऱॊरुवऩ् अवऩुक्कु सुहृत्ताग इरुक्कलाम्, पिऩ्बु अवऩे द्विषत्तागवुम् आगक्कूडुम्। अन्तिमकालत्तिल् द्विषत्तागप्पोऩ अवऩिडत्तिल् विद्याधिगमकालिकसौहार्दमात्रत्तैयिट्टु विद्यानिष्ठऩुडैय सुकृतसङ्क्रमणम् सॊल्लवेण्डिवरुम्। अदु दायसङ्क्रमणकालत्तिलेये सुकृतदुष्कृतसङ्क्रमणम् सॊल्लुगिऱ उपनिषदभिप्रायविरुद्धमागैयालुम् विद्याधिगमक्षणत्तिल् द्विषत्ताय् पिऩ्बु सुहृत्ताय्प्पोर्न्दवऩिडत्तिल् अन्तिमकालत्तिल् विद्यानिष्ठऩुडैय सुकृतसङ्क्रमणमिल्लामले पोगवेण्डिवरुमागैयालुम् पापसङ्क्रमणमे वरवेण्डुमागैयालुम् उचितमऩ्ऱॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

असल्बिळन्देऱिडा तॊऴिगिऱाऩिदि । असल् - असलिले, अन्यत्रविद्यानिष्ठऩैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट अवऩुडैय सुहृद्द्विषत्तुक्कळिडत्तिलेयॆऩ्ऱबडि। पिळन्दु - विद्यानिष्ठऩुडैय सुकृतदुष्कृतङ्गळै अवऩिडत्तिल् निऩ्ऱुम् पिळन्दु वॆळिप्पडुत्ति, एऱिडादॊऴिगिऱदु - आरोपियातॊऴिगिऱदु। इदऩाल् श्रुतियिलुळ्ळ सुहृद्द्विषच्छब्दङ्गळ् अन्तिमकालिकसुहृद्द्विषत्परङ्गळ् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इप्पडि विद्यानिष्ठऩुडैय सुकृतदुष्कृतङ्गळ् सुहृद्द्विषत्तुक् कळिडत्तिल् सङ्क्रमिक्कुमॆऩ्ऱाल् विद्यानिष्ठऩुडैय विद्योत्पत्तेः पूर्वमनुष्ठितमाऩ स्वर्गाद्यर्थमाऩ सुकृतङ्गळुम् मुमुक्षुवाऩ अवऩुडैय सुहृत्तिऩिडत्तिल् सङ्क्रमिक्कुम्बडि नेरादो? अप्पडि नेरुवदु मुमुक्षुवाऩ सुहृत्तुक्कु अनिष्टमऩ्ऱो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वर्गाद्यर्थसुकृतमिति । मुमुक्षुवाऩ ऎऩ्ऱदाल् अमुमुक्षुविषयत्तिल् अदु बाधकमऩ्ऱॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। ननु पुण्यपापङ्गळ् क्रियारूपङ्गळागैयाले कर्ताविऩिडत्तिलेये इरुक्कुमत् तऩैबोक्कि वेऱॊरुत्तऩिडत्तिल् सङ्क्रमिक्कुमो? मेलुम् अदु क्षणभङ्गुरमऩ्ऱोवॆऩ्ऩिल्; उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् आरेऩुम् पण्णिऩ कर्मङ्गळिति । समानमाग इवऩुडैय शत्रुमित्रर्गळ् पक्कलिले निग्रहानुग्रहङ्गळुदिक्कैयिति । सिद्धान्तत्तिल् ऒरुवऩ् विपरीतानुष्ठानम् पण्णिऩाल् अवऩ् विषयत्तिल् अदिऩाल् उण्डागुम् भगवन्निग्रहमे पाबमॆऩ्ऱुम्, ऒरुवऩ् सदनुष्ठानम् पण्णिऩाल् अदिऩाल्अवऩ् विषयत्तिल् भगवाऩुक्कु उण्डागुम् अनुग्रहमे पुण्णियमॆऩ्ऱुम् अवैगळ् द्रव्यङ्गळॆऩ्ऱुम् विषयतासम्बन्धत्ताले तत्तत्कर्ताविऩिडत्तिलुण्डागुमॆऩ्ऱुम् यावत्फलप्रदानम् तत्तत्कर्ताक्कळिडत्तिलेये इरुप्पदॆऩ्ऱुम् ऒप्पुक्कॊळ्ळप्पट्टिरुक्किऱदु। तथाच विद्यानिष्ठर्गळ् पण्णिऩ सद्विपरीतानुष्ठानङ्गळाले अवर्गळ् विषयत्तिल् ऒरु विदमाऩ अनुग्रहमुम् निग्रहमुम् भगवाऩुक्कु उण्डायिरुक्किऱदु। अन्द विद्यानिष्ठऩुडैय अन्तिमकालत्तिल् अवऩुडैय सुहृत्तुक्कळिडत्तिलुम् द्विषत्तुक्कळिडत्तिलुम् अवऩ् सद्विपरीतानुष्ठानत्ताले वन्द निग्रहानुग्रहङ्गळुक्कुत् तुल्यमाऩ निग्रहानुग्रहङ्गळै भगवाऩ् विषयतासम्बन्धत्ताले उण्डाक्किविडुगिऱाऩ् ऎऩ्बदे सङ्क्रमणमागैयाले ऒरु विधमाऩ चोद्यत्तिऱ्कुम् अवकाशमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

ननु ‘‘शास्त्रफलं प्रयोक्तरि’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्तुक्कु विपरीतमाय् ब्रह्मवित्तुक्कळ् विपरीताद्यनुष्ठानम् पण्णियिरुक्क तत्फलमाऩ भगवन्निग्रहम् तद्द्वेष्यादिगळिडत्तिल् उण्डागिऱदु ऎऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो? अप्पडिच् चॊऩ्ऩाल् अकृताभ्यागम प्रसङ्गम् वारादो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु ब्रह्मवित्सुहृद्द्वेषिकळिडत्तिलुण्डागुम् अनुग्रहमुम् निग्रहमुम् ब्रह्मवित्तुक्कळुडैय सद्द्विपरीतानुष्ठानजन्य भगवन्निग्रहानुग्रहसमानमेयॊऴिय ब्रह्मवित्तुक्कळुडैय सद्द्विपरीतानुष्ठान जन्यमऩ्ऱागैयालुम्, अन्द समाननिग्रहानुग्रहङ्गळुम् मुमुक्षुक्कळ् विषयत्तिल् सुहृद्द्वेषिकळ् सॆय्द उपचारापचारफलङ्गळागैयालुम् ‘‘शास्त्रफलं प्रयोक्तरि’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्तुक्कु ऒरुविद विरोधमुमिल्लै, अकृताभ्यागमप्रसङ्गमुमिल्लैयॆऩ्ऱु परिहरिक्किऱार् आरेऩुमनुष्ठित्त कर्मङ्गळुक्कु ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। ब्रह्मविद्द्वेष्यादिगळ् विषयत्तिल् भगवाऩुक्कु वरुम् निग्रहानुग्रहङ्गळिल् ब्रह्मविद्द्वेष्यादिगळुडैय ब्रह्मविद्विषयकमाऩ उपचारापचारङ्गळे उपाधियॆऩ्बदै व्यतिरेकप्रदर्शनत्ताले दृढीकरिक्किऱार् आगैयालेयिऱे उदासीनर्बक्क लिति । ब्रह्मविद्द्वेषि पक्कल् विपरीतानुष्ठानत्ताले ब्रह्मविद्विषयत्तिल् उण्डाऩ निग्रहसदृशनिग्रहमुण्डाऩाल् अदै ब्रह्मवित्तिऩुडैय पापसङ्क्रमणमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमोवॆऩ्ऩ अदु औपचारिकमॆऩ्गिऱार् फलसारूप्यमात्रत्ताले इति । इप्पडि ब्रह्मविद्विषयत्तिल् द्वेषसौहार्दरूपात्यल्पव्यापारत्तैप् पण्णिऩवऩ् विषयत्तिल् ब्रह्मवित्तुक्कळुडैय अनन्तमाय् महिष्ठमायुळ्ळ पुण्यपापवर्गत्तिऩ् फलत्तै भगवाऩ् कॊडुत्ताल् अदु अवऩुक्कुनैर्घृण्यापादकमागादो ऎऩ्ऩिल्; सङ्क्रमणश्रुतियाले ब्रह्मविद्विषयत्तिल् पण्णुम् स्वल्पमाऩ द्वेषसौहार्दमुम् ब्रह्मवित्पुण्यपापङ्गळैक् काट्टिलुम् तीव्रतममॆऩ्ऱु सूचिक्कप्पडुगैयाल् अन्द अल्पव्यापारत्तिऱ्कु प्रबल ब्रह्मवित्पुण्यपापत्तैक्कॊडुप्पदु नैर्घण्यापादकमागादॆऩ्गिऱवभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् इस् सुकृतदुष्कृतसङ्क्रान्ति सॊल्लुगिऱ इत्यादिना ।

इऩि ‘‘सुदुष्करेण शोचेत्’’ ऎऩ्गिऱ योजऩैयै अनुसरित्तु मुमुक्षुवुक्कु सर्वपापशब्दवाच्यङ्गळै प्रदर्शिप्पिक्किऱार् सुदुष्करेण शोचेद्यः ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलित्यादिना । अधिकारियिऩुडैय अपेक्षैक्कीडाग इति । मोक्षत्तै उद्देशित्तु प्रपत्ति पण्णिऩाल् प्राप्तिविरोधिकळैयुम्, उपासनत्तै उद्देशित्तु प्रपत्तिपण्णिऩाल् उपायविरोधिकळैयुमॆऩ्ऱबडि। मुमुक्षुविषयत्तिल् प्राप्तिविरोध्यादिगळिऩ् स्वरूपत्तै अडैवे काट्टुगिऱार् इङ्गु प्राप्तिविरोधियावदु इत्यादिना । इङ्गु - पूर्वोक्तप्राप्तिविरोध्यादिगळिल्, अनुभविक्कक्कडवऩल्लऩिदि । भगवदनुभवमे प्राप्तियागैयाल् अनुभविक्कक्कडवऩल्लऩॆऩ्गिऱ सङ्कल्पम् प्राप्तिविरोधियागिऱदु। वशीकरिक्कक्कडवऩल्लऩिदि । उपायमे वशीकरणमागैयाले वशीकरिक्कक्कडवऩल्लऩॆऩ्गिऱ सङ्कल्पम् उपायविरोधियागिऱदु। इप्पडि शरणागतियाले सर्वनिग्रहङ्गळुम् निवृत्तमाऩाल् निग्रहकार्यमाऩ अचित्संसर्गत्तिऩ् निवृत्तिक्कुक् कारणान्तरमपेक्षितमो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मुमुक्षुवैप्पऱ्ऱ सर्वनिग्रहङ्गळुम् निवृत्तङ्गळाऩालिति । निग्रहनिवृत्तिरूपप्रसादत्ताले इति । यद्यपि भगवत्प्रसादम् अचित्संसर्गनिवृत्तिरूपमोक्षत्तिऱ्कुक् कारणम्, आऩालुम् भावान्तराभाववादिगळाऩ नमक्कु निग्रहनिवृत्तिये प्रसादमागैयाल् नडुविल् हेत्वन्तरम् अपेक्षितमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।

अचित्संसर्गरूपकारणम् निवृत्तमाऩाल्अचित्संसर्गकार्यङ्गळाऩ प्रतिकूलङ्गळ् कारणाभावन्यायत्ताले उण्डागादॆऩ्गिऱार् पिऩ्बु कारणाभावत्ताले कार्यमाऩ प्रतिकूलङ्गळ् ऒऩ्ऱुम् वारादु इति । इदु सूत्रकाररुक्कुम् अभिप्रेतमॆऩ्गिऱार् इदु इति । कीऴ्च्चॊऩ्ऩ निष्कर्षङ्गळॆल्लाम् सिलर्क्के ग्राह्यमा मॆऩ्गिऱार् इन्द निष्कर्षङ्गळॆल्लामिति । सिलरै विशेषिप्पिक्किऱार् भाष्यत्तिले इत्यादिना । सत्सम्प्रदायत्तोडु इति । गुरुपरम्परैयागक् केट्टु परिश्रमप्पडवेण्डुमेयॊऴिय केवलस्वबुद्धिपरिश्रममात्रम् पोरादॆऩ्गिऱदु। अदिल् सत्पदम् भाष्यकारेतरसम्प्रदायत्तै व्यवच्छेदिक्किऱदु। चिरशब्दम् अल्पकालपरिचयम् पोरादॆऩ्गिऱदु। प्राज्ञशब्दम् मन्दबुद्धिकळै व्यवच्छेदिक्किऱदु। महच्छब्दम् अदिलुम् विष्णुचित्तवरदाचार्यादिगळ् पोऩ्ऱवर्गळै ज्ञापिक्किऱदु। निलमायिरुक्कुम् - सम्यक् ग्राह्यङ्गळायिरुक्कुम्। इप्पडि ‘‘सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्ऱु अनिष्टनिवृत्तियैप् पण्णुवदागच् चॊऩ्ऩाऩेयॊऴिय इष्टत्तै प्रापिप्पदागच् चॊल्लविल्लैये ऎऩ्ऩ प्रतिबन्धकमाऩ सर्वपापनिवृत्तियैच् चॊऩ्ऩ मात्रत्ताले अदु वन्दवुडऩ् ताऩागवे वरुम् परिपूर्णब्रह्मानुभवादिरूपेष्टप्रापणमुम् सॊऩ्ऩ प्रायमॆऩ्ऱु सप्रमाणमुबबादिक्किऱार् इप्पडि सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु इत्यादिना । कार्यकारणरूपेति । अविद्याकर्मादिगळ् कार्यकारणरूपत्तालेयिऱॆ इरुप्पदु। ननु आत्मावुक्कु नित्यधर्मङ्गळाऩ अपहतपाप्मत्वादिगळुक्कऩ्ऱो सम्पद्याविर्भावः इत्यादिस्थलङ्गळिल् आविर्भावम् सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु? आत्मावुक्कु मुऩ्बु इल्लामल् मुक्तदशैयिलेये उण्डायिरुक्कुम् ब्रह्मानुभवरूपज्ञानविकासत्तै आविर्भूतमॆऩ्ऱुम् प्रकाश्यते ऎऩ्ऱुम् सॊल्लक्कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्ञानद्रव्यमुम् इत्यादियाल्। सर्वविषयकत्वरूपविकासस्य आगन्तुकत्वेऽपि ज्ञाननिष्ठतदनुगुणशक्तेः ज्ञानद्रव्यस्य च नित्यतया अङ्गुम् आविर्भाव शब्दम् मुख्यमागलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

