Date: 2025-09-14T08:23:59+00:00

रहस्य-त्रय-सारः

वेङ्कटनाथः

रहस्य-त्रय-सारः

ॐ

१ अर्थानुशासन-विभागः

०० गुरु-परंपरा-सारः

1. आचार्यापेक्षा
2. भगवान्
3. वैष्णवाचार्य-ततिः
4. आचार्य-भक्तिः

०१ उपोद्घाताधिकारः

1. परिचयः

2. जीवात्म-च्युतिः

1. व्याध-वर्धित-राजकुमारः

2. जीवेन-सम्बन्धः

3. रहस्य-त्रये सङ्ग्रहः

०२ सारनिष्कर्षाधिकारः

1. मन्त्र-त्रय-माहात्म्यम्
2. शास्त्रैक-प्रामाण्यम्
3. सारतम-ग्राहिता
4. रहस्य-त्रय-प्रामुख्यम्

०३ प्रधानप्रतितन्त्राधिकारः

1. प्रतितन्त्रत्वम्
2. प्रधान-प्रतितन्त्रम्
3. आत्म-शरीर-भावः
4. आधारतायास् सद्वारकता?
5. सङ्कल्पाधीनता
6. शेष-शेषि-भावः
7. ज्ञान-फलम्

8. रहस्य-त्रये ऽर्थाः

1. अष्टाक्षरः
2. द्वय-मन्त्रः
3. चरमश्लोके ऽनुकथनम्
4. आदर्शोपमा

5. इतिहास-रूपकाणि

1. ॐ
2. नमो
3. नारायणाय

9. शेषत्वं दास्यम्

1. साधारण-विशेषौ
2. अभिधानम्
3. पुरुषार्थ-प्राप्तिः
4. रक्षणम्

10. उपसंहारः

०४ अर्थपञ्चकाधिकारः

1. अर्थपञ्चकम्

1. अर्थपञ्चकम् = अर्थषट्कम्

2. हारित-स्मृतिः

2. प्राप्यम्

1. श्री-साहित्यम्

1. पुरुष-कारिता

2. साहचर्यम्

2. ज्ञानानन्द-मयत्वम्
3. प्राप्य-प्रापक-गुणाः
4. विग्रहाः

5. विभूती

1. लीलायै प्रपञ्चः

6. सारः

3. प्राप्ता

1. नित्य-मुक्त-बद्ध-भेदाः
2. साधारण-धर्माः
3. मुमुक्षु-विशेषाः

4. उपायः

5. फलम्

6. प्राप्ति-विरोधि

1. विलम्बः
2. शरणागतिः
3. रहस्य-त्रयोक्तिः

०५ तत्त्व-त्रय-चिन्तनाधिकारः

०१ प्रयोजनम्

०२ अचित्

1. प्रकृतिः
2. कालः
3. शुद्ध-सत्त्वम्

०३ जीवः

1. बद्धः, मुक्तः

2. नित्य-सूरिः

०४ ईश्वरः

०५ स्वाधीन-त्रि-विध-चेतनाचेतन--स्व-रूप--स्थिति-प्रवृत्ति-भेदः

०६ प्रमाणानि, प्रतीतिः

०७ चेतन-स्वरूपम्

1. जीव-स्वरूपम्
2. ईश्वर-स्वरूपम्
3. आत्म-स्वरूपम्
4. आय
5. उ

०८ चेतन-प्रवृत्तिः

०९ बद्धाः

1. भेद-प्रकारः
2. आधारः
3. विघटनम्
4. स्थिति-भेदः
5. प्रवृत्ति-भेदः

१० मुक्ताः

1. भेदः
2. स्थिति-भेदः
3. प्रवृत्ति-भेदः

११ नित्याः

1. भेदः
2. स्थिति-भिदा
3. प्रवृत्ति-भेदः

१२ सर्व-कैङ्कर्य-प्राप्तिः

१३ धर्म-भूत-ज्ञानम्

1. परिगणना
2. स्व-प्रकाशः
3. विस्तारः
4. प्रवृत्तिः

5. भोगः

1. कर्म-वश्यता

1. नित्य-मुक्ताः

2. ईश्वरः

१४ धर्मि-भूत-ज्ञानम्

१५ धर्म-भूत-ज्ञानम्

1. धर्मि-ज्ञान-व्यत्यासः

१६ ज्ञानत्वम्

1. स्वयं-प्रकाशत्वम्

2. विषयत्व-प्रत्यक्त्वे

१७ अ-चित्-प्रकाराः

1. प्रकृति-कालौ जडौ
2. शुद्ध-सत्त्वम् अजडम्
3. प्रवृत्तिः

१८ प्रकृतिः

1. स्वरूपम्
2. २४ तत्त्वानि
3. तत्त्व-देवतादि
4. तत्त्व-स्वरूप-स्थिती
5. मूल-प्रकृतेर् आनन्त्यम्
6. प्रवृत्तिः

१९ शुद्ध-सत्त्वस्य स्वरूप-स्थिति-प्रवृत्तयः
२० कालः
२१ नित्यत्वानित्यत्व-व्यपदेश-तात्पर्यम्
२२ ईश्वराधीनत्वम्
२३ आनुकूल्यं स्वभावतः

२४ ईश्वरः

1. स्वरूपम्
2. निरूपित-स्वरूप-गुणाः
3. व्यूह-भेदः
4. विभवाः
5. अर्चावतारः
6. अन्तर्याम्य्-अवतारः

7. अवतार-रहस्यम्

1. अर्चावतार-प्रयोजनम्

8. लक्ष्मीः

9. यद्-ऋच्छता

२५ तत्त्व-विभागान्तर-साम्यम्

०६ परदेवतापारमार्थ्याधिकारः

०१ निर्णय-प्रयोजनम्

०२ आत्मैक्य-देवनैक्यादि-पक्ष-निराकरणम्

०३ ब्रह्म-रुद्रादि-स्थितिः

1. जीवता
2. कार्यत्व-कर्मवश्यत्वे
3. पारतन्त्र्यम्
4. सेवकता
5. शुभाश्रयत्वाभावः
6. भगवद्-आश्रयत्वम्
7. भगवद्विभूतित्वम्
8. विष्णु-प्रकाराः
9. शेषत्वम्

०४ समाधिक-दारिद्र्यम्

०५ भगवद्-वीक्षण-वैशिष्ट्यम्

०६ ब्रह्म-रुद्राद्य्-अनुपास्यता

1. मोक्षाप्रदत्वम्
2. परम्परया मोक्षोपायता
3. भ्रान्तोपासकेषु न
4. भगवन्-निग्रहानिवार्यता
5. भगवद्-आश्रित-विरोधाशक्यता
6. क्षुद्र-फल-प्रदा भगवद्-आनुकूल्येन
7. मोक्ष-दानासामर्थ्यम्
8. भगवत्-सर्व-फल-प्रदता
9. पाप-क्षय-लाभः

०७ मोक्षे वेगः
०८ प्रबुद्ध-विषयता
०९ देवतान्तर-द्वारा-भगवद्-अर्चनम्
१० भगवद्-आश्रयः
११ देवतान्तरे द्राविड-गाथाः
१२ रहस्यत्रयेऽनुसन्धानस्थलम्
१३ अज्ञानिनाम् अनन्य-शरणत्वाभावः

१४ सांप्रदायिकत्व-निरूपणम्

1. पर-काल-सूरिः

2. विष्णु-चित्तः

१५ लक्ष्मी-सहिततया विशेषः

1. उन्मत्त-सूरिः
2. पराशरः
3. शठकोपः

१६ उपसंहारः

०७ मुमुक्षुत्वाधिकारः

1. मुमुक्षोत्पत्तिः

2. श्री-मन्त्रार्थतो ऽहं-कार-निवृत्तिः

1. म्
2. आय
3. उ
4. न

3. सदोष-निर्दोष-फल-विवेचनम्
4. ब्रह्मैकानुरागः
5. केवल-तत्त्वज्ञानं निष्फलम्
6. उपसंहारः

०८ अधिकारि-विभागाधिकारः

1. ०१ भक्ति-प्रपत्ती

1. नियत्या व्यवस्था

2. द्वैविध्यम्

2. ०२ उक्ति-निष्ठाचार्य-निष्ठे

1. प्रपत्त्यन्तर्भावः
2. उक्ति-निष्ठा
3. आचार्य-निष्ठा
4. सङ्ग्रहः

5. सम्बन्ध-महिमा

1. अगृहीतोपाये
2. उपासके
3. प्रपन्ने

3. ०३ फलोद्गमः

1. भक्तौ
2. प्रपत्तौ
3. फलं यथाभिमतम्
4. स्वतन्त्र-प्रपत्तेर् उत्कर्षः

4. ०४ प्रपन्नेषु साम्य-वैषम्ये

1. मोक्षे साम्यम्

5. ०५ उपसंहारः

०९ उपाय-विभागाधिकारः

1. प्रवेशः

2. उपायोपेयौ

1. ज्ञान-विकासौ
2. उपायः
3. उपेयः
4. भगवान्

3. कर्म-योगः

4. ज्ञान-योगः

5. भक्ति-योगः

1. भक्ति--पर-भक्ती
2. पर-ज्ञानम्
3. परम-भक्तिः

6. प्रपत्तिः पर-भक्ति-स्थाने

1. भेदः

7. प्रपत्ति-भेदाः

8. उपसंहारः

१० प्रपत्तियोग्याधिकारः

1. उपोद्घातः
2. अधिकारार्थः
3. फलोपायौ

4. प्रपत्त्य्-अधिकारः

1. आकिञ्चन्यम्

2. अनन्य-गतिकता

1. दृप्त-प्रपत्त्या विलम्बः

5. अधिकार-निबन्धनम्

1. प्रमाणानि

6. सर्वाधिकारः

7. उपसंहारः

११ परिकरविभागाधिकारः
उपोद्घातः

अङ्ग-कलनम्

1. षाड्विध्योक्तिः
2. आत्मनिक्षेपाङ्गित्वम्
3. फल-त्याग-रूपाङ्गान्तरम्

अङ्ग-हेतु-फले

1. शेष्य्-अभिमत-वृत्तिः
2. कार्पण्यम्
3. महाविश्वासः
4. गोप्तृत्व-वरणम्

अङ्गापेक्षा स-निदर्शनम्

1. त्रिजटा

2. विभीषणः

1. प्रातिकूल्य-वर्जनम्
2. कार्पण्यम्
3. महाविश्वासः
4. गोप्तृत्व-वरणम्
5. आत्म-निक्षेपः

3. लौकिक-निक्षेपे

द्वयेय् आनुकूल्य-प्रातिकूल्याभावौ

1. भगवत्-स्वरूपम्
2. ५ शङ्काः
3. ५ आकाराः
4. आनुकूल्य-सङ्कल्पादेर् आर्थता
5. ५ आकार-विशेषाः

6. आकार-विशेषैः शङ्का-परिहार-प्रकारः

1. अ-प्रत्याख्येय-घटकताया अभिगम्यता
2. अ-नाश्य-सम्बन्धतः क्षमया फलदता
3. निरुपाधिक-गुणेभ्यो व्याज-साफल्यम्
4. सह-कार्य्-अनपेक्ष-व्यापारतो ऽविलम्बः
5. पर-रक्षण-प्रयोजनत्वतस् तारतम्याभावः

7. उपसंहारः

महा-विश्वासोत्पत्तिः

1. आचार्य-कटाक्षापेक्षा

2. दौर्लभ्यम्

1. निदर्शने

3. सौलभ्य-ज्ञानम्

द्वयेऽङ्गान्तराणि

1. महाविश्वासः कार्पण्यम्
2. आत्म-निक्षेपः / उपाय-निश्चयः
3. गोप्तृत्व-वरणम्

उपसंहारः

१२ साङ्ग-प्रपदनाधिकारः

1. प्रवेशः

2. मुमुक्ष्व्-असाधारणाङ्गि

3. अङ्गि-स्वरूपानुष्ठान-प्रकारः

1. पारतन्त्र्यम्
2. अस्वामिता
3. अ-रक्षकत्वम्
4. तद्-रक्षकत्वम्
5. प्रधान-रक्ष्ण-फली

4. मुमुक्षु-बुभुक्षु-प्रपन्नेषु समर्पणम्
5. ईश्वरस्य प्रधानफलित्वम्
6. स्तेत्र-रत्नाभिप्रायः
7. द्वये ऽङ्गी-स्वरूपानुसन्धान-स्थानम्
8. क्षण-कृत्यम्
9. निष्कृष्ट-साङ्गानुष्ठान-स्वरूपम्
10. त्याग-स्रोतांसि
11. वात्स्य-वरद-सङ्ग्रहः
12. उत्तर-कालय् आनुकूल्यादि नाङ्गम्
13. उपसंहारः

१३ कृतकृत्याधिकारः

1. प्रवेशः
2. कृतकृत्यत्वम्
3. देवताख्यासु यौगिकार्थः
4. गद्य-वाक्य-तात्पर्यम्
5. शोक--तद्-अ-भाव--काल-व्यवस्था
6. उपसंहारः

१४ स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः

1. ०१ प्रवेशः

2. ०२ स्वरूप-निष्ठा-लिङ्गानि

1. लिङ्गानि

1. निन्दायाम् अविषादः
2. निन्दके ऽनुकम्पा
3. निन्दके कृतज्ञता
4. कर्माभिज्ञानेन निर्विकारः
5. पापनाशे तोषः

2. स्वरूप-विशेषा अनुमेयाः (ॐ नमः)

1. चित्ता
2. सर्व-हितता
3. आकिञ्चन्यम्
4. शेषता

3. ०३ उपाय-निष्ठा

1. लिङ्गानि

1. ईश्वर-सखिता
2. मृत्याव् अ-भीः
3. भगवद्-रक्षायां विश्वासः
4. मोक्षे निर्भरता

2. निर्देश-स्थानम्

4. ०४ पुरुषार्थ-निष्ठा

1. लिङ्गानि

1. देहयात्रायां कर्म-पुरस्-कृत्या निश्चिन्ता
2. साफल्ये प्रयास-गौणता
3. अप्रयत्नागत-शास्त्राविरुद्धानां भोगः
4. ऐहिक-लाभ-नष्टेषु +उत्कट-हर्ष-शोकाभावः
5. प्राप्तौ त्वरा

2. निर्देश-स्थानम्

5. ०५ निष्ठा-प्रयोजनम्

1. सीता

2. लाभ-नष्टयोर् अपवादौ

6. ०६ उपसंहारः

१५ उत्तरकृत्याधिकारः

1. ०१ प्रवेशः

2. ०२ उत्तर-कृत्य-स्वरूपम्

1. विवरणानि

3. ०३ ज्ञान-भक्त्य्-अपेक्षा
4. ०४ गुरु-शुश्रूषा
5. ०५ ज्ञान-सिद्धिः
6. ०६ अनुष्ठानानुकृतिः
7. ०७ स्व-महत्तरता-वारणम्
8. ०८ कार्पण्यानुसन्धानम्
9. ०९ अनिर्वेदः
10. १० स्वयम्-प्रयोजनता, यथा-शास्त्रता

11. ११ अर्चा-कैङ्कर्यम्

1. प्रातिनिध्यम्

12. १२ सद्-आचार्ये कृत-ज्ञत्वम्

13. १३ देवे कृत-ज्ञता

14. १४ सारः

1. विषया हेयाः
2. कृतज्ञता
3. कार्पण्यम्
4. जपः, उपाय-निष्ठा
5. भागवतापचार-वारणम्
6. भागवत-कैङ्कर्यम्

15. १५ रहस्य-त्रये ऽनुसन्धानम्

16. १६ सङ्ग्रह-श्लोकौ

१६ पुरुषार्थ-काष्ठाधिकारः

1. प्रवेशः

2. भागवत-कैङ्कर्य-कारणम्

1. शेषत्वम्
2. आनुकूल्येन फल-भेदः
3. भगवद्-अभिमतता

3. भगवत्-प्रीति-प्रकारः

1. भगवतः शरीरम्

2. भगवत आत्मा

4. कैङ्कर्यस्य सद्वारकता

1. तद्-इष्ट-विनियोगः

2. गुणैर् अपि दास्यम्

5. विक्रयार्हता
6. शेषत्व-कैङ्कर्ययोर् द्वैविध्यम्
7. परमैकान्तित्वम्
8. स्वाभाविकत्वोपाधिकत्व-विमर्शः
9. परस्-पर-शेषि-भावे विरोधपरिहारः

10. शेष-शेषि-भावयोः कारण-वैलक्षण्यम्

1. प्रयोजनानि

11. निर्दोष-परमैकान्ति-प्रसाद-काङ्क्षा

12. शास्त्र-नियाम्यता

१७ शास्त्रीय-नियमनाधिकारः

1. शास्त्रसापेक्षा

2. भाष्यकारोपदेशः

1. शरीर-त्याग-निषेधः
2. वृत्ति-सूचन-प्रार्थना
3. आत्म-देह-यात्रयोर् अनन्वयः
4. कैङ्कर्ये ऽन्वयः
5. ५ कृत्यानि
6. सावधानतापेक्षाः

7. अर्थ-कामाभ्याम् आपत्

1. अनुकूलेषु
2. प्रतिकूलेषु
3. अनुभयेषु

8. धर्माविरुद्धार्थ-कामयोस् तात्पर्यम्

9. शब्द-प्रमाणम्

1. अनुकूलानादर-फले
2. प्रतिकूल-संसर्ग-फले
3. उदासीन-त्यागे

10. शास्त्रीयान्तरोपलक्षणम्

3. यामुनोपदेशः
4. कर्मसु शास्त्रीय-नियमे प्रमाणम्
5. अनिष्टापत्तिः
6. रहस्य-त्रये ऽनुसन्धानम्
7. शास्त्रीय-नियमानुवर्तन-फलम्
8. आज्ञातानुज्ञात-काम्य-विभागः
9. उपसंहारः
10. देवाज्ञा-स्रोतांसि

१८ अपराधपरिहाराधिकारः
अपराध-स्रोतः-फले

अपराध-सम्भावना

1. साधारणाभावः
2. अ-बुद्धि-पूर्वकम् भावः
3. बुद्धि-पूर्वकाघो-भावः

क्षमायै प्रपत्तिः
यम-दण्ड-वारणम्
लघु-दण्डः
अन्यादृशाभियुक्त-वाक्य-तात्पर्यम्

प्रपत्ति-साफल्ये विलम्बः

1. आयुः

राक्षसीभिः फलानुभवः
अतिवादाः प्रशंसार्थाः
पुनश्-शरणागति-विधिः सर्व-विषया
अहं त्वा मोक्षयिष्यामि
यम-दण्ड-वारणम् उपासकेष्व् अपि

दण्ड-तारतम्यम्

1. पुनः-प्रपदनम्

2. शिष्टे प्रसिद्ध-प्रायश्चित्तम्

अज्ञातिलङ्घन-फल-द्वयम्

न स्वेच्छयाप्य् बुद्धि-पूर्वकोत्तराघ-हान्यै प्रपत्तिः

बुद्धि-पूर्वकाघ-जनक-प्रारब्ध-निवर्तनम्
भागवतापचारः
नित्य-सूर्य्-अभिनयः
अ-विवेकाः
विवेकार्था प्रपत्तिः

भागवतापचार-प्राधान्यम्

1. उपाधिभिस् तारतम्यम्
2. भागवतत्व-महिमा
3. शठकोप-वचनम्
4. अपचारे गाम्भीर्यम्
5. क्षमा-याचनम्

भगवत्-क्षमा-सौलभ्यम्

भागवत-प्रसादनीयत्वम्

1. प्रसादनाकरणे ऽनिष्टम्

प्रायश्चित्त-सङ्ग्रहः

उपसंहारः

१९ स्थानविशेषाधिकारः

1. सारः

2. न स्व-स्व-देश-विशेष-बन्धः

3. भागवतोत्तर-देशः

1. द्रमिडेषु

4. अर्चा-विशिष्टानि
5. आपद्-वासः
6. मोक्षे नान्तरम्

7. दिव्य-देश-प्राशस्तयः

1. श्रीरङ्गम्
2. वेङ्कटगिरिः
3. हस्ति-गिरिः

8. उपसंहारः

२० निर्याणाधिकारः

1. सारः

2. प्रपन्नस्य भगवद्-अभिमतत्वम्

3. वैपरीत्यानि

1. विलम्बाबुलम्बे

2. अहंकार-ममकारौ

1. काल-नियमाभावे

3. प्रयोजनान्तर-रुचिः

1. उभय-रुचिता
2. अहितादानम्
3. हरणम्
4. विवेक-वर्धनम्
5. भोगेन स्वतो निर्वेदावकाशः
6. काल-नियमे सति
7. काल-नियमाभावे

4. देवतान्तर-स्पर्शः
5. बुद्धि-दौर्बल्यम्, उपायान्तर-प्रावण्यम्
6. वैपरीत्य-रहितेषु

4. सुप्रपन्नय् ईश्वरोपकारः

1. अबुद्धि-पूर्वक-पाप-नाशः
2. बुद्धि-पूर्वकाघ-नाशः
3. उभय-त्वरा
4. पाप-पुण्य-सङ्क्रान्तिः
5. मृत्यु-कालेऽनियमः
6. उत्क्रान्तिः साधारणी
7. विविधा गतयः
8. मुक्ति-गतिः

5. अन्तिम-स्मृतौ प्रयासानपेक्षा

1. कूरेश-कथा
2. अन्तिम-स्मृतेर् अनपेक्षा
3. गद्य-वाक्य-निर्वाहः
4. अन्तिम-स्मृति-निरूपणम्

6. भगवति विश्रान्तिः
7. अन्तिम-प्रबोधः
8. सङ्ग्रहः

२१ गतिचिन्तनाधिकारः

1. अर्चिरादिः
2. देह-त्यागः
3. सूर्य-मण्डल-वेधः

4. अर्चिर्-आदि-सङ्गतिः

1. भोगाः

5. वैकुण्ठ-प्राप्तिः
6. वैकुण्ठे संस्कारः
7. पूजा
8. सोत्साह-दर्शनम्

9. गत्यन्तराणि

1. व्यूह-क्रमेण

1. महाभारतम्
2. जयत्-संहिता
3. भाष्यम्

2. सत्य-लोकादिभिः

3. विवक्षा-सङ्कोचः

10. गत्य्-अनुसन्धानोपयोगः

11. उपसंहारः

२२ परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः

1. सङ्गतिः
2. परिपूर्णता
3. भगवत्-स्वरूप-भोग्यता

4. भगवत्-स्वरूप-व्यतिरिक्तानाम् भोग्यत्वम्

1. त्रयाणां परम-पद-शब्द-वाच्यत्वम्

2. लीला-विभूति-भोग्यत्वम्

5. रहस्ये फल-प्रतिपादक-प्रदेशः

6. जक्षणादीनां कैङ्कर्यत्वम्

7. नित्यता

1. लीला-विभूति-विहारः

8. आनन्द-तारतम्यं न

9. सालोक्यादि-मात्रे मुक्ति-शब्दोपचारः

10. सायुज्यम्

1. सार्ष्टिता

2. जगद्-व्यापार-रसः

3. ऐक्यं न

1. व्यास-निर्णयः

2. ऐक्य-वाक्य-निर्वाहः

4. निगमनम्

11. ईश्वर-मुक्त-भेदः

12. अ-पुनर्-आवृत्तिः

1. न स्वेच्छया
2. नाज्ञानतः
3. नेश्वरेच्छया
4. निगमनम्

13. उपसंहारः

२ स्थिरी-करण-विभागः२३ सिद्धोपायशोधनाधिकारः

०१ प्रवेशः
०२ अर्थानुशासन-भाग-सारः
०३ भगवन्-निग्रह-निवर्तक-त्रयम्
०४ शास्त्राभ्यासः
०५ सद्-अर्थापहारः
०६ कु-हैतुक-संसर्ग-वार्यता
०७ मध्यमाधिकारिष्व् अपायः

०८ सिद्धोपाय-संशयाः

1. व्याजापेक्षा

1. आक्षेपः
2. उत्तरम्
3. पूर्वोक्तगाथादिनिर्वाहः
4. निगमनम्
5. स्वातन्त्र्य-कारुण्य-बन्धः

2. वस्तुतो दुःखित्वाभावः
3. स्वरूपतो रक्षकोपायोपेयता
4. गुणेषु कारुण्यम्
5. कारुण्य-फलानि
6. सिद्धोपायता

7. साध्योपायावकाशः

1. साध्योपाय-विधिः

2. साध्योपाय-पात्रम्

०९ संबन्ध-विशेष-मूलक-शङ्काः

1. याच्ञा स्वरूपानुरूपा

१० लक्ष्म्यां शङ्काः

1. द्वये शरण्यत्वम् उक्तम्
2. लक्ष्मी शरण्या प्राप्या च
3. उपायता
4. विशेषणता
5. न विष्णु-वैगुण्योक्तिः

6. उपेयता

1. एकत्व-व्यपदेशः

1. गुण-विभागः
2. पत्नी यागे
3. आप्तोक्तयः

2. पृथङ् नतिः
3. सत्-प्रमाण-तिरस्कारे दशा
4. निगमनम्

११ सङ्ग्रहः

२४ साध्योपाय-शोधनाधिकारः

०१ सङ्गतिः

०२ प्रयोजनम्

1. सौभाग्यम्

2. छिद्रम्

०३ अधिकारः

1. शङ्का
2. श्रुतिः
3. पुराणादि
4. पाञ्चरात्रम्
5. निगमनम्
6. पुराणान्तरम्
7. उपासनाधिकारः
8. आकिञ्चन्यादि-प्राधान्यम्

०४ प्रपत्ति-स्वरूपम्

1. विश्वासम् अतिरिच्यापि किञ्चित्
2. प्रार्थनाङ्गत्वम्
3. भर-न्यासो ऽङ्गी
4. इतर-धात्व्-अर्थानां भरन्यासे ऽवसानम्

5. न शेषत्व-ज्ञान-मात्रम्

1. भ्रमः
2. शाङ्करायणम्
3. आत्मापहार-वारणम्, अधिकार-घटनम्
4. विधौ पर्यवसानम्
5. निवृत्तौ साधारणम्

6. विधि-स्वारस्य-रक्षा

1. चरमश्लोके प्रपत्ति-विधिः

6. न यत्नाद् विरतिर् एव
7. न सिद्धोपाय-ह्रासः
8. चरम-श्लोक-विरोधो न
9. सिद्धोपायोपकारकत्वम्
10. सिद्धोपाय-कृत्य-निरूपणम्

11. विधेयत्वम्

1. शङ्का
2. इति-कर्तव्यतापेक्षा
3. अधिकाराकाङ्क्षा

12. पुष्पादि-सेवा-नियमवत्

०५ भक्ति-योगः

1. स्वरूपानुकूलः

1. शङ्का
2. अ-नाशकता
3. कर्तृत्वम् अस्ति
4. नानर्थावहकता
5. निगमनम्
6. वर्णाश्रमादि-निबन्धनं न प्रतिकूलम्

2. अहं-कार-गर्भत्वं न

3. करण-सापेक्षतया न स्वरूप-विरोधः

4. शेषत्व-पारतन्त्र्ये न बाधेते

1. शङ्का
2. व्याजापेक्षा
3. दत्ताल्प-स्वातन्त्र्य-प्रयोगः
4. कैङ्कर्ये शेषत्व-पारतन्त्र्ये
5. निगमनम्

5. पारमैकान्त्य-विरुद्धो न धर्मः

1. शङ्का
2. शरीरत्वेन
3. साक्षाद् अपि

6. नाभिचारवद् अधिकारि-विशेष-सक्तम्

1. फल-भेदः
2. प्ररोचनार्थो न भक्ति-विधिः
3. शब्दः प्रमाणम् अनुरूपत्वे

7. शिष्ट-परिग्रहः

8. कलि-युग-योग्यता

1. अनधिकारिण्य् एव विरोधः

०६ प्रपत्त्य्-उत्कर्षः

०७ प्रपत्तेर् अङ्गानि

1. अङ्गापेक्षा

1. शङ्का

2. परिहारः

2. विश्वास-महत्त्वम्

3. विश्वास-ह्रास-परिहारः

1. विपरीत-फल-दत्वम्
2. आवृत्ति-भेदः
3. प्राप्ति-विलम्बः
4. भगवद्-अनुभव-भेदः
5. पुनः-प्रपत्ति-सम्भावना
6. दृष्टार्थ-प्रपत्ति-वैफल्यम्

०८ चरमश्लोकेन स्वतन्त्र-प्रपत्तेर् अपि विधिः

1. अ-वैदिक-ध्यानाधिकारः

2. रामानुजाभिमतता

०९ अ-त्याज्य-कर्माणि

1. आराधन-ध्याने स्वयम्-प्रयोजने

2. पाञ्च-कालिक-वृत्तिः

1. आर्थम् फलम्
2. अन्याभिगमनादि-निषेधः
3. अन्य-कीर्तन-निषेधः
4. अन्य-चिन्ताभावः

3. पाञ्च-कालिक-साहायक-वृत्तिः

1. तुल्य-भोगः

4. यथा-शक्ति-स्मरणम्

1. अष्टाक्षर-विकारः

2. शास्त्र-विरोधो न

3. न प्रपत्ति-विरोधः

1. स्वतन्त्र-प्रपत्ति-विरोधो न

१० प्रपत्त्याऽपि कर्म-क्षयः

११ उपसंहारः

२५ प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः

०१ उपोद्घातः

०२ उपायनिष्ठ-प्रशंसा

०३ जातिः

1. प्रतिज्ञा
2. शङ्का
3. शास्त्रानर्थक्य-प्रसङ्गः
4. वादि-हंसाम्बु-वाह-निर्णयः
5. पॆरियव्-आचाऩ्
6. वैष्णव-कुले तात्पर्यम्
7. शास्त्रे ऽर्थवादः
8. अव्यवस्था-प्रसङ्गः
9. निगमनम्

10. विदुरः

1. कृष्ण-भोजनम्

2. ब्रह्ममेधः

11. मोहन-शास्त्राणि
12. विश्वामित्रः
13. आऴ्वार्

14. शूद्रेभ्यस् तत्त्व-ज्ञानम्, न विद्या-मन्त्रादि

15. देयताऽऽदेयता-पूज्यताः
16. पूज्यता
17. निगमनम्
18. इतिहासादिषु प्रमाणम्
19. शारीर-मानस-गुण-भेदः
20. गर्व-कार्पण्ये

०४ ऐकान्त्याद्य्-उत्कर्ष-भेदाः

०५ आपद्-वृत्त्यादि

०६ स्वाभाविक-चेष्टा-समर्पणम्

1. निगमनम्

०७ वादादि
०८ निरीक्षणेन ध्यानम्
०९ पादोदकम्
१० उच्छिष्टम्
११ उपदेशः

१२ स्पर्शः

1. विपक्षे भोजने ऽव्यवस्था

१३ शास्त्र-नियतता

१४ त्याग-प्रकारः

1. तामस-त्यागः
2. राजस-त्यागः
3. सात्त्विक-त्यागः

4. चरम-श्लोकार्थः

1. सात्त्विक-त्यागः

2. प्रपत्तिः

1. परित्यज्य
2. एकम्
3. आज्ञा-कैङ्कर्यम्
4. अङ्ग-प्रपत्तिः

3. प्रपन्नेभ्यः सारः

4. नित्य-नैमित्तिक-कर्मणां स्व-तन्त्रापेक्षा

5. त्यज धर्मम् अधर्मञ् च

6. निवृत्ति-धर्मो ऽत्याज्यः

1. भ्रमः
2. भ्रमे परिहासः
3. प्रपत्ति-क्षण-कृत्यता-हान-प्रसङ्गः
4. पापत्व-हान-प्रसङ्गः
5. अनिष्टान्तरम्
6. नियत-निवृत्ति-त्याग-पक्षः
7. सर्व-त्यागेऽपि प्रतिविधानम्
8. आक्षेप-सारः
9. प्रपत्त्य्-अङ्गत्व-निराकृति-पक्षः
10. काम्य-कर्म-त्याग-पक्षः
11. निष्कर्ष-स्तुतिः

१५ क्षमा-याचनम्

१६ बुद्धि-पूर्वकाघाः

1. अभाव-वचन-तात्पर्यम्

1. उपासके साम्यम्

2. दिव्य-प्रबन्धेष्व् अपराध-प्रमाणम्

2. निग्रहेच्छा
3. निग्रह-प्रकारो न फल्गुः
4. पुनः-प्रपदनम्
5. निगमनम्
6. अघ-वारण-प्रशस्तिः
7. प्रपत्ति-स्मरण-प्रयोजनम्

१७ धर्म-निष्ठाभाव-वचनानि

१८ सङ्ग्रहः

1. रहस्यत्रये

१९ उपसंहारः

२६ प्रभाव-रक्षाधिकारः

1. ०१ प्रवेशः
2. ०२ प्रतिज्ञा
3. ०३ कर्म-नाशः

4. ०४ न सर्व-दुःख-निवृत्तिः, भाग्यातिशयः

1. शङ्का

2. लोके स्थापनम्

3. दुःख-दानम्

1. काकोदाहरणम्

5. ०५ स्तुतेर् याथार्थ्यावधिः

1. क्षण-कृते महा-निग्रहवत्
2. नमस्-कार-स्तुतिवत्
3. शास्त्राविरोधे प्रभावासङ्कोचः

6. ०६ अपक्वैस् सङ्गमः

7. ०७ अपक्व-भागवते ऽनपचारः

1. सापेक्ष-प्रशंसा
2. अभागवतेभ्य उच्छ्रायः
3. निगमनम्
4. प्रमाणानि
5. भागवतापचार-तीव्रता
6. अवज्ञा ऽप्य् अपचारः
7. अ-भागवततमाः
8. भागवततम-लक्षणम्

9. भागवत-वेषेषु

1. बक-वृत्ति-निन्दा

8. ०८ नाम-महिमा भक्तेष्व् एव

1. महिमा ऽद्विट्सु

2. देव-प्रवणेषु

3. ब्रह्म-द्विट्सु

1. पूर्व-सुकृत-रहितेषु
2. प्रमाणम्
3. पूर्व-सुकृततस् सद्गतिः

9. ०९ तीर्थ-वास-महिमा

1. अप्रतिकूलेष्व् एव
2. अन्तिम-स्मृतिः
3. निगमनम्

10. १० आनुकूल्य-प्रभावः
11. ११ ईषद्-अनुकूलेषु वृत्तिः
12. १२ उपसंहारः - वर्णनातीतता

३ पद-वाक्य-योजना-विभागः२७ मूलमन्त्राधिकारः
मङ्गलाचरनम्

1. देवः
2. ऋषिः
3. मन्त्रः
4. शिष्यः

मन्त्र-त्रयम्

1. प्रबन्ध-विभाग-प्रतिज्ञा
2. मूल-मन्त्रतो ऽधिकारः
3. द्वयतः फलम् अनुष्ठान-प्रकारश्च
4. चरम-श्लोकतो विधिः
5. भेदः

6. मूलता-क्रमः

1. द्वये मूलमन्त्र-विस्तारः

2. चरम-श्लोके द्वय-विस्तारः

7. धारक-पोषक-भोग्यताः

1. मूल-मन्त्रो धारकः

8. चरम-श्लोकः पोषकः

9. द्वयम् भोग्यम्

मूल-मन्त्र-प्राधान्यम्

1. गुणाः
2. दिव्य-सूरि-स्तुतिः
3. ऋषि-स्तुतिः
4. उपदेशैतिह्यम्

प्रणव-चतुर्थी अन्तरा

स-प्रणवाष्टाक्षरता

1. प्रणवस्याकारः

2. फल-साम्यम्

3. प्रणवाभावे प्रणवार्थ-सङ्ग्रहः

1. अ
2. उ
3. म्

प्रणवार्थः सम्भूय

1. स्वतन्त्रार्थः
2. अविभागेन भगवद्-वाचिता
3. महत्त्वम्
4. आत्म-समर्पणम्
5. शेषत्व-स्वरूपम्

6. विशुद्धिर् आर्था

1. शेषत्व-ज्ञानार्थय् अधिकार-परः

2. उपायार्थे मोक्षपरम्

7. शेषत्वार्थ-विवरणम्

8. वेद-त्रयम्

प्रणवार्थो ऽक्षरशः
अकारः

1. कारण-ब्रह्म

2. विष्णुः

3. रक्षकः, प्रीणकः - व्युत्पत्तेः

1. रक्षकत्व-प्राधान्यम्

2. व्याजापेक्षा

4. पत्नी-सहत्वम् आर्थम्

1. गुणेषु महत्त्वम्
2. मन्त्रे स्थानम्
3. शरणागति-गद्ये ऽजीवता

5. चतुर्थी-विभक्त्य्-ऊहः

6. न जीव-ब्रह्मैक्यम्

चतुर्था अर्थः

1. भर-समर्पण-प्रतिद्वन्द्वी

2. स्वरूप-निरूपणे तादर्थ्यम्

शेषि-प्राधान्यम्

स-पत्नीत्वम्

1. अर्थतः

2. उकारतः

शेषि-शेष-भावः

1. षष्ठी

2. चतुर्थी

अवधारणम्

1. आर्थम्
2. उकारतः
3. तदीय-पर्यन्तता

शरीरता

शेष-जीवो मकारः

1. २५-तमं तत्त्वम्

2. व्युत्पत्तेर् ज्ञातृत्वम्

1. सानन्द-ज्ञानात्मकः
2. अ-सङ्कुचित-ज्ञानवत्ता
3. निर्मलता
4. अनुसन्धेयता
5. जात्य्-एक-वचनम्
6. जीव-व्यक्त्य्-अनुसन्धेयता
7. अहम्-अध्याहारः
8. स-गुणता

3. अस्मत्-सङ्क्षेपः

1. न्यासे विनियोगतः

नमः

1. मकारो जीवः
2. न मम
3. नकार-प्राधान्यम्
4. शेषित्वम् आर्थम्
5. अवधारणम्
6. आर्जवम्

7. मकारानुषङ्गः

1. नान्येषां, न ममापि

8. मदीयानि न मम

1. दुर्-अभिमान-निवारणम्

2. निरुपाधिक-शेषित्वं न

1. ईश्वरानुग्रहतो मित-शेषित्वम्
2. अनित्येच्छा
3. सर्वस्यापि भगवद्-एक-शेषता

9. न मम स्वातन्त्र्यम्

1. व्याजापेक्षा

10. भगवद्-रक्ष्यता
11. भगवत्-सर्व-शेषिता
12. ईश्वरानुग्रहते मिते स्वातन्त्र्य-शेषित्वे

ॐ नमः

1. शेषत्वाभिमतता

2. भागवत-शेषता

1. औचित्यम्
2. मऱ्ऱुम् ओर् दॆय्वम्
3. भगवतोऽपि, स्वेच्छया क्वचित्

नमः शरण-वरणादौ

1. शरण-वरणम्
2. आत्म-समर्पणम्
3. रक्षा-भर-समर्पणे लक्ष्याणि
4. आत्म-समर्पणे लक्ष्याणि

नमस्य् अर्थ-त्रयम्
२८ द्वयाधिकारः
२९ चरमश्लोकाधिकारः

४ संप्रदाय-प्रक्रिया-भागः

1. ३० आचार्यकृत्याधिकारः
2. ३१ शिष्यकृत्याधिकारः
3. ३२ निगमनाधिकारः

Appendix - +Dyugangā द्युगङ्गा

1. Goals ध्येयानि

1. संस्कृतानुवादः

2. Contribution दानम्

1. Title Page

2. Table of Contents

ॐ

(विश्वास-टिप्पनी1)

(मार्जनीया दोषाः (TODO)2)

(English3)

(४२तमाहोबिल-यतिः - गुरुवन्दनम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः - प्रतिज्ञादि5)

(४२तमाहोबिल-यतिः - परिचयः6)

रजस्य-विषया अलेख्या मता अपि,
तदा प्रवचन-धारायां विमताविर्भावम् अभिलक्ष्य लिलेखेमाम्।

इयं देशिकस्यान्तिमप्राया कृतिः - कृतेर् अन्ते स्वजीवन-वर्णने तथेङ्गितम् -

शेषायुष्य् अपि शेषि-दम्पति-दया-दीक्षाम्(=प्रतिज्ञाम्) उदीक्षामहे ।

किञ्च, प्रगत-शिष्येषूत्पन्नान् संशयान् अवलोक्य
ततः परं विरोधिपरिहाराख्यं रहस्यग्रन्थम् अपरम् अप्य् अरचयत्।
चिल्लरे-रहस्य-ग्रन्थेष्व् अत्रानुक्ताः केचन विषया वर्तन्तय् इत्य् अध्येयाः।

अत्र श्रुतिर् नोदाहृतैव मूले -
सम्प्रदाये प्रविष्टानां स्त्री-शूद्राणाम् अप्य् अधिकारोऽत्रास्तीत्य् अतः।
किञ्च सारबोधिनी-व्याख्याने श्रुतय उदाहृताः (मूले तत्र तत्र "आदि"-शब्देन सूचिता इति)।↩︎

ऩकारस्य नकारो वर्तते मूले बहुत्र १-९ अधिकारेषु।
एवं सारबोधिन्याम् ५-९ अधिकारेषु।

स्पानीयो ऽनुवादो बहुत्र न कृतः - यन्त्रसहकृतेन भाषाभिज्ञेन कार्यम्।
हिन्द्य्-अनुवादोऽप्य् अपेक्षितः।

राजगोपालानुवादे क्वचिद् विपरीतार्थाः प्रतिपादिता अस्माभिर् मार्जिताः - तत्र तत्र मार्जनरेखा स्थापिता।↩︎

Translated into English with Introduction and Notes by M. R. Rajagopala Ayyaṅgār, M. A. (Formerly of the Madras Educational Service)
Published by: Agnihothram Rāmanuja Thathachariar,
Kumbakonam.

