०९ सौत्रान्तिकमतभङ्गाधिकारः

श्रीमते श्री लक्ष्मीनृसिंहपरब्रह्मणे नमः

श्रीमते रामानुजाय नमः ॥ श्रीमते वेदान्तगुरवे नम

श्रीमान् वेङ्कटनाथार्य। कवितार्किककेसरी । arreranian मे सनिधतां सदा हृदि ।

परमतभङ्गे सौलान्तिकमतभङ्गाधिकारः - ९

पॊरुळॊऩऱिलदॆऩऱु पोदमॊऩऱुम् कॊण्ड पॊय्यरै नाम् तॆरुळगॊण्डु तीरत्तबिऩ् काणवॊण्णाप् पॊरुळ तेडुगिऩ्ऱ मरुळ्गॊण्डु सूदुरैक्कुम सॆळत्तिराददिगळ वणणिगगै नाम् इरुवगॊण्ड पाऴ्ङगिणऱॆऩऱु इगऴ्नदोडवियमबुवमे।

श्रीः

श्रीमते लक्ष्मीनृसिं परब्रह्मणे नमः

१#

॥ * ॥ देशिकाशयप्रकाशः परमतभङ्ग व्याख्या ॥ * ॥

१००

गतिमन्यां न जानामि यं मुक्त्वा देशिकोत्तमम् । मोसास्वाविशतानित्यमखिलार्थसिद्धये ॥ १ ॥ सौवान्तिकमतभङ्ग कान्तिकविविधहेतुभिः तन्वन् । नरकान्तकपदभक्तो हृदयान्तिकमेतु मे गुरुस्सोयम् ॥ २ ॥

ब्रवीति यो बाह्यपदार्थभावं अथापि गम्यन्त्वनुमानतोऽर्थम् । ज्ञानाकृतेर्मूलतया स सौवान्तिको निराकार्य इहार्यवर्यैः ॥ ३ ॥

अथावाधिकारारम्भे आचार्यवर्य: “area किङ्करान् हत्वा हनूमान् ध्यानमास्थितः । वनं मनं मया चैत्यप्रासादो न विनाशितः । तस्मात्प्रासादमप्येवं भीमं विध्वंसयाम्यहमि” ति मारुतिमनोवृत्तिमनुवर्तमानः वृत्तं सङ्कीर्त्य वर्तिष्यमाणेन घटयति गाया- CuEgGaao QGGI इति । " नान्योनुभाव्यो बुध्धाऽस्ति, तस्या नानुभवो परः ग्राग्राफ धुर्यात्स्वयं सेव प्रकाशते " इति बाधार्थशून्यां व्यथीं बुद्धिं समर्थयते स योगाचार इत्यर्थः । Gurumar इति । यद्यपि लोकयात्रात्राणाय ज्ञानमात्रं सोङ्गीचकार, अथापि ज्ञेय- मात्रस्य मिध्यात्वे वदेकतापन्नज्ञानतत्त्वस्यापि तथात्वापत्त्या माध्यमिकस्येव सर्वमिध्यात्व एव१६४

देशिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिते परमतभने

पर्यवसानमिति भावः । तादृशानां तेषां अस्माभिर्निरासानन्तरमिति इत्यादि Snspir इत्यन्तस्यार्थः । केन निमित्तेन निरासः ? Gaga- ज्ञानमादायैव । " अहं जानामीत्यत्र

।

। भासमानेन ज्ञानेन विषयाश्रययोरपि स्वस्येव प्रकाशनात् न जगदपलापसम्भव इत्युक्तमिति भावः । अथवा GoaGanaNG - अनन्यथासिद्धलोकप्रतीतिमाश्रित्येत्यर्थः । एतावद्वृत्तकीर्तनम् । ipation इत्यस्य Quuyao इति क्रियया राम्चन्थः । इद योगाचारनिराकरणं सर्वं सौत्र:- न्तिकोष्यन्तिकस्थः शुभावेय योगाचारदूषणात् स्वात्मानमुन्योक्तुं कथञ्चिद् वाह्यार्थानभ्युपा गच्छत् । न स्पष्टप्रत्यक्ष योग्यान् । अतः काकाGarami Gug ३०Borm इति । प्रत्य- क्षतो दुरधिगमाननुमानतोऽवगन्तुं गवेषयति । १०३ & १०G(१)

कुछ अज्ञान- माश्रित्य कापट्यं कुर्वतः । बाह्यपदार्थप्रत्यक्षत्वानभ्युपगमः अज्ञानकृत्यम् । प्रत्यक्षतः कचिदर्थेषु व्याप्तिग्रहाभावे अनुमानस्याप्यसम्भवेन तत्सम्भवाभिधानं कापटक यमिति भावः । Ganp

क- & ॐ- एतन्नाम च पुरा निरुक्तम् । anantama वर्णनम् । एतेनैतन्मतस्यामदर्थारोपमूलत्वं कव्यादाविवास्तीति ध्वनितम् । araam urjaisong- चिरादुपहतान्धकूपः । पूर्व

GQG CG" इत्युक्तदुरधिगमार्थान्वेषणस्थानत्वरूपसाधम्र्यान्वया- दयमेव समुचितो दृष्टान्त इत्यभिसन्धिः । न केवलमत्राभिलषितार्थानप्तिमात्रं अपि तु अधिक- तरानयवासिरपीति सूच्यते “uniiudom” इति उपहतत्वोक्त्या । अन्तःपतितैः स्पृष्टमात्रा मिचयः शिथिलितपूर्वाः शिरसि हि तत्र पतन्ति । app LQ इति । इत्यकिं वा कुना च बौद्धमता अपि सन्तः जनास्तन्नत परिहासात् सहसा जङ्घाजवं यथा दर्शयिष्यन्ति तथा श्रम इत्यर्थः । अत्र “पृष्टोपि नवदेदर्थं गुह्यं सिद्वान्तमेव चे ‘ति निषेधे जाग्रत्यपि जगदाचार्या इमे परानर्थासहिष्णुतया परमहितं स्वयमेवोद्वादयन्ति सर्वेषां श्रेयसे । “नियुक्तो वा ऽनियुक्तो वा धर्म वक्तुमिहार्हसी” त्यपि हि श्रयते इति भावः ।