ननु ज्ञानविकासस्वरूपयोग्यतारूपशक्तेः नित्यतया अङ्गुआविर्भावशब्दम् मुख्यमाऩालुम्, तादृशशक्तिप्रयुक्तसर्वविषयकत्वरूपज्ञानविकासत्तिलुम् दुःखनिवृत्त्यादिगळिलुम् आविर्भावशब्दम् मुख्यवृत्ततै ऎऩ्ऩ, अवैगळ् निवृत्तप्रतिबन्धस्वरूपोपाधिकळागैयालुम् अवैगळुक्कु मेले यावत्कालसत्वम् तोऱ्ऱुगैक्कागवुम् गौणमाग आविर्भावशब्दत्तै अवैगळिल् अभियुक्तर् प्रयोगित्तारॆऩ्गिऱार् सर्वविषयविकासमुमित्यादियाल्। ननु परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तिल् उभयविभूतियुम् अनुकूलतया तोऩ्ऱुगिऱदॆऩ्ऱऩ्ऱो सिद्धान्तम्। अदिल् लीलाविभूतिपदार्थङ्गळॆल्लाम् अनुकूलङ्गळायुम् प्रतिकूलङ्गळायुम् कर्मत्ताले तोऩ्ऱियिरुक्क मुक्तदशैयिल् अवैगळिल् अनुकूलत्वमो अनुकूलत्वविषयकज्ञानमो उण्डाऩाल् अदिल् गौणमागवावदु आविर्भावशब्दप्रयोगत्तिऱ्कु उपाधियुण्डोवॆऩ्ऩ, परतन्त्रचेतनऩाऩ इवऩुक्कु कर्माोपाधिदशैयिल् लीलाविभूतिपदार्थङ्गळ् प्रतिकूलङ्गळाग भासित्तालुम् तन्निवृत्तौ अत्यन्तानुकूलतैये स्वतस्सिद्धमागैयाल् तादृशस्वतस्सिद्धानुकूलत्वमे आविर्भाव शब्दप्रयोगोपाधियागलामॆऩ्गिऱार् स्वरूपयोग्यत्वत्ताले कर्मोपाधिकमाग इति । मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु अनिष्टनिवर्तनम् सॊऩ्ऩदाले इष्टप्रापणमुम् सॊऩ्ऩदामॆऩ्बदै निगमिक्किऱार् आगैयाल् सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऩ इति । इप्पडि अप्रधानमाऩ अनिष्टनिवृत्तियै शब्दत्ताले व्यक्तमागच् चॊल्लि प्रधानमाऩ इष्टप्राप्तियै आर्थिकमागच् चॊल्ललामो ऎऩ्ऩ प्राप्यस्यैव प्रापकत्वम् सॊल्लुगिऱ एकशब्दत्ताले उपेयभूतऩाऩ ऎऩ्ऩैये उपायमागप् पऱ्ऱु ऎऩ्ऱु इष्टऩाऩ तऩ्ऩुडैय प्राप्तियैच् चॊल्लुगैसॊल्लुगैयाल् इन्द श्लोकत्तिल् अदुवुम् शब्दत्ताले सुव्यक्तमॆऩ्गिऱार् एकशब्दत्तिऱ्कु उपायफलैक्यम् पॊरुळाऩबोदु इति । सिलर् चरमश्लोकत्तिल् अनिष्टनिवृत्तिमात्रम् मोक्षयिष्यामियाले सॊल्लप्पडुवदाले मामेवैष्यसि ऎऩ्ऱु इष्टप्राप्तियैच् चॊल्लुगिऱ भक्तिविधायकमाऩ ‘‘मन्मना भव’’ ऎऩ्गिऱ पूर्वश्लोकत्तोडे साकाङ्क्षमाय्क्कॊण्डु अङ्गप्रपत्तिविधायकमॆऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्। अदु इन्द चरमश्लोकमे मोक्षयिष्यामियाले आर्थिकमागवुम्, एकशब्दत्ताले शाब्दमागवुम् इष्टप्राप्तिप्रतिपादकमाय्क्कॊण्डु निराकाङ्क्षमागैयाले सङ्गतमागादॆऩ्गिऱार् आगैयाल् मामेवैष्यसि ऎऩ्ऱु इति । आऩबिऩ्बु इति । आर्थिकमायुम् शाब्दमायुम् इन्द चरमश्लोकत्तिलेये इष्टप्राप्ति सिद्धमाऩ पिऩ्बु ऎऩ्ऱबडि।

ननु सर्वपापनिवृत्ति वन्दाल् भगवत्प्राप्तिये उण्डागुमॆऩ्ऱु नियममुण्डागिलऩ्ऱो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱुसॊऩ्ऩदाल् भगवत्प्राप्तिरूपेष्टप्राप्तियुम् सॊऩ्ऩदागुम्। सर्वपापनिवृत्ति वन्दाल् स्वात्मानुभूतिरूपकैवल्यमुम् वरलामागैयाल् अन्द नियममिल्लैये। भगवत्प्राप्तिव्यतिरिक्तमाऩ स्वात्मानुभूतिरूपकैवल्यमुम् प्रमाणसम्प्रदायसिद्धमायऩ्ऱो इरुप्पदु ऎऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱ इव्वळवालित्यादियाल्। भगवत्प्राप्तिव्यतिरिक्तमाग कैवल्यसिद्धियिल् सम्प्रदायत्तैक् काट्टुगिऱार् आळवन्दारुमित्यादिना । ऐश्वर्याक्षरेति । इदिल् भगवच्छरणार्थियैक् काट्टिलुम् अक्षरयाथात्म्यरूपकैवल्यार्थी पृथक्कागच् चॊल्लप्पट्टाऩिऱे। अक्षराध्वा – कैवल्यम्, इदिल् श्रीभाष्यकारसम्मतियैक् काट्टुगिऱार् गद्यत्तिलुमिति । अङ्गु साक्षात् ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अक्षरशब्दमात्ममात्रानुभवपरम्। श्रीगीताभाष्यादिगळिलुमिति । ‘‘यस्स सर्वेषु भूतेषु नश्यत्सु न विनश्यति । अव्यक्तोऽक्षर इत्युक्त’’ इत्यादिश्लोकव्याख्यानत्तिल् प्रपञ्चितमॆऩ्ऱबडि। इङ्गु आदिशब्दत्ताल् ‘‘ऐश्वर्यमक्षरगतिं परमं पदं वा’’ऎऩ्गिऱ श्रीगुणरत्नकोशश्लोकसङ्ग्रहः । इन्द चोद्यम् समीचीनमऩ्ऱॆऩ्गिऱार् ऎऩ्बदु मन्दचोद्यमिति । मन्दतैयै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । सर्वपापनिवृत्ति वन्दाल् स्वतःप्राप्तमाऩ भगवत्प्राप्तिये नियमेन उण्डागुमेयॊऴिय भगवदनुभवरहितमाऩ आत्मप्राप्तिक्कु हेतु इल्लामैयाले सर्वपापनिवृत्ति वन्दाल् केवलात्मप्राप्तियुम् वरक्कूडुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु मन्दमॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वपापङ्गळुङ्गऴिन्दालिति । इप्पडि सर्वपापनिवृत्ति वन्दाल् भगवत्प्राप्तियिल्लाद केवलात्मप्राप्ति वारादॆऩ्ऱाल् केवलात्मानुभवरूपकैवल्यदशैयिल् भगवत्प्राप्तिविरोधियाऩ सिल पापविशेषम् आत्मावुक्कु इरुप्पदाग ऒप्पुक्कॊळ्ळवेण्डि वारादो? अप्पडि कैवल्यदशैयिलुम् आत्मावुक्कु स्वल्पपापमुण्डॆऩ्ऱाल् अवऩ् केवलऩावऩो? पापसम्बन्धमे इल्लादवऩऩ्ऱो केवलऩ्; अवऩ् केवलऩागाविडिल् अवऩुडैय अनुभवम् योगव्युत्पत्तियाले कैवल्यशब्दवाच्यमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् आगैयाल् अव्ववस्थैयिलित्यादिना । आगैयाल् - सर्वपापनिवृत्ति युण्डाऩाल् भगवदनुभवरहितमाऩ स्वात्ममात्रानुभवम् घटियादागैयाल्, अव्ववस्थैयिल् - भगवदनुभवमिल्लाद आत्ममात्रानुभवरूपकैवल्यावस्थैयिल्, अव्ववस्थैयिल् कऴियाद पापविशेषत्तैक् काट्टुगिऱार् परिपूर्णभगवदनुभवत्तुक्कु प्रतिबन्धकमाऩ कर्ममिति । त्रयोऽप्येते – कर्मज्ञानभक्तिकळ्, अपिशब्दत्ताल् प्रपत्तिक्कुम् सङ्ग्रहम्। इप्पडि स्वल्पपापसहितमाऩ आत्मानुभवत्तिल् कैवल्यशब्दप्रयोगम् योगव्युत्पत्तियालऩ्ऱु; किन्तु परिभाषया ऎऩ्ऱु ऎण्णि परिभाषैयिल् निमित्तमरुळिच् चॆय्गिऱार् इव्वनुभवत्तै इत्यादिना । ‘‘यदा स केवलीभूत’’ इत्यादिगळिल् भगवत्प्राप्तियिल्सॊऩ्ऩ कैवल्यशब्दम् मुख्यवृत्तमागैयाले सर्वपापनिवृत्तियै ज्ञापिक्किऱदु ऎऩ्गिऱार् भगवत्प्राप्तियिल् कैवल्यशब्दमित्यादिना । इप्पडि स्वात्ममात्रानुभवत्तिल् कैवल्यशब्दत्तै निर्वहित् तालुम् अदिल् ‘‘स्वात्मानुभूतिरिति या किल मुक्तिरुक्ता’’ इत्यादिगळिऱ्सॊऩ्ऩ मुक्तिशब्दत्तिऱ्कु निर्वाहमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आत्ममात्रानुभवविषयमाग इत्यादिना । विगतेच्छाभयक्रोधो यस्सदा मुक्त एव सः इत्यादिगळिऱ्पोले निर्वाह्यमिति । तथाच अन्द श्लोकत्तिल् मुक्तशब्दम् सिल पापनिवृत्तिमात्रत्तैक् कॊण्डु निर्व्यढमाऩाप्पोले आऴ्वाऩुडैय श्लोकत्तिल् आत्मानुभवमात्रत्तिले मुक्तिशब्दत्तैयुम् निर्वहिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।

