श्रीमते रामानुजाय नमः ॥ श्रीः श्रीमते लक्ष्मीनृसिंहपरब्रह्मणे नमः ॥ श्रीमते वेदान्तगुरवे नमः ॥ अथ परमतभङ्गव्याख्यायां देशिका शयप्रकाशाभिख्यायां निगमनाधिकारः चतुर्विंश: । निगमान्तगुरो ! मां निगमान्तहृदि स्थितम् । व्याख्यानमुद्रया व्यधि भावं भव्यगुणास्पद! ॥ १ ॥ चतुर्विंशमिमं प्राप्याधीकारं धीमतां वरः । उक्तं निगमयत्येवं सुखेन धृतये पुनः ॥ २ ॥ इत्थं परमतेषु विस्तरेण परास्तेषु मुमुक्षूणां गन्तव्यो मार्गोऽस्मत्पूर्वाचार्यवर्य- सार्थसञ्चारसमीकृतोऽस्मत्सम्प्रदाय एवेत्यधिकारारम्भगाधया गायति - LOT GOV १।१५ इति । प्रमाणानुग्रहं विना केवलं मेधया विभज्य साध्यमानानि मतान्तराणि धर्मविद्यास्थानानि न भवितुमर्हन्तीति पूर्वोक्तरीत्या प्रतिपाद्य- अथ भगवत्प्रेप्सया वयं समीचीनशास्त्रशेखरिभिः प्रपन्नसन्तानकूटस्थैराचार्यैः समस्तशात सामरस्यापादनेन स्वसश्वारसमीकृतं मार्गमेवापवर्गाय आश्रयाम इत्यर्थः ॥ श्रीमते श्रीलक्ष्मीन्रुचिम्हबरप्रह्मणे नम; Si (२४) Quwiriy। पासुरक्करुत्तु-पिऱमदङ्गळ् यावुम् तमक्कु सादगप्रमाणङ्गळ् इऩ्ऱि उरैक्कप्पट्टऩ आगुम्। आगवे अवै धर्ममार्गत्तिऱ्कु इडमागा ऎऩ्ऱु कीऴे निरूपिक्कप्पट्टऩ। इऩि मोक्षत्तै विरुम्बि - वेदान्दत्तिल् निलै २७८ देशिकाश यप्रकाश सहिते परमभङ्गे “कीऴे कण्डित्त मदङ्गळिऩ् कण्डऩच् चुरुक्कम् " ‘‘रिfक: ऐā।" ऎऩ्ऱु ईगु सॊऩ्ऩ ऎ-कैवु एागङ्गळिल् ऎळमे अळवुम् ऎऩ्गिऱ सिगरसरसम्राम् पोले अरसगााङ्गळुम् ऎसियै ऎळिवुप् पिक्कक् काण्गैयालुम्, इवऱ्ऱुक्कु ऎवुम् काणामैयालुम्, ऎारिगऩ् ताऩुम् अरसईङ्गळैयुम् असासरङ्गळैयुम् कॊण्डु तऩाएरिगळ् पण्णक् काण्गै यालुम्, ईसमाऩ रात्तिल् काणवुम् सॊल्ल विरगु इल्लामैयालुम्, असिरिसाङ्गळिल् ऎवुम् सॊल्ल ऒण्णामैयालुम् समायिऱ्ऱु। अथोक्तक्रमेण मरमतखण्डनानि धारणसौकर्याय सङ्गृह्य दर्शयन्, तत्र प्रथमं चावकमतदूषणं निगमयति-तमोनिष्ठा हि इति । अत्र मनूक्तौ हेतुकथनपूर्वकं निगमनदर्शनात् तदनुसारेण प्रवृत्तेऽस्मिन्नपि ग्रन्थे निगमनाधिकारे तथैव निगम्यन्ते परमतखण्डनानि । प्रत्यक्ष मित्यादिस्तत्तन्मतानुवादः, । तत्तत्पश्चात्तनश्च तत्तत्खण्डनपूर्वक निगमनरूप इति विभागः ॥ प्रायस्सर्वमिदं व्याख्यातपूर्वमिति विषमस्थलमाते विवरणं भवति ॥ पॆऱ्ऱ ज्ञानम् उडैयवर्गळाय् अवऱ्ऱैये सिरोबूषणमागक् कॊण्डु तपस् ऎऩ्ऱु ओदप्पट्ट सरणागदियिल् निष्टै उडैयवर्गळाय् विळङ्गुम् नम्पूर्वाचार्यर्गळ् स्मृति-इतिहास-पुराण-पाञ्जरात्रादिगळ् ऒऩ्ऱोडु ऒऩ्ऱु पॊरुन्दुम् वगैयिल् नडन्दु काट्टिय।आदरित्तुक् काट्टिय नल्ल वऴियैये नाम् कॊळ्वोमाग। ‘तमोनिष्टर्गळ्’ ऎऩ्ऱु मनु महर्षियिऩाल् निन्दिक्कप्पट्ट पाह्य- कुत्रुष्टिगळाम् पिऱमदङ्गळिल् सार्वागमदम् प्रत्यक्षम् ऒऩ्ऱैये प्रमाणमागक् कॊण्डुळ्ळदु: इदु तवऱु। अनुमाऩमुम् आगममुम् कूड पादमऱ्ऱ ज्ञानत्तै उण्डुबण्णुगिऩ्ऱऩ। सार्वागऩुम् सिल इडङ्ग ळिल् अनुमानत्तैयुम्, आप्तऩ् सॊल्लुम् वाक्यङ्गळैयुम् कॊण्डु सिल अर्थङ्गळै निच्चयित्तु सन्देहमऱ प्रवृत्तिक्किऱाऩ्। नित्यमाऩ वेदत् तिल् ऎव्विद दोषमुम् सॊल्ल वऴियिल्लै। इन्द्रियङ्गळुक्कुप् पुलप् पडाद-वेदत्तिऩाल् मट्टुम् अऱिय वेण्डिय विषयङ्गळिले प्रत्यक्ष पादम् सॊल्ल मुडियादु। आगवे वेदमुम् प्रमाणमागलाम्। आगैयाल् प्रत्यक्षत्तै मट्टुम् प्रमाणमाग इसैयुम् सार्वाग मदमुम् तळ्ळप्पट्ट तागिऱदु।रि: (२४)
ताऩ् २७९ एमाऩ रित्तिल् ऎय्ऩम् सॊल्लुगिऱ सागऩ् ऎऩम् - ऎऩ AपिगणÜITEHEषीम् कॊळ्ळामैयालुम्, रित्त अवुम् तऩ्ऩैयुम्, ताऩे एम् ऎऩ्गैयालुम्, इदु तऩ्ऩाले भागम् ऎम् आगैयालुम् मायिऱ्ऱु।ऎईम् ऒऩ्ऱुमे उळ्ळदु। ऎङ्गळ् तात्तिले णणगाङ् गळ् ऎऩ्गिऱ ऎम् ऎरि" ऎऩ्ऱु रत्ताले कळिक्किऱ तिल् तूत्सागत्तैक् कॊण्डु इरण्डैक् कऴिक्कप् पार्त्ताल् साऩरिगॊक्त्ताले तात्तैयुम् अदुविक्क ऎळिक्कैयालुम्, ८qकण्गत्ताले त्तै इसैयिल्, अप्पडिये - इऎङ्गळैयुम् कॊळ्ळ वेण्डुगैयालुम् fादाम् आयिऱ्ऱु। ऎऩवैक्कऴित्तु, ऎऩ्ऎङ्गळ् इरण्डैयुम् कॊण्डु, ऎऎत्तै ळळत्ताले अच्चम् ऎऩ्गिऱ -
रिच्चागम् अथ माध्यमिकमतनिगमनं चतुर्विधेति । अथ योगाचारविचारसङग्रहः - ज्ञानेति । ज्ञातेति वाक्यमारभ्य सौत्रान्तिकमतसार- तत्खण्डने । नाल्वगैप्पट्ट पौत्तर्गळिल् मात्यमिगऩ् ऎऩ्बवऩ् सर्वशून्यत्व वत्तैये परम तत्त्वमागक् कॊण्डुळ्ळाऩ्। इदुवुम् तवऱाऩदु। तऩ् चित्तान्दत्तै स्ताबिप्पदऱ्काग इवऩ् कैयाळुम् प्रमाणङ्गळैयुम् इवऩ् परमार्त्तमागक् कॊळ्ळविल्लै। इप्पडि इरुक्क सर्वशून्यत्वम् ऎप्पडिक् कूडुम्? कडैसियाग इवऩ् स्ताबिक्कुम् शून्यत्वत्तैयुम् शून्य मागवे कॊळ्गिऱाऩ् इवऩ्। इदऩाल् पिऱमदमे ताऩ् निलैक्किऱदु। इल्ला मै ऎऩ्बदु इल्लाददागिल् उण्मैयऩ्ऱो निलैप्पदु। इव्वगैयिल् इम् मदमुम् तळ्ळुण्डदु काणवेण्डुम्। योगासारऩ् ऎऩ्ऱ पौत्तऩ् ज्ञानत्तै मट्टुम् इसैन्दुळ्ळाऩ्। ज्ञादा-ज्ञेयम् इव्विरण्डुम् ज्ञानत्तिल् तम्मुडैय आगारङ्गळै समर्प्पिक्किऩ्ऱऩ ऎऩ्गिऱाऩ्। इदिल् उळ्ळ दोषम् पिऩ्वरु माऱु:- इदै-नाऩ्-अऱिगिऱेऩ् ऎऩ्ऱ ज्ञानत्तिल् नाऩ् ऎऩ्ऱु ज्ञा तावुम्- ‘इदै’ ऎऩ्ऱु विषयमुम् ज्ञानत्तुडऩ् सेर्न्दु तोऩ्ऱ - इम्मूऩ्ऱिऩुळ् ऒऩ्ऱाऩ ज्ञानत्तै मट्टुम् इसैन्दु-मऱ्ऱैय इरण्डैयुम् इसैया मैक्कुक् कारणम् यादु? इसैन्दाल् मूऩ्ऱैयुम् इसैय वेण्डुम्। इल्लैयेल् मात्यमिगऩ् काट्टिय वऴियिल् ऒऩ्ऱैयुम् इसैयादिरुत्तल् वेण्डुम्। आगवे इन्दमदमुम् कण्डिक्कप्पट्टदु। २८० देशिका शयप्रकाशसहिते परमतभगे ज्ञानाकाव्यतिरिक्त मीलपीताद्यर्थाकार सर्वलोको- कुम् आगैयालुम्, इत्तै ऩिरङ्गळाले ऎागम् ऎऩ्ऩप् पार्त् ताल् इत्तैक्कॊण्डु अरिगाम् अरिबुक्क ऒण्णामैयालुम्, अदिल् अळवुम् कळ्ळिगमाग रिणडित्ताले सिराऩ् सॊल्लुगिऱबडिये fत्ताले इवऩुक्कु ळिळुक्क ऎTसमागैयालुम् ऎण्णम् आयिऱ्ऱु। इवऩैप्पोलेळार्सङ्गळ् इरण्डैयुम् कॊण्डु एत्तै ईलुम् ऎऩ्गिऱ कळमुम् उपपत्तिविशेष:- “भिन्नकालं कथं ग्राह्यमिति चेत्” इत्याद्युक्तः ॥ अथ वैभाषिकपरिभाषा - तन्निराकरणे
इवऩै पुरि !! सौत्रान्तिकऩ् ऎऩ्ऱ पौत्तऩ्-ज्ञादा-ज्ञानम् ज्ञेयम् इम् मूऩ्ऱिऩुळ् ज्ञादावै विट्टु मऱ्ऱैय ज्ञानम्-ज्ञेयम् इव्विरण्डै युम् अङ्गीगरित्तुळ्ळाऩ्। इदिल् ज्ञेयत्तै, ज्ञानत्तिऩ् आगारङ्गळाल् अनुमानित्तु अऱिय वेण्डुम् ऎऩ्गिऱाऩ्-इदुवुम् तवऱु। उलगिल् नीलम्। पीदम् मुदलाऩ आगारङ्गळ् ज्ञागत्तै विड वेऱुबट्टदागक् काणप्पडु किऩ्ऱऩ। आगैयाल् इवऱ्ऱै ज्ञानत्तिऩ् आगारङ्गळ् ऎऩ्ऱु सॊल्ल मुडियादु। सिल उबबत्तिगळाले अप्पडिच् चॊऩ्ऩाल् इवऱ्ऱैक् कॊण्डु अर्थागारङ्गळै अनुमित्तु अऱिय मुडियादु। योगासारऩ् सॊल्लुम् मुऱैयिल् अर्थागारङ्गळैत् तऩित्तु ऒप्पामल् ज्ञानम् ऒऩ्ऱेदाऩ् उळ्ळदु ऎऩ्ऱदे सिऱन्ददागुम्। नील ज्ञानसन् दानत्तिल् पीदज्ञानम् उण् डावदैक् कॊण्डु अर्थागारत्तै अङ्गीगरिक्क वेण्डाम्। इदिलुम् योगासारऩ् सॊल्लुम् वगैयिल् स्वप्नादिन्यायत्तिऩाल् अनादिवासऩै यिऩ् वसत्तिऩाल् कूडुमागैयाल् इदऱ्काग ज्ञेयत्तै इसैयवेण्डुवदु अनावच्यगमागुम्। आगवे इन्द मदमुम् अऴिक्कप्पट्टदागिऱदु। वैबाषिगऩ् ऎऩ्ऱ पौत्तऩ् सौत्रान्तिकऩैप् पोले ज्ञानम्। ज्ञेयम् इरण्डैयुम् इसैन्दु ज्ञेयमाऩ वस्तुक्कळै प्रत्यक्षम् ऎऩ्गिऱाऩ्। आयिऩुम् इवऩुडैय मदमुम् तवऱाऩदु। इवऩ् सविकल्पगम् ऎल्लाम् प्रमाणम् अऩ्ऱु ऎऩ्गिऱाऩ्। विकल्पत्तिऩाल् चित्तमाऩ स्तूल वस्तुक्कळ्, अवऱ्ऱिऩ् धर्मङ्गळ् यावुम् पॊय् ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱाऩ्। ३ इवऱ्ऱैक् कॊण्डु परमाणुक्कळै अनुमिदु अऱियवुम् मुडियादु पोगिऱदु। मुडिविल् योगासारऩ् चित्तान्दप्पडि इवऩुम् ज्ञेय वस्तुक् कळै इल्लैयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाग मुडिगिऱदु। A: (२४) २८१ ऎरिक्कगम् ऎल्लाम् पईरम् अऩ्ऱु ऎऩ्गैयालुम्, करिवुग-ऎर्- ङ्गळ् ऩङ्गळ् ऎऩ्गैयालुम्, इवऱ्ऱैक् कॊण्डु सामे पण्णिक् कॊळ्ळ विरगिल्लामैयालुम्, मुडिविल् एऩ् सॊल्लु किऱबडिये ऎळिङ्गामे ऎणिक्कैयालुम्, इम्मूऩ्ऱु ऩॆर्गळुम् क् कळुक्कॆल्लाम् fकवुम् कॊळ्ळुगैयाले सात्तिल् ऒरु ऎऩिऩ्गळुम् इऩ् ऱिक्के ऒऴिय कैयालुम्, अससरिगगङ्गळुक्कुम् जूऩ् ऎऩवाय् मुडि कैयालुम् अणम् आयिऱ्ऱु। म् ऎऩ्ऱु मुम् - ळिऩ्