श्रीमते लक्षमीनरुचिम्हबाबरहम्णे नम श्रीमते वेगागदगुरले नम श्री परमदबङ्गत्तिल् सौत्रान्तिकमदबङ्गादिगारम्-९ (पासुरत्तिऩ् करुत्तु ) ऎप्पॊरुळुम् इल्लै ऎऩ्ऱुम् अऱिवॊऩ्ऱुमे उण्डॆऩ् - तुम् कॊण्ड पॊय्यऩ योगासारऩै विसारित्तु विलगियबिऩ्, पादयक्षमल्लाद पॊरुट्कळै अनुमाऩत्ताल् तेडियलैगिऩ्ऱ, मरुळ् मिगुन्द, सूगऩ सौगदिराऩदिग इडैय मदम् इरुक्कुम् वण्णत्तै ओर् इरुळ् कविन्द पाऴुङ्गिणऱ्‌ऱुक्कॊप्पिट्टु ऎलोरुम् इगऴदोड इयम्बुवोम्, १८५ बाह्यार्थ सौत्रान्तिकप्रभङ्गाधिकारः मुऩ् पिऩ् प्रगाणङ्गळिऩ् तॊडर्बुम् -प्रदिज्ञैयुम् story योगाचार सर्वलोकपरिहासविषय ०१३०००, शाह्यार्थ – प्रत्यक्ष-rs Bp ज्ञानाकार Gio Cpnpmaps- या सौज्ञान्तिक मिरसि। GGG २०। Ga वाह्यार्थ अतुमिक निगसार्थं सौत्रान्तिकमतमनुवदन्, तस्य योगाचाराद्यो विशेषस्तमाह सङ्गतिस्पाष्टयाय- ब्राह्मार्थia इति । “योगाचारो जगदपलपती " ति प्रसिद्धं हीत्यर्थः । योग। चारा इति द्वितीयार्थ कर्मत्वस्य ८००० इत्यत्र दर्शनक्रियायामन्त्रयः । सर्वलोकपरिहासेति । " यदन्तर्ज्ञेयतत्त्वं तत् चहिर्वदवभासत” इति तदुक्तमुपादाय " बाह्यपदार्थाभावे बहिर्वदित्युपमानोक्तेरयुक्तेः । न हि सुमित्रो वन्ध्यासुतवदवभासत इति प्रेक्षावानाचक्षीतेति हि प्रामाणिकाः परिहसन्तीति भावः । एतदोषोद्विधीर्षया सौत्रान्तिकेन कृतं प्रतिविधानमाह - बाह्यार्थ७ इति । एतेनाक्षेपस्मङ्गतिः सूच्यते । Gumult - तथा प्रसिद्धिमुत्पाद्य । तथा च बाह्यार्थसद्भावोस् प्रतिज्ञामात्रमेवेति भावः । व्यक्तीभविष्यतीदमुपरिष्टात् । इदानीमपि वाह्यार्थासिद्विहेतुं ईपत्सूचयन्निवाह- अ प्रत्यक्ष इति । अत्र प्रत्यक्ष इत्येव पाठो दृश्यते । तदा अपिना समुच्चेयं चिन्त्यम् । बाह्यार्थानां क्षणिकत्वात् प्रथमं स्वयमुत्पद्य, अथेन्द्रियैस्संयुज्य, पश्चात्प्रत्यक्षभाव प्राप्तुं तेषां तावत्कालमन स्थानान्नप्रत्यक्षत्वं तेषामित्याशयः । तर्हि “अयं नीलः पीत इत्यादिलौकिकप्रत्यक्ष निर्विषयमा पद्येतेत्यत्राह- अज्ञानाकार इति । तथा च बानीलादिमित्राने स्वाकारार्पणात् तन्मूलका ज्ञानगता नीलाद्याकारा एव तथा भासते । न वारा नीलादय इत्यर्थः । कथं पुनर्वाला अर्धास्मन्तीति वयं जानीम इत्यत्राह । इति । ज्ञाना- कारान् हेतुकृत्येत्यर्थः । अवेयं तेषां मतपरिपाटी परिभाषा च- बाह्यार्थानामभावे ज्ञाने नील- पीताद्याकारभानं न सेत्स्यति । न च वासनायाज्ञानातिरिक्तायास्स्तैखीकारात् तथा तदुपपद्यता- मिति वाच्यम् । तस्यास्सर्वाकार साधारण्येन कदाचिन्नीलाकारः अन्यदाऽन्याकार इति कादाचित्क- तद्भाननियामकत्वायोगात् । तदुक्तं सर्वसिद्धान्तसङ्ग्रहे - विज्ञानवादिनये वासना नाम एकमन्तान- वर्तनामालय विज्ञानानां तत्तत्प्रवृचिजननशक्तिः । तस्याथ स्वकार्योत्पादं प्रत्याभिमुख्यं परिपाकः । तस्य च प्रत्ययः- (कारणं-) स्वमन्तानवर्ती पूर्वः क्षणः कभी क्रियते । सन्तानान्तर निवन्धनत्वा- पुऱप्पॊरुट्कळ् इल्लै ऎऩ्ऱ योगासााऩ, ऎल्लोरुम् परिहसिक्क निऱगुम् निलै कण्डु अवऩिल् तऩक्कु वासिगोऩ्ऱ, पुऱप्पॊरुळ् उण्डु ऎऩ्ऱु ऒरु पेरै एऱ्‌पडुत्ति आऩाल् अदु काणलागात्तु- जञाणत्तिल् तोऱ्‌ऱिऩ् अदऩ् वडिवु कॊण्डु अदै ऊहितऱिगिऱोम् (Syam Guppu Su त निऱ्‌पवऩै ऎऩ्ऩुम् सॆळत्तिरानदिगळै सोदिगगिऱोमिङगु। ६ । १८६ देशिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिते परमभ पुऱप्पॊरुळ् उण्डॆऩ्ऱु ऒरुबुऱम् सॊललि मऱुबुऱत्तिल् मऱुप्पदु । बाह्यार्थ G१ अवयवात अवस्तुकCom कीहक । m। नखीकारात् । ततश्च प्रवृत्तिज्ञानजननालय विज्ञानवर्तिबासनापरिपाकं प्रति सर्वेष्यालय विज्ञानवर्तिनः क्षणासमर्था एवेति वक्तव्यम् । न चेत्कोपि न समर्थस्स्यात् । आलय विज्ञानसन्तानवृत्तित्वा- विशेषात् । सर्वे समर्था इति पक्षे कार्यक्षेनुपपत्तिः । ततश्च कादाचित्कत्वनिर्वाहाय शब्दस्पर्श- रूपरसगन्धविषयाः सुखादिविषयाष्पडपि प्रत्ययाचतुरः प्रत्ययान् प्रति उत्पद्यन्त इति चतुरेणा- निच्छ्वाप्यच्छ्पतिना स्वानुभवमनाच्छाद्य परिच्छेत्तव्यम् । ते च चत्वारः प्रत्ययाः प्रसिद्धाः आलम्बन, समनन्तर, सहकार्यधिपतिरूपाः । तत्र ज्ञानपदवचेतनीयम्य नीलाद्यवभासस्य चिver नीलालम्बनप्रत्ययात् नीलाकारता भवति । समनन्तरप्रत्ययात्प्राचीनज्ञानात् बोधरूपता । सह- कारिप्रत्ययात् आलोकात्, चक्षुषोऽधिपतिप्रत्ययात् विषयग्रहणप्रतिनियमः । उदितस्य ज्ञानस्य च रसादिसाधारण्य प्राप्तेनियामकं चक्षुः अधिपतिर्भवितुमर्हति । लोके नियामकस्याधिपतित्वो पलम्भात् । एवं चैवात्मकानां सुखादीनां अवभासेपि चत्वारि कारणानि द्रष्टव्यानि इति । वाह्यार्थ रूपरसगन्धस्पर्शाद्यात्मकचतुर्विधपरमाण्वभिन्नपदार्थान् । धर्मधर्मभेदभङ्गादेतन्मते स्पर्शाद्यात्मकत्वं परमाणूनाम् । आकाशस्य परमाणुषु कल्पितत्वेन स्वरूपत एवानङ्गीकारात्, लोके चतुर्विधपरमाणु- परिशेषः । जैनानां परमाणव एकरूपाः । सौत्रान्त्रिक वैभाषिकवैशेषिकानान्तु ते चतुर्विधाः । अत एव वेदान्तसूत्रकारः वैभाविकविनाशानन्तरं जैनजयात्पूर्व वैशेषिकसाम्यस्यैषुसत्त्वात् एषामेव प्रत्याख्यानं ख्यापयामास । वैशेषिकसौत्रान्तिकयोः परमाण्वनुमेयत्वसाम्येषि अनुमानप्रक्रिया परं भिद्यते । वैशेषिकस्य चक्ष्यमाणत्वात् एतस परमाण्यात्मक वाह्यार्थानुमानमयोगमा हेदानीं अनु- मि००७ इति । सर्वदर्शनसङ्ग्रहे- “ये यस्मिन् सत्येव कादाचित्काः, ते सर्वे तदतिरिक्तसापेक्षाः । यथा वा अवित्रक्षति अजिगमिपति मयि वचनगमनप्रतिभासाः विवक्षुजिगमिषुपुरुषान्तर- सन्तानस पेक्षा:, तथा विवादाध्यासिताः प्रवृत्तिप्रत्ययाः सत्यप्पालयविज्ञाने कदाचिदेव नीला- युल्लेखित इति तथोन्लेखे बाह्यार्थसापेक्षा इति अनुमानप्रयोगो दर्शितः । तथा च वृद्धवचनं- “अर्थेन घटयत्येनां न हि मुक्त्वाऽर्थरूपताम् । तस्मात्प्रमेयाधिगतेः प्रमाणं मेयरूपते ‘ति । अर्थरूपतां अर्थाकारत्वं, मुक्त्वा विना, एनां बुद्धिं न हार्थेन घटयति । अर्थ इति शेषः । तस्माद प्रमेयाधिगतेः मेयरूपता - अर्थाकारत्वं प्रमाणं इति तदर्थः ॥ पूर्व “बाह्यतत्व Do Gumniin” इत्यतोक्तरीत्या अस्य बाह्यार्थीभ्युप- गमप्रकारस्तच्छून्पत्व एवं पर्यवस्यति दर्शयितुं क्रमेणेकैकपरित्यागं तत्कृतं प्रपञ्चयति क्र। परमाणुक सत्यन्तिभाविकाय mui सावयवत्वादिचोद्यभय * १ । १८७ निरंशsmsara Canel Lrsir। बाह्यार्थ७ इति । अवयवसंवात इति । एतन्मतेपि अवयवाति, रक्तावयवी नेष्ट इति अवयव सङ्घातशब्देन व्यवहारः । कोशेषु “अवयविसङ्घाते” ति पाठो दृश्यते । स च न स्वरसः अवयवि- पद, सातपदयोः पक्षभेदेन प्रयोक्तव्ययोस्सहप्रयोगायोगात् । सोपि च सङ्घातो न। पारमार्थिक इत्याह- अवस्तु क्रक्राण इति । अर्थक्रियाकारित्वं वस्तुत्वं तदभावादवस्तुत्व- मित्यर्थः सङ्घातस्यातिरिक्तत्वे गोरव इवावयवेस्यः स पुथमुपलभ्येत । न हि तथालोको पलम्भः । अनतिरिक्तत्वे, अवयवमात्रपरिशेष इति समीहित्तसिद्धिरिति भावः । तदुक्तं शrativarni जातिखण्डनप्रमङ्गे बौद्धमतोपन्यामवशात्- “पृथक्त्वे, व्यक्तितो जातिर्दृश्येत पृथगेव सा । अभेदे व्यक्तिमात्रं स्यात् द्वेधा चेन्न विरोधतः । न याति न च तत्रास्ति (सीत् ) नास्ति पथान्नचाशत् ॥ जहाति पूर्वं नाधारमहो व्यमनसन्तति ॥ एते नावयवि द्रव्यं प्रत्यूढम् । तस्याप्यवयवभेदादि- विकल्पानत्वात् । स्थूल। वभासस्तु सञ्चितानेकरूपादिपरमाणुवशादेव केशोडकावभासवत् उप- पन्नो नावयविकल्पनायालम् । ततोऽनेनापि भिन्नेन वाऽभिन्नेन वा भवितव्यम् । न च द्वेधापि मम्भवति । तस्मादवस्तु उति । केशोण्डुकशब्द- यथा चिरकाली नाध्ययनादिखिन्नस्यो- स्थितस्य नीललोहितगुणविशिष्टः केशोण्डकाख्यः काचिन्नयनाग्रे स्फुरति । अथवा करसम्मृदित- लोचनरsay येsय के पिण्डावस्था स केशोण्डुक इति व्याख्यातः । तदिदं चिवल्प्य दूषणं अब– यवातिरिक्तसङ्घः ताभ्युपगन्तुरपि समानमिति तहृदयम् । इति । सङ्घातनिराकरणं तस्व नोचितं, अथाप्यपरामृश्येव त निराकारेति भाव। । तथा हि- सङ्घातो नामाक्यवगतोवस्था- विशेषस्तद्धर्मभूतस्तदतिरिक्त एव । अवयववत् स्वतन्त्रपृथक् द्रव्यत्वानभ्युपगमात् गवाश्वयोरिव न । स्फुटं पृथक्ग्रहणम् । अन्यथा सङ्घातस्थावस्तु तेन मिथ्यारजतादिनेत्र ज्ञाने स्वाकार समर्पणायं।