आत्मानुभूतिमात्रत्तिल् मुक्तिशब्दम् पोले मोक्षशब्दमुम् देवतैकळुडैय अमरत्वम्बोले आपेक्षिकमाग निर्वाह्यमॆऩ्गिऱार् जरामरणमोक्षाय ऎऩ्ऱदुवुमिति । इप्पडि मोक्षादिशब्दमापेक्षिकमॆऩ्ऱाल् शब्दस्वारस्यभङ्गमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ निर्वाहान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् क्रमेण मुक्तिपर्यन्तमाम् विषयत्तैप् पऱ्ऱच् चॊल्लुगिऱदागवुमामिति । केवलर् द्विविधर्; पुनस्संसृतिभागिकळॆऩ्ऱुम्, क्रमेणात्यन्तिकमोक्षभागिकळॆऩ्ऱुम्। अदिल् पुनस्संसृतिभागिकळ्विषयत्तिल् जरामोक्षादिशब्दङ्गळ् गौणतया निर्वाह्यङ्गळाऩालुम् क्रमेण मोक्षभागिकळ् विषयत्तिल् मुख्यङ् गळागवे आगलामॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि सर्वपापक्षयमिल्लाद आत्मानुभूतिरूपकैवल्यत्तिल् मुक्तिमोक्षादिशब्दङ्गळ् गौणङ्गळॆऩ्ऱाल् ‘‘मोक्षं सालोक्य सारूप्य’’ मित्यादिवचनङ्गळिल् प्रयुक्तमाऩ सर्वपापक्षयमिल्लाद सालोक्य सारूप्यादिगळिल् मोक्षशब्दमुम् गौणनिर्वाह्यमागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि विभवव्यूहेति । विभवङ्गळ् रामकृष्णाद्यवतारङ्गळ्। व्यूहङ्गळ् वासुदेवसङ्कर्षणादिगळ्। तेषां सालोक्यम्। आदिशब्दत्ताले सामीप्यत्तिऱ्कु सङ्ग्रहः । इप्पडि सालोक्यादिगळ् गौणमोक्षङ्गळाऩाल् मुख्यमाऩ मोक्षम् ऎदु ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार्लोकेषु विष्णोरित्यादि । स तु मोक्ष उक्त इति । स एव मुख्यमोक्ष इत्युक्त इत्यर्थः । इदऩाल् कैवल्यत्तिल् भगवत्सायुज्यमिल्लामैयाले अङ्गु मोक्षादिशब्दम् गौणमॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्कप्पट्टदु। ननु सिद्धान्तत्तिल् सायुज्यशब्दम् सयुजो भावः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियाले समानभोगवत्वत्तैच् चॊल्लुगिऱदऩ्ऱो? अदु सालोक्यादिसहपाठत्ताले विष्णुलोकादिगळिलुम् वरलामो वॆऩ्ऩ? मुख्यमोक्षरूपमाऩ सायुज्यत्तै निष्कर्षित्तुक् काट्टुगिऱार् इदिऱ् सॊऩ्ऩ सायुज्यम् परमपदत्तिऱ् सॆऩ्ऱवऩुडैय इति । परमपदत्तिलित्यनेन विष्णुलोकादिगळिलुळ्ळ भोगसाम्यम् सायुज्यमऩ्ऱॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। केवलात्मानुभवम् अनित्यमॆऩ्ऩुमिडत्तिलुम् साक्षान्मोक्षमऩ्ऱॆऩ्ऩु मिडत्तिलुम् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् केवलात्मानुभवमित्यादियाल्। तेषां –अवर्गळुडैय मध्यत्तिल्, एकान्तिनः – भगवाऩॊरुवऩुमे उपायमॆऩ्ऱुम् उपेयमॆऩ्ऱुम् निश्चयमुडैय ज्ञानिकळ्, इवर्गळुडैय श्रैष्ठ्यत्तै उपपादिक्किऱार् ते चैवानन्यदेवता इति । निराशीः कर्मकारिणां – प्रयोजनान्तरत्तिल् आसैयऩ्ऱिये कैङ्कर्यत्तैप् पण्णुमवर्गळुक्कु, शिष्टास्त्रयो भक्ताः - ज्ञानिव्यतिरिक्तर्गळाऩ आर्तजिज्ञास्वर्थार्थिकळाऩ भक्तर्गळ्, फलकामाः – नष्टनूतनद्रव्यकेवलात्मानुभवरूपफलङ्गळै यासैप्पट्टवर्गळ्, च्यवनधर्माण इति । च्यवनम् - नऴुवुदल्, धर्मम् - अधिकार्यपेक्षया धर्ममाऩ फलम्, च्यवनशीलङ्गळाऩ फलङ्गळैयुडैयवर् कळॆऩ्ऱबडि। प्रतिबुद्धस्तु – भगवाऩे उपायम् उपेयमॆऩ्गिऱ बुद्धियैयुडैय विलक्षणाधिकारिये, मोक्षभाक् – मुख्यमाऩ मोक्षत्तैप् पॆऱुमवऩ्, इदऩाल् जिज्ञासुविऩ् फलमाऩ कैवल्यम् मोक्षमऩ्ऱॆऩ्ऱु फलित्तदु। इन्द केवलर्गळिलेये सिलर् क्रमेण मोक्षभाक्कुगळाग आगलामॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् मुच्येतार्त इति । आर्तः – नष्टद्रव्याभिलाषी, रोगात् – ऐश्वर्य ध्वंसरूपरोगत्तिल् निऩ्ऱुम्, मुच्येत । अप्पडिये जिज्ञासुः । भक्तिं लभते – भगवद्विषयकपरभक्तियैयडैवाऩ्, भक्तगतिं – भक्तर्गळुक्कु प्राप्यमाऩ मोक्षत्तैयडैवऩ्। इप्पडियागिल् नम्माऴ्वार् आत्मानुभवरूपकैवल्यत्तै ’’इऱुदिगूडा’’ ऎऩ्ऱु नाशमऱ्ऱदागच् चॊऩ्ऩदु। पॊरुन्दुमोवॆऩ्ऩ, नम्माऴ्वारे अन्द आत्मानुभवत्तै अस्थिरमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुम्बडि सॊल्लियिरुप्पदाल् नाशमिल्लैयॆऩ्ऱदुअन्यपरमॆऩ्ऱु समर्थिक्कप्पोगिऱवराय् कैवल्यत्तुक्कु अस्थिरत्वज्ञापकमाऩ पाट्टै मुदलिले यरुळिच्चॆय्गिऱार् मऩ्ऩुऱिल् ऎऩ्ऱु भगवदनुभवत्तै नित्यमॆऩ्गैयालुमिति । ’’सॆऱ्ऱदु मऩ्ऩुऱिल् अऱ्ऱिऱै पऱ्ऱे’’ ऎऩ्बदु पासुरम्। इदऱ्कु अर्थम्:- अदु - उऱ्ऱदु वीडुयिर् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ कैवल्यत्तै सॆऱ्ऱु - विट्टु, मऩ्ऩुऱिल् - स्थिरमाऩ भगवत्प्राप्तियै वेण्डिल्, अऱ्ऱु- कैङ्गर्यत्तिल् दृढाध्यवसायत्तोडु, इऱै - स्वामियाऩ भगवाऩैप् पऱ्ऱु - आश्रयि ऎऩ्गै। इङ्गु स्थिरमाऩ भगवत्प्राप्तियै वेण्डिऩायेयागिल् ऎऩ्गैयाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ कैवल्यम् अस्थिरमॆऩ्ऱु व्यवच्छेदकसामर्थ्यत्ताले सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱबडि। इप्पडि कीऴे नम्माऴ्वार् पासुरत्तिलेये कैवल्यत्तिऱ्कु अस्थिरत्वम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् इदऱ्कनुगुणमागवे आऱाम् पत्तिल् ’’कुऱुगा नीळा’’ ऎऩ्गिऱ पाट्टिल् इऱुदि कूडा ऎऩ्ऱु कैवल्यत्तिऱ्कु नाशराहित्यम् सॊल्लियिरुप्पदु चातुर्मास्यफलत्तिऱ्कुच् चॊल्लि यिरुक्कुम् अक्षयत्वम्बोले चिरकालस्थायित्वाभिप्रायतया नेयमॆऩ्गिऱार् इदुक्कु इऱुदिगूडा इत्यादियाल्। ऎऩैयूऴि ऎऩ्गिऱ इति । इन्द पदम् ऎत्तऩैयो कालम् मुडिविल्लामैयैच् चॊल्लुगैयालुम् नित्यत्वत्तैच् चॊल्लादागैयालुम् इदऩालेये चिरकालस्थायित्वम् ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु।

ननु स्वात्मानुभवस्थानम् परमपदमागिल् अदु नित्यमायिरुक्क स्वात्मानुभवरूपकैवल्यत्तिऱ्कु अनित्यत्वम् सॊल्लक् कूडुमोवॆऩ्ऩ केवलस्वात्मानुभवस्थानम् परमपदानन्तर्भूतस्थान विशेषमॆऩ्ऱु सप्रमाणम् काट्टुगिऱार् योगिनाममृतं स्थानमित्यादियाल्। इदु अमृतं स्थानमॆऩ्बदाल् परमपदमाऩा लोवॆऩ्ऩिल् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इस् स्थानविशेषम् परमपदमऩ्ऱॆऩ्ऩुमिडमिति । इन्द प्रकरणत्तिल् सदा ब्रह्मध्यायिकळाऩ परमैगान्दिगळुक्कु ‘‘सदा पश्यन्ति सूरयः’’ ऎऩ्ऱु सूरिदृश्यमागच् चॊल्लप्पट्ट परमपदस्थानमॆऩ्ऱु पृथक्कागच् चॊल्लियिरुप्पदाल् इदु परमबदमागमाट्टादॆऩ्ऱु करुत्तु।