Archive link.↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीमते हयग्रीवाय नमः ॥
श्रीमते लक्ष्मीनृसिंहपरब्रह्मणे नमः ॥
श्रीमते प्रणतार्तिहरवरदपरब्रह्मणे नमः ॥

श्रीमल्-लक्ष्मी-नृसिंहे कटुतर-निनद-त्रस्त-विश्वाण्ड उग्रे
वीरे दैत्येन्द्र-वक्षो-विदलनमुदिते भीषणे विष्णु-सञ्ज्ञे ।
भूयाद् भक्तिः परा मे ज्वलति सकल-वित्-सार्व-भौमे ऽतिभद्रे
पत्यौ सर्वस्य मृत्योर् मृति-कृति विनतानन्द(→पक्षे वैनतेयो मालोलविग्रहमूलस्थः)-कन्दे मुकुन्दे ॥१॥

वन्दे नृसिंह-जायाम्
अनादि-मायाम् अपोहितुं हेयाम् (→मायाम्) ।
सुललित-सुन्दर-कायां
सुरेन्द्र-गेयां सुरर्षिभिर् ध्येयाम् ॥२॥

वन्दे सूत्रवती-नाथं
विष्वक्सेनम् अहर्निशम् ।
यद्-वेत्र-चलनाद् विघ्ना
विद्रवन्ति दिशो दश ॥ ३ ॥

विचित्रां भगवद् भक्तिं
रूपिणीं रस-वाहिनीम् ।
वन्दे वाग्-अ-परिच्छेद्यां
वकुला-भरणाभिधाम् ॥ ४ ॥

नाथ-यामुन-योगीन्द्र-
सूक्तीर् हृदि विभावये ।
यद्-उपज्ञं यतीन्द्रस्य
ज्ञानं निस्सीम-वैभवम् ॥ ५ ॥

वन्दे यतीन्द्रम् अनिशं
यत्-सूक्त्य्--अ-मृत-वाहिनी ।
संसार-सर्प-सन्दष्ट–
जीव-जीवातुर् अद्भुता ॥ ६ ॥

वेदान्त-सूरि-चरणौ
वन्दिषीय मुहुर्महुः ।
यद्-ध्यान-लेशतस् सार-
शास्त्र-भावो मम स्फुटः ॥ ७ ॥

कालेऽस्मिन् श्री-नृ-सिंहस् स्व-पद-कमल-संसेवन-ध्यान-पूजा-
योग्यान् अन्यान् अ-दृष्ट्वा रघुवर-नयतस् स्वार्चनायाविर् आसीत् ।
आदि-श्रीवण्-शठ-द्विड्--यति-तनुर् इति यस् सम्यग् उत्प्रेक्षितोऽभूत्
जीयात् सोऽयं नृ-कण्ठी-रव-पद-परिचर्यैक-सन्तुष्ट-चित्तः ॥८॥

स्तुति-पुलकाङ्कित-गात्रं
(स्तुति←)नृहरेर् बाष्पाम्बुना लसन्-नेत्रम् ।
वन्दे शठ-रिपु-रामा-
वरज-मुनीन्द्रं मदीय-कुल-नाथम् ॥९॥

दान-विनिर्जित-कल्पं(→वृक्षं)
दयालुम् अनघं दमादि-गुण-पूर्णम् ।
श्री-रङ्ग-नाथ-योगि-
प्रवरम् अहं भावये गुरूत्तंसम् ॥१०॥

वीर-रघ्व्-ईट्-छठा-राति-
योगिराजं भजे ऽनिशम् ।
ज्ञानानुष्ठान-वैराग्य-
वारिधिं मम शेवधिम्(=सम्पत्) ॥११॥

यो ऽसाव् आचार्य-भक्तौ मधुर-कविर् इति प्रोच्यते सर्वलोकैः
विष्णोर् भक्तौ तथा यं कथयति जनता कारि(←शठारिपिता)-सूनोस् समानम् ।
श्रीभाष्यादि-प्रचारे यति-पतिर् इति यं मेनिरे पण्डिताग्र्याः
सो ऽयं जेजीयतां श्री-नर-हरि-शठ-जिद्-योगि-राजो दयालुः ॥१२॥

लक्ष्मी-नृ-हरि-शठ-द्विड्-
यति-पति-चरणौ व्रजामि शरणम् अहम् ।
यत्-परिचरणाद् आत्तो
ब्रह्मानुभवोऽप्य् अहो मयाऽत्रैव ॥१३॥

काञ्चन-कृष्णाभिख्यां
करुणाम् इव रूपिणीं क्षमा-मुख्याम् ।
अपि(←अतः) सञ्चरणवतीं मे
प्रपत्तिविद्यां भजे सदा हृद्याम् ॥१४॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीमते हयग्रीवाय नमः ॥
श्रीमते लक्ष्मीनृसिंहपरब्रह्मणे नमः ॥
श्रीमते प्रणतार्तिहरवरदपरब्रह्मणे नमः ॥

श्रीमल्-लक्ष्मी-नृसिंहे कटुतर-निनद-त्रस्त-विश्वाण्ड उग्रे
वीरे दैत्येन्द्र-वक्षो-विदलनमुदिते भीषणे विष्णु-सञ्ज्ञे ।
भूयाद् भक्तिः परा मे ज्वलति सकल-वित्-सार्व-भौमे ऽतिभद्रे
पत्यौ सर्वस्य मृत्योर् मृति-कृति विनतानन्द(→पक्षे वैनतेयो मालोलविग्रहमूलस्थः)-कन्दे मुकुन्दे ॥१॥

वन्दे नृसिंह-जायाम्
अनादि-मायाम् अपोहितुं हेयाम् (→मायाम्) ।
सुललित-सुन्दर-कायां
सुरेन्द्र-गेयां सुरर्षिभिर् ध्येयाम् ॥२॥

वन्दे सूत्रवती-नाथं
विष्वक्सेनम् अहर्निशम् ।
यद्-वेत्र-चलनाद् विघ्ना
विद्रवन्ति दिशो दश ॥ ३ ॥

विचित्रां भगवद् भक्तिं
रूपिणीं रस-वाहिनीम् ।
वन्दे वाग्-अ-परिच्छेद्यां
वकुला-भरणाभिधाम् ॥ ४ ॥

नाथ-यामुन-योगीन्द्र-
सूक्तीर् हृदि विभावये ।
यद्-उपज्ञं यतीन्द्रस्य
ज्ञानं निस्सीम-वैभवम् ॥ ५ ॥

वन्दे यतीन्द्रम् अनिशं
यत्-सूक्त्य्--अ-मृत-वाहिनी ।
संसार-सर्प-सन्दष्ट–
जीव-जीवातुर् अद्भुता ॥ ६ ॥

वेदान्त-सूरि-चरणौ
वन्दिषीय मुहुर्महुः ।
यद्-ध्यान-लेशतस् सार-
शास्त्र-भावो मम स्फुटः ॥ ७ ॥

कालेऽस्मिन् श्री-नृ-सिंहस् स्व-पद-कमल-संसेवन-ध्यान-पूजा-
योग्यान् अन्यान् अ-दृष्ट्वा रघुवर-नयतस् स्वार्चनायाविर् आसीत् ।
आदि-श्रीवण्-शठ-द्विड्--यति-तनुर् इति यस् सम्यग् उत्प्रेक्षितोऽभूत्
जीयात् सोऽयं नृ-कण्ठी-रव-पद-परिचर्यैक-सन्तुष्ट-चित्तः ॥८॥

स्तुति-पुलकाङ्कित-गात्रं
(स्तुति←)नृहरेर् बाष्पाम्बुना लसन्-नेत्रम् ।
वन्दे शठ-रिपु-रामा-
वरज-मुनीन्द्रं मदीय-कुल-नाथम् ॥९॥

दान-विनिर्जित-कल्पं(→वृक्षं)
दयालुम् अनघं दमादि-गुण-पूर्णम् ।
श्री-रङ्ग-नाथ-योगि-
प्रवरम् अहं भावये गुरूत्तंसम् ॥१०॥

वीर-रघ्व्-ईट्-छठा-राति-
योगिराजं भजे ऽनिशम् ।
ज्ञानानुष्ठान-वैराग्य-
वारिधिं मम शेवधिम्(=सम्पत्) ॥११॥

यो ऽसाव् आचार्य-भक्तौ मधुर-कविर् इति प्रोच्यते सर्वलोकैः
विष्णोर् भक्तौ तथा यं कथयति जनता कारि(←शठारिपिता)-सूनोस् समानम् ।
श्रीभाष्यादि-प्रचारे यति-पतिर् इति यं मेनिरे पण्डिताग्र्याः
सो ऽयं जेजीयतां श्री-नर-हरि-शठ-जिद्-योगि-राजो दयालुः ॥१२॥

लक्ष्मी-नृ-हरि-शठ-द्विड्-
यति-पति-चरणौ व्रजामि शरणम् अहम् ।
यत्-परिचरणाद् आत्तो
ब्रह्मानुभवोऽप्य् अहो मयाऽत्रैव ॥१३॥

काञ्चन-कृष्णाभिख्यां
करुणाम् इव रूपिणीं क्षमा-मुख्याम् ।
अपि(←अतः) सञ्चरणवतीं मे
प्रपत्तिविद्यां भजे सदा हृद्याम् ॥१४॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीमते हयग्रीवाय नमः ॥
श्रीमते लक्ष्मीनृसिंहपरब्रह्मणे नमः ॥
श्रीमते प्रणतार्तिहरवरदपरब्रह्मणे नमः ॥

श्रीमल्-लक्ष्मी-नृसिंहे कटुतर-निनद-त्रस्त-विश्वाण्ड उग्रे
वीरे दैत्येन्द्र-वक्षो-विदलनमुदिते भीषणे विष्णु-सञ्ज्ञे ।
भूयाद् भक्तिः परा मे ज्वलति सकल-वित्-सार्व-भौमे ऽतिभद्रे
पत्यौ सर्वस्य मृत्योर् मृति-कृति विनतानन्द(→पक्षे वैनतेयो मालोलविग्रहमूलस्थः)-कन्दे मुकुन्दे ॥१॥

वन्दे नृसिंह-जायाम्
अनादि-मायाम् अपोहितुं हेयाम् (→मायाम्) ।
सुललित-सुन्दर-कायां
सुरेन्द्र-गेयां सुरर्षिभिर् ध्येयाम् ॥२॥

वन्दे सूत्रवती-नाथं
विष्वक्सेनम् अहर्निशम् ।
यद्-वेत्र-चलनाद् विघ्ना
विद्रवन्ति दिशो दश ॥ ३ ॥

विचित्रां भगवद् भक्तिं
रूपिणीं रस-वाहिनीम् ।
वन्दे वाग्-अ-परिच्छेद्यां
वकुला-भरणाभिधाम् ॥ ४ ॥

नाथ-यामुन-योगीन्द्र-
सूक्तीर् हृदि विभावये ।
यद्-उपज्ञं यतीन्द्रस्य
ज्ञानं निस्सीम-वैभवम् ॥ ५ ॥

वन्दे यतीन्द्रम् अनिशं
यत्-सूक्त्य्--अ-मृत-वाहिनी ।
संसार-सर्प-सन्दष्ट–
जीव-जीवातुर् अद्भुता ॥ ६ ॥

वेदान्त-सूरि-चरणौ
वन्दिषीय मुहुर्महुः ।
यद्-ध्यान-लेशतस् सार-
शास्त्र-भावो मम स्फुटः ॥ ७ ॥

कालेऽस्मिन् श्री-नृ-सिंहस् स्व-पद-कमल-संसेवन-ध्यान-पूजा-
योग्यान् अन्यान् अ-दृष्ट्वा रघुवर-नयतस् स्वार्चनायाविर् आसीत् ।
आदि-श्रीवण्-शठ-द्विड्--यति-तनुर् इति यस् सम्यग् उत्प्रेक्षितोऽभूत्
जीयात् सोऽयं नृ-कण्ठी-रव-पद-परिचर्यैक-सन्तुष्ट-चित्तः ॥८॥

स्तुति-पुलकाङ्कित-गात्रं
(स्तुति←)नृहरेर् बाष्पाम्बुना लसन्-नेत्रम् ।
वन्दे शठ-रिपु-रामा-
वरज-मुनीन्द्रं मदीय-कुल-नाथम् ॥९॥

दान-विनिर्जित-कल्पं(→वृक्षं)
दयालुम् अनघं दमादि-गुण-पूर्णम् ।
श्री-रङ्ग-नाथ-योगि-
प्रवरम् अहं भावये गुरूत्तंसम् ॥१०॥

वीर-रघ्व्-ईट्-छठा-राति-
योगिराजं भजे ऽनिशम् ।
ज्ञानानुष्ठान-वैराग्य-
वारिधिं मम शेवधिम्(=सम्पत्) ॥११॥

यो ऽसाव् आचार्य-भक्तौ मधुर-कविर् इति प्रोच्यते सर्वलोकैः
विष्णोर् भक्तौ तथा यं कथयति जनता कारि(←शठारिपिता)-सूनोस् समानम् ।
श्रीभाष्यादि-प्रचारे यति-पतिर् इति यं मेनिरे पण्डिताग्र्याः
सो ऽयं जेजीयतां श्री-नर-हरि-शठ-जिद्-योगि-राजो दयालुः ॥१२॥

लक्ष्मी-नृ-हरि-शठ-द्विड्-
यति-पति-चरणौ व्रजामि शरणम् अहम् ।
यत्-परिचरणाद् आत्तो
ब्रह्मानुभवोऽप्य् अहो मयाऽत्रैव ॥१३॥

काञ्चन-कृष्णाभिख्यां
करुणाम् इव रूपिणीं क्षमा-मुख्याम् ।
अपि(←अतः) सञ्चरणवतीं मे
प्रपत्तिविद्यां भजे सदा हृद्याम् ॥१४॥↩︎

१ अर्थानुशासन-विभागः

०० गुरु-परंपरा-सारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

०० श्रीगुरुपरंपरासारः
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
श्रीमान् वेङ्कटनाथार्यः कवितार्किककेसरी ।
वेदान्ताचार्यवर्यो मे सन्निधत्तां सदा हृदि ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

सीर्(=सुगुणः)-ऒण्ड्रु(=प्राप्त)--तूप्-पुल्(=दर्भ[-कुल])-- तिरु-वेङ्गडम्-उडैयान्
पार्(=भू)-ऒण्ड्रच्(=प्राप्त) चॊन्न पऴ-मॊऴियुळ्(=भाषॆयुळ्) - ओर् ऒण्ड्रु(=प्राप्त) …
तानेय् अमैयादो(=नालम्)? तारणियिल्(=धरणियिल्) वाऴ्वार्क्कु,
वान्(=खं) एऱप्-पोम् अळवुम्(=यावत्) वाऴ्वु(=जीवातुः).
(लोकाचार्य-प्रणीतम् इति प्रतीतिः।)

(मूलम् (त॰प॰)4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

गुरुभ्यस् तद्-गुरुभ्यश् च
नमो-वाकम् अधीमहे(→वीप्सायाम्) ।
वृणीमहे च तत्राद्यौ
दं-पती जगतां पती(→शेषिणौ) ॥ १ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)5)

(English6)

(English es7)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

(सम्प्रदायोक्त-काल-क्रमेण) पॊय्गै(=सरः)-मुनि, (देव-स्मृत्या शिथिल-गात्रो) भूतत्तार्, (भक्त्युन्माद-गृहीत इव) पेय्-आऴ्वार् (इत्य् अयोनिजाः), तण्- पॊरुनल्(=ताम्रपर्णी)-वरुङ् कुरुक(ग्राम)+ईशऩ्(=नम्माऴ्वार्, तत्-पारतन्त्र्यवऩ्[^व्-म्]-मधुरकवि-सहितः ), (आण्डाळ्-सहित-)विष्णु-चित्तऩ्, (रामायण-निमज्जनेन, +अनुष्ठानात्, भागवतभक्त्या) तुय्य(=शुद्ध) कुल-शेखरऩ्, (कृति-द्वय[^व्१]-रचन-व्यक्त-देशिकाभिमान-पात्रत्वान्) नम् पाण-नाथऩ् (इति पञ्चम-कुलः), तॊण्डर्(=भक्त)-अडिप्-पॊडि(=रेणुः), मऴिसै(-ग्राम)-वन्द (भार्गव-मुनिपुत्र-)सोति(←ज्योतिः, यद् अग्र-पूजा-विवादे व्यक्तम्), वैयम्(=विश्वम्) ऎल्ला मऱै(=वेद) विळङ्ग(=प्रकाशक) वाळ्(=खड्गं) वेल् एन्दु मङ्गैयर्(=मङ्गै-प्रजानां) कोऩ्(=राजा) ऎऩ्ऱ् इवर्गळ् -मगिऴ्न्दु(=उल्लासेन) पाडुम्, सॆय्य(=ऋजु [लक्षणाद्य्-अनपेक्षत्वात्])-तमिऴ्-मालैगळ् नाम् (द्राविड-श्रीवैष्णवर्गळ्) तॆळियव्(=तिळिदु [गुरुमुखेन]) ओदित्, तॆळियाद मऱै(=वेद) निलङ्गळ्(=) +तॆगिऩ्ऱोम्(जानीमः) ए. (1)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (त॰प॰)10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

(मधुरकवि-श्लोक-दशक-प्रतिपादिताचार्यानुग्रह-लाभाः- ) इन्बत्तिल्(=तुष्टौ), इऱैञ्जुदलिल्(=प्रणिपाते), इसैयुम्(=अङ्गीकृत) पेऱ्ऱिल्(=अर्थवरे), इगऴाद(=नीचेतर) पल्ल् उऱविल्(=बन्धुत्वे), इ-रागम् माऱ्ऱिल्, तऩ्-पऱ्ऱिल्(=स्नेहे), विनै(=पाप)-विलक्किल्(=निवर्तने), +तगव्(=कृपा)-ओक्कत्तिल्(=आधिक्ये) तत्तुवत्तैय् उणर्त्तुदलिल्(=निश्चयने), तऩ्-मैयाक्किल्(=तन्मयत्वे), अन्बर्क्केय्(=स्निग्धेभ्य) अवतरिक्कुम् आय(ऩ्)(=गोपस्य) निऱ्‌कव्(=स्थितौ) अरु(=धर्म)-मऱैगळ्(=छन्दांसि←आच्छादने) तमिऴ् सॆय्दाऩ्-ताळे(=पादौ) कॊण्डु, तुन्ब्(=दुष्ट)-अऱ्ऱ(=इतर) मधुरकवि तोऩ्ऱक्(=स्पष्टं) काट्टुऩ् तॊल्(=प्राचीन)-वऴिये नल्-वऴिगळ् ([मुमुक्षु-])तुणिवार्कट्क्(=धीरेभ्यः) ए. (2)

(विश्वास-टिप्पनी11)

(English12)

(Español13)

(मूलम् (त॰प॰)14)

ŚRĪMADRAHASYATRAYASĀRAM

A BRIEF ACCOUNT OF THE SUCCESSION OF ĀCĀRYAS↩︎

Śrīmadrahasyatrayasāram

Una breve descripción de la sucesión de ācāryas↩︎

०० श्रीगुरुपरंपरासारः
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
श्रीमान् वेङ्कटनाथार्यः कवितार्किककेसरी ।
वेदान्ताचार्यवर्यो मे सन्निधत्तां सदा हृदि ॥↩︎

सीरॊण्ड्रु तूप्पुल् तिरुवेङ्गडमुडैयान्
पारॊण्ड्रच्चॊन्न पऴमॊऴियुळ् - ओरॊण्ड्रु
तानेयमैयादो तारणियिल् वाऴ्वार्क्कु
वानेऱप्पोमळवुम् वाऴ्वु.↩︎

गुरुभ्यस्तद्गुरुभ्यश्च नमोवाकमधीमहे ।
वृणीमहे च तत्राद्यौ दंपती जगतां पती ॥ १ ॥↩︎

(With due devotion) we repeat the expression of adoration to our gurus
and likewise to their gurus;
and among these (latter),
we pray for the grace of the Primaeval Couple (Nārāyaṇa and Lakṣmī ),
the twin śeṣīs6 of all the worlds
(so that they may be both the end to be attained by us
and the means of attaining it).↩︎

(With due devotion) we repeat the expression of adoration to our gurus
and likewise to their gurus;
and among these (latter),
we pray for the grace of the Primaeval Couple (Nārāyaṇa and Lakṣmī ),
the twin śeṣīs7 of all the worlds
(so that they may be both the end to be attained by us
and the means of attaining it).↩︎

Having carefully studied the beautiful hymns
sung with delight in Tamil by seers,
we have come to understand the real meaning of the regions of the Upaniṣads which are otherwise difficult to comprehend -
seers known as Poygai Muni, Bhutamuni, Peyalvar, Kurugesan (Nammalvar) who was born on the banks of the cool Tamraparni, 8 Viṣṇu cittan, the pure-minded Kulasekhara, our Pananathan, Thondaradippodi, the splendour that appeared in Mazhisai ( Tirumazhisai alvar) and the prince of Maṅgai armed with sword and spear for making bright the path of the Vedas throughout the world.↩︎

Habiendo estudiado cuidadosamente
los hermosos himnos cantados con deleite
en tamil por los videntes, Hemos llegado a comprender
el verdadero significado de las regiones de los Upaniṣads
que de otro modo son difíciles de comprender -
videntes conocido como Poygai Muni, Bhutamuni, Peyalvar,
Kurugesan (Nammalvar) quien nació a orillas del fría Tamraparni, 9
Viṣṇu cittan, la mentalidad pura Kulasekhara, nostro Pananathan, Thondaradippodi,
El esplendor que apareció en Mazhisai ( Tirumazhisai Alvar)
y el Príncipe de Maṅgai armado con espada y lanza
por hacer brillante el camino de los Vedas en todo el mundo.↩︎

पॊय्गै मुनिबूदत्तार् पेयाऴ्वार् तण्
पॊरुनल्वरुङ्गुरुगेसऩ् विट्टुसित्तऩ्,
तुय्य कुलसेगरऩ् नम्बाण नादऩ्
तॊण्डरडिप्पॊडि मऴिसै वन्दसोदि,
वैयमॆल्लामऱै विळङ्ग वाळ् वेलेन्दु मङ्गैयर् कोनॆऩ्ऱिवर्गळ् मगिऴ्न्दु पाडुम्,
सॆय्यदमिऴ् मालैगळ् नाम् तॆळिय वोदित्
तॆळियादमऱै निलङ्गळ्तॆगिऩ्ऱोमे. (1)↩︎

प्रप्रत्ताव् अप्य् आचार्यम् अन्तरा महाविश्वासं दुस्साध्यम् इति वदन्ति।↩︎

To those who venture to attain release from the bondage of saṁsāra,
the ancient path indicated to us by the spotless Madhurakavi by his own example is the only safe12 path,
for while there is Śrīkṛṣṇa, the great cowherd, who incarnated solely for the sake of his devotees to confer bliss on them, to be their refuge, to be their final goal, to stand in relation to them as mother, father, brother and so on,
to change their desire for the pleasures of this world into a desire for Himself, to remove all their sins, to show them infinite compassion, to reveal the truth, and so also to bring about in them a likeness to Himself - while there is Śrīkṛṣṇa ever ready to do all this,13
he sought only the feet of the sage Satagopa (Nammālvār) who rendered in Tamil the truths contained in the Vedas which are otherwise hard to understand.↩︎

A aquellos que se aventuran a alcanzar la liberación de la esclavitud de Saṁsāra,
El camino antiguo que nos indica el impecable Madhurakavi
por su propio ejemplo es el único camino seguro 13,

Porque mientras está śrīkṛṣṇa, el gran trato,
que encarnó únicamente por el bien de sus devotos para otorgarles la dicha, para ser su refugio, ser su objetivo final, para pararse en relación con ellos como madre, padre, hermano etcétera,
Cambiar su deseo de los placeres de este mundo
en un deseo por sí mismo,
eliminar todos sus pecados,
mostrarles una compasión infinita, revelar la verdad,
y así también para provocarles una imagen para sí mismo,
mientras que está Śrīkṛṣṇa alguna vez listo para hacer todo esto, 14

Solo buscó los pies de la sabia Satagopa (Nammālvār)
que hizo en tamil las verdades contenidas en los Vedas
que de otro modo son difíciles de entender.↩︎

इन्बत्तिलिऱैञ्जुदलिलिसैयुम् पेऱ्ऱि
लिगऴाद पल्लुऱविलिरागम् माऱ्ऱिल्,
तन्बऱ्ऱिल् विनैविलक्किऱ्ऱगवोक्कत्तिऩ्
ऱत्तुवत्तै युणर्त्तुदलिऱ्ऱन्मैयाक्किल्,
अन्बर्क्के यवदरिक्कु मायनिऱ्‌क
वरुमऱैगळ् तमिऴ् सॆय्दाऩ् ताळे कॊण्डु,
तुन्बऱ्ऱ मदुरगवि तोऩ्ऱक्काट्टुऩ्
दॊल्वऴिये नल्वऴिगळ् तुणिवार्गट्के. (2)↩︎

आचार्यापेक्षा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पापिष्ठः क्षत्रबन्धुश्च
पुण्डरीकश्च (आपद्य् अपि) पुण्यकृत् ।
आचार्यवत्तया मुक्तौ
तस्मादाचार्यवान् भवेत् ॥”
(पुण्यपापे लीलाविभूताव् एव भोक्तव्ये, न मोक्षवत् परमपदे। )

ऎऩ्ऱु आचार्यवत्तैये
सर्वरुक्कुम् मोक्षकारणम् ऎऩ्ऱ् अऱुदिय्(=निश्चित्य) इट्टार्गळ् .

(विश्वास-टिप्पनी3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुवुक्कु आचार्य-वंशम् भगवान् अळवुं सॆल्ल(=यावत्) अनुसन्धिक्क वेणुम् ऎऩ्ऱ् (श्रुतियिल्) ओदप्-पट्टदु.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

To those who venture to attain release from the bondage of saṁsāra,
the ancient path indicated to us by the spotless Madhurakavi by his own example is the only safe1 path,
for while there is Śrīkṛṣṇa, the great cowherd, who incarnated solely for the sake of his devotees to confer bliss on them, to be their refuge, to be their final goal, to stand in relation to them as mother, father, brother and so on,
to change their desire for the pleasures of this world into a desire for Himself, to remove all their sins, to show them infinite compassion, to reveal the truth, and so also to bring about in them a likeness to Himself - while there is Śrīkṛṣṇa ever ready to do all this,2
he sought only the feet of the sage Satagopa (Nammālvār) who rendered in Tamil the truths contained in the Vedas which are otherwise hard to understand.↩︎

A aquellos que se aventuran a alcanzar la liberación de la esclavitud de Saṁsāra,
El camino antiguo que nos indica el impecable Madhurakavi
por su propio ejemplo es el único camino seguro 2,

Porque mientras está śrīkṛṣṇa, el gran trato,
que encarnó únicamente por el bien de sus devotos para otorgarles la dicha, para ser su refugio, ser su objetivo final, para pararse en relación con ellos como madre, padre, hermano etcétera,
Cambiar su deseo de los placeres de este mundo
en un deseo por sí mismo,
eliminar todos sus pecados,
mostrarles una compasión infinita, revelar la verdad,
y así también para provocarles una imagen para sí mismo,
mientras que está Śrīkṛṣṇa alguna vez listo para hacer todo esto, 3

Solo buscó los pies de la sabia Satagopa (Nammālvār)
que hizo en tamil las verdades contenidas en los Vedas
que de otro modo son difíciles de entender.↩︎

क्षत्रबन्धुर् भ्रष्टक्षत्रियो वनलुण्ठको ऽकस्मात्
तटाके स्खलितम् ऋषिं रक्षितुं
प्रेरणां लेभे।
तत्-प्रतिचिकीर्षया "सन्मार्गप्रवर्तनानेच्छायाम् अपि
गोविन्दनाम स्मर" इत्य् उपदिष्टः।
पुनः पुनस् तन्नाम स्मरति स्म।
कालक्रमेण +आचार्यं लब्ध्वा
जन्मान्तरे भक्तिमार्गेण मुक्तः।↩︎

It is said in the Smṛtis: "Kṣatrabandhu4 , who was the worst of sinners, and Puṇḍarīka5 , the virtuous - both of them obtained mokṣa or release from bondage by virtue of their having ācāryas." It is thus declared that in the case of every one, the only means of securing mokṣa is to have an ācārya.↩︎

Se dice en los Smṛtis:
"Kṣatrabandhu 5, que fue el peor de los pecadores,
y puṇḍarīka 6, los virtuosos,
ambos obtuvieron mokṣa o liberaron de la esclavitud
por virtud de tener ācāryas".
Por lo tanto, se declara que en el caso de cada uno,
el único medio de asegurar mokṣa es tener un ācārya.↩︎

“पापिष्ठः क्षत्रबन्धुश्च पुण्डरीकश्च पुण्यकृत् । आचार्यवत्तया मुक्तौ तस्मादाचार्यवान् भवेत् ॥” ऎऩ्ऱु आचार्यवत्तैये सर्वरुक्कुम् मोक्षकारणमॆऩ्ऱऱुदियिट्टार्गळ्.↩︎

To the man desirous of mokṣa , the line of ācāryas is stated in the śruti7 to extend upward even to the Supreme Bhagavān for purposes of meditation.↩︎

Al hombre deseoso de Mokṣa,
la línea de ācāryas se indica en el Śruti 8
para extenderse incluso al supremo Bhagavān
para fines de meditación.↩︎

मुमुक्षुवुक्कु आचार्य-वंशम् भगवानळवुञ्जॆल्ल अनुसन्धिक्कवेणुमॆऩ्ऱोदप्पट्टदु.↩︎

भगवान्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तम् इमं सर्व-संपन्नम्
आचार्यं पितरं गुरुम्”
(इति सहदेवेन राजसूययागाग्रपूजाप्रसङ्गे प्रत्याक्षिपद्भ्यो वामपादं प्रसार्योक्तं रोषेण)

ऎऩ्ऱुम्,

“ममाप्य् अखिल लोकानां
गुरुर् नारायणो गुरुः”

ऎऩ्ऱुम्,

“त्वमेव बन्धुश् च गुरुस् त्वमेव”

ऎऩ्ऱुम्,

“गुरुर् असि, (मानुष-गुरु-वैलक्षण्येन) गतिश् चासि जगताम्”
(यामुनेन स्तोत्ररत्ने)

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप्-पडिये(=प्रकारेण) सर्वलोकत्तुक्कुम् परमाचार्यन् आऩ सर्वेश्वरऩ्

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मावुक्क् अडियिले(=मूले) वेदङ्गळैक् कॊडुत्तुम्,
अवऱ्ऱिऱ्‌कु अपहारम् पिऱन्द-पोदु
मीट्टुक्(=प्रति) कॊडुत्तुम्,
इवऩ् मुखमाग शास्त्रङ्गळैप् प्रवर्तिप्पित्तुम्,

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् पुत्रर्गळ् आऩ सनत्-कुमारादिगळै

“स्वयम् आगत-विज्ञाना
निवृत्तिं धर्ममास्थिताः”

ऎऩ्ऩुम्-पडि पण्णि
अवर्गळ् मुखङ्गळाले हित(→उपाय)-प्रवर्तनं पण्णुवित्तुम्,

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिये मऱ्ऱुम्(=पुनः) नारद-पराशर-शुक-शौनकादि-गळ् आऩ पल महर्षिगळैय् इट्टु
अध्यात्म-संप्रदायङ् कुलैयाद(=नाशमागद)-पडि नडत्तियुम्,

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“कृष्णद्वैपायनं व्यासं
विद्धि नारायणं प्रभुम् ।
को ह्य् अन्यो भुवि मैत्रेय
महाभारत-कृद् भवेत्”

ऎऩ्ऱुम् (अनुमान-वचनम्),

“महर्षेः (नाम्नः) कीर्तनात् तस्य
भीष्मः प्राञ्जलिर् अब्रवीत्”

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱ-पडि निऱ्‌किऱ(=स्थितस्य) व्यासादिगळै अनुप्रवेशित्तु (न तु साक्षाद् अवतीर्य)
महाभारत-शारीरकादिगळैप् प्रवर्तिप्पित्तुम्, (5)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(ब्रह्म-बोधक-)हंस-मत्स्य-हयग्रीव-- (पराकर्षण-हेतुक-द्विधावतीर्ण--अष्टाक्षरबोधक-)नर-नारायण--गीताचार्याद्य्-अवतारङ्गळाले ताऩे वॆळि (अनुप्रवेशं विना) **निऩ्ऱु** तत्व-हितङ्गळैप्(=उपायान्) **प्रकाशिप्पित्तुम्**,

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् अरुळिच् चॆय्द अर्थङ्गळैय् ऎल्लाम्
श्रीभीष्मर् मुदल् आऩ ज्ञानाधिकरैय् इट्टु मूदलिप्पित्तुम्(=प्रमाणीकृत्य),

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य
वक्ता नारायणः स्वयम्”

ऎऩ्गिऱप् पडिये
अडियिले(=मूले) ताऩ् अरुळिच् चॆय्द भगवच्छास्त्रत्तै

“ब्राह्मणैः क्षत्रियैर् वैश्यैश्
शूद्रैश् च कृतलक्षणैः ।
अर्चनीयश् च सेव्यश् च
नित्य-युक्तैः स्वकर्मसु ॥
सात्वतं विधिम् आस्थाय
(नाशे पुनः) गीतस् संकर्षणेन यः (सङ्कर्षणकाण्डे विधिः)।
द्वापरस्य युगस्यान्ते
आदौ कलियुगस्य च ॥”

ऎऩ्गिऱप् पडिये
अवसरङ्गळिले (पूर्वोक्तम् अपि) आविष्करित्तुम्,

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पूर्वोत्पन्नेषु भूतेषु
तेषु तेषु कलौ प्रभुः ।
अनुप्रविश्य कुरुते
यत्-समीहितम् अच्युतः ॥”

ऎऩ्गिऱप् पडिये
पराङ्कुश(=शठकोपसूरि)-परकालादि(=मङ्गै-आदि)-रूपत्ताले
अभिनवम् आगव् ऒरु (गोदा-मधुरकवी तद्-गुर्वोः समावेश्य दिव्यसूरि-दशक-रूपेण) दशावतारम् पण्णि
मेघङ्गळ् समुद्र-जलत्तै वाङ्गि
(लवणम् अन्तरा) सर्वोपजीव्यम् आऩ तण्णीर् आग उमिऴुम्(=निष्ठीवनम्)-आप्-पोले
वेदार्थङ्गळिल् वेण्डुम् सारतमांशत्तै सर्वरुक्कुम् अधिकरिक्कल् आऩ (द्रमिड-)भाषैयाले
संग्रहित्तुक् काट्टियुम्,

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडित् ताऩ् प्रवर्तिप्पित्त सत्-पथत्तुक्कु
(चार्वाकवत्) प्रकटर् आयुम्, (अद्वैतिवत्) प्रच्छन्नर् आयुम् इरुन्दुळ्ळ पाषण्डिगळाल् उपरोधम् वारामैक्क्(=वरामैक्क्) आग

“साक्षान् नारायणो देवः
कृत्वा मर्त्यमयीं तनुम् ।
मग्नान् उद्धरते लोकान्
कारुण्याच् छास्त्र-पाणिना (शस्त्रपाणिनेव राजा) ॥” (5)

ऎऩ्ऱुम्

"पीतकव्(→क्षौम)-आडैप्(=वस्त्र)-पिरानार्(=उपकारक) पिरम(=ब्रह्म)-गुरुव् आगि वन्दु"

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱ पडिये
(व्याकरण-रचनेनापि) अगस्त्य-सेवितमान देशत्तिले
अनेक देशिकापदेशत्तालेय् अवतरित्त् अरुळिऩाऩ्.

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तैक् कणिसित्तु(=गणिसित्तु)

“(अग्नौ पद्मम् इव) कलौ खलु भविष्यन्ति
नारायण-परायणाः ।
क्वचित् क्वचिन् महाभागा
द्रमिडेषु च भूरिशः ॥
ताम्रपर्णी-नदी यत्र
कृत-माला(=वैगै-काञ्चीसमीपिनी) पयस्विनी(=पालार्) ।
कावेरी च (तुलायां गङ्गाया अप्य् आधिक्यान्) महाभागा
प्रतीची च महा-नदी(=पॆरियार्) ॥”

ऎऩ्ऱु महर्षि (शुकऩ्) अरुळिच् चॆय्दाऩ्.

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

To the man desirous of mokṣa , the line of ācāryas is stated in the śruti1 to extend upward even to the Supreme Bhagavān for purposes of meditation.↩︎

Al hombre deseoso de Mokṣa,
la línea de ācāryas se indica en el Śruti 2
para extenderse incluso al supremo Bhagavān
para fines de meditación.↩︎

The Supreme Lord is the foremost of all ācāryas, as may be seen from the following passages -

"Him[^f8] 3 (Śrīkṛṣṇa) who is possessed of all excellences, who is the ācārya4 , father and guru",

"Nārāyaṇa 5 who is the guru of all the world is also my guru",

"Thou6 art my kinsman, and Thou art my guru",

and

"Thou art7 the guru of all the worlds and likewise their goal".

↩︎

El Señor Supremo es el principal de todos los ācāryas,
como se puede ver en los siguientes pasajes -

"Él [^f8] 4 (śrīkṛṣṇa) que posee todas las excelencias, que es el ācārya 5, padre y guru", ",

"Nārāyaṇa 6 quien es el gurú de todo el mundo
también es mi guru",

"Tú 7 eres mi pariente, y tú eres mi guru",

y

"Tú eres 8 el gurú de todos los mundos
y de la misma manera su objetivo".

↩︎

“तमिमं सर्वसंपन्नमाचार्यं पितरं गुरुम्” ऎऩ्ऱुम्, “ममाप्यखिल लोकानां गुरुर्नारायणो गुरुः” ऎऩ्ऱुम्, “त्वमेव बन्धुश्च गुरुस्त्वमेव” ऎऩ्ऱुम्, “गुरुरसि गतिश्चासि जगताम्” ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप्पडिये सर्वलोकत्तुक्कुम् परमाचार्यऩाऩ सर्वेश्वरऩ्↩︎

It is He that, at the beginning, vouchsafed the Vedas to Brahma
and when they were stolen, brought them back to him
and through him spread their knowledge in the world.↩︎

Es él quien, al principio, se atribuyó a los Vedas a Brahma
y cuando fueron robados, los trajeron de vuelta a él
y a través de él difundió su conocimiento en el mundo.↩︎

ब्रह्मावुक्कडियिले वेदङ्गळैक् कॊडुत्तुम्,
अवऱ्ऱिऱ्‌कु अपहारम् पिऱन्द-पोदु मीट्टुक्कॊडुत्तुम्,
इवऩ् मुखमाग शास्त्रङ्गळैप् प्रवर्तिप्पित्तुम्,↩︎

It is He that blessed Brahma's sons, Sanatkumāra and others,
to understand9 all truths by themselves
and to follow the path of renunciation.
Through them He revealed the means of attaining salvation.↩︎

Es él quien bendijo a los hijos de Brahma, Sanatkumāra y otros,
para comprender 10 todas las verdades por sí mismos
y seguir el camino de la renuncia.
A través de ellos reveló
los medios para alcanzar la salvación.↩︎

इवऩ् पुत्रर्गळाऩ सनत्कुमारादिगळै “स्वयमागत-विज्ञाना निवृत्तिं धर्ममास्थिताः” ऎऩ्ऩुम्बडि पण्णि अवर्गळ् मुखङ्गळाले हित-प्रवर्तनं पण्णुवित्तुम्,↩︎

It is Bhagavān who, later by the agency of such great seers as Nārada , Parāśara, Śuka and Soubaka, maintained intact the tradition of the Upaniṣads.↩︎

Es Bhagavān quien, más tarde por la agencia de los grandes videntes como Nārada, Parāśara, Śuka y Soubaka, mantuvieron intacta la tradición de los Upaniṣads.↩︎

इप्पडिये मऱ्ऱुम् नारद-पराशर-शुक-शौनकादि-गळाऩ पल महर्षिगळैयिट्टु अध्यात्म-संप्रदायङ्गुलैयादबडि नडत्तियुम्,↩︎

It has been said

"Know15 that Vyāsa who is otherwise called Kṛṣṇa Dvaipayana is the Lord Nārāyaṇa Himself. Who else is there in the world, O Maitreya, that could compose the Mahābhārata ?"

It has also been said,

“Devoutly16 uttering the name of that great sage (Vyāsa), Bhīṣma said with folded hands ".

Into such great men as Vyāsa referred to above the Lord entered and through them published to the world great works like Mahābhārata and Sārīraka Mīmāmsā (Brahma Sūtras). (5)↩︎

Se ha dicho

"Sepa 16 que Vyāsa
que de otro modo se llama Kṛṣṇa dvaipayana
es el Señor Nārāyaṇa.
¿Quién más está allí en el mundo, oh Maitreya,
que podría componer el Mahābhārata?"

También se ha dicho,

"Devotamente 17 pronunciando el nombre de esa gran salvia (Vyāsa),
dijo Bhīṣma con manos dobladas".

En hombres tan grandes como Vyāsa mencionado sobre
el Señor entró
y a través de ellos publicados en el mundo
grandes obras como Mahābhārata y Sārīraka Mīmāmsā (Brahma Sūtras).(5)↩︎

“कृष्णद्वैपायनं व्यासं विद्धि नारायणं प्रभुम् । को ह्यन्यो भुवि मैत्रेय महाभारतकृद्भवेत्” ऎऩ्ऱुम्,
“महर्षेः कीर्तनात्तस्य भीष्मः प्राञ्जलिरब्रवीत्” ऎऩ्ऱुञ्चॊल्लुगिऱबडि निऱ्‌किऱ व्यासादिगळै अनुप्रवेशित्तु महाभारत-शारीरकादिगळैप् प्रवर्तिप्पित्तुम्,↩︎

Further in such incarnations as Hamsa, Matsya, Hayagrīva, Nara, Nārāyaṇa , and the Gītācārya (Śrīkṛṣṇa),
He himself stood out and revealed spiritual truths and also the means of attaining mokṣa (tattva and hita).↩︎

Además en encarnaciones como Hamsa, Matsya, Hayagrīva, Nara, Nārāyaṇa y el Gītācārya (Śrīkṛṣṇa),
Él mismo se destacó y reveló verdades espirituales
y también los medios para alcanzar Mokṣa (Tattva y Hita).↩︎

हंस-मत्स्य-हयग्रीव-नर-नारायण-गीताचार्याद्यवतारङ्गळाले ताऩे वॆळि निऩ्ऱु तत्वहितङ्गळैप् प्रकाशिप्पित्तुम्,↩︎

He had His invaluable teaching confirmed also through the words of such men of wisdom as Bhīṣma.↩︎

Tenía su enseñanza inestimable
confirmada también a través de las palabras
de los hombres de sabiduría como Bhīṣma.↩︎

तानरुळिच् चॆय्द अर्थङ्गळैयॆल् लाम् श्रीभीष्मर् मुदलाऩ ज्ञानाधिकरैयिट्टु मूदलिप्पित्तुम्,↩︎

It has been said24

"Nārāyaṇa Himself dictated the whole of the Pāñcarātra",

When this Śāstra
which was originally taught by Him became lost,

"once again at the end of the Dvāpara Yuga and the beginning of the Kali Yuga,
He25 revealed it again through Saṅkarṣaṇa in accordance with the ordinances of the Sātvatas
so that all castes, Brahmins, Kṣatriyas, Vaiśyas, and Śūdras, might, after initiation by the ācārya with the prescribed marks (Śaṅkha and Cakra),
worship and render service to the lord in the performance of their daily duties with their minds set on the Eternal."

↩︎

Se ha dicho 25

"Nārāyaṇa mismo dictó todo el pāñcarātra",

Cuando este Śāstra
que fue enseñado originalmente por él
se perdió,

"Una vez más al final del dvāpara yuga y el comienzo del kali yuga,
Él 26 lo reveló nuevamente a través de saṅkarṣaṇa
de acuerdo con las ordenanzas de los sātvatas
para que todas las castas - brahmanes, kṣatriyas, vaiśyas y Śūdras,
pudieran, después de la iniciación por los ācārya
con las marcas prescritas (Śaṅkha y Cakra),
puede adorar y prestar servicio al Señor
en el desempeño de sus deberes diarios
con sus mentes establecidas en lo eterno ".

↩︎

“पञ्चरात्रस्य कृत्स्नस्य वक्ता नारायणः स्वयम्” ऎऩ्गिऱप्पडिये अडियिले तानरुळिच्चॆय्द भगवच्छास्त्रत्तै “ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैश्शूद्रैश्च कृतलक्षणैः । अर्चनीयश्च सेव्यश्च नित्ययुक्तैः स्वकर्मसु ॥ सात्वतं विधिमास्थाय गीतस्संकर्षणेन यः । द्वापरस्य युगस्यान्ते आदौ कलियुगस्य च ॥” ऎऩ्गिऱप्पडिये अवसरङ्गळिले आविष्करित्तुम्,↩︎

As is said in the following verse, “In the yuga of Kali27 , the Lord Acyuta enters into the respective persons of men already born and carries out His designs", Nārāyaṇa assumed a new series of ten incarnations in the forms of Parankusa (Nammalvar), Parakala (Tirumaṅgai) and others. In these ten avatars, just as clouds take in the water of the ocean and then pour it down in the form of rain so essential to the life of every one, the Lord gathered together those parts of the Vedas which are most significant and revealed them briefly in a language (Tamil) which is accessible to everyone.↩︎

Como se dice
en el siguiente verso:

"En la yuga de Kali 28,
el Señor Acyuta entra en las respectivas personas de hombres
que ya nacieron
y llevan a cabo sus diseños",

Nārāyaṇa asumió una nueva serie de diez encarnaciones
en forma de formas Parankusa (Nammalvar), Parakala (tirumaṅgai) y otros.
Esas partes de los Vedas
que son más significativos
y las revelaron brevemente en un idioma (tamil)
que es accesible para todos.↩︎

“पूर्वोत्पन्नेषु भूतेषु तेषु तेषु कलौ प्रभुः ।
अनुप्रविश्य कुरुते यत्समीहितमच्युतः ॥”
ऎऩ्गिऱप्पडिये पराङ्कुश-परकालादि-रूपत्ताले अभिनवमागवॊरु दशावतारम् पण्णि
मेघङ्गळ् समुद्रजलत्तै वाङ्गि सर्वोपजीव्यमाऩ तण्णीराग उमिऴुमाप्पोले वेदार्थङ्गळिल् वेण्डुम् सारतमांशत्तै सर्वरुक्कुमधिकरिक्कलाऩ भाषैयाले संग्रहित्तुक् काट्टियुम्,↩︎

When this path of spiritual life was threatened with obstruction by heretics, open and covert,
He incarnated again in the land of Agastya in the forms of many teachers of the true doctrine.
Has it not been said,

“The god,30 Nārāyaṇa , Himself, assumes a mortal form out of compassion
and lifts up the world submerged (in the darkness of ignorance)
with the śāstras as His hand ", (5)

and so also,

"Our31 Lord dressed in his yellow raiment came as the guru out of compassion to impart the teaching of the Veda".

↩︎

Cuando este camino de la vida espiritual
fue amenazado con obstrucción por los herejes, abierto y encubierto,
Se encarnó nuevamente en la tierra de Agastya
en forma de muchos maestros de la verdadera doctrina.
¿No se ha dicho?

“El dios, 31 Nārāyaṇa, él mismo,
asume una forma mortal de compasión
y levanta el mundo sumergido (en la oscuridad de la ignorancia) con los Śāstras como su mano",(5)

Y así también,

"Nuestro 32 Señor vestido con su vestimenta amarilla vino cuando el gurú fuera de la compasión de impartir la enseñanza del Veda".

↩︎

इप्पडित् ताऩ् प्रवर्तिप्पित्त सत्पथत्तुक्कु प्रकटरायुम् प्रच्छन्नरायुमिरुन्दुळ्ळ पाषण्डिगळाल् उपरोधम् वारामैक्काग
“साक्षान्नारायणो देवः कृत्वा मर्त्यमयीं तनुम् । मग्नानुद्धरते लोकान् कारुण्याच्छास्त्रपाणिना ॥” ऎऩ्ऱुम्
""पीदग वाडैप्पिरानार् पिरमगुरुवागि वन्दु""
ऎऩ्ऱुञ्चॊल्लुगिऱ पडिये अगस्त्य-सेवितमाऩ देशत्तिले अनेक देशिकापदेशत्तालेयवदरित्तरुळिनाऩ्.↩︎

In reference to this, the Maharshi, Śuka , says,

“In the33 yuga of Kali, devotees of Nārāyaṇa endowed with spiritual greatness, will be born here and there in large numbers in the land of the Dravidas, where flow the rivers, the Tamraparni, the Vaigai, the Palar, the holy Cauveri and the Mahānadī which runs westwards."

↩︎

En referencia a esto, el Maharshi, Śuka, dice,

“En el 34 yuga de Kali, los devotos de Nārāyaṇa dotados de grandeza espiritual, nacerán aquí y allá en grandes cantidades en la tierra de los Dravidas, donde fluyen los ríos, el Tamraparni, el Vaigai, el Palar, el Palar, el Palar, El Santo Cauveri y el Mahānadī que corre hacia el oeste ".

↩︎

इत्तैक्कणिसित्तु “कलौ खलु भविष्यन्ति नारायण-परायणाः । क्वचित्क्वचिन्महाभागा द्रमिडेषु च भूरिशः ॥ ताम्रपर्णी नदी यत्र कृतमाला पयस्विनी । कावेरी च महाभागा प्रतीची च महानदी ॥” ऎऩ्ऱु महर्षि अरुळिच् चॆय्दाऩ्.↩︎

वैष्णवाचार्य-ततिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आचार्यर्गळिल्;
ईश्वर-मुनिगळ् पिळ्ळै नाथ-मुनिगळ्.
इवर् न्याय-तत्वम् ऎऩ्गिऱ शास्त्रमुम्
योग-रहस्यमुम् अरुळिच् चॆय्दार्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवरुक्कु श्री-मधुर-कविगळ् मुदल्-आगव् उण्डाऩ संप्रदाय-परंपरैयालुम्
तिरु-वाय्-मॊऴि मुगत्तालुम् योग-दशैयिले साक्षात्-कृतर् आयुम्,
नम्माऴ्वार् (←आऴ्=निमज्जने) आचार्यर् आनार्.

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाथमुनिगळ् पिळ्ळै ईश्वर-भट्टाऴ्वाऩ्(←आऴ्=निमज्जने).
ईश्वर-भट्टाऴ्वाऩ् पिळ्ळैय् आळ(←आळ् राज्ये)-वन्दार्(=यामुनः).
इवर्(→यामुनः) अरुळिच् चॆय्द प्रबन्धङ्गळ् -
आगम-प्रामाण्यमुम्, पुरुष-निर्णयमुम्,
आत्म-सिद्धि, ईश्वर-सिद्धि, संवित्-सिद्धि ऎऩ्गिऱ सिद्धि-त्रयमुम्,
श्री-गीतार्थ-संग्रहमुम्, स्तोत्रमुम्, चतुः-श्लोकियुम्;
आग ऎट्टु.

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आळवन्दार् पिळ्ळै सॊट्टै(=खल्वाट?)-नम्बि(←नम्, =पूर्ण).
सॊट्टै-नम्बि-पिळ्ळै ऎऩ्ऩ्-आच्चाऩ्(←आचार्य).
ऎऩ्ऩ्-आच्चाऩ् पिळ्ळैगळ् नाल्वर्;
इवर्गळिल् ऒरुवर् पिळ्ळैय्-अप्पर्.
पिळ्ळैय्-अप्पर् पिळ्ळै तोऴ्(=मित्र)-अप्पर्.
तोऴ्-अप्परुक्कुप् पॆण्-पिळ्ळैगळ् इरुवर्(=द्वे).