ग- इति । ननु अवयवातिरिक्तमङ्गानस्थानस्तुत्वे वस्तुभूतानां अवयवानां च परमाणुपरिशेषात् ते यदि सांशाः, तदा तेपायपि मङ्गानाम् कतया वस्तुत्वं आपतेदेवेट वाह- परमाणु इति । सावयवत्यादिचोघभयppiGo इति । सावयवत्वे सङ्घातात्मकत्वेनावस्तुचं, तस्याप्यवयवस्य सावयवत्वेऽनवस्था, अन्तेऽवस्तुत्वेनाभावपरिशेषः इत्यादिचद्यरिहारार्थमित्यर्थः । मूले आदि- पदग्रायमप्येतदेव । न तु निरवयवत्वम् । तथासति सावयवत्वनिग्वयवत्वचिकन्पमयेनेत्यर्थ- स्स्यात् । स च न समञ्जसो भविष्यति कोटिद्वयविकल्पच मति तथा विकल्पयितुमशक्य इवऩ् पुऱप्पॊरुळ् उण्डॆऩ्ऱु कॊण्डबोदिलुम्, (कऴुगैदेय्रदु कट्टॆ ऱुम्बाऩ कदैबोल) अणुक्कुवियल्गळै अववदुक्कळ् ऎऩ्ऱु ताळि पणुक्कळै मट्टिल् अङ्गीगरित्तु अवैगळुम् अमबेदमऱ्‌ऱवै ऎऩ्ऱाऩ् १५० मॆऩ्ऱाऩ पेशिकाशवप्रकाशव्यास्थासहित परमतभ कृत्स्मैकदेशविकल्प परमाणु संयोग विकल्पमात्रसिद्ध- Fu स्वलक्षणस्वनावविशेषapp अन्योन्यसंयोगभ्रम क संयुक्त- तृतीयकोटिपरिग्रहस्यैव न्याय्यत्वात् । अल सावयवत्वाद्युत्तरोत्तरदोषपरिहाराय निरवयवत्वस्यैव कक्षीतत्वात् । एवमनेन सौत्रान्तिकेन परमाणूनां निरंशत्वमङ्गीकृतं तन्नयुक्तमिति स्वयं मन्य- मान इवाहाचार्य:– निरंश का इति । अयमाशयः तेषां निरंशत्वे आकार- योगो न भवति । राति च तस्मिन् आकारवतो दशदिक सम्मन्यावश्यभावात् सांशत्वमेव । न निरंशत्वम् । एतद्भिया परमाणवी निराकारा एवेति स्वीक्रियते चेत्, कथं तैर्ज्ञाने स्वाकारसमर्पणं, सदभावे कथं वा तेन परमाण्वात्मकवाद्यार्थानुमानमिति । ६ । नन्वेवं परमारशूनां निरंशत्वे तेषां मिथः संयोगः कथमुपपद्यताम् तत्यांशभेदापेक्षितया तदभावे तदभावापातादित्यवाह कृत्स्नैकदेशविकल्पparaadivar इति । निरंशत्वेन कुनै- देशपर्यनुयोगायोग्येत्यर्थः । “ष्टकोण (केन) युगपद्योगात्परमानोप्पडंशता । पण्णां समानदेशत्वे पिण्डस्स्यादणुमात्रक” इत्युक्तरीत्या किं परमाणुः परमाण्वन्तरेण कृत्स्नश:- अंशभेदमनपेक्ष्य संयुज्यते, अथैकदेशेन । पूर्वत्र तयोस्संयोगस्य समानदेशत्वात् प्रथिनोऽनुपपत्त्या तदारन्धः पिण्डः अणुना स्यात् । उत्तरत्र परमाणो स्सांशत्वमिति विकल्प्य दूषणभयात् तत्परिहर्तु परमाणुना संयोगमेव प्रत्यषेधत् । यं निमित्तीकृत्य विकल्पः प्राप्त इति भावः । तर्हि तेषां संयोगोपलब्धेः का गतिरित्यत्राह विकल्पपात सिद्ध इति । तदुक्तं- “असिद्धः क्षणभङ्गेन संयोगस्स्यात्सहेतुकः । स्याच्चाविरळदेशस्योत्पच्या वा सिद्धिरन्यथा ॥ तस्मात्संयोगसम्बन्धी विकल्प इति ते विदुः इति । संयोगस्य सहेतुकतया परमाणूनां च क्षणभङ्गुरत्वात् संयोगकारणकालाप्राप्तथा तेषां संयोगोऽसिद्धः परमाणूनामविरळदेशोत्पत्यङ्गीकारेण वा संयोगोऽन्यथासिद्ध इति सर्वथा तेषां संयोगोपलम्भो विकल्पः- भ्रम एवेत्यर्थः । एषां मते प्रत्यक्षं द्विविधं निर्विकल्पकं विकल्पचेति । तत्र “कल्पनापोढभ्रान्तं प्रत्यक्षं निर्विकल्पक । विकल्पोऽवस्तुनिर्मासादसंवादादुपलव” इति तयोर्विशेषः । कल्पनापोढं- आरोपरहितम् । अभ्रान्तं प्रमाणम् । वस्तुनिर्भासः- अर्थजन्यत्वमर्थ - विषयकत्वञ्च । विकल्पे ते, नस्त इत्यवस्तुनिर्भासत्वं तस्य । असंवाद:- बाधः । उपप्लवः भ्रमः । तदुक्तं " शब्दज्ञानानुपाती वस्तुशून्यो विकल्प इति । एवं परमाणु संयोगश्रममुक्त्वा, तदधीनं संयुक्तव्यवहारं दर्शयति- मैं लक्षणाभावविशेषेति । बौद्धमते स्वलक्षणशब्दार्थो बहुधाभवति । 肇 अवैगळुळ् ऒऱैक्कॊऩ्ऱु सोत्तिगॊळ्वदाऩाल् “मुऴुवदुम् सेर्वदा? ऒरुबुऱत्तिऩाल् मडमे सोवदा’ ऎऱै केळवि ऎऴुमागैयाल् इरण्डिऱ्‌कुम् सौतान्तिकमतमङ्गाधिकार व्यवहार कूदा परिच्छित्र अणु घटादि * १६९ CC पाच Gan Gan Gang आकश Gund सर्वगतका क- नाक प्रसङ्ग कपासंयोग॥।Gom । श्रीकल परिहारका परमाणु शि एमएडक पारमार्थिकधर्म- अब “अनिदेशकालं यचत्स्वलणमुच्यते” “प्रत्यक्षवेद्यं यद्वस्तु विशेषंवत्खलक्षणं” इत्याद्युक्त- रीत्या नैरन्तर्याख्यप्रत्यक्षमतिपत्र वस्तुस्वभावेत्यर्थः । परमाणोः परमाणन्तरेणामिनदेशकालत्व तयोरन्तर्यम् । एवञ्च प्रत्यक्षतः तदाख्यदोषविशेषेण तेषु संयोगभ्रमोदयात् तदायरा संयुक्तत्व- व्यवहार इत्याशयः । अन्न “संयुक्तव्यवहार agधील " इति एकवाक्यतपापाठो दृश्यते । तथासति "” इत्यस्यान्तेऽतिव्यवहितेन “॥। धातुत्रम अङ्ग” इत्यत्र कथञ्चिदन्वयो भाव्यः । तदपेक्षयात्रेव " अनुदेश बनाएक” इति वाक्यसमाप्ति- र्युक्ता । नतु परमाणुत्वं हि परिच्छिन्नत्यम् । तथा च परमाणूनां तथात्वादेव घटादिवत्पार्श- मेदोवश्यम्भावी । अन्यथाऽऽकाशवत्तेषां प्रत्येकमपरिच्छिन्नत्वतः सर्वगतत्वापातात् । तथा च पार्श्वमेव भाग इति तेषां सभागत्वेन संयोगोपि प्राप्नोतीति सोयं घट्टकुट्यां प्रभानन्याय इत्या- शङ्कते परिच्छिनाळा “इति” बळ राहिला इत्यन्तेन । आकार Gure सर्व- गत aarna इति । पार्श्व/भावे परमाणूनामपरिच्छिन्नत्वेनाकाशवद्वित्वं स्यादिति अणुविशुभेद एव विलुप्येतेत्यर्थः । अत्राकाशस्य दृष्टान्तीकरणं तदाख्य भावरूपविशुद्रव्यान्तराभ्युपगन्तृनवेन । वस्तुतस्तदेव नास्त्यस्मिन् यत इति समाधास्यते । अत्र बौद्धध्वेन केचिदेवं परिहरन्ति परिच्छिनत्वं हि सामान्यतः परिमाणवत्त्वं तन्न पार्झसद्भावप्रयोजकम् । आाशादिषु परममहत्सु व्यभिचारात् । किन्तु ह्रस्वदीये परिमाणविशेषरूपे यत्र तत्र पार्श्वमिति स्थितिः । परिच्छेो हि परिमाण सामान्यम् । तच्च चतुर्धा - अणु महत् दीर्घ हस्त्रं चेति । तस्मात्सर्वेषीमे परिच्छिना एव । पार्श्ववत्त्वं हि ततोऽन्यत् मध्यमपरिमाणवतोदीधहखयोरेव । तदुक्तं- “परमाणुरः, “विभुद्रव्याणि परममहान्तीति विनिर्णयः । परमाणौ विभौ चापि पानास्तीति सौगत” इति । एवं स्थितेपि परिहारान्तरे, सौत्रान्तिकः परमाणून परिचित्वमङ्गीकृत्यैव परि- परिहार इति । अस्य चाग्रे " अमला काळ” इत्यनेना- हरतीत्याह श FDI AT FLK तॆऩ्ऱाऩ Adarasa आयिऩुम् उलगोर अवैगळुळ् ऒऩ्ऱुगगॊऩ्ऱु मैयोगम् पिऱन्दुळ्ळ- ताबॊमित्तु वयवहरिप्पा मऱ्‌ऱुम् पामाणुक्कळुक्कु पक्कङ्गळ कॊण्डाल् समयोग मुम् वरुम्। अवैयिवलै ऎऩ्ऩिल् परमाणु ऒव्वॊऩ्ऱुम् आगायम्बोल् ऎङ्गुमुळदाग इववण्डुम् ऎऩ्ऱु मेलुम् केट्टुक्कोण्डु १७२ कानशय lopmmmnandanb स्थिरप्रत्यक्ष कृष्@jutopsy चिरविप्रकृष्ठभूत- प्रत्य- अर्थविशेष ५०० भविष्यविषयज्ञान शुरु कारणभूतविषय आकारसमर्पण ७mpath॥॥॥ शार्थ वेशेषका परज्ञान अनुमिguGunGo प्रत्यक्षज्ञान विशेष का अनुमित, सर्वार्थ७७ अनुमेय Caon B- इति । पूर्वार्ध दृशेः अयोग्यत्वेपीति पदार्थान्वयः । तथा च परमाणुषु अभिनदेशकालत्वरूपख- लक्षणस्वभावविशेषवशतः नैरन्वर्यप्रत्यक्षेण संयोगभ्रमाङ्गीकारादेतन्मते परमाणुपुञ्जप्रत्यक्षमन्तरा तदसम्भवेत न बाह्यार्थानुमेयत्वं सिध्यतीति भावः । ननु परमाणूनां क्षणविलयित्वेन संयोगपूर्वकं पुञ्जीमावाप्तिपर्यन्तमनवस्थानात् न पुचदशायां प्रत्यक्षमुपपद्यत इत्यत्राह - topya G स्थिरप्रत्यक्षेति । “वस्तुस्थैर्य विरुद्धानुपहितविषया साधयेत्प्रत्यभिज्ञे” ति नैयायकादिवत् प्रत्यभिज्ञ सिद्ध वस्तुस्थैर्य चाभ्युपेत्य स्थिरेषु, परमाणुषु संयोगादिश्रमः कल्पयितुं शक्यः नान्य- थेति भावः । अथ ५२० LI” इत्युक्तमेव विवरीतु अर्थानामाकारार्पणेनानुमेयलं प्रणुदति चिरविप्रकृष्टेति । ज्ञानेषु अव्यहितपूर्ववर्तिना विप्रयेण स्वाकारार्पणस्येष्टत्वात् तव्यावृचये चिरविप्रकृष्टेति भूतविशेषणम् । न हि कारण नाम लोके चिराद्भूत्या विनष्टं भविष्यद्वा भवति । अव्यवहितपूर्ववर्तिन एव तत्त्वात् । विषयस्य चालम्बनप्रत्ययस्य त्वन्मते प्रत्यक्षकारणत्वाङ्गीकारा– दित्याशयः । ननु चिरविप्रकृष्टभूतादिविषयस्य ज्ञानकारणत्वानभ्युपगमे ज्ञानग्राह्यत्वमेव तस्य न स्यात् । तदुक्तं- ‘ज्ञानोत्पत्तिहेतुत्वमेव हि ज्ञानविषयत्वं, स्वाकारसमर्पणेन ज्ञानहेतोरेव ज्ञान- विषयस्वीकारात् इति । तथा चार्थानुमेयंवरिद्भिरित्यत्राह प्रत्यक्षार्थविशेषेति । तदप्युक्तं- “घटणिकादिषु कृतेषु अर्थदर्शनानुमितकर्तृगतत निर्माणशक्तिज्ञानः पुरुषः अष्टपूर्व विचित्र- सनिवेश नरेन्द्र भवनमालोक्यावयवचन्निवेशविशेषेण, तस्य कार्यत्वं निश्चित्य तदनीमेव (न- स्यापि तत्कर्तुम्तदज्ञानवैचिव्यमनुमिनोती ‘ति । तथा च यथा वर्तमानेन प्रत्यक्षविषयाथनातीता- प्रत्यक्षपरज्ञानानुमानं तथैव विद्यमानेन ज्ञानेन चिरविप्रकृष्टभूतभविष्यद्विषयानुमानमप्युपपद्यत इत्यर्थः । @ Gayrl इति । तन्मते सर्वेषामर्थानामनुमेयत्वात् “प्रत्यक्षार्थ विशेषेणे”- त्यादिदृष्टान्तस्यैवासिद्ध्या तेन प्रकृतार्थस्य साधनं असिद्धममिद्धेनेति न्यायकवलितमिति भाव: । इप्पडि तत्तव वाणऩै सॆय्यमिवऩुक्कु, मेले वैबाषिगऩ सॊल्लप्पोगिऱ पडियिल् उण्मैयाऩ निमिडनोप् परमाणुक्कळुक्कु पादयक्षम् उण्डॆऩ्ऱो-तैयायि तिगळ् सॊऩ्ऩबडियिल् स्तिरमाऩ वस्तुक्कळै ओप्पि अवैगळुक्कु पादयक्षम् उण्डॆऩ्ऱो कॊळ्ळुवदॊऴिय वेऱेयॊरुवऴि किडैयादु नॆडुनाळ् मुऩ्बु नडन्द। विषयमाय् Gma वाप्पोगिऱ विषवङ्गळैप्पत्तिऩ सौक्षान्तिकमतभहाधिकारः आगासम् तुच्चमाऩ पॊरुळ् ऎऩ्ऱदुवुम् तवऱु आकाशप्रतीतिक आकाशGarg सत्यपदार्थ ककक क्रतुच्छpi अनुपपन्न। प्रतीतितुल्यत्व