मेलुम् इप् प्रकरणत्तिल् ‘‘प्राजापत्यं ब्राह्मणानां’’ ऎऩ्ऱारम्बित्तु अर्वाचीनस्थानविशेषङ्गळैच् चॊल्लिक्कॊण्डु वरुगैयालुम्, इन्द श्लोकव्यख्यान श्रीविष्णुचित्तीयत्तिल् ‘‘योगिनामिति । आश्रमिष्वेव ये प्रतीकोपासकाः योगिनः तेषां, अमृतमिति । विष्णुपदाख्यं, ध्रुवादुपरिस्थानं, यतो गङ्गा प्रवहतीति वक्ष्यमाणं’’ ऎऩ्ऱु इन्द स्थानत्तै केवल जीवऩै स्वरूपत्तालेयो ब्रह्मदृष्टियालेयो उपासनंसॆय्गिऱ प्राणविद्यानिष्ठऩाऩ प्रतीकोपासकऩुक्कु स्थानमॆऩ्ऱुम्, इदु गङ्गै प्रवहिक्किऱ ध्रुवमण्डलत्तिऱ्कु मेलुळ्ळदॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदालुम् परमबदमऩ्ऱॆऩ्ऱु कण्डु कॊळ्वदु। ननु ब्रह्मात्मकस्वात्मानुसन्धानरूपमाऩ पञ्चाग्निविद्यानिष्ठर्क्कु अन्तरायमाग वरुम् स्वात्मानुभवम् योगिना मॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩ इन्द स्थानत्तिलेये ऎऩ्ऱु सॊल्ल वेण्डावो? इदु अनित्यमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् पञ्चाग्नि विद्यानिष्ठऩुक्कु वरुम् फलम् नित्यमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ सिद्धान्तम् अप्पोदु ऎप्पडि सङ्गतमामॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् पञ्चाग्निविद्यादिगळिल् सॊऩ्ऩ ब्रह्मात्मकस्वात्मानुसन्धानम् पण्णुवार्क्कु इत्यादियाल्। मधुविद्यान्यायत्ताले ब्रह्मप्राप्तिपर्यन्तमाय्विडुमिति । मधुविद्यानिष्ठऩुक्कु वस्वादिपद प्राप्तिरूपावान्तरफलम् अनित्यमाऩालुम् अनन्तरम् ‘‘अथ तत एत्यनैवोदेत नास्तमेत एकल एव मध्ये स्थाता’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ ब्रह्मप्राप्तिरूप नित्यफलसिद्धि उण्डागिऱाप्पोले पञ्चाग्निविद्यानिष्ठऩुक्कुम् अवान्तरमाग वरुम् स्वात्मानुभवस्थानमुम् स्वात्ममात्रानुभवमुम् अनित्यमाऩालुम् पञ्चाग्निविद्यैयिल् ‘‘अर्चिषमेव ते सर्वे गच्छन्ति, स एनान् ब्रह्म गमयति’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ ब्रह्मप्राप्तिरूपनित्यफलम् सिद्धिक्कुमागैयाल् ऒरुविद असाङ्गत्यमुमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि विष्णुपदाख्यकैवल्यस्थानत्तिल् स्वात्मानुभवत्तैप् पण्णुम् केवलर्गळिल् पञ्चाग्निविद्यानिष्ठऩाऩ केवलऩुक्कव्वनुभवम् मुक्तिपर्यन्तमामॆऩ्ऱाल् प्राणविद्यानिष्ठर्गळाय् स्वात्मानुभवम् पण्णुगिऱ केवलर्गळुक्कुम् अदु ब्रह्मप्राप्तिपर्यन्तमागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रकृतिसंसृष्टमायादलित्यादिना । आत्मोपासनम् पण्णुमवर्गळ् ऐवर्। अदिल् स्वात्मविशेष्यकब्रह्मात्मकत्वप्रकारकोपासनम् पण्णुमवऩ् पञ्चाग्निविद्यानिष्ठऩ्। इन्द पञ्चाग्निविद्यैयिल् परिपूर्णमाऩब्रह्ममे स्वात्मावुक्कु प्रकारमागत् तोऩ्ऱुगैयाल् अन्द विद्यैयुम् ब्रह्मोपासनरूपमे। उक्तञ्च सारे । उभयेऽपि हि परिपूर्णब्रह्मोपासते मुखभेदेन इति । ब्रह्मविशेष्यकाहमर्थप्रकारकमाऩ ब्रह्माहमस्मि ऎऩ्ऱु उपासिक्कुम् ब्रह्मविद्यानिष्ठऩुक्कुम्, स्वात्मविशेष्यकब्रह्मप्रकारकमाऩ अहं ब्रह्मास्मि ऎऩ्ऱु उपासिक्कुम् पञ्चाग्निविद्या निष्ठऩुक्कुम् उपासनत्तिल् विशेष्यप्रकारमाऱाट्टमिरुन्दालुम् अव्विरुवर्गळुम् परिपूर्णब्रह्मत्तैये उपासिक्किऱार्गळ् ऎऩ्बदु अदिऩर्थम्। इत्थञ्च पञ्चाग्निविद्यानिष्ठऩुम् ब्रह्मोपासकऩागैयाले अवऩुक्कु स्वात्मानुभवरूप कैवल्यम् भगवदनुभवपर्यन्तमागलाम्। प्राणविद्यानिष्ठराऩ केवलर्गळ् प्रकृतिविशिष्टजीवऩै ब्रह्मदृष्टियिऩालेयो स्वरूपत्तालेयो उपासिप्पवर्गळ् ऎऩ्ऱु इरुवर्गळ्। अप्पडिये प्रकृतिवियुक्तजीवऩै ब्रह्मदृष्टियिऩालेयो स्वरूपत्तालेयो उपासिप्पवर्गळॆऩ्ऱु इरुवर्गळ्। इन्नाल्वर्गळुम् जीवमात्रोपासकर्गळे यॊऴिय ब्रह्मोपासकर्गळऩ्ऱु। इन्नाल्वर्गळुम् ब्रह्मत्तिऱ्कु प्रतीकमाऩ अदावदु अवयवमाऩ जीवमात्रोपासकर्गळागैयाल् नामाद्युपासकर्गळ् पोल् प्रतीकोपासकर्गळ्। आगैयाल् प्रतीकोपासकव्यतिरिक्तर्गळाऩ साक्षात्ब्रह्मोपासकर् कळैयुम् पञ्चाग्निविद्यानिष्ठर्गळैयुमे अर्चिरादिगणम् ब्रह्मत्तै नयिप्पिक्किऱदु ऎऩ्गिऱ ‘‘अप्रतीकालम्बनान्नयतीति बादरायणः’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩ्बडि इन्नाल्वर्गळुक्कुम् स्वात्मानुभवम् अर्चिरादिना ब्रह्मप्राप्ति पर्यन्तमाग मुडियादु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि जीवमात्रोपासकर्गळ् प्रतीकालम्बनर्गळागैयाल् अर्चिरादिगतियिल्लै यॆऩ्ऱु ‘‘अप्रतीकालम्बनान्नयतीति बादरायणः’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्ताले साधित्तु, उपकोसलविद्यैयिल् वेद्यमाऩदु ब्रह्ममॆऩ्ऱु साधिप्पदऱ्कु अर्चिरादिगत्यभिधानत्तै लिङ्गमागच् चॊल्लियिरुप्पदाल् जीवोपासकऩुक्कुम् अर्चिरादिगति वरुमॆऩ्ऱाल् अन्द हेदु व्यभिचरितमाय् विडुमागैयालुम् केवलजीवोपासकर्गळुक्कु अर्चिरादिगतियिल्लैयॆऩ्ऱु सिद्धमायिऱ्ऱॆऩ्गिऱार् श्रुतोपनिषत्कगत्यभिधानाच्छेत्यादिना । इऩि सर्वपाप निवृत्ति वन्दाल् ब्रह्मप्राप्तिये वन्दु तीरुमे यॊऴिय कैवल्यम् वारादु। कैवल्यत्तिल् सर्वपापनिवृत्तियिल्लामैयाल् ऎऩ्ऱु प्रथमप्रकृतत्तैअन्वयव्यतिरेकङ्गळैक् काट्टि निगमिक्किऱार् आगैयाले ब्रह्मप्राप्तीत्यादिना । इप्पडि सर्वपापनिवृत्तियैच् चॊऩ्ऩदाले अदु परिपूर्णब्रह्मानुभवप्रतिबन्धकमाऩ पापत्तोडु कूडिय कैवल्यमागादागैयालुम् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अन्वयव्यतिरेकङ्गळालुम् पूर्वश्लोकत्तिल् मामेवैष्यसि ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ ब्रह्मप्राप्तिरूपमागवे मुडियुमॆऩ्गिऱार् इप्पडि यिङ्गु इत्यादियाल्। इङ्गु – चरमश्लोकत्तिल्,इङ्गु मामेवैष्यसि ऎऩ्ऱदु मुख्यमोक्षपरमॆऩ्गिऱार् मामेवैष्यसि ऎऩ्गिऱ प्राप्तियावदु परिपूर्णानुभवमिति । ब्रह्मम् विभुवागैयाले सर्वपापमुम् कऴिन्दवऩुक्कु इव्विडत्तिले परिपूर्णब्रह्मानुभवम् वरलागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्परिपूर्णानुभवसिद्धिक्काग इति । अर्चिरादिना गमनमुम् देशविशेषप्राप्तियुम् परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तिऱ्कुक् कारणमागैयाल् अव्विरण्डुमऩ्ऱिक्के सर्वपापनिवृत्ति वन्दालुम् इव्विडत्तिलेये परिपूर्णाब्रह्मानुभवसिद्धियुण्डागादॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि इव्विरण्डुम् उण्डाऩ पिऱगे परिपूर्णानुभवम् सिद्धिक्कुमॆऩ्बदऱ्कु नियामकमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इक् क्रमत्तिले इत्यादियाल्। इक् क्रमत्तिले - अर्चिरादिगतिदेशविशेषप्राप्तियागिऱ इक् क्रमत्ताले, तथाच तेऽर्चिषमभि सम्भवन्ति स एनान् ब्रह्मगमयति सर्वं ह पश्यः पश्यति मनसैतान् कामान् पश्यन् रमते स एते ब्रह्मलोके’’ इत्यादिशास्त्रङ्गळ् अर्चिरादिना देशविशेषत्तिल् ब्रह्मत्तै यडैन्दवऩुक्के परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तैच् चॊल्लुगैयाल् तादृशशास्त्रत्ताले वेद्यमाऩ अर्चिरादियाले देशविशेषत्तैयडैन्दवऩुक्के नम्मुडैय परिपूर्णानुभवत्तैत् तरक्कडवोमॆऩ्गिऱ भगवत्सङ्कल्पमे इदिल् नियामकमागैयाल् ऒरुविद चोद्यत्तिऱ्कु मवकाशमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि अर्चिरादिना देशविशेषत्तै यडैन्दवऩुक्के परिपूर्णब्रह्मानुभवमॆऩ्ऱु सॊल्ललामो? शास्त्रत्ताले अऱियुम्बोदुम् योगत्ताले साक्षात्करिक्कुम्बोदुम् विभवलोकादिगळिल् अनुभविक्कुम्बोदुम् परिपूर्णब्रह्मानुभवमिल्लैयो? इल्लामैक्कुक् कारणम् ताऩुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इक् गतिविशेषत्तुक्कु मुऩ्बु इत्यादियाल्। आऩाल् गतिविशेषत्तिऱ्कु मुऩ्बु वरुम् ब्रह्मानुभवम् कीदृशमायिरुक्कुमॆऩ्ऩिल् अरुळिच्चॆय्गिऱार् सुकृताधीनमाय् कारणायत्तमाय् वरुगिऱदागैयाले परिमितमुमाय् विच्छेदवत्तुमायिरुक्कुमिति । इऩि मुक्तदशैयिल् ब्रह्मानुभवम् सङ्कोच विच्छेदत्तिऱ्कु कारणमिल्लामैयाल् परिपूर्णमागवे इरुक्कुमॆऩ्गिऱार् मुक्तदशैयिल् पिऱक्किऱ प्रकाशमिति । इप्पडि सर्वपापनिवृत्ति सॊऩ्ऩदाल् कीऴ् श्लोकत्तिल् मामेवैष्यसि ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ भगवत्प्राप्तिरूपपरिपूर्ण ब्रह्मानुभवम् सॊऩ्ऩदाग सिद्धित्तालुम् भगवत्कैङ्कर्यरूपपुरुषार्थसिद्धि सॊऩ्ऩदाग आगविल्लैये ऎऩ्ऩ? अदुवुम् अव्वनुभवजनितप्रीतिकारितया तत्परीवाहमागैयाले सॊऩ्ऩ प्रायमॆऩ्गिऱार् इव्वनुभवपरीवाहमायिति । इप्पडि परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तैच् चॊल्ल तत्परीवाहमाग शेषि युगन्द कैङ्कर्यमुम् विवक्षितमागिऱाप्पोले अन्द कैङ्कर्यत्तिले वरुम् ‘‘पारमार्थिक’’ ऎऩ्गिऱ गद्यत्तिऱ् सॊऩ्ऩ फलपर्वभेदङ्गळुम् विवक्षितङ्गळामॆऩ्गिऱार् ‘‘पारमार्थिक’’ ऎऩ्गिऱ इत्यादियाल्। फलपर्वपरम्परैयावऩ:- ‘‘पारमार्थिकभगवच्चरणारविन्दयुगळैकान्तिकात्यन्तिकपरभक्त्यादिकृतत्व परिपूर्णत्व, अनवरतत्व, नित्यत्व, विशदतमत्व, अनन्यप्रयोजनत्व, अनवधिकातिशयप्रियत्व, विशिष्टभगवदनुभवजनितत्व, अनवधिकातिशयप्रीतिकारितत्व, अशेषावस्थोचितत्व, अशेषशेषतैकरतिरूपत्व, नित्यत्वविशिष्टकैङ्कर्यङ्गळ्। यथाप्रमाणमिति । गद्यभाष्योक्तप्रमाणानतिक्रमत्ताले यॆऩ्ऱबडि।
इप्पडि सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु अनिष्टनिवृत्तियैयुम् अदिऩालेये इष्टप्राप्तियैयुम् सॆय्वदागच् चॊऩ्ऩमात्तिरत्तिऩालेये ताऩागवे शोकम् पोगादो? मा शुचः ऎऩ्ऱुम् सॊल्लवेण्डुमो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इऩिमेल् मा शुचः ऎऩ्गिऱवित्ताले इति । कीऴरुळिच्चॆय्द अर्थत्तिल् - कीऴ्च् चॊल्लप्पट्टअनिष्टनिवृत्तीष्टप्राप्तिरूपमाऩ अर्थत्तिले, तीर्वु - मुडिवु, तथाच सर्वपापनिवृत्तियुम् भगवत्प्राप्तियुम् वन्दाल् नी शोकिक्कवेण्डियदिल्लै यॆऩ्ऱ मुडिवु प्रकाशितमागिऱदॆऩ्ऱुगरुत्तु। इप्पडि मा शुचः ऎऩ्बदु अनिष्टनिवृत्तीष्टप्राप्तिकथनत्ताले फलितमाऩ शोकाभावत्तै अनुवदिक्किऱदु ऎऩ्बदैक्काट्टिलुम् प्रपन्नऩ् प्रपत्त्युत्तरकालम् शोकित्ताल् तऩ् कार्यत्तिऱ्कुत् ताऩ् कडवऩाग आगुमागैयाल् अदु पापमाम्। आगैयाल् सिलर् मा शुचः ऎऩ्बदै विधिपरमाक्कि शोकियादे ऎऩ्ऱु सॊल्वदु स्वरसमॆऩ्बर्गळ्। अदु अवर्गळुडैय सम्प्रदायत्तिऱ्के विरुद्धमॆऩ्गिऱार् सिलर् मा शुचः ऎऩ्गिऱ विधियाले इत्यादिना । आऩालिदु व्यर्थानुवादमागादो वॆऩ्ऩिल्; इव्वनुवादत्तिऱ्कॆल्लाम् महाविश्वासदार्ढ्यापादनत्तिल् तात्पर्यमागैयाल् व्यर्थमऩ्ऱॆऩ्गिऱार् आगैयालिव्वुपायत्तिलिऴियुमवऩुक्कु इत्यादिना । शास्त्रारम्भत्तिलेये बन्धुवधम् वरप्पोगिऱदॆऩ्ऱु भयत्ताले अर्जुनऩुक्कु उण्डाऩ शोकम् ‘‘अशोच्यानन्वाोचस्त्वं’’, ‘‘क्लैब्यम्मास्म गमः पार्थ नैतत्त्वय्युपपद्यत’’ इत्यादिगळाले निषिद्धमा यिरुक्क, मऱुबडि शास्त्रावसानत्तिलुम् मा शुचः ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् पुनरुक्तमागादो वॆऩ्ऩ? अन्द शोकमुम् मा शुचः ऎऩ्बदाल् निषेध्यमाऩ शोकमुम् वेऱुबट्टदागैयाल् पौनरुक्त्यम् वारादॆऩ्गिऱार् बन्धुनाशादय इत्यादिकारिकाद्वयेन । आदिशब्दत्ताले मध्यत्तिल् ‘‘मा शुचस्सम्पदन्दैवीमभिजातोऽसि पाण्डव’’ ऎऩ्ऱु निषिद्धमाऩ शोकत्तिऱ्कु हेतुभूतमाऩ आसुरप्रकृतित्वभ्रमत्तिऱ्कु सङ्ग्रहम्। इन्द चरमश्लोकत्तिल् निषिध्यमाऩ शोकम् पूर्वशोकङ्गळैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्टदॆऩ्बदै कारणभेदङ्गळैक् काट्टि उपपादिक्किऱार् सुदुष्करत्वाद्धर्माणामिति । कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगरूपङ्गळाऩ उपायङ्गळुडैय दुष्करतैयालुम् प्रतिबन्धकपापङ्गळुडैय आनन्त्यत्तालुम् फलविळम्बज्ञानत्तालुम् उण्डाऩ विलक्षणमाऩ शोकमाऩदु इन्द चरमश्लोकोपदेशसमयत्तिल् निषेधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्गै।

इप्पडि उपायदौष्कर्यादिगळालुण्डाऩ शोकम् इच् चरमश्लोकोपदेशत्ताले ऎप्पडि कऴियुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळमॆऩ्ऩिल्; अत् तिरुवुळ्ळत्तै उपपादिक्किऱार् अभिमतफलत्तिऱ्कु इत्यादिना । दुष्करसाधनमुमऩ्ऱिक्के ऎऩ्ऱदु ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज’’ दुष्करमाऩ सर्वधर्मङ्गळैयुम् विट्टु उऩक्कु नादऩुमाय् तूदऩुमाय् परत्वसौलभ्यत् तोडे कूडिऩ ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैयुमे शरणमडै ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाले उपायदौष्कर्यनिमित्तमाऩ शोकम् निवृत्तमामॆऩ्बदऱ्कु सूचकम्। सर्वविरोधिनिवर्तनक्षममायॆऩ्बदु सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि – सर्वपापत्तिल् निऩ्ऱुम् विडुविक्किऱेऩ् ऎऩ्गैयाल् विरोध्यानन्त्यनिमित्तमाऩ शोकम् निवृत्तमामॆऩ्बदऱ्कु सूचकम्। फलविळम्बमुमऩ्ऱिक्के इति । अहमॆऩ्गिऱ इदु सर्वज्ञऩाय् सर्वशक्तियाय् अप्पोदे फलप्रदऩाऩ भगवाऩैच् चॊल्लुगैयाल् फलविळम्बज्ञाननिमित्तमाऩ शोकम् निवृत्तमामॆऩ्बदऱ्कु सूचकमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

धनादितुल्यऩाऩ इत्यादि । त्वा ऎऩ्बदु आश्रितकार्यत्तैत् तऩ् कार्यमागवुम् आश्रितफलत्तैत् तऩ् फलमागवुम् निऩैत्तिरुक्कुम् भगवाऩिडत्तिल् समर्पितभरऩाय् अतएवाचेतनधनादि तुल्यऩाऩ अर्जुनऩैच् चॊल्लुगैयाल् शोकिक्कप् प्राप्तिये यिल्लै यॆऩ्बदऱ्कु सूचकमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

बन्धुनाशादयः ऎऩ्गिऱ इरण्डु कारिगैगळाले सङ्गृहीतङ्गळाऩ अर्थङ्गळै विस्तरित्तुक् काट्टुगिऱार् इङ्गु कऴिक्किऱ शोकमित्यादिना । इङ्गु कऴिक्कप्पडुम् शोकम् वेऱॆऩ्बदै तत्तत्प्रकरणानुगुण्यत्तैक् काट्टि उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । दैवासुरसम्पत्तै विभजित्तुक् काट्टिऩवुडऩे ‘‘मा शुचस्सम्पदन्दैवीमभिजातोऽसि’’ ऎऩ्ऱु निषेधिक्कप्पट्ट शोकम्बन्धुवधादिनिमित्तमाऩ शोकत्तैक् काट्टिलुम् वेऱुबट्टदाय् तऩक्कु आसुरसम्पदत्वभ्रमजनितमॆऩ्ऱु ऎप्पडि कॊळ्ळवेण्डुमो अप्पडिये मुदलिल् ‘‘मन्मना भव’’ऎऩ्ऱु दुष्करोपायत्तै उबदेसित्तु अदऩाले अर्जुनऩुक्कु उण्डाऩ शोकत्तै इङ्गितङ्गळाल् कण्डु उडऩे सुगरोबायत्तै उबदेसित्तु निषेधिक्कप्पट्ट शोकम् उपायदौष्कर्यत्ताले वन्द शोकान्तरमॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