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाथमुनिगळ्-श्री-पादत्तै आश्रयित्त मुदलिगळ्(=मुख्याः);
(आचार्य-पत्न्य्-अपमानेनारुष्ट) उय्यक्(=अस्मत्)-कॊण्डार्,
कुरुगैक्(-ग्राम)-कावल्-अप्पऩ्,
नम्बि-करुणाकर-दासर्,
एऱ्(=वृद्धि)-उतिर्(=??)-उवुडैयार्(=युक्त),
तिरुक्-कण्ण-मङ्गैय्(=मङ्गल)-आण्डाऩ्(=श्रीमान्),
वाऩ-मादेविय्-आण्डाऩ्, उरुप्-पट्टूर् आच्चाऩ् पिळ्ळै, सोगत्तूर्-आऴ्वाऩ्
आग ऎण्वर्(=अष्ट).

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उय्यक्-कॊण्डार्--श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् ऐवर्.
अवर्गळ् आगिऱार्;
मणक्(=युक्त)-काल्--नम्बि(←नम्, =पूर्ण),
तिरुव्-अल्लिक्(=नीलोत्पल)-केणि(=कृषिभू)--पाण्-पॆरु-माळ्-अऱैयर्,
सेट्टलूर्-(मन्नार्गुडि-प्रसिद्ध-)सॆण्ड्(=अश्वकष/कन्दुक)-अलङ्-कारर्,
श्री-पुण्डरीक-दासर्,
उलगप्-पॆरु-माळ् नङ्गै(←नम्, =पूर्णा).

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मणक्-काल्--नम्बि श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् ऐवर्.
अवर्गळागिऱार्;
आळ-वन्दार्,
तॆय्वत्तुक्क्(=दैवत्तुक्क्)-अरसु--नम्बि,
गो-मठत्तुत् तिरु-विण्(=विष्णु)-नगर्-अप्पऩ्,
सिऱुप्(=लघु)-पुळ्ळ्(=पक्षी)-ऊर् आव्(=गो)-उडैय-पिळ्ळै,
आच्चि(=आचार्या).

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आळ-वन्दार्--श्री-पादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् पदिऩ्-ऐवर्गळ्.
अवर्गळ् आगिऱार्;
पॆरिय-नम्बि,
तिरुक्-कोट्टिय्(=गोष्ठि)-ऊर् नम्बि,
तिरु-मालैय्(=मुग्ध)-आण्डाऩ्,
आळ-वन्दार्-आऴ्वार् (←यामुनाद् भिन्नः!),
तिरु-मलै-नम्बि,
ईशाण्डाऩ्,
तॆय्व(=दैव)-वारिय्-आण्डाऩ्,
सिऱिय्(=लघु)-आण्डाऩ्,
तिरु-मोग्(=मोह)-ऊर्-अप्पऩ्,
तिरु-मोग्-ऊर्--निऩ्ऱार्(=स्थितः),
तॆय्वप्(=दैव)-पॆरु-माळ्,
तिरु-मङ्गैय्(=मङ्गल)-आळियार्,
पिळ्ळै-तिरु-माल्-इरुञ्ज्(=विपुल)-ओलै(=वन)-दासर्,
माऱऩ्-एर्(=शठकोपाभ)-नम्बि,
आळ्-कॊण्डि.

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॆरिय-नम्बि--श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् अऱुवर्.
अवर्गळ् आगिऱार्;
ऎम्-पॆरुमानार्,
मलै-कुनिय(=नत)-निऩ्ऱार्,
आर्य-श्री-शठ-कोप-दासर्,
अणिय्(=भूषित)-अरङ्गत्त्-अमुदनार्(=अमृत),
तिरुव्-आय्(=गो)-कुलम्-उडैयाऩ् भट्टर्,
तिरुक्-कच्चि(=काञ्ची)-नम्बि.

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎम्-बॆरुमानार्
तिरुक्-कोट्टिय्-ऊर्--नम्बि-श्री-पादत्तिले
रहस्यार्थङ्गळै शिक्षित्तार्.

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-मालैय्-आण्डाऩ्--श्री-पादत्तिल्-ए तिरु-वाय्-मॊऴि(=भाषा) (अर्थतः) केट्टार्.

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आळ-वन्दार्-आऴ्वार्--श्रीपादत्तिले
तिरु-वाय्-मॊऴियुम् ओदि(=वचनानुवचनं विधाय)
स्तोत्रादिगळुम्, (शिष्ट-दिव्य-सूरि-)अरुळिच्-चॆयलुम्,
नल्-वार्त्तैगळुम् केट्ट् अरुळिनार्(=अनुगृहीतवान् [प्रवचनेन]).

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरुमलै-नम्बि--श्री-पादत्तिले
श्रीमद्-रामायणङ् केट्ट् अरुळिनार्
(प्रवचनेन, गुवादेशेन तत्-कारित-तिरुवाय्मुऴि-"भगवद्-विषय"-व्याख्यानान्तर्भावेन च).

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर् अरुळिच्-चॆय्द प्रबन्धङ्गळ्
श्रीभाष्यम्, दीपम्, सारम्,
वेदार्थसंग्रहम्,
श्रीगीताभाष्यम्,
सिऱिय(=लघु) गद्यम्, पॆरिय गद्यम्, श्रीवैकुण्ठ गद्यम्,
नित्यम्
आग ऒन्बदु.

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर् श्री-पादत्तिल् आश्रयित्त मुदलिगळैत्(=मुख्यानां) तऩ्-ताम्(=स्वस्व)-संप्रदायप्-पडिगळिले(=सोपानेषु)
अऱिन्दु-कॊळ्वदु.

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

In reference to this, the Maharshi, Śuka , says,

“In the1 yuga of Kali, devotees of Nārāyaṇa endowed with spiritual greatness, will be born here and there in large numbers in the land of the Dravidas, where flow the rivers, the Tamraparni, the Vaigai, the Palar, the holy Cauveri and the Mahānadī which runs westwards."

↩︎

En referencia a esto, el Maharshi, Śuka, dice,

“En el 2 yuga de Kali, los devotos de Nārāyaṇa dotados de grandeza espiritual, nacerán aquí y allá en grandes cantidades en la tierra de los Dravidas, donde fluyen los ríos, el Tamraparni, el Vaigai, el Palar, el Palar, el Palar, El Santo Cauveri y el Mahānadī que corre hacia el oeste ".

↩︎

Among these ācāryas. Nāthamuni was the son of Iśvaramuni, and he gave us "Nyāya Tatvam"and " Yoga Rahasyam."↩︎

Entre estos ācāryas. Nāthamuni era el hijo de Iśvaramuni, y nos dio "Nyāya Tatvam" y "Yoga Rahasyam".↩︎

इव्वाचार्यर्गळिल्; ईश्वरमुनिगळ् पिळ्ळै नाथमुनिगळ्. इवर् न्याय-तत्वमॆऩ्गिऱ शास्त्रमुम् योगरहस्यमुम् अरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

Since Nāthamuni received the sacred tradition from one of the spiritual descendants of Madhurakavi, and was blessed with spiritual wisdom from a study of Tiruvoymozhi and since, in his yogic contemplation, Nammalvar appeared to him and taught him the sacred lore, his ācārya was Nammalvar himself (though they lived at different times).↩︎

Desde que Nāthamuni recibió la tradición sagrada de uno de los descendientes espirituales de Madhurakavi, y fue bendecido con sabiduría espiritual de un estudio de Tiruvoymozhi y, dado que, en su contemplación yóguica, Nammalvar le apareció y le enseñó la historia sagrada, su ācārya era Nammalvar mismo (aunque vivían en diferentes momentos).↩︎

इवरुक्कु श्रीमधुर-कविगळ् मुदलागवुण्डाऩ संप्रदाय-परंपरैयालुम् तिरुवाय्मॊऴि मुगत्तालुम् योगदशैयिले साक्षात्कृतरायुम्, नम्माऴ्वार् आचार्यरानार्.↩︎

Nāthamuni's son was Iśvara Bhatta. To Iśvara Bhatta was born Aḷavandār (Yāmunācārya). The works of Aḷavandār are the following eight :-" Āgama Prāmānyam", " Puruṣa Nirnaya", the three Siddhis, namely, “ Ātma Siddhi", "Iśvara Siddhi", "Samvit Siddhi", "Śrī Gitārtha Sangraha", "Stotram" and "The Tetrad of ślokas,"↩︎

El hijo de Nāthamuni era Iśvara Bhatta. A iśvara bhatta nació aḷavandār (yāmunācārya). Las obras de Aḷavandār son las siguientes ocho:-"āgama prāmānyam", "Puruṣa nirnaya", los tres siddhis, a saber, "ātma siddhi", "iśvara siddhi", "samvit siddhi", śrīgitārtha sangraha y "La tétrada de Ślokas"↩︎

नाथमुनिगळ् पिळ्ळै ईश्वर-भट्टाऴ्वाऩ्.
ईश्वरभट्टाऴ्वाऩ् पिळ्ळैय् आळवन्दार्.
इवररुळिच् चॆय्द प्रबन्धङ्गळ् -
आगमप्रामाण्यमुम्, पुरुषनिर्णयमुम्,
आत्मसिद्धि, ईश्वरसिद्धि, संवित्सिद्धि ऎऩ्गिऱ सिद्धित्रयमुम्,
श्रीगीतार्थसंग्रहमुम्, स्तोत्रमुम्, चतुःश्लोकियुम्;
आग ऎट्टु.↩︎

Sottai Nambi was the son of Aḷavandār. Sottai Nambi's son was Ennachchan. Ennachchan had four sons, one of whom was Pillayappar. Pillayappar's son was Thozhappar, Thozhappar had two daughters.↩︎

Sottai Nambi era el hijo de Aḷavandār. El hijo de Sottai Nambi era Ennachchan. Ennachchan tenía cuatro hijos, uno de los cuales era Pillayappar. El hijo de Pillayappar era Thozhappar, Thozhappar tenía dos hijas.↩︎

आळवन्दार् पिळ्ळै सॊट्टै नम्बि.
सॊट्टै नम्बि पिळ्ळै ऎऩ्ऩाच्चाऩ्.
ऎऩ्ऩाच्चाऩ् पिळ्ळैगळ् नाल्वर्;
इवर्गळिलॊरुवर् पिळ्ळैयप्पर्,
पिळ्ळैयप्पर् पिळ्ळै तोऴप्पर्.
तोऴप्परुक्कुप् पॆण्बिळ्ळैगळिरुवर्.↩︎

The chief disciples who sought the feet of Nāthamuni were eight :-
Uyyakkoodar, Kurukaikavalappan, Nambi Karunakara Dasar, Erutiruvudaiyar, Thirukkannamaṅgai Andan, Vanamadevi Andan, Uruppattur Achan Pillai and Sokattur Alvan.↩︎

Los principales discípulos que buscaron los pies de Nāthamuni eran ocho:- Uyyakkoodar, Kurukaikavalappan, Nambi Karunakara Dasar, Erutiruvudaiyar, Thirukkannamaṅgai andan, Vanamadevi Andan, Uruppattur Achan Pillai y Sokattur Alvan.↩︎

नाथमुनिगळ् श्रीपादत्तै आश्रयित्त मुदलिगळ्;
उय्यक्कॊण्डार्, कुरुगैक् कावलप्पऩ्, नम्बि करुणाकरदासर्,
एऱुदिरुवुडैयार्, तिरुक्कण्ण मङ्गैयाण्डाऩ्, वानमादेवियाण्डाऩ्, उरुप्पट्टूर् आच्चाऩ् पिळ्ळै, सोगत्तूराऴ्वाऩ् आग ऎण्वर्.↩︎

Uyyakondar had five disciples; they are Manakkal Nambi, Tiruvallikkeni Pan Perumal Araiyar, Settalur Sendalaṅgarar, ŚrīPuṇḍarīka Dasar and Ulagapperumal Naṅgai.↩︎

Uyyakondar tenía cinco discípulos; Son Manakkal Nambi, Tiruvallikkeni Pan Perumal Araiyar, Setalaṅgarar, Śrīpuṇḍarīka Dasar y Naṅgai Ulagapperumal.↩︎

उय्यक्कॊण्डार् श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् ऐवर्.
अवर्गळागिऱार्; मणक्काल् नम्बि, तिरुवल्लिक्केणि पाण्बॆरुमाळऱैयर्, सेट्टलूर् सॆण्डलङ्गारर्, श्रीपुण्डरीकदासर्, उलगप्पॆरुमाळ् नङ्गै.↩︎

The chief disciples of Manakkal Nambi were five; they are Aḷavandār, Deivattukkarasu Nambi, Gomatam Tiruvinnagar Appan, Siruppulloor Avudaiya Pillai and Acchi.↩︎

Los principales discípulos de Manakkal Nambi eran cinco; Son Aḷavandār, Deivattukkarasu Nambi, Gomatam Tiruvinnagar Appan, Siruppulloor Avudaiya Pillai y Acchi.↩︎

मणक्काल् नम्बि श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् ऐवर्.
अवर्गळागिऱार्; आळवन्दार्, तॆय्वत्तुक्करसु नम्बि, गोमठत्तुत् तिरुविण्णगरप्पऩ्, सिऱुप्पुळ्ळूर् आवुडैयबिळ्ळै, आच्चि.↩︎

Aḷavandār had fifteen disciples: they are - Peria Nambi, Tirukkottiyar Nambi, Tirumalai Andan, Aḷavandār Alvar, Tirumalai Nambi, Isandan Deivavari Andan, Siriyandan, Tirumohoor Appan, Tirumohoor Ninrar, Deivapperumal, Tirumapgai Aliyar, Pillai Tirumalirunjolai Dasar, Maraner Nambi and Alkondi.↩︎

Aḷavandār tuvo quince discípulos: son - Peria Nambi, Tirukkottiyar Nambi, Tirumalai Andan, Aḷavandār Alvar, Tirumalai Nambi, Isandan Deivavari Andan, Siriyandan, Tirumohoor Appan, Tirumohor Ninro Dasar, Maraner Nambi y Alkondi.↩︎

आळवन्दार् श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् पदिनैवर्गळ्.
अवर्गळागिऱार्; पॆरियनम्बि, तिरुक्कोट्टियूर् नम्बि, तिरुमालैयाण्डाऩ्, आळवन्दाराऴ्वार्, तिरुमलैनम्बि, ईसाण्डाऩ्, तॆय्ववारियाण्डाऩ्, सिऱियाण्डाऩ्, तिरुमोगूरप्पऩ्, तिरुमोगूर् निऩ्ऱार्, तॆय्वप्पॆरुमाळ्, तिरुमङ्गैयाळियार्, पिळ्ळै तिरुमालिरुञ्जोलै दासर्, माऱनेर् नम्बि, आळ्कॊण्डि.↩︎

Six disciples sought the feet of Perianambi; they were :-- Emperumanar (ŚrīRāmānuja), Malaikuniya Ninrar, Arya ŚrīSatagopa Dasar, Aniaraṅgattamudanar, Tiruvoykulamudaiyan Pattar and Tirukkacchi Nambi.↩︎

Seis discípulos buscaron los pies de Perianambi; Ellos eran:- Emperumanar (Śrīrāmānuja), Malaikuniya Ninrar, Arya śrīsatagopa Dasar, Aniaraṅgattamudanar, Tiruvoykulamudaiyan Pattar y Tirukkacchi Nambi.↩︎

पॆरियनम्बि श्रीपादत्तै आश्रयित्तवर्गळ् अऱुवर्.
अवर्कळागिऱार्;
ऎम्बॆरुमानार्, मलैगुनिय निऩ्ऱार्, आर्यश्रीशठकोपदासर्, अणियरङ्गत्तमुदनार्, तिरुवाय्गुलमुडैयाऩ् पट्टर्, तिरुक्कच्चि नम्बि.↩︎

ŚrīRāmānuja learnt the meanings of the rahasyas or mantras at the feet of Tirukkottiyar Nambi.↩︎

Śrīrāmānuja aprendió los significados de los rahasyas o mantras a los pies de Tirukkottiyar Nambi.↩︎

ऎम्बॆरुमानार्, तिरुक्कोट्टियूर् नम्बि श्रीपादत्तिले रहस्यार्थ-ङ्गळै शिक्षित्तार्.↩︎

He studied Tiruvoymozhi at the feet of Tirumalai Andan.↩︎

Estudió Tiruvoymozhi a los pies de Tirumalai Andan.↩︎

तिरुमालैयाण्डाऩ् श्रीपादत्तिले तिरुवाय्मॊऴि केट्टार्.↩︎

He learnt Tiruvoymozhi at the feet of Aḷavandār Alvar and learnt also“ Stotram" and the ancient tradition from him.↩︎

Aprendió Tirúvoimozhi a los pies de Aḷavandār Alvar y aprendió también "Stotram" y la antigua tradición de él.↩︎

आळवन्दाराऴ्वार् श्रीपादत्तिले तिरुवाय्मॊऴियुम् ओदि स्तोत्रादिगळुम्, अरुळिच्चॆयलुम् नल्वार्त्तैगळुम् केट्टरुळिनार्.↩︎

At the feet of Tirumalai Nambi he studied the Rāmāyana.↩︎

A los pies de Tirumalai Nambi estudió el Rāmāyana.↩︎

तिरुमलैनम्बि श्रीपादत्तिले श्रीमद्रामायणङ् गेट्टरुळिनार्.↩︎

Śrī Rāmānuja's writings are nine in number: Śrī Bhāṣyam, Dīpam, Sāram, Vedartha Sangraham, ŚrīGita Bhāṣyam, Siriya Gadyam (Śrīraṅga Gadyam), Periya Gadyam (Saranāgati Gadyam), Vaikuṇṭha Gadyam and Nityam.↩︎

Los escritos de Śrī Rāmānuja son nueve en número: Śrī Bhāṣyam, Dīpam, Sāram, Vedartha Sangraham, Śrīgita Bhāṣyam, Siriya Gadyam (Śrīraṅga Gadyam), periya Gadyam (saranāgati gadyam) Nityam.↩︎

इवररुळिच् चॆय्द प्रबन्धङ्गळ् श्रीभाष्यम्, दीपम्, सारम्, वेदार्थसंग्रहम्, श्रीगीताभाष्यम्, सिऱिय गद्यम्, पॆरिय गद्यम्, श्रीवैकुण्ठ गद्यम्, नित्यम् आग ऒन्बदु.↩︎

The names of the chief disciples of Rāmānuja may be learnt from the respective tradition of each reader↩︎

Los nombres de los principales discípulos de Rāmānuja se pueden aprender de la tradición respectiva de cada lector↩︎

इवर् श्रीपादत्तिल् आश्रयित्त मुदलिगळैत् तन्दाम् संप्रदायप्पडिगळिले अऱिन्दु कॊळ्वदु.↩︎

आचार्य-भक्तिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“गुरुं प्रकाशयेद् धीमान्
मन्त्रं यत्नेन गोपयेत् ।
अप्रकाश-प्रकाशाभ्यां
(अनुद्भवेनापि) क्षीयेते (विश्वासात्मक-ज्ञान-)संपद्-(विश्वासात्मक-ज्ञान-)आयुषी ॥”

ऎऩ्ऱार्गळ्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुरुवैय् ऒरुवऩ् प्रकाशिप्पिक्किऱदुवुम्
ऒरुवऩ् प्रकाशिप्पियाद् ऒऴिगिऱदुवुम्(=त्यागश्च)
गुरु-भक्तियिल् (अभावतालेय् अल्लादे) तारतम्यत्तालेय् इऱे(=खलु).
(इति प्रकाशनापेक्षया परभक्तौ विधिः, यत्-परीवाह-रूपेण गुरु-प्रकाशनं स्वाभाविकम्।)

(विश्वास-टिप्पनी6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-विषयत्तिऱ्‌ पोले गुरु विषयत्तिलुम्
परैय् आऩ भक्तिय् उडैयवनुक्कु
(अनुपदिष्टमुम्) अपेक्षितार्थङ्गळ् ऎल्लाम् प्रकाशिक्कुम्
ऎऩ्ऩुम् इडम् कठ-जाबालादि(←गुर्वादेशेन ४०० गाः १००० कृताः)-श्रुतिगळिलुम्
सञ्जयादि(←धृतराष्ऱ्ऱाय व्यासभक्तिप्रभावः कथितः) वृत्तान्तङ्गळिलुम् प्रसिद्धम्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ्(=ईस्दृश) अल्लादार्क्कु
इप्पडि (उपायाद्य्-अनुष्ठान-पर्यन्त--फल-रूपम् आऩ) ज्ञान-संपत्त् उण्डागाद् ऎऩ्ऩुम् इडम्(=स्थानम्)
शिष्यर्गळ् उडैय (विश्वासात्मक-)ज्ञान-तारतम्यत्ताले कण्डु-गॊळ्वदु.

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मिगवुम्(=अतीव) गुणाधिकर् आऩ शिष्यर्गळुक्क् उङ्
कडुग(=वेगेन) अध्यात्म-विषयङ्गळै प्रकाशिप्पियादार्क्कु
निष्ठै कुलैयाद्(=न नश्येत्) ऎऩ्ऩुम् इडम्
(स्पष्टतर-श्रद्धालु-राज-विलम्बक-)रैक्वादि वृत्तान्तङ्गळिले प्रसिद्धम्.

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॆऱ्ऱदु(=प्राप्तिर्) गुणम्(→भाग्यम्) आग उपदेशित्ताल्
“शिष्य-पापं गुरोरपि” ऎऩ्गैयाले(=उक्त्या) आचार्यनुक्कु निष्ठै कुलैयुम् पडिय् आम्(=स्यात्)
ऎऩ्ऩुम् इडम्,
वरुवदु विचारियादे इन्द्रनुक्कु उपदेशित्तुत्
तानुम् ब्रह्म-विद्यैयै मऱन्दु
तऩ्-शिष्यऩ् आऩ नारद-भगवानैय् इट्टु
सर्वेश्वरऩ् उणर्त्तुविक्क(=अवगमनम्) वेण्डुम् पडिय्
इरुन्द चतुर्मुखऩ् पक्कलिले
कण्डु कॊळ्वदु.

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि “अप्रकाश-प्रकाशाभ्याम्” ऎऩ्गिऱ इरण्डुक्कुम्
“क्षीयेते संपद्-आयुषी” ऎऩ्गिऱ फलङ्गळै
औचित्यत्तालुम्, प्रमाण-प्रसिद्धियालुम्,
क्रमत्ताले उदाहरित्तव् इत्तनै(=इत्य् एतावद् [उचितम् एव]).

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरण्डिलुम् इरण्डु फलं अन्वयित्तालुम् वाक्यत्तिल् वरुम् विरोधम् इल्लै.

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरण्डिलुम्
इरण्डु फलं अन्वयित्तालुम्
वाक्यत्तिल् वरुम् विरोधम् इल्लै.

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्, सर्वावस्थैयिल् (शिक्षावसानेऽपि) उम्
गुरु-भक्तियिऩ् परीवाहम् आग गुरुवै प्रकाशिप्पिक्कवुम् (→प्राप्तम्),

महा-रत्ऩ-गर्भम्(←मन्त्रार्थस्थानीय) आऩ माणिक्कच् चॆप्पुप्(=कांस्य, मन्त्रस्थानीय) पोलेय् इरुक्किऱ
तिरु-मन्त्रत्तिऩ् उडैय सीर्मैय्(=श्रीत्वम्) उम्
तऩ् निष्ठैयुम्
कुलैयामैक्क् आग
सिल्व्(=अल्प) आऩ (धन-कीर्त्यादि-)प्रयोजनङ्गळैप् पऱ्ऱ(=सम्बद्ध)
शिष्य-गुण-पूर्तिय् इल्लाद चपलर्गळुक्कु
वॆळिय् इडादे
मन्त्रत्तै मिगवुम्(=अति) सेमिक्कव्(=गोपनं) उम् प्राप्तम् ।

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल् गुरु-शब्दं
परम-गुरुक्कळुक्कुम् उपलक्षणं,
सामान्यम् आगवुम् आम्।

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मन्त्र-शब्दं मन्त्रार्थं मुदल् आऩ रहस्यङ्गळुक्कुम् प्रदर्शन-परम् ।

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् इन्द रहस्यङ्गळै अनुसन्धिक्कुम् पोद् ऎल्लाम्
आचार्य-परंपरैयै अनुसन्धिक्कैयुम्
विधि-बल-प्राप्तम् (←को विधिः?).

(विश्वास-टिप्पनी36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्वाचार्यर्गळ् उडैय अनुसन्धानं
“(म्लेच्छादीन्) संभाष्य पुण्यकृतो मनसा ध्यायेत्”
ऎऩ्गिऱप् पडिये
प्रतिषिद्ध-संभाषणत्तुक्कु प्रायश्चित्तम् आम्.

(विश्वास-टिप्पनी40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

ऎऩ्ऩ् उयिर्(→विष्णुं) तन्द् अळित्तवरै(←अळि रक्षणे, गुरुगळै) शरणम् पुक्कि(=गत्वा),
याऩ्(=नान्) अडैवे(=क्रमेण) अवर् गुरुक्कळ् निरै(=गणं) वणङ्गिप्(=नत्वा),
पिऩ्ऩ्(=ततः) अरुळाऱ्(ळ्) पॆरुम्-भूत्-ऊर् वन्द वळ्ळल्(=उदारम्),
पॆरिय नम्बिय्, आळ-वन्दार्, मणक्-काल् नम्बि(=राममिश्र),
नऩ्-नॆऱियैय्(=मार्गं →प्रपत्तिं) अवर्क्क् उरैत्तव्(=उक्तवत्) उय्यक्-कॊण्डार्(=पुण्डरीकाक्षाख्यः)
नाथ-मुनि, शठकोपऩ्, सेनै नाथऩ्,
इऩ्ऩ् अमुदत्(=अमृत[सहित])-तिरु-मगळ् ऎऩ्ऱ् इवरै मुऩ्ऩ् इट्ट्
ऎम्-पॆरुमाऩ् तिरुव्-अडिगळ् अडैगिऩ्ऱेऩे(←पादपूरणे). (3)

(English44)

(Español45)

(मूलम् (त॰प॰)46)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

एते मह्यम् अपोढ(=अपास्त)-मन्मथ-शरोन्माथाय नाथादयस्
त्रय्य्-अन्त--प्रतिनन्दनीय--विविधोदन्ताः(=कथाः) स्वदन्ताम् इह ।
श्रद्धातव्य-शरण्य--दं-पति-दया--दिव्यापगा-व्यापकाः
स्पर्धा-विप्लव-विप्रलम्भ(=स्ववननातिक्रम)-पदवी--वैदेशिका देशिकाः ॥२॥

(English47)

(Español48)

(मूलम् (सं॰प॰)49)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

हृद्या हृत्-पद्म-सिंहासन-रसिक--हय-ग्रीव--हेषोर्मि-घोष-
क्षिप्त-प्रत्यर्थि-दृप्तिर् जयति बहु-गुणा पङ्क्तिर् अस्मद्-गुरूणाम् ।
दिक्-सौधाऽऽबद्ध-जैत्र-(गुरु-रूप-)ध्वज-(ग्रन्थ-रूप-)पट-(व्याख्या-रूप-)पवन-स्फाति(=वृद्धि)-निर्धूत-तत्-तत्-
सिद्धान्त-स्तोम(=गुल्म)-तूल(=कार्पास)-स्तबक-विगमन-व्यक्त--सद्-वर्तनीका(=मार्गा) ॥ ३ ॥
(सङ्कल्प-सूर्योदये ऽपि वर्तते।)

(English50)

(Español51)

(मूलम् (सं॰प॰)52)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

आरण(=आरण्यक→वेद)-नूल्(→आध्यात्मिक-ग्रन्थ)-वऴिच्-चॆव्वैय्(=सौन्दर्यम्)-(प्रत्येकम्-)अऴित्त्-इडुम् ऐतुकर्क्क्(=हेतुकर्क्) ओर्
वारणम् आय् अवर् वादक्-कदलिगळ्(←को वायुर् दलतीति) माय्त्त(=पातितवान्) पिराऩ्(=उपकारक)
एर्(=वृद्धि)-अणि(=भूषित)-कीर्त्तिय् इरामानुज-मुनिय्(←वेदवाक्य-मननात्) इऩ्ऩ्(=स्वादु)-उरै(=वाणी) सेर्
सीर्(=सद्गुण)-अणि(=भूषित)-चिन्तैयिनोम्(=चिन्तावन्तः) चिन्तियोम् इनित्(=इतः) तीविनैये(=दुष्टताम्). (4)

(English53)

(Español54)

(मूलम् (त॰प॰)55)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

नीळ(=बहु)-वन्द् इऩ्ऱु(=अद्य) विधिव्-अगैयाल्(=वृद्ध्या) (शेषत्व-)निनैव्(=स्मृति)-ऒऩ्ऱिय(=युक्त) नाम्
मीळ(=पुनः) वन्द् इऩ्ऩुम्(=इतः) विनैय्(=पाप)-उडम्ब्-ऒऩ्ऱि(=युक्त्वा) विऴुन्द् उऴलाद्(=न परिवर्तामहे)
आळ-वन्दार् ऎऩ वॆऩ्ऱ्(=जित्वा) अरुळ्+तन्दु विळङ्गिय(=भायाः) सीर्(=साद्गुण्य)
आळ-वन्दार्-अडियोम्(=पादस्थाः) पठियोम् इनिय्(=इतः) अल्(=दुर्)-वऴक्के(=वादम्). (5)

(English56)

(Español57)

(मूलम् (त॰प॰)58)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

काळम्(=वाद्य-विशेषः) वलम्(=दक्षिण)बुरिय्(=वर्तन [शङ्ख]) अऩ्ऩ(=इव) नऱ्(ल्)-‌कादल्-अडियवर्क्कुत् (←मेल्[=पश्चिम]-अगत्[=गृह]-आऴ्वान्, कीळ्[=पूर्व]-अगत्-आऴ्वान्)
ताळम्(→भरत-शास्त्रम्) वऴङ्गित्(=दत्तवद्), तमिऴ्-मऱैय्(=छन्दः←छादने) इऩ्ऩ्(=मधुर)-इसै(=गान) तन्द-वळ्ळल्(=उदार) (भक्तिरूप-)मूळुऩ्(=अवर्जनीय)-तव(=तप)नॆऱि(=मार्ग)-मूट्टिय(=उद्दीपित) नाद-मुनि-कऴले(=चरण) (प्रति-)नाळ्(=दिनम्)-उम् +तॊऴुद्(=नत्वा) ऎऴुवो(म्=एळुव) नमक्क् (य्)आर् निगर्(=सम) (उपसमुद्र-उपनदी-उपपर्वत-समभू-रूप-) ना(=नाल्)-निलत्ते(=भूषु). (6)

(English59)

(Español60)

(मूलम् (त॰प॰)61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वसन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
गुरुपरंपरासारः संपूर्णः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः

(मूलम्62)

The names of the chief disciples of Rāmānuja may be learnt from the respective tradition of each reader↩︎

Los nombres de los principales discípulos de Rāmānuja se pueden aprender de la tradición respectiva de cada lector↩︎

It has been said, "The wise3 man should bring his guru to the light (of renown) and should guard the sacred mantra with great care; from the omission to bring his guru to light and by revealing the mantra, he declines in wealth (of knowledge) and in age (spiritual standing)."↩︎

It has been said, "The wise4 man should bring his guru to the light (of renown) and should guard the sacred mantra with great care; from the omission to bring his guru to light and by revealing the mantra, he disminuye en riqueza (de conocimiento) y en edad (posición espiritual) ".↩︎

“गुरुं प्रकाशयेद्धीमान् मन्त्रं यत्नेन गोपयेत् । अप्रकाश - प्रकाशाभ्यां क्षीयेते संपदायुषी ॥” ऎऩ्ऱार्गळ्.↩︎

गुरौ परभक्तौ, गुरुप्रकाशनं स्वाभाविकम्।
रागप्राप्ते गुरुप्रकाशने, विधिर् न वर्तते।
तेनात्र गुरौ शिक्षावसानेऽप्य् अक्षीयमाणायाः परभक्तेर् विधिः - इति कारण-विधिः, न कार्य(→प्रकाशन)-विधिः।↩︎

His bringing the guru to light and his omission to do so, it needs no saying, are due to the excess or deficiency of his devotion to his guru.↩︎

Hacer a la luz al gurú y su omisión para hacerlo, no necesita decir, se debe al exceso o deficiencia de su devoción a su gurú.↩︎

गुरुवैयॊरुवऩ् प्रकाशिप्पिक्किऱदुवुम् ऒरुवऩ् प्रकाशिप् पियादॊऴिगिऱदुवुम् गुरुभक्तियिल् तारतम्यत्तालेयिऱे.↩︎

From [^f23] Kaṭha śruti10 and [^f24] Jābala śruti11 it is well-known that all desired knowledge arises from supreme devotion to the guru resembling that to Bhagavān. This is learnt also from the incident of Sañjaya seeing all things as if they occurred before him, as the result of his supreme devotion to his guru Vyāsa.↩︎

De [^f23] Kaṭha śruti 11 y [^f24] Jābala śruti 12 Es bien sabido que todo el conocimiento deseado surge de la devoción suprema al gurú que se parece a eso a Bhagavān. Esto se aprende también del incidente de Sañjaya al ver todas las cosas como si ocurrieran ante él, como resultado de su suprema devoción a su Guru Vyāsa.↩︎

भगवद्विषयत्तिऱ्‌ पोले गुरु विषयत्तिलुम् परैयाऩ भक्तियुडैयवनुक्कु अपेक्षितार्थङ्गळॆल्लाम् प्रकाशिक्कुमॆऩ्ऩुमिडम् कठ-जाबालादि-श्रुतिगळिलुम् सञ्जयादि वृत्तान्तङ्गळिलुम् प्रसिद्धम्.↩︎

इङ्ङनल्लादार्क्कु इप्पडि ज्ञानसंपत्तुण्डागादॆऩ्ऩुमिडम् शिष्यर्गळुडैय ज्ञान-तारतम्यत्ताले कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

From the episodes of Raikwa (and others) it is evident that
the guru who does not reveal spiritual truths immediately even to those śiṣyas who are of excellent character
will not be adversely affected in his spiritual life.↩︎

De los episodios de Raikwa (y otros) es evidente que El gurú que no revela verdades espirituales de inmediato incluso a aquellos Śiṣyas que son de excelente carácter No se verá afectado negativamente en su vida espiritual.↩︎

मिगवुम् गुणाधिकराऩ शिष्यर्गळुक्कुङ्गडुग अध्यात्मविषयङ्गळै प्रकाशिप्पियादार्क्कु निष्ठै कुलैयादॆऩ्ऩुमिडम् रैक्वादि वृत्तान्तङ्गळिले प्रसिद्धम्.↩︎

If, on the other hand, the guru reveals these spiritual truths to any and every disciple
in the belief that the śiṣya who has sought him must be good,
he will be adversely affected;
for, in such cases, it is said that the sins of the disciple become also the sins of the guru. This may be seen from the story of Brahma. Without careful enquiry (into his fitness) he revealed truths to Indra. As a consequence Brahma forgot his divine knowledge and had to be taught again by Bhagavān through the agency of Nārada , Brahma's very disciple.↩︎

Si, por otro lado, el Guru revela estas verdades espirituales a todas y cada uno de los discípulos en la creencia de que el Śiṣya que lo ha buscado debe ser bueno, Se verá afectado negativamente; Porque, en tales casos, se dice que los pecados del discípulo se convierten también en los pecados del gurú. Esto se puede ver desde la historia de Brahma. Sin una cuidadosa investigación (en su estado físico) reveló verdades a Indra. Como consecuencia, Brahma olvidó su conocimiento divino y tuvo que ser enseñado nuevamente por Bhagavān a través de la agencia de Nārada, el muy discípulo de Brahma.↩︎

पॆऱ्ऱदु गुणमाग उबदेसित्ताल् “शिष्य-पापं गुरोरपि” ऎऩ्गैयाले आचार्यनुक्कु निष्ठै कुलैयुम् पडियामॆऩ्ऩुमिडम्, वरुवदु विचारियादे इन्द्रनुक्कु उपदेशित्तुत् तानुम् ब्रह्मविद्यैयै मऱन्दु तऩ् शिष्यऩाऩ नारदभगवानैयिट्टु सर्वेश्वरऩ् उणर्त्तु विक्क वेण्डुम्बडियिरुन्द चतुर्मुखऩ् पक्कलिले कण्डु कॊळ्वदु.↩︎

In the śloka referred to above, the meaning that, by not bringing the guru to light and by improper bringing of the mantra to light, the man suffers decline respectively in wealth and in age is primarily intended owing to appropriateness and the support of Jabala and Kaṭha śruti s.↩︎

En el Śloka mencionado anteriormente, el significado de que, al no sacar al gurú a la luz y al traer inadecuado el mantra a la luz, el hombre sufre un declive respectivamente en la riqueza y en edad es principalmente debida a la idoneidad y al apoyo de Jabala y Kaṭha Śruti s.↩︎

इप्पडि “अप्रकाश-प्रकाशाभ्याम्” ऎऩ्गिऱ इरण्डुक्कुम् “क्षीयेते संपदायुषी” ऎऩ्गिऱ फलङ्गळै औचित्यत्तालुम् प्रमाण-प्रसिद्धियालुम् क्रमत्ताले उदाह-रित्तवित्तनै.↩︎

इरण्डिलुम् इरण्डु फलं अन्वयित्तालुम् वाक्यत्तिल् वरुम् विरोधमिल्लै.↩︎

There is nothing wrong in interpreting the śloka as meaning also "He who omits to bring his guru to light and brings the mantra to light will suffer decline both in wealth (the wealth of spiritual knowledge ) and in age (spiritual standing)."↩︎

No hay nada de malo en interpretar que el Śloka sea un significado también "El que omite sacar a la luz a su gurú y traer al mantra a la luz sufrirá un declive tanto en la riqueza (la riqueza del conocimiento espiritual) como en la edad (posición espiritual)".↩︎

इरण्डिलुम् इरण्डु फलं अन्वयित्तालुम् वाक्यत्तिल् वरुम् विरोधमिल्लै.↩︎

It follows from this that a man should bring his guru to light by way of the overflow of his supreme devotion to him under all conditions
and that the sacred mantra should not, for the sake of any material advantage,
be revealed to the fickle-minded who do not possess all the qualities prescribed for a disciple.

If the mantra is revealed to undeserving persons, its great value which is like that of a casket made of rubies containing a precious jewel will suffer and the guru's spiritual greatness will also be adversely affected.↩︎

De esto se deduce que un hombre debería llevar a su gurú a la luz a través del desbordamiento de su devoción suprema a él en todas las condiciones
y que el mantra sagrado no debería, en aras de ninguna ventaja material, ser revelado a los voluble que no poseen todas las cualidades prescritas para un discípulo.

Si el mantra se revela a las personas que no se merecen, su gran valor que es como el de un ataúd hecho de rubíes que contiene una joya preciosa sufrirá y la grandeza espiritual del gurú también se verá afectada negativamente.↩︎

आगैयाल् सर्वावस्थैयिलुम् गुरुभक्तियिऩ् परीवाहमाग गुरुवै प्रकाशिप्पिक्कवुम्, महारत्नगर्भमाऩ माणिक्कच् चॆप्पुप्पोलेयिरुक्किऱ तिरुमन्त्रत्तिनुडैय सीर्मैयुऩ् दऩ् निष्ठैयुङ् गुलैयामैक्काग सिल्वाऩ प्रयोजनङ्गळैप्पऱ्ऱ शिष्य-गुणपूर्तियिल्लाद चपलर्गळुक्कु वॆळियिडादे मन्त्रत्तै मिगवुम् सेमिक्कवुम् प्राप्तम् ।↩︎

The word guru refers, by implication, to the earlier gurus also in the line of ascent extending up to Bhagavān. Or it may mean gurus in general.↩︎

La palabra gurú se refiere, por implicación, a los gurús anteriores también en la línea de ascenso que se extiende hasta Bhagavān. O puede significar gurús en general.↩︎

इव्विडत्तिल् गुरुशब्दं परमगुरुक् कळुक्कुम् उपलक्षणं सामान्यमागवुमाम्↩︎

Similarly the word mantra refers also to the meanings of the mantra and other secret doctrines connected with it.↩︎

Del mismo modo, la palabra mantra se refiere también a los significados del mantra y otras doctrinas secretas conectadas con él.↩︎

मन्त्रशब्दं मन्त्रार्थं मुदलाऩ रहस्य-ङ्गळुक्कुम् प्रदर्शनपरम् ।↩︎

एवम् आचार्यस्मृतिर् नित्यकर्म।↩︎

As a rule or vidhi, it has been laid down that, whenever a man meditates on these secret meanings or mysteries, he should also meditate on the lineal succession of gurus.↩︎

Como regla general o Vidhi, se ha establecido que, cada vez que un hombre medita sobre estos significados o misterios secretos, también debe meditar en la sucesión lineal de los gurús.↩︎

तानिन्द रहस्यङ्गळै अनुसन्धिक्कुम्बोदॆल्लाम् आचार्यपरंपरैयै अनुसन्धिक्कैयुम् विधिबलप्राप्तम्.↩︎

एवम् आचार्यस्मृतिर् नैमित्तिकम् अपि कर्म।
ज्ञान-रक्षा-हेतुत्वात् काम्यम् अपि कर्म!↩︎

It has also been said: “As an 41 expiation for having conversed with those that are forbidden as unfit (for conversation), we should meditate on the virtuous." By the words " the virtuous ", this śloka refers primarily to the. ācāryas.↩︎

También se ha dicho: "Como una 42 expiación por haber conversado con aquellos que están prohibidos como no aptos (para la conversación), debemos meditar en lo virtuoso". Por las palabras "virtuosas", este Śloka se refiere principalmente a el.↩︎

इव्वाचार्यर्गळुडैय अनुसन्धानं “संभाष्य पुण्यकृतो मनसा ध्यायेत्” ऎऩ्गिऱप्पडिये प्रतिषिद्ध संभाषणत्तुक्कु प्रायश्चित्तमाम्.↩︎

"Having sought the protection of my guru who has graciously taught me that Bhagavān is the Inner Self within me and having also bowed with devotion to the line of his gurus, I seek the refuge of the feet of the Lord, after bowing at the feet of that generous soul who appeared in Śrī Perumbudur owing to his compassion ( for his fellow-men), (his guru) Peria Nambi, Aḷavandār (the guru of Peria Nambi, Manakkal Nambi, Uyyakkondar who taught the good path (of prapatti) to Manakkal Nambi, Nāthamuni (the guru of Uyyakkondar), Satagopan (Nammalvar) (the guru of Nāthamuni) and Senainathan (the guru of Nammalvar) and then, of the gracious Lakṣmī , sweet to the Lord as ambrosia."↩︎

"Habiendo buscado la protección de mi gurú que me ha enseñado gentilmente que Bhagavān es el ser interno dentro de mí y también se había inclinado con devoción a la línea de sus gurús, busco el refugio de los pies del Señor, después de inclinarme a los pies. de esa alma generosa que apareció en Śrī Perumbudur debido a su compasión (por sus compañeros), (su gurú) Peria Nambi, Aḷavandār (el gurú de Peria Nambi, Manakkal Nambi, Uyyakkonde, quien enseñó el buen camino (de Prapatti) a Manakkal Nambi, Nāthamuni (el Guru de Uyyakkondar), Satagopan (Nammalvar) (el Guru de Nāthamuni) y Senainathan (el Guru de Nammalvar) y luego, del gracioso Lakṣmī, dulce para el Señor como Ambrosia ".↩︎

ऎऩ्ऩुयिर् तन्दळित्तवरैच् चरणम्बुक्कि
यानडैवे अवर् कुरुक्कळ् निरै वणङ्गिप्
पिऩ्ऩरुळाऱ्‌ पॆरुम्बूदूर् वन्द वळ्ळल्
पॆरिय नम्बि याळवन्दार् मणक्काल् नम्बि
नऩ्ऩॆऱियै यवर्क्कुरैत्तवुय्यक्कॊण्डार्
नादमुनि सडगोबऩ् सेनै नादऩ्
इऩ्ऩमुदत्तिरुमगळॆऩ्ऱिवरै मुऩ्ऩिट्
टॆम्बॆरुमाऩ् ऱिरुवडिगळडैगिऩ्ऱेने. (3)↩︎

May these great spiritual teachers, Nāthamuni and others, fill my heart here and now with delight, so that I may not be subject to the impact of the arrows of Manmatha (i. e. to the pleasures of the senses )--teachers who bring us blissful truths of varied kinds from Vedānta , who convey to us (like Bhagīratha) the celestial river of the compassion of the divine couple to be sought in full faith and who are foreign to the paths of envy, error and deception!↩︎

Que estos grandes maestros espirituales, Nāthamuni y otros, llenen mi corazón aquí y ahora con deleite, para que no esté sujeto al impacto de las flechas de Manmatha (i. ¡Las verdades de los tipos variados de Vedānta, que nos transmiten (como Bhagīratha) el río celestial de la compasión de la pareja divina para ser buscadas con plena fe y que son extraños a los caminos de envidia, error y engaño!↩︎

एते मह्यमपोढमन्मथशरोन्माथाय नाथादय
स्त्रय्यन्तप्रतिनन्दनीयविविधोदन्ताः स्वदन्तामिह ।
श्रद्धातव्यशरण्यदंपतिदयादिव्यापगाव्यापकाः
स्पर्धाविप्लवविप्रलम्भपदवी वैदेशिका देशिकाः ॥२॥↩︎

The blissful line of our gurus who are possessed of many auspicious qualities, who have brought down the arrogance of rival controversialists by the successive neighs issuing from Hayagrīva50 who delights in sitting on the throne of their hearts, and whose triumphant banner fixed at the top of the mansion of the four quarters has, by the flourish of its cloth waving in the breeze, dispelled the doctrines of their respective systems like tufts of cotton and thereby rendered the good path clear to all this blissful line of our gurus shines supreme.↩︎

La maravillosa línea de nuestros gurús que poseen muchas cualidades auspiciosas, que han derribado la arrogancia de los controvertidos rivales por los sucesivos vecinos que emitieron de Hayagrīva 51 que se deleita en sentarse en el trono de sus corazones, y cuya bandera triunfante arregló En la parte superior de la mansión de los cuatro cuartos, al florecer de su tela agitó la brisa, disipó las doctrinas de sus respectivos sistemas como los mechones de algodón y, por lo tanto, se aclaró el buen camino a toda esta maravillosa línea de nuestros gurus brilla supremo.↩︎

हृद्या हृत्पद्मसिंहासनरसिकहयग्रीवहेषोर्मिघोष-
क्षिप्तप्रत्यर्थिदृप्तिर्जयति बहुगुणा पङ्क्तिरस्मद्गुरूणाम् ।
दिक्सौधाबद्धजैत्रध्वजपटपवनस्फातिनिर्धूततत्त
त्सिद्धान्तस्तोमतूलस्तबकविगमनव्यक्तसद्वर्तनीका ॥ ३ ॥↩︎