तदै १७३ अनुमित- युक्तिunev अथैतदङ्गीकृतमाकाशतुच्छत्वं प्रसङ्गात सञ्छिनचि- २०० इति । ज्ञानाकारेणा- र्थान् सध्यान् स्वीकृत इत्यर्थः । आकाशप्रतीतिः- नीलें नम इत्यादिचाक्षुषप्रत्यक्षम् । सत्य- पदार्थ इति । कादाचित्कनीलादिज्ञानमानेनेवाकाशाकारकादाचित्कप्रतीत्यापि नीलादि- तुल्यमा शोपि सत्यसिद्धयेदित्यर्थः । शक्र तुच्छary [७] इति । तदुक्तं निरोधद्वय- माकाशञ्च त्रयमप्येतन्निरुपाख्यमवस्तु नित्यञ्चेति । निरोधद्वयं प्रतिसङ्ख्याऽप्रतिसङ्ख्यनिरोधी । अनुपपन्न” इति । तथा च शङ्करभाष्यम् “सौगतसमये हि पृथिवी भगवन्! किंसन्निश्रयेत्यस्मिन् प्रश्नप्रतिवचनप्रवाहे पृथिव्यादीनामन्ते “वायुः किंसमिश्रय” इत्यस्य प्रश्नस्य प्रतिवचनं भवति वायुराकाशमनिश्रय इति तेषामागमात् आकाशस्यावस्तुत्वमसमध्वसं भवतीति । “किं सम्यङनिश्र– यः " आश्रयो यस्य स इति किम्मभिश्रयः । अवस्तुनः शशविषाणस्याश्रयत्वाभावादित्यर्थ इति तत्र रक्षत्रमा । अत्र “@@॥। अनुमिaniga इति निर्देशेन सिद्धान्तिन आकाशातु- मानं नेष्टमिति सूच्यते । तथा च तत्त्वमुक्ताकलाप:- “शब्दस्याधारभूतं कथमपि गगनं शक्यते नानुपातुं स्वेच्छातः पारिशेष्यक्रम इह कथितोऽतिप्रसङ्गादिदुस्खः । निष्क्रान्त्यादेर्न तद्धीस्सति नभसि यतो नास्ति कुड्यादिकेऽसौ रोधस्त्वावारकेचे तदभवनवशात् निष्क्रमादिव सिध्येदिति । अत एव “आकाशे चाविशेषादित्यत्र” पञ्चीकरणेन रूपवच्चात् चाक्षुषत्वेप्यविरोध इति माध्यप्रतीकमुपादाय " अनेनानुमेयत्वमप्यनुमतमिति गम्यते इति श्रुतप्रकाशिकाचार्योक्तमपि अन्वारुह्यवाद इति भाव्यम् । अनेन चाक्षुषत्वेषीत्यपिकारेण । तत एव च तेषामुत्तरपङ्क्तौ- यद्वा चाक्षुमेव, तथापि तत्प्रयुक्तविरोधी नास्तीत्यर्थ इति भाववर्णनमुपपद्यते । ननु न प्रतीति- मात्र कं, “एप बन्ध्यासुतो याती” त्यादिप्रतीत्या तत्सयापातात् । किन्तु अवाधिता सा । तथा चाकाशप्रतनयौक्तिकवाध्यन्तत्या नाकादसिद्धिरित्यत्राह प्रतीतितुल्यत्वेति । नीलादि- प्रतीत्यविशिष्टत्वेत्यर्थः । युक्ति इति । आकाशस्त्वावरणाभाव एव । स च निस्स्वभावः । । पॆ रुट्कळाले तंवडिवै अरप्पणिक्क मुडिया पादयक्षमाऩ कोबुरम मुदलिय पॊरुळ् कॊण्डु, अवऱ्‌ऱै निरुमित्त नाम काणाद सिऱबियिऩ् अऱियै अळविडुवदुबोल। रादयक्षमाऩ अऱिवैक्कॊण्डु अवरदयक्षमाऩ कुडम् तुणि मुदलिय पॊरुडगळै अऱुमागम् सॆय्दिडुवोम् ऎऩ्ऱ उलमै,ऎप्पॊरुळुम् अप्पादयक्षम् ऎऩ्ऩुम् इव्- ऩुक्कुच् चेरादु इप्पडिच् चॊल्लुमिवऩ आगायम्’ ऎऩ्ऱु ऎल्लोरुक्कुम् वरुम अऱिवैग- १७४ वेशिकाशयप्रकाशष्याख्यासहिते परमत भने @mp तुच्छ, माध्यमिकमर्यादे wir Co नीलादिक Cornin आवरणभावमात्र आकाशसंसर्गाभावादिविकल्पकोटि परिग्रहिक - Avav मव्याकाश दूरासन्नत्वादिविशेषga Gamous as दूरत्वादिविशिष्ट- तुच्छतयैवोपलम्भात् । यत्र वावरणं तत्र नाकाशः । अमित्वादुर्दर्शत्यात् । मेदेत्वावरणाभावस्यैव सिद्धेः । यदि तत्राप्याकाशस्स्थात् निरवकाशं न किञ्चित्स्यात् इत्यादिकास्तदुक्तयुक्तयोत्र विवक्षिताः । @ma - आकाशम् । तुच्छा इति । वस्तुतः पूर्वोक्तयुक्त्या आकाशस्य तुच्छीकरणं न भविष्यतीत्याकृतम् । तथा हि- “अभित्वा दुर्दशेत्वं हि व्यवहितत्वात् । अत एव तत्र नास्तीति न निश्वेतव्यम् । मित्वा तु प्रेक्षणे नभस्तत्र दृश्यत एव । न चात्रावरणाभावमात्रो- पलम्भः । इहावरणं नास्तीति तस्य साधिकरणस्यैवोपलम्भात् । आवरणेषु आकाशसत्त्वेपि निरव- काशत्वं उपपद्यते विशेषणराहित्यात् । आवरणरहितमेव ह्याकाशमन्यद्वा किश्चित् अवकाशः, न त्वाकाशमात्रम् । आवरणेष्वदिद्यमानतया तदभाव आकाश इति चायुक्तम् । सर्वेषां स्वस्मिन्न- विद्यमानतया स्वाभावत्वप्रसङ्गात् इति । माध्यमिकमर्यादेति । “स्तम्भादिप्रत्ययो मिथ्या प्रत्यय- स्वात्तथा हि यः । प्रत्ययस्समृत दृष्टस्वमादिप्रत्ययो यथे ‘ति तदुक्तयुक्त्याभासेत्यर्थः । नन्चि’ “हावरणं नास्ती” त्यादौ भूतलादिवन्निविडमूर्तद्रव्याचारानुपलब्ध्या “इहाकाश” इति- स्वात्मन्येव भेदोपचारेण प्रयोग इत्यावरणाभावातिरिक्ताकाशासिद्धिरेवेत्यत्राह - आवरणासाव- मात्र इति । आवरणाभावस्य घटाभावादिवत्सप्रतियोगिकतया तुच्छत्वायोगात् भावान्तररूपत्व- मध्यस्त्विति शङ्कावारणाय मातेति । तन्मते तुच्छस्याप्यसतः सप्रतियोगित्वमङ्गीकृतमिति भावः Gopala इति सामान्योक्त्या भूतचतुष्टयमात्राभ्युपगन्तृचार्वाकोप्यत्र गृह्यते। संसर्गा- भावादिविकल्पेति । अन्योन्याभावभिन्नाभाव स्संसर्गाभावः । स त्रिविधः प्रागभावः प्रध्वंसा- भावोऽत्यन्ताभाव इति । आदिपदेनान्योन्या मावग्रहणम् । तादात्म्यसम्बन्धावच्छिन्नप्रतियोगिता- काभावत्वं अन्योन्याभावत्वम् । ९० कोटि परिग्रहिक Guio इति । पृथिव्यादेरावरणस्य प्रागभावः प्रध्वंसाभावः अन्योन्याभावोऽत्यन्ताभावो वाऽऽकाश इति विकल्पाः । तत्र न प्रथम- द्वितीयौ विद्यमानानां ध्वंसप्रागभावयोरयोगात्, अविद्यमानानां तयोत्र विद्यमानपदार्थावस्था- कॊण्डु आगाय्म् ऎऩद पॊरुळैयुम् स्कयमाग ऒप्पुक्कॊळ्ळलामायिरुक्क, अदै ञन यप् पॊरुळ् ऎऩ्ऱदु नडुनिलैयै अऩ्ऱु आगायमुम् मऱ्‌ऱवैबोल तोऩ्ऱुम् पॊरुळे। पॊरुगदमुम् ऒऩ्ऱुबोलवेयुळ्ळदे कुयुगदि पेसिऩाल मादयमिगऩैप्पोल उलगमे ऒरु पॊरुळुम् इल्लाद वॆऱुम् वॆळिये आगायम् ऎऩ्बार्क्कु मऱ्‌ऱ पॊरुट्कळिऩ् इऩ्मैया? अऩ्मैया? विनासमा? मुऩ्ऩुळ्ळ अबावमा आगासमा केळ्विगळुक्कु विडै इऱुक्कवारदु । सौत्रान्तिमतमङ्गाधिकारः व्याप्तिग्रहण १५ व्याप्तिग्रहण Lir fun १९६३ o Gur ८,६०।cuunu अर्थ काय व्याप्ति ग्राहक विचितकारण व्याप्तिग्रहण १७७