तऩ्ऩळवैयुम् - तऩक्कुळ्ळ ज्ञानशक्त्यादिगळिऩ् मान्द्यत्तैयुम्, ऎङ्गे - ऎङ्ङऩे, अम्मुखत्ताले - सुकरोपायप्रदर्शनत्ताले, इदु मा शुचः ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ इदु। सुदुष्करोपायोपदेशत्ताले शोकित्त अर्जुनऩैक् कुऱित्ते सुकरोपायोपदेशरूपमाऩ इच् चरमश्लोकमवदरित्तदॆऩ्बदु आदिमुदल् इक् गीतैयिऩ् परामर्शत्ताले सिद्धमामॆऩ् किऱार् इब् भगवद्गीतैयिल् मुऱ्पड इत्यादिमहावाक्यत्ताले। मुऱ्पड - द्वितीयाद्ध्यायत्तिल्, प्रकृत्यात्मविवेकत्तैयुण्डाक्कि - शरीरत्तिऱ्कुम् आत्मावुक्कुम् वैलक्षण्यज्ञानत्तै युण्डाक्कि, पिऩ्बु - तृतीयाद्ध्यायम् मुदल् सपरिकरमाग उपदेशित्तु इति । अष्टादशाद्ध्यायान्तपर्यन्तमॆऩ्ऱु शेषम्। उऱावुदलैक् कण्डरुळियिरुक्कच्चॆय्दे – दैन्यत्तैप् पार्त्तिरुक्कच्चॆय्दे,इप्पडि सर्वज्ञऩाऩ भगवाऩ् अवऩ् दैन्यत्तैप् पार्त्तिरुन्दाल् उडऩे लघूपायबोधकमाऩ चरमश्लोकत्तै उपदेशियादे कालविळम्बम् सॆय्यलामो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् परीक्षाञ्च जगन्नाथ इति । प्रधानमागक् कणिसित्तु - प्रधानमाग ऎण्णि, एष पन्था विदर्भाणामिति । दमयन्तियैक् कुऱित्तु पिरियप्पोगिऱ नळऩुडैय वचनम्। इऩ्ऩमॊरुनिलै - इऩ्ऩमॊरु आवृत्ति, सप्रत्यभिज्ञमाम्बडि - पूर्वं नवमाद्ध्यायत्तिल् सॊऩ्ऩ भक्तियोगमे इदु ऎऩ्ऱु ज्ञत्यभिज्ञातमाम्बडि, लघुवाऩ मोक्षोपायत्तै - स्वतन्त्रप्रपत्तियै, कालक्षेपम् पण्णादे - नडुविल् अर्थवादरूपमाग तत्प्रशंसादिगळाले कालविळम्बम् सॆय्यादे, स्वविषयशरणागतियै - स्वविषयकमाऩ स्वतन्त्रप्रपत्तियै, मनोरथत्तिऱ्कुम् सारथियाय् - मऩस्सागिऱ रथत्तिऱ्कु सारथियाय्, मऩस्सुक्कुम् प्रवर्तकऩायॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् भगवाऩे लघूपायानुष्ठानत्तिल् इवऩ् मऩत्तै प्रवर्तिप्पित्ताऩ् ऎऩ्ऱमै तोऱ्ऱुगिऱदु। इऩि प्रपन्नऩुक्कु इच्चरमश्लोकत्तिऩ् पूर्वार्धत्ताले निर्भरत्वमुम् उत्तरार्धत्ताले निर्भयत्वमुम् समुदितमाऩ इदिऩालेये निस्संशयत्वमुम् फलित्तदॆऩ्बदै सहेतुकमाग उपपादित्तुक्काट्टुगिऱार् उपायान्तररहितऩाऩवऩैक्कुऱित्तु ऎऩ्ऱु तुडङ्गि। अशक्तऩाऩवऩ् - अशक्तऩाऩ अधिकारी, इवऩ् भरसमर्पणम् पण्णिऩालुम् भरस्वीकारम् पण्णुगिऱवऩ् स्वातन्त्र्यमुम् दयैयुमिल्लादवऩागिल् इवऩुक्कु निर्भरत्वम् सिद्धिक्कुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्रकारुणिकऩाऩ इत्यादि । निर्भयत्वहेतुवाऩ मोक्षयिष्यामि ऎऩ्बदु पऴुदागामैक्काग सर्वशक्तियायित्यादिकथनम्। मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩवऩ् अशक्तऩायिरुन्दाल् सम्यक् भरस्वीकारम् सॆय्याविडिलुम् असत्यवादियायिरुन्दालुम् भरसमर्पणम् पण्णिऩवऩुक्कु भयम् तीरादिऱे। सॆम्मैयुडैय इति । सॆम्मै - आर्जवम्, ताम् पणित्त - तामे सॊऩ्ऩ, मॆय्म्मैप्पॆरु वार्त्तै - याथार्थ्यत्तै युडैय पॆरिय वार्त्तै, चरमश्लोकम्। इप्पडि उपदिष्टमाऩ चरमश्लोकत्तिऩ् श्रवणमात्रत्ताले उपायान्तरदौष्कर्यनिमित्तमाऩ शोकम् कऴियुमो? चरमश्लोकत्तिऱ्सॊऩ्ऩ उपायत्तै अनुष्ठित्तालल्लवो अदु कऴियुमॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् आगैयालिङ्गु इत्यादिना । आगैयाल् - प्रकरण परामर्शत्ताले, कीऴ्च् चॊऩ्ऩ शोकङ्गळैक् काट्टिलुम् उपायदौष्कर्यनिमित्तमाऩ शोकनिषेधमे चरमश्लोकत्तिल् सिद्धिक्कैयालुम् अन्द शोकनिवर्तनोपयुक्तमाऩ निर्भरत्वादिगळ् फलिक्कैयालुम्। उपायविशेषश्रवणानुष्ठानङ्गळ् वन्दालिति । चरमश्लोकश्रवणम् उपायानुष्ठानान्तरमाग मुडिन्दाल् ऎऩ्ऱबडि। उपायानुबन्धियाग वरुम् शोकम् उपायदौष्कर्यनिमित्तशोकम्। फलानुबन्धियाय् वरुम्शोकम् स्वीकृतभरऩुडैय अशक्त्यादिप्रयुक्तमाऩ शोकम्। ननु चरमश्लोकावतारप्रकरणत्तैप् पार्त्ताल् उपायान्तरदौष्कर्यनिमित्तशोकमे प्रपत्तिक्कु अधिकारमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱानिऱ्क जितन्तास्तोत्रत्तिलुम्, तिरुमङ्गैयाऴ्वार् नैमिशारण्य पासुरत्तिलुम् भीतिक्कु प्रपत्त्यधिकारत्वम् सॊऩ्ऩदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऱु शङ्गित्तु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्ताले शोकविशेषाविष्टऩित्यादियाल् पावीत्यादि । पावी - पापिष्ठऩे, सॆम्बिऩाल् निर्मितमाय् अग्नितप्तमाऩ स्त्रीप्रतिमैयै, तऴुवु - मुऩ्बु परदारत्तैत् तऴुविऩदुबोल् आलिङ्गनम् पण्णिक्कॊळ्, ऎऩ - ऎऩ्ऱु, मॊऴिवदऱ्कञ्जि - यम भटर् सॊल्लुवदऱ्कु भयन्दु, नम्बऩे - शरणागतऩै कैविडाऩॆऩ्ऱु विश्वसिक्कत्तक्किऩवऩे, उऩ् तिरुवडि यडैन्देऩ् - उऩ्ऩै शरणमाग अडैन्देऩ्। कीऴ् अभिमतमित्यादि । प्रपन्नऩुक्कु प्रपत्तियिल् इऴिवदऱ्कु मुऩ् अभिमतमाऩ भक्त्युपायत्तिऩ् दौष्कर्यनिमित्तमाग शोकमुम् पश्चाद्भावियाऩ फलविरोधिकळै निऩैत्तु भयमुम् वरुम्। इव्विरण्डुम् प्रायशः कूडवे यिरुक्कुमागैयाल् शोकम् सॊऩ्ऩविडत्तिल् भीतियुम्, भीतिसॊऩ्ऩ विडत्तिल् शोकमुम् अधिकारमाग सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

उपायान्तरशक्तऩुक्कुम् इदु विघ्नबहुळमाय् बह्वायास साध्यमागैयाले ऎप्पडि सिद्धिक्कप्पोगिऱदॆऩ्गिऱ शोकमुम् भयमुम् वरुमागैयाल् इदै विशेषित्तु प्रपत्त्यधिकारमागच् चॊल्लक्कूडुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अत्यन्ताकिञ्चनऩुक्कु इब् भयशोकङ्गळिरण्डुम् विञ्जियिरुक्कुमिति । यद्यपि भक्तऩुक्कु स्वल्पमाऩ शोकभीतिकळ् वरक्कूडुम्; उपायान्तराशक्तऩाऩ अत्यन्ताकिञ्चनऩुक्कु उपायान्तरमे तऩक्कु इल्लैयॆऩ्ऱु निश्चयमिरुप्पदाल् शोकभीतिकळ् अधिकमाग इरुक्कुमागैयाल् अधिकमाऩ शोकभीतिये अधिकारमागैयाल् अदै विशेषित्तु प्रपत्त्यधिकारमॆऩ्ऱु सॊल्ललामॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गुपूर्वार्धत्ताल् निर्भरत्वमुम् उत्तरार्धत्ताल् निर्भयत्वमुम् समुदितश्लोकत्ताल् निस्संशयत्वमुम् फलिक्कुमाप्पोले ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्बदाल् हृष्टमनस्कत्वमुम् फलिक्कुमॆऩ्गिऱार् आगैयाल् इङ्गु इत्यादिना । अधिकमाऩ भीतियुम् अधिकारमॆऩ्बदै तिरुच्चिऩ्ऩ मालैयिले सॊऩ्ऩोमॆऩ्गिऱार् इव्वदिशयितभयत्तै इत्यनेन । अञ्जिऩ नी - अत्यन्तम् भीतऩाऩ नी, ऎऩ्ऩैयडै - ऎऩ्ऩै शरणमागप् पऱ्ऱु। इप्पडि इवऩ् कृतकृत्यऩाय् निर्भरऩागिल् ‘‘तत्तु कर्म समाचरेत्’’ ऎऩ्ऱु इवऩुक्कु कर्तव्यतया विधिक्किऱ कर्मम् ऎदुवॆऩ्ऩ अदु कैङ्कर्यानुप्रविष्टमाऩ सदाचारविषयमाऩ साधुकर्म ऎऩ्गिऱार् इप्पडि इति । इप्पडि अदु कैङ्कर्यानुप्रविष्टसदाचारविषयमॆऩ्बदऱ्कु नियामकमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पूर्वापरग्रन्थङ्गळालुम् इश् श्लोकन् दऩ्ऩिल् ‘‘अक्रियावदनर्थाय’’ ऎऩ्गैयालुम् सिद्धमिति । ‘‘क्रियमाणं न कस्मैचित् यदर्थाय प्रकल्पते । अक्रियावदनर्थाय तत्तु कर्म समाचरेत्’’ ऎऩ्ऱिऱे लक्ष्मीतन्त्रश्लोकम्। इदिऩ् अर्थम्:- ऎन्दक् कर्ममाऩदु सॆय्यप्पट्टदाय्क्कॊण्डु फलत्तैक् कॊडुक्किऱदिल्लैयो, सॆय्याविट्टाल् अनर्थफलत्तैक् कॊडुक्कुमो, अदावदु अकरणे प्रत्यवायकरमागुमो, नित्यमाऩ अन्दक्कर्मत्तैये प्रपन्नऩ् कैङ्कर्यबुद्ध्या पण्णक्कडवऩ् ऎऩ्बदु। इप्पडि इवऩ् कैङ्गर्यमागवावदु सिल कर्मङ्गळैच् चॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱाल् इवऩ् हृष्टमनस्कऩाग आवऩो ऎऩ्ऩिल्; पल कारणङ्गळैक् काट्टि कैङ्कर्यकर्तावाय्क्कॊण्डे हृष्टमनावागक् कुऱैयिल्लैयॆऩ्गिऱार् आगैयाल् मेल् फलसिद्धियिलित्यादिना । इप्पडि प्रपन्नरॆल्लाम् हृष्टमनावागक् कुऱैयिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्ललामो? प्रपन्नरुक्कुम् निर्वेदम् नडैयाडक् काण्गिऱोमे; निर्वेदमिरुन्दाल् मनस्सु हृष्टमागादेयॆऩ्ऩिल्, इन्द निर्वेदम् विवेकियाऩ इवऩुक्कुवर्तमानशरीरविळम्बादिप्रयुक्तमागैयालुम्, हर्षम् फलमवश्यम्भावि ऎऩ्गिऱ निश्चयप्रयुक्तमागै यालुम् इरण्डुम् भिन्नविषयकङ्गळागैयाल् विवेकिक्कु निर्वेदमिरुन्दालुम् मनस्सु हृष्टमागवे इरुक्कुमॆऩ्गिऱार् इन्द हर्षमित्यादियाल्। मा शुचः ऎऩ्गिऱ इदु शोकसामान्यनिषेधपरमागैयाले शोचनीयमाऩ कर्मसामान्यमुम् मोचनीयमागत् तोऩ्ऱुगैयाल् ऒरुवऩुक्कु आर्त्त्यतिशयत्ताले वर्तमानशरीरसम्बन्धम् असह्यमागत् तोऩ्ऱि अदुवुम् कऴिय प्रपत्तिपण्णिऩाल् अप्पोदे मोक्षसिद्धियिल् संशययमिल्लैयॆऩ्गिऱार् मा शुचः ऎऩ्गिऱविदुवे इत्यादियाल्। ननु ’’मरणमाऩाल् वैगुन्दम् कॊडुक्कुम् पिराऩ्’’ ऎऩ्ऱु मेलुळ्ळवैयॆल्लाम् कऴित्तु शरीरावसानत्तिले मोक्षम् कॊडुप्पदागच् चॊल्लियिरुक्कुम् भगवाऩ् वर्तमानशरीरारम्भकप्रारब्धकर्मत्तैयुम् कऴिप्पऩो ऎऩ्ऩ? शरीरावसानत्तिल् मोक्षम् वेण्डुमॆऩ्ऱु कोलि प्रपत्ति पण्णिऩवऩ् विषयत्तिल् शरीरानन्तरभाविजन्मान्तरादिहेतुभूतप्रारब्धङ्गळैयॆल्लाम् कऴित्तु ऎप्पडि शरीरावसानत्तिलेये मोक्षम् कॊडुप्पऩो अप्पडिये इन्द शरीरत्तिलुळ्ळ आयुश्शेषमे अनिष्टमाय्क्कॊण्डु अदुवुम् कऴिय प्रपत्ति पण्णिऩाल् अवऩुडैय सङ्गल्बत्ताले अदुवुम् कऴियुमॆऩ्गिऱार् मरणमाऩालित्यादियाल्। ‘‘दृप्तानामपि जन्तूनां देहान्तरनिवारिणी’’ त्यादिवचनङ्गळ् आदिशब्दग्राह्यङ्गळ्। इप्पडि अपेक्षितकालत्तिलेये शरीरत्यागम् पण्णिऩाल् आत्महिंसनदोषम् प्रसङ्गियादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रायश्चित्तविशेषेष्वित्यादिना । प्रायश्चित्तविशेषेषु – ‘‘यः कामतो नरः पापं महत्कुर्यात्कथञ्चन । न तस्य निष्कृतिर्दृष्टा भृग्वग्निपतनादृते ॥ अन्त्येन सह सम्पर्के भोजने मैथुने कृते । प्रविशेत्सम्प्रदीप्ताग्नौ मृत्युनाऽसौ विशुध्यति’’ ऎऩ्गिऱ भृगुपतनादिशरीरान्तप्रायश्चित्तविशेषङ्गळिल्, सर्वस्वारादिकेषु – सर्वस्वारमॆऩ्गिऱदु ऒरु यागविशेषम्, अदिल् अवभृथस्नानत्तिल् अग्नियिल् स्वशरीरत्यागम् सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु। इदु ‘‘शुनकर्णस्तोमेन मरणकामो यजेत’’, ‘‘यः कामयेतानामयतः स्वर्गं लोकं यामीति । आत्मदक्षिणं वै सत्रं आत्मानमेव दक्षिणां नीत्वा सुवर्गं लोकं यन्ती’’ त्यादिवचनसिद्धम्। तथाऽऽर्तशरणागताविति । आर्तशरणागतिः, ‘‘विष्णोः कार्यं समुद्दिश्य देहत्यागो यदा कृतः । तदा वैकुण्ठमासाद्य मुक्तो भवति मानवः ॥ देवकार्यपरो भूत्वा स्वतनुं यः परित्यजेत् । स याति विष्णुसायुज्यमपि पातककृन्नरः ॥ आर्तानामाशु फलदा सकृदेव कृता ह्यसौ’’ इत्यादिषु उक्ता । दृप्तस्य तु इत्यादि । दृप्तऩावाऩ् ‘‘यस्य देहान्तरकृते शोको दृप्तस्स उच्यते’’ ऎऩ्गिऱबडि जन्मान्तरत्तिऱ्कु भयन्दु देहावसानत्तिल् मोक्षम् वेण्डुमॆऩ्ऱु प्रपत्तिपण्णिऩवऩ्। प्राणरक्षण शास्त्रार्थमावदु व्याधितऩायिरुक्किऱवऩुक्कु चिकित्सैयुम्, मरणप्रदमाऩ साहसकार्यत्तिल् निऩ्ऱुम् निवृत्तियुम्; अदऱ्कु लङ्घनमावदु व्याधितऩाय्क् कॊण्डे चिकित्सैयै सॆय्दुगॊळ्ळामलिरुक्कै; मरणप्रदमाऩ साहसकार्यत्तैच् चॆय्गै। प्राणरक्षणशास्त्रमावदु ‘‘सर्वत एवात्मानङ्गोपायेत्’’ ऎऩ्बदु। यथा शास्त्रमपराधनमिति । अतिलङ्घनत्तिऱ्कुम् अपराधत्वम् शास्त्रसिद्धमॆऩ्ऱबडि।