We that cling to the noble qualities and sweet words of the benevolent sage, Rāmānuja, who adorns the world with his renown and who, like an elephant, knocking down plantain trees, refuted the arguments of those that, with the help of their unrestrained logic, wrought great havoc in the straight paths of the 53 Brahma Sūtras - We (that cling to his words ) who are thereby blessed with spiritual fervour shall no longer (even) think of deeds that are evil.↩︎

Nos aferramos a las nobles cualidades y las dulces palabras del salvia benevolente, Rāmānuja, que adorna el mundo con su renombre y que, como un elefante, derribando a los plátanos, refutó los argumentos de aquellos que, con la ayuda de su lógica sin restricciones , forjado gran estragos en los caminos rectos de los 54 Brahma Sūtras [^12] - Nosotros (que se aferramos a sus palabras) que son bendecidos con fervor espiritual ya no pensaremos (incluso) en hechos que son malvados.↩︎

आरण नूल्वऴिच्चॆव्वै यऴित्तिडुमैदुगर्क्कोर्
वारणमायवर् वादक्कदलिगळ् माय्त्तबिराऩ्
एरणिगीर्त्ति यिरामानुसमुनियिऩ् नुरैसेर्
सीरणिसिन्दैयिनोम् सिन्दियोमिनित्तीविनैये. (4)↩︎

We, who were caught up in the stream of saṁsāra from time immemorial, and have, now, by a change of fortune, come to acquire a knowledge of our true spiritual nature, consider that Śrī Yāmunācārya (Aḷavandār) came into this world to protect us from being sunk again in the mire of saṁsāra
and we will ever be attached to the feet of the sage (Aḷavandār) who triumphed over his opponents and blessed us with his writings.
Never more shall we read the works of heretics.↩︎

Nosotros, que estábamos atrapados en la corriente de Saṁsāra desde el tiempo inmemorial, y ahora hemos llegado a adquirir un conocimiento de nuestra verdadera naturaleza espiritual, considerar que Śrī Yāmunācārya (aḷavandār) llegó a este mundo nosotros de ser hundidos nuevamente en el lodo de Saṁsāra Y alguna vez estaremos unidos a los pies del sabio (aḷavandār) que triunfó sobre sus oponentes y nos bendijo con sus escritos. Nunca más leeremos las obras de los herejes.↩︎

नीळवन्दिऩ्ऱु विदिवगैयाल् निनैवॊऩ्ऱिय नाम्
मीळ वन्दिऩ्ऩुम् विनैयुडम्बॊऩ्ऱि विऴुन्दुऴला
ताळवन्दारॆनवॆऩ्ऱरुडन्दु विळङ्गिय सीर्
आळवन्दारडियोम् पडियोमिनियल्वऴक्के. (5)↩︎

We shall come to new life again by bowing every day at the feet of the noble and generous Nāthamuni,
who to his (two)59 loving disciples
who were like a trumpet and a conch (to proclaim the truth and to cow down the exponents of rival systems)
taught the art of music so that they might sing the sweet strains of the Tamil Veda
which had been long forgotten in the world
and who propagated in the world, for the pursuit of all,
the path of tapas (bhakti and prapatti).
In all the four regions of the world there is no one equal to us (because of this devotion of ours to Nāthamuni).60↩︎

Vendremos a la nueva vida nuevamente inclinándonos todos los días a los pies del noble y generoso Nāthamuni, quien a sus (dos) 60 Discípulos amorosos que eran como una trompeta y una caracola (para proclamar la verdad y vaciar los exponentes de los sistemas rivales) enseñó el arte de la música para que pudieran cantar las dulces cepas del tamil Veda que había sido olvidado durante mucho tiempo en el mundo
y que se propagó en el mundo, para la búsqueda de todos, El camino de las tapas (Bhakti y Prapatti). En las cuatro regiones del mundo no hay nadie igual a nosotros (debido a esta devoción nuestra a Nāthamuni). 61↩︎

काळम् वलम्बुरि यऩ्ऩ नऱ्‌कादलडियवर्क्कुत्
ताळम् वऴङ्गित् तमिऴ्मऱै यिऩ्ऩिसै तन्दवळ्ळल्
मूळुन्दवनॆऱिमूट्टिय नादमुनिगऴले
नाळुन्दॊऴुदॆऴुवो नमक्कार् निगर् ना निलत्ते. (6)↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वसन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
गुरुपरंपरासारः संपूर्णः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः↩︎

०१ उपोद्घाताधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उपोद्घाताधिकारः ॥ १ ॥

(English1)

1. (1) INTRODUCTORY CHAPTER. page70↩︎

परिचयः

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आभगवत्तः प्रथिताम्
अनघाम् आचार्य-सन्ततिं वन्दे ।
मनसि मम यत्-प्रसादाद्
वसति रहस्य-त्रयस्य सारोऽयम् ॥ ४ ॥

(English1)

(मूलम् (सं॰प॰)2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(तत्त्वदीपिकायां) कर्म-ब्रह्मात्मके शास्त्रे कौतस्कुत-निवर्तकान् । वन्दे हस्ति-गिरीशस्य (भक्ति-प्रपत्त्यात्मक-)वीथी-शोधक-किङ्करान् (आत्रेय-रामानुजान्)॥ ५ ॥

(English3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

आळुम्(=भरणीयम्) अडैक्कलम्(=रक्ष्यम्) ऎन्ऱ् ऎम्मैय् अम्बुयत्ताळ्(=अम्बुजा) कणवऩ्(=भर्ता)
ताळ्(=पाद)-इणै(=द्वयं) सेर्न्द्, ऎमक्कुम् अवै(=तत्) तन्द तगव्(=कृपा)-उडैयार्
मूळुम्(=अवर्जनीय)-इरुट्कळ्(=तमांसि) विळ(=भेत्तुं) मुयऩ्ऱ्(=उद्यमस्य) ओदिय मूऩ्ऱिऩ्(=त्रयस्य) उळ्ळम्(=आन्तरिकम्) (प्रति-)नाळुम् उगक्कव्(=तोषाय) इङ्गे नमक्क् ओर् विधि वाय्क्किऩ्ऱद्(=आगच्छद् अस्ति) ए ( 7 )

(English5)

(मूलम् (त॰प॰)6)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

मणिवर इव शौरेर्(←शूरः वसुदेवः) नित्य-हृद्योऽपि जीवः
कलुष-मतिर् अविन्दन् किङ्करत्वाधिराज्यम् (, न श्ववृत्तिर् मनूक्ता दुःखदा)।
विधिपरिणति-भेदाद् वीक्षितस् तेन (भगवता) काले,
गुरु-परिषद्-उपज्ञं (ज्ञानं) प्राप्य गोपायति स्वम् ॥ ६ ॥

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

1. I adore the regular and spotless succession of ācāryas which is well-known to extend upwards even to Bhagavān, It is by virtue of their grace that the essence of the meaning of the three secret mantras (mysteries) abides in my mind.↩︎

2. आभगवत्तः प्रथितामनघामाचार्यसन्ततिं वन्दे ।
मनसि मम यत्प्रसादाद्वसति रहस्यत्रयस्य सारोऽयम् ॥ ४ ॥↩︎

3. I bow to those great men who have refuted the arguments of men3 that chop logic and ask, “Why and wherefore ?", in connection with (the truths of) the Śāstra which treats (in two parts) of karma and Brahman. They have thereby rendered clean the highroad that leads to the Lord of Hastigiri.4↩︎

4. कर्मब्रह्मात्मके शास्त्रे कौतस्कुतनिवर्तकान् ।
वन्दे हस्तिगिरीशस्य वीथीशोधककिङ्करान् ॥ ५ ॥4↩︎

5. Lucky indeed are we in having an opportunity, in this world and every day, of meditating on the three mysteries (mantras) with great delight -- secrets which were taught to us with great earnestness for the removal of our dense ignorance by great souls endowed with compassion who sought the feet of the Spouse of the lotus-born Lakṣmī as their sole refuge and gave me also those feet for our protection.↩︎

6. आळुमडैक्कलमॆऩ् ऱॆम्मैयम्बुयत्ताळ् कणवऩ्
ताळिणै सेर्न्दॆमक्कुमवैदन्द तगवुडैयार्
मूळुमिरुट्कळ् विळ मुयऩ्ऱोदिय मूऩ्ऱिनुळ्ळम्
नाळुमुगक्कविङ्गे नमक्कोर्विदि वाय्क्किऩ्ऱदे ( 7 )↩︎

7. मणिवर इव शौरेर्(←शूरः वसुदेवः) नित्य-हृद्योऽपि जीवः
कलुष-मतिर् अविन्दन् किङ्करत्वाधिराज्यम् (, न श्ववृत्तिर् मनूक्ता दुःखदा)।
विधिपरिणति-भेदाद् वीक्षितस् तेन (भगवता) काले,
गुरु-परिषद्-उपज्ञं (ज्ञानं) प्राप्य गोपायति स्वम् ॥ ६ ॥↩︎

8. Though the jīva is ever dear to the Lord (Śaurī) like the gem Kaustubha, he fails to obtain the paramount supremacy of service (to the Lord) owing to his ignorance; but being favoured with His glance at a turn in the tide of fortune, he attains to a knowledge of his real nature ( as one entirely dependent on God and existing only for Him ). This becomes possible by virtue of the teaching imparted to him by his gurus and thus he succeeds in saving himself.↩︎

9. मणिवर इव शौरेर्नित्यहृद्योऽपि जीवः
कलुषमतिरविन्दन् किङ्करत्वाधिराज्यम् ।
विधिपरिणतिभेदाद्वीक्षितस्तेन काले
गुरुपरिषदुपज्ञं प्राप्य गोपायति स्वम् ॥ ६ ॥↩︎

जीवात्म-च्युतिः

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रियःपतिय् आऩ सर्वेश्वरनुक्कु
श्रीकौस्तुभ-स्थानीयऩ् आय्क् कॊण्डु
हृदयङ्-गमनाय्, कुमारऩ् ऎऩ्ऱुम्, पुत्रऩ् ऎऩ्ऱुम्, शिष्यऩ् ऎऩ्ऱुम्,
प्रेष्यऩ् ऎऩ्ऱुम्, शेष-भूतऩ् ऎऩ्ऱुम्, दास-भूतऩ् ऎऩ्ऱुम्,
अव्वो(=तत्तत्) शास्त्रङ्गळिले प्रतिपन्नऩ् आय् इरुक्कुम् जीवात्मा ।

(English2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् तनक्कु (शास्त्रोक्तानौपाधिक) वगुत्त(=उचित) शेषिय् आय्,
अयर्व्(=अज्ञान)-अऱुम्(=इतर) अमरर्गळ्(→नित्य-सूरीणां) अधिपतिय् आय्, (शठकोपोक्तरीत्या) उयर्व्(=उत्कृष्ट)-अऱव्(=इतर)-उयर्-नलम्(=गुणम्|आनन्दम्) उडैयवऩ् आय्,

(English4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(शठकोपोक्तरीत्या) नमक्कुम् पूविऩ्(→पद्म)-मिसै(=ऊर्ध्व)-नङ्गैक्कुम्(=पूर्णायै) इन्बऩ्(=प्रियन्) आय्,

(English6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ञालत्तार्(=भूस्थानां) तमक्कुम्, वानत्त्-अवर्क्कुम्
पॆरुमाऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्

(English8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“वैकुण्ठे तु परे लोके
श्रिया सार्धं जगत्-पतिः । आस्ते”

ऎऩ्ऱुम्,

"ऒण्(=उज्ज्वल)-तॊडियाळ्(=केयूरा) तिरु-मगळुम्,
नीय् उमे नि(ल्)लाऩ् इऱ्‌पव्"
(अत्राच्युतकेयूरेण नित्यसाहित्यं दिव्यदम्पत्योः सूचितम्।)

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱप् पडिये
पॆरिय-पिराट्टियारोडे(=उदारायाः←पिरान्) कूडत् तॆळि(=शुद्ध)-विसुम्बिले(=खे)

(English10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“याऽयोध्येत्य् अपराजितेति विदिता नाकं(←न+असुखम्) परेण स्थिता”

ऎऩ्गिऱप् पडिये
अयोध्यादि-शब्द-वाच्यम् आऩ कलङ्गाप्(=अविनाशि) पॆरु-नगरिले
(यत्र महाभूतान्य् अपि नित्यानि, यच् चाधिक-विस्तारात् त्रि-पाद्-विभूतिर् इत्य् उच्यते, परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारे यच्च वर्णयिष्यते)
सहस्र-स्थूणादि-वाक्यङ्गळालेय् ओदप्पडुगिऱ तिरु-मा-मणि-मण्डबत्तिले
कौषीतकि-ब्राह्मणादिगळिलेय् ओदप्पडुगिऱ (शेष-रूप-)पर्यङ्क-विशेषत्तिल् ए

(English12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"सॆऩ्ऱाल्(=गमने) कुडैय्(=च्छत्रम्) आम्, इरुन्दाल् सिङ्गासनमाम्" ऎऩ्ऱुम्,
(यामुनोक्तरीत्या) “निवास-शय्यासन” ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप् पडिये
सर्व-देश--सर्व-काल--सर्वावस्थोचित--सर्व-विध--कैङ्कर्यङ्गळैयुम्
सर्व-विध-शरीरङ्गळाले अनुभवित्तु
शेषत्वमे तनक्कु निरूपकम् आगैयाले
"शेषऩ्" ऎऩ्ऱे तिरु-नामम् आम्-पडिय् आऩ
तिरुव्-अनन्ताऴ्वाऩ् आगिऱ
तिरुप्-पळ्ळि(=[शय्या-]प्रकोष्ठ)-मॆत्तैयिले(=मृदु-शय्यायाम्)

(English14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाऩ्-इळव्(=युव)-अरस् आय्क् कॊण्डु,
ताऩ्(→भगवान्) वाऴ्गिऱ वाऴ्वै
सर्वात्माक्कळुम् अनुभवित्तु कृतार्थर् आग वेणुम्
ऎऩ्ऱु सहृदयऩ् आय् इरुक्किऱव् इरुप्-पडिय् आग
नित्यानुभवं पण्णुगिऱ
अन्तम्-इल् पेर्(=पॆरु)-इन्बत्त्-अडियर् आऩ नित्य-सूरिगळ् ओड्(=सह) ऒक्कत्(=इव)
ताऩुम्(→जीवन्) स्वामि-कैङ्कर्यत्तुक्कु स्व-रूप--योग्यतैयालेय् इट्टुप् पिऱन्दु-वैत्तु(=स्थापयित्वा)

(English16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादि-मायैयाले सुप्तऩ् आय्

“अनेक-जन्म-साहस्रीं
संसार-पदवीं व्रजऩ् ।
मोह-श्रमं प्रयातोऽसौ
वासना-रेणु-कुण्ठितः”

ऎऩ्गिऱप् पडिये प्रकृतिय् आगिऱ पाऴिले(=मरौ)
विऴुन्दु ओडिय् ओडिप्
पल पिऱप्पुम् पिऱन्दु
तट्टित्(=स्खलित्वा),
ताव्(=आलम्बनम्) अऱ्ऱु(=विना),
अऴुक् कडैन्द्(=मथित्वा) ऒळिय्(=प्रभा) अऴिन्दप्(=नष्ट्वा) पडियाले
तत्त्व-हित-विषयम् आय् यथावत्-प्रकाश-रहितऩ् आय् निऱ्‌क;

(English18)

(मूलम्19)

Though the jīva is ever dear to the Lord (Śaurī) like the gem Kaustubha, he fails to obtain the paramount supremacy of service (to the Lord) owing to his ignorance; but being favoured with His glance at a turn in the tide of fortune, he attains to a knowledge of his real nature ( as one entirely dependent on God and existing only for Him ). This becomes possible by virtue of the teaching imparted to him by his gurus and thus he succeeds in saving himself.↩︎

The individual soul (Jīvātmā) has been declared in the different śāstras as being dear to the Lord of Lakṣmī even like the gem Kaustubha; he has been called the prince, the Lord's son, His disciple, His attendant, His dependant existing solely for Him 2 (śeṣa ) and His servant.↩︎

श्रियःपतियाऩ सर्वेश्वरनुक्कु श्रीकौस्तुभस्थानीयनाय्क् कॊण्डु हृदयङ्गमनाय्, कुमारनॆऩ्ऱुम्, पुत्रनॆऩ्ऱुम्, शिष्यनॆऩ्ऱुम्, प्रेष्यनॆऩ्ऱुम्, शेषभूतनॆऩ्ऱुम्, दासभूतनॆऩ्ऱुम्, अव्वो शास्त्रङ्गळिले प्रतिपन्नऩायिरुक्कुम् जीवात्मा ।↩︎

The Lord is his śeṣī for whose purposes (alone) he exists by his very nature. The Lord is the ruler of the eternal Sūris, who are ever free from ignorance. He is possessed of unsurpassed auspicious qualities;↩︎

इवऩ् तनक्कु वगुत्त शेषियाय्, अयर्वऱुममरर्गळदिबदियाय्, उयर्वऱवुयर् नलमुडैयवनाय्,↩︎

He loves us as He does the lotus-born Lakṣmī .↩︎

नमक्कुम् पूविन्मिसै नङ्गैक्कुमिन्बनाय्,↩︎

He is the Lord of men on earth and of the Sūris in Heaven.↩︎

ञालत्तार् तमक्कुम् वानत्तवर्क्कुम् पॆरुमाऩाऩ सर्वेश्वरऩ्↩︎

As has been said

“10 The Lord of the Universe dwells in the Supreme Region of Vaikuṇṭha along with Lakṣmī ,"

" 11 Thou art ever with Lakṣmī adorned with shining bracelets".

He dwells in the pure world of śuddhasattva ( nitya vibhūti) along with His great queen↩︎

“वैकुण्ठे तु परे लोके श्रिया सार्धं जगत्पतिः । आस्ते” ऎऩ्ऱुम्, "ऒण्डॊडियाळ् तिरुमगळुम् नीयुमे निलानिऱ्‌प" वॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱप्पडिये पॆरियबिराट्टियारोडेगूडत् तॆळिविसुम्बिले↩︎

and is seated on a couch, as described in such places as the Koushitaki Brāhmana, in a hall of splendour which is lit up with gems and stands on a thousand pillars, in the eternal and changeless city called by names like Ayodhya; for instance, it is said, "It12 is called Ayodhya and Aparajita and is beyond the world of svarga."↩︎

“याऽयोध्येत्यपराजितेति विदिता नाकं परेण स्थिता” ऎऩ्गिऱप्पडिये
अयोध्यादिशब्दवाच्यमाऩ कलङ्गाप्पॆरुनगरिले सहस्रस्थूणादिवाक्यङ्गळाले योदप्पडुगिऱ तिरुमामणिमण्डबत्तिले कौषीतकिब्राह्मणादिगळिले योदप्पडुगिऱ पर्यङ्कविशेषत्तिले↩︎

The Lord is seated on the bed of the serpent called śeṣa
who is like an umbrella to the Lord when He moves about and like a throne whenever he is seated.
He has been described "as the Lord's abode, His bed, and His seat."
Śeṣa, the serpent, is ever bent on serving the Lord in all places, at all times, and in all situations and
enjoys rendering service of all kinds in varied embodied forms.
As he is thus fulfilling the purposes of the Lord and has no other aims in life,
he is, indeed, a real and unconditional Śeṣa and the name Śeṣa fits him in every way.↩︎

"सॆऩ्ऱाल्गुडैयामिरुन्दाल्सिङ्गासनमाम्" ऎऩ्ऱुम्, “निवासशय्यासन” ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप्पडिये सर्वदेश सर्वकाल सर्वावस्थोचितसर्वविधकैङ्कर्यङ्गळैयुम् सर्वविधशरीरङ्गळाले अनुभवित्तु शेषत्वमे तनक्कु निरूपकमागैयाले शेषनॆऩ्ऱे तिरुनाममाम्बडियाऩ तिरुवनन्दाऴ्वानागिऱ तिरुप्पळ्ळिमॆत्तैयिले↩︎

The Lord shines on the bed of Śeṣa as the Supreme and ever-youthful Sovereign of Heaven. It is His gracious desire that all souls should enjoy His blissful state and attain their goal. The Jīva is thus entitled, by his essential nature, to the service of His Master as his birthright in as high a degree as the eternal Sūris themselves who have the endless bliss of serving Him.↩︎

वानिळवरसाय्क् कॊण्डु ताऩ् वाऴ्गिऱ वाऴ्वै सर्वात्माक्कळुम् अनुभवित्तु कृतार्थराग वेणुम् ऎऩ्ऱु सहृदयनायिरुक्किऱविरुप्पडियाग नित्यानुभवं पण्णुगिऱ अन्दमिल् पेरिन्बत्तडियराऩ नित्यसूरिगळोडॊक्कत् तानुम् स्वामिकैङ्कर्यत्तुक्कु स्वरूपयोग्यतैयालेय् इट्टुप्पिऱन्दुवैत्तु↩︎

But sunk in the sleep of beginningless Maya, he has fallen into the wilderness of matter (prakṛti), has had repeated births in quick succession, has lost the primary aim of existence, has found no comfort or consolation, has lost the splendour of big real nature owing to evil desires and passions and is without a true knowledge concerning tattva (that which should be known for salvation and hita (the means of attaining it).

Well has it been said, "18 Trudging along the many thousand pathways of saṁsāra consisting of cycles of births and deaths, he has become deluded and exhausted and is covered with the dust of tendencies left by impressions in the mind."↩︎

अनादिमायैयाले सुप्तनाय्
“अनेकजन्मसाहस्रीं संसारपदवीं व्रजऩ् । मोहश्रमं प्रयातोऽसौ वासनारेणुकुण्ठितः”
ऎऩ्गिऱप्पडिये प्रकृतियागिऱ पाऴिले विऴुन्दु ओडियोडिप्
पलबिऱप्पुम् पिऱन्दु तट्टित् तावऱ्ऱु अऴुक्कडैन्दॊळियऴिन्दप्पडियाले तत्त्व-हितविषयमाय् यथावत्प्रकाशरहितनाय् निऱ्‌क;↩︎

व्याध-वर्धित-राजकुमारः

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरु राजा अन्तःपुरत्त् उडऩे
वेट्टैक्कुच् चॆऩ्ऱु-विळैयाट्टिले सक्तनाऩ्
अव् अळविले(=[काल]माने) वार्त्तैय् अऱिवदऱ्‌कु मुन्बे(=प्राक्) वऴि तप्पिऩ राजकुमारऩ्

(English2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎडुत्तार् कैय्-इऱ्-‌पिळ्ळैय् आय्
एद्-एनुम्(=कश्-चित्) ऒरु कुरुच्चियिले वळर(=वर्धमाने सति),

(English4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तनक्क् इल्लाद शबरत्वादि-जातिगळैय् एऱ्-इट्टुक् कॊण्डु

(नीलमेघः (सं)6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“माताप्येका पिताप्येको
मम तस्य च पक्षिणः ।
अहं मुनिभिर् आनीतस्
स चानीतो गवाशनैः ॥

अहं मुनीनां वचनं शृणोमि
गवाशनानां स वचश्शृणोति ।
प्रत्यक्षम् एतद् भवताऽपि दृष्टं
संसर्गजा दोषगुणा भवन्ति ॥”

ऎऩ्गिऱप् पडिये

(मूलम्8)

(English9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेडुवच्(=निषाद) चेरियिल्(=कुग्रामे)
किळि(=शुक)-पोलेय्
अवर्गळ् पऴक्कि वैत्त पा-सुरमे(=भाषां)
तनक्कुप् पा-सुरम् आय्

(English10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्क्कुप् पिऱन्दवर्गळैप् पोलेय्
अवर्गळ् ऊणुम् वृत्तिय् उमे
तनक्कूणुम् वृत्तियुम् आय्,

(English12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् पिऱविक्क् उरिय(=योग्य) भोगङ्गळिलुम्,
आचार-संस्कारादिगळिलुम्
पुदियद् उण्णादे

(English14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

राज-भोग-विरुद्धङ्गळ् आऩ
जुगुप्सित-विषयङ्गळिले
तनक्कुप् पेऱुम्(=लाभम्) इऴवुम्(=हानिम्) हर्ष-शोकङ्गळुम् आय्,

(English16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

राज-कुमारऩ् ऎऩ्ऱु तऩ्ऩ् अडिय्(→मूलम्) अऱिवार्
सिल ऋषि-प्रायर् उण्ड् आनालुम्
अवर्गळुक्कुङ् किट्टव् ऒण्णाद(=योग्येतर) अवस्थैय् उडैयनाय्,

(नीलमेघः (सं)18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि भ्रान्ति-सिद्ध शबरत्वाद्य्-अवस्थैयोडे
यावज्-जीवं नडक्किल्
उत्तर-जन्मङ्गळिलुम्
ऒरु योग्यतै पॆऱ(=लाभ)-विरग्(=कारणम्) इल्लादप् पडियाय्त्
तट्टुप्(=स्खालित्यम्) पट्टु

(English20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निऱ्‌कुम् आप् पोले
इवऩुम् देहात्माभिमानादिगळाले
तऩ्ऩ् उरुक्(=योग्यताम्) कॊडुत्तु,
वेऱ्ऱ्(=अन्य) उरुक् कॊण्डु निऱ्‌क,

(English22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्द राज-कुमारऩ् उडैय लक्षणादिगळाले
जाति विशेषत्तैय् अऱिवार् सिल धार्मिकर्
ऒरु विरगाले(=कारणेन)य्
इवनै मीट्कप्(=प्रत्यानयनं) पॆऱ्ऱु(=प्राप्य),
अभिमानिक्कव् इवनुक्कु
वन्देऱिय्(=आगन्तुकम्) आऩ जात्य्-अन्तराभिमानत्तै
वऴि विलक्कि(=निष्कास्य)

(English24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दृष्टादृष्ट-संस्कारादिगळाले
उत्तरोत्तर-भोग--तद्-उपायङ्गळुक्कु योग्यऩ् आम् पडि
विरगु(=कारणं) सॆय्दु,

(English26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्कु स्वजात्य्-अनुरूपम् आऩ गुण-वृत्तङ्गळैत्
तङ्गळ् उपदेशानुष्ठानङ्गळाले कुटिप्-पुगुरव्(=प्रवेश) इट्टु

(English28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्कु अनेक-दोष-दुष्टङ्गळ् आऩ
शबरादि-भोग्य--क्षुद्र-विषयङ्गळैय् अरुवरुप्प्(=जुगुप्सां) इत्तु,

(English30)

(मूलम्31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

राजादि-भोग्यङ्गळ् आऩ अतिशयित-पुरुषार्थङ्गळै
आय्न्द्(=विचार्य) ऎडुक्क-वल्ल(=बल्ल)
अळव्(=मान)-उडैमैयैय् उण्डाक्कि निऱुत्तुम्(=स्थापयित्वा)

(English32)

(मूलम्33)

But sunk in the sleep of beginningless Maya, he has fallen into the wilderness of matter (prakṛti), has had repeated births in quick succession, has lost the primary aim of existence, has found no comfort or consolation, has lost the splendour of big real nature owing to evil desires and passions and is without a true knowledge concerning tattva (that which should be known for salvation and hita (the means of attaining it).

Well has it been said, "1 Trudging along the many thousand pathways of saṁsāra consisting of cycles of births and deaths, he has become deluded and exhausted and is covered with the dust of tendencies left by impressions in the mind."↩︎

The condition of the Jīva in saṁsāra has been aptly described in the following parable :- A certain king went out a-hunting with the women of the harem and was keenly absorbed in the sport. The little prince lost his way even before he knew who he was↩︎

ऒरु राजा अन्तःपुरत्तुडने वेट्टैक्कुच्चॆऩ्ऱु विळैयाट्टिले सक्तनानवळविले वार्त्तै यऱिवदऱ्‌कु मुन्बे वऴि तप्पिऩ राजकुमारऩ्↩︎

and was brought up in a hamlet by tribesmen who found him wandering about (helpless).↩︎

ऎडुत्तार् कैयिऱ्‌पिळ्ळैयाय् एदेनुमॊरु कुरुच्चियिले वळर,↩︎

As he grew older, he identified himself with the people who brought him up and thought that he, too, was a savage tribesman,↩︎

तनक्क्इल्लाद शबरत्वादिजातिगळैयेऱिट्टुक् कॊण्डु↩︎

“माताप्येका पिताप्येको मम तस्य च पक्षिणः । अहं मुनिभिरानीत-स्सचानीतो गवाशनैः ॥ अहं मुनीनां वचनं शृणोमि गवाशनानां स वचश्शृणोति । प्रत्यक्षमेतद्भव-ताऽपि दृष्टं संसर्गजा दोषगुणा भवन्ति ॥” ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

The story is told of two parrots born of the same parents. One of them was brought up by holy men and the other by tanners who ate cow's flesh. The former said, "I was brought up by sages and he was brought up by tanners. I hear, every day, the speech of the sages and he bears the speech of tanners. You have yourself seen the difference between my speech and the speech of the other bird. Goodness and wickedness are the result of (good and bad) association (respectively)".↩︎

learnt their language as if it were his own and,↩︎

वेडुवच्चेरियिल् किळिबोलेयवर्गळ् पऴक्किवैत्त पासुरमे तनक्कुप् पासुरमाय्↩︎

like their own sons, ate their food and lived their life.↩︎

अवर्क्कुप्पिऱन्दवर्गळैप्पोले यवर्गळूणुम् वृत्तियुमे तनक् कूणुम् वृत्तियुमाय्,↩︎

Without knowing anything about the enjoyments, the code of conduct and the traditions of his birth,↩︎

तऩ् पिऱविक्कुरिय भोगङ्गळिलुम्, आचारसंस्कारादिगळिलुम् पुदियदुण्णादे↩︎

he found his good and his evil, his joys and sorrows, in extremely gruesome things totally different from enjoyments befitting a prince.↩︎

राजभोगविरुद्धङ्गळाऩ जुगुप्सितविषयङ्गळिले तनक्कुप् पेऱुमिऴवुम् हर्षशोकङ्गळुमाय्,↩︎

Though there were some wise and sage-like men who knew him as a prince, he was not accessible to them↩︎

राजकुमारनॆऩ्ऱु तऩ्ऩडियऱिवार् सिल ऋषिप्रायरुण्डानालुमवर्गळुक्कुङ्गिट्टवॊण्णाद अवस्थैयुडैयनाय्,↩︎

and lived like a savage without even the means of being born in a better life after death, owing to life-long savagery due to erroneous notions.↩︎

इप्पडि भ्रान्तिसिद्ध शबरत्वाद्यवस्थैयोडे यावज्जीवं नडक्किल्
उत्तरजन्मङ्गळिलुमॊरु योग्यतै पॆऱ विरगिल्लादप्पडियाय्त् तट्टुप् पट्टु↩︎

Such was the condition of the prince who lost his real character and acquired a different nature. Similar is the state of the Jīva who, by identifying himself with the body, loses his real character and assumes a different nature.↩︎

निऱ्‌कुमाप्पोले
इवनुम् देहात्माभिमानादिगळाले तऩ्ऩुरुक् कॊडुत्तु वेऱ्ऱुरुक् कॊण्डु निऱ्‌क,↩︎

In the case of the prince (of the parable) some generous benefactors who were aware of his real birth (in a royal family) made up their minds to save him (from savagery) by some means or other. They removed from his mind his false identification of himself with the tribesmen↩︎

अन्द राजकुमारनुडैय लक्षणादिगळाले जाति विशेषत्तै यऱिवार् सिल धार्मिकर् ऒरु विरगालेय् इवनै मीट्कप् पॆऱ्ऱु
अभिमानिक्कविवनुक्कु वन्देऱियाऩ जात्यन्तराभिमानत्तै वऴि विलक्कि↩︎

and by discipline and training, physical and spiritual, enabled him to become gradually fit for princely enjoyments and the means of attaining them.↩︎

दृष्टादृष्टसंस्कारादिगळाले उत्तरोत्तरभोगतदुपायङ्गळुक्कु योग्यनाम् पडि विरगुसॆय्दु,↩︎

They made him realise, both by precept and by example, what befitted him as a prince in matters connected with character and conduct↩︎

इवनुक्कु स्वजात्यनुरूपमाऩ गुणवृत्तङ्गळैत् तङ्गळु- पदेशानुष्ठानङ्गळाले कुडिप्पुगुरविट्टु↩︎

and thus rendered him capable of hating the mean and gruesome enjoyments of savage life↩︎

इवनुक्कु अनेकदोषदुष्टङ्गळाऩ शबरादि भोग्यक्षुद्रविषयङ्गळै यरुवरुप्पित्तु,↩︎

and created in him the power of discrimination by which he could choose and prefer the supremely refined aims and enjoyments of his princely station.↩︎

राजादिभोग्यङ्गळाऩ अतिशयित-पुरुषार्थङ्गळै आय्न्दॆडुक्कवल्ल अळवुडैमैयैयुण्डाक्कि निऱुत्तुमाप्पोले↩︎

जीवेन-सम्बन्धः

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आप्-पोले इव्व्-आत्मावुक्कु सिल धार्मिकर् पित्रादि-मुखेन नॊडित्तु(=त्वरित्वा)

(English2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पुमान् न देवो न नरो न पशुर्न च पादपः ।
शरीराकृति-भेदास् तु भूपैते कर्मयोनयः ॥”

ऎऩ्गिऱ पडिये उरुव्(=योग्य)-इयन्दव्(=इतर) इन्-निलैमैयैय् उणर्त्ति(=अवगमय्य)

(English4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्कु अनुरूपम् आऩ पुरुषार्थ--तद्-उपायङ्गळिले अन्वयिक्कल् आम् पडि विरगु सॆय्दु,

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उडम्बु (आत्मभावत्तै) तिऩ्ऩार् पडिय् अऩ्ऱिक्के(=इतर)
ऒरु वॆळिच्(=प्रभा)-चिऱप्प्(=विशेष)-उडैयार्क्कु वरुम्
गुण-वृत्तङ्गळैय् उण्डाक्कि

(English7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

हेयोपादेय-विभाग-क्षमऩुम् आक्कि निऱुत्तिनव् अळविले(=माने),
इवऩ्-उडैय अडिय्(=मूल)-उडैमैयैयुम्,
सिल धार्मिकर् अडिय् आग वन्द योग्यतैयैयुम्,
अळव्-उडैमैयैयुम् नेर्-आगक्-कण्डु

(English9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परम-कारुणिकऩ् आऩ परम-शेषियाले प्रेरितर् आय्त्
ताङ्गळुम् कारुणिकोत्तमर् आय् इरुप्पार् सिल देशिकर्

“ईश्वरस्य च सौहार्दं
यद्-ऋच्छा-सुकृतं तथा ।
विष्णोः कटाक्षम्, अद्वेषम्,
आभिमुख्यं च सात्त्विकैः ॥
संभाषणं षड् एतानि
ह्य् आचार्य-प्राप्ति-हेतवः ।”

ऎऩ्गिऱप्पडिये नेर्-पट्टु,

(English11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्द राज-कुमारनुक्कुच् चिल राजान्तरङ्गर् नेर् पट्टुप् पिऱवियैय् उणर्त्ति(=अवगमय्य)

(English13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मेल्-उळ्ळ प्रियतमङ्गळैयुम्
हिततमङ्गळैय् उऩ् तॆळिवित्तु

(English15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरु विरगालेय् अन्द राजावुक्कुम्
राजकुमारनुक्कुम्
परस्पर-संश्लेषाकाङ्क्षैयैय् उत्तम्भिक्कुमाप् पोलेय्

(English17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्कुम्

“नायं देवो न मर्त्यो वा
न तिर्यक् स्थावरोपि वा ।
ज्ञानानन्दमयस् त्वात्मा
शेषो हि परमात्मनः”

ऎऩ्ऱुम्

“दासभूतास् स्वतस् सर्वे
ह्यात्मानः परमात्मनः”

ऎऩ्ऱुम् प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगिऱप् पडिये

(मूलम्19)

(English20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॊङ्ग्(=वृद्ध)-ओदं(=समुद्र) सूऴ्न्द(=परिवृत्त)
भुवनियुम् विण्ण्(=ख)-उलगुम्
अङ्ग्-आद्(=किञ्चिद्) उञ् सोरामे(=क्षरणं विना)य् आळ्गिऩ्ऱ
सॆङ्-गोल्-उडैय श्रियः-पति नारायणऩ् उडने
(सहोदरवत्) कुडल्(=intestine) तुवक्कैत्(=सम्बन्धम्) तॆळिवित्तु

(English21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्कु तत्-प्राप्त्य्-उपायङ्गळिले मुयऩ्ऱु(=उद्यम्य),
(कृपा-बाहुल्याद् आचार्याणाम् एवाधिक उद्यमः!!)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् पॆऱुगिऱ(=लभ्यमान) पेऱ्(=लाभ) ए
तङ्गळुक्कुप् पॊऩ्ऩ्(=स्वर्ण)-उलगैयुम्, भुवनि मुऴुवदैयुम्(=पूर्णम्)
आळुगैय् आग उगन्दु(=तुष्ट्वा)

(English24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद्-अडिय्-आग अऩ्ऱ्-ईऩ्ऱ(→तद्दिने)
कऩ्ऱुक्क्(=वत्सं) इरङ्गिच्(=दयित्वा) सुरक्कुम् धेनुवैप् पोलेय्

इद्-देशिकर् इव्व्-आत्मावुक्कु
अज्ञान-संशय-विपर्ययङ्गळ् तीर-वेण्डुम् ऎऩ्ऱु
मिगुदि(=अधिक)-कुऱैव्(=न्यून)-अऱच्(=इतर) सुरक्कुम् पा(=पाट्)-सुरङ्गळैक् कॊण्डु

(English26)

(मूलम्27)

and created in him the power of discrimination by which he could choose and prefer the supremely refined aims and enjoyments of his princely station.↩︎

In the same way, some generous benefactors who are introduced to the Jīva by parents and the like↩︎

इव्वात्मावुक्कु सिल धार्मिकर् पित्रादिमुखेन नॊडित्तु↩︎

help him realise that 4 “the soul is neither God nor man nor beast nor tree, and that these differences of body and shape are due to karma."↩︎

“पुमान्न देवो न नरो न पशुर्न च पादपः । शरीराकृतिभेदास्तु भूपैते कर्मयोनयः ॥” ऎऩ्गिऱ पडिये उरुवियन्दविऩ् निलैमैयैयुणर्त्ति↩︎

अदुक्कु अनुरूपमाऩ पुरुषार्थतदुपायङ्गळिले अन्वयिक्कलाम्बडि विरगुसॆय्दु,↩︎

They enable him to understand that the soul is different from the body and adopt the proper means to make him pursue the goal or aim suited to his essential nature and to follow the path that would lead to it. They create in him qualities and modes of conduct found in men endowed with the splendour of wisdom and not in men who are so absorbed in their bodies as to forget their soul↩︎

उडम्बु तिऩ्ऩार् पडियऩ्ऱिक्के ऒरु वॆळिच्चिऱप्पुडैयार्क्कु वरुम् गुणवृत्तङ्गळै युण्डाक्कि↩︎

and they bring him to a position in which he is capable of distinguishing between what should be rejected and what is worthy of adoption,

Now in the parable, on seeing for themselves the prince's innate fitness, the transformation wrought in him by some worthy men and his intelligence,↩︎

हेयोपादेयविभागक्षमनुमाक्कि निऱुत्तिनवळविले, इवनुडैय अडियुडैमैयैयुम् सिल धार्मिकरडियाग वन्द योग्यतैयैयुम् अळवुडै मैयैयुम् नेरागक्कण्डु↩︎

some teachers being directed by the Supreme Master who is all compassion
and being themselves highly compassionate
appear before him and reveal his true parentage to him
as also what is highly desirable to one in his station and the means of attaining it.

It has been said, "God's love, good deeds done by chance, the gracious glance of God, freedom from hate, willingness to learn and the conversation of good men - these are six causes that lead to the acquisition of an ācārya."↩︎

परमकारुणिकऩाऩ परमशेषियाले प्रेरितराय्त् ताङ्गळुम् कारुणिकोत्तमरायिरुप्पार् सिल देशिकर् “ईश्वरस्य च सौहार्दं यदृच्छासुकृतं तथा । विष्णोः कटाक्षमद्वेषमाभिमुख्यं च सात्त्विकैः ॥ संभाषणं षडेतानि ह्याचार्यप्राप्तिहेतवः ।” ऎऩ्गिऱप्पडिये नेर्बट्टु,↩︎

(See previous section)↩︎

अन्द राजकुमारनुक्कुच् चिल राजान्तरङ्गर् नेर् पट्टुप् पिऱवियैयुणर्त्ति↩︎

(See previous section)↩︎

मेलुळ्ळ प्रियतमङ्गळैयुम् हिततमङ्गळैयुन्दॆळिवित्तु↩︎

Those good men in the parable would strive in every possible way to bring about a longing for re-union in the mind of the prince and the king.

So also with the Jīva .↩︎

ऒरुविरगालेयन्द राजावुक्कुम् राजकुमारनुक्कुम् परस्परसंश्लेषाकाङ्क्षैयै युत्तम्भिक्कुमाप्पोलेय्↩︎

इवनुक्कुम्
“नायं देवो न मर्त्यो वा न तिर्यक्स्थावरोपि वा । ज्ञानानन्दमयस्त्वात्मा शेषो हि परमात्मनः” ऎऩ्ऱुम् “दासभूतास्स्वतस्सर्वे ह्यात्मानः परमात्मनः” ऎऩ्ऱुम् प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगिऱप्पडिये↩︎

Do not the śāstras say, "The soul is neither God nor men, neither beast nor tree. Its essential nature is knowledge and bliss and it is entirely dependent on the Supreme Being and exists solely for His purposes (Śeṣa)" and again, "The souls are indeed the servants by nature of the Supreme20 Being ?"↩︎

His gurus reveal to the Jīva the intimate relation existing between him and Nārāyaṇa , the Lord of Lakṣmī , who rules with His sceptre the earth surrounded by the 21 turbulent ocean and the world of Vaikuṇṭha without even the least exception.↩︎

पॊङ्गोदञ् जूऴ्न्द पुवनियुम् विण्णुलगुमङ्गादुञ् जोरामे याळ्गिऩ्ऱ सॆङ्गोलुडैय श्रियःपति नारायणनुडने कुडल् तुवक्कैत् तॆळिवित्तु↩︎

इवनुक्कु तत्प्राप्त्युपायङ्गळिले मुयऩ्ऱु,↩︎

These gurus try earnestly to help the Jīva attain the Lord and feel that his attainment of the glory of mokṣa would give them as much delight as the sovereignty of Vaikuṇṭha (Nitya vibhūti) and of the whole earth (līlā vibhūti).↩︎

इवऩ् पॆऱुगिऱ पेऱे तङ्गळुक्कुप् पॊऩ्ऩुलगैयुम् पुवनि मुऴुवदैयुमाळुगैयाग उगन्दु↩︎

They have as much love to him as the cow to its calf on the day of its birth when, out of loving kindness, it gives it milk. So with the help of words, neither excessive nor defective, they desire to remove his ignorance, his doubts, and his erroneous notions.↩︎

अदडियाग अऩ्ऱीऩ्ऱ कऩ्ऱुक्किरङ्गिच् चुरक्कुम् धेनुवैप् पोलेय्
इद्देशिकरिव्वात्मावुक्कु अज्ञान संशयविपर्ययङ्गळ् तीरवेण्डुम् ऎऩ्ऱु मिगुदि कुऱैवऱच् चुरक्कुम् पासुरङ्गळैक् कॊण्डु↩︎

रहस्य-त्रये सङ्ग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(यामुन-स्तोत्ररत्नोक्त-विष्णुपुराणकृत्-पराशर-प्रशंसोक्त) “तत्त्वेन यश् चिद्-अचिद्-ईश्वर--तत्-स्वभावे”त्य्-आदि-गळिऱ् ‌पडिये ईश्वरऩ्-उडैयवुम् ईशितव्यङ्गळ्-उडैयवुम् स्व-रूप--स्व-भाव--संबन्धङ्गळुम्, भोगापवर्गङ्गळुम्, त्याज्योपादेयङ्गळ् आऩ इवऱ्ऱिऩ्-उडैयव्-उपायङ्गळुम्, अवऱ्ऱिऩ् गति-प्रकारङ्गळुम्, उक्तानुक्तङ्गळ् आऩ मोक्ष-विरोधिगळ् आगिऱ (अत्रानुक्ता) इव्व्-अर्थङ्गळ्, मुमुक्षुव् आऩ इव्व्-आत्मावुक्कु ज्ञातव्यङ्गळ्, इव्व्-अर्थङ्गळ् ऎल्लाम् अध्यात्म-विषय-शब्द-राशियिल् सार-तमम् आऩ रहस्य-त्रयत्तिले प्रतितन्त्र-सारोद्धारेण **संग्रहिक्कप्पडुगिऱदुगळ्**.

(English1)

(मूलम्2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

तिरुव्-उडऩ् वन्द सॆऴु(=शुद्ध)-(=कौस्तुभ-)मणि-पोल्+ तिरु-माल्(=मत्त)--इदयम्(=हृदयम्)
मरुव्(=सुख)-इडम् ऎऩ्ऩ मलर्(=पुष्प)-अडि (शिरसि) चूटुम्(=धरणम्) वगै(=प्रकार) बॆऱु(=प्राप्या) नाम्,
(यतः -) करुव्(=गर्भ)-उडऩ्-वन्द कडु(=क्रूर)-विनैय्(=कर्म) आऱ्ऱिल्(=प्रवाहे) विऴुन्द् ऒऴुगाद्(=गमनं विना) अरुव्(=सूक्ष्म)-उडऩ्-ऐन्द्(=५ →प्राप्य, प्रापक, फलम्, उपाया, विरोधिनः)-अऱिवार् अरुळ्-सॆय्यव् अमैन्दनरे(=पर्याप्ता). ( 8 )

(English3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

कर्माविद्यादि-चक्रे प्रतिपुरुषम् इहानादि-चित्र-प्रवाहे
तत्-तत्-काले विपक्तिर् भवति हि विविधा सर्व-सिद्धान्त-सिद्धा ।
तल्-लब्ध-स्वावकाश--प्रथम-गुरु-कृपा--गृह्यमाणः कदाचिन्
मुक्तैश्वर्यान्त-संपन्-निधिर् अपि भविता कश्चिद् इत्थं विपश्चित् ॥ ७ ॥

(English5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
उपोद्घाताधिकारः प्रथमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्7)

1. As stated in the śloka . "He1 who teaches the truth concerning cit (sentient being) acit (non-sentient matter) and Iśvara and their essential character etc.", they (the gurus ) teach him the true nature of the Lord who is the ruler of sentient and non-sentient things that are ruled by Him, of their respective character and of their mutual relations to one another, of enjoyment or experience in saṁsāra (including svarga) and of release from that bondage and of the respective means for attaining them (one to be rejected and the other to be adopted), of the routes by which the soul travels to its destined abodes and of the obstacles, expressed and unexpressed, that stand in the way of salvation; for these are matters that should be known to every one desirous of release.