०५ अर्थकं करिष ६००। ज्ञानan Gu ६५६, or Gaon ज्ञान ई इति । विजातीयज्ञ नोत्पत्तेरित्यर्थः । अयं भात्रः- नीलज्ञानसन्ताने सन्तन्यमाने सति कदाचित्पीत- ज्ञानसन्तानारम्भः न बिना पीतरूपार्थसन्निधिमुपपद्यते । ततश्च ज्ञानवैचित्र्यमर्थवैचिव्याधीनमिति ज्ञानार्थयोः कार्यकारण भावेनाविना मावस्पित्धः इति । स किं ज्ञानस्यार्थव्या यत्वादुच्यते, अवार्थस्य । ज्ञानव्याप्यत्वात् इति विकल्प्य प्रथमं निराकरोति - ज्ञानभककाव्य इति । अत्र ज्ञान के तुम Ca इति चेत् पाठस्वरसस्स्यात् । अर्थका स इति वक्ष्यमाणकल्पानुमारात् । व्याप्ति:- ज्ञानानामर्थान्वयव्यतिरेकसहचारः । १०२० इति । ज्ञानार्थयोः क्षणिकत्वेन ज्ञानकाले कदाचिदर्थस्याभावेन सर्वदा ग्रहीतुर मावेन, ग्रहीतुरभावेन च न ज्ञानानामर्धव्याप्यत्व- निश्चय इत्यर्थः । द्वितीयमपि प्रत्याख्याति - व्याप्तिग्रहण fuc इति । व्यतिग्रहणेना- जुमानप्रवृतौ तदुत्तरकालकल्प्यत्वादर्थस्य, नानुमानात्पूर्वमर्थेषु ज्ञानव्याप्तिरशक्यग्रहेत्यर्थः । अन्य- थान्योन्याश्रयप्रसङ्गात् । स्वसापेक्षार्थसिद्विसापेक्षत्वान्याप्तिग्रहस । मध्यमपर्वणि अनुमानस्थापि परिगणने चक्रकं वा प्रथयं व्याप्तिग्रह, ततोऽनुमानप्रवृत्तिः, ततोऽर्थसिद्धिः, ततो व्याप्तिग्रह इति । अथ प्रथमज्ञाननैचिव्यं पूर्वपूर्वज्ञानवासनावैचित्र्याधीन, नत्वर्थवचितयाधीनं, पचाच तत्रा– स्वकाराणान् तदनुमानं ततश्च नान्योन्याश्रयादिकमित्यत्राह ज्ञान इति । एतदुक्तं भवति - एकनीलादिज्ञानमन्तानेऽन्तिमं ज्ञानं प्राचीन पीतज्ञानवासनारूढं स्वभावत एव पीतादि- ज्ञानारम्भशक्तं योगाचार मत इवेत्यई क्रियते । अथापि न तन्मत इवावाप्यर्थस्यात्यन्तं सद्भावा- नपेक्षा । तथामति सुपुतिप्राककालीनान्तिमज्ञानस्येव शक्तस्थापि अर्थसन्निधौ रक्तिमन्धुक्षका- भावेन विजातीयज्ञानमन्तानानारम्भकत्वप्रसङ्ग इति ज्ञानेषु अर्थस्वाकारार्पणमप्यङ्गीकार्यमिति ततो विशेष इति । तदेतदूषयति- daru इति । प्रथमज्ञानवैचित्र्यस्य पूर्वज्ञानवासना वैचित्र्य- नवामनावैचित्र्य- अऱिविय भागुबाट्टिऱ्‌कु पॊरुडगळिऩ् वेऱुबाडे कारणम् प्पडियोर् अदुमागम् सॆय्य अवैगळुक्कुळ्ळ वयाबदि ऎऩ्ऩुम् तॊडर्बै अऱिय वेणुम् जञारङ्गळिल् अन्द वयाबदियै अऱियुमळवुम् पॊरुडगळुम् अलैयुम् निलैद तिरा। ऎल्लाम् अवऩ् मगत्तिल् निमिडनेरत्तगागैयाले अदुबॊरुनदिऱगुप् पिऩ्बे पॊरुट्कळ् एऱ्‌पडप्पोगिऱबडियाल पॊरुट्कळिलुम् अनुमागवाङ्गमाऩ वयाबदियै उणा वऴियिल्वै जञङगगळ् सुयमे भागुबाडुडैयऩवॆऩ्ऱु कॊण्डु वयाबदियै अवऱ्‌ऱिले उणत्ताल् पिऱगु अवऱ्‌ऱिऩ् भागुबाट्टुक्कॆऩ्ऱु नागाविक् पॊरुट्कळै कऱ्‌पिक्कवेण्डाम आऩालुम् नीलम् ऎऩगिऱ अऱिवु पाबला सिऱिदुनोम् तॊडाादु१७८ अ क्र कारण कल्पि पी आदिसाधारण निजेतुरे देशिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिन्ते परमतभ नीलज्ञानसन्तान INFLsurfia, चक्षुरादिक नील- पीतज्ञानपीन Gun GC SSL का or Guncea नीलज्ञानसन्तति वाहार्थ० सन्नि नडन्दुविडादो? मूलकत्वाङ्गीकारानन्तरमित्यर्थः । Gaubesh ज्ञान । पश्चात्तनज्ञानेषु । कल्पि&& GQ इति । प्रममं ज्ञानवैचित्रयम्य पूर्ववासनारूपितप्राचीनज्ञानवैचित्रयमेव चेद्धेतुः, तदा पश्चादपि ज्ञानेषु आकारार्पणाय न कारणतया विषयसान्निध्ययपेक्षितम् । स्वभावशक्त्यैव तैः पीतादिज्ञान- सन्ततिप्रवर्तनसम्भवात् । न च विषयानपेक्षणे सुषुप्तावपि ज्ञानधाराप्रसङ्ग इति वाच्यम् । सुप्तेस्तत्प्रतिबन्धकत्व स्वीकारात् । अन्य था कदाचिद्विषयसन्निधावपि सुषुप्तौ ज्ञान- सन्ततिप्रसङ्गेन तत्प्रतिबन्धकतायास्सर्वै रुसम्मन्तव्यत्वात् । अतो योगाचारादवैलक्षण्यमेत्र सिध्ये - दिति भावः । अथोक्तमेवार्थं आक्षिप्य सदृष्टान्तं विस्तरेण साधयते- नीलज्ञानेति । तत्र प्रथममेक- जातीयज्ञानसन्तत्यनन्तरमन्यजातीयज्ञानोत्पत्तिर्विना विषयसान्निध्यं न सम्भवतीति विषयस्r da कारणत्वं दर्शयति- नीलज्ञानसन्तान plain hp & इति । इदम्प्रथमत एव पीतज्ञानधारोदये विषयविपर्यासस्यैवाभावेनार्थापेक्षायास्तत्र प्रदर्शयितुमशक्यत्वात् प्रथमं नीलज्ञानसन्तानस्य सन्तन्य- मानवोक्तिः । Laaj - सन्तन्यमाने सति । तथाचैतद्ज्ञाननिवृत्तिकारणे अन्विष्यमाणे सति पीतादिवाह्यार्थसन्निधानमेव हेतुरेष्टव्यमिति भावः । ननु तर्हि तत्र चक्षुरादिकरणवर्ग वास्तु ज्ञाने विषयविपर्यासहेतुरित्याह- चक्षुरादि७७७० इति । नीलपीतादिसाधारणेति । तथाचेदानीं सन्तन्यमाननीलादिज्ञानस्यापि चक्षुरादिकमेव हेतुरिति तद्विपर्यासेन पीतादिविषयालम्बने न चक्षुरादिकं विशेषहेतुर्भविष्यतीति भावः । तर्हि किं कारणमित्यवाह - daru इति । नीलज्ञान- मन्तानानन्तरमित्यर्थः । पीतज्ञान० २५/- पीतज्ञानोत्पत्तिः । इदं विषयान्तरज्ञानमन्नी- सामान्योत्पत्युपलक्षणम् । सन्निहितULL इति । सन्निहितत्वादेवहीत्यर्थः । तथा च पूर्वज्ञानविषयापेक्षया विषयान्तरसनिधिपेक्षित इत्याशयः । एवमन्येन विषयसान्निध्यहेतु- मुक्त्वा व्यतिरेकमुखेनाप्याह- Gurgi इति । अर्थविशेषसान्निध्याभावे इत्यर्थः । नीट- ज्ञानसन्तति LLC इति । अयं भावः- यद्यप्यन्तिमज्ञानं स्वत एव विजातीयज्ञानो- वरुम्बोदु,का १ ४ ५ परदुवाग इरुक्क, पिऱगु वॆण्मै ऎऩ्ऱुम् पुत्तिगळिऩ् तारै उण्डावदु, विलेये वॆळ्ळैप्पॊरुळॊऩ्ऱु कण्णिऱ्‌किलक्कावदालऩ्ऱो? आगैयाल् अऱिवु कविर पॊरुट्कळुम् सिल उण्डॆऩ्ऩ वेण्डाळोर् अल्लादबोदु मुऩ्बुबोले नीलम् ऎऩ्ऱ निजप्पडलमे कऩ्ऱॆऩ्ऱुम् माऱुदलिऩ्ऱि तॊडरादोर् ऎऩ्ऩिल्- इवऩै ऒऩ्ऱु केट्- D १७५ कलापकल्प Ghat, अ अळीकान्तराळ कल्पना, आकाश कडू सत्य क स्वप्नज्ञानतुल्य कल्पना सिद्धकापविशेषका । पदभ्रम विशेषरूपत्वेन मन्यावरण आकाराप्रतीतिप्रसङ्गात् । नापि तृतीयः पृथिव्याचाणान्योन्याभाव स्येतरेतरवस्तुगतत्वेनावारकवस्तुसच्चेपि तत्प्रत्ययापातात् । तयोरन्तराळे तदभावप्रसङ्गाच्च । न च चतुर्थ:- तस्यापि विद्यमान वस्तुगतावस्थारूपत्वेन पूर्वदोषानतिवृत्तेः । इयांस्तु विशेषः- कार्यस्य प्रमप्रागभावी कारणीभूतवस्तुगतावस्थाविशेषरूपौ । अत्यन्ताभावस्तु पदार्थान्तरगततद्रूप इति नैककोटिपरिग्रहोपि युज्यत इति भावः । दूषणान्तरमप्याह- मध्याकाश इति । आवरणद्वय- estaffera इत्यर्थः । आवरणे सत्याकाशाभावादेवमुक्तिः । दूरासन्नत्वादीति । अयं भावः- “दूरे गृध्रः समीपे श्येन” इत्यादी दूरत्वसमीपत्वे प्रतीयेते । ते च क्रमेण दीर्घहस्वदण्डाभ्यां स्पृश्यत्वरूपे । आकाशो यदि तुच्छः, तदा तस्य धर्माधारत्वायोगात् साक्षाचे स्वभावत एव गृध्रादिनिष्ठे वाच्ये । तथासति गृस्य सर्वदा दूरत्वं श्येनस्य सर्वदाऽऽसन्नत्वं च स्यात् । कदाचि - दपि खभावत्यागायोगात् । सत्यधर्माधाराकाशाङ्गीकारे तु गृध्रस्य दीर्घदण्डस्पृश्यतदेशस्थत्वो- पाधिना दूरवं, तस्यैव डण्ड स्पृश्याकाशदेशस्थत्वोपाधिना आसन्नन्वं अन्यदा अन्यथात्वं चोप- पद्येत । एवं श्येनपीति । ननु तुच्छत्याकाशस्य परमार्थधर्माधारत्वानुपपत्तावपि काल्पनिक दूरत्वादि- धर्माधारत्वोपपत्त्या नोक्तदोष इत्यवाह - दूरत्वादिविशिष्टेति । एतदुक्तं भवति- आवरणद्वय- मध्यवर्तिनि अळीके अन्तराळे सततगतिशीलानां परमाणूनां कल्पनासिद्धकलापनिष्ठं दूरत्वादिकं धर्मजात आरोग्यत इति “दूरे गृध” इत्यादिव्यवहारोपपत्तिरिति । आकाशकॐ सत्यवाक इत्यादिममाधानवाक्यम् । निधिष्ठानभ्रमस्याप्रामाणिकत्वात् सत्यभूताकाशाधिष्ठानक एवाशेपोवर - मित्यर्थः । तथा च सर्वार्थसिद्धिः- “यद्यपि तलमलिनत्वादिकमाकाशेध्यस्तम् । अल्पत्वविपुलत्वा- दिकञ्चावच्छेदकभेदायत्तम् । तथापि सत्येवारोपः । यत्तु असति दुःखाभावे सुखभावोध्यस्त इति, asutraran । सत्येव दुःखाभावे तदारोपात् । अभावस्य भावान्यत्वमात्रमेवासत्त्वम् । dr aererent” इति । तर्हि सत्यभूतआकाशे धर्मा अपि सत्याः प्राप्नुयुः । तथा च “निकाः पदार्था” इति सिद्धान्तविरोध इत्यत्र तत्सिद्वान्तरीत्यैव परिहारमाह- क खम- ज्ञानेति । परिच्छेदभ्रम- दूरासन्नत्वादिभ्रमः । नतु भूतचतुष्टयवदाकाशस्य स्पष्टमनुपलब्ध्याss । ** way of पॊरुट्कळुक्कु अण्मैयुम् नॆडुमैयुम् कूऱमुडियादु अप्भागुबाडुगळॆल्लाम् वॆऱुम कऱ्‌पऩै ऎऩ्ऩिल् आगायसदै ऎङ्गुम् परवियुळ्ळ स्तयप् पॊरुळाग ऒप्पुसुगॊण्डु अदिल् अण्मै नॆडुमै इसुयादि ऎण्णङ्गळ् कऱ्‌पऩै ऎऩ्ऱु सॊल्लुव यिरुक्कुम् कुडम् पडम् मुदलियऩबोल आगायमुम् स्पष्टमाग यासक्कुम् तोऩ्ऱगगूडि १७८ वैरिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिते परमतम Soumb। स्कुटोपलम्भादिवलावल पक्षद्वय तुल्य कार्यक्रg “आकाशे वाषि- Îng” nám EZntor agafeGawain, अऱिविऱदोऩ्ऱुम वडिवै वैत्तु पुऱप्पॊरुट्कळै अनुमिक्कलागादु शान वैचित्र्य अथैवचित्र्य कारणGools Apadapg ज्ञानाच कलमना वरणाभावमामाश्रीयत इत्यत्राह - स्फुटोपलम्भेति । आवरणे प्रति आकाशानुपलब्ध्या मित्वा- दर्शने आवरणाभावस्यैवोपलब्ध्या च आकाशस्य न स्फुटोपलब्धिरिति चेत्, “इहावरणाभाव” इति तदधिकरणतया आकाशस्यापि सास्त्येव । अस्य सा नास्तीति यदि उच्यते, तत्समानमितर- स्वामि इत्यर्थः । आदिपदेनानुपलम्भो विवक्षितः । अनयोः क्रमेण वस्तुसाधकत्वतदभावाभ्यां बलाबलत्वे बोध्ये । तुल्य इति । अत्र " आकाशस्तु आवरणाभाव एव । स च निस्वभावः । तुच्छतयेवोपलम्भात्” इति तेनावरणाभावस्य स्फुटोपलम्भोक्त्या, आचार्यैरपि, तदनुसृत्य तत्तुल्या उपलब्धिराकाशस्यापि विद्यत इत्यभ्यधायि प्रतिवन्द्याश्रयणेन । वस्तुतस्तु आकाशस्यैव भावरूपस्य स्फुटप्रतिपत्तिरिति मन्तव्यम् । तदुक्त- “सद्रूपेणैव भानामभवति चरणामानमात्रं विहाय इत्यत्र सर्वार्थसिद्धी- “अयं भावः- सर्व हि वस्तुजातं प्रतीतिव्यवस्थाप्यम् । प्रतीयते च भावरूपनयैव नमः । भावान्तरमेवाभाव इति स्थापयिप्यते । अन्यथापि ब्रूमः नाभावस्य निस्स्व- भावता, अभावभावतयैव तत्सिद्धेः । स्वान्यस्वभावतया रिद्धिस्तु न कस्यापि । न च स्वेन- स्वभावेन सिद्धस्य परस्वभावविरहाद सत्त्वम् । अतिप्रसङ्गात् । उक्तं च न्यायभाष्ये “अमञ्चासदिति गृह्यमाणं तथाभूतं विद्यमानं अविपरीतं तत्त्व " मिति । तुच्छतयैवोपलब्धस्यापि निरस्तं निरखमा- त्वम् । तुच्छताहि अभावप्रतियोगित्वं, अभावत्वं, वस्त्वन्तरशून्यत्वं अन्यद्वा किञ्चित् । न प्रथमः- स्वकालादिषु सतामभात्रप्रतियोगिनां यथाप्रमाणं तत्तत्स्वभावविशिष्टत्वात् । न द्वितीय:– त्वरत्वात् । न तृतीयः ईदृशतुच्छत्त्रस्य स्वरूपाविरोधिन’ सर्वत्र सुलभत्वात् । न चतुर्थ - अस्मन्यत विरोधिनस्त्वदिष्टस्य कस्यचित् कुतश्चिदत्रासिद्धेः इति । उक्तार्थे सतं प्रमाणयति- २२- अर्थ इति द्वितीयाध्यायद्वितीयपादस्थबौद्ध। धिकरणे इद सूत्रम् । आकाशे तुच्छता न युक्ती- पृथिव्यादिवदबाधितप्रतीतिसिद्धत्वाविशेषादिति सूत्रार्थः ।