ननु ‘‘स्वर्गाद्यर्थं तपस्तप्त्वा सुमहत्पूर्णमानसः । तीर्थादिषु त्यजेद्देहन्नैवं कलियुगे भवेत्’’ ऎऩ्ऱु कलियुगत्तिल् तीर्थप्रवेशादिगळुक्कु निषेधमिरुक्किऱाप्पोले आर्तशरणागतिक्कुम् कलियुगत्तिल् निषेधमुण्डो वॆऩ्ऩ अप्पडियिल्लै यॆऩ्बदै सदृष्टान्तमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् योगिकळित्यादिना । तीर्थप्रवेशादिगळिऱ्पोले ऎऩ्बदु व्यतिरेकदृष्टान्तम्। तीर्थ प्रवेशादिगळ् ऎप्पडि कलियुगव्यतिरिक्तङ्गळिलेये सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ नियमम् ‘‘नैवं कलियुगे भवेत्’’ ऎऩ्गिऱ निषेधवचनसिद्धमो तथा आर्तशरणागतियिल् युगनियममिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

ननु योगम् पोले प्रपत्तिसामान्यम् मोक्षसाधनमागैयाले आत्मरक्षणहेतुवाऩालुम् उत्तरक्षणत्तिले मरणहेतुवाऩ इव्वार्तप्रपत्ति आत्मरक्षणहेतुवागुमो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वार्तप्रपन्नऩे ऎल्लारिलुङ् गडुग आत्मरक्षणम् पण्णुगिऱवऩिदि । अनिष्टपरिहारमिऱे रक्षणम्। जीवनेच्छैयुळ्ळवऩुक्कु मरणमनिष्टमागैयाले रक्षणमागाविडिलुम् आर्तऩुक्कु देहसम्बन्धमनिष्टमागैयाले तत्परिहाररूपमाऩ मरणम् रक्षणमाग कुऱैयिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

आर्तदृप्तशब्दङ्गळाल् आपाततः वरक्कूडिय अर्थान्तरभ्रमत्तै निवर्तिप्पित्तु अवैगळिऩ् यथावस्थितार्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि आर्तऩ् दृप्तऩित्यादियाल्। जन्मान्तरादि मात्रमिति । इङ्गु मात्रशब्दत्ताले वर्तमानशरीरम् शोकनिमित्तमऩ्ऱॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। दृप्तशब्दत्तिऱ्कु आपाततः तोऩ्ऱुमर्थत्तै व्यावर्तिक्किऱार् अल्लदु उत्कृष्टजनावमानादीति । इश् शरीरत्तिल् - इश्शरीरस्थितिवेळैयिल्, उडलुमिति । देहत्तैयुम् देहत्तै आश्रयियित्तिरुक्कुम् प्राणऩैयुम्, मङ्ग - इप्पोदे नशिक्कुम्बडि, ऒट्टु - सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गै। आर्तशब्दत्तिल् आपात प्रतीतार्थत्तै निवर्तिप्पिक्किऱार् अल्लदु आर्तो जिज्ञासुरिति । ‘‘आर्तो वा यदि वा दृप्तः परेषां शरणागतः । अरिः प्राणान् परित्यज्य रक्षितव्यःकृतात्मना’’ ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् दृप्तपदत्तै गर्वितपरमागच् चॊल्लवेण्डुगैयाल् अवऩुक्कु रक्षितव्यत्वम् सॊऩ्ऩदु अतिवादमॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लविल्लैयो? अदुबोले दृप्तऩैक् कुऱित्तुम् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्बदुम् अतिवादमागादो ऎऩ्ऩिल्, ‘‘आर्तो वा यदि वा दृप्तः’’ ऎऩ्गिऱ वसनत्तिलुळ्ळ दृप्त शब्दत्तै गर्वितपरमाक्कि तद्रक्षणमतिवादमॆऩ्ऱु सॊल्लुवार्क्कुम् इङ्गु जन्मान्तरासहिष्णुवाय् एतद्देहमात्राभ्युपगन्तावाऩ दृप्तप्रपन्नऩ् गर्वाद्यनात्म गुणरहितऩागैयाल् अवऩ् विषयत्तिल् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सॊल्वदु अतिवादमागा तॆऩ्गिऱार् आर्तो वेति । आर्तप्रपत्ति पण्णिऩवऩुक्कु अप्पोदे मोक्षमायिरुक्क अवऩ् विषयत्तिल् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु भविष्यत्प्रयोगम् कूडुमोवॆऩ्ऩ कूडुमॆऩ्गिऱार् उपायानुष्ठानत्तुक्कुप् पिऩ्बु इत्यादिना । आर्त प्रपत्ति मोक्षत्तिऱ्कु उपायमागैयालुम् (कारणमागैयालुम्) मोक्षरूपमाऩ कार्यम् कारणमाऩ उपायत्तुक्कुप् पिऩ्बे वरवेण्डु मागैयालुम् उपायापेक्षयापि भविष्यन्निर्देशम् कूडुम्। चरमश्लोकमुपदेशरूपमागैयाले उपदेशजन्यज्ञानत्तैक्कॊण्डु आर्तप्रपत्तियै अनुष्ठित्तबिऱगे मोक्षमागैयालुम् उपदेशापेक्षयापि भविष्यन्निर्देशम् कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