All these things that should be known to every mumukṣu are found concisely stated in ‘the three mysteries or secrets' (mantras) which are, as it were, the quintessence of all passages treating of the Jīva and Iśvara and which contain the best part of all the main doctrines.↩︎

2. “तत्त्वेन यश्चिदचिदीश्वर तत्स्वभावे” त्यादिगळिऱ्‌पडिये ईश्वरनुडैयवुम् ईशितव्यङ्गळुडैयवुम् स्वरूपस्वभावसंबन्धङ्गळुम्, भोगापवर्गङ्गळुम्, त्याज्योपादेयङ्गळाऩ इवऱ्ऱिनुडैयवुबायङ्गळुम्, अवऱ्ऱिऩ् गतिप्रकारङ्गळुम्, उक्तानुक्तङ् गळाऩ मोक्षविरोधिगळागिऱ इव्वर्थङ्गळ् मुमुक्षुवाऩ इव्वात्मावुक्कु ज्ञातव्यङ्गळ्, इव्वर्थङ्गळॆल्लाम् अध्यात्मविषयशब्दराशियिल् सारतममाऩ रहस्यत्रयत्तिले प्रतितन्त्रसारोद्धारेण संग्रहिक्कप्पडुगिऱदुगळ्.↩︎

3. We that deserve a place near the heart of Viṣṇu even like the gem Kaustubha3 which rose from the sea along with Lakṣmī at the time of the great churning, we that are competent to wear, on the crown of our head, the flower-like feet of God, were in peril of being swept away by the current of the stream of karma which caught us up even while in our mother's womb, when, fortunately for us, certain great souls proficient in the knowledge of the five things that ought to be understood and likewise of the subtle doctrine that the relation of the Jīvatma to the Lord is that of the body to the soul, came to us out of compassion to save us from being lost (in that stream).↩︎

4. तिरुवुडऩ् वन्द सॆऴुमणिबोऱ्ऱिरुमालिदयम्
मरुविडमॆऩ्ऩ मलरडि सूडुम् वगैबॆऱु नाम्,
करुवुडन्वन्द कडुविनैयाऱ्ऱिल् विऴुन्दॊऴुगा- तरुवुडनैन्दऱिवा ररुळ्सॆय्य वमैन्दनरे. ( 8 )↩︎

5. In the cycle of karma, avidyā and others5 which succeed one another, as in the revolution of a wheel, in the varied streams of Samsāra peculiar to each individual and beginning from time immemorial, all systems of religious thought declare that, when the proper time comes, there is varied fruition resulting from past karma. At the time of this fruition, the Lord, who is the first ācārya , finds his opportunity, catches the Jīva and bestows His grace on him. Sach Jīvas are indeed rare and they become the repositories of all forms of wealth (like discrimination and freedom from desires) extending up to the sovereignty enjoyed by the freed souls in mokṣa (viz, the enjoyment of Bhagavān and service to Him).↩︎

6. कर्माविद्यादिचक्रे प्रतिपुरुषमिहानादिचित्रप्रवाहे
तत्तत्काले विपक्तिर्भवति हि विविधा सर्वसिद्धान्तसिद्धा ।
तल्लब्धस्वावकाशप्रथमगुरुकृपागृह्यमाणः कदाचि
न्मुक्तैश्वर्यान्तसंपन्निधिरपि भविता कश्चिदित्थं विपश्चित् ॥ ७ ॥↩︎

7. इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
उपोद्घाताधिकारः प्रथमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

०२ सारनिष्कर्षाधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सारनिष्कर्षाधिकारः ॥ २ ॥

(मूलम्1)

(English2)

प्रस्तावः

"The Three Mysteries" have been occasionally referred to in previous chapters. ŚrīVedānta desika presumes that everyone of his readers knows what they are. It is just possible that some of them are not in the know of these mysteries. So a brief account may be necessary of these mantras.

1. One of them is called aṣṭākṣara or Tirumantra It consists of eight syllables in Sanskrit which are in the form of three words. The first word which consists of a single syllable is Om, which is made of three parts a, u and m or akara, ukara and makara. The second word is namo which, when there is no sandhi, is namas. It means 'Obeisance' or adoration! The third word is Nārāyaṇaaya which means " to Nārāyaṇa ". Nārāyaṇāya is the dative (the fourth case ) singular form of Nārāyaṇa . The mantra, as a whole, means "Adoration to Nārāyaṇa ! '' or "I offer my adoration to Nārāyaṇa ." (This is the meaning appearing at first sight.)

2. Another mantra or mystery is the “last" śloka of Śrīkṛṣṇa's teaching in Bhagavadgītā usually called the carama śloka .

It means: “Having given up rites or activities as means to secure mokṣa , surrender thyself to me alone". (This is the first half of the śloka .)

"I will free thee from all sins; despair not."(This is the second half of the śloka .)

3. Yet another mystery or mantra is usually called Dvayam. It consists of two parts; the first part means "I seek refuge at the feet of Nārāyaṇa who is ever inseparable from Śrī or Lakṣmī ". The second part means: "I offer my adoration to Nārāyaṇa and Śrī".

These, then, are the "three mysteries or mantras" which are the best of what should be known and meditated upon. The fuller and more subtle meanings of these mantras are explained in later chapters.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

श्रुति–पथ–विपरीतं क्ष्वेड(=विष)–कल्पं, (सागरनिभायां) श्रुतौ च,
(तत्रैव) प्रकृति–-(कैवल्य-फल-)पुरुष–भोग–प्रापकांशो न पथ्यः ।
तद् इह विबुध-गुप्तं मृत्यु(→संसार)-भीता विचिन्वन्त्य् (अस्मभ्यम्)
उपनिषद्-अमृताब्धेर् उत्तमं सारम् आर्याः ॥

(English3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

1. ॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सारनिष्कर्षाधिकारः ॥ २ ॥↩︎

2. (2) THE CHAPTER ON THE DETERMINATION OF WHAT IS BEST ? page77↩︎

3. What is opposed to the way of the Vedas is like poison; even in the Śrutis or Vedas, those parts which treat of the means of attaining the enjoyment of material goods (Prakṛti bhoga) and of the enjoyment of one's own atma or self (purusha-bhoga) or (Kaivalya) are not salutary. Therefore the wise who are afraid of the cycle of births and deaths ( saṁsāra) seek the best essence extracted out of the ocean of nectar called the Upaniṣads which has been guarded with great care by sages (i.e.) previous ācāryas for our benefit↩︎

4. श्रुति–पथ–विपरीतं क्ष्वेळ–कल्पं, श्रुतौ च
प्रकृति–पुरुष–भोग–प्रापकांशो न पथ्यः ।
तदिह विबुधगुप्तं मृत्युभीता विचिन्व-
न्त्युपनिषदमृताब्धेरुत्तमं सारमार्याः ॥↩︎

मन्त्र-त्रय-माहात्म्यम्

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द रहस्य-त्रयत्तिल् तिरु-मन्त्रम्

“सर्वम् अष्टाक्षरान्तस्-स्थं”

ऎऩ्गिऱप्-पडिये
तऩ्ऩ्-अर्थत्तै अऱिय
ऎल्लाव् अर्थङ्गळैयुम् अऱिन्दु-तरुम्-बडिय् आय् इरुक्कैयालुम्,

(English2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चरम-श्लोकम्

“सर्व-धर्मान् परित्यज्य
माम् एकं शरणं व्रज”

ऎऩ्ऱु
ताऩ् सॊल्लुगिऱव् उपायम् ऒऩ्ऱैय् उमे अवलंबिक्क
सर्वोपाय-फल-सिद्धिय् उण्ड् आम्
ऎऩ्ऱु स्थापिक्कैयालुम्,

(English4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

द्वयमुम्
कठ-श्रुत्य्-आदिगळिऱ्‌ चॊल्लुगिऱप्-पडिये
तऩ्ऩैय् ऒरुक्-काल् उच्चरित्तवनै

सर्व-प्रकारत्तालुम्
कृत-कृत्यऩ् आक्क-वल्ल वैभवत्तैय् उडैत्त् आय् इरुक्कैयालुम्

(English6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रहस्य-त्रयमे मुमुक्षुक्कळुक्कु आदरणीयम्.

(English8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

असारम् अल्पसारञ् च
सारं सारतरन् त्यजेत् ।
भजेत् सारतमं शास्त्रे
रत्नाकर इवामृतम् ॥

(English10)

(मूलम्11)

1. What is opposed to the way of the Vedas is like poison; even in the Śrutis or Vedas, those parts which treat of the means of attaining the enjoyment of material goods (Prakṛti bhoga) and of the enjoyment of one's own atma or self (purusha-bhoga) or (Kaivalya) are not salutary. Therefore the wise who are afraid of the cycle of births and deaths ( saṁsāra) seek the best essence extracted out of the ocean of nectar called the Upaniṣads which has been guarded with great care by sages (i.e.) previous ācāryas for our benefit↩︎

2. Among these three mysteries (mantras), Tirumantra or aṣṭākṣara has2 been stated to contain everything within itself and, if it is known, the meaning of everything becomes known;↩︎

3. इन्द रहस्यत्रयत्तिल् तिरुमन्त्रम् “सर्वमष्टाक्षरान्तस्थं” ऎऩ्गिऱप्पडिये तऩ्ऩर्थत्तै अऱिय ऎल्लावर्थङ्गळैयुम् अऱिन्दुदरुम्बडियायिरुक्कैयालुम्,↩︎

4. the carama śloka , which says (in its first half) “having given up all rites and activities as means of attaining mokṣa , surrender thyself to me", establishes that the adoption of the single means taught in it, viz, self-surrender (or śaranagati) would secure the benefits of all other means prescribed elsewhere;↩︎

5. चरमश्लोकम् “सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज”ऎऩ्ऱु ताऩ् सॊल्लुगिऱ वुबायमॊऩ्ऱैयुमे अवलंबिक्क सर्वोपायफलसिद्धियुण्डाम् ऎऩ्ऱु स्थापिक्कैयालुम्,↩︎

6. the Dvayam, as has been stated in Kaṭha śruti and elsewhere, is capable of making a man perfect in the discharge of all his duties even if it is uttered only once.↩︎

7. द्वयमुम् कठश्रुत्यादिगळिऱ्‌ चॊल्लुगिऱप्पडिये तऩ्ऩै यॊरुक्कालुच्चरित्तवनै सर्वप्रकारत्तालुम् कृतकृत्यनाक्कवल्ल वैभवत्तै युडैत्तायिरुक्कैयालुम्↩︎

8. Therefore these three mysteries alone are of value to the seeker after salvation.↩︎

9. रहस्य-त्रयमे मुमुक्षुक्कळुक्कु आदरणीयम्.↩︎

10. It has been said, “One should ignore what is of no value, what is only of slight value, and, likewise, what is valuable and even what is more valuable. It is only what is most valuable that one should prefer in the śāstra , like ambrosia in the Ocean,↩︎

11. असारमल्पसारञ्च सारं सारतरन्त्यजेत् ।
भजेत् सारतमं शास्त्रे रत्नाकर इवामृतम् ॥↩︎

शास्त्रैक-प्रामाण्यम्

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परम-पुरुषार्थमुम्
तद्-उपायमुम्
प्रत्यक्षादि-प्रमाणङ्गळाल् अऱियव् ऒण्णाद(=अशक्ति)-पडियालेय्
इवऱ्ऱिऱ्‌कु

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(सञ्जयेनाश्चर्य-चकिताय सतीर्थ्याय धृतराष्ऱ्ऱ्याय यद् उक्तम् -)

(भक्ति-सहित)“शास्त्राद् वेद्मि जनार्दनं (न तु त्वं धृतराष्ऱ्ऱ!)”

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।”

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥”

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱ-पडिये शब्दमे प्रमाणम्.

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

1. It has been said, “One should ignore what is of no value, what is only of slight value, and, likewise, what is valuable and even what is more valuable. It is only what is most valuable that one should prefer in the śāstra , like ambrosia in the Ocean,↩︎

2. The ultimate goal or aim of life (puruṣārtha ) (namely, mokṣa ) and the means of attaining it are not capable of being understood from sense perception (pratyakṣa) or (anumāna) inference.↩︎

3. El objetivo o objetivo final de la vida (Puruṣārtha) (a saber, mokṣa)
y los medios para lograrlo no son capaces de ser entendidos por la percepción sensorial (pratyakṣa) o (anumāna) inferencia.↩︎

4. परमपुरुषार्थमुम् तदुपायमुम् प्रत्यक्षादि प्रमाणङ्गळालऱियवॊण्णाद पडियालेय् इवऱ्ऱिऱ्‌कु↩︎

5. As stated in such passages as "It is from the 5 śāstra that I know Janārdana ",↩︎

6. Como se indica en pasajes como
"es del 6 śāstra que conozco janārdana",↩︎

7. “शास्त्राद्वेद्मि जनार्दनं”↩︎

8. "Therefore8 in determining what 9 ought to be done and what ought not be done, the only authority that should guide you is śāstra "↩︎

9. "Por lo tanto, 9
al determinar qué 10 debe hacerse
y lo que no se debe hacer,
la única autoridad que debería guiarlo es Śāstra"↩︎

10. “तस्माच्छास्त्रं प्रमाणं ते कार्याकार्यव्यवस्थितौ ।”↩︎

11. and "He who is well 11 versed in the Āgamas or Vedas will attain Brahman",↩︎

12. y "El que está bien 12 versado en los āgamas o vedas alcanzará a Brahman",↩︎

13. “शब्दब्रह्मणि निष्णातः परं ब्रह्माधिगच्छति ॥”↩︎

14. the only pramāṇa that exists for our guidance is śabda or what is revealed in the śāstra s.↩︎

15. El único pramāṇa que existe para nuestra guía es Śabda o lo que se revela en los Śāstra s.↩︎

16. ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱ-पडिये शब्दमे प्रमाणम्.↩︎

सारतम-ग्राहिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अनन्तपारं बहुवेदितव्यम्
अल्पश्च कालो बहवश्च विघ्नाः ।
यत् सारभूतं तदुपाददीत
हंसो यथा क्षीरमिवांबुमिश्रम् ॥”

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सार-भूतम् ऎऩ्गिऱ पदत्ताले
प्रतिपन्नम् आऩ निरुपाधिक-सारत्तै विषयी-करिक्किऱ
सारतम-शब्दम् उपादेयम् ("सार-भूत"-विवक्षितम् इति).

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बाह्य--कु-दृष्टि-शास्त्रङ्गळ् अत्यन्तासारङ्गळागैयालेय् अन्-उपादेयङ्गळ्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेदत्तिल् पूर्व-भागत्तिल्
ऐहिक-फल-साधन--कर्म-प्रतिपादकम् आऩ प्रदेशम्
अल्प-सारम् आगैयाल् अनुपादेयम्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आमुष्मिक प्रतिपादकांशम्
ऐहिक-फलत्तिऱ्‌ काट्टिल् अतिशयित फलत्तैय् उडैत्त्-आगैयाले
सिलर्क्कु सारम् ऎऩ्ऩव् आय् इरुन्ददेय् आगिलुम्
दुःख-मूलत्वादि दोष-दुष्टम् आगैयाले अनुपादेयम्.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्म--तत्-प्राप्ति-साधन-मात्रत्तै प्रतिपादिक्कुम् अंशमुम्
सार-तरम् आग इरुन्ददेय् आगिलुम्
अदिलुम् अत्यन्तातिशयितम् आऩ परमात्मानुभव-सापेक्षर्क्कु अनुपादेयम्.

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परमात्म–-तत्-प्राप्ति–-तद्-उपायङ्गळै वॆळिय् इडुम् प्रदेशं
सारतमम् आगैयाले
विवेकिक्कु उपादेयम्.

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

In this context it has been said, “What are1 to be known are many and endless; the time (at our disposal) is short; the hindrances are many; therefore prefer only what is valuable, like the swan that separates the milk from the water with which it is mixed."↩︎

En este contexto se ha dicho:

“Lo que se sabe 2 son muchos e infinitos;
El tiempo (a nuestra disposición) es corto;
Los obstáculos son muchos;
Por lo tanto, prefiere solo lo que es valioso, como el cisne que separa la leche del agua con el que se mezcla ".↩︎

“अनन्तपारं बहुवेदितव्यम्
अल्पश्च कालो बहवश्च विघ्नाः ।
यत् सारभूतं तदुपाददीत
हंसो यथा क्षीरमिवांबुमिश्रम् ॥”

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्↩︎

The word 'valuable' really means 'most valuable', because it refers to what is always and unconditionally valuable.↩︎

La palabra 'valioso' realmente significa 'más valioso',
porque se refiere a
lo que siempre es e incondicionalmente valioso.↩︎

सारभूतमॆऩ्गिऱ पदत्ताले प्रतिपन्नमाऩ निरुपाधिक सारत्तै विषयीकरिक्किऱ सारतमशब्दमुपादेयम्.↩︎

The śāstras of those who are outside the pale of the Vedas (like Buddhists ) and likewise of heretics (like Advaitins) are not valuable at all and are therefore to be ignored.↩︎

Los Śāstras de aquellos que están fuera del pálido de los Vedas (como los budistas)
y también de los herejes (como Advaitins) no son valiosos y,
por lo tanto, deben ser ignorados.↩︎

बाह्यकुदृष्टिशास्त्रङ्गळ् अत्यन्तासारङ्गळागैयालेयनु-पादेयङ्गळ्.↩︎

In the first part of the Veda, the portion which treats of rites leading to the attainment of worldly goods is only of very slight value and hence not to be resorted to.↩︎

En la primera parte del Veda,
la parte que trata de ritos
que conducen al logro de bienes mundanos
es solo de muy ligero valor y,
por lo tanto, no se recurrirá.↩︎

वेदत्तिल् पूर्वभागत्तिल् ऐहिकफलसाधन कर्मप्रतिपादकमाऩ प्रदेशम् अल्पसारमागैयालनुपादेयम्.↩︎

That part which treats of the attainment of the good things of svarga after death, though it may appear valuable to somé as leading to fruits higher than worldly goods is of no use, as, in the final estimate, they are based on sorrow and have other objectionable features.↩︎

Esa parte que trata el logro de las cosas buenas de Svarga después de la muerte,
aunque puede parecer valiosa para Somé
como lo que conduce a frutas más altas que los bienes mundanos
no es útil,
ya que, en la estimación final,
se basan en la tristeOtras características objetables.↩︎

आमुष्मिक प्रतिपादकांशम् ऐहिकफलत्तिऱ्‌ काट्टिल् अतिशयित फलत्तैयुडैत्तागैयाले सिलर्क्कु सारमॆऩ्ऩ वायिरुन्ददेयागिलुम् दुःखमूलत्वादि दोषदुष्टमागैयाले अनुपादेयम्.↩︎

That part, too, which treats of the realisation of one's own soul and the means thereof, though a little more valuable, is not of value to those who desire the enjoyment of the Supreme Self.↩︎

Esa parte también,
que trata la realización de la propia alma y los medios de la misma,
aunque un poco más valiosos,
no es de valor para aquellos
que desean el disfrute del ser supremo.↩︎

आत्म तत्प्राप्तिसाधनमात्रत्तै प्रतिपादिक्कुम् अंशमुम् सारतरमाग इरुन्ददेयागिलुम् अदिलुम् अत्यन्तातिशयितमाऩ परमात्मानुभवसापेक्षर्क्कु अनुपादेयम्.↩︎

To the man of discerning wisdom, the part of the Veda which treats of the Supreme Brahman, the attainment of Brahman and the means thereof is the most valuable, and is therefore to be preferred.↩︎

Para el hombre de sabiduría exigente,
la parte del Veda que trata al Supremo Brahman,
el logro de Brahman
y los medios de los mismos
es el más valioso
y, por lo tanto, debe preferirse.↩︎

परमात्म–तत्प्राप्ति–तदुपायङ्गळै वॆळियिडुम् प्रदेशं सारतममागैयाले विवेकिक्कु उपादेयम्.↩︎

रहस्य-त्रय-प्रामुख्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-अंशत्तिलुम्
प्रधान-प्रतितन्त्रङ्गळ् आऩ तत्त्व-हितङ्गळ् उडैय संग्रहम् आगैयाले
मिगवुम्(=अत्यन्त) सारतमम् आय् इरुक्कुम् रहस्य-त्रयम् .

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाले

“बहुभ्यश् च महद्भ्यश् च
शास्त्रेभ्यो मतिमान् नरः ।
सर्वतस् सारम् आदद्यात्
पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥”

ऎऩ्गिऱप् पडिये (5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

"अमैया(=अपर्याप्तम्) इवै" ऎऩ्ऩुम् आसैयिनाल् अऱु(=६*)-मूऩ्ऱ्(=३)-उलगिल् (→१४ विद्यास्थानानि, ४ उपवेदाः)
सुमैय्(=भार) आऩ कल्विगळ् सूऴ(=पूर्ण)-वन्दालुम् "तॊगैय्(=गणना[मात्रम्]) इवैय्" ऎऩ्ऱु
इमैया(=अनिमेशक) इमैयवर्(=निमेश-चर्म-वन्तः) (→उत्कृष्ट-ज्ञानवन्तो नित्यसूरयः) एत्तिय(=स्तुत) ऎट्ट्(-अक्षर)-इरण्ड् ऎण्णिय(=गणयन्तः) नम्-
समयासिरियर्(=समयाचार्याः) सदिर्क्कुम्(=चतुरता) तनि-निलै तन्दनरे. (9)

(English9)

(Español10)

(मूलम् (त॰प॰)11)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

शाखानाम् उपरि स्थितेन मनुना मूलेन लब्धात्मकः
(स-दास्य-वृत्तिः→) सत्ता-हेतुः सकृज्-जपेन, सकलं कालं द्वयेन क्षिपन् (शरणागतिगद्यो रङ्गादेशम् अनु) ।
वेदोत्तंस-विहार-सारथि-दया-गुंफेन विस्रंभितः
(आऽनुभव-)सारज्ञो यदि कश्चिद् अस्ति भुवने (अग्रय् उक्तानि लिङ्गानि दर्शयन्), नाथस् स यूथस्य नः ॥ ९ ॥(5)

विश्वास-टिप्पनी

सारनिष्ठा भाष्यादिज्ञानाद् अपि मुख्या।

(English12)

(Español13)

(मूलम् (सं॰प॰)14)

To the man of discerning wisdom, the part of the Veda which treats of the Supreme Brahman, the attainment of Brahman and the means thereof is the most valuable, and is therefore to be preferred.↩︎

Para el hombre de sabiduría exigente,
la parte del Veda que trata al Supremo Brahman,
el logro de Brahman
y los medios de los mismos
es el más valioso
y, por lo tanto, debe preferirse.↩︎

Even there, the three Mysteries (mantras) which are, as it were, an epitome of the truths that ought to be known and of the means of attaining salvation, which are the distinctive, unique and exclusive doctrines (of our viśiṣṭādvaita system) are invaluable and therefore to be most preferred.↩︎

Incluso allí, los tres misterios (mantras) que son, por así decirlo,
un epítome de las verdades que deberían ser conocidos
y de los medios para alcanzar la salvación,
que son las doctrinas distintivas, únicas y exclusivas (de nuestro sistema Viśiṣṭādvaita) invaluable
y, por lo tanto, para ser más preferido.↩︎

अव्वंशत्तिलुम् प्रधानप्रतितन्त्रङ्गळाऩ तत्त्वहितङ्गळुडैय संग्रह मागैयाले मिगवुम् सारतममायिरुक्कुम् रहस्यत्रयम् .↩︎

As stated in the śloka 6 " From the many and great śāstras, the wise man should choose only that which is most valuable as the bee takes in the honey from the flowers," the jīva who thirsts for mokṣa should prefer as invaluable these three mysteries (mantrās.)↩︎

Como se indica en el Śloka 7

"De los muchos y grandes Śāstras,
el hombre sabio debe elegir
solo lo que es más valioso
ya que la abeja toma la miel de las flores",

el Jīva que "Thirsts for Mokṣa"
debe preferir como invaluable
Estos tres misterios (mantrās).↩︎

आगैयाले “बहुभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्यो मतिमान्नरः । सर्वतस्सारमादद्यात् पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥” ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

As if what has been already learnt is not enough, the eighteen subjects of study may confront us like burdens (on the intellect); but they add only to the number (and are of no use). Therefore the ācāryas of our system (Visiştādvaitam) have, with wise discrimination, given us what the Nitya-sūris whose wisdom never languishes (literally "who never wink") speak of in exalted terms.
namely, the 'eight' (aṣṭākṣara) and the two' (viz) the Dvayam and the carama śloka'↩︎

Como si lo que ya se ha aprendido
no fuera suficiente,
los dieciocho sujetos de estudio pueden confrontarnos como cargas (en el intelecto);
Pero se suman solo al número (y no sirven de nada).
Por lo tanto,
los ācāryas de nuestro sistema (Visiştādvaitam) tienen,
con una sabia discriminación,
dados
de lo que el nitya-sūris cuya sabiduría nunca languidece
(literalmente "que nunca guiño ")
hablan en términos exaltados -
A saber,
el 'ocho' (aṣṭākṣara)
y elDos '(a saber) el dvayam y el carama śloka'↩︎

अमैया इवै ऎऩ्ऩुमासैयिनाल् अऱुमूऩ्ऱुलगिल्
सुमैयाऩ कल्विगळ् सूऴवन्दालुम् तॊगैयिवैयॆऩ्ऱु
इमैया इमैयवरेत्तिय ऎट्टिरण्डॆण्णिय नम्
समयासिरियर् सदिर्क्कुम् तनि निलै तन्दनरे. (9)↩︎

The basic mantra (mūlamantra) called aṣṭākṣara shines conspicuously in the Upaniṣads (literally, the end of the various branches of the Veda). If there is any one endowed with discriminating wisdom who has understood from that mantra the truth about his essential nature, and if he spends all his time in uttering the Dvayam which, even at a single utterance, can produce the fruition of the desire for the ultimate goal of life and if he has also absolute faith in the means of salvation taught with compassion in the carama śloka by Śrīkṛṣṇa who, for his sport or lila, became the charioteer, and, who is the crest jewel, as it were, of the Vedas - if there is any such person (at all) in the world, he will be the leader of all our hosts.↩︎

El mantra básico (Mūlamantra) llamado Aṣṭākṣara
brilla notablemente en los Upaniṣads (literalmente, el final de las diversas ramas del Veda).
Si hay alguien dotado de una sabiduría discriminatoria que ha entendido de ese mantra la verdad sobre su naturaleza esencial,
y si pasa todo su tiempo en pronunciar el dvayam
que, incluso en una sola expresión,
puede producir la fructificación del deseo por el deseo del Objetivo final de la vida
y si él también tiene una fe absoluta en los medios de salvación
que se enseña con compasión en el carama Śloka por Śrīkṛṣṇa
que, por su deporte o Lila, se convirtió en el auriga,
y, que es la joya de la cresta,
por así decirlo, deLos Vedas:
si hay alguna persona (en absoluto) en el mundo,
será el líder de todos nuestros anfitriones.↩︎

शाखानामुपरि स्थितेन मनुना मूलेन लब्धात्मकः
सत्ताहेतुः सकृज्जपेन सकलं कालं द्वयेन क्षिपन् ।
वेदोत्तंस विहार सारथि दया गुंभेन विस्रंभितः
सारज्ञो यदि कश्चिदस्ति भुवने नाथस्स यूथस्य नः ॥ ९ ॥↩︎

०३ प्रधानप्रतितन्त्राधिकारः

०३ प्रधानप्रतितन्त्राधिकारः

(English1)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आधेयत्व-प्रभृति(→नियाम्यता-शेषता)-नियमैर् आदि-कर्तुश् शरीरं
सत्ता-स्थेम-प्रयतन-फलेष्व् एतद्(→विष्ण्व्)-आयत्तम् एतत्(→विश्वम्) ।
विश्वं पश्यन्न् इति भगवति (६-८-१२-अक्षर-मन्त्रा व्याप्ति-बोधकाः→)व्यापकादर्श-दृष्टे
गंभीराणाम् अ-कृतक-गिरां गाहते चित्त-वृत्तिम् ॥ १० ॥

(English2)

(Español3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

1. The basic mantra (mūlamantra) called aṣṭākṣara shines conspicuously in the Upaniṣads (literally, the end of the various branches of the Veda). If there is any one endowed with discriminating wisdom who has understood from that mantra the truth about his essential nature, and if he spends all his time in uttering the Dvayam which, even at a single utterance, can produce the fruition of the desire for the ultimate goal of life and if he has also absolute faith in the means of salvation taught with compassion in the carama śloka by Śrīkṛṣṇa who, for his sport or lila, became the charioteer, and, who is the crest jewel, as it were, of the Vedas - if there is any such person (at all) in the world, he will be the leader of all our hosts.↩︎

2. When Bhagavān is seen in the mirror of the 'vyāpaka2 mantras,
which disclose His all-pervasiveness,
one will see that the universe (which we perceive with our senses) is absolutely dependent on Him for its existence and continuance and likewise for its activity and the fruit or result arising from it;
since the universe is supported and controlled by Him
and is also solely for the fulfilment of His purposes,
one will understand that it is the body of the Primaeval Creator.
By realizing this relationship of the universe being the body of the Creator,
one is enabled to reach the heart of the śrutis,
which were not composed by any one
and which have the deepest significance.↩︎

3. Cuando se ve a Bhagavān
en el espejo de los mantras 'Vyāpaka 3,
que revelan su omnobvencia,
uno verá que el universo (que percibimos con nuestros sentidos)
depende absolutamente de él por su existencia y continuidad y de la misma manerapor su actividad y la fruta o resultado que surge de ella;
Dado que el universo es apoyado y controlado por él
y también es únicamente para el cumplimiento de sus propósitos,
uno entenderá que es el cuerpo del creador primaeval.
Al darse cuenta de que esta relación del universo es el cuerpo del creador,
uno puede alcanzar el corazón de los Śrutis,
que no fueron compuestos por nadie
y que tienen el significado más profundo.↩︎

4. आधेयत्व-प्रभृति-नियमैरादिकर्तुश्शरीरं
सत्ता-स्थेम-प्रयतन-फलेष्वेतदायत्तमेतत् ।
विश्वंपश्यन्नितिभगवतिव्यापकादर्शदृष्टे
गंभीराणामकृतकगिरां गाहते चित्तवृत्तिम् ॥ १० ॥↩︎

प्रतितन्त्रत्वम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतितन्त्रम् आवदु मऱ्ऱ्-उळ्ळ सिद्धान्तिगळ्
ऒरुवरुम् इसैयादे(=अनङ्गीकृत्य)
तऩ्ऩ्-उडैय सिद्धान्तत्तिऱ्‌के अ-साधारणम् आऩ अर्थम्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. When Bhagavān is seen in the mirror of the 'vyāpaka1 mantras,
which disclose His all-pervasiveness,
one will see that the universe (which we perceive with our senses) is absolutely dependent on Him for its existence and continuance and likewise for its activity and the fruit or result arising from it;
since the universe is supported and controlled by Him
and is also solely for the fulfilment of His purposes,
one will understand that it is the body of the Primaeval Creator.
By realizing this relationship of the universe being the body of the Creator,
one is enabled to reach the heart of the śrutis,
which were not composed by any one
and which have the deepest significance.↩︎

2. Cuando se ve a Bhagavān
en el espejo de los mantras 'Vyāpaka 2,
que revelan su omnobvencia,
uno verá que el universo (que percibimos con nuestros sentidos)
depende absolutamente de él por su existencia y continuidad y de la misma manerapor su actividad y la fruta o resultado que surge de ella;
Dado que el universo es apoyado y controlado por él
y también es únicamente para el cumplimiento de sus propósitos,
uno entenderá que es el cuerpo del creador primaeval.
Al darse cuenta de que esta relación del universo es el cuerpo del creador,
uno puede alcanzar el corazón de los Śrutis,
que no fueron compuestos por nadie
y que tienen el significado más profundo.↩︎

3. The word Pratitantra means a doctrine or feature which is peculiar and distinctive to a certain (philosophical or religious) system exclusive of all others.↩︎

4. La palabra Pratitantra
significa una doctrina o característica
que es peculiar y distintiva para un cierto sistema (filosófico o religioso)
exclusivo de todos los demás.↩︎

5. प्रतितन्त्रमावदु मऱ्ऱुळ्ळ सिद्धान्तिगळॊरुवरुमिसैयादे तऩ्ऩुडैय सिद्धान्तत्तिऱ्‌के असाधारणमाऩ अर्थम्.↩︎

प्रधान-प्रतितन्त्रम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु वेदान्तिगळ् आऩ नम्म्-उडैय दर्शनत्तिऱ्‌के
अ-साधारणम् आय्, प्रधानमुम् आऩ अर्थम् ऎद्

ऎऩ्ऩिल् चेतनाचेतनङ्गळुक्कुम्,
ईश्वरनुक्कुम् उण्ड् आऩ
शरीरात्म-भाव-संबन्धादिगळ्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. Here it may be asked

what the doctrine
that is most important and unique to our system of Vedānta is.

It is the doctrine
which maintains that the relationship between Iśvara
and the world of sentient beings
and non sentient things
is that between the soul and the body.

(Another is the doctrine that every word, whatever its ordinary denotation may be,
such as 'cow' "man" and the like,
refers ultimately to Iśvara
who is within them as their innermost soul).(5)↩︎

2. Aquí se puede preguntar

Que la doctrina Eso es lo más importante y exclusivo de nuestro sistema de Vedānta.

Es la doctrina que mantiene que la relación entre Iśvara y el mundo de los seres sintientes y cosas no sensibles
es que entre el alma y el cuerpo.

(Otra es la doctrina de que cada palabra,
cualquiera que sea su denotación ordinaria,
como 'vaca' "hombre" y similares,
se refiere en última instancia a Iśvara,
que está dentro de ellos
como su alma más interna).↩︎

3. इङ्गु वेदान्तिगळाऩ नम्मुडैय दर्शनत्तिऱ्‌के असाधारणमाय् प्रधानमुमाऩ अर्थम् ऎदॆऩ्ऩिल् चेतनाचेतनङ्गळुक्कुम् ईश्वरनुक्कुमुण्डाऩ शरीरात्मभावसंबन्धादिगळ्.↩︎

आत्म-शरीर-भावः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् ईश्वरनुक्कु शरीरित्वम् आवदु
चेतनाचेतन-द्रव्यङ्गळैप्प पऱ्ऱ
नियमेन धारकऩुम् आय्
नियन्तावुम् आय्,
शेषियुम् आय् इरुक्कै.

(विश्वास-टिप्पनी3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चेतनाचेतनङ्गळुक्कु शरीरत्वम् आवदु,
नियमेन ईश्वरनैप्प पऱ्ऱ
धार्यमुम् आय्,
नियाम्यमुम् आय्,
शेषमुम् आऩ द्रव्यम्(←न तु गुणः!) आय्
इरुक्कै.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चेतनाचेतनङ्गळैप् पऱ्ऱ
धारकऩुम् आय्
नियन्तावुम् आगैय् आवदु =

तऩ् स्व-रूपत्तालुम्, सङ्कल्पत्तालुम्
यथार्हं (←डयन-तरणादौ काय-सामर्थ्यानुसारेण, स्वरूप-सङ्कल्प-विभागेन) (स्वरूप-सङ्कल्पाभ्यां→)सत्ता-स्थिति-(सङ्कल्पत एव→)प्रवृत्तिगळुक्कु प्रयोजकऩ् आय् इरुक्कै.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. Here it may be asked

what the doctrine
that is most important and unique to our system of Vedānta is.

It is the doctrine
which maintains that the relationship between Iśvara
and the world of sentient beings
and non sentient things
is that between the soul and the body.

(Another is the doctrine that every word, whatever its ordinary denotation may be,
such as 'cow' "man" and the like,
refers ultimately to Iśvara
who is within them as their innermost soul).(5)↩︎

2. Aquí se puede preguntar

Que la doctrina Eso es lo más importante y exclusivo de nuestro sistema de Vedānta.

Es la doctrina que mantiene que la relación entre Iśvara y el mundo de los seres sintientes y cosas no sensibles
es que entre el alma y el cuerpo.

(Otra es la doctrina de que cada palabra,
cualquiera que sea su denotación ordinaria,
como 'vaca' "hombre" y similares,
se refiere en última instancia a Iśvara,
que está dentro de ellos
como su alma más interna).↩︎

3. एष्व् एकैकस्यापि लक्षणत्वम् अन्यत्रोक्तम्।↩︎

4. Iśvara is called the inner self or soul (Sariri),
because as long as they exist,
He is, in regard to sentient and non-sentient substances (dravya),
their support (ādhāra),
their controller or ruler (niyantā)
and their Lord or Master (śeṣī )
for whose purposes they exist.↩︎

5. Iśvara se llama el yo o alma interior (sariri), Porque mientras existan, Él está, con respecto a sustancias sensibles y no sensibles (Dravya), su apoyo (ādhāra), su controlador o gobernante (niyantā) y su Señor o Maestro (Śeṣī) para cuyos propósitos existen.↩︎

6. अदिल् ईश्वरनुक्कु शरीरित्वमावदु चेतनाचेतनद्रव्यङ्गळैप्पऱ्ऱ नियमेन धारकनुमाय् नियन्तावुमाय्, शेषियुमायिरुक्कै.↩︎

7. Sentient beings and non-sentient things form His body,
since, with regard to Him,
they stand as substances supported by Him,
controlled by Him,
and existing solely for the fulfilment of His purposes,
throughout their existence.↩︎

8. Los seres sensibles y las cosas no sensibles forman su cuerpo, ya que, con respecto a él, se paran como sustancias apoyadas por él, controlado por él, y existente únicamente para el cumplimiento de sus propósitos, a lo largo de su existencia.↩︎

9. चेतनाचेतनङ्गळुक्कु शरीरत्वमावदु, नियमेन ईश्वरनैप्पऱ्ऱ धार्यमुमाय्, नियाम्यमुमाय्, शेषमुमाऩ द्रव्यमायिरुक्कै.↩︎

10. Iśvara is called the Supporter and the Controller or Ruler of all sentient beings and non-sentient things,
because from His swarupa or essential nature and His saṅkalpa or will,
they derive their existence, continuance and activities
as befitting10 each of these two (svarūpa and saṅkalpa).↩︎

11. Iśvara se llama el seguidor
y el controlador o regla
de todos los seres sintientes y las cosas no sensibles,
Porque desde su swarupa o naturaleza esencial
y su saṅkalpa o voluntad,
derivan su existencia, continuación y actividades
como con, 11 cada uno de estos dos (svarūpa y saṅkalpa).↩︎

12. चेतनाचेतनङ्गळैप्पऱ्ऱ धारकनुमाय् नियन्तावुमागैयावदु, तऩ् स्वरूपत्तालुम् सङ्कल्पत्तालुम् यथार्हं सत्ता-स्थिति-प्रवृत्तिगळुक्कु प्रयोजकनायिरुक्कै.↩︎

आधारतायास् सद्वारकता?

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अद् ऎङ्ङऩ् एय्" ऎऩ्ऩिल्,
ईश्वरऩ् तऩ् (विभुत्वादि-)स्व-रूप-निरूपक-धर्मङ्गळुक्कुम्
(सौलभ्यादि--)निरूपित--स्व-रूप-विशेषणङ्गळ् आऩ गुणङ्गळुक्कुम् पोले
स्व-व्यतिरिक्त-समस्त-द्रव्यङ्गळुक्कुम्
अ-व्यवहितम् आग
स्व-रूपेण आधारम् आय् इरुक्कुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-ओ द्रव्यङ्गळै आश्रयित्तिरुक्कुम् गुणादिगळुक्कु
अव्व्-ओ द्रव्य-द्वारा आधारम् आगय् इरुक्कुम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवर्गळाले धरिक्कप्-पडुगिऱ शरीरङ्गळुक्कु
जीव-द्वारा आधारम् आग इरुक्कुम्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवार् गळ्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवनै द्वारम् आगक् कॊण्डुम्
स्वरूपत्तालुम् आधारम् आग इरुक्कुम्

ऎऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् सॊल्लुवार्गळ्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. It may be asked how this could be.
Just as Iśvara is the abode, āśraya or ādhāra (support)
of the attributes which define His essential nature (svarūpa viz. Satyam, Jñānan, Anantam and the like)
and of the other qualities possessed by Him with His essential nature so defined (qualities like compassion and accessibility),
He is also the inseparable and direct support, (āsraya or ādhāra)
of all substances (sentient and non-sentient) other than Himself.↩︎

2. Se puede preguntar cómo podría ser esto.
Así como Iśvara es la morada, āśraya o ādhāra (apoyo)
de los atributos que definen su naturaleza esencial (svarūpa a Viz. Satyam, jñānan, anantam y similares)
y de las otras cualidades poseídas por él con su naturaleza esencial tan definida (cualidades Al igual que la compasión y la accesibilidad),
también es el apoyo inseparable y directo (āsraya o ādhāra)
de todas las sustancias (sensibles y no sensibles) que no sean él.↩︎

3. अदॆङ्ङनेयॆऩ्ऩिल्, ईश्वरऩ् तऩ् स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळुक्कुम् निरूपितस्वरूपविशेषणङ्गळाऩ गुणङ्गळुक्कुम् पोले स्वव्यतिरिक्तसमस्तद्रव्यङ्गळुक्कुम् अव्यवहितमाग स्वरूपेण आधारमायिरुक्कुम्.↩︎

4. He is also the support,
through these substances ((i.e.) indirectly),
of the qualities that pertain to them.↩︎

5. Él también es el apoyo,
a través de estas sustancias ((es decir) indirectamente),
de las cualidades que pertenecen a ellos.↩︎

6. अव्वो द्रव्यङ्गळै आश्रयित्तिरुक्कुम् गुणादिगळुक्कु अव्वो द्रव्यद्वारा आधारमागयिरुक्कुम्.↩︎

7. There are some who hold that

Iśvara is the support,
through the jīvas,
of the bodies supported by the jīvas.

↩︎

8. Hay algunos que sostienen que

Iśvara es el apoyo,
a través de los Jīvas,
de los cuerpos apoyados por los Jīvas.

↩︎

9. जीवर्गळाले धरिक्कप्पडुगिऱ शरीरङ्गळुक्कु जीवद्वारा आधारमाग इरुक्कुम् ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवार्गळ्.↩︎

10. Some ācāryas say (on the other hand)
that both directly by His essential Nature
and indirectly through the jīvas,
He is the support of these bodies.↩︎

11. Algunos ācāryas dicen (por otro lado) que

ambos directamente por su naturaleza esencial
e indirectamente a través de los Jīvas,
Él es el apoyo de estos cuerpos.

↩︎

12. जीवनै द्वारमागक् कॊण्डुम् स्वरूपत्तालुम् आधारमाग इरुक्कुम् ऎऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् सॊल्लुवार्गळ्.↩︎

सङ्कल्पाधीनता

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि सर्वमुम् ईश्वर स्वरूपत्तैप् पऱ्ऱ
अपृथक्-सिद्ध-विशेषणम् आगैयाले
इवऱ्ऱिऩ् सत्तादिगळ्
आश्रय-सत्ताधीनङ्गळ्.(4)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-वस्तुक्कळ्-उडैयवुम् सत्तै
संकल्पाधीनैय् आगैय् आवदु,
अनित्यङ्गळ् **अनित्येच्छैयाले**उत्पन्नङ्गळ् आयुम्,
(प्रवाहतोेऽपि→) नित्यङ्गळ् नित्येच्छा-सिद्धङ्गळ् आयुम् इरुक्कै.(5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै
“इच्छात एव तव विश्व-पदार्थ-सत्ता”
ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले अभियुक्तर् (←स्वगुरु-परम्पराया बहिर्भूतः शिष्टः "कूरत्ताळ्वान्") विवेकित्तार्गळ् (पृथक्-श्लोकैः).

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले

सर्वत्तिऩ्-उडैयवुम्
सत्तानुवृत्ति-रूपैय् आऩ स्थितियुम्
ईश्वरेच्छाधीनैय् आनप् पडियाले
सर्वमुम् ईश्वर-संकल्पाश्रितम्

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु.

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुरु-द्रव्यङ्गळ् संकल्पत्ताले धृतङ्गळ्

ऎऩ्ऱु शास्त्रङ्गळिल् सॊल्लुवदु -

“द्यौस् स-चन्द्रार्क-नक्षत्रं
खं दिशो भूर् महोदधिः ।
वासुदेवस्य वीर्येण
विधृतानि महात्मनः ॥”

ऎऩ्गिऱप् पडिये
ओर्-ओरु देश-विशेषङ्गळिले
विऴाद-बडि निऱुत्तुगैयैप् पऱ्ऱ(=प्रति).

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि इच्छाधीन-सत्ता-स्थिति-प्रवृत्तिगळ् आऩ वस्तुक्कळुक्कु
परमात्म-स्वरूपम् ऎऩ् सॆय्गिऱत्

ऎऩ्ऩिल् परमात्माविऩ्-उडैय इच्छै
इव्-वस्तुक्कळै परमात्माविऩ् स्व-रूपाश्रितङ्गळ् आग वगुत्तु(=विभज्य)-वैक्कुम्.

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि सर्व-वस्तुवुम्
ईश्वर--स्व-रूपाधीनमुम् आय्
ईश्वरेच्छाधीनमुम् आय् इरुक्कुम्.

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकत्तिलुम् शरीरं शरीरियिऩ्-उडैय
स्वरूपाश्रितमुम् आय्
(प्रवृत्तौ→) संकल्पाश्रितमुम् आय्
इरुक्कक् काणा निऩ्ऱोम् (वक्ष्यमाण-रीत्या).

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवऩ् इरुन्द कालम् इरुन्दु
इवऩ् विट्ट-बोद् अऴिगैयाले(=नाशेन) स्वरूपाश्रितम् ।

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थं
संकल्पम् इल्लाद सुषुप्त्य्-आद्य्-अवस्थैगळिले तॆळिवदु.(5)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जागरादि दशैगळिल् संकल्पत्ताले
विऴाद पडि (उपवेशनादिभिः) ताङ्गुम्(=धारण)-पोदु
संक्लपाश्रितम् ऎऩ्ऩक् कडवदु.

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् स्वरूपाश्रितम् आय् इरुक्किऱप् पडियै आधेयत्वम् ऎऩ्ऱुम्,
संकल्पाधीनम् आय् इरुक्किऱप् पडियै नियाम्यत्वम् ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱदु.(5)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

Some ācāryas say (on the other hand)
that both directly by His essential Nature
and indirectly through the jīvas,
He is the support of these bodies.↩︎

Algunos ācāryas dicen (por otro lado) que

ambos directamente por su naturaleza esencial
e indirectamente a través de los Jīvas,
Él es el apoyo de estos cuerpos.