- र्ङ् ळ्ळर्गळिल् ऩाऩैप्पोले ऎऩगम् ऎल्लाम् कॊण्डु ात्तिऱ्कु एवु-इऩङ्गळैक्कॊण्ड कळ्गऩ् सॊऩ्ऩ कऎङ्गळैप्पोले इवऩ् ताऩ् सॊल्लुगिऱ कळुम् वाङ्गळ् ऎऩ्गैयालुम्, रिगळैप्पोले ताऩ्णाग क्किऱ असम्दाऩुम् ऎण्णम् ऎऩ्गैयालुम्, सॊणम् पण्णुगैयाले अवु एरि–इम् मूऩ्ऱु अथाद्वैताऽनुवाद - निराकरणे योगासारऩ्-सौत्रान्तिकऩ्- वैबाषिगऩ् ऎऩ्ऱ इन्द मूवगै पौत्तरुम् ताङ्गळ् इसैयुम् पॊरुळ्गळै क्षणिकङ्गळ् ऎऩ्गिऩ्ऱऩर्। इप्पडियागिल् स्मृति-प्रत्यबिज्ञै मुदलियऩ पॊरुन्दा। वस्तुक्कळ् स्तिरमाग इरुन्दाल्दाऩ् इवै कूडुम्। मेलुम् सुकृतम् सॆय्बवऩ् वेऱु ऒरुवऩागवुम्, पलऩ् अऩुबविप्पवऩ् मऱ्ऱॊरुवऩागवुम् नेरिडुम्। आगवे इम् मदमुम् उदऱित् तळ्ळप्पट्टदागिऱदु। प्रच्चन्न पॆळत्तऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुम् अत्वैदियिऩ् पक्षमुम् सरि यऩ्ऱु। पॆळत्तर्गळिल् ऒरुवऩाऩ योगासारऩैप् पोल् इवऩुम् ज्ञानत् तैत् तविर्त्तु मऱ्ऱवैयऩैत्तैयुम् मित्यै ऎऩ्ऱु सॊल्लि ज्ञानम् ऒऩ्ऱुदाऩ् उळ्ळदु ऎऩ्ऱुम् - अदु नित्यम् ऎऩ्ऱुम् स्ताबिक्किऱाऩ् अत्वैदि: इदिल् उळ्ळ दोषङ्गळै उऱ्ऱु नोक्क वेण्डुम्। इवऩ्दाऩ् इसैन्दुळ्ळ ज्ञानत्तिऱ्कुक् कूऱुम् एकत्व नित्यत्व धर्मङ्गळुम् इवऩ् कॊळ्गैप्पडि पॊय्याऩवैयागुम्। योगासारऩुम् ताऩ् इसैन्द ज्ञानत् तिल् पहुत्व-क्षणिकत्वङ्गळ् पॊय् ऎऩ्ऱे कूऱुगिऱाऩ्। पौत्तर्गळिऩ् आगमम् पोले इवऩ् तऩ् चित्तान्दत्तिऱ्कु प्रमाणमागक् काट्टुम् वेदङ्गळुम् इवऩ् कॊळ्गैप्पडि प्रान्दिचित्तङ्गळ् आगिऩ्ऱऩ। इवऩ् B-३६ २८२ देशिकाशयप्रकाश सहिते परमतभङ्गे स्वपक्ष-परपक्षविभाग सॊल्ल विरगिल्लामैयालुम्, -कदुक्कु अऩ्बरिur-faकळ् सॊल्लुगै अााणवुम् आगैयालुम्, त्तुक्कुम् ऩगगळुक्कुम् काऩ्बुरिगळ् इल्लामैयालुम् कळ् उण्डागैयालुम् ईक्कम् आयिऱ्ऱु। ऎङ्गाळ इप्प-ैगुरैप्पोले Hणत्तै इसैयादे ऎऩ्ऩाग वेऱॊरु वऩै ळित्तु, अवऩ् ऎईरत्तै ईरमागक् कॊण्ड ऎळिगमुम् -सिळळग ऎळिऎरिच्चयै क्क ऒण्णामैयालुम्, ऎरिमागङ्गळैच् चॊल्लु कैयालुम्, रिॆम् पण्णुगैयालुम् ऎळिदाम् आयिऱ्ऱु। इप् प्रच्छन्नेत्यादिः जैनस्य । पेदत्तै निरागरणम् सॆय्गिऱबडियाल् “इदु तऩ् पक्षम् - इदु पिऱर् पक्षम्” ऎऩ्ऱु पिरित्तुक् काट्ट मुडियादबडियागिऱदु-इवऩ् चित्तान्दत् तिल्। मेलुम् नित्यमाय्-निर्विशेषमाय् उळ्ळ प्रह्मप्रकाशम् अविद्यै यिऩाल् तिरोहितमागिऱदु (मऱैक्कप्पडुगिऱदु) ऎऩ्ऱु सॊल्वदु मिगवुम् अनुपपन्नम्, निर्विशेषवस्तु ऒऩ्ऱु उण्डु ऎऩ्बदऱ्कुम्, प्रबञ्जम् मुऴु वदुम् पॊय् ऎऩ्ऱाऱ्पोल् सॊल्लुम् विषयङ्गळुक्कुम् प्रमाणङ् गळिऩ् उबबत्तियुम् किडैयादु इवऩुक्कु। मेलुम् पादगप्रमाणङ्गळे पॊरुन्दि उळ्ळऩ। इक्कारणङ्गळाल् इन्द अत्वैदमदम् निर्मूलमाक्कप् पट्टदु। जैऩ चित्तान्दमुम् तवऱु। इवऩ् अत्वैदिगळ् पौत्तर्गळ् इवर् कळैप् पोल् वेदप्रामाण्यत्तै इसैयविल्लै। अर्हऩ् ऎऩ्ऱ ऒरुवऩै सर्वज्ञऩाग प्रमित्तु अवऩुडैय वाक्यत्तै प्रमाणमागक् कॊण्डु तोऱ्ऱुविक्कप्पट्टदु इन्द जैऩचित्तान्दम्। इव्वाऱे पॆळत्तर्गळुम् पुत्तऩै सर्वज्ञऩ् ऎऩ्ऱु कॊण्डु अवऩ् उपदेशमूलमाय् पुत्त मदत्तैत् तोऱ्ऱुवित्तुळ्ळार्गळ्। आगवे पुत्तमदमुम् प्रामाणिगम् आगलाम् अऩ्ऱो! ऎऩ्ऱु जैनऩै नोक्कि ऎदिर्वादम् सॆय्दाल् अवऩुक्कुप्पदिल् सॊल्ल वऴियिल्लै। आगवे जैऩ मदम् पुऱक्कणिक्कप् पट्टदागिऱदु। प्रत्यक्षविरुत्तमाग सप्तबङ्गि मुदलियवऱ्ऱै अङ्गीगरित्तुळ्ळमैयुम्/ वेदविरुत्तासारङ्गळैक् कैक् कॊळ्वदुम् इदऩ् पुऱक्कणिप्पुक्कु प्रदाऩ कारणम् आगुम्। : (२४) २८३ अगाणल्गळाऩ सरैप्पोले रा।पूऩ्, ऎसु-ऎगळङ्गळुक्कु सिक्कुम् कणियुळङ्गळुम्-कागमागैयालुम्, fAq-fakq- कॊळ्ळुगिऱ तुक्कु ऎरिगर्ऎङ्गळिले आदल् साङ्गळङ्गळिले आदल् अासा- करङ्गळै असळिगळिक्कैयालुम् ऎच्चाऩङ्गळ् ऎऩ्ऱु अऩङ्गळ् आयिऩ। ळ्गळ् ऎरिसगåम् ऐम् ऎऩ्ऩुमाप्पोलवुम्, -े कळ् पाम् ऎऩुम् ऎऩ्ऱु सॊल्लुमाप् पोलवुम् ऎदिासङ्ळैक् कॊळ्ळुवार् ऎऩमुम् रीक्कात्ताले आगैयालुम्, क्कम् ऎऩ्ऱु ऒरु ईऎम् कट्टिऩदु पुरत्तिलुम्, ई- eaएमाऩ ऎसरत्तिलुम् सॊऩ्ऩम् तऩ्ऩिलुम् वरुगैया लुम्म् आयिऱ्ऱु। अथ, ऎq: ११ आगैयालुम्, अनेकान्तवादीत्यादिर्भास्कर-यादवयोः, ततः - “बौद्धगन्धीत्यादिः” वैयाकरणस्य च तत्र-शब्दब्रह्मविवर्तवादी भर्तृहरि-साम्बादिः, परिणामवादी हलायुधादिश्च भवतः । पास्करऩ्-यादवप्रकाशऩ् इवर्गळुडैय मदङ्गळुम् मऱुक्कप्पट्ट वैये। अनेकान्दवादिगळाऩ जैऩर्गळैप्पोल् इवर्गळुम् कुणम्- कुणि, जादि-व्यक्ति इवऱ्ऱुक्कु परस्परम् पेदमुम् अबेदमुम् कॊळ्गिऩ् ऱऩर्। ऒऩ्ऱुक्कु ऒऩ्ऱु मुरणाऩ पेदम् -अबेदम् इरण्डैयुम् कॊळ्व तालुम्-मेलुम् विरुत्तमाऩवादङ्गळ् निऱैन्दिरुप्पदालुम्। नित्य-निर्दोष निर्वयमाऩ प्रह्म तत्त्वत्तिऱ्कु ऒळबादिगांसङ्गळ् ऎऩ्ऱुम्-स्वाबावि कांसङ्गळ् ऎऩ्ऱुम् सिल अंसङ्गळैच् चॊल्लि अन्दन्द अंसङ्गळिल् अनन्द दोषङ्गळै अङ्गीगरिक्कैयालुम् जैऩर्गळ् कॊळ्गैगळिल् भागत्तै अनुसरिक्किऩ्ऱऩ इन्द इरुवर् पक्षङ्गळुम्, ऎऩ्ऱु इवै अडियोडु अनादरिक्कप्पट्टऩ। पादि वैयागरणर्गळिऩ् पक्षमुम् सरियऩ्ऱु। स्पोडम् ऎऩ्ऱ सप्त प्रह्मत्तिऩ् विवर्त्तमे (विषमबरिणाममे ) प्रबञ्जम् ऎऩ्गिऩ्ऱऩर् इवर्। पौत्तर्गळ् चित्त-सैत्तङ्गळिऩ् विवर्त्तम् प्रबञ्जम् ऎऩ्ऱार्गळ्। सङ्गरर्। पुत्ति रूपमाऩ प्रह्मत्तिऩ् विवर्त्तम् प्रबञ्जम् ऎऩ्गिऱार्। पास्करऩ्। प्रह्मत्तिऩ् परिणामम् प्रकृति ऎऩ्गिऱाऩ्। यादवप्रकाशऩ् - प्रकृति- २८४ देशिकाशयप्रकाश सहिते परमभङ्गे रिग-सॆक्सर्गळैप्पोल रॆङ्गळै ऎऩ्ऩङ्गळाक्कि, सरसम् तऩ्ऩैयुम् पित्त सिगरमुम्-Fagoरिगणत्तिल् ऎरियTARA आगैयालुम्, काद-कळैक् कऴिक्कैयालुम्,- ऩरिगळै अळिगळिक्कैयालुम्, अासङ्गळैक् कॊण्डु कट्टुम् अवुङ्गळ् ऎल्लाम्ऩमाय् निऱ्कैयालुम् ऩैगणम् ऎऩ्ऱु रिरिऩम् आयिऱ्ऱु। पश्वाद्वैशेषिकमतं चार्वाक - बौद्धेति । जीवर्गळ् उळ्बड यावुमे प्रह्मत्तिऩ् परिणामम् ऎऩ्गिऱाऩ्। इम्मदङ् गळैक् कण्डित्त मुऱैयिले इन्द वैयागरण मदमुम् कण्डिक्कप्पट्ट तागिऱदु। नित्य-निर्दोष-निरवयवप्रह्मत्तिऱ्कु विवर्त्तादिगळ् मैये कण्डनत्तिऱ्कुक् कारणम्। पदम् -वाक्यम् इवऱ्ऱुक्कु पोदगत्वम् कूडामैयाल् अदऱ्कागक् कल्पित्त स्पोडत्तिलुम् इन्द दोषम् तुल्यम्। स्पोडम् ऎऩ्ऱ तत्त्वम् उण्डॆऩ्ऱु काट्टुम् समीसीनप्रमाणम् एदुम् किडैयादु। - इत्यादियाऩ दोषङ्गळ् इन्द स्पोडवादिगळाऩ वैयागरणर् मदत्तिल् स्पुडङ्गळ् (वॆळिप्पडै)। वैशेषिगबक्षमुम् तवऱाऩदे-इवर्गळ् वेदङ्गळैप् पौरुषे यङ्गळाग (ऒरु पुरुषऩ् इयऱ्ऱियदागक्) कॊळ्गिऱार्गळ्। इव्विषयत्तिल् सार्वागऩ् पौत्तऩ्, जैनऩ् इवर्गळै अनुसरित्तवर्गळागिऱार्गळ् वैशेषिगर्गळ्। सप्तम् तऩियाऩ प्रमाणमे ऎऩ्ऱु तोऩ्ऱुम्बडि सॊल्लियिरुन्दुम् मुडिविल् इदैयुम् अनुमान प्रमाणमागवे निरूपित्तुळ् ळार्गळ् इवर्गळ्। इदै नऩ्गु विमर्चित्ताल् इवर्गळ् विरुम्बुम् वेदप्रा माण्यमे इवर्गळुक्कु निलैयादु पोम्। वेदम् सॊल्लिय प्रकृति महदादि तत्त्वङ्गळै इवर् विट्टुळ्ळार्गळ्। प्रमाणविरुत्तमाग अवय वियै अङ्गीगरित्तुळ्ळार्गळ्। मऱ्ऱुम् तवऱाऩ अनुमानङ्गळैक् कॊण्डु इवर्गळ् कल्पिक्कुम् अर्थविशेषङ्गळ् यावुम् आबादरमणीयङ्गळागवे उळ्ळऩ। विमर्चित्ताल् तेऱा। यावऱ्ऱुक्कुम् क्षणम् तोऱुम् विनासम् कॊळ्ळुम् पॆळत्तर्गळैप् पोलवे इवर्गळुम् सिल विषयङ्गळुक्कु क्षणम् तोऱुम् विनासम् कॊळ्वदाल् इवर्गळ् पक्षम् अर्थ वैनासिग