अथ मध्ये प्रासङ्गिकं आकाशसत्यत्वं प्रतिपाद्य प्रक्रान्तं ज्ञानवैचित्र्येणार्थ वैचित्र्यानु मानदूषणमेवानुक्रममाणः ज्ञानार्थयोर्व्याप्ति अनुमानजीवातुं दुर्ग्रहतया दूषयति- ज्ञानवैविध्यमु यदेर् इदे युगदियैसु कैयाण्डु वेदारदहुषिगागारर वयारै इवर्गळुडैय आगाय सौत्रान्तिकमभङ्गाधिका- अनुमेवषाह्यार्थवादिनीळपीतादिसन्तति १७ श्रीलक वासनावराGalag&pGas, योगाचारara Career #Go जागरदdari वासवाविशेषवैचित्र्य सर्वप्रतिभास in sagappa श्री श्री। योगासराऩैविड वेऱुबाडु इवऩ् तऩक्कु निऩैत्तबडि निलैबॆऱादु। योगाचारor Ganser ग्राहालक्षणायोग परिहारा क esar सिक्षकालं कथं ग्राहा* त्पादनशक्तं, अथापीदमेव नीलज्ञानं अन्त्यमित्यत्र नियामकाभावात् इत उर्ध्वमपि नीलज्ञानधारा प्रवहेदेव । पीतादिविषयसान्निध्याङ्गीकारे तु यस्मिन्न सन्निहिते ज्ञानक्षणे प्रथमं पीतायाकारः तेन समर्प्यते, तत्पूर्वज्ञानं अन्तिमं भवति । तेन च विजातीयज्ञानजननशक्तेन विजातीयज्ञानं जायत इति । तथा च विलक्षणविषयसान्निध्याभावे विजातीयज्ञानोत्पत्यभाव इति व्यतिरेक- मुखेन ज्ञानार्थयोः कार्यकारणभावसिद्ध इति ज्ञानाकारेणार्थानुमानमिति । एतदाह- अनुमेव- बाह्यार्थवादिक इति । एवं तन्मतमनूद्य वाह्यार्थसिद्धेरन्यथा सिद्धिं विवक्षुः प्रथमं तत्तत्सवथ्यो- भयम्मतं दृष्टान्तं दर्शयति स्म इति । स्वप्ने aafnafrat aani समयिनां सम्मतः । अत एव तत्पक्षमन्यारूय वेदान्तसूत्रकृतः- “वैधर्म्याच न स्वमादिवदिति जाग्रदशायास्तद्वैधर्म्येण ग्राह्यार्थवत्वमाहुः । वस्तुतस्तु स्वदशायामपि ब्रह्मार्थसद्भावः तैरेव सन्ध्याधिकरणे प्रतिष्ठापितः । तथा चार्य योगाचारश्चेत्युभावपि खप्ने विन्ध्यं विनै वासनावशादेव ज्ञानसन्ततिभेदमाहतुरिति तद्द्दष्टान्तेन जाग्रदशायामपि " मा सन्तु नाम बाधा अर्था इति भावः । तदुक्तं श्लोकवार्तिके “ज्ञानवैचितयसिद्ध्यर्थं न चास्त्यर्थस्य कल्पना । तदधीनं हि चित्र केन कल्प्यते ॥ निगकारेण चोत्पत्तिचितचाकारयोः कथम् । निराकाराच foreigध्याकारोऽतिविषयः । स्मृतिखमावबोधेन, स्यादनाकारता तवे “वि ॥ सर्वप्रतिभान इति । व्यावहारिकसत्यभूतनीलपीतादिप्रतिभासवत् मिथ्याभूतशुक्तिरजतादि- प्रतिभासोपीति भावः । अत एव मूले वासनाविशेष वैचित्रयेति सत्यमिध्याप्रति भासकारणवैचित्रय- कीर्तनम् । दृष्यं एवं बाह्यार्थासिघ्या योगाचारसाम्यमनिधाय वाह्यार्थानुमेयत्वे तदुक्तदूषणपरि- हारायेोगेनापि तत्साम्यं साधयति योगाचार इति । ग्राह्यलक्षणायोगः- नीताथाकाराणां Carton कऩविल् नीलम् वॆण्मै पऱ्‌ऱिय जज्ञानङ्गळ् ऎप्पडि माऱिवरुगिऩ्ऱऩ? अङ्गु ऎप्पॊरुळुम् उण्मैयिल् कण्णिऱ्‌किल् कावदिल्लैये? अङ्गु वॆऱुम् सिगदवाणऩै- यिऩालदाऩ अम्मादिरि माऱ्‌ऱम् ऎऩ्ऱु योगासााऩ सॊल्वदुबोलगाऩ ऎऩक्कुम् कॊळ्ळवेणुम् ऎऩऩिल् विऴित्तिरुक्कुम्बोदुम् अव्विदमेदाऩ ऎऩ्ऱु कॊळ्ळ- आग अऱिवु तयिर पॊरुट्कळ् इवऩुक्कु लित्तियादु। wrin १८० देशिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिते परमतभ मिति चैव ग्राह्यतां विदुः । हेतुत्वमेव युक्तिज्ञाः ज्ञानाकारार्पणक्षमम् ॥” ५१६) इन्द्रियसम्प्रयो- ग क्षण ७० अनवस्थित खोत्पाद्यज्ञानक्षण ६०० स्वाकारसमर्पकाळा बाह्यार्थ वऩ ज्ञानग्राद्यलक्षणस्य ग्राह्यत्वस्य- अनुमेयत्वस्याप्यनुपपत्तिः । तदुक्तं न्यायरत्नाकरे- “योगाचार– मते तद्भावभावाव्यभिचारावेव कारणलक्षणं, तच्च युगपद्भाविनोरेव विद्यते । यथाहु:- प्रत्ययोs व्यभिचारित्वात्सहेति । सह- समकालवृत्तितया प्रत्ययः- कारणमित्यर्थः । प्रदीपप्रभयोस्सम- कालवर्तित्वेन कार्यकारणभावग्रहणात् । युगपञ्जायमानरूपघटादिष्वपि इद तुल्यमिति । एवं च कार्यकारणयोस्समकालसत्ताया आवश्यकत्वेनार्थस्य नीलादेः ग्राह्यतथा कार्यभूतस्य क्षणिकत्वेन, ग्राहकतया कारणीभूतज्ञानकालेऽनवस्थानात् नीलादेर्ज्ञानग्राह्यत्वमेवानुपपन्नमित्याशयः । शना- सौवान्तिकः । भिन्नकालमित्यादि । ज्ञानमिन्नकालं, तदसमानकालीनं नीलादिकं कथं ज्ञानेन ग्राह्यं, उक्तरीत्या समानकालीनयोरेव कार्यकारणभावावस्थापनादिति चेत् इति योगाचारो नु- युङ्क्ते चेत् ज्ञाने स्वाकारसमर्पणक्षमं हेतुत्वमेव युक्तिज्ञा ग्रात्वं विदुः । भिन्नकालत्वेप्यर्थस्य ज्ञाने स्वाकारसमर्पणक्षमं हेतुत्वमेव ग्राह्यत्वमिति न दोष इति कारिकार्थः । अत्र हेतुत्वमेव तद्युक्तं, “हेतुत्वमे तु व्यक्तेः” इत्यादि: पाठभेदो दृश्यते । कार्यकारणयोस्समकालत्वमपि सौत्रान्तिकै- दूषितम्- " तद्भावभावितामात्रं हेतुः केनेद कल्प्यते । पौर्वापर्यविनिर्मुक्तं कार्यकारणलक्षणम् । हेतुहेतुमतां सिद्धं यौगपद्यनिदर्शनम् । यत्प्रदीपप्रमायुक्त सूक्ष्मः कालोऽस्ति तत्र वः । दुर्लक्षस्तु यथा वेधः पद्मपत्रशते तथेति । पूर्वोक्तकारिकार्थ स्वयमाह - इन्द्रियसम्प्रयोगक्षण AGO अन- वस्थित इति । अत्र सर्वत्र “अवस्थित इत्येव पाठो दृश्यते । क्षणभङ्गवादे अर्थ तावत्पर्यन्तमनवस्थानात् “भिन्नकाल” मिति कारिकांशव्याख्यारूपत्वाच्च स न युक्तः । एतत्स- मानप्रकरणे सर्वार्थसिद्धी- “स चार्थो न प्रत्यक्षः । अधिपतिसम्प्रयुक्तक्षणस्य निरुद्धत्वात् । असं- प्रयुक्तस्योत्तरक्षणस्य प्रत्यक्षत्वेऽतिप्रसङ्गाच्च । अतो बुद्धिजनकस्यार्थशणस्य स्खाकारसमर्पण हेतुत्वमेव ग्राह्यत्वमित्युपचर्यते । तदुक्त- “मिनकालमित्यादि” इत्यत्र “अधिपतिसम्प्रयुक्तक्षणस्य निरु- द्वत्वा” दित्यादिसूत्यनुसाराच । अधिपतिः - इन्द्रियाणि । इन्द्रियसम्प्रयोगस्य यः क्षणः कालः तत्रेत्यर्थः । " हेतुत्वमेवे” त्याद्यनुसृत्याह- खोत्पाद्यज्ञानक्षण ३G इति । स्व- अर्थः । ज्ञानमेत्र क्षणः । क्षिणु हिंसायां इति हि धातुः । तथा च क्षणभङ्गुरत्वात् तस्य क्षणत्वम् । तन्मते सर्वेपि अऱिवु, तऩ्ऩैयॊऴिन्द वेऱुगालत्तिय पॊरुळै ऎप्पडि अऱिवुऱुत्तुम् ऎऩ्ऱु योगरसाऩ केट्क, इवऩ् अदऱ्‌कुब परिहारमाग, पॊरुळ् जज्ञानगालत्तिलिल्लत्तायि आऴट् आदिऩ तऩबवडिवप् पदिप्पित्तुच् चॆल्वदाल् अदैक्कॊण्डु अवऱ्‌ऱै अनुमिग- किऱोम् ऎऩ्ऱदुम् सरियऩ्ऱु कुडम् मुदलिय पुऱप्पॊरुट्कळुक्कु अवै तवि/ तू सौत्रान्तिकमाचिकारः १८१ पोरिडुगिऱोम् ऎऩ्ऱदुवुम् अवुम कागम् तऩक्कु मॊऴिय इवऩ वेऱु ऒरु वाऩदऩक्कु शाकारण Glsi cor कॊण्डालुम् अदु अरत्तै विट्टु वरप्पुगुगिऱ रत्तिल् repp LL। अर्धस्वरूप जाळ स्वकार्याण ज्ञान pagaray शा। शिक्कम टुम् मायिरुक्कवुमाऩ काम् पिऱन्ददॆऩ्ऩ वॊण्णादु स्वच्छ Lonea ज्ञानक पदार्थाः क्षणशब्दविशेषिता एव प्रयुज्यन्ते-’ घटक्षण: पदक्षण " इति । उत्पाद्यज्ञानक्षणे स्वाकारसमर्पकेति " कथनात् - उत्पादकत्वमेव समर्पकत्वमिति - " हेतुत्वमेवयुक्तिज्ञाः ज्ञानाकारार्पणक्षम “मिति कारिकाशोविवृतो- भवति । “बाद्यार्थ का Guf@@@@” - बाह्यार्थोऽस्तीति तेनाकारार्पणेनानुमिनुम इत्यर्थः । अथवा “बाह्यार्थ इति काचित्कः पाठोऽस्तु । ज्ञाने आन्तरे बाह्यानर्थाकारानारोपयाम $ इत्यर्थः । अस्थिपाठे - ज्ञान appor इति वक्ष्यमाणसूक्तयानुगुण्यमधिकं बोध्यम् । १ अथात्र - ज्ञानेऽर्थाकारार्पण नाम किमभिप्रतम् । किंयथाश्रुतमेवार्पणम् । अथवा स्वनिष्ठा कारतुल्या- कारजननरूपम् । यद्वाप्रतिफलनरूपमिति त्रेधाविकल्प्य प्रथमेपि दूषणत्रैविध्यमभिप्रयन्नाह - बाह्यार्थ:- कृष्ण इति । अर्पणं नाम कस्माञ्चित् किश्विदादाय वचित्क्रियत इति वक्तव्यम् । तत्र किश्चिदिति व क व्य भाकारो तक्मते नास्तीति कथमर्पण घटते ! १ सर्वेषां क्षणिकस्वलक्षणत्वात् । तथा च पितृणां तर्पणात छिरेव दत्तोभवतीति भावः । अथाकारान्वारोहेप्याह - rrr इति । स्वाथ्य " इति “इवि स्वापृथकुसिद्धाकारस्य स्वाश्रयत्याग योगसूचनम्, “ज्ञान” इति ताराकाराधाराय स्समकालिकताविरह सूचनञ्चभवति । तत्र हेतुरुचरवाक्यम् - अर्थस्वरूप rr इति । द्वितीयकल्प आह- rasira इति । तदिदमपुत्रस्य पौत्रदर्शनवर्ष मनुरुष इति भावः । तृतीयमनुद्यदूषयति- स्वच्छ इति । अर्थव्यतिरिक्त तदाकाराभावेऽपि वत्सदृशानुत्पत्तावपि यथा स्वच्छे दर्पणे निजमुवाचारोपः, ज्ञानेऽर्थाकारारोप इति शकिदुर्भावः । लोकसम्मतेति । स्वच्छेऽन्यच्छायापतिर्नाम प्रतिफलनमेव । तत्र व तऩित्त आगारम् किडैयादल्लवा इवऩ् मदददिल? अप्पडिये ऒरु आगारत्तैक्कॊ ण्डालुम्, अदु तऩदु इरुप्पिडमाऩ कुडम् मुदलियवऱ्‌ऱै वीट्टु, वरप्पोगिऱ जज्ञान्द तिल एऱिक्कॊळ्ळादु कुडम् मुदलिय पॊरुडगळुम् तऩदु कारियमाऩ अऱिवु पिऱक्कुम् वरै निलै निलला। इवै इरण्डुम् एदुम विशेषमऱ्‌ऱ तऩिप्पॊरुट्कळ् ऎऩगिऱवऩु क्कु - सममाऩ ऒरु आगारम् इवैयिडैये तोऩ्ऱिऱ्‌ऱु ऎऩ्ऩवुमॊणादु १८२ Seo जयकार प्रतिफलित वस्वादिका Cough देशिकाशयप्रकाशव्याख्यासहिते परमतभङ्ग Gun – लोक सम्मत प्रतिफलन न्याय समानकालत्व-रूप- mann तप्तायः पिण्ड, माषराशिप्रविष्टमषी, नौलोत्पलवनगतकादम्बादि- पूर्वापरावा अर्थशामक परीकजाति Gunds) on आकार की की क्रीडा-उपलम्भोपपत्ति स्वसिद्धान्त विरुद्ध चूर्णहरिद्रा संसर्ग जनितराग GunGoo अर्थज्ञाना न्यायालाक की बिम्बतदाचारयोस्सत्यता, समानकालता, रूपवत्त्वेन चाक्षुषतेत्यादिक मपेक्ष्यते । न च साम्राकाशनक्षत्रादीनां जले प्रतिबिम्बदर्शनात्, dearerrस्य नीरूपस्य कथं प्रतिफलनोदय इति वाच्यम् । अकाशस्यापि पची- करणादिना सावयवत्त्वरूपवत्त्वाभ्या चाक्षुषतोपपत्तावपि तन्मते ज्ञानार्थक्षणयोस्तदसम्भवात् । समानकालताया अपि क्षणिकेष्वसम्भवात् । १ एवं छायापत्तिपक्ष निरस्याथ सम्पर्कपक्षमपि प्रत्यस्यति - तर्क ॥ इति । यदि प्रतिफलनं स्यात्, तर्हि रूपवत्त्वादिकमपिस्यादिति तर्केणेत्यर्थः । अग्निसम्पर्कतः तप्ते अयस्योपध्यारोपः । माषराशिप्रवेशेनमष्या एक्यारोपः नीलोत्पलवनमध्यगत्या कादम्बस्य- कलहंसस्य साजात्यारोप इत्यादिकमवति अथाप्यत्रापि लोक- दृष्ट्या रूपवत्त्वादिकमावश्यकमिति भावः । तथाच - " अम्बुवदग्रहणासुनतथात्वम्” इति सूत्रे शङ्करभाष्यम्- " न जलसूर्यकादितुल्यत्वमिहोपपद्यते । तद्वदग्रहणात् । सूर्यादिभ्योहि मूर्तेभ्यः पृथाभूतं विप्रकृष्टदेश मूर्त जलं गृह्यते । तत्र युक्तसूर्यादिप्रतिविंवोदयः इति । अथ व्यङ्ग्यत्वपक्षमपि प्रतिक्षिपति - पूर्वापरेति । यथा नैयायिका’ व्यक्तिद्वये तिष्ठन्तीमेका गोत्वादि जातिमङ्गीकृत्यैकव्यक्तौ जातिग्रहणेनापरव्यक्तावपि जाति- व्यायां मन्यन्ते तथैव प्रकृतेपि पूर्वापरयोरर्थज्ञानयोरेक - आकारस्स्थित्वाऽर्थमभिव्यनक्तीति सौत्रान्तिकास्स्वीकुर्वन्तीतिभाव । उपलम्भेति । नहि पूर्वापरयोरर्थज्ञानयोरेक जातीयत्वमेकोपाधिपरिगृहीतत्वं वा भवति अनुपलब्धेः, अनुपलब्धेः अनुपपतेश्च प्रत्यक्परागर्थयोस्तथात्वासम्भवात् । निधर्म- कौसाविति स्वसिद्धान्तविरोधाचेति भावः । उभयसंसर्गा- दुभयत्राप्यविद्यमानोधर्म उपजायत इत्यत्र समुचितं दृष्टान्तमाशङ्कयाह – चूर्णरिवेति । तन्त्र॥॥॥॥॥॥ निर्मलमाऩ अऱिविल् पॊरुट्कळिऩ् आगारम् निऴलिडुगिऱदु ऎऩ्ऱु सॊल्लवेणु रु मागिल् – अप्पोदु उलगिल काणुम् मुऱैप्पडि - इरु वस्तुक्कळुम ऒरे कालत्तिल् इरुन्दु, वाणम् आगारम् इवै पडैत्तवैगळाय् इरुक्कवेणुम् 家 सौमान्तिमतमज्ञाधिकारः कळिऱण्डिलुमिल्लाद करम् अप्पोदु वरुगिऱदॆऩ्ऩुम् पुऩमुम् पुणङ्गळुक्कु साम् ound निरस्त panaco बाह्याकारण प्रत्यक्ष बाह्य BourgGags वासनावशance सर्वप्रतिभास Class Gun sani हि पूर्व सुधाचूर्णे शुक्ले, पीवायां हरिद्रायां चाविद्यमानो रक्तिमा यथा परस्परसम्मिश्रणमिषेण सञ्जायते, तथैव, निर्धर्मकयोरपि ज्ञानार्थयोर्नीलादिराकारस्संश्लेश्वशेन पश्चात् भवतीत्यर्थः । संसर्ग LG इति । परस्परसंश्लेषे हि तजनितधर्मचिन्ता । क्षणिकयोः पूर्वापरयो - ज्ञानार्थयोस्तु स एव नास्तीति कुतस्तेन ताइझधर्मोदय इति मात्रः । एवं तन्महदूष्य सर्वथा तस्यागतित्वं उपसंहरति– QU इति । उक्तैर्बहुविधैर्दृषणैरित्यर्थः । Dargis- योगा चार वैभाषिको भय वैलक्षण्यार्थे तदीयगतिद्वयं मुक्त्वा तृतीयां गतिं गतस्य । वाह्यार्थी पलापिनो योगाचारम्य व्यावृत्तये तानङ्गीचकार । वैभाषिकं बाह्यर्थप्रत्यक्षत्ववादिनं अतिरेचयितुं तेषामनु- मेयत्वमनुमेने । तदिहमुभय बैलक्षण्य वदभिमतं तत्र न सिध्यतीति प्रतिपादितदिशा ज्ञात्वा बाह्यार्थ प्रत्यक्षीकरणेन बाह्यार्थ विना वासनयैव स्वप्ने प्रतिभासन्यायेन वैभाषिकपरिभाषां वा भजa । सर्वथा वाह्यार्थस्वीकारसुधाग्रहं मुक्त्वा योगाचारप्रचारं वा प्राप्नुहि इति भावः । तदुक्तमुदयनाचार्यैः- न चाकारवादे स्फुरतोर्थस्य प्रामाण्यमस्ति । आकारकादाचित्कत्वस्य तैमिरिक- केायाकारेणानैकान्त्यात् । निरालम्बनार्थाकारवच्च कचिद्वासनावशादर्थक्रियाकारोपि निरा- लम्बन एव भविष्यति इति । Gur- इति कथनं सन्त्यज्य । uniba- गदान्त- TO̟ । që “@amjmjiluägfpagig” (gafta “ujdes på -LIN” EU- रम् । पूर्वे इत्यादिना इत्य- न्तेन, सौत्रान्तिकस्य- वैभाषिकमतं, नैयायिकमतं वा समाश्रयणीयं भवतीत्युक्तं, इह तु योगा– चार वैभाषिकान्यतरमतमिति विशेषो बोध्यः । ॥। इदु तऩ्ऩालेये- कायाद इरुम्बिल् नॆरुप्पुबोलवुम, उळुनदिल् मॆय्बोलवुम्, नॆय्दऱ्‌काट्टिल् कादम्बम् पोलवुम् जज्ञानार्त्तङ्गळ् पिरिवुऱक् कलन्दु तोऩ्ऱुगिऩ्ऱऩ ऎऩ्बदुम् तवऱॆऩ्ऩप्पट्टदागिऱदु। इरण्डु कूक्कळिल् ओर् इमै किडप्पदुबोल् जञाऩाददङ्गळै ऒरु आगारम् तॊडरुम ऎऩ्बदुम्- अप्पडिक्कुक् काणामैयामै, तऩ् कॊळ्गैक्कु मुरणबडुवदालुम् एदबुडैयदॆऩ्ऱु, सुण्णमुम् मञ्जळुम् कूडियबोदु सिप्ैबु निऱम् पिऱप्पदुबोल् ऎऩ्ऱ तरुष्टान्दमुम जञाळात्तङ्गळ् ऒरुबोदुम् कूडा- आगैयाल् पुऱप्पॊरुट्कळै कॊळ्ळवेण्डिऩा प्रदयक्ष मॆऩ्ऱु अङ्गीगरिक्कवमैयुम्। अल्लादबोदु अवै चित्तियादॊऴिय योगासाामदम्। पोलाम् इव्विरण्डोऴिय मूऩ्ऱम् निलैयिलमै। WILDLITY १८४ देशिकाशथप्रकाशव्याख्यासहिरो परमतत्रो इवऩ् मदम् इवऩ् सॆयलोडु मुरणुम्। कल प्रत्यक्षopaGa अनुमिता क्षणिकभक्ष्यभोग्यादिकला भक्षणादि- प्रवृत्तिविषय।antr anor ज्ञानाकार Gau Guor। अनुमितक्षण zp roja अथैतन्मते बाह्यार्थानुमेयत्ववादस्य स्वक्रियान्याघातमप्याह- २ इति । अस्य ratna इत्यर्थकस्य, “प्रत्यक्ष ८०१०” इत्यनन्तरपदेन, अग्रे “भक्षणादी” त्यनेन चान्वयः । Dam ५ इत्यनेन बाह्मार्थाभ्युपगन्तुस्सौत्रान्तिकस्य उपस्थापनात्, बाह्यर्थप्रत्यक्षत्त्वानङ्गीकारे, बाह्यार्थस्वीकरणमात्रमेतत्कृतं वक्ष्यमाणदिशा व्यर्थमिति द्योत्यते । प्रत्यक्ष अG इत्य पिना बाह्यार्थ प्रत्यक्षत्वाङ्गीकारेपि क्षणिकत्वाभ्युपगमप्रयुक्तं वक्ष्यमाणं दूषणजालं जागर्ति तचमते, एवं सति यदि प्रत्यक्षत्वमप्यनङ्गीकृतं तदा किमुवक्तव्यं त्वन्मतयतां प्रतीति कैमुतिकन्याय- सूच्यते । अनुमितया इति । क्षुधार्ता भोगार्थिनच भक्ष्यपेयादिकं प्रत्यक्षतो ज्ञात्वा हि प्रवर्तन्ते । अनुमेयत्वें कथं तेषां तत्र प्रवृत्तिरिति भावः । ननु पाकाद्यर्थिनां धूमं दृष्टा तदनुमित- दहनोपादाने प्रवृत्तिवत् अवाप्यनुपायैवार्थं तत्र तदर्थिनां प्रवृत्ति भविष्यतीत्यत्राह क्षणिकेति । तथा च स्थिखादे अनुमितिपूर्वकं प्रवृत्तिपर्यन्तं दहनादिसद्भावनिश्चयेन तदुपपत्तावपि, क्षणभङ्ग ङ्गी- कारे तव तत्र प्रवृत्तिवैषयमेव, अर्थस्य नश्वरत्वेन तत्पर्यन्तमनवस्थानभयादिति भावः । भक्ष्यं- मोदकादि । भोग्यं सक्चन्दनादि । भक्षणादीत्यादिना भोगपरिग्रहः । नन्वर्थस्य विनष्टत्वेपि तत्समर्पिताकार विशिष्टस्य ज्ञानस्य सच्चाद्भक्षणादिप्रवृत्र्युपपत्तिरित्यवाह- ज्ञानाकार इति । च भक्षयितुं चर्वितुं चाशक्यमित्यर्थः । भक्षणं- गळविलाधस्संयोगानुकूलव्यापारः । अन्यथा चण्णं रसना दन्त ता ल्वा द्यभिघात सं यो गा नु कूल व्यापारः । “आशामोदकतृप्ताये येवोपार्जितमोदकाः । रसवीर्यविपाकादि तुल्यं तेषां प्रसज्यत” इति उपा लम्भस्थादित्याशयः । एवं बाह्यार्थानां क्षणिकत्वेन ज्ञानकाले भक्ष्यभोग्यादिविषयापहारात् प्रत्यवसादमुक्त्वा, अथ क्षणिकपदार्थप्रवाहस्वीकारे, इष्टभक्ष्यादिक्षणस्यानिष्टाशुचिपदार्थक्षण- त्वेनापि परिमाणसम्भवात् प्रवृत्तिशून्यतामाह- अनुमितक्षण नष्टunii विशदृशभागसन्तान - रूप इति । अत्र एवमेव शुद्धः पाठः । न तु “अनुमितलक्षणयं अनिष्ट इत्यादिः । इवऩ् ऎल्लावऱ्‌ऱैयुम् निमिडनोत्तदायुम् अदुमिक्कवे वण्डियदायुम् ऒप्पुवदाल् ऒरु पयत्तैयो पोगयवस्तुलैयो मुयऩ्ऱुम् अडैय मुडियादु? ऎललरम अऱि विन् दोऩ्ऱुम् वडिवुडैयदागैयाल् अदऩ् वडिवैत् तिऩ्ऩवुम् मॆल्लवुम् मुडियादु। विऱगादैदिल् कललऱुम् कॆट्टदाय माऱि वडिवॆडुक्कलामागैयले सुगमुम् तुसुगरूप- पाय् मुडियुम् ऒरु जऩगसन्ददि मुदलिलिरुन्दवाऱे मुडिवुवरैयिलुमिरुक्कुम् ऎऩ्ऱाल् ज्ञाददिऩ भागुबाडु अरत्तङ्गळिऩ् वेऱुबाट्टाल् वरुम ऎऩ्ऱ तऩ् विरुगदाादत्तोडु सौवान्तिकमतभङ्गामिकारः १८९ gton विभागसन्तानरूप विषाद उत्तरक्षण पूर्वक्षतुत्य:- कक्षा या अनुमिक सर्वज्ञानसन्ततिक विषयक्षणा वैचित्र्यः Canerecanam (६) चित्र्य ज्ञानवैचित्र्या कल्पने बाह्य Sarfi) प्रत्यक्षानुमेय (विभाग) खोपलम्भसर्वलोकोपलम्भविरद्ध hb अनन्वितवस्तरि (री)कल्प अपहास्यतमwith श मतpm “नासतोऽदत्वात्” सूत्र- कारण निरसि । अनुमितक्षणः भक्ष्यादिः । विशदृशभागसन्तानरूप - विजातीयाशुच्याकारज्ञान सत्तानानि । विषादरूपाच& [- जुगुप्सावहत्वेनानुपादेयत्वात् दुःखरूपाण्यपि कदाचिद्भवेयुः । अत्रायमर्थ:- बाह्यार्थज्ञानघारासु प्रथमं भक्ष्याकारज्ञाने जाते, तेनाकारानुमाने च प्रवृत्ते, पुरुषे, अनन्तरं भक्ष्याकारज्ञान विपर्यासेन कदाचिदमेध्यपदार्थाकारज्ञानसन्तानस्यापि उदयसम्भवात् तत्र भक्ष्यार्थिनः मनोरथभङ्गेन महदुःखमपि प्रसज्येत पक्षे कस्मिंश्विधिति निर्देशक प्रवृत्यसम्भव इति । विषादरूप]Qqon इत्यपिना ईदृशपरिणामस्य पाक्षिकत्वं द्योत्यते । नतु उत्तरक्षणा अपि सहशसत्तानवन्तः क्षणत्वात् पूर्वक्षणत्रदित्यनुमानेन पूर्वभक्ष्यक्षणतुन्यमेवोत्तरक्षणोत्पत्त्या निःशङ्कप्रत्युपपतिरित्यत्राह उचरक्षण इति । सर्वज्ञानसन्तति- घटपटादिज्ञान- परम्पराखपि । अर्थ वैचित्रयकाळ इति । योगाचार वैलक्षण्यार्थ ज्ञानवैचिमर्थ चित्राधीन मिति कल्पनायास्सर्वत्रार्थसादृश्यज्ञा लिज्ञानसन्तत्यङ्गीकारेणासम्भव इति स्वसिद्धान्तविरोधो दुरुद्धर इति भावः । एतदधिकारारम्मे “योगाचार सर्वलोकपरिहासविषयम५&Q” इत्युक्या उपहास्यं तन्मतं इदन्तु तदतिशयाय कल्पितमपि बाह्यार्थ परिक्लप्सिदन्धनेनारूढपतितत्वात् फल- वस्तोपि हीनं उपहास्यतममित्याह शिपक्ष इति । बाह्याळ बाह्यपदार्थेषु । “प्रत्यक्षानुमेय” " इत्यत्र, “प्रत्यक्षानुमेयविभाग " इति पाठस्स्थादिति भाति । यथाश्रुतेऽनन्वयात् । तथा च सर्वस्यायि बाह्यार्थस्यानुमेयत्वे “न हि करिणि दृष्टे चीत्का- रेण तमनुमितेऽनुमातार” इति प्रत्यक्षानुमानप्रावल्यदौर्बल्यविभाग विचारपूर्वक लोकप्रवृत्तेस्तथा- विवस्वानुभवस्य च विरोधस्स्यादिति भावः । अनन्वितवस्तरी (रि) कल्प इति । एवमेव मातृकासु सर्वासु पाठः दृश्यते । स च कथञ्चियाख्येयः । विदूषक इति, उद्यानसंरक्षकवृति गतः क्षुद्रवृक्षविशेषः (oga) इति च बहुधा तदर्थं वर्णयन्ति । अधापि प्रकृतानुगुणं विदुषकोक्तिपरत्व- Lan विरोदिक्कुम्, उलगिल् इदु पादयक्षिक्कत् तक्कदु - इदु अनुमानिक्कत्तक्कदु ऎळऱु पिरिवुबडुत्ति पावरुत्तिप्पदु कण्गूडु। मिगवुम् परिहसिक्सुगगूडियदाय् उळ्ळदु विदूषगवागयबोल्। इममदत्तै व्याऩा तमदु पाममऩ टुदाददिल् सॆम्मैयाग कण्डित्तुळळार्।१६६ निलैयिल्लाप्पॊरुळ् मदियै विळैत्तुत्ताऩ् सेच् निऱङ्गॊडुत्तुत्ताऩऴियुम् तऩ्ऩाल् वन्द निलैयिल्लामत्तऩ्ऩिल् निऱत्तैक्काणुम् इदुगाणुम् पॊरुळ्गाण्गै ऎऩ्ऱ नीसऩ् मुलैयिल्लात्ताय् कॊडुत्त मुलैप्पालुण्णुम् मुगमिल्लामॊऴियॆऩवे मॊऴिन्द वार्त्तै तलैयिल्लात्ताळुरुम् कणक्काय् निऩ्ऱ कट्टळै नाम् कण्डिऩ्ऱु काट्टिऩोमे। अतिथी कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रखतन्त्रस्य श्रीमनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमत्परमभङ्गे सौतान्त्रिकमतभङ्गाधिकार नवमस्सम्पूर्णः ॥ कवितार्किकसिंहाय कल्याणगुणशालिने । श्रीमते वेङ्कटेशाय वेदान्तगुरवे नमः ॥ ॥ मेव युक्तं समाश्रयितुम् । आचार्या अपि अच्युतशतके (छा ) “वस्तस्नियेन स्थापिता शोभतां त्रिदशानां नाथ तत्र समाजे । वन्दित्वमहितानां मध्ये श्रुतीनां नालिशा पम स्तुतिः” इति हममेत्र शब्द एवं प्राय एवार्थे प्रयुञ्जते । “श्रुणु गदितमिदं नः श्रस्तरीमावरूपमिति कचित्कविप्रयो- गश्च सर्वते । विदूषकवाक्यस्य हास्यरसोत्पादनेन श्रोतृमनोरञ्जनमात्रै पर्यशालित्वात् नार्थगौरव क:ळ् निय इम्ारत्तै ति ऩ् ज्ञाने नीलादिराकार उपलभ्यते, सविनष्टस्यासतोऽर्थस्याकारो न भवितुमर्हति । कुतः ? अष्टत्वात् । न खलु धर्मिणि विनष्टे तद्धर्मस्वार्थान्तरे सङ्क्रमणं दृष्टुं इति सूत्रार्थः । एतेनैतत्सूत्रस्य माध्यमिक॥ मतनिराकरणपरतया, यादवप्रकाशव्याख्यानं चिन्त्यमित्युक्तं भवति । विताच श्रुतप्रकाशिकादी भाव्यः । एवं अधिकारेणानेन सौवान्तिकं बहुश उद्दृष्य तन्मतस्यानन्वितत्वं सर्वलोकोपहास्यत्वं वोक्तं दृष्टान्तमन्ते सऩ्बयऩ् वानिलैयिल्लाप् पॊरुळ् ती । अङ्गा:ऎर्:- उऩ् (पासात्तिऩ् पॊरुळ्) निलैयिल्ला निमिडलोप् पॊरुट्कळ् अऱिवै उण्डाक्कि, तम् निऱत्तै अदऱ्‌कुक्कीन्दु तामऴियुम्। तम्माल् वन्द निलैत्तिराद अऱिवु तऩ्ऩिल् तम् निऱत्तैक्काणुम्, इदैत्ताऩ् पॊरुट्काट्चि ऎऩ्गिऱोम् ऎऩ्ऱ नीसऩ् सॆळत्तिरान् दिगऩुडैय मुलैयिल्लात् ताय् कॊडुत्त मुलैप्पालुण्णुम् कणक्काय्- मुगमॆल्ला मॊऴियॆले मॊऴिन्द वार्त्तै कणक्काय्, तलैयिल्लाद मुण्डत्तिऩ् काल् ऊरुम् कणक्काय्, निऩ्ऱ निर्मूलमाऩ कॊळ्गैगळै नाम् नऩ्गऱिन्दु इङ्गु काट्टिऩोम्। श्रीबसमदबक्कत्तिल् वौत्रात्तिगमदबङ्गादिगारत्तिऩ् तमिऴ् मॊऴिबॆयर्प्पु मुऱ्‌ऱित्तु। सौत्रान्तिमभाचिकादः । सौवान्तिकमतभङ्गाधिकारः । १८७ शेयपदार्थाः । हृष्टान्त दान्तिकयोः प्रतिविषयं साधर्म्यं मूल पत्र स्पष्टम् । आकारोsa pib। सौत्रान्तिकः । अन्ययश्वास्य Gur का प्रत्यक्ष । de - dafaa: १ भावः । इति ।