ऒरुवऩ् आर्त्यतिशयमुण्डाय् आर्तप्रपन्नऩा वाऩेऩ्, मऱ्ऱॊरुवऩ् आर्तिमान्द्यत्ताले देहावसानत्तिल् मोक्षापेक्षया प्रपत्ति पण्णि दृप्तप्रपन्नऩावाऩेऩ्? इप्पडि इवर्गळ् विभक्तर्गळागुगैक्कु मूलकारणमॆऩ्ऩॆऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वार्तदृप्तादिविभागङ्गळॆल्लामिति । ननु ‘‘प्रारब्धमात्रभुक् तत्र तत्त्ववित् सुखमाप्नुयात्’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् तत्त्ववित्तायिरुन्दालुम् तत्त्ववित् सुखमाप्नुयात्’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् तत्त्ववित्तायिरुन्दालुम् अनुभवित्ते ब्रह्मानुभवसुखत्तै अनुभविप्पऩॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुक्क आर्त प्रपन्नऩुक्कु अप्पोदे प्रारब्धम् कऴिन्दु मोक्षम् पोवाऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो वॆऩ्ऩ? ‘‘आर्तेष्वाशुफला’’, ‘‘सकृदेव कृता ह्यसौ’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् आर्तऩ् विषयत्तिल् आर्तप्रपत्ति अप्पोदे प्रारब्धत्तै कऴित्तु फलत्तै कॊडुक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् उत्सर्गापवादन्यायत्ताले प्रारब्धमात्रभुक् ऎऩ्गिऱ वचनम् आर्तप्रपन्नव्यतिरिक्तविषयमॆऩ्गिऱार्प्रारब्ध मात्रेति । ‘‘दृप्तानामपि जन्तूनां देहान्तरनिवारिणी’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् दृप्त प्रपन्नऩुक्कुम् अनभ्युपगतदेहान्तरप्राप्तिहेतुभूतप्रारब्धकर्मत्तैप्पोक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् प्रारब्धमात्रभुक् ऎऩ्ऱु प्रारब्धसामान्यानुभवानन्तरमे फलमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वसनम् दृप्तप्रपन्नेतरविषयमागवे आग वेण्डुमॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि आर्तप्रपन्नऩ् विषयत्तिल् मा शुचः ऎऩ्बदाल् अवऩुक्कु असाधारणमाऩ आयुश्शेषत्तैप्पऱ्ऱ वरुम् शोकनिषेधम् सॊल्लिऱ्ऱॆऩ्ऱु सॊल्लि दृप्तप्रपन्नऩ् विषयत्तिल् मा शुचः ऎऩ्बदाल् उत्तरकृत्यांशत्तिल् वरुम् शोकङ्गळिऩ् निषेधम् श्रीभाष्यकारराले गद्यत्तिल् वॆळियिडप्पट्टदॆऩ्गिऱार् दृप्तप्रपन्नऩ्ऱिऱत्तिलित्यादिना । उत्तरकृत्यांशङ्गळावऩ:- तापत्रयसहिष्णुत्वम्, द्वयार्थानुसन्धानम्, भगवद्ज्ञानदर्शन प्राप्तिषु निस्संशयत्वम्, उचितक्षेत्रवासादिगळ्। अदिल् तापत्रयसहिष्णुत्वांशम् ‘‘आध्यात्मिकाधिभौतिकाधिदैविकदुःखविघ्नगन्धरहितस्त्व’’ मॆऩ्बदाल् वॆळियिडप्पट्टदु। द्वयार्थानुसन्धानांशम् ‘‘द्वयमर्थानुसन्धानेन सह सदैवं वक्ता’’ ऎऩ्बदाल् वॆळियिडप्पट्टदु। उचितक्षेत्रवासांशम् ‘‘यावच्छरीरपातमत्रैव श्रीरङ्गे सुखमास्व’’ ऎऩ्बदाल् वॆळियिडप्पट्टदु। ‘‘भगवद्ज्ञानदर्शन प्राप्तिषु निस्संशयत्वांशम् ‘‘अतस्त्वं तव तत्त्वतो मद्ज्ञानदर्शनप्राप्तिषु निस्संशयः सुखमास्व’’ इऩि मा शुचः ऎऩ्ऱु निषेधिक्कप्पडुम् शोकङ्गळ् ऎवैयॆऩ्ऩ अवैगळै सोपपत्तिकमाग विविच्य प्रदर्शनम् पण्णुगिऱार् इङ्गु सॊल्लुगिऱ शोकनिवृत्तिक्कु इत्यादिना । इप्पडि चरमश्लोकोपदेशत्ताल् वन्द उपायज्ञानमात्रत्ताले शोकसामान्यम् निवृत्तमागुवोवॆऩ्ऩ आगादु ऎऩ्ऱु सोदाहरणमागच् चॊल्लि, अदु अनुष्ठानत्तोडु कूडिये सर्वशोकनिवर्तक मॆऩ्गिऱार् अनुष्ठानपर्यन्तमल्लाद ज्ञानमात्रमित्यादिना । न गाथेति । गाथा – श्लोकम्, शास्त्रमॆऩ्ऱबडि। गाथिनं – अभ्यस्तशास्त्रऩाऩ पुरुषऩै, बहु गायति चेदपि – अन्यर्गळुक्कु उपदेशिक्किऱवऩाग इरुन्दालुम्, न शास्ति – नियमिक्कमाट्टादु। भूतानि – प्राणिकळ् बहुशास्त्रम् तॆरिन्दवर् कळायिरुन्दालुम्, प्रकृतिं - अवरवर्गळुक्कु एऱ्पट्ट स्वभावत्तैये,यान्ति -अडैवर्गळ्। अऱिन्दु इदरर्गळुक्कु उपदेशिप्पवर्गळुम् स्वप्रकृतियै माऱ्ऱिक् कॊळ्ळमाट्टार्गळोवॆऩ्ऩिल्, माट्टार्गळ् ऎऩ्बदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय् किऱार् कुलिङ्गशकुनिर्यथेति । कुलिङ्गमॆऩ्गिऱदु ऒरु पक्षी। अदु सर्वदा ‘‘मा साहसङ्कुरु’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लिक्कॊण्डे इरुक्कुम्। अप्पडि सॊल्लानिऩ्ऱुगॊण्डे, कॊट्टावि विडुम् सिंहत्तिऩुडैय आस्यत्तिले सिंहम् इरण्डुवाय्गळैयुम् मूडुवदऱ्कुळ् सहसा निपत्य आस्यान्तर्गतमांसत्तै ऎडुत्तुक्कॊण्डु वरुगैयागिऱ साहसत्तैच् चॆय्युमाम्, अदुबोले ऎऩ्गै। शोकसम्भावऩैयुळ्ळ दशैकळैक् काट्टुगिऱार् आगैयाल् उपायानुष्ठानत्तिल् पूर्वापरमध्यदशैकळैप्पऱ्ऱ इति । दशैकळैप्पऱ्ऱ - दशैकळिले ऎऩ्ऱबडि। ऒव्वॊरु दशैयिलुम् ऒव्वॊऩ्ऱैप् पऱ्ऱिवरुम् शोकसम्भावऩैयै प्रश्नपूर्वकमाग विवरिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । अधिकारविशेषत्तै इति । इदु पूर्वदशाविषयम्। उपायविशेषत्तै इति । इदु मध्यदशाविषयम्। उत्तरकृत्यविशेषत्तैयुम् परिपूर्णकैङ्कर्यपर्यन्तफलसिद्धियैयुम् पऱ्ऱ इति । इदु अपरदशाविषयम्। इदिल् अधिकारविशेषत्तैप् पऱ्ऱ सम्भविक्कुम् शोकम् वेण्डामॆऩ्बदै सोपपत्तिकमाग उपपादिक्किऱार् अदिल् अनुष्ठिक्कप् पुगुगिऱ शरणागतिधर्ममित्यादिना । अदिल् उपपत्तियैक् काट्टुगिऱार् प्राप्यरुचियुमित्यादि । इऩि साध्योपायविशेषत्तैप्पऱ्ऱ सम्भविक्कुम् शोकम् वेण्डामॆऩ्बदै सोपपत्तिकमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वुपायविशेषमित्यादिना । उपायविशेषत्तैप्पऱ्ऱ वरुम् शोकत्तिऱ्कु हेतु इरण्डु। अदिल् अनुष्ठिक्कप् पोगिऱ उपायत्तिल् सौकर्यादिज्ञानाभावमॊऩ्ऱु। अतिकृच्छ्रमाऩ उपायत्तिलेये अलैय वेण्डिवरुमो ऎऩ्बदु मऱ्ऱॊऩ्ऱु। अदिल् अनुष्ठेयमाऩ उपायत्तिल् सौकर्यङ्गळिरुप्पदाल् शोकम् वेण्डामॆऩ्गिऱ इव्वुपायविशेषम् सपरिकरमाय्क्षणकालसाध्यमाय् ऎऩ्ऱारम्बित्तु अपेक्षित फलङ्गळॆल्लात्तैयुन् दरवऱ्ऱायिरुक्कैयाल् ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम्। आकिञ्चन्यमुम् फलविळम्बभयमुमुडैय नमक्कु ऎऩ्ऱारम्बित्तु उपायान्तरत्तिले अलैयवेण्डुगिऱदो ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् अतिकृच्छ्रमाऩ उपायत्तिल् अलैयवेण्डि वरुमो ऎऩ्गिऱ शोकम् वेण्डामॆऩ्गिऱदु। सिद्धोपायत्तैप् पऱ्ऱियुम् शोकिक्कवेण्डामॆऩ्गिऱार् इप्पडि लघूपायेत्यादिना । वशीकार्यऩाय् इत्यादिगुणकथनत्ताले वशीकार्यत्वाद्यभावे सॆय्वदॆऩ् ऎऩ्ऱु वरुम् शोकङ्गळ् निवृत्तङ्गळा मॆऩ्ऱु सूचितम्। उत्तरकृत्यानुष्ठानत्तिल् अङ्गवैकल्यादि प्रयुक्तशोकनिवृत्तियैक् काट्टुगिऱार् इव्वुपायानुष्ठानत्तुक्कुप् पिऩ्बु इत्यादिना । प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिलेयो पृथक्कागवो बुद्धिपूर्वक पापारम्भकपापत्तिऱ्कुमञ्जि प्रपत्ति पण्णिऩाल् प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् नेर्न्दाल् सॆय्वदॆऩ् ऎऩ्ऱुम् शोकिक्कवेण्डामॆऩ्गिऱार् भगवत्कैङ्कर्यादिगळुक्कु इत्यादिना । इप्पडि निरपराधमाग उत्तरकृत्यापेक्षैयाले पापारम्भकपापत्तुक्कु अञ्जि प्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णादार्क्कु उत्तरकालत्तिल् बुद्धिपूर्वकपापम् नेर्न्दाल् पुनः प्रपत्तियागिऱ प्रायश्चित्तम् इरुप्पदाल् शोकिक्कवेण्डाम् ऎऩ्ऱुम्, अदैच् चॆय्दु कॊळ्ळाद कठिनप्रकृतिकळुक्कुम् कोलिऩ कालत्तुगुळ्ळे लघुशिक्षैयाले अन्द पाबम् कऴिन्दुविडुमागैयाल् मेले यमलोकादिगळ् वारादागैयाल् शोकिक्क वेण्डामॆऩ्ऱुम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि निरपराधमाऩ उत्तरकृत्यत्तैयपेक्षियादार्क्कुमित्यादिना । इऩि आर्तप्रपन्नऩुक्कु अप्पोदे मोक्षम् सिद्धिक्कैयाल् दुस्सहमाऩ शरीरत्तिऩ् अनुवृत्तिक्कु शोकिक्कवेण्डामॆऩ्गिऱार् आर्तप्रपन्नऩुक्कु इति । दृप्तप्रपन्नऩुक्कु फलं देहावधिविळम्बित्तालुम् ऒरुबडियालुम् प्रपत्तिक्कु प्रच्यवनसम्भावऩैये इल्लैयागैयाल् शोकिक्कवेण्डामॆऩ्गिऱार् कर्मयोगम् मुदलाऩ निवृत्तिधर्मङ्गळॆल्लामित्यादिना । दृप्तप्रपन्नऩ् जन्मान्तरत्तुक्कञ्जि देहावसानत्तिलेये मोक्षम् वेण्डुमॆऩ्ऱु प्रपत्तियैप् पण्णियिरुप्पदाल् अवऩ् जन्मान्तरम् वरुगिऱदो ऎऩ्ऱु शोकिक्कवेण्डामॆऩ् किऱार् इश् शरीरानन्तरमिति । अनन्यप्रयोजनऩाऩ इप् प्रपन्नऩुक्कु प्रयोजनान्तरम् नडुविल् वरप्रसक्तिये इल्लैयागैयाल् पञ्चाग्निविद्यानिष्ठऩुक्कु अन्तरायमाग नडुविल् आत्मानुभवादिगळ् वरुमाप्पोले नमक्कुम् अन्तरायम् वरुमागिल् सॆय्वदॆऩ् ऎऩ्ऱु शोकिक्क वेण्डामॆऩ्गिऱार् अनन्यप्रयोजनऩाय् प्रपन्नऩाऩ इवऩुक्कु इति । इऩि शरणागत्यनुष्ठानानन्तरमुम् शोकिक्कै तत्पूर्वम् शोकियादाप्पोले अनिपुणकृत्यमाय् इव्वुपायविशेषवैलक्षण्यत्तिऱ्कुम् न्यस्तभरऩाऩ उऩ् स्वरूपत्तिऱ्कुम् स्वीकृतभरऩाऩ ऎऩ् प्रभावत्तिऱ्कुम् तगुदियागादु ऎऩ्बदु मा शुचः ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तै यरुळिच्चॆय्दवऩ् तिरुवुळ्ळ मॆऩ्गिऱार् इप्पडि सर्वप्रकारशोकहेतुक्कळुमित्यादिना । इन्द चरमश्लोकत्तिऩ् चरमवाक्यम् अत्यन्तरहस्यमागैयाले इदै आचार्यर्गळ् सच्चिष्यर्गळुक्कु चरमदशैयिल् उपदेशिप्पार्गळॆऩ्गिऱार् इप्पडि चरमश्लोकत्तिलिति ।

इऩि इच् चरमश्लोकत्तिल् पदङ्गळिल् शब्दशक्तियालुम् अर्थस्वभावत्तालुम् वरुमर्थङ्गळै क्रममागच् चॊल्लत् तुडङ्गुगिऱार् इश् श्लोकत्तिलित्यादियाल्। अदिल् मुन्दुऱ सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु ‘‘अतोऽशक्ताधिकारत्व’’ मित्यादि श्लोकङ्गळाल् सङ्गृहीतमाऩ क्रमत्तिले अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् अधिकारविशेषमिति । इदु अनुवादपक्षत्तिल् सॊऩ्ऩ आकिञ्चन्यरूपाधिकारविशेषम्। आकिञ्चन्यपुरस्कारम् - आकिञ्चन्यत्तिऩुडैय पुरस्करणम्, अदावदु आकिञ्चन्यानुसन्धानात्मककार्पण्यरूपाङ्गविधानमॆऩ्ऱबडि। इदु विधिपक्षत्तिल्, दुष्करपरिकरान्तरनैर-पेक्ष्यमिति । ‘‘अनङ्गभावो धर्माणा’’ मित्युक्त दुष्करपरिकरान्तरनैरपेक्ष्यमॆऩ्ऱबडि। अशक्यप्रपत्त्यनौचित्यमिति । अशक्यारम्भवारणमॆऩ्ऱबडि। दुष्कराभिनिवेशवैयर्थ्यमिति । तत् – प्रत्याशाप्रशमनमॆऩ्ऱबडि। उपायविशेषत्तिऩ् सुणैयुडमै - उपायान्तरासहिष्णुत्वरूपातिशयमुडैमै, ब्रह्मास्त्रन्यायसूचनमिति यावत् । इवै आऱुम् सर्वधर्मपरित्यागशब्दार्थङ्गळ्। मुमुक्षुवुक्कु ऎऩ्ऱारम्बित्तु हिततमोपदेशित्वम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ मूऩ्ऱुम् सर्वनाममाऩ मां शब्दत्तिऱ्कु अर्थङ्गळ्। प्राप्यऩे प्रापकऩाऩमै ऎऩ्ऱारम्बित्तु शरण्यवैशिष्ट्यमॆऩ्गिऱ पर्यन्तमागच् चॊऩ्ऩ ऎट्टुम् एकशब्दार्थङ्गळ्। प्राप्यऩे प्रापकऩाऩमै इति । मुऩ्बु सॊऩ्ऩ कारिगैयिल् इदु प्राप्यस्यैव प्रापकत्वमॆऩ्बदिऩर्थम्। निरपेक्षसर्वविषयनिष्प्रत्यूहकर्तृत्वमिति । इदु स्वप्राधान्यनिवारणत्तिऱ्कु हेतुकथनम्। व्याजमात्रप्रतीक्षत्वमिति । इदु प्रपत्तेर्व्याजमात्रत्वमॆऩ्बदाले फलितम्। उपायान्तरव्यवधाननिरपेक्षत्वमिति । इदु अन्योपायैरनन्वयः ऎऩ्बदाले सिद्धमाऩ अर्थम्। परिकरान्तर निरपेक्षत्वसाध्यत्वमिति । इदु तदङ्गैरप्यसम्बन्धः ऎऩ्बदाल् फलितम्। सर्वफलार्थिशरण्यत्वमिति । इदु सर्वसाध्येष्वभिन्नत्वरूपम्। शरण्यान्तरपरिग्रहासहत्वम् शरण्यवैशिष्ट्यमॆऩ्गिऱ इरण्डुम् एकशब्दत्तिल् आर्थिकमागक् किडैक्कुमर्थङ्गळ्। शरण्यवैशिष्ट्यमावदु शरण्यऩुक्कु श्रीवैशिष्ट्यम्। उपायान्तरस्थाननिवेश्यत्वम् भरस्वीकर्तत्वमिरण्डुम् शरणशब्दार्थङ्गळ्। भरन्यासरूपसाध्योपायविशेषमॆऩ्ऱारम्बित्तु प्रारब्धनिवर्तनक्षमत्वमॆऩ्गिऱ पर्यन्तम् व्रजधातुविल् शाब्दमागवुम् आर्थमागवुम् किडैक्कुमर्थङ्गळ्। अधिकारियिऩुडैय पराधीनकर्तृत्वम् शास्त्रवश्यत्वम् इव्विरण्डुम् मध्यमऩिऩर्थङ्गळ्। रक्षकऩुडैय परमकारुणिकत्वम् मुदलाऩ आऱु अर्थङ्गळ् अहं शब्दत्तिल् विवक्षितङ्गळ्। अदिल् परमकारुणिकत्वत्ताले सुप्रसन्नत्वमुम् अवसरप्रतीक्षत्वमुम् निरुङ्कुशस्वातन्त्र्यत्ताले दुर्निवारत्वमुम् परानपेक्षत्वमुम्, शरणागतऩुडैय कृतकृत्यत्वम् मुदलाऩ मूऩ्ऱु अर्थङ्गळ् त्वा पदत्तिल् विवक्षितङ्गळ्। त्रैकालिकविरोधि ऎऩ्बदु पापशब्दप्रकृत्यर्थम्। भूयस्त्वमिति बहुवचनार्थम्। विरोधिवर्गवैचित्र्यमिति सर्वशब्दार्थम्। अवऱ्ऱिऩुडैय ईश्वरसङ्कल्पमात्रनिवर्त्यत्वमॆऩ्ऱारम्बित्तु अपुनरावृत्ति ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् मोक्षयिष्यामि ऎऩ्बदिऩर्थङ्गळ्, अदिल् मुदल् मूऩ्ऱु अनिष्टनिवृत्तिरूपङ्गळ्। आत्मकैवल्यव्यावृत्तयथावस्थितस्वरूपाविर्भावम् मुदलाऩ नालुम् इष्टप्राप्तिरूपम्। मुऩ्बु शोकहेतुप्राचुर्यमॆऩ्ऱारम्बित्तु निरपराधकैङ्कर्यरसिकत्वमळवाऩ ऎट्टुम् मा शुचः ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिल् विवक्षितमाऩ अर्थङ्गळ्। आग प्रधानङ्गळाऩ ऐम्बत्तुमूऩ्ऱु अर्थङ्गळुम् अदऱ्कपेक्षितङ्गळाऩ अर्थङ्गळुम् शब्दशक्तियिऩालेयुम् अर्थस्वभावत्तालेयुम् अनुक्रमेण शासितङ्गळॆऩ्ऱबडि। इन्द चरमश्लोकम् मूऩ्ऱु अवान्तरवाक्यघटितमायिरुन्दालुम् अनुसन्धानसौकर्यार्थमाग इदिल् ऒरु महावाक्यार्थत्तैक्काट्टुगिऱार् अल्पज्ञऩायित्यादिमहावाक्यत्ताले। अल्पज्ञऩायित्यादि अनुवादपक्षलब्धार्थङ्गळ्। उपायान्तरङ् गळिललैयादे ऎऩ्बदु सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्बदिऩ् अर्थम्। सर्वसुलभऩायित्यादि मां ऎऩ्बदिऩर्थम्। ऒरुवऩैयुमे ऎऩ्बदु एकशब्दार्थम्। उपायमाग अध्यवसित्तु ऎऩ्बदु शरणं व्रज ऎऩ्बदिऩर्थम्। इप्पडि अनुष्ठितेत्यादि त्वा शब्दार्थम्। अडैक्कलमावदु रक्ष्यवस्तु । परमकारुणिकेत्यादि अहं शब्दार्थम्। नाऩे ऎऩ्ऱदाल् अहं शब्दम् सावधारणमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुदोऩ्ऱुगिऱदु। इन्द अवधारणफलितार्थम् ऎऩ् सङ्कल्पमात्रमे तुणैयाग कॊण्डु ऎऩ्बदु। बहुप्रकारेत्यादि सर्वपापशब्दार्थम्। तुवक्कऱुत्तु ऎऩ्बदु मोक्षयिष्यामि ऎऩ्बदिऩर्थम्। ऎऩ्ऱो टॊक्क इत्यादि अर्थसिद्धमाऩ इष्टप्राप्तियै सॊल्लुगिऱदु। मा शुचः ऎऩ्बदिऩर्थम् नीयॊऩ्ऱुक्कुमित्यादि । तिरण्ड पॊरुळ् - महावाक्यार्थम्।