पक्षम् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदु। इत्यादिगारणङ्गळाल् इदु महाऩ् कळाल् निन्दिक्कप्पट्टदागिऱदु। यससरिगा: (२४) २८५ इव्सङ्गर् सॊल्लुम् अÅङ्गळैच् चुरुक्कम् ऒऴिय ळित्त क मुम् कणम् तऩ्ऩाले णम् आगैयालुम्, ऎङ्गळ् पत्तिल् ऒऩ्ऱाऩ rafeऩत्तै तॊणमाग ऎङ्गुम् पिरियामैयालुम् काऎऩ्ऩत् तिले ईरिरम् आयिऱ्ऱु। कमाऩ FAतिगळै प्पित्त कॊगर् कळैप्पोले, ऎरिrareaत्तिल्ळत्तैप् पऱ्ऱिऩ तणिर्गळिल् इन्द वैशेषिग मदत्तै निरागरणम् सॆय्द मुऱैयिलेये नैयायि कर्गळुडैय पक्षमुम् निरागरिक्कप्पट्टदागिऱदु। वैशेषिगर्गळ् सॊऩ्ऩ अर्थङ्गळ् अऩैत्तैयुम् अप्पडिये नैयायिकर्गळ् अङ्गीगरित्तुळ्ळमै याल् इदै मऱुप्पदऱ्कु वेऱु कारणम् वेण्डाम्। वेदङ्गळ् नाऩ्गु तविर मऱ्ऱैय वित्यास्तानङ्गळ् पत्तिल् न्याय शास्त्रमुम् ऒऩ्ऱागुम्। आगवे इदै निरागरिक्कलामो? ऎऩ्ऱु सन्देहम् उण्डागुम्। इन्द न्याय शास्त्रत्तै वेदत्तिऱ्कु अनुगुणमाग ऎङ्गुम् ऎडुत्तुक्काट्टामै याल् इदुवुम् निरागरिक्कप्पड वेण्डिय कोर्वैयिल् सेर्क्कप्पट्टुळ्ळदु। उण्मैयिल् इदु वेदाङ्गम् आगैयाल् आदरिक्कप्पडवेण्डियदेयागुम्। मीमांसगर्गळिऩ् मदमुम् तवऱाऩदे! वेदाङ्गमाऩ न्यायविस्तर शास्त्रत्तिले वेदविरुत्तमागक् काणप्पडुम् अर्थङ्गळै वैशेषिग पक्तर्गळ् पुगुत्तियुळ्ळार्गऩ्। अदु पोल् मीमांसैयिलुम् वेदविरुत्त माऩ अर्थङ्गळैप् पिऩ्बुळ्ळार् सिलर् पुगुत्तिविट्टऩर्। मीमांसा शास्त्रम् ऎऩ्बदु प्रह्ममीमांसा उळ्बड इरुबदु अत्यायङ्गळ् कॊण्डदागुम्। इदिल् कर्म भागत्तै मात्रम् पऱ्ऱियुळ्ळार्गळ् सिलर्। उडलुम् तलैयुम् सेर्न्द शरीरत्तिल् तलैयैत् तुण्डित्तु कबन्दत्तै (तलैयऱ्ऱ उडल् भागत्तै)प् पऱ्ऱियदुबोलागुम् इदु। आगवे इवर्गळ् कबन्दमीमांसगर् ऎऩप्पडुगिऩ्ऱऩर्। इवर्गळुळ् कौमारिलर् ऎऩ्बवर् जैऩर् कळ् काट्टिय पेदाबेदादिगळै अङ्गीगरित्तुळ्ळार्। प्राबागरर् ऎऩ्बवर् वैशेषिगर्गळ् कूऱिय वगैयिल् मोक्षम् ऎऩ्बदु पाषाणकल्पम् ऎऩ्ऱिव्वाऱाऩ सिल अर्थङ्गळै इसैन्दुळ्ळऩर्। इरुवरुमाग अवयविवादम्, अप्रामाणिगमाऩ अपूर्वम्, इदु विधि प्रत्ययत्तिऱ्कु अर्थम् ऎऩ्ऱिव्वाऱाऩ तवऱाऩ अर्थङ्गळै कल्पित्तुळ् ळऩर्। तेवदैगळुक्कुच् चरीरम् मुदलियऩ उण्डु ऎऩ्ऱु वेद चित्तमाऩ २८६ कौमारिला - जैनोक्त भेदाभेदादिना कना परिग्रहित, देशिकाक्षयप्रकाशसहिते परमवभङ्गे स्वीकरिsurojin, प्राभाकरां - वैशेषिकोक्त पाषाणकल्पमोक्षादि य अवयव वादादिना भङ्गीका su जैनोक्त भेदाभेदेति । तथाच शास्त्रदीपिका- “ एतेनावयवी व्याख्यातः । तस्याप्यवयवेभ्यो भेदोऽभेदो वा इति विकल्पे भेदं आचक्षते वैशेषिकाः । ॥। । वयं तु - भिन्नाभिन्नत्वम् । नहि तन्तुभ्यः शिरः पाण्यादिभ्यो वाऽवयवेभ्यः निष्कृष्टः पटो देवदत्तो वा प्रतीयते । किन्तु
" विद्यते च देवदत्ते " अस्य हस्तः उभयात्मकत्वम्” इति !! तत्रैव । तन्तु पाण्याद्यवयवा एव पटाद्यात्मना प्रतीयन्ते । शिरः" इत्यादिः कियानिव भेदावभासः । अतः भिन्नाभिन्नत्ववादिनामन्यतम (२१) स्यापि युक्तिस्नेहप्रपूरण्यां- “ननु
अनवधारणात् “स्थाणु-पुरुषसन्देहवदत्रापि न किञ्चिदबाधितं सिद्ध्येत् । सत्यं न सिद्ध्येत्- यदि ज्ञानमेवाव्यवस्थितरूपमनेकमवगाहेत, यथा “स्थाणुर्वा पुरुषो वा" इति । न त्वेवम्, वस्तुविषयो ह्यस्माकमनेकान्तवादः - अनेकाकारं वस्त्विति । यत्र तु ज्ञानमेवाव्यवस्थितरूपं तत्न संशयादप्रामाण्यं भवति । इह तु - अनेकस्वरूपमेव वस्त्विति निर्णयात् कुतोऽप्रामाण्यम्? इति ॥ यथाऽऽहुः
“ज्ञानं सन्दिह्यते यत्र तत्र न स्यात् प्रमाणता । इहानैकान्तिकं वस्त्वित्येवं ज्ञानं सुनिश्चितम् ॥” इति” इति ॥ अत्र ब्रूमः - नहि ज्ञानमेव स्वतोऽव्यवस्थितस्वरूपं क्वचिद् दृष्टम् । ज्ञानतथात्वस्य क्वाचित्कस्य विषयतथात्वप्रयुक्तत्वात् । “अर्थेनैव विशेषो हि निराकारतया धियाम्” इति न्यायात् । त्वन्मते च सर्वे पदार्था अनेकान्ताः । तथाचैकैकस्मिन्नपि पुरोवर्तिति वस्तुनि भेदाभेदयोरुभयोरप्याकारयोरुपस्थितौ परस्परविरोधे संशयस्य, तदभावे समुच्चयस्य वा प्रसङ्गः ॥ यद्यपि " तन्तवः पटः" इति “पटस्य तन्तवः” इति च भेदाभेदौ समुच्चित्य जानात्येव लोक इति त्वयोच्यते, तथाऽपि तयोः पूर्वस्यैव प्रत्ययस्य मुख्यत्वं, द्वितीयस्य तु गौणत्वमित्येतावतैव निर्वाहे शाश्वतिको विरोधो ययोः, तादृशयोर्भेदाभेदयोरपि समुच्चित्याविरोधेन स्वीकारो लोकबुद्ध्यनारोहाद् वैभववाद एव स्यादिति सोऽयं पक्षोऽपि पराकार्य एवेति । (२४) २८७ अगासारिङ्ग अदर्, कऩगळै कऩत्तु अाळिऩ् कणम् पण्णुगै यालुम् इवर्गळ् पुळम् अऩ्गबुरम् ऎऩ्ऱु ऎम् आयिऱ्ऱु। इन् करैप्पोले सत्तै इसैन्दु सगऩै कळऩै अऴुरिसक्किऱमुम् सदावुम् ऎऩ्गैयालुम्, एङ्गळ् तऩ्ऩै जुऩङ्गळ् ऎऩ्गैयालुम्, ऎरियवुरिगळाम् पण्णुगैयालुम्, अरसावुक्कुत्ताङ्गळ् सॊऩ्ऩ ऎरवु-कर्वु- ऎङ्गळैक् कऴित्तुत् ताङ्गळे ऎदर्क्कु इवऱ्ऱैच् चॊल्लुगैयालुम्, मऱ्ऱुम् ऎरिक्कळ्ळगात्तालुम्, क_CqRgang@णत्तालुम् ळम् पोले पुळिऩाळवुम् (ऎदऩ्) उण्डा यिरुक्कम् आयिऱ्ऱु। ऎर्ऩर् सॊल्लुम् सळिगयिले निऩ्ऱुम्, ऩ् ऎऩ्ऱु ऒरु सळित्तै युम् कट्टिऩ ऎरियुम्ऩऩै रणाम् ऎऩ्गैयालुम्, इवऩुडैय त्तैगागवुम् ऎऩ्गैयालुम्,
। ३ युक्तम् । आप्ताभिप्रायो हि लिङाद्यर्थः । -रिसा - “आप्तस्य हितकामस्य नियोगं केचिदूचिरे । भाष्यकारोऽपि भगवानेतमेवान्वमन्यत ।" इति प्रमाणात् ॥ अवु सवुरिगऩ् - ऩवु: - ऎदगॊणवु, वु, प्रक्रियादिसद्भावः । अथ योगस्यानुपपत्तिसङ्ग्रहः - साङ्ख्येति । अर्थङ्गळै मऱुत्तुळ्ळऩर्। आगवे अर्थलोकायदम् ऎऩ्ऱु पॆयर् पॆऱ्ऱ इवर्गळुडैय मदम् पुऱक्कणिक्कप्पट्टदागिऱदु। इव्वाऱे साङ्ग्य मदमुम् सरियऩ्ऱु। इवर्गळुम् निरीच्वरमीमांसग रैप्पोले नित्यमाऩ वेदप्रामाण्यत्तै इसैन्दुळ्ळार्गळ्। आयिऩुम् अवर्गळैप् पोलवे ईच्वरदत्त्वत्तै इसैवदिल्लै। मेलुम् सत्वम्। रजस्-तमस् ऎऩ्ऱ मुक्कुणङ्गळिऩ् समुदायमे प्रकृति ऎऩ्ऱुम्, इन्द मूऩ्ऱु कुणङ्गळुम् द्रव्यङ्गळे ऎऩ्ऱुम्, कूऱुगिऱार्गळ्। आत्मावुक्कुत् ताङ्गळे ज्ञात्रुत्वम्।कर्त्रुत्वम् पन्दम्।मोक्षम् इवै उण्डु ऎऩ्ऱु कूऱिक् कडैसियिल् इवऱ्ऱै आत्मावुक्कु इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लि इवै अऩैत्तुम् प्रकृतिक्कुत्ताऩ् ऎऩ्गिऱार्गळ्। इव्वाऱे परस्परविरुत्तमाऩ पल अर्थङ्गळैक् कूऱुगिऩ्ऱ कारणत्तिऩालुम्, ईच्वरऩै इसैयविल्लै ऎऩ्ऱ प्र तान कारणत्तिऩालुम् इन्द मदम् अना तरिक्कप्पट्टदु। अऩ्ऩम् नमक्कु वेण्डुवदायिऩुम् अदिल् विषम् कलन्दु विट्टाल् अदुवे नमक्कु। वेण्डाददागि विडुवदुबोल् साङ्ग्यऩ् मदत्तिल् नाम् कैक् कॊळ्ळ वेण्डिय तत्त्वङ्गळ् सिल इरुप्पिऩुम् अवै वेदविरुत्तमाग इरुप्प ताल् पुऱक्कणिक्कप्पड वेण्डियदेयागुम् इन्द साङ्ग्यमदम्। २८८ देशिकाशयप्रकाश सहिते परमतभङ्गे कळै नाम् वगुत्तुच् चॊल्लच्चॆय्दे अर्-ऎङ्गळै वाग ळिक्कैयालुम् कळ-ऎराम् पोले अाम् आयिऱ्ऱु। यम-नियमादीति । “अहिंसाऽस्तेयब्रह्मचर्यापरिग्रहाः यमाः । इति योगसूत्रम् । अस्य श्रीविष्णुपुराणानुसारित्वाद् यथाक्रमत्वम् ॥ तथाच विष्णुपुराणं- “ब्रह्मचर्यमहिंसां च सत्यास्तेयापरिग्रहान् । सेवेत योगी निष्कामः योग्यतां स्वमनो नयत् (न्) ॥ स्वाध्यायशौचसन्दोषतपांसि नियतात्मवान् । कुर्वीत ब्रह्मणि तथा परस्मिन् प्रवणं मनः ॥ एते यमाः सनियमाः पञ्च पञ्च प्रकीर्तिताः । " अपवर्ग-तत्साधन समाधिस्वरूपाणां पुनरन्यथात्वं तस्मिन्नेवाधिकारे प्रपञ्चितं द्रष्टव्यम् । लक्ष्यवेधेति । वल्गितं -स्पन्दः । धानुष्कस्य सर्वमपि सामर्थ्यं सम्यगुलक्ष्यवेधे सत्येव शोभते । अन्यथा वृथाऽपहास्यं भवति । तद्वत् प्रकृते - एतैर्यद्यपि यमादयोऽपवर्गसाधनभूताः चतुरतया सम्यनिरूपिताः, तथाऽपि तेन कि प्रयोजनं भवति ? । ‘प्रणवो धनुः शरो ह्यात्मा ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते । अप्रमत्तेन वेद्धव्यं शरवत् तन्मयो भवेत् ’ इति फलभूतस्यापवर्गस्वरूपस्यायथावद्वर्णनादिति भावः ॥ कूऱिय इव्वाऱे योगचित्तान्दमुम् तवऱाऩदे। साङ्ग्यऩ् तत्त्वङ्गळै इसैन्दुम्, अदऱ्कुमेल् ईच्वरऩैयुम् अङ्गीगरित्तुळ्ळदु इन्द चित्तान्दम्। आयिऩुम् ईच्वरऩ् निमित्त कारणमाग मट्टुमे उळ्ळाऩ्। इवऩुडैय ऐच्वर्यम् अऩैत्तुम् प्रदिबलनकल्पम् - तोऱ्ऱमे याम् ऎऩ्गिऱदु। यमम् नियमम् मुदलाऩ योगाङ्गङ्गळैप् पिरित्तुच् चॊल्लिय पोदुम् मोक्षम्-इदऩ् सादनम् मुदलियवऱ्ऱिऩ् स्वरूपङ्गळै वेऱागक् कूऱुगिऱदु। कुऱि तवऱि अम्बु तॊडुक्कच् चॆय्युम् विल्लाळियिऩ् व्यापारम् पोल् इन्द मदमुम् परिहसिक्कत् तक्कदेयाम्। पाशुपतमदमुम् इव्वगैयिलेये - वॆगु तूरत्तिल् विडत्तक्कदागुम्। योगचित्तान्दत्तिल्बोल् इन्द मदत्तिलुम् प्रकृति - पुरुषऩ्।ईच्वरऩ् प्रकृति-पुरुषऩ्। ऎऩ्ऱ तत्त्वङ्गळैप् पिरित्तुक् कूऱियुळ्ळ पोदुम्, ईच्वरऩै उबादाग:ै (२४) २८९ इन्द रिगाम् पोले ऎदर्गळैप् पऱ्ऱि वगुत्त समुम् च्ऩुडैय ÇPऩगात्तै अऱियादे R।ULATÆत्तैक् कॊळ्ळुगैया लुम्, _वुम् पण्णुगैयालुम् अऩ्-साणङ्गळैक् कट्टि ऎरिऩा कळ् ऎऩ्ऱु ऎरिक्कैयालुम्, सॆम् आगैयालुम्, “ऎ१७ ९२१७ “कळिऱ्पडिये करै सळित्ताल् पगााम् पण्णवेण्डुम्बडि कम् आयिऱ्ऱु। इस् ऎर्ऎ-ऎ-ऎबासङ्गळोडु ऒरु कोर्वैयाग ऎण्णिऩ, ऎऩ - ईत्तै इवै पोले ऎऩ्ऩम् ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुमदु - Ad– THIRत्तैक् कॊण्डु ऎरक्किल् राम् तऩ्ऩिलुम् सरिऎक्पण्ण ऎसरिक्कै ईश्वरस्य निमित्तकारणत्वाद् भवति । “साङ्ख्यं योगः पाञ्चरात्तं वेदाः पाशुपतं तथा” इत्यादौ ऐकराश्येन पठनमिह विवक्षितम् ॥ कारणमाग ऒप्पामल् राष्ट्रत्तिऱ्कु (प्रजैगळुक्कु) राजावैप् पोल् कूऱियुळ्ळदु; परावरदत्त्वङ्गळै माऱाडिक् काट्टुगिऱदु; वेण्डाद तत्त्वङ्गळैयुम् कूट्टि मुप्पत्ताऱु तत्त्वङ्गळै मेऱ्कॊळ्गिऩ्ऱदु; वेदविरुत्तासारङ्गळ् निऱैन्दुळ्ळदु; “सैवर्गळ्, पाशुपतर्गळ् इवर् कळैत् तॊट्टाल् ससेलस्नानम् (उडुत्त तुणियुडऩ् स्नानम् सॆय्य वेण्डुम् ऎऩ्ऱु निन्दिक्कप्पट्टुळ्ळदु इन्द मदम्। आगवे इन्द मदत्तै नॆरुङ्ग विडक्कूडादु। तूरत्तिले तळ्ळ वेण्डुम्। वेण्डियदु इऩि श्रीबाञ्जरात्र शास्त्र विषयत्तिल् कवऩिक्क ऒऩ्ऱु उण्डु। इदु आदरिक्कप्पड वेण्डियदागुम् ऎऩ्बदेयाम् अदु। साङ्ग्यम्-योगम् पाशुपतम् इवऱ्ऱोडु ऒरु सेर्त्तियाग श्रीबाञ्ज रात्रत्तैयुम् आङ्गाङ्गुक् कूऱियिरुप्पदैक् कॊण्डु इदुवुम् अवैबोल् विरुत्तांसङ्गळ् कॊण्डदु ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवार्गळ्। अदु तवऱु। तळ्ळप् पडवेण्डिय मदङ्गळुडऩ् सेर इदैच् चॊल्लियिरुप्पदु ताऩ् सिलर् अव्वाऱु सॊल्लक् कारणम्। अवर्गळ् सॊल्वदु सरि ऎऩ्ऱाल् वेदान्दत्तिलुम् इव्वाऱाऩ अतिशङ्कै वरुम्। B-३७ २९० देशिकाशयप्रकाशसहिते परमतभगे पण्णित्ताग ारिक्कुम् इडम् अ रम् यालुम्, इच् ऎऩत्तिल् सारत्ताले अम् आगैयालुम्, इदिल् रि-ऎस्- fळवुम् आगैयालुम्, ईसऩ्ऎङ्गळुम्-सु-पुल्स्कळागत्ताले ईऩ्म् आगै यालुम्, इदु ऎरिळिगदिगळत्तै उडैत्तागैयालुम्, TEHYHA-६I४TEA। सळसगळै इच् ऎऩत्तिल् ऎळामाग क्कैयालुम् इदऱ्कु रियवुम् अणामे ऎऩ्ऱु ऎरिऩम् आयिऱ्ऱु। “वरुङ्गालत्तिल् तोऩ्ऱुम् मदङ्गळै माय्क्कुम् विदम्” इप्पडि कळिक्क-सऩि—-rata–सि प्रकाशीय वैयाकरण वैशेषिक- नैयायिक- कौमारिल प्राभाकर कापिल-हैरण्यगर्भ पाशुपतरूपपरिदृश्यमान परमव (sa
ननु पूर्वं समुदायदोषाधिकारोक्तरीत्या - ‘संशयात्मा विनश्यति’ इत्यनर्थङ्कर- तत्त्वार्थविषयक संशय दशाभावाय समुदायतः परपक्षाणां प्रतिक्षेप्यत्वेऽपि - ततो लोकायति- कादि-पाशुपतान्तानामद्यावधि विद्यमानानां तेषां प्रत्येकं प्रतिक्षेपेऽपि च देश - कालान्तरादिषु अस्मदविधित- नूतन परमतप्रादुर्भावसम्भावनायाः दुर्वारत्वात् तत्कृतः संशयः कथं निराकार्य -इप्पडि रीर् ॥ कळाऩ इन्द शास्त्रत्तिल् वेद निन्दै सॆय्यप्पट्टुळ्ळदुक्कुक् करुत्तु वेऱु। अनुदिद होम निन्दान्यायत्तैप् परामर्चित्ताल् इदु पुलऩागुम्। इदिल् काणप्पडुम् जीवोत्पत्तिवादमुम् जीवादिगळुक्कु अबिमानि सङ्गर्षणादिगळुडैय अवतारत्तै विषयमागक् कॊण्डदु। धर्मङ्गळ्। कल्पसूत्रम्।कुणम् इवऱ्ऱुक्कु एऱ्प माऱुबडुवदुबोल् इन्द श्रीबाञ्जरात्रत्तिल् कूऱियुळ्ळ अनुष्टानमुम् सिल अदिगारिगळैप् पऱ्ऱियदागैयाल् विरोदम् इल्लै। महाबारदम् मुदलियवऱ्ऱिल् इदऩ् प्रामाण्यत्तै व्यासर् इसैन्दमै नऩ्गु काणप्पडुगिऱदु। उपनिषत् पॊरुळाऩ ऎम्बॆरुमाऩ् अवऩैप्पऱ्ऱिय उपासनम् - अवऩैप् पॆऱुवदु मुदलाऩवै इदिल् प्रधानमाग विवरिक्कप्पट्टुळ्ळऩ। इप्पडियिरुक्क श्री पाञ्जरात्र सासत्रत्तिल् वेद विरुत्तांसङ्गळ् पल कलन्दुळ्ळऩ ऎऩ्बदु वॆऱुम् कल्पऩैयेयाम् ऎऩबदु तॆळिवायिऱ्ऱु। इन्द क्रन्दत्तिल् कण्डिक्कप्पट्ट पिऱ मदङ्गळ् पदिऩैन्दु आगुम्। अवैयावऩ:-(१) लोकायदिगम्, (२) मात्यमिगम् (३) योगासारम्, (४) सौत्रान्तिकम् (५) वैबाषिगम्, (६) मायावादि मदम्,(७) जैनम्, (८) पास्कर-मादवप्रकाशर्गळिऩ् मदम्, (९) वैयागरणम्, (१०) वैशेषिगम् (ii) नैयायिकम् (१२) कौमारिल-प्राबागरम्, (१३) काबिलम्, (१४) हैरण्य कर्बम्, (१५) पाशुपतम् ऎऩ्ऱु। इवै इप्पॊऴुदु काणप्पडुम् परमदङ्गळ्। निगमनाधिकारः (२४)
२९१ Glio कक्षा प्रतिक्षेपिकं काळं देशकालान्तर की अस्मदविधिव सिद्धान्तः । नां LT & STD अतिशङ्कु ॐ ॐ परिहार नली? कालागी अलीम निरस्ततुल्य DIT का भाग इतोतर सिद्धान्ततुल्य भाग दूषिकङ्क या ०। नन्वथापि “आवापोद्वापतः स्युः कति कति कविधीचित्रवत् तत्तदर्थे- ब्वानन्त्यादस्ति- नास्त्यो रनवधिकुहनायुक्तिकान्ताः कृतान्ताः । " इतिरीत्या विचित्र- मेधावि-जन-मनोभावनया सर्वथा नूत्नांशभरित भाविमतभेदसम्भावना- कृतसंशयोत्पाटनं दुष्करमेवेति चेन्न गच्छतः कालस्य तथाविधत्वाभावात् ॥ तथाच प्राश्वः
“जन्म संस्कार- विद्यादेः शक्तेः स्वाध्याय - कर्मणोः । १ ह्रासदर्शनतो ह्रासः सम्प्रदायस्य मीयताम् ॥” इति । अनुमीयतामित्यर्थः । ततोऽपि प्रायः कलौ सहस्रं समाः इदानीं गलिताः । महात्मभिस्तदाऽनुमिता या दुर्दशा शास्त्रसम्प्रदायस्य, सा स्पष्टमीक्ष्यतेऽधुना । पण्डितानां पुत्रादयोऽपि मुण्डितकेशाः कञ्चुकितगानाः अर्थकर प्रादेशिक पाश्चात्त्यादिभाषासु स्वल्पविदोऽनल्पाशाः भार्यादीन् भतुं भृतका भूत्वा कर्षकस्य बलीवर्दा इवानारतं शिश्नोदरपरायणाः परिभ्रमन्ति इतस्ततः । तत्पुत्रादयोऽपि तथैव ततोऽतिशयितां वा वल्गन्तो वृथा भविष्यन्तीति का कथा नूतन- तरशास्त्रादीनां प्रथमप्रवर्तनं प्रति । स्थितस्य कथञ्चित् परिपालनमेवाद्य परिचिन्तनीयमास्ते ॥ १ किञ्चापूर्वप्रस्थानं न किञ्चित् शास्त्रमुत्थातुमलं कालान्तरेऽपि । यतो विवाद- पदभूतेषु प्रधानविषयेषु सम्भाविताः सर्वेऽप्यंशा इदानीमेव विसृष्टा आसत् । न ततः केचि - दवशिष्यन्ते । यथाऽवयविविषये भेदोऽभेदो भेदाभेदश्चेति । त्रिभिरेभिर्विना न चतुर्थं कञ्चन पक्षं चतुरोऽपि कश्चिद् वक्ष्यति । एवमेवान्यत्रापि भाव्यमिति ॥ इवै इप्पॊऴुदु कण्डिक्कप्पट्टालुम् मेल् वरुम् कालत् तिलो तेसत्तिलो नाम् अऱियाद अनेक मदङ्गळ् तोऩ्ऱक्कूडुमे! अवऱ्ऱैक् कण्डिप्पदु ऎप्पडि? ऎऩ्ऱु अतिशङ्कै पण्ण वेण्डाम्। अप्पडित् तोऩ्ऱुम् अन्द मदङ्गळै नऩ्गु आराय्न्दु नम् चित्तान्दत्तिऱ्कु विरुत्तमाऩ अंसङ्गळ् यावै? अनुकूलमाय् - नम् चित्तान्दार्त्तङ्गळ् पोऩ्ऱवैयाय् इरुप्पवै यावै? ऎऩ्ऱु आराय्न्दु अऱिय वेण्डुम्। इवऱ्ऱुळ् विरुत्तमाऩ अंसङ्गळ् अऩैत्तुम् कीऴे इदुवरै कण्डिक्कप् पट्ट विषयङ्गळ् पोऩ्ऱिरुक्क कूडुमागैयाल् अवऱ्ऱैविट् वेण्डुम्। २९२ शुभ देशिकाश प्रकाशसहिते परमतभङ्गे प्रमाणत की भासमू का IT IT COT भूत- भवद्भावि परलताना ६७०० ङ्गळाम् GT) परामर्शिक्रं ८), भेदश्रुतिकना ॥ घटकश्रुतिसिद्ध सम्बन्धविशेष क्रं Gov