↩︎

In relation to Iśvara, all (substances ), sentient and non-sentient,
are attributes that are inseparable from Him (Aprithaksiddha viśeṣaṇas).
Therefore their existence and the like
depend entirely on the existence of their support (i. e.) Isvara.↩︎

En relación con Iśvara,
todas (sustancias), sensibles y no sensibles,
son atributos que son inseparables de él (aprithaksiddha viśeṣaṇas). Por lo tanto su existencia y similar depende completamente de la existencia de su apoyo (i. E.) Isvara.↩︎

इप्पडि सर्वमुम् ईश्वर स्वरूपत्तैप्पऱ्ऱ अपृथक्सिद्धविशेषणमागैयाले इवऱ्ऱिऩ् सत्तादिगळाश्रयसत्ताधीनङ्गळ्.↩︎

The existence of all things is also dependent on His will.
Those of them that have only a temporary existence
take their origin from a temporary will or saṅkalpa of His
and those of them that are eternal (like Vaikuṇṭha and the sūris )
exist for ever by His eternal will.↩︎

La existencia de todas las cosas
también depende de su voluntad.
Aquellos de ellos que solo tienen una existencia temporal tomar su origen de una voluntad temporal o saṅkalpa de su y aquellos de ellos que son eternos (como Vaikuṇṭha y los Sūris) existir para siempre por su voluntad eterna.↩︎

सर्ववस्तुक्कळुडैयवुम् सत्तै संकल्पाधीनैयागैयावदु,
अनित्यङ्गळ् अनित्येच्छैयाले उत्पन्नङ्गळायुम्,
नित्यङ्गळ् नित्येच्छासिद्धङ्गळायुमिरुक्कै.↩︎

This distinction has been stated
by one who is worthy of respect for his learning
in the (following) śloka :-

"The 9 existence of all things is only by Thy will.
Of these some are eternally dear to Thee
and are hence eternal
and even these eternal beings or things are entirely dependent on Thee
for their essential nature."

↩︎

Esta distinción ha sido declarada
por alguien que es digno de respeto por su aprendizaje
En el (siguiente) Śloka:-

"La existencia 10 de todas las cosas
es solo por tu voluntad.
De estos algunos son eternamente queridos para ti y, por lo tanto, son eternos e incluso estos seres eternos o las cosas
dependen completamente de ti por su naturaleza esencial ".

↩︎

इव्वर्थत्तै “इच्छात एव तव विश्वपदार्थसत्ता” ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले अभियुक्तर् विवेगित्तार्गळ्.↩︎

Since the continuance of a thing
is merely the continuity of its existence,
everything, (i. e.) existence and continuance,
is dependent on His will.↩︎

Desde la continuación de una cosa
es simplemente la continuidad de su existencia,
todo, (i. e.) Existencia y continuación,
depende de su voluntad.↩︎

इत्ताले सर्वत्तिनुडैयवुम् सत्तानुवृत्तिरूपैयाऩ स्थितियुम् ईश्वरेच्छाधीनैयानप्पडियाले सर्वमुम् ईश्वरसंकल्पाश्रितम् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु.↩︎

There are heavy substances
that are stated in the śāstras
to be supported by Iśvara's will.
For instance, the following śloka says:

"The Heavens,15 the sky with the moon, the sun and the stars,
the different quarters, the earth, the great ocean -
all these are supported by the might of the Supreme Being, Vāsudeva.”

It is stated here that,
in regard to keeping these heavy things in their respective places
without their falling away from them ...↩︎

Hay sustancias pesadas que se dicen en los Śāstras ser apoyado por la voluntad de Iśvara. Por ejemplo, lo siguiente Śloka dice:

"Los cielos, 16 el cielo con la luna, el sol y las estrellas, Los diferentes cuartos, la tierra, el gran océano - Todos estos están respaldados
por el poder del Ser Supremo, Vāsudeva ".

Se dice aquí que,
con respecto a mantener estas cosas pesadas
en sus respectivos lugares
sin su caída de ellos.↩︎

गुरुद्रव्यङ्गळ् संकल्पत्ताले धृतङ्गळॆऩ्ऱु शास्त्रङ्गळिल् सॊल्लुवदु - “द्यौस्सचन्द्रार्कनक्षत्रं खं दिशोभूर्महोदधिः । वासुदेवस्य वीर्येण विधृतानि महात्मनः ॥” ऎऩ्गिऱप्पडिये ओरोरु देशविशेषङ्गळिले विऴादबडि निऱुत्तुगैयैप्पऱ्ऱ.↩︎

The existence, continuance and activity of these things depend on Iśvara's will.
The word 'supported' (in the śloka ) means “is dependent on His will'.
If it be asked

how, when every substance is supported by His will,
the essential nature (svarūpa) of Iśvara can have anything to do with them,

the answer is that
the will of the Supreme Being ordains
that these objects should be supported by His essential Nature (svarūpa).↩︎

La existencia, la continuación y la actividad de estas cosas
dependen de la voluntad de Iśvara.
La palabra 'apoyada' (en el Śloka) significa
"depende de su voluntad".

Si se le pregunta

Cómo, cuando cada sustancia es apoyada por su voluntad,
La naturaleza esencial (svarūpa) de Iśvara puede tener algo que ver con ellos,

La respuesta es que
la voluntad del ser supremo
que estos objetos deben ser apoyados por su naturaleza esencial (svarūpa).↩︎

इप्पडि इच्छाधीऩ सत्तास्थितिप्रवृत्तिगळाऩ वस्तुक्कळुक्कु परमात्म स्वरूपम् ऎऩ् सॆय्गिऱदॆऩ्ऩिल् परमात्माविनुडैय इच्छै इव्वस्तुक्कळै परमात्माविऩ् स्वरूपाश्रितङ्गळाग वगुत्तुवैक्कुम्.↩︎

That all things are dependent on Iśvara's essential nature and also on Iśvara's will.↩︎

Que todas las cosas
dependen de la naturaleza esencial de Iśvara y
también de la voluntad de Iśvara.↩︎

इप्पडि सर्ववस्तुवुम् ईश्वरस्वरूपाधीनमुमाय् ईश्वरेच्छाधीनमुमायिरुक्कुम्.↩︎

In the world (of daily life) also,
we find that the body is supported by the essential nature (svarūpa) of the soul or self
and also by the will of the self.↩︎

En el mundo (de la vida diaria) también,
Encontramos que
el cuerpo está apoyado por la naturaleza esencial (svarūpa) del alma o el yo
y también por la voluntad del yo.↩︎

लोकत्तिलुम् शरीरं शरीरियिनुडैय स्वरूपाश्रितमुमाय् संकल्पाश्रितमुमाय् इरुक्कक्काणा निऩ्ऱोम्.↩︎

Since the body exists from the time of the entry of the soul into it
and perishes or disintegrates when the soul leaves it,
it is known to be supported by the svarūpa or essential nature of the soul.↩︎

Dado que el cuerpo existe
desde la época de la entrada del alma en él
y perece o se desintegra
cuando el alma lo deja,
Se sabe que es apoyado por el Svarūpa o la naturaleza esencial del alma.↩︎

जीवनिरुन्दगालमिरुन्दु इवऩ् विट्टबोदऴिगैयाले स्वरूपाश्रितम् ।↩︎

In the state of dreamless sleep (suṣupti) and the like,
when the will of the self is dormant,
the body continues to exist without any deterioration;
so its existence then is clearly dependent on the svarūpa of the self and not its will (or saṅkalpa).↩︎

En el estado de sueño sin sueños (Suṣupti) y similares,
Cuando la voluntad del yo está latente,
El cuerpo continúa existiendo sin ningún deterioro;
Entonces su existencia es claramente dependiente
del svarūpa del yo
y no su voluntad (o saṅkalpa).↩︎

इव्व्-अर्थं संकल्पम् इल्लाद सुषुप्त्याद्यवस्थैगळिले तॆळिवदु.↩︎

In the waking state,
when the body is kept from falling,
it is sustained by the will or saṅkalpa of the soul.↩︎

En el estado de vigilia
Cuando se evita que el cuerpo caiga,
Está sostenido por la voluntad o Saṅkalpa del alma.↩︎

जागरादि दशैगळिल् संकल्पत्ताले विऴादबडि ताङ्गुम्-पोदु संक्लपाश्रितम् ऎऩ्ऩक्कडवदु.↩︎

When the existence of the body is dependent
only on the svarūpa of the self or its essential nature,
it is said to be supported (adheyatva) by the latter;
and when the existence depends on the will or saṅkalpa
it is said to be controlled and directed by the latter (niyāmyatva).↩︎

Cuando la existencia del cuerpo depende
solo en el svarūpa del yo o su naturaleza esencial,
Se dice que es apoyado (adheyatva) por este último;
y cuando la existencia depende de la voluntad o saṅkalpa
Se dice que está controlado y dirigido por este último (niyāmyatva).↩︎

इदिल् स्वरूपाश्रितमायिरुक्किऱप्पडियै आधेयत्वम् ऎऩ्ऱुम्, संकल्पाधीनमायिरुक्किऱप्पडियै नियाम्यत्वम् ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱदु.↩︎

शेष-शेषि-भावः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् सर्व-शेषिय् आगैय् आवदु

“उपादत्ते सत्ता-स्थिति-नियमनाद्यैश् चिद्--अ-चितौ
स्वम् उद्दिश्य श्रीमाऩ्" इति वदति वाग् औपनिषदी ।
उपायोपेयत्वे तद् इह तव (स्व-रूप-गत-)तत्त्वं न तु (आगन्तुकौ) गुणौ
अतस् त्वां श्रीरङ्गे-शय शरणम् अव्याजम् अभजम् ॥

ऎऩ्गिऱप् पडिये …

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(…ऎऩ्गिऱप् पडिये …) तऩ् प्रयोजनत्तुक्क् आगवे पारार्थ्यैक-स्वभावङ्गळ् आनव् इवऱ्ऱै(=चिद्--अ-चितौ) उपादानम् बण्णि अवऱ्ऱाले **अतिशयवाऩ् आगै**.

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. When the existence of the body is dependent
only on the svarūpa of the self or its essential nature,
it is said to be supported (adheyatva) by the latter;
and when the existence depends on the will or saṅkalpa
it is said to be controlled and directed by the latter (niyāmyatva).↩︎

2. Cuando la existencia del cuerpo depende
solo en el svarūpa del yo o su naturaleza esencial,
Se dice que es apoyado (adheyatva) por este último;
y cuando la existencia depende de la voluntad o saṅkalpa
Se dice que está controlado y dirigido por este último (niyāmyatva).↩︎

3. Iśvara is said to be the śeṣin of all things,
because they exist solely for the fulfilment of His purposes.
They are His śeṣas,
The following śloka explains how Iśvara is the śeṣin of all:

The 3 Utterance of the Upaniṣads is to the effect that

the Lord takes in both sentient and non-sentient things
for the fulfilment of His own purposes,
by being the cause of their existence, their continuance and their control.

In regard to (one of the two (i.e.) the sentient being),
Thou art both the end to be attained (upēya)
and the means of attaining it (upāya).

This is Thy essential nature and not an adventitious quality of Thine.
Therefore, O Thou that hast Thy repose in Śrīraṅgam,
I seek refuge in Thee without any selfish interest.”

↩︎

4. Se dice que Iśvara es el Śeṣin de todas las cosas,
Porque existen únicamente para el cumplimiento de sus propósitos.
Ellos son sus Śeṣas,
Lo siguiente Śloka explica
cómo Iśvara es el Śeṣin de todos:

El 4 el enunciado de los Upaniṣads es en el sentido de que

El Señor toma en cosas sensibles y no sensibles
Para el cumplimiento de sus propios propósitos,
siendo la causa de su existencia, su continuación y su control.

Con respecto a (uno de los dos (es decir) el ser sensible),
Ambos eres el final para ser alcanzado (upēya)
y los medios para alcanzarlo (upāya).

Esta es tu naturaleza esencial
y no una cualidad adventicios de ti.
Por lo tanto, tú que has reposado en Śrīraṅgam,
Busco refugio en ti
sin ningún interés egoísta ".

↩︎

5. ईश्वरऩ् सर्वशेषियागैयावदु “उपादत्ते सत्ता-स्थिति-नियमनाद्यैश्चिदचितौ स्वमुद्दिश्य श्रीमानिति वदति वागौपनिषदी । उपायोपेयत्वे तदिह तव तत्त्वं न तु गुणौ अतस्त्वां श्रीरङ्गेशय शरणमव्याजमभजम् ॥” ऎऩ्गिऱप्पडिये तऩ् प्रयोजनत्तुक्कागवे पारार्थ्यैकस्वभावङ्गळाऩ विवऱ्ऱै उपादानम्बण्णि अवऱ्ऱाले अतिश-यवानागै.↩︎

6. Sentient beings and non-sentient things exist
not for their own sake
but for the fulfilment of God's purposes.
Their nature is ever to exist for somebody else (i.e.) the Lord.
In using them for His own purposes, His glory is manifested.
This is being śeṣī .↩︎

7. Existen seres sintientes y cosas no sensibles
no por su propio bien
pero para el cumplimiento de los propósitos de Dios.
Su naturaleza siempre debe existir
para alguien más (es decir) el Señor.
Al usarlos para sus propios fines,
su gloria se manifiesta.
Esto está siendo Śeṣī.↩︎

8. तऩ् प्रयोजनत्तुक्कागवे पारार्थ्यैकस्वभावङ्गळाऩ विवऱ्ऱै उपादानम्बण्णि अवऱ्ऱाले अतिश-यवानागै.↩︎

ज्ञान-फलम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द आधाराधेय-भावादिगळाल्
इच् चेतननुक्कु फलिप्पद् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्ऩिल् :-

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आधाराधेयभावत्तालेय्
अवऩ्-उडैय ज्ञान-शक्त्य्-आदिगळुक्कुप् पोले
अपृथक्-सिद्ध--स्व-रूप-लाभमुम्,(5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेष-शेषि-भावत्ताले
(सर्व-वस्तुषु) (देहाद्य्-)आत्माभिमानानुगुण-पुरुषार्थ(-रुचि)-व्यवस्थैयिऩ् पडिये
स्व-रूपानुरूपम् आऩ (→न देहानुरूपम्) पुरुषार्थ-रुचियुम्,

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेष-शेषि-भावत्तालुम् नियन्तृ-नियाम्य-भावत्तालुम्
स्व-रूपानुरूपम् आऩ पुरुषार्थत्तुक्क् अनुरूपमुम् आय्
निर्-अपेक्षमुम् आय् इरुन्द्-उळ्ळ
उपाय-विशेषत्तै अऱिगैयुम् फलिक्कुम्.

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आग इवऱ्ऱाल् इच् चेतनऩ्
अनन्याधारऩ्, अनन्य-प्रयोजनऩ्, अनन्य-शरणऩ्
ऎऩ्ऱत् आयिऱ्ऱु.

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

Sentient beings and non-sentient things exist
not for their own sake
but for the fulfilment of God's purposes.
Their nature is ever to exist for somebody else (i.e.) the Lord.
In using them for His own purposes, His glory is manifested.
This is being śeṣī .↩︎

Existen seres sintientes y cosas no sensibles
no por su propio bien
pero para el cumplimiento de los propósitos de Dios.
Su naturaleza siempre debe existir
para alguien más (es decir) el Señor.
Al usarlos para sus propios fines,
su gloria se manifiesta.
Esto está siendo Śeṣī.↩︎

"But" it may be asked,
"what does this sentient being gain by being supported and controlled by Him
and by existing solely for his master ?"↩︎

"Pero" se puede preguntar,
"¿Qué es lo que se obtiene esta sensación al ser apoyado y controlado por él
y por existir únicamente para su maestro?"↩︎

इन्द आधाराधेयभावादिगळालिच् चेतननुक्कु फलिप्पदॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल् :-↩︎

The answer is as follows:
By having the Lord as his ādhāra,
the Jīva becomes an inseparable attribute of the Lord
even like His own attributes Jñāna and śakti or power.↩︎

La respuesta es la siguiente:
Por tener al Señor como su ādhāra,
El Jīva se convierte en un atributo inseparable del Señor
Incluso como sus propios atributos Jñāna y Śakti o poder.↩︎

आधाराधेयभावत्तालेयवनुडैय ज्ञानशक्त्यादिगळुक्कुप् पोले अपृथक्सिद्धस्वरूपलाभमुम्,↩︎

By being the Lord's śeṣa and by having the Lord as his śeṣī,
the jīva acquires a taste for an ultimate goal or end
which is appropriate to his essential nature,
for every being aims at a goal or end
suited to the conception held by it about its nature.↩︎

Siendo el Śeṣa del Señor
y al tener al Señor como su Śeṣī,
El Jīva adquiere un gusto por un objetivo o final final
que es apropiado para su naturaleza esencial,
por cada ser apunta a una meta o final
adecuado para la concepción que tiene sobre su naturaleza.↩︎

शेषशेषिभावत्ताले आत्माभिमानानुगुणपुरुषार्थव्यवस्थैयिऩ् पडिये स्वरूपानुरूपमाऩ पुरुषार्थरुचियुम्,↩︎

By being the śeṣa of the Lord
and by having Him as his controller and ruler,
he comes to know the specific means or upāya (viz Bhagavān)
of attaining the goal or ultimate aim suited to his essential nature.
This upāya or means
(is the Lord Himself
who is the only proper means for the attainment of this end and who)
does not require any auxiliary aid for helping Him.↩︎

Siendo el Śeṣa del Señor
y al tenerlo como su controlador y gobernante,
Viene a conocer los medios específicos o upāya (a saber bhagavān)
de alcanzar el objetivo o el objetivo final adecuado para su naturaleza esencial.
Esto upāya o significa
(es el Señor mismo
Quién es el único medio apropiado
para el logro de este fin y quién)
no requiere ninguna ayuda auxiliar para ayudarlo.↩︎

शेषशेषिभावत्तालुम् नियन्तृनियाम्यभावत्तालुम् स्वरूपानुरूपमाऩ पुरुषार्थत्तुक्कनुरूपमुमाय् निरपेक्षमुमायिरुन्दुळ्ळ उपायविशेषत्तै अऱिगैयुम् फलिक्कुम्.↩︎

From what has been said above,
it follows that this sentient being has no other support,
exists for nobody else,
and has no other protector than Bhagavān.↩︎

De lo que se ha dicho anteriormente,
se deduce que
este ser sensible no tiene otro apoyo,
no existe para nadie más
y no tiene otro protector que Bhagavān.↩︎

आग इवऱ्ऱाल् इच्चेतनऩ् अनन्याधारऩ्, अनन्यप्रयोजनऩ्, अनन्यशरणऩ् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु.↩︎

रहस्य-त्रये ऽर्थाः

(English1)

(Español2)

1. From what has been said above,
it follows that this sentient being has no other support,
exists for nobody else,
and has no other protector than Bhagavān.↩︎

2. De lo que se ha dicho anteriormente,
se deduce que
este ser sensible no tiene otro apoyo,
no existe para nadie más
y no tiene otro protector que Bhagavān.↩︎

अष्टाक्षरः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थम् प्रथम-रहस्यत्तिल् किडैक्किऱ पडि ऎङ्ङनेय् ऎऩ्ऩिल् :-
नारायण-शब्दत्तिल् तत्-पुरुष--बहु-व्रीहि--समास-द्वयत्तालुम्
उण्ड् आऩ धारकत्व व्यापकत्वादिगळाले
अनन्याधारत्वादि-विशिष्ट--स्व-रूप-लाभमुम्,

पारार्थ्य(←ॐ)-पारतन्त्र्य(←नमः)-गर्भम् आऩ कीऴिल् ("ॐ नमः")पद-द्वयत्ताले
अनन्य-प्रयोजनत्वमुम् अनन्यशरणत्वमुम् (ततः शरीरत्वम् अपि) फलिक्कुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. If it be asked
how this idea is contained in the first mystery (i.e.) aṣṭākṣara,
the answer is as follows:-
The word ‘Nārāyaṇa’ is a compound word
which means either
"He to whom Nārāh are a resting place (ayana )",
in which case it is a possessive adjective compound (bahuvrihi samāsa),
or " the resting place of nārāh (i.e.) men",
in which case, it is a determinative compound
in which the first part Nārāh is in the genitive case (i.e.) nārānām + ayanam ( which is qualified by the genitive.)
The compound word Nārāyaṇa
interpreted in these two ways
establishes His being the support (of everything)
and of His pervading it.
From this it would follow that the jīva,
in his essential nature,
has no other support
and is pervaded by no other than Nārāyaṇa.

The words Om and Namo
which precede Narayanāya
imply that the jīva exists for Nārāyaṇa
and is entirely dependent upon Him for protection.
It would follow therefrom that
the jīva serves no other purpose than that of Nārāyaṇa
and that he has no other refuge or protector-than He.↩︎

2. Si se le pregunta
Cómo esta idea está contenida en el primer misterio (es decir) aṣṭākṣara,
La respuesta es la siguiente:-

La palabra "nārāyaṇa" es una palabra compuesta
lo que significa tampoco
"El que Nārāh es un lugar de descanso (ayana)",
en cuyo caso es un compuesto adjetivo posesivo (Bahuvrihi samāsa),
o "el lugar de descanso de Nārāh (es decir) hombres",
en cuyo caso, es un compuesto determinante
en el que la primera parte nārāh
está en el caso genitivo (es decir) nārānām + ayanam (que está calificado por el genitivo).

La palabra compuesta nārāyaṇa
interpretado de estas dos maneras
establece su apoyo (de todo)
y de su impregnante.
De esto se seguiría que el Jīva,
en su naturaleza esencial,
no tiene otro apoyo
y no está impregnado de nada menos que NārāyaUna.

Las palabras om y namo
que preceden a Narayanāya
implica que el jīva existe para nārāyaṇa
y depende completamente de él para la protección.
Seguiría de eso desde
El Jīva no tiene otro propósito que el de Nārāyaṇa
y que no tiene otro refugio ni protector que él.↩︎

3. इव्वर्थम् प्रथमरहस्यत्तिल् किडैक्किऱबडि ऎङ्ङनेयॆऩ्ऩिल् :-
नारायणशब्दत्तिल् तत्पुरुष बहुव्रीहि समासद्वयत्तालुमुण्डाऩ धारकत्व व्यापकत्वादिगळाले अनन्याधारत्वादि विशिष्ट स्वरूपलाभमुम्, पारार्थ्य पारतन्त्र्यगर्भमाऩ कीऴिल् पदद्वयत्ताले अनन्यप्रयोजनत्वमुम् अनन्यशरणत्वमुम् फलिक्कुम्.↩︎

द्वय-मन्त्रः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्त्य्-अनुष्ठाऩ-प्रकाशकम् आऩ मन्त्र-रत्नत्तिल्
("श्रिमन्-नारायण-चरणौ शरणं प्रपद्ये"→) पूर्व-खण्डत्ताले अनन्य-शरणत्वमुम्,
("श्रीमते नारायणाय नमः"→) उत्तर-खण्डत्ताले अनन्य-प्रयोजनत्वमुम्
उभय-भागत्तालुम् (नारायण-शब्दतः) अनन्याधारत्वमुम् (ततः शरीरत्वम् अपि) प्रकाशिक्किऱदु.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. In Dvayam which is, as it were, a gem of a mantra
and which discloses the activity or process of self surrender (prapatti) to the Lord,
the first part reveals that the jīva has no other refuge than Nārāyaṇa
and the second that he exists for no purposes other than those of Nārāyaṇa ,
while, in both parts,
the idea of the jīva having no other support (ādhāra) is evident (from the word Nārāyaṇa).↩︎

2. En dvayam que es, por así decirlo, una joya de mantra
y que revela la actividad o proceso de autoinforme (Prapatti) al Señor,
La primera parte revela que el Jīva no tiene otro refugio que Nārāyaṇa
y el segundo que el existe sin fines que no sean los de Nārāyaṇa, Mientras que, en ambas partes, La idea de que el Jīva no tenga otro apoyo (ādhāra) es evidente (de la palabra nārāyaṇa).↩︎

3. प्रपत्त्यनुष्ठानप्रकाशकमाऩ मन्त्ररत्नत्तिल् पूर्वखण्डत्ताले अनन्यशरणत्वमुम्, उत्तरखण्डत्ताले अनन्यप्रयोजनत्वमुम् उभयभागत्तालुम् अनन्याधारत्वमुम् प्रकाशिक्किऱदु.↩︎

चरमश्लोके ऽनुकथनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि शाब्दम् आगवुम्
आर्थम् आगवुम्
चरम-श्लोकत्तिलुम्
इव् वगुप्पुक्(=विभागं) कण्डु-गॊळ्वदु.

(विश्वास-टिप्पनी1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. यथा -

- "एकम्" इत्यनेन सर्व-शेषित्वम्, नियन्तृत्वम् (ततः शरीरत्वम् अपि)

- "शरणं व्रज" इत्यनेन रक्षकत्वम्, अर्थतो धारकत्वम्

↩︎

2. Similarly these ideas may be discerned in the carama śloka also,
either directly and explicitly in the words themselves
or by implication or purport arising indirectly from the meaning of the words.↩︎

3. Similarly these ideas may be discerned in the carama śloka also,
either directly and explicitly in the words themselves
or by implication or purport arising indirectly from the meaning of the words.↩︎

4. इप्पडि शाब्दमागवुम् आर्थमागवुम् चरमश्लोकत्तिलुम् इव्वगुप्पुक् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

आदर्शोपमा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि चरम-श्लोकत्तिले सिद्धोपाय-वशी-करणार्थम् आग
विहितम् आऩ साध्योपाय-विशेषत्तै
**द्वयत्ताले**अनुष्ठिक्कुम् पोदैक्कु
अनुसन्धेयङ्गळ् आय्क् कॊण्डु
अवश्यापेक्षितङ्गळ् आऩ अर्थङ्गळैय् ऎल्लाम्
सिऱिय कण्णाडि पॆरिय उरुक्कळैक्(=रूपाणि) काट्टुमाप् पोले
सुरुङ्गत्(=शृङ्गं) तॆळि-विक्कुम् तिरु-मन्त्रम्.(5)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The carama śloka declares that
Bhagavān is Himself the already existing and established means (siddha upāya) for attaining Him,
for He is ever ready to help us to attain Him,
and that, in order to secure His help,
we have yet to accomplish or adopt a means (sādhya upāya),
which is self-surrender (śaranāgati) to the lord.
This Sādhyopāya, namely, self surrender or śaraṇāgati
is performed by uttering the Dvayam
and the thoughts that we should bear in mind at that time
are concisely disclosed in the Tirumantra or Aṣṭākṣara
as in a little mirror reflecting bigger forms.(5)↩︎

2. El carama Śloka declara que
Bhagavān es él mismo el medio ya existente y establecido (Siddha upāya) por lograrlo,
porque siempre está listo para ayudarnos a alcanzarlo,
y eso, para asegurar su ayuda,
Todavía tenemos que lograr o adoptar un medio (sādhya upāya),
que es auto-curandero (śaranāgati) para el Señor.

Este sādhyopāya, a saber, la autovención o śaraṇāgati
se realiza pronunciando el dvayam,
y los pensamientos que debemos tener en cuenta en ese momento
se divulgan concisamente en el Tirumantra o Aṣṭākṣara
Como en un pequeño espejo que refleja formas más grandes. (5)↩︎

3. इप्पडि चरमश्लोकत्तिले सिद्धोपाय वशीकरणार्थमाग विहितमाऩ साद्ध्योपाय विशेषत्तै द्वयत्ताले अनुष्ठिक्कुम् पोदैक्कु अनुसन्धेयङ्गळाय्क्कॊण्डु अवश्यापेक्षितङ्गळाऩ अर्थङ्गळैयॆल्लाम् सिऱिय कण्णाडि पॆरिय उरुक्कळैक् काट्टुमाप्पोले सुरुङ्गत् तॆळिविक्कुम् तिरुमन्त्रम्.↩︎

इतिहास-रूपकाणि

ॐ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् (→अष्टाक्षरे) प्रथम-पदत्तिल्(→ॐ) अर्थङ्गळै
(कृष्णम् अन्व् अर्जुन इति क्रमेण) अर्जुन-रथत्तिलुम्,
(राम-सीता-लक्ष्मणा इति क्रमेण) ‘अग्रतः प्रययौ रामः’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम् कण्डु-गॊळ्वदु.(5)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

नमो

विश्वास-प्रस्तुतिः

द्वितीय-पदत्तिल्(→नमो) शब्दत्तालुम्
अर्थ-स्वभावत्तालुम् वरुम् अर्थङ्गळै
(भगवत्-कैङ्कर्यतः) श्री-भरताऴ्वाऩ्-उडैयवुम् (भरत-सेवया भागवत-कैङ्कर्यत उत्तरस्य) श्री-शत्रु-घ्नाऴ्वाऩ्-उडैयवुम् वृत्तान्तङ्गळिले अऱिवदु.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

नारायणाय

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नानुन्नैय् अऩ्ऱिय् इलेन्
कण्डाय् नारणने
नी यॆन्नैय् अऩ्ऱिय् इलै"
(आधेयं विना कुत आधारः?)

ऎऩ्ऩुम् बडि निऱ्‌किऱ नारायण-शब्दार्थत्तै
कोसल-जन-पदत्तिल् जन्तुक्कळैयुम्
चक्र-वर्तित्--तिरु-मगनैयुम्
(सहैव वैकुण्ठ-गमनेन)
उदाहरणम् आक्किक् कण्डु-गॊळ्वदु.(5)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्व-पद-द्वयत्तिल्(→ओम् नमो) तोऱ्ऱिऩ काष्ठा-प्राप्त--(ॐ→)पारार्थ्य-पारतन्त्र्यङ्गळ्(←नमः)
बेर्(=मूल)-अणिय्(=गोष्ठी→सैन्यबलम्) आगत्
तृतीय-पदत्तिल्(→नारायणाय) चतुर्थियिल् करुत्तिले(=तात्पर्यतः, "तादर्थ्ये" इति शब्दार्थं अप्रार्थनीयं सिद्धं शेष्टत्वमात्रम् अप्रार्थनीयम् उपेक्ष्य)
प्रार्थनीयम् आऩ शेषिय्-उगन्द(=इष्ट, न यादृच्छिक)-कैङ्कर्यत्तै
([जलाहरणादौ मत्सौकर्यम् उपेक्ष्य] स्वयं तु रुचिरे देशे क्रियताम् इति मां वद ॥ इति वदतः)
इळैय--बॆरुमाळ्--उडैयवुम्,
(आदि-शेष-निभत्वाद्) इवर्-उडैय अवतार-विशेषम् आऩ तिरुव्-अडि-निलैय्(→पादुका)-आऴ्वार्-उडैयवुम्,
(लक्ष्मण-रूपेण →)प्रवृत्ति-(पादुका-रूपेण→)निवृत्तिगळिले तॆळिवदु.(5)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु तिरु-मन्त्रार्थानुसन्धानत्तुक्कुक् कुऱिप्प्(=टिप्पनी) आग
अप्पुळ्ळार् अरुळिच् चॆय्द विरगु.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-इन्ब्-अडियिले
द्वयत्तिलुम् चरम-श्लोकत्तिलुम् उळ्ळ अर्थङ्गळ् तॆळिन्दु-गॊळ्वदु.

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

The (two) meanings of the first word OM (aum)
are illustrated in Arjuna's chariot
and in the (famous) śloka of the Rāmāyana which says:- 1

Rāma went first.
Sītā walked in the middle,
and Lakṣmaṇa, bow in hand, walked behind, following them.

The word OM is constituted of three parts a, u, and m;
"a", which is seen first, means Bhagavān, the Protector or Saviour,
who is seen first in Arjuna's chariot,
and m means the jīva, Arjuna, the object of protection who is seen afterwards;
"u" means, only; it may also mean Lakṣmī .

When u refers to Śrī or Lakṣmī ,
the two śeṣī s, Bhagavān and Śrī appear first
and the śeṣa appears afterwards.
In the śloka quoted from the Rāmāyana,
first we think of the Saviour,
then we think of Lakṣmī
and then of Lakṣmana who is their śeṣa.
So also is praṇava or aum;
a, u and m refer respectively to the Saviour,
Lakṣmī who pleads for the jīva
and then the jīva who requires their protection.↩︎

Los (dos) significados de la primera palabra om (aum)
se ilustran en el carro de Arjuna
y en el (famoso) Śloka del rāmāyana que dice:- 2

Rāma fue primero.
Sītā caminó en el medio,
y Lakṣmaṇa, inclinado en la mano, caminó detrás, siguiéndolos.

La palabra OM está constituida de tres partes A, U y M;
"A", que se ve primero, significa Bhagavān, el protector o salvador,
quien se ve primero en el carro de Arjuna,
y "M" significa Jīva, Arjuna, el objeto de protección que se ve después;
"U" significa, solo; También puede significar Lakṣmī.

Cuando se refiere a Śrī o Lakṣmī,
Los dos Śeṣī s, Bhagavān y śrī aparecen primero
y el Śeṣa aparece después.
En el Śloka citado del Rāmāyana,
Primero pensamos en el Salvador,
Entonces pensamos en Lakṣmī
y luego de Lakṣmane, que es su Śeṣa.

Así también es praṇava o aum;
A, U y M se refieren respectivamente al Salvador,
Lakṣmī que suplica por el Jīva
Y luego el Jīva que requiere su protección.↩︎

इदिल् प्रथमपदत्तिलर्थङ्गळै अर्जुनरथत्तिलुम्,
‘अग्रतः प्रययौ रामः’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

The second word in Tirumantra, viz, namo or namah means "adoration" or "I adore",
This brings out explicitly, by the word itself,
the idea of the jīva being entirely dependent on the Lord.

Since Bhagavān is pleased with those who serve His devotees (Bhāgavatas),
it is implicitly stated in the word namas
that we depend also on Bhāgavatas
and are subject to their direction and control.(5)

Illustrations of these may be found respectively
in the lives of the devotees, Bharata and Satrughna
(the former of whom delighted in obeying and serving Rāma
and the latter in obeying and serving Bharata).↩︎

La segunda palabra en Tirumantra, a saber, namo o namah significa "adoración" o "adoro",
Esto saca explícitamente, por la palabra misma,
La idea de que el Jīva dependa completamente del Señor.

Dado que Bhagavān está satisfecho
con aquellos que sirven a sus devotos (Bhāgavatas),
se declara implícitamente en la palabra namas
que dependemos también de bhāgavatas
y están sujetos a su dirección y control.

Se pueden encontrar ilustraciones de estos respectivamente
En la vida de los devotos, Bharata y Satrughna
(El primero de los cuales se deleitó en obedecer y servir a Rāma
y este último en obedecer y servir a Bharata).↩︎

द्वितीयपदत्तिल् शब्दत्तालुम् अर्थस्वभावत्तालुम् वरुम् अर्थङ्गळै श्रीभरताताऴ्वानुडैयवुम् श्रीशत्रुघ्नाऴ्वानुडैयवुम् वृत्तान्तङ्गळिले अऱिवदु.↩︎

The third word in Tirumantra is Nārāyanāya,
which is the dative or fourth case of Nārāyaṇa .

The word Narayan, has two meanings:
(1) the resting place or refuge of naras or living beings and
(2) He who has naras (living beings) as His abode or resting place.

This means that the jīva depends for his very existence on Nārāyaṇa
and that Nārāyaṇa's glory (vibhūti) cannot manifest itself without the jīva.(5)

It has therefore been well said:

"I do 7 not exist without thee, O Nārāyaṇa,
nor dost Thou without me".

Nārāyaṇāya, which means 'for Nārāyaṇa'
should be construed along with some such word as syām or bhaveyam
and the meaning would then be, “May I exist for Nārāyaṇa "!
These meanings of the word Nārāyaṇa
may be seen illustrated in all created beings of Kosala
(who could not bear their existence without Śrī Rama
and who departed this world along with Him,
and in ŚrīRāma, too, who departed with them.↩︎

La tercera palabra en Tirumantra es Nārāyanāya,
que es el caso dativo o cuarto caso de Nārāyaṇa.

La palabra Narayan tiene dos significados:
(1) El lugar de descanso o refugio de Naras o seres vivos y
(2) El que tiene Naras (seres vivos) como su morada o lugar de descanso.

Esto significa que el Jīva depende de su propia existencia en Nārāyaṇa
y que la gloria de Nārāyaṇa (Vibhūti) no puede manifestarse sin el Jīva. (5)

Por lo tanto, ha sido bien dicho:

"Yo hago 8 no existe sin ti, o nārāyaṇa,
Tampoco tu sin mí ".

Nārāyaṇāya, que significa 'para nārāyaṇa' debe interpretarse junto con algunas palabras como syām o bhaveyam ¡Y el significado sería entonces "que pueda existir para nārāyaṇa"! Estos significados de la palabra nārāyaṇa se puede ver ilustrado en todos los seres creados de Kosala (¿Quién no podía soportar su existencia sin Śrī Rama y quien partió de este mundo junto con él, y en śrīrāma también, quien se fue con ellos.↩︎

"नानुऩ्ऩै यऩ्ऱियिलेऩ् कण्डाय् नारणने नी यॆऩ्ऩै यऩ्ऱियिलै" ऎऩ्ऩुम्बडि निऱ्‌किऱ नारायणशब्दार्थत्तै कोसलजनपदत्तिल् जन्तुक्कळैयुम् चक्रवर्तित् तिरुमगनैयुम् उदाहरणमाक्किक् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

The first word, Praṇava (aum),
signifies that "m", the jīva,
exists only for "a" (aya)
and the second word namo that
the jīva depends on Bhagavān.
His existence is for Bhagavān and His devotees,
to the latter of whom the śeṣatva extends as its ultimate limit,
and he depends absolutely on Bhagavān and His devotees.
In the light of this interpretation,
the third word Nārāyanāya has, for its purport,
the goal of the jīva, vis, kaiṅkarya or service to the Lord and His devotees.
This service may be seen illustrated in an active form in that of Lakṣmaṇa
and in a passive form in the sandals10 of Śrī Rāma
which were an incarnation of Lakṣmaṇa or Adiśeṣa
and which left Rāma's feet to go along with His devotee, Bharata.
(In these instances) the service is such as would be pleasing to the śeṣī (namely, Bhagavān).↩︎

La primera palabra, praṇava (aum),
significa que "M", el Jīva,
Existe solo para "A" (Aya)
y la segunda palabra "namo" que
El Jīva depende de Bhagavān.
Su existencia es para Bhagavān y sus devotos,
a la última de las cuales el Śeṣatva se extiende como su límite final,
Y depende absolutamente de Bhagavān y sus devotos.

A la luz de esta interpretación,
La tercera palabra nārāyanāya tiene, para su pretensión,
El objetivo de Jīva, Vis, Kaiṅkarya o servicio al Señor y sus devotos. Este servicio puede verse ilustrado en forma activa en la de Lakṣmaṇa
y en forma pasiva en las sandalias 11 de Śrī Rāma
que fueron una encarnación de Lakṣmaṇa o adiśeṣa
y que dejó los pies de Rāma para acompañar a su devoto, Bharata.
(En estos casos) El servicio es el que sería agradable para el Śeṣī (a saber, Bhagavān).↩︎

पूर्वपदद्वयत्तिल् तोऱ्ऱिऩ काष्ठाप्राप्त पारार्थ्य पारतन्त्र्यङ्गळ् पेरणियागत् तृतीयपदत्तिल् चतुर्थियिल् करुत्तिले प्रार्थनीयमाऩ शेषियुगन्द कैङ्कर्यत्तै इळैयबॆरुमाळुडैयवुम्, इवरुडैय अवतारविशेषमाऩ तिरुवडिनिलैयाऴ्वारुडैयवुम्, प्रवृत्तिनिवृत्तिगळिले तॆळिवदु.↩︎

All this elucidation and illustration of the meaning of Tirumantra
were vouchsafed by Śrī Appullar.↩︎

Toda esta aclaración e ilustración del significado de Tirumantra
fueron atendidos por Śrī Appullar.↩︎

इदु तिरुमन्त्रार्थानुसन्धानत्तुक्कुक् कुऱिप्पाग अप्पुळ्ळाररुळिच् चॆय्द विरगु.↩︎

The implicit and explicit meanings contained in Dvayam and the Carama śloka
should be understood on the same lines.↩︎

Los significados implícitos y explícitos contenidos en Dvayam y el Carama Śloka
debe entenderse en la misma línea.↩︎

इदिन्बडियिले द्वयत्तिलुम् चरमश्लोकत्तिलुमुळ्ळ अर्थङ्गळ् तॆळिन्दुगॊळ्वदु.↩︎

शेषत्वं दास्यम्

(English1)

(Español2)

1. The implicit and explicit meanings contained in Dvayam and the Carama śloka
should be understood on the same lines.↩︎

2. Los significados implícitos y explícitos contenidos en Dvayam y el Carama Śloka
debe entenderse en la misma línea.↩︎

साधारण-विशेषौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् ईश्वरनुक्कु प्रकाशित्त शेषित्वं
चेतनाचेतन-साधारण-धर्मम् आगैयाले,
चेतनैकान्तम् आऩ स्वामित्वम् आगिऱ **विशेषत्तिले**पर्यवसिप्पित्तु अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडित् तऩ्ऩ्-उडैय शेषत्वमुम्
सामान्यम् आगैयाले
**दासत्वम् आगिऱ विशेषत्तिले**विश्रमिप्पित्तु अनुसन्धिक्क-वेणुम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. In these mysteries
Iśvara is disclosed as the śeṣī (i.e.) as one for whom
everything else exists.
He stands in the relation of śeṣī
to both sentient beings and non-sentient things in common,
In relation to non-sentient things He is śeṣī ,
because they exist for His purposes.
In relation to sentient beings or jīvas endowed with intelligence,
He is śeshī in the special sense of being Swami (i.e.) Master
whom it is their duty to serve,
and this is the manner in which we should understand while uttering the mantrās.↩︎

2. En estos misterios
Iśvara se revela como el śeṣī (es decir) como uno para quien
todo lo demás existe.

Él se para en la relación de Śeṣī
tanto a los seres sintientes como a las cosas no sensibles en común.
En relación con las cosas no sensibles, él es Śeṣī, Porque existen para sus propósitos.
En relación con seres sintientes o jīvas dotados de inteligencia,
Él es Śeshī en el sentido especial de ser Swami (es decir) Maestro
a quien es su deber servir,
Y esta es la forma en que debemos entender mientras pronunciamos los mantrās.↩︎

3. इवऱ्ऱिल् ईश्वरनुक्कु प्रकाशित्त शेषित्वं चेतनाचेतन साधारणधर्ममागैयाले चेतनैकान्तमाऩ स्वामित्वमागिऱ विशेषत्तिले पर्यवसिप्पित्तु अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्.↩︎

4. Our being śeṣa to the Lord
we share in common with non-sentient things
but we are śeṣas in the special sense also of being His servants (dāsāh).↩︎

5. Nuestro ser Śeṣa para el Señor
Compartimos en común con cosas no sensibles
Pero somos Śeṣas en el sentido especial también de ser sus siervos (dāsāh).↩︎

6. इप्पडित् तऩ्ऩुडैय शेषत्वमुम् सामान्यमागैयाले दासत्वमागिऱ विशेषत्तिले विश्रमिप्पित्तु अनुसन्धिक्कवेणुम्.↩︎

अभिधानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् सामान्यम् आऩ शेष-शेषि-भावम्
प्रथमाक्षरत्तिल्(→अकारः) **चतुर्थियाले**प्रकाश्यम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् विशेषम् आऩ दासत्व-स्वामित्वङ्गळ्
इरुवरुम् चेतनर् आय्त् तोऱ्ऱुगैयाले अर्थ-सिद्धम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्--पडि नारायण-शब्दत्तिलुम्
सामान्यमुम्, विशेषमुम् कण्डु-गॊळ्वदु.(5)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. The ordinary relationship of Śeṣa and śeṣin between the jīva and Bhagavān
is disclosed in the first syllable of the aṣṭākṣara, viz, aum
where the a, the first member, is in the dative case ‘aya’,
though the termination has dropped.
It means for 'a' or 'Bhagavān'.↩︎

2. La relación ordinaria de Śeṣa y Śeṣin entre Jīva y Bhagavān
se revela en la primera sílaba del aṣṭākṣara, a saber, aum
donde el "A", el primer miembro, está en el caso dativo "aya",
Aunque la terminación ha caído.
Significa - para 'a' o 'bhagavān'.↩︎

3. इवऱ्ऱिल् सामान्यमाऩ शेषशेषिभावम् प्रथमाक्षरत्तिल् चतुर्थियाले प्रकाश्यम्.↩︎

4. The specific form of being śeṣas
which applies only to jīvas (and not to non-sentient things )
and which is really being the servants of the Lord ( dāsas) and of His being the Swami or Master
is revealed in the purport or implication.↩︎

5. La forma específica de ser Śeṣas
que se aplica solo a Jīvas (y no a cosas no sensibles)
y que realmente es ser los siervos del Señor (dāsas) y de ser el swami o maestro
se revela en el significado o la implicación.↩︎

6. इदिऩ् विशेषमाऩ दासत्व स्वामित्वङ्गळ् इरुवरुम् चेतनराय्त् तोऱ्ऱुगैयाले अर्थसिद्धम्.↩︎

7. So also in the word 'Nārāyaṇāya'
there is the general relationship of the seshin towards all things
and the specific relationship of Swami or Master which obtains in the case of jivās.↩︎

8. Así también en la palabra 'nārāyaṇāya'
Existe la relación general de el seshin hacia todas las cosas.
y la relación específica de Swami o Master que se obtiene en el caso de Jivās.↩︎

9. इप्पडि नारायणशब्दत्तिलुम् सामान्यमुम् विशेषमुम् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

पुरुषार्थ-प्राप्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् सामान्यम् आऩ शेषत्वत्ताले
(अभागवतायापि→) चेतननुक्कुप् प्राप्तम् आऩ किञ्चित्-कारम्(=प्रयोज्यता)
दासत्वम् आगिऱ विशेषत्ताले
(भागवतेषु) कैङ्कर्य-रूपम् आऩ पुरुषार्थम् आयिऱ्ऱु.(4)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि शेषित्वत्ताले वन्द ईश्वरऩ्-उडैय (दासादि-कृत-)अतिशय-योगमुम्
स्वामित्वम् आगिऱ विशेषत्ताले
अवनुक्कु (सेवा-भोगः) पुरुषार्थम् आय् फलिक्किऱदु.(5)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. Here the goal of usefulness to the Lord,
which is the result of the general attitude of the śeṣa,
becomes the goal of service or kaiṅkarya to the Lord,
owing to the jīva being His servant or dāsa.↩︎

2. Aquí el objetivo de la utilidad para el Señor,
Cuál es el resultado de la actitud general del Śeṣa,
se convierte en el objetivo del servicio o Kaiṅkarya para el Señor,
Debido a que el Jīva es su sirviente o dāsa.↩︎

3. इदिल् सामान्यमाऩ शेषत्वत्ताले चेतननुक्कुप् प्राप्तमाऩ किञ्चित्कारम् दासत्वमागिऱ विशेष त्ताले कैङ्कर्यरूपमाऩ पुरुषार्थमायिऱ्ऱु.↩︎

4. Thus by being the śeṣin,
Iśvara attains a unique glory and as a consequence of His being the Swami or Master,
this glory consists in the enjoyment of service which is His puruṣārtha.↩︎

5. Así por ser el Śeṣin,
Iśvara alcanza una gloria única y, como consecuencia de que es el Swami o el Maestro,
Esta gloria consiste en el disfrute del servicio, que es su puruṣārtha.↩︎

6. इप्पडि शेषित्वत्ताले वन्द ईश्वरनुडैय अतिशययोगमुम् स्वामित्वमागिऱ विशेषत्ताले अवनुक्कु पुरुषार्थमाय् फलिक्किऱदु.↩︎

रक्षणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

चेतनर्-उडैय रक्षणत्तिल् ईश्वरऩ्
प्राप्तऩुम् आय्, शक्तऩुम् आय्,

तद्-अधीन-प्रवृत्तियैय् ऒऴिय(=अयुक्त) चेतनर्
अ-प्राप्तरुम् आय्, अशक्तरुम् आय् इरुक्कैक्कु निबन्धनम् -

ईश्वरऩ्-उडैय निरुपाधिक-शेषित्वमुम्, निरुपाधिक-नियन्तृत्वमुम्;
इवर्गळ्-उडैय निरुपाधिक-शेषत्वमुम्, निरुपाधिक-नियाम्यत्वमुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उडैयवऩ् उडैमैयै रक्षिक्कैयुम्
समर्थऩ् असमर्थनै रक्षिक्कैयुम् प्राप्तम् इऱे. (5)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रक्षिक्कुम्-पोदु कर्म-वश्यरै
ऒरु उपायत्तिले मूट्टि(=सम्बद्ध्य) रक्षिक्कै
ईश्वरनुक्कु स्व-सङ्कल्प-नियतम्.(5)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. Iśvara is responsible for the protection of His servants
and has also the power to do so,
whereas the jīva or Cetana is not responsible for his own protection
nor has he the ability to protect himself.