इन्द चरमश्लोकव्याख्यानमार्गमाऩदु ऎऩ्ऩुडैय बुद्धिशक्तिविशेषत्ताले कल्बिक्कप् पट्टदऩ्ऱु। किन्तु तिरुक्कोट्टियूर् नम्बि, उडैयवर् मुदलाऩ सम्प्रदायपरम्परैयाले चरमश्लोकार्थत्तैक् केट्टु अदिल् विधित्तबडि सर्व धर्मस्थानापन्नमाय् सनातनधर्ममाऩ कृष्णऩिडत्तिल् सर्वभरन्यासम् पण्णि अदिल् सॊऩ्ऩबडि शोकङ्गळै यॆल्लाम् विट्ट वादिहंसाबुवाहाचार्यराले काट्टप्पट्टदॆऩ्गिऱार् एकमिति । एकं धर्मं ऎऩ्ऱदु सर्वधर्मान् ऎऩ्बदिऩ् प्रतिनिर्देशम्। सर्वप्रदं – सर्वसाध्येष्वभिन्नम्, सर्वफलप्रदमिति यावत् । एतादृशगुणवत्तैक्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् श्रिया जुष्टमिति । पुरुषकारभूतैयायुम् उपायभूतैयायुमुळ्ळ लक्ष्मियिऩाले सेवितमॆऩ्ऱबडि। धर्मं – सनातनधर्मत्तै, समाश्रितैः – शरणङ्गतैः, अत एवापेतशोकैराचार्यैरयं पन्थाः प्रदर्शितः ।

इऩि चरमश्लोकार्थत्तै स्वानुसन्धानज्ञापकमाऩ ऒरु पाट्टाले वॆळियिडुगिऱार् कुऱिप्पुडऩित्यादि । कुऱिप्पुडऩ् - महावधानत्तोडु, मेवुम् - अनुष्टिक्कवेण्डिय ताऩ, तरुमङ्गळिऩ्ऱि - सर्वधर्मङ्गळैयुम् विट्टु, अकिञ्चनऩायॆऩ्ऱबडि। अक्कोवलऩार् - प्राप्यऩायुम् प्रापकऩायुम् निऩ्ऱ अन्द कोबालऩुडैय, वॆऱित्तुळवक्कऴल् - परिमळम् मिगुन्द तुळसियिऩाले अलङ्कृतमाऩ तिरुवडिगळै, मॆय्यरणॆऩ्ऱु - सत्यमाऩ उपायमॆऩ्ऱु, विरैन्दु - विश्वासत्तैप् पण्णि, अडैन्दु - शरणमाग वडैन्दु, पिरित्त - पिरिक्कप्पट्ट, मोचितमाऩ ऎऩ्ऱबडि। विऩैत्तिरळ् - पापसमूहङ्गळ्, मऱुबडि ऎऩ्ऱु शेषम्। पिऩ् तुडरावगै - पिऩ्बऱ्ऱिवारादबडि, पण्णिय इति शेषः । अप्पॆरियोर् - महान् प्रभुर्वै ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् प्रसिद्धऩाऩ पुरुषोत्तमऩुडैय, मऱिप्पु - वळैत्तुक्कॊळ्ळुगै, वशीकरिक्कै यॆऩ्ऱबडि। उडै - उडैत्ताऩ, वशीकारत्तैप्पण्णुवदाऩ, मऩ्ऩरुळ् -दृढमाऩ कृपैयिऩाले उण्डाऩ, कृपाप्रवाहमाऩ ऎऩ्ऱबडि। वासगत्ताल् चरमश्लोकरूपवाक्यत्ताले, मरुळऱ्ऱऩमे - अज्ञानम् तीरप्पॆऱ्ऱोमे। अज्ञानमुम् अदिऩालुण्डाऩ शोकमुम् भीतियुम् तीर्न्दु सन्तुष्टरागप् पॆऱ्ऱोमे ऎऩ्ऱबडि।

इऩि चरमश्लोकत्तै महर्षिकळालुम् कॊण्डाडक्कूडिय दिव्यसूक्तिकळैयुडैय भगवत्प्रसादलब्धज्ञानभक्तिवैराग्यादिगळैयुमुडैय नम्माऴ्वार् नाथमुनि यामुनमुनिभाष्यकारादिगळ् लोकत्तिलुम् वेदत्तिलुम् विश्वसिक्कप्पट्ट शरणागतिरूपमहार्थप्रतिपादकमॆऩ्ऱु तॆरिन्दु अनुष्ठित्तार्गळागैयाल् अदुवे नमक्कु उपादेयमॆऩ्ऱु श्लाघित्तुत् तलैक्कट्टुगिऱार् व्यासाम्नायेति । केचन – भगवत्प्रसादत्ताले लब्धमाऩ ज्ञानभक्तिवैराग्यादिगळैयुडैय नम्माऴ्वार् नाथमुनियामुनमुनिभाष्यकारादिगळ्, व्यासाम्नायः - महाभारतम्। अदुवागिऱ समुद्रत्तिऱ्कु कौस्तुभनिभं - कौस्तुभस्थानीयम्, अत एव हरेः हृद्यमिति । ऎप्पडि क्षीरसमुद्रत्तिल् ऐरावतादिगळ् उण्डायिरुक्कच्चॆय्देयुम् श्रीकौस्तुभमे भगवाऩुक्कु उपादेयमाय् हृद्यमायिरुक्कुमो अप्पडिये भारतत्तिल् वेदान्तार्थप्रतिपादकङ्गळाऩ अनेकस्थलङ्गळिरुक्कच् चॆय्देयुम् अवैगळुक्कुळ् ‘‘वेदेषु पौरुषं सूक्तं पुराणेषु च वैष्णवम् । भारते भगवद्गीता धर्मशास्त्रे च मानवम्’’ ऎऩ्ऱु श्लाघिक्कप्पट्ट भगवद्गीतैयिलुम् सारतममाऩ चरमश्लोकमे भगवाऩुक्कु हृदयङ्गममायिरुक्कु मॆऩ्ऱु करुत्तु।

उत्तमं श्लोकम् - श्रेष्ठमाऩ चरमश्लोकत्तै, लोकेति । लोकत्तिलुम् वेदत्तिलुम् अमोघतया अनुभवसिद्धमाऩ शरणागतिरूपार्थयुक्तमाग। लोकत्तिल् अमोघतया प्रसिद्धिः पामराणामपि आश्रितसंरक्षणसंरम्भत्ताले तॆरिगिऱदु। वेदत्तिल् ‘‘देवा वै त्वष्टारमजिघांसन्, स पत्नीः प्रापद्यत’’ ऎऩ्ऱारम्बित्तु देवतैकळ् त्वष्टावैक् कॊल्लवेण्डुमॆऩ्ऱु निऩैत्तु सम्रम्बप्पट्टदायुम् अवऩ् देवपत्निकळै सरणमडैन्ददायुम् अवर्गळ् अवऩै देवतैकळुक्कुक् काट्टिक्कॊडुक्कविल्लैयॆऩ्ऱुम् आगैयाले वध्यऩायिरुन्दालुम् महाऩ्गळ् न प्रति प्रयच्छन्ति । (काट्टिक्कॊडुक्किऱार्गळिल्लै) ऎऩ्ऱु प्रसिद्धमिऱे। यद्वा लोक्यते अनेनेति व्युत्पत्त्या लोकशब्दम् स्मृतिपरम्। लोकपदवी – श्रुतिमार्गः, कपोतवृत्तान्तम् मुदलाऩ श्रुतिमार्गः पूर्वोक्तः । विदुः ऎऩ्ऱदु अनुष्ठानपर्यन्तमाऩ वेदनपरम्। अऱिन्दु नम्बि अनुष्ठित्तार्गळॆऩ्ऱबडि। शठकोपप्रभृतिकळ् अऱिन्दु अनुष्ठित्त शरणागतियै प्रतिपादिक्किऱ मात्रत्ताले इदु श्लाघ्यमागुमो? अवर्गळ् अप्पडिप्पट्ट माहात्म्यमुळ्ळवर्गळो ऎऩ्ऩ? अवर्गळ् महर्षिकळालुम् श्लाघिक्कप्पट्ट श्रीसूक्तिशालिकळॆऩ्गिऱार् येषामुक्तिषु इत्यादिना । येषां – शठकोप यामुनाचार्य भाष्यकारादिगळुडैय, मुक्तिसौधविशिखासोपानपङ्क्तिषु – मोक्षमागिऱ उप्परिगैक्कु वीथियिल् निऩ्ऱुम् एऱुम्बडियाऩ पडिगळिऩ् पङ्क्ति पोलिरुक्किऱ, उक्तिषु - अर्चावतारत्तिल् सद्यश्चित्तरञ्जकतमङ्गळाऩ ’’ऎङ्ङऩेयो अऩ्ऩैमीर्गाळ्’’, ’’कङ्गुलुम् पगलुम्’’, विभवावतारत्तिल् सद्यश्चित्तरञ्जकतमङ्गळाऩ ’’पिऱन्दवाऱुम्’’, ’’कऱ्पारिरामबिराऩैयल्लाल्’’, चरमश्लोकविहितशरणागतिप्रतिपादकङ्गळाऩ ’’पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩ् उऩ्ऩडिक्कीऴमर्न्दु पुगुन्देऩे’’, ’’नागणैमिसै नम्बिराऩ् सरणे सरण् नमक्कु’’ ऎऩ्बदु मुदलाऩ तिरुवाय्मॊऴि श्रीसूक्तिकळिलुम्, ‘‘नमो नमो वाङ्मनसातिभूमये’’, ‘‘त्वत्पादमूलं शरणं प्रपद्ये’’ इत्यादिगळाऩ स्तोत्ररत्नश्रीसूक्तिकळिलुम्, ‘‘अनन्यशरणस्त्वत्पादारविन्दयुगळं शरणमहं प्रपद्ये’’ इत्यन्तमाऩ गद्यश्रीसूक्तिकळिलुम्, श्रेष्ठाः – उत्कृष्टर्गळाऩ, अमी – वक्ष्यमाणर्गळाऩ, वैशम्पायनेति । वैशम्पायनर् साक्षाद्वेदव्यासरुडैय शिष्यर्। इतिहासपुराणप्रवचनकर्तावागैयाले विभवावतारविषयत्तिल् निरतिशयभक्तिभरितर्। शौनकर् ‘‘शौनको वै महाशालः’’ ऎऩ्ऱु श्रुतिप्रसिद्धर्, ऋग्वेदाचार्यराऩ आश्वलायनर्क्कुम् आचार्यर्। ‘‘शौनकोऽहं प्रवक्ष्यामि नित्यं विष्ण्वर्चनं परं’’ ऎऩ्ऱु अर्चावतारार्चनादिगळैच्चॊल्लि ‘‘सुरूपां प्रतिमां विष्णोः प्रसन्नवदनेक्षणाम् । कृत्वात्मनः प्रीतिकरीं सुवर्णरजतादिभिः ॥ तामर्चयेत्तां प्रणमैत्तां यजेत्तां विचिन्तयेत् । विशत्यपास्तदोषस्तु तामेव ब्रह्मरूपिणीम्’’ इत्यादिगळाले अर्चारूपियाऩ भगवाऩै ध्येयऩॆऩ्ऱुम् प्राप्यऩॆऩ्ऱुम् निष्कर्षित्तु तदेकभक्तराय्प्पोन्दवर्। प्रभृतिशब्दत्ताल् शुकादिगळुक्कु सङ्ग्रहम्। शिरःकम्पिनः - इवर्गळुडैय चरमश्लोकविहितशरणागत्यनुष्ठानप्रकारवैखरिकळै निऩैत्तु आनन्दभरितर्गळाय् अवैगळै श्लाघित्तु सर्वदा शिरःकम्पनशीलर्गळाग, भवेयुरिति शेषः । अथवा ज्ञानदृष्टियाले शठकोपादिगळिऩ् श्रीसूक्तिकळै अऱिन्दु सर्वदा शिरःकम्पनशीलर्गळाग आगिऱार्गळो ऎऩ्ऱावदु योजऩै।

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां चरमश्लोकाधिकार एकोनत्रिंशः ॥