चिदचिदीश्वरतत्व का पतनपर्यन्त- विवेकि लं ८१, अथवा पूर्वाचार्यश्रीसूक्तिषु शिक्षितबुद्धयः शिष्याः शिक्षाधिकग्राहिणो मेधया सर्वे स्वयमेव साधयिष्यन्ति । सर्वज्ञानां तेषां कृतिषु कालान्तरभा विकलहशान्तयेऽपि शतं सहस्रं युक्तयोऽवहितधियां न दुर्लभाः । अत एव हि मूले - “निरस्तभागो दत्तोत्तरः” इत्यनुक्त्वा, “निरस्ततुल्यभागो दत्तोत्तर” इत्यन्वग्राहि । क्वचिदुक्तस्य न्यायस्य नूतनेष्व- प्युक्तसदृशेषु स्वयं मतिमद्भिः सूहत्वादिति ॥
एवं भाविपर्यन्तानां सर्वेषां परमतानां दूषणमुपसंहृत्य जीवतत्त्वाधिकारादि- त्रितयोक्तरीत्या सिद्धान्तस्यैव प्रतिपादितत्वमप्युपसंहरति surro इति । पतन- पर्यन्तेति । कदाचित्तेषां मतान्तराणामप्युच्छ्रायो हि प्रतारितैः राजभी राजमात्रैर्वा सम्पाद्यते । यथा जैन-बौद्धादीनाम् । पश्चाच्च - " पतनान्ताः समुच्छ्रयाः”, “अत्युच्छ्रायः पतनहेतुः” इति तेषां पातो नियतभावी । इदं तु - " सम्भावितस्य चाकीत्तिः मरणादितिरिच्यते” इति न्यायेन महद् दुःखम् ॥ अस्मद्वैदिकसम्प्रदायाध्वा तु न कदाचिदपि सर्वथा विध्वंस्यते, न वा कदाचित् वर्षासु वर्षाभ्वादिरिवाधिकं वर्धते च । न वशिकत टिनीवर्षारम्भ प्रवाविडम्बनाऽस्मद्रीतिः । किन्तु गङ्गातरङ्गभङ्गभङ्गिभाजिनीति भावः ॥ घटकश्रुतिः - " यस्य पृथिवी शरीरम् " इत्यादिशरीरात्मभावबोधिनी श्रुतिः । अनया भेदाभेदश्रुत्योः मैत्रीसङ्घटनात् ॥ चित्तान्द तुल्यङ्गळाऩ अंसङ्गळै तूषिक्क वेण्डाम्। आगवे कीऴे काट्टिय अतिशङ्कै ऎऴुदुवदऱ्कु इडमे इल्लै ऎऩ्ऱबडि। इऩि नाम् सॆय्य वेण्डुवदु ईदे - नम् मुऩ्ऩोर्गळ् काट्टिय नल्वऴियिले नडक्क वेण्डुम्। अदावदु उपनिषत्तुक्कळिल् विधिक्कप्पट्टुळ्ळ पक्ति प्रपत्ति कळे अन्द नल्वऴि।
sing Lg - upnagiri - F नादमुऩिगळ् यामुनमुऩिवर् श्रीमत्रामानुज मुऩिवर्, मुदलाऩ च्रेष्टर्गळ् तिरळाय् नडन्दु तिरुत्तिय तीदिल्लाद वऴि इदु। मुऩि नल्ल-दोषम् अऱ्ऱ, न्यायङ्गळैत् तुणैयागक् GST G इतिहास पुराणङ्गळागिय उबप्रुह्मणत्तुडऩ् कूडिय वेद भागत्तैच् चार्न्द विधि वाक्यङ्गळाले चित्तमाऩदु इन्द नल्वऴि। निगमनाधिकारः (२४) . २९३ अभेदश्रुतिका विशिष्टैक्य विषय की मुख्यवृत्ति कनात कङ्की की लीला कुङ्की, स्याज्योपादेय- विशेषनिष्कर्ष मुमुक्षुकं - सम्यन्यायानुगृहीत सोपबृंहण वेदवाक्यविशेषसिद्ध Dia वैदिकाग्रेसर मनु- पराशर पाराशर्य शुक- शौनक- नाथ- यामुन- श्रीमद्रामानुजादिमुनिवरसाथैसञ्चारसमीकृत DIT GOT सन्मार्ग परिग्राह्य ं। विशिष्टैक्येति । अयं भावः - " अयमात्मा ब्रह्म” “सर्वं खल्विदं ब्रह्म” इत्यादौ चेतनाचेतनात्मकप्रपञ्चस्य ब्रह्मणा सहाभेदः समानाधिकरण्यादवगम्यते । अभेदश्व तादात्म्यम् । तच्च तद्वृत्त्यसाधारणधर्मवत्त्वरूपम् । धर्मस्यासाधारण्यं चैकमात्रवृत्तित्वम् । स्वप्रतियोगिवृत्तित्व-स्वानुयोगिवृत्तित्वोभयसम्बन्धेन भेदविशिष्टं यद् घटत्वादि, तदन्यत्व- रूपं, तत्तद्व्यक्तित्वादेरेवायाति । तथाचेहापि जगद्- ब्रह्मणोरेकव्यक्तित्वमेव यद्यपि विवक्षितं भवति, तथाऽपि तयोर्भेदस्य स्फुटतरं प्रमाणान्तरसिद्धत्वात् तदन्यथानुपपत्त्या पूर्वो- क्तवाक्यघटकात्म-सर्वादिशब्दानां घटकश्रुतिसिद्धशरीरात्मभावसम्बन्धेन स्वार्थविशिष्टब्रह्म- परतया तादृशविशिष्टनिष्ठ-तद्व्यक्तित्वाश्रयत्वमेव ब्रह्मणो बोध्यत इति विशिष्टैक्यं सिद्ध- मिति ॥ मुख्यवृत्तीति । " बालो युवा जातः” इत्यादाविवेति भावः । त्याज्योपादेयेत्या- दिना - सदाचारनिर्णय उच्यते । पूर्वं तत्त्व निर्णयस्योक्तत्वात् ॥
एवं तत्त्वाचारयोरविप्लवे स मुमुक्षतीत्याह - मुमुक्ष्विति । वेदवाक्यविशेषसिद्धे- त्यनेन वेदपरिग्रहमुक्त्वा तद्विदामपि तमाह वैदिकेति । मुनिवराः - विशेषतो भगवन्मनन- शीलाः । सार्थः सङ्घः । सञ्चारसमीकृतेति । यथा राजमार्गः अजस्रं जनतागतागताभ्यां क्षुण्णक्षुद्रपाषाणादिः सुखसञ्चरणयोग्यो भवति, तथैवास्मत्सम्प्रदायोऽपि पूर्वाचार्यैरसकृत् समीक्षण - विचिन्तनादिना विशदीकृतोऽनुष्ठानयोग्यो विराजत इत्यर्थः ॥ इन्द वऴियैप् पऱ्ऱुवदऱ्कु मुऩ् मुमुक्षवाऩवऩ् इरुन्दऩवुम् इरुक्किऩ् ऱऩवुम् वरप्पोगिऩ्ऱऩवुमाऩ पिऱमदङ्गळ् यावुम् दोषम् उळ्ळ युक्तिगळाले तोऩ्ऱियऩ। आगैयाल् विऴुन्दु अऴिन्दु ऒऴियुम् ऎऩ्बदै नऩ्गु परामर्सिक्क वेण्डुम्, पिऱगु सचेतनम् असचेतनम् ईच्वरऩ् ऎऩ्ऱ मूवगैत् तत्वङ्गळुक्कुम् उळ्ळ वेऱुबाट्टै पेदश्रुतिगळैक् कॊण्डु पगुत्तु अऱियवेण्डुम्। सचेतनासचेतनङ्गळुक्कुम् ईच्वरऩुक्कुम् शरीर आत्मबावत्तैच् चॊल्लुगिऱ कडगश्रुतिगळाल् अबेद श्रुति कळैयुम् - सर्वशरीरगमाऩ प्रह्मम् ऒऩ्ऱैये पोदिक्किऩ्ऱऩवागक् कॊण्डु मुक्यार्त्तङ्गळैच् चॊल्लुगिऩ्ऱऩवागवे निलैनिऱुत्त वेण्डुम्। इप्पडि अऱिन्दवऩाऩ मुमुक्ष ताऩ् तळ्ळ वेण्डियवऱ्ऱै २९४ देशिकाशयप्रकाशसहिते परमभङ्गे ‘सरि’ ऎऩ्गिऱ कत्तिलुम् कसगाक्ङ्गळ् अळ्ळळामुम् अल्लामैया लुम्, सारार्गळुक्कु ऎसरिगाैऩाळिगळिऩळाऩ्म् इल्लामैयालुम्, ऩ्ऩै — REAत्ताले ईरम् ऎऩ्ऱु रिक्कम् आयिऱ्ऱु। स्वग्रन्यस्यापि ओपक्रमोपसंहारं च तदनुसारित्वं व्यनक्ति - तर्क इति । श्रुतयो विभिन्ना नचानृषेर्दर्शनमस्ति किञ्चित् । धर्मस्य तत्त्वं निहितं गुहायां महाजनो येन गतः स पन्थाः ॥ ” इति भारतवचनम् । अत्र तर्कशब्दार्थः - केवलतकम्पदेन, अनृषिशब्दार्थः ळिऩसाऩ् - साऩ् ar: अग कळ्च् - च अल्पश्रुतपदेन, तथाच केवलतर्कस्य श्रुतीनाञ्च यथा धर्मतत्त्वनिर्धारणानुपयोगः, तथैव दर्शनानामपि । चार्वाकप्रभृति सर्वदर्शनानामपि नानूषिः कश्चित् कर्ता । तथाच सर्वेषां ऋषिकृतत्वा- विशेषात् तैरपि नोपयोग इत्यपि भावो मन्तव्यः । महाजनः मन्वादयः ॥ युम् कॊळ्ळ वेण्डियवऱ्ऱैयुम् ऎळिदिल् सन्देहमिऩ्ऱि उणर्वाऩ्* पिऩ्ऩर् वेदम् काट्टिय इन्द नल्वऴिये नडप्पाऩ्। “तर्क्कोह्प्रदिष्ट:” ऎऩ्ऱ च्लोकम्: - केवलदर्क्कङ्गळ् अर्थ निच्चयत्तुक्कुक् कारणम् आगा। निऱैन्द केळ्वि ज्ञानम् इल्लादवर् कळुक्कुप् पल प्रमाणङ्गळुम् मुरण्बडादबडि तत्त्वार्त्तदै निच्च यित्तु अऱिन्दु कॊळ्ळ सामर्त्यम् किडैयादु। आगैयाल् मुऩ्ऩोर् कळिऩ् उपदेशत्तैक् कॊण्डुदाऩ् नम्बोल्वार् तत्त्वङ्गळै अऱिय मुडियुम्, मनुमुदलाऩोर्गळिऩ् उपदेशवाक्कुक्कळ् पाबङ्गळाम् नोय्गळ् यावऱ्ऱुक्कुम् अरुमरुन्दागुम्। आगवे इप्पडिप्पट्ट मिगप्पॆरुमै वाय्न्द महाजङ्गळ् सॆल्लुम् पॆरुवऴिये नाम् नडक्कत्तक्क नल्वऴि यागुम् ऎऩ्ऱु इव्वळवाल् मुडिक्कप्पट्टदायिऱ्ऱु। पासुरक् करुत्तु: (१) उलगु एऴैयुम् तऩ् तिरुवडिगळाल् अळन्दु तऩक्कु वसमाक्किक् कॊण्ड-तऩिप् पॆरुमै पॆऱ्ऱ
तिरुमालुडैय निगमनाधिकारः (२४) तऩ् अडिक्कीऴ् उलगेऴैयुम् वैत्त तऩित् तिरुमाल् पॊऩ्ऩडिक्कु एऱ्किऩ्ऱ पुण्णियर्! केण्मिऩ्, पुगलऱिवार् मुऩ्ऩडि पार्त्तु मुयलुदलाल् अवर् सायै ऎऩप् पिऩ्ऩडि पार्त्तु नडन्दु पॆरुम् पदम् एऱुवमे। (१) वैयमॆलाम् इरुळ्नीक्कुम् मणिविळक्काय् २९५ मऩ्ऩिय नाऩ्मऱैमौलि मदिये कॊण्डु एवं निगमनाधिकारं परिसमाप्यान्ते यदुक्तं महाजनक्षुण्णमार्गानुसार एव सारतमः कर्तव्यांश इति, नैतदशक्तिकारितम् । किन्तु अवधानातिशयविजृ- म्भितमेवेत्यन्ति मगाधया दर्शयति ५० १४ इति । स्वचरणपङ्कजाङ्कनैः सप्त- लोकीमपि पावितवतः श्रीमतः त्रिविक्रमस्य लोकविक्रान्तचरणौ शरणं गतवन्तः ! हे पुण्यपुरुषाः! शृणुतेदम् । मुक्त्युपाय कुशलैः अस्मत्कुलकूटस्थैः पूर्वाचार्यैः सावधानं पुरः पादौ विन्यस्य मुक्तिमार्गे सञ्चरणकरणात् पश्चात्तनाः वयमपि सर्वथा तच्छायानुसारिण आयास- लेशमपि विना तेन मार्गेण परमं धाम याम इति तदर्थः । “ये नाथवन्तो हि भवन्ति लोके ते नात्मकर्माणि समारभन्ते ।” इति न्यायेन मार्गदर्शिभिः नाथमुन्यादिपूर्वाचार्यैः नाथवतामस्माकं सर्वथा तदनुसरणमेव परमं श्रेयो भवति । न हि मातृभिः चिन्त्यमानानां प्रजानां स्वयं कस्मैचिदपि प्रयोजनाय प्रयतनीयमिति भावः ॥ वैयमॆलाम् ननु भगवद्बादरायणेन ब्रह्मसूत्रद्वितीयाध्याय द्वितीयपादादौ परमतानां स्पष्टं निराकरणादेव समीहितसिद्धेः किमर्थमयं भवदीयः प्रयत्न इत्याशङ्कयाह - Gri इति । लोके सर्वतो विसारिमोहमहातिमिरनिराकरणचण रत्नदीपायमान- सुदृढानुश्रवशिरः- सिद्ध-बुद्धिविशेषमवलम्ब्य सर्वथा सत्यवादिना सत्यवतीसुतेन प्रदर्शित निरपवाद- १ पॊऩ् पोल् अऴगिय तिरुवडिगळिल् कुऱ्ऱेवल् सॆय्वदऱ्केऱ्ऱ - पुण्यम् पॆऱ्ऱवर्गळे! - केळुङ्गळ्; तक्कदॊरु उपायत्तै अऱिन्दु - तम् मुऩ्ऩोर्गळिऩ् अडिच्चुवट्टैप् पिऩ् पऱ्ऱि नडक्क मुयलुम् नम् मुऩ्ऩोर् कळिऩ् पिऩ्ऩे अवर्गळिऩ् निऴलॆऩ अवर्गळुडैय अडिच् चुवडुगळै नामुम् पऱ्ऱि नडन्दु पॆरुम् पदमाम् श्रीवैगुण्डत्तै अडैवोमाग।