This is due to Iśvara being the unconditional (nirupadhika) śeṣī
and the unconditional Director and Ruler,
Owing to their being the unconditional śeṣas
and their being subject unconditionally to His control.↩︎

2. Iśvara es responsable de la protección de sus sirvientes
y también tiene el poder de hacerlo,
mientras que el Jīva o Cetana no es responsable de su propia protección
Tampoco tiene la capacidad de protegerse.

Esto se debe a que Iśvara es el incondicional (nirupadhika) śeṣī
y el director y gobernante incondicional,
Debido a que son los Śeṣas incondicionales
y ser sujeto incondicionalmente a su control.↩︎

3. चेतनरुडैय रक्षणत्तिल् ईश्वरऩ् प्राप्तनुमाय् शक्तनुमाय्,
तदधीनप्रवृत्तियैयॊऴिय चेतनर् अप्राप्तरुमाय् अशक्तरुमायिरुक्कैक्कु निबन्धनम्, ईश्वरनुडैय निरुपाधिक-शेषित्वमुम्, निरुपाधिक-नियन्तृत्वमुम्; इवर्गळुडैय निरुपाधिक-शेषत्वमुम्, निरुपाधिक-नियाम्यत्वमुम्.↩︎

4. it becomes, indeed, the responsibility of the owner
to protect what belongs to Him
and of the strong to protect the weak.↩︎

5. se convierte, de hecho, la responsabilidad del propietario para proteger lo que le pertenece y de los fuertes para proteger a los débiles.↩︎

6. उडैयवऩ् उडैमैयै रक्षिक्कैयुम् समर्थऩ् असमर्थनै रक्षिक्कैयुम् प्राप्तमिऱे.↩︎

7. Iśvara, however, makes up his mind
to protect the jīva
only after making him adopt some means or upāya for winning His protection,
(because the jīva is subject,
according to the śāstra,
to the law of Karma).↩︎

8. Iśvara, sin embargo, decide
para proteger el jīva
Solo después de hacerle adoptar algunos medios o upāya por ganar su protección,
(porque el Jīva está sujeto,
según el Śāstra,
a la Ley del Karma).↩︎

9. रक्षिक्कुम्-पोदु कर्मवश्यरै ऒरु उपायत्तिले मूट्टि रक्षिक्कै ईश्वरनुक्कु स्वसङ्कल्पनियतम्.↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

निलै-तन्द धारकऩ् आय्, नियमिक्कुम् इऱैवऩुम्(=प्रभुः) आय्,
"इलद् ऒऩ्ऱ्" ऎऩ् आ-वगैय्, "ऎल्लाऩ् तनद्" ऎनुम् ऎन्दैयुम् आय्त्,
"तुलैय् ऒऩ्ऱ् इलैय्" ऎऩ निऩ्ऱ, तुऴाय्(=तुलसीं) मुडियाऩ्(=मूर्ध्नि धारक) उडम्ब् आय्,
विलैय्(=शुल्कं) इऩ्ऱि(=विना) नाम् अडियोम्(=दासास् स्मः) ऎऩ्ऱु वेदियर् मॆय्प्(=सत्य)-पॊरुळे. (10)

(English1)

(Español2)

(मूलम् (त॰प॰)3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

यद्य् एतं यति-सार्व-भौम-कथितं विद्याद् अविद्यातमः-
प्रत्यूषं प्रतितन्त्रम् अन्तिम-युगे कश्चिद् विपश्चित्तमः ।
तत्रैकत्र झटित्य् उपैति विलयं तत्-तन्-मत-स्थापना-
हेवाक(=काङ्क्षा)-प्रथमान-हैतुक-कथा-कल्लोल-कोलाहलः ॥ ११ ॥(5)

(English4)

(Español5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

(English7)

(Español8)

1. The Lord gave us our existence and is our support (dhāraka) as well;
He is also the unconditional Ruler that directs and controls us.
There is nothing that does not exist for the fulfilment of his purposes;
He is also our Master
for whom all things exist;
He stands alone with no one to compare with Him.
It is the earnest conviction of those who understand the spirit of the Vedas
that we are the bodies and the unconditional (or natural) servants of the Lord
with the crown of Tulsi leaves
(for the Antaryāmi Brāhmana of Brihadaranyaka Upaniṣad states this explicitly.)↩︎

2. El Señor nos dio nuestra existencia, y también es nuestro apoyo (Dhāraka);
También es el gobernante incondicional que nos dirige y controla.
No hay nada
que no exista para el cumplimiento de sus propósitos;
El también es nuestro maestro
para quien existen todas las cosas;
Él está solo sin nadie para comparar con él.
Es la condena sincera de aquellos que entienden el espíritu de los Vedas
que somos los cuerpos y los sirvientes incondicionales (o naturales) del Señor
con la corona de las hojas de Tulsi
(Para el antaryāmi brāhmana de Brihadaranyaka Upaniṣad afirma esto explícitamente).↩︎

3. निलैदन्द तारगनाय् नियमिक्कुम् इऱैवनुमाय्
इलदॊऩ्ऱॆनावगैय् ऎल्लाऩ् दनदॆनुमॆन्दैयुमाय्त्
तुलैयॊऩ्ऱिलैयॆऩ निऩ्ऱ तुऴाय् मुडियानुडम्बाय्
विलैयिऩ्ऱि नामडियोम् ऎऩ्ऱु वेदियर्मॆय्प्पॊरुळे. (10)↩︎

4. If, in the Kali yuga, there is any one supremely wise who can understand this unique and distinctive doctrine of the relationship between Iśvara and the world being that between the soul and the body, which was taught by that sovereign sannyāsin (Śrī Rāmānuja) and which is like the dawn that dispels the darkness of ignorance , then in that place where he is, the tumultuous waves of logical disputation arising from the eagerness to establish the truths of other systems will subside at once.↩︎

5. Si, en el Kali Yuga, hay alguien supremamente sabio
que puede entender esta doctrina única y distintiva
de la relación entre Iśvara y el mundo
que entre el alma y el cuerpo,
que fue enseñada por ese sannyāsin (śrī rāmānuja)
y que es como el amanecer
que disipa la oscuridad de la ignorancia,
luego en ese lugar donde está,
las ondas tumultuosas de la disputa lógica
derivadas del afán de establecer las verdades de otros sistemas
disminuirán de inmediato.↩︎

6. यद्येतं यतिसार्वभौमकथितं विद्यादविद्यातमः-
प्रत्यूषं प्रतितन्त्रमन्तिमयुगे कश्चिद्विपश्चित्तमः ।
तत्रैकत्र झटित्युपैति विलयं तत्तन्मतस्थापना-
हेवाक-प्रथमान-हैतुक-कथा-कल्लोल-कोलाहलः ॥ ११ ॥↩︎

7. If, in the Kali yuga, there is any one supremely wise who can understand this unique and distinctive doctrine of the relationship between Iśvara and the world being that between the soul and the body, which was taught by that sovereign sannyāsin (Śrī Rāmānuja) and which is like the dawn that dispels the darkness of ignorance , then in that place where he is, the tumultuous waves of logical disputation arising from the eagerness to establish the truths of other systems will subside at once.↩︎

8. Si, en el Kali Yuga, hay alguien supremamente sabio
que puede entender esta doctrina única y distintiva
de la relación entre Iśvara y el mundo
que entre el alma y el cuerpo,
que fue enseñada por ese sannyāsin (śrī rāmānuja)
y que es como el amanecer
que disipa la oscuridad de la ignorancia,
luego en ese lugar donde está,
las ondas tumultuosas de la disputa lógica
derivadas del afán de establecer las verdades de otros sistemas
disminuirán de inmediato.↩︎

०४ अर्थपञ्चकाधिकारः

(English1)

1. If, in the Kali yuga, there is any one supremely wise who can understand this unique and distinctive doctrine of the relationship between Iśvara and the world being that between the soul and the body, which was taught by that sovereign sannyāsin (Śrī Rāmānuja) and which is like the dawn that dispels the darkness of ignorance , then in that place where he is, the tumultuous waves of logical disputation arising from the eagerness to establish the truths of other systems will subside at once.↩︎

अर्थपञ्चकम्

(Español1)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(ॐ, नारायण [←नारः ←न रिष्यत इति नरः ब्रह्म] →) अ+आदौ _प्राप्यं_ परमम् अनघं, _प्राप्तृ_-रूपं च म्-आदौ ("नरः जीवः → नार" इत्यत्र च), _इष्टोपायं_ त्व् (गृहार्थे सिद्धोपायः, उपायार्थे साध्योपायः→)अयन-(साध्योपायः→)नमसोर्, _ईप्सितार्थं_ (कैङ्कर्यं) चतुर्थ्याम् । तद्(→पुरुषार्थ)-व्याघातं मम-कृति-गिरिं ("न-म" इत्यत्र) **व्यञ्जयन्तं मनुं** तं (अष्टाक्षरं) तत्-प्रायं च द्वयम् (→द्वय-चरमश्लोकौ) अपि(←चरमश्लोकम् अन्तरा) **विदन् संमतस्** सर्व-वेदी ॥ १२ ॥(5)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

1. Si, en el Kali Yuga, hay alguien supremamente sabio
que puede entender esta doctrina única y distintiva
de la relación entre Iśvara y el mundo
que entre el alma y el cuerpo,
que fue enseñada por ese sannyāsin (śrī rāmānuja)
y que es como el amanecer
que disipa la oscuridad de la ignorancia,
luego en ese lugar donde está,
las ondas tumultuosas de la disputa lógica
derivadas del afán de establecer las verdades de otros sistemas
disminuirán de inmediato.↩︎

2. In the 'a' in Om and in the word 'Nārāyaṇa ' occurring in aṣṭākṣara,
the supreme end of life (i.e.) Bhagavān,
who is opposed to all that is objectionable or faulty, is indicated;
in the 'm' in 'om' and in the part 'nāra' occurring in Nārāyaṇāya,
the essential nature (svarūpa) of the jīva
who is to attain this end is disclosed;
the means of attainment already existing as established (siddha upāya) namely, Bhagavān,
is indicated in the part "ayana" occurring in Nārāyaṇa
and the means to be accomplished or adopted (sādhya upāya ), which is self-surrender, is in namas;
the fruit desired, viz., the enjoyment of Brahman which includes also service to Him(5)
is disclosed in the dative or fourth case in Nārāyaṇāya;
the hindrance to it, namely, the feeling of 'mine'
is in the word mama occurring in namah (na mama ).
He who understands the Aṣṭākṣara mantra
that reveals all these five
and 2 Dvayam too, which is to the same effect--
he will be considered by all as one who knows everything.↩︎

3. En el 'A' en Om, y en la palabra 'nārāyaṇa' que ocurre en aṣṭākṣara,
El fin de la vida supremo (es decir) Bhagavān,
Se indica quién se opone a todo lo que es objetable o defectuoso;
en el 'm' en 'om' y en la parte 'nāra' que ocurre en nārāyaṇāya,
La naturaleza esencial (svarūpa) del jīva Se revela, quién debe alcanzar este fin;

Los medios de logro ya existen como se estableció (Siddha upāya) a saber, Bhagavān,
se indica en la parte "ayana" que ocurre en nārāyaṇa
y los medios para ser realizados o adoptados (Sādhya upāya), que es auto-curriante, está en Namas;

La fruta deseada, a saber, el disfrute de Brahman, que también incluye el servicio a él.
se revela en el dativo o cuarto caso en Nārāyaṇāya;

El obstáculo para él, a saber, el sentimiento de 'mío'
está en la palabra mama que ocurre en Namah (Na Mama).

El que entiende el mantra Aṣṭākṣara
Eso revela todos estos cinco
y 3 dvayam también, que es el mismo efecto--
Será considerado por todos como alguien que lo sabe todo.↩︎

4. आदौ प्राप्यं परममनघं प्राप्तृरूपं च मादौ
इष्टोपायं त्वयननमसोरीप्सितार्थं चतुर्थ्याम् ।
तद्व्याघातं ममकृतिगिरि व्यञ्जयन्तं मनुं तं
तत्प्रायं च द्वयमपि विदन् संमतस्सर्ववेदी ॥ १२ ॥↩︎

अर्थपञ्चकम् = अर्थषट्कम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नारायण+आदि(=ॐ)-शब्दङ्गळिले विवक्षितम् आऩ (आत्म-जीव)संबन्ध-विशेषत्तै
सिद्धान्तत्तुक्कुत् तळम् आक्कि(=कारयित्वा)
इत्तै अनुबन्धित्त् इरुक्कुम् (श्लोकोक्त-)अर्थ-पञ्चकत्तै सिलर् विचारित्तार्गळ्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस्-(शरीरात्म-)संबन्धत्त्-ओडे
कूड षड्-अर्थङ्गळ् ऎऩ्ऱु सिलर् (सोमाश्य्-आण्डान्-निभाः) अनुसन्धित्तार्गळ्.

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस् संबन्धम् पोले
मुमुक्षुवुक्कु विशेषित्त् अऱिय वेण्डुवद् आगश् शेर्त्त(←प्रेरणार्थरूपम्) अर्थ-पञ्चकम् ऎद् ऎऩ्ऩिल् …

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

1. In the 'a' in Om and in the word 'Nārāyaṇa ' occurring in aṣṭākṣara,
the supreme end of life (i.e.) Bhagavān,
who is opposed to all that is objectionable or faulty, is indicated;
in the 'm' in 'om' and in the part 'nāra' occurring in Nārāyaṇāya,
the essential nature (svarūpa) of the jīva
who is to attain this end is disclosed;
the means of attainment already existing as established (siddha upāya) namely, Bhagavān,
is indicated in the part "ayana" occurring in Nārāyaṇa
and the means to be accomplished or adopted (sādhya upāya ), which is self-surrender, is in namas;
the fruit desired, viz., the enjoyment of Brahman which includes also service to Him(5)
is disclosed in the dative or fourth case in Nārāyaṇāya;
the hindrance to it, namely, the feeling of 'mine'
is in the word mama occurring in namah (na mama ).
He who understands the Aṣṭākṣara mantra
that reveals all these five
and 1 Dvayam too, which is to the same effect--
he will be considered by all as one who knows everything.↩︎

2. En el 'A' en Om, y en la palabra 'nārāyaṇa' que ocurre en aṣṭākṣara,
El fin de la vida supremo (es decir) Bhagavān,
Se indica quién se opone a todo lo que es objetable o defectuoso;
en el 'm' en 'om' y en la parte 'nāra' que ocurre en nārāyaṇāya,
La naturaleza esencial (svarūpa) del jīva Se revela, quién debe alcanzar este fin;

Los medios de logro ya existen como se estableció (Siddha upāya) a saber, Bhagavān,
se indica en la parte "ayana" que ocurre en nārāyaṇa
y los medios para ser realizados o adoptados (Sādhya upāya), que es auto-curriante, está en Namas;

La fruta deseada, a saber, el disfrute de Brahman, que también incluye el servicio a él.
se revela en el dativo o cuarto caso en Nārāyaṇāya;

El obstáculo para él, a saber, el sentimiento de 'mío'
está en la palabra mama que ocurre en Namah (Na Mama).

El que entiende el mantra Aṣṭākṣara
Eso revela todos estos cinco
y 2 dvayam también, que es el mismo efecto--
Será considerado por todos como alguien que lo sabe todo.↩︎

3. In the words Nārāyaṇa and in om,
the relationship between Iśvara and the jīva is revealed
as that between the soul and the body.
Having taken this relationship as the foundation or basis of the Viśiṣṭādvaita system,
some investigated the five truths that should be known to everyone who desires mokṣa .↩︎

4. En las palabras nārāyaṇa y en om,
Se revela la relación entre Iśvara y el Jīva
como eso entre el alma y el cuerpo.
Habiendo tomado esta relación
como la base o la base del sistema Viśiṣṭādvaita,
Algunos investigaron las cinco verdades
que deberían ser conocidas por todos
los que desean mokṣa.↩︎

5. नारायणादिशब्दङ्गळिले विवक्षितमाऩ संबन्धविशेषत्तै सिद्धान्तत्तुक्कुत् तळमाक्कि इत्तै अनुबन्धित्तिरुक्कुम् अर्थपञ्चकत्तै सिलर् विचारित्तार्गळ्.↩︎

6. Others took this relationship also as one of the things to be known and hence spoke of the six things to be known.↩︎

7. Otros tomaron esta relación
también como una de las cosas a conocer
y, por lo tanto, hablaron de las seis cosas a conocer.↩︎

8. इस्संबन्धत्तोडे कूड षडर्थङ्गळॆऩ्ऱु सिलर् अनुसन्धित्तार्गळ्.↩︎

9. If it be asked what the five things are
that should be understood by the seeker after mokṣa
along with the relationship itself,
the answer is as follows:↩︎

10. Si se le pregunta cuáles son las cinco cosas
que debe ser entendido
por el buscador de mokṣa
junto con la relación en sí,
La respuesta es la siguiente:↩︎

11. इस् संबन्धम्पोले मुमुक्षुवुक्कु विशेषित्तऱिय वेण्डुवदागच् चेर्त्त अर्थपञ्चकम् ऎदॆऩ्ऩिल्↩︎

हारित-स्मृतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“प्राप्यस्य ब्रह्मणो रूपं
प्राप्तुश्च प्रत्यग्-आत्मनः ।
प्राप्त्य्-उपायं फलं चैव
तथा प्राप्ति-विरोधि च ॥
वदन्ति सकला वेदास्
सेतिहासपुराणकाः ॥”

(हारीतसंहितै)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्-पट्टऩ.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. "The nature1 of "the end to be attained ” vis. Brahman,
the nature of the individual self who is the seeker of the attainment,
the means of attainment (upāya),
the fruit resulting from it
and so also the hindrances to the attainment of Brahman -
all the Vedas with their (elucidatory) itihāsās and purānās speak of these five,"

↩︎

2. "La naturaleza 2 de "el fin a alcanzar", es decir, Brahmán,
La naturaleza del yo individual que es el buscador del logro,
Los medios de logro (upāya),
la fruta resultante de ella
Y así también los obstáculos para el logro de Brahman -
Todos los Vedas con sus (elucidatorios) Itihāsās y Purānās hablan de estos cinco ".

↩︎

3. “प्राप्यस्य ब्रह्मणो रूपं प्राप्तुश्च प्रत्यगात्मनः । प्राप्त्युपायं फलं चैव तथा प्राप्तिविरोधि च ॥ वदन्ति सकला वेदास्सेतिहासपुराणकाः ॥”(हारीतसंहितै) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टन.↩︎

प्राप्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् प्राप्यमाऩ ब्रह्मत्तिऩ्-उडैय स्वरूपम्
तिरुमन्त्रत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिल् (→अकारतः) उम्
नारायण-शब्दत्तिलुम्,
द्वयत्तिल् ("श्रीमन्" इति) स-विशेषणङ्गळ् आऩ नारायण शब्दङ्गळिलुम्,
चरम-श्लोकत्तिल् ‘माम्’ ‘अहम्’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळिलुम् अनुसन्धेयम्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. "The nature1 of "the end to be attained ” vis. Brahman,
the nature of the individual self who is the seeker of the attainment,
the means of attainment (upāya),
the fruit resulting from it
and so also the hindrances to the attainment of Brahman -
all the Vedas with their (elucidatory) itihāsās and purānās speak of these five,"

↩︎

2. "La naturaleza 2 de "el fin a alcanzar", es decir, Brahmán,
La naturaleza del yo individual que es el buscador del logro,
Los medios de logro (upāya),
la fruta resultante de ella
Y así también los obstáculos para el logro de Brahman -
Todos los Vedas con sus (elucidatorios) Itihāsās y Purānās hablan de estos cinco ".

↩︎

3. Among these, the essential nature of Brahman,
which is the object of attainment,
is revealed in the first letter a in om
and in the word 'Nārāyaṇa ' in Tirumantra
and in the words Nārāyaṇa with the adjectives 'Śrīman' occurring in Dvayam
and in the words 'me' and 'I' occurring in the Carama śloka .
It is in this way that they should be considered.↩︎

4. Entre estos, la naturaleza esencial de Brahman,
cual es el objeto de logro,
se revela en la primera letra A en OM
y en la palabra 'nārāyaṇa' en Tirumantra
y en las palabras nārāyaṇa con los adjetivos 'Śrīman' que ocurren en Dvayam
y en las palabras 'mi' y 'yo' ocurriendo en el carama Śloka.
Es de esta manera que deben ser considerados.↩︎

5. इवऱ्ऱिल् प्राप्यमाऩ ब्रह्मत्तिनुडैय स्वरूपम् तिरुमन्त्रत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिलुम् नारायणशब्दत्तिलुम्, द्वयत्तिल् सविशेषणङ्गळाऩ नारायण शब्दङ्गळिलुम्,
चरमश्लोकत्तिल् ‘माम्’ ‘अहम्’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळिलुमनुसन्धेयम्.↩︎

श्री-साहित्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्विडङ्गळिल् अनुसन्धिक्कुम् पोदु

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“श्रिया सार्धं जगत्पतिः” (लैङ्ग पुराणम्)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“एष नारायणः श्रीमान्” (हरिवंशम् 113.62)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भवान्नारायणो देवः
श्रीमांश्चक्रधरो विभुः”
(रामायणम् युद्धकाण्डम् 120-13)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“श्रीवत्स-वक्षा नित्यश्रीः”
(रामायणम् युद्धकाण्डम् 114-15)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“विष्णोः श्रीर् अनपायिनी” (विष्णुपुराणम् 1-8-17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

पुरुष-कारिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कैङ्कर्यम् प्रार्थयमान उभाव् अय् उदीक्ष्य संयताञ्जलिः) “सीता-समक्षं काकुत्स्थम् इदं वचनम् अब्रवीत्” (रामायणम् अरण्यकाण्डम् 15-6.)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

+++(स भ्रातुश् चरणौ गाढं
निपीड्य रघुनन्दनः ।)+++
“सीताम् (अनुगति-प्रार्थनाम्) उवाचातियशा
राघवं च महा-व्रतम्(←शरणागत-पालकम्)”(5)
(रामायणम् अयोध्या 31-2)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अलम् एषा परित्रातुं
राघवाद् राक्षसी-गणम्”(5)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 58-87)
(इति स्वप्नदर्शनात् परं शरणागतिं चोदयन्त्यास् त्रि-जटाया विभीषण-सुताया वचनम्)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भवेयं शरणं हि वः”
(इति तच्-चर्चां श्रुत्वा राक्षसीभ्यः सीता-प्रतिवचनम्) (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 58-90)

(विश्वास-टिप्पनी30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

साहचर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भवांस्तु सह वैदेह्या”
+++(गिरिसानुषु रंस्यसे ।
अहं सर्वं करिष्यामि
जाग्रतः स्वपतश्च ते ॥)+++
(रामायणम् अयोध्या 31-27)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तया सहासीनम् अनन्त-भोगिनि” (आळवन्दार् स्तोत्रम् 39)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(??)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“कान्तस्ते पुरुषोत्तमः” (चतुःश्लोकी 1)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स्व-परिचरण-भोगैः श्रीमति प्रीयमाणे” (आत्मसिद्धि)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“श्रीमते निर्मलानन्दोदन्वते विष्णवे नमः”
(वेदान्तसारम्)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“श्रियः कान्तोऽनन्तो वर-गुण-गणैकास्पद-वपुः”
(वेदान्तदीपम्)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्मणि श्रीनिवासे” (श्रीभाष्यम्)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“श्रियःपतिर् निखिल-हेय-प्रत्यनीक-कल्याणैकताऩ--अनन्त-ज्ञानानन्द-स्वरूपः” (गीताभाष्यम्)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नीय् उऩ् तिरु-मगळुम् निऩ्ऱायाल्" (मुदल् तिरुवन्दादि 86)

(English61)

(Español62)

(मूलम्63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऒण्+तॊडियाळ्(=केयूरवती) तिरु-मगळुम् नीय् उमे निला-निऱ्‌प"
(तिरुवाय्मॊऴि 4-9-1)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कोलत्-तिरु-मा-मगळ्-ओडु उऩ्ऩै"(तिरुवाय्मॊऴि 6-9-3)

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"निऩ् तिरुव्-अरुळुम् पङ्कयत्ताळ् तिरुव्-अरुळुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 9-2-1)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"उऩ् तामरै-मङ्गैयुम् नीयुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 9-2-3)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अगल्-अगिल्ल् एऩ् इऱैयुम्"(तिरुवाय्मॊऴि 6-10-10)

(English76)

(Español77)

(मूलम्78)

Among these, the essential nature of Brahman,
which is the object of attainment,
is revealed in the first letter a in om
and in the word 'Nārāyaṇa ' in Tirumantra
and in the words Nārāyaṇa with the adjectives 'Śrīman' occurring in Dvayam
and in the words 'me' and 'I' occurring in the Carama śloka .
It is in this way that they should be considered.↩︎

Entre estos, la naturaleza esencial de Brahman,
cual es el objeto de logro,
se revela en la primera letra A en OM
y en la palabra 'nārāyaṇa' en Tirumantra
y en las palabras nārāyaṇa con los adjetivos 'Śrīman' que ocurren en Dvayam
y en las palabras 'mi' y 'yo' ocurriendo en el carama Śloka.
Es de esta manera que deben ser considerados.↩︎

While doing so,↩︎

Mientras lo hace,↩︎

अव्विडङ्गळिल् अनुसन्धिक्कुम् पोदु↩︎

“The Lord of the 6 Universe is ever with Lakṣmī
in Vaikuṇṭha, the world beyond”
(Here the reference is to the Supreme Lord (Para) in Vaikuṇṭha.)↩︎

"El señor del universo 7 está siempre con Lakṣmī
En Vaikuṇṭha, el mundo más allá "
(Aquí la referencia es al Señor Supremo ("para") en Vaikuṇṭha.)↩︎

“श्रिया सार्धं जगत्पतिः” (लैङ्ग पुराणम्)↩︎

“This 9 Nārāyaṇa is always with Śrī--
Nārāyaṇa whose abode is the ocean of milk.
He has now come to the city of Madhura leaving His bed (Adiśeṣa)"
(The reference is here to the Vyūha)↩︎

“Esto 10 Nārāyaṇa siempre está con Śrī--
Nārāyaṇa cuya morada es el océano de la leche.
Ahora ha venido a la ciudad de Madhura
dejando su cama (adiśeṣa) "
(La referencia está aquí al Vyūha)↩︎

“एष नारायणः श्रीमान्” (हरिवंशम् 113.62)↩︎

“Thou12 art the God Nārāyaṇa ,
the spouse of Śrī and hast the Chakra is Thy weapon
and Thou art omnipresent".
(The reference is to the Vibhava or avatāra.)↩︎

"Tú 13 Art el dios nārāyaṇa,
El cónyuge de Śrī
y tiene el chakra es tu arma
y eres omnipresente ".
(La referencia es a Vibhava o Avatāra.)↩︎

“भवान्नारायणो देवः श्रीमांश्चक्रधरो विभुः”(रामायणम् युद्धकाण्डम् 120-13)↩︎

“ Bhagavān has the 15 mole, ŚrīVatsa, on His chest and Śrī is with Him eternally."↩︎

"Bhagavān tiene el topo 16, Śrīvatsa, en su pecho
y Śrī está con él eternamente".↩︎

“श्रीवत्सवक्षा नित्यश्रीः” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 114-15)↩︎

"Lakṣmī is 18 ever inseparable from Viṣṇu ."↩︎

"Lakṣmī es 19 siempre inseparable de Viṣṇu".↩︎

“विष्णोः श्रीरनपायिनी” (विष्णुपुराणम् 1-8-17)↩︎

"He (Lakṣmaṇa) 21 said as follows to Rāma in the presence of Sītā".
(Here Śrī is indicated as purushakāra).↩︎

"Él (Lakṣmaṇa) 22 dijo lo siguiente a Rāma
en presencia de Sītā".
(Aquí Śrī se indica como Purushakāra).↩︎

“सीतासमक्षं काकुत्स्थमिदं वचनमब्रवीत्” (रामायणम् अरण्यकाण्डम् 15-6.)↩︎

"The renowned 24 Lakṣmaṇa spoke thus to Sītā
and to Rāma who had the great vow (of protecting His suppliants)".
(Here Śrī is indicated in the state of Her being the upāya).↩︎

"El reconocido 25 Lakṣmaṇa habló así a Sītā
y a Rāma que tenía el gran voto (de proteger a sus suplicantes) ".
(Aquí Śrī está indicado en el estado de que sea el upāya).↩︎

“सीतामुवाचातियशा राघवं च महाव्रतम्” (रामायणम् अयोध्या 31-2)↩︎

“This Sītā27 is capable of protecting this host of Rākṣasis from (the anger of) Raghava."
(Here and in the next passage,
Śrī is indicated as the upāya)↩︎

"Este sītā 28 es capaz de proteger
a esta gran cantidad de rākṣasis de (la ira de) raghava".
(Aquí y en el siguiente pasaje,
Śrī se indica como el upāya)↩︎

“अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणम्” (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 58-87)↩︎

सीता राक्षसीर् हनुमतोऽपि ररक्ष, रामाद् अपि, रावणाद् अपि ("कोऽयं कपिर्" इत्यत्रासत्यम् उक्त्वा)।
"अभयं सर्वभूतेभ्यो ददामी"ति राम-वचनं सीतयैवाधिकं पालितम्।↩︎

"I will be 31 your protector"
( Sītā's words to the Rākṣasis ).↩︎

"Seré 32 tu protector"
(Palabras de Sītā al rākṣasis).↩︎

“भवेयं शरणं हि वः”(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 58-90)↩︎

"You will 34 enjoy yourself on the slopes of the hills with Sītā and, whether you are asleep or awake, I will render service to you" (says Lakṣmaṇa): (Here is the prayer for the fruit, namely, kaiṅkarya ). (5)↩︎

"Te disfrutarás 35 en las laderas de las colinas con sītā
y, ya sea que estés dormido o despierto,
te brindaré el servicio" (dice Lakṣmaṇa):
(Aquí está la oración por la fruta, a saber, Kaiṅkarya).↩︎

“भवांस्तु सह वैदेह्या” (रामायणम् अयोध्या 31-27)↩︎

"He is 37 seated on the serpent Ananta ( Śeṣa), along with her (Lakṣmī)”;↩︎

"Él está 38 sentado en la serpiente Ananta (Śeṣa), junto con ella (Lakṣmī)";↩︎

“तया सहासीनमनन्त-भोगिनि” (आळवन्दार् स्तोत्रम् 39)↩︎

“When 40 shall I become their eternal servant and thus find delight?" (This is also prayer for service ).↩︎

"¿Cuándo 41 me convertiré en su sirviente eterno
y, por lo tanto, encontraré deleite?"
(Esto también es oración por el servicio).↩︎

(??)↩︎

"Thy 43 spouse is Puruṣottama."↩︎

"Tu 44 esposa es Puruṣottama".↩︎

“कान्तस्ते पुरुषोत्तमः” (चतुःश्लोकी 1)↩︎

"When the Lord, 46 who is along with Śrī,
is pleased by the service rendered to Him
by the eternal Sūris who delight in that service."↩︎

"Cuando el Señor, 47
que está junto con Śrī,
se complace por el servicio que le prestó
el eterno Sūris que se deleita en ese servicio".↩︎

“स्वपरिचरणभोगैः श्रीमति प्रीयमाणे” (आत्मसिद्धि)↩︎

"I worship 49 Viṣṇu with the inseparable Śrī; He is the sea of purity and bliss"↩︎

"Adoro 50 Viṣṇu con el inseparable śrī;
él es el mar de pureza y dicha"↩︎

“श्रीमते निर्मलानन्दोदन्वते विष्णवे नमः” (वेदान्तसारम्)↩︎

"The 52 beloved of Śrī, who is infinite
and whose form is the unique abode of all auspicious qualities "↩︎

"El 53 amado de Śrī, que es infinito
y cuya forma es la morada única
de todas las cualidades auspiciosas"↩︎

“श्रियः कान्तोऽनन्तो वरगुणगणैकास्पदवपुः” (वेदान्तदीपम्)↩︎

"In 55 Brahman, the abode of Śrī(Śrīnivasa),
may my mind be ever centred "↩︎

"En 56 Brahman, la morada de Śrī (Śrīnivasa),
Que mi mente esté siempre centrada "↩︎

“ब्रह्मणि श्रीनिवासे” (श्रीभाष्यम्)↩︎

"The Lord of 58 Śrī,
whose essential nature is opposed to all that is objectionable and faulty
and who is possessed of auspicious qualities
and is (at the same time) infinite jnāna and infinite bliss."↩︎

"El Señor de 59 Śrī,
cuya naturaleza esencial se opone a todo lo que es objetable y defectuoso
y que posee cualidades auspiciosas
y es (al mismo tiempo) infinito jnāna y una dicha infinita ".↩︎

“श्रियःपतिर्निखिल-हेयप्रत्यनीक-कल्याणैकताऩ-अनन्तज्ञानानन्दस्वरूपः” (गीताभाष्यम्)↩︎

"Thou61 , the protector of the cowherds from the torrent of rain caused by Indra,
and the Goddess Lakṣmī ."↩︎

"Tú 62, el protector de los vaqueros
del torrente de la lluvia causado por Indra,
y la diosa Lakṣmī".↩︎

"नीयुन्दिरुमगळुम् निऩ्ऱायाल्" (मुदल् तिरुवन्दादि 86)↩︎

"Thou art 64 ever with Lakṣmī adorned with shining brace"↩︎

"Tú eres 65 alguna vez con lakṣmī
adornado con una llave brillante"↩︎

"ऒण्डॊडियाळ् तिरुमगळुम् नीयुमे निलानिऱ्‌प" (तिरुवाय्मॊऴि 4-9-1)↩︎

"Am I 67 still to remain in saṁsāra without enjoying you in the company of Lakṣmī ?"↩︎

"¿Soy 68 todavía permanecer en Saṁsāra
sin disfrutarte tu en compañía de Lakṣmī?"↩︎

"कोलत्तिरुमामगळोडु उऩ्ऩै"(तिरुवाय्मॊऴि 6-9-3)↩︎

" Thy 70 grace and the grace of the lotus-born Goddess - with these I will sweep the floor of Thy temple."↩︎

"Tu 71 gracia y la gracia de la diosa nacida en el loto,
con estos barreré el piso de tu templo".↩︎

"निऩ् तिरुवरुळुम् पङ्गयत्ताळ् तिरुवरुळुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 9-2-1)↩︎

“ Thou 73 and thy lotus-born Spouse
should be pleased
to accept the service of the three worlds."↩︎

"Tú 74 y tu cónyuge nacido en el loto
deberían estar encantados
de aceptar el servicio de los tres mundos".↩︎

"उऩ् तामरैमङ्गैयुम् नीयुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 9-2-3)↩︎

""I will 76 not be parted (from Thee) even for a moment”, says Śrī and abides on Thy chest."↩︎

"" No me separaré 77 (de ti)
incluso por un momento ",
dice Śrī y permanece en tu pecho."↩︎

"अगलगिल्लेनिऱैयुम्"(तिरुवाय्मॊऴि 6-10-10)↩︎

ज्ञानानन्द-मयत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"उणर्-मुऴु नलम्" (तिरुवाय्मॊऴि 1-1-2)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नन्दा-विळक्केय् अळत्तऱ्‌क् अरिय् आय्" (पॆरियदिरुमॊऴि 3-8-1)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुम् प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगिऱप्-पडिये
सर्व-प्रकारत्तालुम्, सर्वावस्थैयिलुम् सहधर्म-चारिणिय् आऩ
पॆरिय-पिराट्टियार् ओडु पिरिव्-इल्लाद
मुऴु-नलम् आऩ
अनन्त-ज्ञानानन्द-स्वरूपम् आग
अनुसन्धिक्क-वेणुम्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. “ Thou 1 art all jñāna and bliss."↩︎

2. "Tú 2 eres todos jñāna y dicha".↩︎

3. "उणर्मुऴु नलम्" (तिरुवाय्मॊऴि 1-1-2)↩︎

4. “ Thou 4 art the light that never goes out and art beyond all limitations.”↩︎

5. "Tú 5 son la luz
que nunca sale
y el eres más allá de todas las limitaciones".↩︎

6. "नन्दाविळक्के यळत्तऱ्‌करियाय्" (पॆरियदिरुमॊऴि 3-8-1)↩︎

7. one should think of His essential nature (svarūpa) as infinite jñāna and infinite bliss
ever inseparable from His consort, Lakṣmī ,
who, in every form and in all situations, participates in all His actions.
(For there are many authoritative passages in support of this prescribed contemplation -)↩︎

8. Uno debe pensar en su naturaleza esencial (svarūpa)
como jñāna infinita e infinita dicha
siempre inseparable de su consorte, Lakṣmī,
quien, en todas las formas y en todas las situaciones,
participa en todas sus acciones.
(Porque hay muchos pasajes autorizados
en apoyo de esta contemplación prescrita.)↩︎

9. ऎऩ्ऱुम् प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगिऱप्पडिये सर्वप्रकारत्तालुम्,
सर्वावस्थैयिलुम् सहधर्म-चारिणियाऩ
पॆरिय पिराट्टियारोडु पिरिविल्लाद मुऴु नलमाऩ अनन्त-ज्ञानानन्दस्वरूपमाग अनुसन्धिक्कवेणुम्.↩︎

प्राप्य-प्रापक-गुणाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि

“समस्त-हेय(गुण)-रहितं
विष्ण्व्-आख्यं परमं पदं” (विष्णुपुराणम् 1-22-53)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“परः पराणां सकला न यत्र क्लेशादयस्सन्ति परावरेशे” (विष्णुपुराणम् 6-5-85)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये हेय-प्रत्यनीकम् आग अनुसन्धेयम्.

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तैर् युक्तश् श्रूयतां नरः” (रामायणम् पा-का 1-7.)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तम् एवं गुण-संपन्नं” (रामायणम् अ-का 2-48.)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ज्येष्ठं श्रेष्ठ-गुणैर् युक्तं” (रामायणम् पा-का 1-20)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“एवं श्रेष्ठगुणैर्युक्तं” (रामायणम् अ-का 1-32)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“गुणैर्विरुरुचे रामः” (रामायणम् अ-का 2-47)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तमेवं गुणसंपन्नं अप्रधृष्यपराक्रमं” (रामायणम् अ-का 1-34)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“बहवो नृप कल्याणगुणाः
पुत्रस्य सन्ति ते” (रामायणम् अ-का 2-26)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“आनृशंस्यम् अनुक्रोशः
श्रुतं शीलं दमश् शमः ।
राघवं शोभयन्त्य् एते
षड् गुणाः पुरुषोत्तमम्” (रामायणम् अ-का 33-12)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“विदितस् स हि धर्मज्ञश्
शरणागत वत्सलः”(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 21-20)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शरण्यं शरणं च त्वाम्
आहुर्दिव्या महर्षयः” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 120-18)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(न केवलं वास-वृक्षो धारकः, भोग्य-फल-दोऽपीति-) निवास-वृक्षस् साधूनाम् आपन्नानां परा गतिः (इत्य् उपेयतोक्ता) ॥ (रामायणम् किष्॰ काण्डम् 15-19, तारावचनम्)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तेजो-बलैश्वर्य-महावबोध-सुवीर्य-शक्त्यादि-गुणैकराशिः” (विष्णुपुराणम् 6-5-85)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सर्वभूतात्मभूतस्य
विष्णोः को वेदितुं गुणान्”(ब्राह्मपुराणम्)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यथा रत्नानि जलधेर्
असङ्ख्येयानि पुत्रक ।
तथा गुणाश्च देवस्य
त्वसङ्ख्येया हि चक्रिणः ॥” (वामनपुराणम् 74-40)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“वर्षायुतैर् यस्य गुणा न शक्या
वक्तुं समेतैर् अपि सर्वदेवैः ।
चतुर्मुखायुर् यदि कोटिवक्त्रो
भवेन्नरः क्वापि विशुद्धचेताः ।
स ते गुणानाम् अयुतैकम् अंशं
वदेन्न वा देववर प्रसीद ॥”(5)
(भारतम् कर्णपर्व 83-15)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तवानन्त-गुणस्यापि
षडेव प्रथमे गुणाः ।
यैस् (षड्भिः) त्वया +इव जगत् (स्व-)कुक्षाव्
अन्ये ऽप्य् (गुणाः) अन्तर् निवेशिताः॥”(4) (विष्णुपुराणम्)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“इषु-क्षयान् निवर्तन्ते
नान्तरिक्ष-क्षिति-क्षयात् ।
मति-क्षयान् निवर्तन्ते (वचनानि)
न गोविन्द-गुण-क्षयात् ॥”

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"वल्(=बल)-विनैयेनै(=कर्मवन्तम् →पापिनम् [अपि विरहकाले]) ईर्गिऩ्ऱ(=पीडयद्-)-गुणङ्गळैय् उडैयाय्" (तिरुवाय्मॊऴि 8-1-8)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"उयर्व्(=औन्नत्य)-अऱव्(=इल्लाद) उयर्-नलम्(=गुणम्|आनन्द) उडैयवऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 1-1-1)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप् पडिये प्राप्यत्व-प्रापकत्वोपयुक्तङ्गळ् आऩ गुणङ्गळाले
विशिष्टम् आग अनुसन्धेयम्.(5)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

one should think of His essential nature (svarūpa) as infinite jñāna and infinite bliss
ever inseparable from His consort, Lakṣmī ,
who, in every form and in all situations, participates in all His actions.
(For there are many authoritative passages in support of this prescribed contemplation -)↩︎

Uno debe pensar en su naturaleza esencial (svarūpa)
como jñāna infinita e infinita dicha
siempre inseparable de su consorte, Lakṣmī,
quien, en todas las formas y en todas las situaciones,
participa en todas sus acciones.
(Porque hay muchos pasajes autorizados
en apoyo de esta contemplación prescrita.)↩︎

“That 3 Supreme Goal, which is called Viṣṇu , is free from all imperfections."

↩︎

"Ese 4 el objetivo supremo,
que se llama Viṣṇu,
está libre de todas las imperfecciones".