• इत्यत्र भाषणे । सर्वस्यगात्रस्यशिरः प्रधान " मिति रीत्या ज्ञानस्थैर्यानभ्युपगमे शिष्टं सर्वे प्राये भवतीति वेदान्त सूरिरित्थ सौत्रान्तिकवाद धूलिमुद्भूय । तत्त्वायादृष्टिमित्यं दत्वा चान्ध्यं जगत्यपोवाह ॥ १ ॥ arentsrant at a परमतास्पदे । पावनैर्गुरुवर्यस्य कटाक्षैस्समपूर्यत ॥ २ ॥ इति श्रीवत्सशायनस्य श्रीदेशिकचरणपरायाणस्य नारायणस्यकृतिषु श्रीमत्परमल भगव्याख्यायां देशिकाशयप्रकाशिका भिख्यायां नवमः Hartoonferरस्सम्पूर्ण: । श्री: श्रीमते लक्ष्मीनृसिपरब्रह्मणे नमः । श्रीमते रामानुजाय नम । श्रीमते वेदान्तगुरवे नमः ॥ श्रीमान्नाथा कवितार्किककेसरी । वेदान्ताचार्यवयोम्मे तनिधतारादाहृदि ॥ ॥ अथ वैभाषिकभङ्गाधिकार ॥ १० ॥ काण्गिऩ्ऱवऩिलै काट्चियुङ् गण्डदु मुण्डवैदाम् एण्गॊण्डऩवऩऱु इवऱ्‌ऱिल् कुणमुम् निलैयुमिलै सेणगॊण्ड सन्ददियाल सोन्दुमॊऩऱॆऩ निऱगुमॆऩ्ऱ कोण कॊण्ड कोळुरै वैबाडिगऩ् कुऱै कूऱुवमे। श्रीः