२९६ देशिकाशयप्रकाशसहिते परमतभङ्गे मॆय्अलदु विळम्बाद वियासऩ् काट्टुम् विलक्किल्ला नल्वऴिये विरैन्दु सॆल्वीर् ऐयम् अऱ अऱुसमयक्कुऱुम्बु अऱुत्तोम् अणियरङ्गर् अडियवर्क्के अडिमै सॆय्दोम् मैय कडल् वट्टत्तुळ् मऱ्ऱुम् तोऩ्ऱुम् वादियर् तम् वाय्प् पगट्टै माऱ्ऱिऩोमे। (२) बादवर्त्मना प्रतिष्ठध्वम् । निस्संशयं वयमिह बाह्य कुदृष्टिदृष्ट षण्मत काष्ठानिष्ठानामभि- मानमभञ्ज्याम । तुङ्ग मङ्गल रङ्गभूरसिकदास्यरसज्ञानामाज्ञाकरः अभवाम । नील- जलधिवेलावलयित कुवलयमध्यलीन - निखिल मतानामपि मोहनपिच्छिकां विच्छिन्नवन्तः स्म इत्यर्थः । तथाच बादरायणीयस्यैवायं प्रकरणरूपस्सर्वोपजीव्यो लघुनिबन्ध इति न वैयर्थ्यमिति भावः ॥ बाह्य कुदृष्टि समयाश्च - “चार्वाकमार्हतं चैव तथा बौद्धचतुष्टयम् । बाह्यषट्समया एते वेदान्तपरिपन्थिनः ॥ कबन्ध-राहुमीमांसे साङ्ख्यं पाशुपतं तथा । काणाद- वैयाकरणे कुदृषट्समया इमे ॥” इत्युक्ताः । २म् पासुरक् करुत्तु: निलैबॆऱ्ऱ वेदान्दङ्गळिऩाल् पॆऱप्पडुम् ज्ञानमे रत्ऩदीबम् पोल् उलगत्तिऩ् इरुळ् अऩैत्तैयुम् अऴिक्क वल्लदु। इत् तगैय सिऱन्द ज्ञानम् पॆऱ्ऱुप् पॆरुमै वाय्न्द व्यास भगवाऩ् ऒरु पोदुम् सत्यम् अल्लदु पेसमाट्टार्। इप्पडिप्पट्ट महर्षि ताम् अरुळिय प्रह्मसूत्रङ्गळिल् काट्टिय वऴिये वेद विरोदम् इल्लाद नल्वऴियाम्। अदावदु तत्त्वत्रय ज्ञान मार्गम्। इदिल् मुऩ्ऩ ताग विरैन्दु सॆल्लुम् आस्तिगर्गळे! नीङ्गळ् पिऱ मदङ्गळैक् कण्डु मदि मयङ्गि अव्वऴियिल् इऴियावण्णम्-आऱु वगैप् पट्ट मदवादिगळिऩ् अहङ्कारङ्गळै अडियऱुत्तोम्। कडल् सूऴ्न्द इप् पूदलत्तिल् मऱ्ऱुम् तोऱ्ऱुम् वादिगळिऩ् आडम्बरङ्गळै अऴित्तोम्। इदऩ् मूलम् श्रीरङ्गनादऩदिरुवडिगळिल् कुऱ्ऱेवल् पुरियुम् पॆरियोर् कळ् तिऱत्तिलुम् अडिमै सॆय्दोम् आगिऱोम्। तम्मुडैय मदत्तै स्ताबिप्पदुम्-अदऱ्कागप् पिऱ मदङ्गळैक् कण्डिप्पदुम् भगवत् विषयत्तिलुम् भागवद विषयत्तिलुम् सॆय्युम् सिऱन्द कैङ्कर्यमागुम् ऎऩ्ऱ अर्थ विशेषत्तै इदिल् अऱिय वेण्डुम्। निगमनाधिकारः (२४) कोदु अवम् ऒऩ्ऱिल्लाद तगवे कॊण्ड कॊण्डलॆऩ वन्दुलगिल् ऐवर्क्कु अऩ्ऱोर् तूदुवऩाय् ऒरुगोडि मऱैगळ् ऎल्लाम् तॊडर्न्दोडत् तऩिओडित् तुयरम् तीर्त्त मादवऩार् वडगॊङ्गिल् वाऩियाऱ्ऱिऩ् वण्णिगै नऩ्ऩडम् कण्डु मगिऴ्न्दुवाऴुम् पोदिवै नाम् पॊऩ्ऩयिन्दै नगरिल् मुऩ्ऩाळ् पुणराद परमदप्पोर् पूरित्तोमे। (३) २९७ अथेत्थमत्र बादरायणीयाद्यनुसारेऽपि न सर्वात्मना तद्ग्रन्थेन स्वग्रन्थस्य चरि- तार्थता शङ्कनीया । तत्तदनुक्तानामप्यपूर्वार्थानामिह बहुलमनुवाद-खण्डनादिकृतेरिति प्रदर्शयन्, एतत्प्रबन्धनिबन्धनस्य देशकालावपि सङ्कीर्तयति । इति । परिच्छि- न्नतादिदोषदूरकृपानी रपूरिताशयः कोऽपि कालमेघ इव लोकेऽवलोक्यमानोऽवतीर्य, भक्तवर्य- पञ्चपाण्डवपरिरिरक्षिषयाऽऽत्मानं पाण्डवदूतं विधाय कोटिशः श्रुतिनिकरैरनुगम्यमानोऽपि दुर्योधनसविधं स्वयमेको यात्वा, दुष्टक्षत्रिय निबर्हणेन भूभारमपाकृतवति माधवे श्रीदेवनाथे अहीन्द्रनगर्यां उत्तरे तीरे गरुडापगाया अभिनन्दनीयां नृत्यत्तरङ्गभङ्गरीतिमवलोक्य मुदिते सति तत्र तं सेवमानोऽहं पूर्वं केनापि स्वेन वाऽप्रणीतान् परमतभङ्गप्रक्रियाविशेषान् अपूरयमित्यर्थः । एतेनास्य ग्रन्थस्य स्वकीयग्रन्थान्तरेणाप्यचारितार्थ्यं द्योत्यते ॥ तथाच- “सर्वार्थसिद्धिः शतदूषणी च द्वे खेटशस्त्रे कथकाग्रगाणाम् । आद्येन तत्र क्रियते स्वरक्षा प्रत्यर्थिभङ्गः कलहेऽन्यतरस्यात् ॥” इत्युक्तशत दूषण्यादीनामपि केवलं मतविशेषदूषणमात्रोपक्षीणत्वात् स्वेतरसर्वसमयपरीक्षा- कौशलमत्रैवाचार्याणामवलोकनीयमिति भावः ११ (मूऩ्ऱाम् पासुरक् करुत्तु) ऎम्बॆरुमाऩ् ऒरु काळमेगम् पोऩ्ऱ वऩ्। मेगत्तिल् नीर् निऱैन्दिरुक्कुम्। इवऩिडत्तिल् करुणैयाम् नीर् निऱैन्दुळ्ळदु। अन्द नीर् कुऱैवुम्। अऴिवुम् कॊण्डदु। पॆय्यप् पॆय्यक् कुऱैयुम्। वॆय्यिल् कायक् काय अऴियुम्। इन्दक् करुणै नीरो- कुऱैवुम्-अऴिवुम् अऱ्ऱदु। इत्तगैय करुणै मऴै पॊऴियुम् मेगम् ऎऩ विळङ्गुम् ऎम्बॆरुमाऩ्।तऩ् करुणै मऴैयाल् मक्कळै वाऴ्विक्कक् करुदि उलगिल् वन्दु अवतरित्ताऩ्। अदोडु निल्लामल् पञ्जपाण्डवर्गळुक्कु B-३८ २९८ देशिकाशवप्रकाशसहिते परमतभङ्गे “वडगॊङ्गु” “ऎf-q-वुऩ्: qqणि:-’, वैनतेय आरु - ( वानियारु गरुडनदी -” इत्यर्थ इति कृत्वैवं व्याख्यायि ॥
अथवा श्रीभागवतपञ्चमस्कन्धे दक्षिण देशस्थ नदीनाम कीर्तनावसरे - कावेरी, वेणी, पयस्विन्यादिपदप्रयोगात् इदानीन्तन-पेण्णा नद्या एव वेणीसञ्ज्ञकत्वं स्वीकर्तव्यमिति तदनुसृत्यात्रापि वानियारु- इति पेण्णानद्येव निर्दिश्यते इति पक्षे तत्तीर एवैतद्विरचनं कृत- मित्यर्थस्सम्पद्यते ॥ युक्तञ्चैतदेव । यस्मात् मकरमासि पञ्चमदिनोत्सवनाम्ना अहीन्द्रपुर्यामद्याप्ययं वृत्तान्तस्सूच्यते । आचार्यदिव्यमङ्गलविग्रहोऽपि तत्र सहैव भगवन्मूर्त्या नीयते । नो चेद् अस्योत्सवस्य निर्मूलकतापातादिति वदन्ति ॥ सर्वथा तु - कोङगु़ कोयम्पुत्तूर् प्रदेशः । वानियारु-तत्रत्या भवानी नदीति केषाञ्चिद् विवरणमयुक्तमेव । तत्र तथेतिहासादर्शनात् । उत्तरवाक्यानन्वयात् । एतद्ग्रन्थमङ्गल- पद्यविरोधाच्च ॥ ऒप्पऱ्ऱ तूदुवऩागि निऩ्ऱाऩ्। इवऩुडैय पॆरुमैगळैप्पाड वेदङ्गळ् अऩैत्तुम् इवऩैत् तॊडर्न्दु ओडि वरुगिऩ्ऱऩ। अवऱ्ऱुक्कु अगप् पडामल् ऎम्बॆरुमाऩ् तऩियागत् तूदऩाय् ओडि अवर्गळुक्कु मट्टुम् इऩ्ऱि उलगुक्कुम् तुयरम् तीर्त्ताऩ्। इवऩ् तिरुवयिन्दै नगरत्तिल् तॆय्व नायगऩागत् तिरुववतारम् सॆय्दु कॊङ्गु नाट्टिऩ् वडबुऱत्तिल् उत्पत्तियागिऩ्ऱ पॆण्णैयाऱ् ऱिऩ्।लयत्तोडु कूडि-मिक्क अऴगुडऩ् तिगऴुम् नाट्टियम् पोल् इरुक्कुम् प्रवाहत्तैक् कण्डु मगिऴ्न्दु ऎऴुन्दरुळियिरुन्दबोदु-इदऱ्कु मुऩ् सॆय्यप्पडाद परमदबङ्गम् ऎऩ्ऩुम् महाक्रन्दत्तै नाम् तलैक्कट्टिऩोम्। स्वामि श्री तेसिगऩ् तिरुवयिन्दै नगरत्तिल् ऎऴुन्दरुळियिरुन्द समयम् अदु। ऒव्वॊरु वरुषमुम् तै मादम् ऐन्दाम् तिरुनाळिल् तॆय्व नायगऩ् पॆण्णैयाऱ्ऱुक्कु ऎऴुन्दरुळुम् उत्सवम् नडैबॆऱुवदु वऴक्कम्। अप्पोदु स्वामि श्री तेसिगऩुम् अनुयात्रैयाग तरुळ्वार्। ऎऴुन् अच्चमयम् अरुगिल् इरुन्द पल क्रामङ्गळिल् - जैऩम्- पौत्तम् मुदलाऩ मदङ्गळैत् तऴुविय पण्डिदर्गळ् पलर् वाऴ्न्दु वन्दऩर्। स्वामि श्रीदेशिगऩुडैय ऒप्पऱ्ऱ पॆरुमैयैग कण्डु पॊऱामै कॊण्ड इवर्गळ् इन्द उत्सव समयत्तिल् वन्दु स्वामि श्री तेसिगऩैfरिगा: (२४) तिगिरिमऴु उयर्गुन्दम् तण्डु अङ्गुसम् पॊऱि सिदऱु सदमुगवङ्गि वाळ्-वेल् अमर्न्ददुम् तॆऴिबणिल सिलैगण्णि सीरङ्ग सॆव्विडि सॆऴिय कदै मुसलम् तिरिसूलम् तिगऴ्न्ददुम् २९९ अथ प्रबन्धारम्भे परमतोपरि स्वपराक्रमाभिवृद्धय आचार्येणाष्टभुजे सुदर्शनपुरुषे प्रार्थिते सति, यथाप्रार्थनमिदानीं परमततिरस्करणत्वरयेव द्विगुणतया षोडशबाहुभिः स्थितं महासुदर्शनमूर्तिविशेषं कृतज्ञः कृताञ्जलिश्च भूत्वा आचार्यः अभिवन्दते-की कीती इत्यादि- —<०:-३५५४:-सङ्गाळिगळ् सळरि: अरिसु- ार् रिहाऩारिरियर्- “पुयङ्गळ्’ ५४ qr४: १ ga: : - ag:- ऎळ: - - ाऩि अरि:- (ऎऩ्) इत्यत्न भुजेष्वन्वयः । मुखरः शङ्खः मांसादिमेदुरा गदा- मुसलं - त्रिशूलमित्यपरैरष्टभिरायुधैः विराजमाना इति द्वितीयस्यार्थः । सर्वत्रान्वयश्च पूर्ववत् । एवं षोडशभुजानां क्रमेण षोडशायुधधारित्वं प्रदर्शितं भवति ॥ वादत्तिऱ्कु अऴैत्तऩर्। स्वामियुम् तिरुवुळ्ळम् उवन्दु अवर्गळ् अऩै वरैयुम् वरवेऱ्ऱु अडियवर्क्कु मॆय्यऩुडैय तिरुमुऩ्बे निऱुत्ति वादप् पोर् पुरिन्दु अवर्गळ् अऩैवरैयुम् वॆऩ्ऱु वागै सूडिऩार्। पिऩ्बुळ्ळार् कळाऩ नामुम् उज्जीविक्कुम् वगैयिल् अन्द वादङ्गळैत् तॊगुत्तु परमद पङ्गम् ऎऩ्ऩुम् रहस्य क्रन्दमाग अरुळिच् चॆय्दार् ऎऩ्ऱ ऐदिह्यम् इङ्गुक् करुदप्पट्टुळ्ळदु। इप्पासुरत्तिऱ्कु पल्वेऱु पॊरुळ्गळुम् पॆरियोर्गळ् कूऱियुळ्ळऩर्। अवऱ्ऱै अवर् अवर् उरैगळिले कण्डु कॊळ्वदु। (४म् पासुरक् करुत्तु) इन्द महाक्रन्दम् इडैयूऱिऩ्ऱि इऩिदे निऱैवेऱ ऎट्टुत् तिरुक्करङ्गळै उडैय तिरुवाऴि याऴ्वाऩै इदऩ् आरम्बत्तिले तुदित्तु प्रार्त्तित्तार् स्वामि श्रीदेशिगऩ्। तिरुवाऴियाऴ्वाऩुम् इन्दप् प्रार्त्तऩैयै एऱ्ऱुक् कॊण्डु अप्पडिये पूर्त्ति सॆय्दु वैत्तु इरु मडङ्गाऩ महाबुजङ्गळुडऩ् सेवै तर अन्निलैयिल् अवऩैक् कण्डु वायारप् पुगऴ्न्दु पाडुगिऱार् इदिल्। इन्दत् तिरुवाऴियाऴ्वाऩ् अनन्दाऴ् वाऩ् मेल् पळ्ळि कॊळ्ळुम् अरङ्गेसऩदु अऴगिय सोदियिऩ् वडिवे यावाऩ्। इवऩुडैय पदिऩाऱु तिरुक्कैगळ् सक्रम, मऴु, ईट्टि, तण्डा
युदम्, मावट्टि, सदमुगाक्ऩि, वाळ्, वेल्, सङ्गम्, विल्, पासम्, कलप्पै, वज्रम्, कदै, उलक्कै, त्रिसूलम् आगिय पदिऩाऱु आयुदङ्गळुम् तङ्गुम् इडमागत् तिगऴ्गिऩ्ऱऩ। ३०० देशिकाशयप्रकाशसहिते परमतभङ्गे अगिल उलगुगळ् कण्डैयाय् ओरलङ्गलिल् अडैय अडैविल् इलङ्ग वासिऩ्ऱि निऩ्ऱदुम् अडियुम् अरुगणैयुम् अरवामॆऩ्ऩ निऩ्ऱु अडि अडैयुमडियरै अऩ्बिऩाल् अञ्जल् ऎऩ्बदुम् मगिऴुम् अमरर्गणङ्गळ् वाऩम् कवर्न्दिड मलियुमसुरर् पुणर्त्त मायम् तुरन्ददुम् वळरुम् अणि मणिमिऩ्ऩ वाऩन्दि कॊण्डिड मऱै मुऱै मुऱै वणङ्ग माऱिऩ्ऱि वॆऩ्ऱदुम् सिगि-इरवि-मदियमुमिऴ् तेसुन्द ऎण्डिसैत् तिणिमरुळ् सॆग उगन्दु सेमङ्गळ् सॆय्ददुम् तिगऴरवणैयरङ्गर्देशॆऩ्ऩ मऩ्ऩिय तिरिसुदर्सऩर् सॆय्य ईरॆण्बुयङ्गळे। (४) सकललोकसार- घण्टामय मणिमालया कृत्स्नशः क्रमेणामलतया प्रकाशमाना इति तृतीयस्य । पादुकोपधानादिरूपेण फणिपतिरिव भगवत्कैङ्कर्येकरतयो भूत्वा स्वपद- परिचरणपरायणान् प्रेम्णा मा भैष्टेति पालयन्त इति चतुर्थस्य । भोगप्रवण-देवलोके भोगविघातक - दैतेयसङ्घसङ्कलित - मायाजालहारिण इति पञ्चमस्य । सुमृष्टालङ्कारमणि- प्रभाभिर्वियति सन्ध्यारागरञ्जिते सति तत्र स्थित्वा वेदवन्दिषु क्रमेण स्तुवत्सु निश्शेष- विपक्षक्षपणकारिणः इति षष्ठस्य ॥ " सोम-सूर्यं - दहनप्रभोज्ज्वलं चक्रमेतदुदितं महामुने” इत्यहिर्बुध्न्यसंहितोक्तरीत्या शिखि सूर्य-चन्द्रादिसदृशतेजःपुञ्जरञ्जिततया - “सुदर्शन ! महाज्वाल! कोटिसूर्यसमप्रभ ! । अज्ञानान्धस्य मे देव विष्णोर्मार्गं प्रदर्शय ॥” इत्यष्टदिग्व्याप्ताविद्यातमोनिरसनेनास्माननगृह क्षेमङ्करा इति सप्तमस्य । प्रकाश- मान- फणिपर्यङ्कशायिनि श्रीरङ्गराजे “व्यूहस्तेजोभिमानी नरकविजयिनः” इति रीत्या स्थिरतरतेजःपुञ्जस्येव स्थितस्य श्रीसुदर्शनस्य शोणायमानाः षोडश भुजा इत्यष्टमस्य । जयन्तीति शेषः ॥ मणिगळ् अडङ्गप् पॆऱ्ऱ मालैबोल् उलगम् अऩैत्तुम् अडङ्गप् पॆऱ्ऱुळ्ळऩ इत्तिरुक्कैगळ्। पलविद तिरुमेऩिगळ् कॊण्डु ऎम्बॆरुमा ऩुक्कु ऎल्ला अडिमैगळैयुम् सॆय्युम् आदिशेषऩ् पोल्-अडिमै सॆय्य विरुम्बुम् अडियवर्गळुक्कु अऩ्बुडऩ् अबयमुम् अळिक्किऩ्ऱऩ इत्तिरुक् ६०० का। क: (२४) इति यतिवरसम्प्रदायविद्भयः श्रुतमवधार्य विमृश्य वेङ्कटेशः । प्रमितिपरिषदा समेतमेतं परमतभङ्गमभङ्गुरं व्यधत्त ॥
(१) ३०१ ननु विश्वविद्वेषकर परमतखण्डनप्रावण्येनानेन भवदीयं वाक्यं न कस्यापि प्रीति- पात्रं भविष्यतीत्यत्र सारासारविवेकज्ञा अस्मदीया बहवः श्रोष्यन्तीत्याह - इति यतिवरेति । सम्प्रदायविद्र्य इति चतुर्थी सम्प्रधानार्थी व्यधत्तेत्यत्रान्वेतीत्युक्तार्थलाभः । श्रुतमित्यत्र श्रव णान्वय्यपादानत्वार्था पञ्चमी वा । श्रुतं श्रुतमर्थम् । अवधारणं मनसा, विमर्शस्तु तर्कादिना इति बोध्यम् । प्रमितिपरिषदेति । प्रमितिः यथार्थज्ञानम् । अत्र तत्कार्यभूतविवेक- श्रद्धा-शम- दमादीनामप्युपलक्षणम् । प्रमितिमात्रस्य परिषत्त्वासम्भवात् । नह्येको वृक्षो वनं भवति । एवं प्रमित्यादयश्चात्र स्वकीया बोध्याः । तथाच यथैकस्यां नानापण्डितमण्डि - तायां परिषदि कश्चित् परमतमुपन्यस्य परास्यति, तथाऽऽचार्यैरहीन्द्रनगरीनिवासैः स्वगृह एवैकाकितया परमतभङ्गविरचनेऽपि परिषत्समृद्धिरासीदेव । स्वात्मन्येव प्रतिभा - विवेका- दीनां विमर्शकानां बहूनां जागरूकत्वादिति न परिषद्दौर्लभ्यमिति भावः ॥ तेवर्गळिऩ् सॆल्वत्तैक् कॊळ्ळैयिड वरुम् असुरर्गळै अऴिक् किऩ्ऱऩ इत्तिरुक्कैगळ्। आबरण रत्ऩङ्गळिऩ् पल्वगै ऒळिगळाल् आगासम् सॆव्वाऩम् कॊण्डदु पोल् विळङ्ग-वेदङ्गळ् मुऱै मुऱैयागप् पोऱ्ऱि वणङ्ग मऱ्ऱैय माऱ्ऱारैयुम् ऒऴिक्किऩ्ऱऩ इत् तिरुक्कैगळ्। अक्ऩि-सूर्यऩ्-सन्दिरऩ् ऎऩ्ऱ मुप्पॆरुम् सोदिगळिऩ् ऒळियै वीसि-ऎट्टु तिक्कुगळिलुम् उळ्ळ अज्ञाऩम्आगुम् इरुळैप् पोक्कि क्षेमत्तैत् तरुगिऩ्ऱऩ इत्तिरुक्कैगळ्। इप्पडियागत् तिरुवाऴि आऴ्वा ऩुडैय तिरुक्कैगळ् पॊलिगिऩ्ऱऩ। इन्द अदिगारत्तिऩ् मुडिविल् उळ्ळ च्लोकङ्गळिऩ् करुत्तु:- १) यदिच्रेष्टरुडैय सम्ब्रदायम् अऱिन्द महाऩ्गळिडमिरुन्दु केट्ट अर्थ विशेषङ्गळै नऩ्ऱाग मऩत्तिल् कॊण्डु आराय्न्दु-वॆङ्ग टेसऩ् ऎऩ्ऱु प्रसिद्धि पॆऱ्ऱ नाम् तत्त्वज्ञानम् निऱैन्द सबैयोर् एऱ्कुम् वण्णम् इन्दप् परमदबङ्गम् ऎऩ्ऩुम् महाक्रन्दत्तै यदिराज रुडैय चित्तान्दम् अऱिन्दवर्गळुक्कागप् पूर्णमागच् चॆय्दोम्। ३०२ देशिकाशयप्रकाशसहिते परमतभ यतीश्वर सरस्वती सुरभिताशयानां सतां वहामि चरणाम्बुजं प्रणतिशालिना मौलिना । तदन्य मतदुर्मदज्वलित चेतसां वादिनां शिरस्सु निहितं मया पदमदक्षिणं लक्ष्यताम् ॥ (२) अथवा - प्रमित्यादयः श्रोतॄणां विमर्शकानां बोध्याः । प्रमितिपरिषदिति निर्देशात् - अन प्रमितिरनुविधेया । विवेकादयः सभ्या इति रीत्या यथार्हं लौकिकपरिषत्- साम्यं द्रष्टव्यम् । यथा दवाशतके आचार्या आहुः- “फल वितरणदक्षं पक्षपातानभिज्ञं प्रगुणमनुविधेयं प्राप्य पद्मासहायम् । महति गुणसमाजे मानपूर्वं दये ! त्वं प्रतिवदसि यथार्हं पाप्मनां मामकानाम् ॥” इति । तथाच सम्प्रदायविद्भ्य इति पञ्चमीपक्षेऽपि अवतारिकोक्तशङ्कायाः अर्थतो निराकरणं फलिष्यति । बहिः प्रकटतयैतच्छ्रवणविद्वेषिणामपि प्रमित्यादियुक्तं स्वान्तःकरणं “यथार्हं केशवे वृत्तिमवशाः प्रतिपेदिरे ।”
इतिरीत्याऽस्मदुक्तार्थान् अङ्गीकरिष्यत्येवेति हृदयम् । अभङ्गुरं परिपूर्णम् । इदं परमत भङ्गविशेषणं क्रियाविशेषणं वा भवति ११ सर्वोपादेयतां प्रति मेर्वादिवत् केवल परत्वस्य, तृणादिवत् केवलस्य सौलभ्यस्य चानुपयुक्तत्वात् परत्वसम्भिन्नसौलभ्यस्यैव प्रार्थनीयतया, तद्रीत्या स्वस्यापि यथोचितं क्वचिद् विक्रान्ततां क्वचिद्विनयादिकं चाप्ततमत्वाय युगपत् कीर्तयति-यतीश्वरसरस्वतीति । यतीनामीश्वरः - “संसेवितः संयमिसप्तशत्या’ इति बहूनां सन्न्यासिप्रवराणां मार्गदर्शित्वेन, रामायणादिसात्त्विको पबृंहणदर्शित दण्डत्रय - शिखा यज्ञसूत्रादिवहनव्यञ्जित - विलक्षणसन्न्या साश्रमसम्प्रदायप्रवर्तनाधिकृतत्वेन च सर्वेषां यतीनां चक्रवर्ती श्रीभगवद्रामानुजाचार्यः । तस्य सरस्वती - श्रीभाष्यादिग्रन्थात्मा वाणी । अनेन मधुसूदन इति सरस्वती-मधुसूदन- सरस्वतीत्याद्याख्याविशेषभाजो विरक्तवेषा अन्ये सन्न्यासिनो व्यावर्तिताः । अहो खलु विचितमिदं पुंसां तत्रापि विरक्तानां स्त्रीलिङ्गनामधारणमिति भावः ॥
