३३९. ‘‘‘नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं, नेवसञ्ञानासञ्ञायतन’न्ति वुच्चति। कतमं नु खो नेवसञ्ञानासञ्ञायतनन्ति? तस्स मय्हं, आवुसो, एतदहोसि – ‘इध भिक्खु सब्बसो आकिञ्चञ्ञायतनं समतिक्कम्म नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं उपसम्पज्ज विहरति। इदं वुच्चति नेवसञ्ञानासञ्ञायतन’न्ति। सो ख्वाहं, आवुसो, सब्बसो आकिञ्चञ्ञायतनं समतिक्कम्म नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं उपसम्पज्ज विहरामि। तस्स मय्हं, आवुसो, इमिना विहारेन विहरतो आकिञ्चञ्ञायतनसहगता सञ्ञामनसिकारा समुदाचरन्ति।
‘‘अथ खो मं, आवुसो, भगवा इद्धिया उपसङ्कमित्वा एतदवोच – ‘मोग्गल्लान, मोग्गल्लान! मा, ब्राह्मण, नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं पमादो, नेवसञ्ञानासञ्ञायतने चित्तं सण्ठपेहि, नेवसञ्ञानासञ्ञायतने चित्तं एकोदिं करोहि, नेवसञ्ञानासञ्ञायतने चित्तं समादहा’ति। सो ख्वाहं, आवुसो, अपरेन समयेन सब्बसो आकिञ्चञ्ञायतनं समतिक्कम्म नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं उपसम्पज्ज विहासिम्। यञ्हि तं, आवुसो, सम्मा वदमानो वदेय्य…पे॰… महाभिञ्ञतं पत्तो’’ति। अट्ठमम्।