। अन्तराशय सौरभेण सुरभिताशयानां विशदीकृताशयानाम् । चरणाम्बुजं बहिश्चरणाम्बुजमपि सुरभितमिव । प्रणतिशालिना मौलिना । उन्नतेन मौलिना परपाद- स्पर्शस्य दुष्करत्वात् । “द्विधा भज्येयमप्येवं न नमेयं हि कस्यचित् " इत्युक्तवैपरीत्येनातिविनयभराच्चाचार्याणां स्वयं प्रणतो मौलिः ॥
निगमनाधिकारः ( २४ ) ३०३ एवं - “शिरस्सु निहितं मया पदम्” इत्यत्राप्यौचित्यात् - " उद्धृतम्” इति पूरणीयम् । तदन्यमतं तस्माद्यतीश्वरादन्येषां वादिनां मतम् । पूर्वं सुरभिताशयानां चरणाम्बुजस्यापि सुरभितत्ववत्, इह - दुर्मदज्वलितचेतसां प्रतिवादिनां शिरसामपि दुरभिमानादिकृत- औद्धत्येन ज्वलितत्वात् तादृशज्वालाजालसन्तापशान्तये मया तच्छिरस्सु सुरभितं पदं निहितमित्याशयः । अदक्षिणं - सव्यम् । “चक्रेऽथ पादं सव्यं च शत्रूणां स तु मूर्धनि” इतिरीत्या अदक्षिणाः शत्रवो दक्षिणपादेन स्प्रष्टुमप्ययोग्या इति भावः ॥ अत एवान्यत्र - " शुष्कोपन्यास शिक्षापटिमकटुरटद्वैरिविद्वत्क रोटी- कुट्टाकक्रीडमष्टापदकटकमसौ वामपादे बिभर्तु ।” इति वामपादस्यैव शत्रुमूर्धाक्रमणशौर्यदर्शनेन भूषणैरलङ्कार्यत्वमाचार्यैरुपवर्ण्यते ॥ न चात्र परेषां पण्डितानां मूर्धनि स्वसव्यपादनिधानप्रस्तावोऽसभ्यपरिपाटिकाम् आटीकत इति महान् रसभङ्गो जात इति वाच्यम् । भारते राजसूयप्रकरणे - “अर्च्यमचितुमिच्छामः सर्वे सम्मन्तुमर्हथ । यो वा न सहते कश्चिद् राज्ञां सबलवाहनः ॥ क्षिप्रं युद्धाय निर्यातु, तस्य मूर्ध्याहितं पदम् । मिगुन्द मऩम् २) यदिराजरुडैय वाणियिऩाल् मणम् पॆऱ्ऱ पॆरियोर्गळुडैय मलर्प् पादङ्गळै वणङ्गिय तलै कॊण्डु वहित्तु निऱ्किऱेऩ्। (अदे समयत्तिल्) पिऱमदङ्गळिऩ् सम्बन्दत्ताल् पिऱन्द कर्वत्तिऩाल् कॊदिक्कुम् मऩम् पॆऱ्ऱ मऱवादियर्गळुडैय मत्तगङ्गळिल् नाऩ् ऎऩ्ऩुडैय इडक्कालैत् तूक्कि वैक्किऱेऩ्। इव्विरण्डैयुम् काग क्र। स्वामि श्रीदेशिगऩुडैय तिरुमुडिक्कु मेले पूर्वाचार्यर्गळुडैय तिरुवडिगळ्। स्वामि श्री तेसिगऩुडैय तिरुवडिगळुक्कुक् कीऴे पिऱवादि कळुडैय तलैगळ्। पूर्वाचार्यर्गळुडैय तिरुवडिगळिल् तलै मडुत्तु वणङ्गुवदु पोल् - पिऱवादिगळुडैय तलैगळिल् ताळ् वैत्तुत् तुगैप् पदुम् श्रेयस्सैत् तर वल्लदाम् ऎऩ्ऱबडि। ३०४ देशिकाशयप्रकाश सहिते परमवभङ्गे इदं प्रथम सम्भवत्कुमतिजाल कूलङ्कषाः मृषामतविषानक ज्वलितजीव - जीवातवः । क्षरंस्यमृतमक्षरं यतिपुरन्दरस्योक्तयः चिरन्तन सरस्वती चिकुरबन्धसैरन्ध्रिकाः ॥ (३) मानिनां बलिनां राज्ञां मध्ये वै दर्शिते पदे ॥ ततोऽपतत् पुष्पवृष्टिः सहदेवस्य मूर्धनि ।” इति सहदेवादिभिः सात्त्विकाहङ्कृतिबललब्धसमुत्साहे रेवं विधप्रवृत्तिकरणाद्देवैः तदनु- मोदनाच्च नात्रानौचित्यलेशशङ्काऽपीति तत्त्वसिद्धेः ॥ लक्ष्यतां - आचार्याणां प्राचां पादाम्बुजं शिरसा वहामीत्येतत्, शत्रूणां शिरस्सु पादं निदधामीत्येतच्चेत्युभयमपि मदीयं परत्वचनाथं सौलभ्यं सम्यक् सर्वैरपि दृश्यताम् । वादिविजयादिप्रथाया इवाचार्येषु स्वयं दास्यवहनस्याप्युद्घोषणीयत्वात् । एतेन - “संवाहयामि चरणावुत पद्मताम्रौ " इति रहस्येव कृतस्य नायिकायां नायकदास्यस्य व्यावृत्तिः ॥
अथैतावता स्वेन कृतस्यास्य परमतखण्डनप्रपञ्चस्य श्रीभाष्यादिसूक्त्यर्थपरि- शीलनपरिणामत्वेन तासां श्रीसूक्तीनां स्तवमपि प्रबन्धान्ते प्रसङ्गान्मङ्गलार्थं निबध्नाति- इदं प्रथमेति । इदम्प्रथम सम्भवत्वादेव निर्मूलतया कुमतित्वम् । अन्यथा अनादेः समूलस्य सुमतित्वावश्यम्भावात् । कुत्सिता मतयो येषां ते इति, कुत्सिताः मतय इति वा बाह्यानां कृन्तन्तीति कूलङ्कषाः । मृषामतं बौद्धादीनामत्र विवक्षा भवति । कूलं मूलं, कषन्ति अद्वैतम् । जीवातुः जीवनौषधम् " व्यपगतप्राणात्मसञ्जीवनीम्” इतिवत् । चिरन्तन- सरस्वती - अनादिनिधना वेदमयी वाक् । तस्याश्चिकुरत्वेन भेदाभेदघटकवाक्यानि विप्रकीर्णानि रूप्यन्ते । तेषां चैककण्ठीकरणात् श्रीभाष्यादिसुक्तीनां सैरन्ध्रिकात्वारोपः । सस्नेहसेकं सैरन्ध्रिकया राजमहिष्याः केशप्रसाधनवत्, अत्रापि श्रीभाष्यादिसूक्तिभिरनेक- विधश्रुतिवाक्यानि - “तदिहाखिलश्रुतिहितं रामानुजीयं मतम्” इतिवत् सश्रद्धं एक- रसतया योजितानीति भावः ॥
अत्रानेनेदमैतिह्यं सूच्यते । भाष्यकृतामवतारात् प्रागेव कस्यचिदाचार्यस्यैवं स्वप्नो बभूव । यत्र एका वृद्धा दृश्यते । तस्याः केशपाशा इतस्ततश्चलन्ति । सा रक्तेन पट्टबन्धेन तान् बध्नाति । श्रुतिरेव सा वृद्धा । केशपाशाः द्वैताद्वैतवाक्यानि । रक्तपट्टः सन्न्यासी भाष्यकारः इति । ततः प्रभृति भाष्यकृतः भविष्यदाचार्य सञ्ज्ञा बभूवेति ॥ १ क्षरन्त्यमृतमक्षरं - क्षरणमरणादिदूर दिव्यलोकभगवद्भोगं अनायासेनाश्रितानां ददतीति परमपुरुषार्थपर्यवसानं वेदान्तशास्त्रं सर्वोपजीव्यमित्यन्ते महाफलेन उपसंहारः क्रियते प्रेक्षावत्प्रवृत्तय इति सर्वं निरवद्यं हृद्यञ्च भवतीति ॥ निगमनाधिकारः (२४) इति श्रीकवितार्किक सिंहस्य सर्वतन्वस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य श्रीमद्वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु परमतभङ्गे निगमनाधिकारः चतुर्विंशः सम्पूर्णः ॥ २४ ॥ इति श्रीकवितार्किक सिंहस्य सर्वतन्त्र स्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य श्रीमद्वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु परमतभङ्गः सम्पूर्णः ॥ कवितार्किक सिंहाय कल्याणगुणशालिने । श्रीमते वेङ्कटेशाय वेदान्तगुरवे नमः ॥ ॥ शुभं भूयात् ॥ विमतमतविभङ्गं व्याहरन् वल्गुवाचा हृदयमदयमप्यावर्जयन् अर्थ्यया च । विविधविवृतिजालैर्विस्तृतं वेङ्कटेशो न्यगमयत निरूढप्राक्तनप्रक्रियोऽद्य ॥ १ ॥ इत्थं पूर्वाचार्य सूक्त्यर्थ चिन्ताशाणोल्लेखैर्लब्ध संस्कारसम्पत् ॥ ३०५ मृद्वी मध्या मानमय्याऽनुलिप्ता लेखिन्येषा काऽप्यलेखीन्मतिमे ॥ २ । व्याख्याता यैः ख्यातपूर्वैश्च पूर्वैः ग्रन्था अन्ये देशिकेन्द्रस्य तद्वत् । एतद्व्याख्यातृत्वभाग्यं च भोग्यं नूनं मह्यं दत्तवान् देशिकोऽत्र ॥ ३ ॥ जगति कलिविलासादद्य गीर्वाणवाणीप्रवचनपरिपाट्यां प्रायशोऽनादृतायाम् । अवहितबहुविद्भिः शीलनीयाशयानां किमिह फलमभूषामीदृशीनां कृतीनाम् ॥ ४॥ तदपि च वयमेतद्ग्रन्थकर्तव्यतायां कतिपयमहनीयप्रेरणाद् बद्धभावाः । चिरपरिचयसाध्य ग्रन्थनिर्विघ्नपूर्त्या ह्यनितरजनलभ्यामात्मतुष्टिं भजामः ॥ ५ ॥ करस्य कण्डूतिरियं मदीया कृत्याकृति दैववशात् प्रपेदे । तथाऽप्यमुष्याः प्रकटीक्रियादौ नान्यानहं प्रार्थयितुं यतिष्ये ॥ ६ ॥ ३) मऴै कालङ्गळिल् तिडीरॆऩ्ऱु किळम्बुम् पूण्डुगळ् पोल्-अव्वप् पॊऴुदु तोऩ्ऱुम् कुमदिगळिऩ् कूट्टत्तै वेरुडऩ् ऒऴिक्कवल्लऩ ऎम्बॆरुमाऩारुडैय श्रीसूक्तिगळ्। सर्वेच्वरऩुडैय ऐच्वर्यङ्गळैप् पॊय्याक्कुम् अत्तैवदमदमाम् विषाक्ऩियिऩाल् तीय्न्द कळुक्कु उयिर् अळिक्कुम् अम्रुदत्तैप् पॊऴिगिऩ्ऱऩ इवै। जीवरासि नित्ययुवदियाऩ श्रुतिप् पॆण्णिऩुडैय कून्दल्गळै अलङ्गरिक्कुम् सैरन्द्रिगै पोऩ्ऱुळ्ळऩ इन्द श्रीसूक्तिगळ्। परमदबङ्गम् - निगमनादिगारम् (२४) तमिऴ् मॊऴि पॆयर्प्पु मुऱ्ऱुम् Sr। ३०६ देशिका शयप्रकाश सहितो परमतभङ्गः यदा प्रभुत्वं च समीहितेऽर्थे गच्छेयम्, इच्छामि तदा तु मुद्रणम् ॥ अयाचिता वा स्वयमस्य मुद्रणे सन्तो यतिष्यन्त इति द्वयी गतिः ॥ ७ ॥ गङ्गाकूल इहास्मदीयमनसो मोदानुकूलेऽमले गैर्वाणीति यशः प्रभास्वर - महावाणीविलासालये । काश्यां लक्ष्मणयोगिशिक्षितमहा वेदान्तसिद्धान्तितं तवं छात्रजने मयोपदिशता सैषा कृतिः पूरिता ॥ ८ ॥ इति श्रीवत्सवंशायनस्य देशिकचरणपरायणस्य नारायणस्य कृतिषु परमतभङ्गव्याख्यायां देशिक! शयप्रकाशाभिख्यायां निगमनाधिकारः चतुर्विंशः सम्पूर्णः । ग्रन्थश्च परिपूर्णः ॥ शुभं भूयात् ॥ वाराणसी १३-५-७१