↩︎

इप्पडि “समस्तहेयरहितं विष्ण्वाख्यं परमं पदं” (विष्णुपुराणम् 1-22-53)↩︎

and "He is 6 greater than the great;
in the Lord of the great and the low,
there are no such things as pain." (5)↩︎

y "Él es 7 más grande que el Grande;
en el Señor del Grande y el Bajo,
no hay cosas como dolor".↩︎

“परः पराणां सकला न यत्र क्लेशादयस्सन्ति परावरेशे” (विष्णुपुराणम् 6-5-85)↩︎

Bhagavān is to be thought of
as being opposed to all that is faulty or objectionable ;
for it has been thus said↩︎

Bhagavān debe considerarse
como oponerse a todo lo que es defectuoso u objetable;
porque se ha dicho así↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये हेयप्रत्यनीकमाग अनुसन्धेयम्.↩︎

Hear 12 now of a man (Śrī Rāma) possessed of these qualities".↩︎

Escuchar 13 ahora de un hombre (Śrī Rāma)
poseído de estas cualidades.↩︎

“तैर्युक्तश्श्रूयतां नरः” (रामायणम् पा-का 1-7.)↩︎

“Him who 15 is possessed of these qualities."↩︎

"El que 16 posee estas cualidades".↩︎

“तमेवं गुणसंपन्नं” (रामायणम् अ-का 2-48.)↩︎

“ Him who is 18 the eldest (son)
and who is possessed of all Noble qualities."↩︎

"El que es 19 el mayor (hijo)
y que posee todas las cualidades nobles".↩︎

“ज्येष्ठं श्रेष्ठगुणैर्युक्तं” (रामायणम् पा-का 1-20)↩︎

"Him who is 21 thus possessed of noble qualities"↩︎

"El que está 22 posee así cualidades nobles"↩︎

“एवं श्रेष्ठगुणैर्युक्तं” (रामायणम् अ-का 1-32)↩︎

" Rāma 24 shone with (all these) qualities."↩︎

"Rāma 25 brilló con (todas estas) cualidades".↩︎

“गुणैर्विरुरुचे रामः” (रामायणम् अ-का 2-47)↩︎

“Him who 27 was possessed of such qualities
and of irresistible valour."↩︎

"El que 28 poseía tales cualidades
y de valor irresistible".↩︎

“तमेवं गुणसंपन्नं अप्रधृष्यपराक्रमं” (रामायणम् अ-का 1-34)↩︎

" There are 30 many noble qualities,
O King, in your son."↩︎

"Hay 31 muchas cualidades nobles,
oh rey, en tu hijo".↩︎

“बहवो नृप कल्याणगुणाः पुत्रस्य सन्ति ते” (रामायणम् अ-का 2-26)↩︎

" 33 Benevolence, compassion, learning, integrity of character, control of the senses, control of the mind-
these six qualities adorn Rāma, the best of men."↩︎

"34 Benevolencia, compasión, aprendizaje, integridad del carácter, Control de los sentidos, control de la mente:
estas seis cualidades adornan a Rāma, el mejor de los hombres".↩︎

“आनृशंस्यमनुक्रोशः श्रुतं शीलं दमश्शमः । राघवं शोभयन्त्येते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम्” (रामायणम् अ-का 33-12)↩︎

" He is 36 known to be earnest in the matter of dharma; He is affectionate to those that seek His protection."↩︎

"Se sabe que 37 es serio en el asunto del dharma;
es cariñoso con los que buscan su protección".↩︎

“विदितस्स हि धर्मज्ञश्शरणागत वत्सलः”(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 21-20)↩︎

"Thou art 39 capable of affording protection and art also the refuge of all. This is declared by the divine sages."↩︎

"Eres capaz de brindar protección
y eres también el refugio de todos.
Esto es declarado por los sabios divinos".↩︎

“शरण्यं शरणं च त्वाम् आहुर्दिव्या महर्षयः” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 120-18)↩︎

“ Thou art 42 the tree
in which the good find their resting place;
and Thou art the supreme refuge of all those who are in distress.”↩︎

“Eres 43 el árbol
en el que los buenos encuentran su lugar de descanso;
y eres el refugio supremo
de todos los que están en peligro ".↩︎

“निवासवृक्षस्साधूनां आपन्नानां परा गतिः” (रामायणम् किष् काण्डम् 15-19)↩︎

" He is 45 the store-house of such qualities as splendour, strength, lordship, great wisdom, supreme valour and might."↩︎

"Él es 46 la tienda de cualidades
como esplendor, fuerza, señorío, gran sabiduría, valor supremo y poder".↩︎

“तेजो-बलैश्वर्य-महावबोध-सुवीर्य-शक्त्यादि-गुणैकराशिः” (विष्णुपुराणम् 6-5-85)↩︎

Is 48 there anyone that can comprehend the qualities of Viṣṇu , who is the inner self of all beings?↩︎

¿Está 49 alguien que pueda comprender
las cualidades de Viṣṇu,
quién es el ser interno de todos los seres?↩︎

“सर्वभूतात्मभूतस्य विष्णोः को वेदितुं गुणान्”(ब्राह्मपुराणम्)↩︎

"My 51 boy, just as the gems in the ocean are countless, the qualities of the Lord armed with Chakra are innumerable ; "↩︎

"Mi niño 52,
así como las gemas en el océano son innumerables,
las cualidades del Señor armadas con chakra
son innumerables".↩︎

“यथा रत्नानि जलधेः असङ्ख्येयानि पुत्रक । तथा गुणाश्च देवस्य त्वसङ्ख्येया हि चक्रिणः ॥” (वामनपुराणम् 74-40)↩︎

" His 54 qualities cannot be enumerated
even in tens of thousands of years
by even all the gods assembled together.
If there be any man of pure mind anywhere,
gifted with the period of life appointed for Brahma
and if he be further endowed with a thousand mouths,
he may be able, O best of gods,
to enumerate one ten-thousandth fraction of Thy qualities or may not be able."↩︎

"Sus 55 cualidades no pueden ser enumeradas
incluso en decenas de miles de años
incluso por todos los dioses reunidos.
Si hay algún hombre de la mente pura en cualquier lugar,
dotado del período de vida designado para Brahma
y si está más dotado de mil bocas,
puede ser capaz, oh lo mejor de los dioses,
para enumerar una diez mil millones de tus cualidades
o no ser capaz ".↩︎

“वर्षायुतैर्यस्य गुणा न शक्या वक्तुं समेतैरपि सर्वदेवैः ।
चतुर्मुखायुर्यदि कोटिवक्त्रो भवेन्नरः क्वापि विशुद्धचेताः ।
स ते गुणानाम् अयुतैकमंशं वदेन्न वा देववर प्रसीद ॥”(भारतम् कर्णपर्व 83-15)↩︎

“Though Thy 57 qualities are infinite, yet six of them are foremost among them; even as the universe is borne within thy body, the other qualities too, are contained within them."↩︎

“Aunque tus cualidades 58 son infinitas,
seis de ellas están más importantes entre ellas;
Incluso cuando el universo se lleva dentro de tu cuerpo,
las otras cualidades también están contenidas dentro de ellas ".↩︎

“तवानन्तगुणस्यापि षडेव प्रथमे गुणाः । यैस्त्वयेव जगत् कुक्षावन्येप्यन्तर्निवेशिताः ॥”(विष्णुपुराणम्)↩︎

" It is 60 owing to the deficiency of arrows
that the man who wishes to cover the sky desists
and not owing to any deficiency in the space of the sky.
(So also ) we fall back from the praise of Govinda,
owing to our deficiency of intelligence
and not owing to any deficiency in His qualities."↩︎

"Es 61 debido a la deficiencia de flechas
que el hombre que desea cubrir los cielo desiste
y no debido a ninguna deficiencia en el espacio del cielo.
(Así también) nos retrasamos de los elogios de Govinda,
debidoa nuestra deficiencia de inteligencia
y no debidoa ninguna deficiencia en sus cualidades ".↩︎

“इषुक्षयान्निवर्तन्ते नान्तरिक्षक्षितिक्षयात् । मतिक्षयान्निवर्तन्ते न गोविन्दगुणक्षयात् ॥”↩︎

“Thou hast 63 qualities which, being remembered, afflict me during Thy separation - me the great sinner."↩︎

"Tú te has afligido 64 que, siendo recordadas,
me afligen durante tu separación - me el gran pecador".↩︎

"वल्विनैयेनै ईर्गिऩ्ऱ कुणङ्गळैयुडैयाय्" (तिरुवाय्मॊऴि 8-1-8)↩︎

"He has 66 noble qualities like bliss, which are limitless in extent."↩︎

"Tiene 67 cualidades nobles como Bliss,
que son ilimitadas en extensión".↩︎

"उयर्वऱवुयर् नलमुडैयवऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 1-1-1)↩︎

He is to be considered also as possessing all those qualities
which are necessary for one who is the object of attainment
and who is, likewise, the means of attainment.
Many are the passages that speak of Bhagavān's qualities.↩︎

Debe ser considerado también como poseer todas esas cualidades que son necesarios para alguien
que es el objeto de logro
y quién es, del mismo modo, los medios de logro.
Muchos son los pasajes
que hablan de las cualidades de Bhagavān.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये प्राप्यत्व-प्रापकत्वोपयुक्तङ्गळाऩ गुणङ्गळाले विशिष्टमाग अनुसन्धेयम्.↩︎

विग्रहाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(विश्वरूपत्वेन) “सदैकरूपरूपाय” (वि-पु. 1-2-1)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“नित्य-सिद्धे तद्-आकारे,
तत्(→भगवत्)-परत्वे च पौष्कर(=ब्रह्मन्) ।
यस्यास्ति सत्ता हृदये
तस्यासौ सन्निधिं व्रजेत् ॥”
(पौ॰ सम्)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“समस्ताश् शक्तयश् चैता
नृप यत्र प्रतिष्ठिताः ।
तद्-विश्वरूप-वैरूप्यं,
रूपम् अन्यद्+धरेर् महत्”(5)
(विष्णुपुराणम् 6-7-70.)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“इच्छा-गृहीताभिमतोरु-देहः” (विष्णुपुराणम् 6-5-84)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“न भूतसङ्घसंस्थानो देहोऽस्य परमात्मनः” (भारतम् शान्तिपर्व 206-60)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“न तस्य प्राकृता मूर्तिर् मांस-मेदोऽस्थि-संभवा” (वराहपुराणम् 34-40)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भुजैश् चतुर्भिस् समुपेतम् एतद्
रूपं विशिष्टं दिवि संस्थितञ् च”
(भारतम् मॆळसल 5-34)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“रुक्माभं स्वप्न-धी-गम्यं”(5) (मनुस्मृति 12-123 (12-122))

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तत्रैकस्थं जगत् कृत्स्नं ”(गीता 11-13)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पश्यामि देवांस् तव देव देहे” (गीता 11-15)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अस्त्र-भूषण-संस्थान-स्वरूपं”(विष्णुपुराणम् 1-22-76)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भूषणास्त्र--स्व-रूप--स्थं
यथेदम् अखिलं जगत्” (विष्णुपुराणम् 1-22-66)(5)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तमसः परमो धाता
शङ्ख-चक्र-गदा-धरः”
(रामायणम्-युद्धकाण्डम् 114-15)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये सर्व-जगद्-आश्रयम् आऩ
अ-प्राकृत-दिव्य-मङ्गळ-विग्रह-विशिष्टम् आग अनुसन्धेयम्.

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् विग्रहम् -
पर-व्यूह-विभव-हार्दार्चावतार-रूपेण पञ्च-प्रकारम् आय् इरुक्कुम् बडियुम्,
इवऱ्ऱिल् उळ्ळ विशेषङ्गळुम्,
भगवच्-छास्त्र-संप्रदायत्ताले अऱियप्-पडुम्.

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

He is to be considered also as possessing all those qualities
which are necessary for one who is the object of attainment
and who is, likewise, the means of attainment.
Many are the passages that speak of Bhagavān's qualities.↩︎

Debe ser considerado también como poseer todas esas cualidades que son necesarios para alguien
que es el objeto de logro
y quién es, del mismo modo, los medios de logro.
Muchos son los pasajes
que hablan de las cualidades de Bhagavān.↩︎

"To Him 3 whose form ever remains the same -- "↩︎

"Para él 4 cuya forma siempre sigue siendo la misma"↩︎

“सदैकरूपरूपाय” (वि-पु. 1-2-1)↩︎

"He who 6 has faith in His form that is eternal
and in His being the Supreme Deity -
him Bhagavān approaches soon, O Pauṣkara."↩︎

"El que 7 tiene fe en su forma que es eterna
y en su ser la deidad suprema -
él se acerca Bhagavān pronto, oh Pauṣkara ".↩︎

“नित्यसिद्धे तदाकारे तत्परत्वे च पौष्कर । यस्यास्ति सत्ता हृदये तस्यासौ सन्निधिं व्रजेत् ॥” (पौ॰ सम्)↩︎

“Hari has 9 another form
entirely different from all forms seen in the universe,
in which all these saktīs abide."↩︎

"Hari tiene 10 otra forma
completamente diferente de todas las formas vistas en el universo,
en el que respetan todos estos saktīs ".↩︎

“समस्ताश्शक्तयश्चैता नृप यत्र प्रतिष्ठिताः । तद्विश्वरूप-वैरूप्यं रूपमन्यद्धरेर्महत्” (विष्णुपुराणम् 6-7-70.)↩︎

"He 12 assumes by His will
a form that is immense and that is pleasing."↩︎

"Él 13 asume por su voluntad
Una forma inmensa y agradable ".↩︎

“इच्छागृहीताभिमतोरुदेहः” (विष्णुपुराणम् 6-5-84)↩︎

“The body 15 of the Supreme Being
is not constituted of the (five) elements."↩︎

"El cuerpo 16 del ser supremo
no está constituido de los (cinco) elementos".↩︎

“न भूतसङ्घसंस्थानो देहोऽस्य परमात्मनः” (भारतम् शान्तिपर्व 206-60)↩︎

“His form 18 is not constituted of prakṛti or matter
nor formed of flesh, lymph or bone."↩︎

“Su forma 19 no está constituida por prakṛti o materia
ni formado de carne, linfa o hueso ".↩︎

“न तस्य प्राकृता मूर्तिर्मांसमेदोस्थिसंभवा” (वराहपुराणम् 34-40)↩︎

"This form 21 has four arms, is supremely excellent, and is in Vaikuṇṭha ."↩︎

"Esta forma 22 tiene cuatro brazos,
es supremamente excelente y está en vaikuṇṭha".↩︎

“भुजैश्चतुर्भिस्समुपेतमेतद्रूपं विशिष्टं दिवि संस्थितञ्च”(भारतम् मॆळसल 5-34)↩︎

"He has a 24 form resplendent like gold
and capable of being seen by the mind as in a dream."↩︎

"Tiene una forma 25 resplandeciente como el oro
y capaz de ser visto por la mente como en un sueño".↩︎

“रुक्माभं स्वप्नधीगम्यं” (मनुस्मृति 12-123 (12-122))↩︎

??↩︎

??↩︎

“तत्रैकस्थं जगत् कृत्स्नं ”(गीता 11-13)↩︎

"In Thy 30 form, O Lord, I see the gods."↩︎

"En tu forma 31, oh Señor, veo a los dioses".↩︎

“पश्यामि देवांस्तव देवदेहे” (गीता 11-15)↩︎

"He has 33 a body on which rest weapons and ornaments."↩︎

"Tiene 34 un cuerpo
en el que las armas y adornos de descanso".↩︎

“अस्त्र-भूषण-संस्थान-स्वरूपं”(विष्णुपुराणम् 1-22-76)↩︎

"All this 36 universe is in His form as weapons and ornaments."↩︎

"Todo este universo 37 está en su forma
como armas y adornos ".↩︎

“भूषणास्त्र-स्वरूपस्थं यथेदमखिलं जगत्” (विष्णुपुराणम् 1-22-66)↩︎

“The 39 Supreme Being Armed with the conch, the chakra and the club
is in the region beyond the universe of matter (tamas)"↩︎

"El 40 supremo está armado con la caracola, el chakra y el club
está en la región más allá del universo de la materia (tamas) "↩︎

“तमसः परमो धाता शङ्खचक्रगदाधरः”(रामायणम्-युद्धकाण्डम् 114-15)↩︎

Bhagavān should be thought of,
also, as having a transcendent, super sensuous (aprākrita), divine and auspicious form,
which is the resting place (āsraya ) of the universe,
for there are many passages which refer to this form of His.↩︎

Bhagavān debe ser pensado en
Además, como una forma trascendente, súper sensual (aprākrita), divina y auspiciosa,
que es el lugar de descanso (āsraya) del universo,
porque hay muchos pasajes que se refieren a esta forma suya.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये सर्वजगदाश्रयमाऩ अप्राकृत-दिव्यमङ्गळ-विग्रह-विशिष्टमाग अनुसन्धेयम्.↩︎

From the Pāñcarātra śāstra (Bhagavat śāstra), it is learnt that this form of the Lord is of five kinds (1) The Supreme (Para Vāsudeva ), (2) Vyūha (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Aniruddha and Pradyumna), (3) Vibhava (avatārs like Rāma and Kṛṣṇa), (4) Hārda45 and (5) arcā (images worshipped in temples).

Details concerning them may be learnt from the Pāñcarātra śāstra and from tradition.↩︎

Del Pāñcarātra śāstra (Bhagavat Śāstra),
se aprende que esta forma del Señor
es de cinco tipos
(1) el Supremo (para vāsudeva),
(2) Vyūha (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Aniruddha y Pradyumna),
(3) Vibhava (avatārs como Rāma y Kṛṣṇa),
(4) Hārda 46 y
(5) Arcā (imágenes adoradas en los templos).

Los detalles sobre ellos
se pueden aprender
del Pāñcarātra Śāstra y de la tradición.↩︎

इव्विग्रहम् - पर-व्यूह-विभव-हार्दार्चावताररूपेण पञ्च-प्रकारमायिरुक्कुम्बडियुम्, इवऱ्ऱिलुळ्ळ विशेषङ्गळुम्, भगवच्छास्त्र-संप्रदाय-त्ताले अऱियप्पडुम्.↩︎

विभूती

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“विष्णोर् एता (देवादि-वस्तूनि) विभूतयः”(विष्णुपुराणम् 1-22-32)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“महा-विभूति(=वैकुण्ठ)-संस्थान!” (विष्णुपुराणम् 5-6-50)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“नान्तोस्ति मम दिव्यानां
विभूतीनां परन्तप” (गीता 10-40)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळ्-उडैय संग्रहम् आऩ
“यद् अण्डम् अण्डान्तर-गोचरञ् च यत्”(आळ-स्तो 17)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् पडिये
अनन्त-विभूति-विशिष्टम् आग अनुसन्धेयम्.

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विभूतिगळिल् चेतनङ्गळ् आयुम्, अचेतनङ्गळ् आयुम् उळ्ळ
इरण्डु-वगैयुम् लीलार्थङ्गळ् आयुम्,
भोगार्थङ्गळ् आयुम्,
विभक्तङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आनुकूल्य-मात्रम् पॊदुव्(=सामान्यम्) आय् इरुक्क रस-वैषम्यत्ताले
लीला-भोग-विभागम् (स्त्री-फलादीनाम्, उद्यान-क्दन्दुकादीनाम् भेद इव) यथा-लोकङ् कण्डु-कॊळ्वदु.

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

लीलायै प्रपञ्चः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये

“जन्माद्य् अस्य यतः”(शा-सू 1-1-2.)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“क्रीडा हरेरिदं सर्वं”
(भारतम् शान्तिपर्व 206-58)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ क्रीडतो बालकस्येव”(विष्णुपुराणम् 1-2-18)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“बालः क्रीडनकैरिव”(भार सभा 12-57)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“हरे विहरसि क्रीडा-कन्दुकैर् इव जन्तुभिः”(विष्णु-धर्मः)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“लोकवत्तु लीलाकैवल्यं”(शा-सू. 2-1-33)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये लीलारूप-जगद्वयापार-लक्षणमाग अनुसन्धेयम्.

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

From the Pāñcarātra śāstra (Bhagavat śāstra), it is learnt that this form of the Lord is of five kinds (1) The Supreme (Para Vāsudeva ), (2) Vyūha (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Aniruddha and Pradyumna), (3) Vibhava (avatārs like Rāma and Kṛṣṇa), (4) Hārda1 and (5) arcā (images worshipped in temples).

Details concerning them may be learnt from the Pāñcarātra śāstra and from tradition.↩︎

Del Pāñcarātra śāstra (Bhagavat Śāstra),
se aprende que esta forma del Señor
es de cinco tipos
(1) el Supremo (para vāsudeva),
(2) Vyūha (Vāsudeva, Saṅkarṣaṇa, Aniruddha y Pradyumna),
(3) Vibhava (avatārs como Rāma y Kṛṣṇa),
(4) Hārda 2 y
(5) Arcā (imágenes adoradas en los templos).

Los detalles sobre ellos
se pueden aprender
del Pāñcarātra Śāstra y de la tradición.↩︎

"These 3 are the vibhūtis (glories) of Viṣṇu (i. e.) Brahma, Manu and others, time and all beings. "↩︎

"Estos 4 son los Vibhūtis (glorias) de Viṣṇu (i. E.) Brahma, Manu y otros, el tiempo y todos los seres".↩︎

“विष्णोरेता विभूतयः”(विष्णुपुराणम् 1-22-32)↩︎

"He has, for 6 His abode, the region of eternal glory called Mahā vibhūti.↩︎

"Tiene, porque 7 su morada,
la región de la gloria eterna llamada Mahā Vibhūti.↩︎

“महाविभूतिसंस्थान!” (विष्णुपुराणम् 5-6-50)↩︎

" There is 9 no end, O mighty warrior, to my divine glories" (vibhūtis).↩︎

"No hay 10 sin fin, oh guerrero poderoso,
a mis glorias divinas" (vibhūtis).↩︎

“नान्तोस्ति मम दिव्यानां विभूतीनां परन्तप” (गीता 10-40)↩︎

These ideas are concisely expressed in the śloka :

“The 12 anda of the Universe and whatever else is found within that anda are His vibhūtis."↩︎

Estas ideas se expresan de manera concisa en el Śloka:

"El 13 huevo del universo y cualquier otra cosa que se encuentre dentro de huevo
son sus vibhūtis".

↩︎

इत्यादिगळुडैय संग्रहमाऩ “यदण्डमण्डान्तरगोचरञ्च यत्”(आळ-स्तो 17)↩︎

Bhagavān should also be considered as having endless glories or possessions (Vibhūti).
For there are passages like the following which describe His vibhūtis.↩︎

Bhagavān también debe considerarse
que tiene infinitas glorias o posesiones (Vibhūti).
Porque hay pasajes
como los siguientes que describen sus vibhūtis.↩︎

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् बडिये अनन्तविभूति-विशिष्टमाग अनुसन्धेयम्.↩︎

These vibhūtis (possessions or glories) of God are of two kinds, sentient and non-sentient,
and these again are of two kinds,
some existing for His Līlā or sport
and others for His enjoyment (bhoga).↩︎

Estos vibhūtis (posesiones o glorias) de Dios
son de dos tipos, sensibles y no sensibles,
y estos nuevamente son de dos tipos,
algunos existentes para su līlā o deporte
y otros para su disfrute (bhoga).↩︎

इव्विभूतिगळिल् चेतनङ्गळायुम् अचेतनङ्गळायुमुळ्ळ इरण्डुवगैयुम् लीलार्थङ्गळायुम्, भोगार्थङ्गळायुम्, विभक्तङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

This division into things for play (līlā)
and things for enjoyment (bhoga)
is based on the difference in the rasa or delectation,
though all of them have agreeableness (or ānukulyam) in common.↩︎

Esta división en cosas para jugar (līlā)
y cosas para disfrutar (bhoga)
se basa en la diferencia en el RASA o la delección,
Aunque todos tienen amabilidad (o ānukulyam) en común.↩︎

आनुकूल्यमात्रम् पॊदुवायिरुक्क रसवैषम्यत्ताले लीला-भोग-विभागम् यथालोकङ् गण्डु कॊळ्वदु.↩︎

" From 24 whom is the origin etc. of this world"↩︎

"De 25 quién es el origen, etc. de este mundo"↩︎

अप्पडिये
“जन्माद्यस्य यतः”(शा-सू 1-1-2.)↩︎

“All 27 this is Hari's play (or sport)."↩︎

"Todos 28 Este es el juego de Hari (o deporte)".↩︎

“ क्रीडा हरेरिदं सर्वं”(भारतम् शान्तिपर्व 206-58)↩︎

“ Of 30 Him who plays like a child"↩︎

"De 31 El que juega como una niña"↩︎

“ क्रीडतो बालकस्येव”(विष्णुपुराणम् 1-2-18)↩︎

“33 Playing like a boy with his toys"↩︎

"34 jugando como un niño con sus juguetes"↩︎

“बालः क्रीडनकैरिव”(भार सभा 12-57)↩︎

"Thou 36 playest with Thy creatures, as if they were balls for sport."↩︎

"Tú 37 juegas con tus criaturas,
como si fueran bolas para el deporte".↩︎

“हरे विहरसि क्रीडा-कन्दुकैरिव जन्तुभिः”(विष्णु-धर्मः)↩︎

“ All 39 this is merely for play (on the part of Brahman) as in the world (kings play with balls).↩︎

“Todos 40 Esto es simplemente para jugar (por parte de Brahman)
como en el mundo (Kings juega con bolas).↩︎

“लोकवत्तु लीलाकैवल्यं”(शा-सू. 2-1-33)↩︎

Bhagavān should be considered as being engaged in the work of the Universe merely for His play or sport (līlā), for it has been said above as follows↩︎

Bhagavān debe considerarse
como involucrado en el trabajo del universo
simplemente por su juego o deporte (līlā),
ya que se ha dicho como anteriormente.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये लीलारूप-जगद्वयापार-लक्षणमाग अनुसन्धेयम्.↩︎

सारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि लक्ष्मी-सहायम् आय्
अ-परिमित-ज्ञानानन्दम् आय्
हेयप्रत्यनीकम् आय्
ज्ञान-शक्त्याद्य्-अनन्त-मङ्गळ-गुण-विशिष्टम् आय्
दिव्य-मङ्गळ-विग्रहोपेतम् आय्
शरीर-भूत-विभूति-द्वय-युक्तम् आय्
जगत्-सृष्ट्य्-आदि-व्यापार-लीलम् आय्क् कॊण्डु
प्राप्यमाऩ ब्रह्मत्तै…

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. Bhagavān should be considered as being engaged in the work of the Universe merely for His play or sport (līlā), for it has been said above as follows↩︎

2. Bhagavān debe considerarse
como involucrado en el trabajo del universo
simplemente por su juego o deporte (līlā),
ya que se ha dicho como anteriormente.↩︎

3. Thus Brahman, the object of attainment,
is ever with Lakṣmī :
He is infinite jñāna and infinite bliss,
and is opposed to all that is imperfect and objectionable.
He is possessed of countless auspicious qualities like wisdom and power.
He has a celestial and transcendent form of auspicious nature.
He has two vibhūtis (līlā and nitya )
which are His body;
He has, for His play or sport (līlā),
the work of creating the world,
of maintaining and controlling it and the like.↩︎

4. Así Brahman, el objeto de logro,
está siempre con Lakṣmī:
Él es infinito jñāna e infinita dicha,
y se opone a todo lo que es imperfecto y objetable.
Está poseído de innumerables cualidades auspiciosas
como la sabiduría y el poder.
Tiene una forma celestial y trascendente de naturaleza auspiciosa.
Tiene dos Vibhūtis (Līlā y Nitya)
que son su cuerpo;
Tiene, por su juego o deporte (līlā),
el trabajo de crear el mundo,
de mantenerlo y controlarlo y similares.↩︎

5. इप्पडि लक्ष्मीसहायमाय् अपरिमित-ज्ञानानन्दमाय् हेयप्रत्यनीकमाय् ज्ञान-शक्त्याद्यनन्त-मङ्गळगुणविशिष्टमाय् दिव्यमङ्गळ-विग्रहोपेतमाय् शरीरभूत-विभूतिद्वययुक्तमाय् जगत्सृष्ट्यादि-व्यापारलीलमाय्क् कॊण्डु प्राप्यमाऩ ब्रह्मत्तै↩︎

प्राप्ता

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… प्रापिक्कुम् प्रत्यग्-आत्माविऩ्-उडैय
बद्ध-मुक्त-नित्य-साधारण-रूपमुम्

उपायाधिकारिय् आऩ तनक्क्
इप्-पोदु अ-साधारणम् आऩ रूपमुम् अऱिय-वेणुम्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. Thus Brahman, the object of attainment,
is ever with Lakṣmī :
He is infinite jñāna and infinite bliss,
and is opposed to all that is imperfect and objectionable.
He is possessed of countless auspicious qualities like wisdom and power.
He has a celestial and transcendent form of auspicious nature.
He has two vibhūtis (līlā and nitya )
which are His body;
He has, for His play or sport (līlā),
the work of creating the world,
of maintaining and controlling it and the like.↩︎

2. Así Brahman, el objeto de logro,
está siempre con Lakṣmī:
Él es infinito jñāna e infinita dicha,
y se opone a todo lo que es imperfecto y objetable.
Está poseído de innumerables cualidades auspiciosas
como la sabiduría y el poder.
Tiene una forma celestial y trascendente de naturaleza auspiciosa.
Tiene dos Vibhūtis (Līlā y Nitya)
que son su cuerpo;
Tiene, por su juego o deporte (līlā),
el trabajo de crear el mundo,
de mantenerlo y controlarlo y similares.↩︎

3. Now for the individual self (Pratyak ātmā) which is to attain Brahman :

We should know that the individual self
is in three categories :
Baddha or those who are in the bondage of saṁsāra,
Mukta, or those who have attained release from saṁsāra and
Nitya or those who are eternally free from bondage.
The seeker after salvation should also know
the peculiar features which distinguish him
as a seeker of the means of mukti, from other baddhas.↩︎

4. Ahora para el yo individual (pratyak ātmā) que es alcanzar Brahman:

Deberíamos saber que el yo individual
está en tres categorías:
Baddha o aquellos que están en la esclavitud de Saṁsāra,
Mukta, o aquellos que han alcanzado la liberación de Saṁsāra y
Nitya o aquellos que están eternamente libres de esclavitud.
El buscador después de la salvación también debería saber
las características peculiares que lo distinguen
Como buscador de los medios de Mukti, de otros Baddhas.↩︎

5. प्रापिक्कुम् प्रत्यगात्माविनुडैय बद्ध-मुक्त-नित्य-साधारणरूपमुम् उपायाधिकारियाऩ तनक्किप्पोदु असाधारणमाऩ रूपमुम् अऱियवेणुम्.↩︎

नित्य-मुक्त-बद्ध-भेदाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळिल् बद्धर् आवार् -
अनादि-कर्म-प्रवाहत्ताले अनुवृत्त-संसारर् आय्
ब्रह्मादि-स्तंब-पर्यन्त-विभाग-भागिगळ् आऩ क्षेत्र-ज्ञर्(=जीवाः).

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तर् आवार् -
शास्त्र-चोदितङ्गळ् आऩ उपाय-विशेषङ्गळाल् उण्ड् आऩ भगवत्-प्रसादत्ताले
अत्यन्त-निवृत्त-संसारर् आय्
सङ्कोच-रहित-भगवद्-अनुभवत्ताले निरतिशयानन्दर् आय्
इरुक्कुम् अवर्गळ्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यर् आवार् -
ईश्वरनैप्-पोले अनादिय् आग ज्ञान-सङ्कोचम् इल्लामैयाले

“सवयस इव ये नित्य-निर्दोष-गन्धाः” (श्री-गुण-रत्न-कोषम् 27)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये
अ-स्पृष्ट-संसारर् आय्क्-कॊण्डु
नित्य-कैङ्कर्यम् पण्णुगिऱ अनन्त-गरुड-विष्वक्सेनादिगळ्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. The baddhas (or the bound) are those caught up in the cycle of births and deaths
owing to the stream of beginningless karma.

They range from Brahma to the blade of grass
and are called kṣetrajnāh.
(Brahma, gods, men, beasts, trees, grass and so on ).↩︎

2. Los Baddhas (o el encadenada) son aquellos atrapados en el ciclo de nacimientos y muertes. Debido a la corriente del karma sin inicio.

Van desde Brahma hasta la hoja de hierba y se llaman kṣetrajnāh. (Brahma, dioses, hombres, bestias, árboles, hierba, etc.).↩︎

3. इवर्गळिल् बद्धरावार्, अनादि-कर्म-प्रवाहत्ताले अनुवृत्त-संसारराय् ब्रह्मादि-स्तंब-पर्यन्त-विभागभागिगळाऩ क्षेत्रज्ञर्.↩︎

4. The muktās (or released souls) are those who,
by adopting the means (upāya ) prescribed in the śāstras,
have obtained the Lord's grace,
permanently transcended the cycle of births and deaths,
and have obtained unsurpassed bliss
as a result of the unrestricted enjoyment of Bhagavān.↩︎

5. Los muktās (o almas liberadas) son aquellos que,
adoptando los medios (upāya) prescritos en los Śāstras,
han obtenido la gracia del Señor,
trascendió permanentemente el ciclo de nacimientos y muertes,
y han obtenido la dicha sin igual
como resultado del disfrute sin restricciones de Bhagavān.↩︎

6. मुक्तरावार् शास्त्रचोदितङ्गळाऩ उपायविशेषङ्गळालुण्डाऩ भगवत्प्रसादत्ताले अत्यन्त-निवृत्त-संसारराय् सङ्कोच-रहित-भगवदनुभवत्ताले निरतिशयानन्द रायिरुक्कुमवर्गळ्.↩︎

7. The nityās (the eternally free)
are those whose knowledge has never undergone contraction and who are,
in this respect, like Iśvara Himself.
"They 7 are", it has been said,
" of the same age as the Lord, eternal
and free from all trace of imperfections,"
They have never been in saṁsāra
and are engaged in eternal service to the Lord
e.g. Ananta (i.e.) Adiśeṣa, Garuḍa and Viṣvaksena.↩︎

8. Los nityās (el eternamente libre)
son aquellos cuyo conocimiento
nunca ha sufrido contracción y que son,
A este respecto, como el propio Iśvara.
"Ellos 8 son", se ha dicho,
"de la misma edad que el Señor, Eternal
y libre de todo rastro de imperfecciones ",
Nunca han estado en Saṁsāra
y se dedican al servicio eterno al Señor
p.ej. Ananta (es decir) Adiśeṣa, Garuḍa y Viṣvaksena.↩︎

9. नित्यरावार् ईश्वरनैप्पोले अनादियाग ज्ञानसङ्कोचमिल्लामैयाले
“सवयस इव ये नित्य-निर्दोष-गन्धाः” (श्रीगुणरत्नकोषम् 27)
ऎऩ्गिऱप्पडिये अस्पृष्टसंसारराय्क्कॊण्डु नित्यकैङ्कर्यम् पण्णुगिऱ अनन्त-गरुड-विष्वक्सेनादिगळ्.↩︎

साधारण-धर्माः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् ऎल्लार्क्कुम्
साधारणम् आऩ रूपम्
अणुत्व-ज्ञानानन्द-अमलत्वादिगळुम्,
भगवच्-छेषत्व-पारतन्त्र्यादिगळुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The characteristic attributes common to all the three of them are
being atomic (in size) (aṇu)
and being of the nature of knowledge (jñāna), bliss (ānanda), purity (amalatvam) and the like.
They are all śeṣas to Bhagavān
and are entirely subject to His will.↩︎

2. Los atributos característicos comunes a los tres son
Ser atómico (en tamaño) (Aṇu)
y ser de la naturaleza del conocimiento (jñāna), dicha (ānanda), pureza (amalatvam) y similares.
Todos son Śeṣas a Bhagavān
y están completamente sujetos a su voluntad.↩︎

3. इवर्गळ् ऎल्लार्क्कुम् साधारणम् आऩ रूपम् अणुत्व-ज्ञानानन्द-अमलत्वादिगळुम्, भगवच्छेषत्व-पारतन्त्र्यादिगळुम्.↩︎

मुमुक्षु-विशेषाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुव् आऩ तनक्कु
अ-साधारणम् आग अऱिय-वेण्डुम् आकारङ्गळ्
उपोद्घातत्तिले (भ्रष्ट-राजकुमारकथायाम् स्वजन-प्राप्त्य्-उत्कण्ठया) सॊऩ्ऩोम्;
मेलुङ् गण्डु कॊळ्वदु.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्राप्ताविऩ्-उडैय स्व-रूपम्
प्रणव-नमस्सुक्कळिल् म-कारङ्गळिलुम्,
नार-शब्दङ्गळिलुम्,
‘प्रपद्ये’ ऎऩ्गिऱ उत्तमनिलुम्,
‘व्रज’ ऎऩ्गिऱ मध्यमनिलुम्,
‘त्वा’ ऎऩ्गिऱ पदत्तिलुम्
‘मा शुचः’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. One should also understand what is distinctive and peculiar to one as a mumukṣu or seeker after salvation.
This has been (already) mentioned
in the Introductory Chapter and will be described later on also.↩︎

2. También se debe entender
lo que es distintivo y peculiar de uno como mumukṣu o buscador después de la salvación.
Esto ha sido (ya) mencionado
en el capítulo introductorio
y se describirá más adelante también.↩︎

3. मुमुक्षुवाऩ तनक्कु असाधारणमाग अऱियवेण्डुम् आकारङ्गळ् उपोद्घातत्तिले सॊऩ्ऩोम्;
मेलुङ् गण्डु कॊळ्वदु.↩︎

4. The essential nature of the jīva who seeks attainment should be thought of,
while considering the letter m in om
and in namas or namo in Tirumantra,
and in the part nāra of the word Nārāyaṇa,
wherever it occurs in the aṣṭākṣara and the Dvayam,
in the first person singular form " I seek refuge" prapadye in Dvayam,
in the second person singular of the word " thyself" in "surrender thyself" (vraja)
and in the word thee (tva)
and in the sentence " despair not" in the caramaśloka .↩︎

5. Se debe pensar en la naturaleza esencial del Jīva que busca el logro,
mientras considera la letra m en om
y en namas o namo en tirumantra,
y en la parte nāra de la palabra nārāyaṇa,
Donde sea que ocurra en el aṣṭākṣara y el dvayam,
En la primera persona de la forma singular "yo busco refugio" Prapadye en Dvayam,
En la segunda persona, singular de la palabra "ti mismo" en "rendirse a ti mismo" (Vraja)
y en la palabra tu (tva)
y en la oración "desesperación no" en el Caramaśloka.↩︎

6. इप्प्राप्ताविनुडैय स्वरूपम् प्रणवनमस्सुक्कळिल् मकारङ्गळिलुम्, नार-शब्दङ्गळिलुम्, ‘प्रपद्ये’ ऎऩ्गिऱ उत्तमनिलुम्, ‘व्रज’ ऎऩ्गिऱ मध्यमनिलुम्, ‘त्वा’ऎऩ्गिऱ पदत्तिलुम् ‘मा शुचः’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.↩︎

उपायः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्त्य्-उपायमुम्, इदिऩ् परिकरङ्गळुम्, फल--स्व-रूपम् इरुक्कुम्-बडियुम्
मेले प्राप्त-स्थलङ्गळिले परक्कच्(=विस्तारतः)-चॊल्लक्-कडवोम्(=चोदयामः).

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् उपायम् तिरुमन्त्रत्तिल् नमस्सिलुम् (स्वातन्त्र्य-भ्रम-निवारणतः) (उपायार्थतः, उपेयार्थयश् च) अयन-शब्दत्तिलुम्,
द्वयत्तिल् (प्रपत्ति-वाचक-)पूर्व-खण्डत्तिलुम्
चरम-श्लोकत्तिल् (प्रपत्ति-वाचक-)पूर्वार्द्धत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. The essential nature of the jīva who seeks attainment should be thought of,
while considering the letter m in om
and in namas or namo in Tirumantra,
and in the part nāra of the word Nārāyaṇa,
wherever it occurs in the aṣṭākṣara and the Dvayam,
in the first person singular form " I seek refuge" prapadye in Dvayam,
in the second person singular of the word " thyself" in "surrender thyself" (vraja)
and in the word thee (tva)
and in the sentence " despair not" in the caramaśloka .↩︎

2. Se debe pensar en la naturaleza esencial del Jīva que busca el logro,
mientras considera la letra m en om
y en namas o namo en tirumantra,
y en la parte nāra de la palabra nārāyaṇa,
Donde sea que ocurra en el aṣṭākṣara y el dvayam,
En la primera persona de la forma singular "yo busco refugio" Prapadye en Dvayam,
En la segunda persona, singular de la palabra "ti mismo" en "rendirse a ti mismo" (Vraja)
y en la palabra tu (tva)
y en la oración "desesperación no" en el Caramaśloka.↩︎

3. We will describe at length
the means of attainment (upāya) and its auxiliaries
and also the nature of the fruit to be attained
in their proper context later.↩︎

4. Describiremos por mucho tiempo
los medios de logro (upāya) y sus auxiliares
y también la naturaleza de la fruta a alcanzar
en su contexto apropiado más tarde.↩︎

5. प्राप्त्युपायमुम् इदिऩ् परिकरङ्गळुम् फलस्वरूपमिरुक्कुम्बडियुम् मेले प्राप्तस्थलङ्गळिले परक्कच्चॊल्लक्कडवोम्.↩︎

6. Among these two,
the upāya or means of attainment
is to be considered as indicated in Tirumantra
in the word namas or namo
and in the part ayana (resting place) in Nārāyanāya ;
in Dvayam - in the first part,
and in the Carama śloka in the first half.↩︎

7. Entre estos dos,
el upāya o los medios de logro
debe considerarse como se indica en Tirumantra
en la palabra namas o namo
y en la parte Ayana (lugar de descanso) en Nārāyanāya;
En Dvayam - en la primera parte,
y en el Carama Śloka en la primera mitad.↩︎

8. इवऱ्ऱिल् उपायम् तिरुमन्त्रत्तिल् नमस्सिलुम् अयन-शब्दत्तिलुम्, द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिलुम् चरमश्लोकत्तिल् पूर्वार्द्धत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.↩︎

फलम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

फल--स्व-रूपम् चतुर्थ्य्-अन्त-पदङ्गळिलुम्
द्वयत्तिल् नमस्सिलुम्,
"सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि” ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. Among these two,
the upāya or means of attainment
is to be considered as indicated in Tirumantra
in the word namas or namo
and in the part ayana (resting place) in Nārāyanāya ;
in Dvayam - in the first part,
and in the Carama śloka in the first half.↩︎

2. Entre estos dos,
el upāya o los medios de logro
debe considerarse como se indica en Tirumantra
en la palabra namas o namo
y en la parte Ayana (lugar de descanso) en Nārāyanāya;
En Dvayam - en la primera parte,
y en el Carama Śloka en la primera mitad.↩︎

3. The Nature of the fruit to be attained or enjoyed
is mentioned in the dative or fourth case (i.e) in Nārāyaṇāya in the Tirumantra,
in the word namah in the Dvaya,
and in the carama śloka in the words
"I will free thee from all sins."↩︎

4. La naturaleza de la fruta a alcanzar o disfrutar
se menciona en el dativo o cuarto caso (es decir) en nārāyaṇāya en el tirumantra,
en la palabra namah en el dvaya,
y en el carama Śloka en las palabras
"Te liberaré de todos los pecados".↩︎

5. फल--स्व-रूपम् चतुर्थ्य्-अन्त-पदङ्गळिलुम्
द्वयत्तिल् नमस्सिलुम्,
"सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि” ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम् अनुसन्धेयम्.↩︎

प्राप्ति-विरोधि

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्ति-विरोधिय् आवदु
अविद्या-कर्म-वासनादि-रूपम् आऩ मोक्ष-प्रतिबन्धक-वर्गम्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् प्रधानम्
अनादिय् आग सन्तन्यमानम् आऩ
आज्ञातिलङ्घनम् अडिय् आगप् पिऱन्द
भगवन्-निग्रहम्.(5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु क्षेत्र-ज्ञर्क्कु ज्ञान-सङ्कोच-करम् आऩ
त्रि-गुणात्मक-प्रकृति-संसर्ग-विशेषत्तै उण्डाक्कियुम्,

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रकृति-परिणाम-विशेषङ्गळ् आऩ शरीरेन्द्रियादिगळ्-ओडे तुवक्कि(=आरम्भं कारयित्वा),

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"तिण्णम्(=दृढम्) अऴुन्दक्(=निपीड्य) कट्टिप्
पल-सॆय्विनै(=कर्म)-वऩ्(=बलवत्)-कयिऱ्ऱाल्(=कयिराल्) (शरीराख्य-)पुण्णै(=व्रणम्) (चर्म-रूपेण) मऱैय वरिन्द्(=वलयित्वा) ऎऩ्ऩैप् पोर-वैत्ताय् पुऱमे(=बहिः)"(5) (तिरुवाय्मॊऴि 5-1-5)

ऎऩ्ऱुम्,

(विश्वास-टिप्पनी15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अऩ्(→सृष्टि)-नाळ् नी (हितैषी) तन्द (कायाख्य-)वाक्कैयिऩ् वऴिय् उऴल्वेऩ्(=वर्तयामि)"(तिरुवाय्मॊऴि 3-2-1)

ऎऩ्ऱुञ्

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चॊल्लुगिऱप् पडिये
देहेन्द्रियादि-पर-तन्त्रऩ् आक्कियुम्,

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-अवस्थैयिलुम् शास्त्र-वश्यतै कूडाद तिर्यग्-आदि-दशैगळिले निऱुत्तियुम्,

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-योग्यङ्गळ् आऩ मनुष्यादि-जन्मङ्गळिल्
बाह्य--कु-दृष्टि--मतङ्गळाले कलक्कियुम्,

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऱ्ऱिल् इऴियाद्-अवर्गळैयुम् उळ्-बड

“भगवत्-स्वरूप--तिरो-धान-करीं विपरीत-ज्ञान-जननीं (मायां /प्रकृतिं)
स्व-विषयायाश् च भोग्य-बुद्धेर् जननीम्”
(पॆरिय गद्यम्)

ऎऩ्गिऱ पडिये
इम्-मूल-प्रकृति-मुदल् आऩ मोहन-पिञ्छिकै(=पिच्छिकै = पर्णगुच्छम्)
तऩ्ऩाले तत्त्वाज्ञान--विपरीत-ज्ञान--विषय--प्रावण्यङ्गळैप् पण्णियुम्,

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् अडिय् आग

"आवि(=बाष्प) तिगैक्क(=भ्राम्यत्) (इन्द्रिय←)ऐवर् कुमैक्कुम्(=बाधायै)
सिऱ्ऱ्-इन्बम्(=सुखम्) पावियेनैप् पल नी काट्टिप् पडुप्पाय्(=पीडयसि) ओ" (5) (तिरुवाय्मॊऴि 6-9-9.)

ऎऩ्गिऱप् पडिये

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सुख-लवार्थम् आऩ अ-कृत्य-करणादि-रूपम् आऩ
आज्ञातिलङ्घनत्तैप् पण्णु-वित्तुम्,

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पापं प्रज्ञां नाशयति
क्रियमाणं पुनः-पुनः (सकृद्-दोषस्यापेक्षया) ।
नष्ट-प्रज्ञः पापम् एव
पुनर् आरभते नरः ॥”(5)
(भारतम् उद्योगपर्व 35-73.)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप् पडिये
मेलुम् अपराध-परं-परैगळिले मूट्टि(=प्रवेश्य)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिऩ् फलम् आग
“क्षिपाम्य् अजस्रं”(की. 16-19.) इत्यादिगळ् इऱ्‌-पडिये
गर्भ-जन्म-जरा-मरण-नरकादि-चक्र-परिवृत्तियिले परिभ्रमिप्पित्तुम्,

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्षुद्र-सुखादिगळुक्कु साधनम् आऩ राजस-तामस-शास्त्रार्थङ्गळैक् कॊण्डु

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यक्ष-रक्षांसि राजसाः ।
प्रेतान् भूत-गणांश् चान्ये
यजन्ते तामसा जनाः”(ग्. 17-4)

ऎऩ्गिऱप् पडिये

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्ऩ्-ओड् ऒक्क (धान्य-तैलाद्य्-उत्पादने वृषा इव) ऒऴुगु(=सन्तत)-सङ्गिलियिले(=शृङ्खलया) कट्ट् उण्डु
उऴलुगिऱ(=भ्राम्यत्) क्षेत्रज्ञर् कालिले विऴप्-पण्णियुम्,(5)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळ् कॊडुत्त जुगुप्सावह-क्षुद्र-पुरुषार्थङ्गळाले
(मलादौ) कृमिगळैप् पोले
कृतार्थर् आग मयक्कियुम्(=तामयित्वा),(5)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

योग-प्रवृत्तर् आनवर्गळैयुम्
क्षुद्र-देवता-योगङ्गळिलेय् आदल्
नामादि अ-चेतनोपासनङ्गळिल् (←"मनो ब्रह्मेति") एय् आदल्
मूळप्(=प्रवर्तनम्)-पण्णि
सिल्व्(=अल्प)-आनङ्गळ् आऩ फलङ्गळाले
योगत्तैत् तलै-साय्प्पित्तुम्(=शाययित्वा),

(English61)

(Español62)

(मूलम्63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्म-प्रवणरैयुम्

प्रकृति-संसृष्टम्, प्रकृति-वियुक्तम् ऎऩ्गिऱ इव्व् इरण्डुप्-पडियिलुम् ब्रह्म-दृष्टियालेय् आदल्,
स्व-रूप-मात्रत्तालेय् आदल् उपासिक्क मूट्टि

अवै (??→) नालु-वगैक्कुम् फलम् आग
अल्पास्वादङ्गळैक् कॊडुत्तु
पुनर्-आवृत्तियैप् पण्णियुम्,

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मात्मक-स्वात्म-चिन्तन-प्रवृत्तर् आऩ्-अवर्गळैयुम्
स्वात्म-शरीरक-परमात्म-चिन्तन-पररैयुम्

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्तरायम् आऩ (कैवल्य-रूप-)आत्मानुभवत्तालेय् आदल्,
अष्टैश्वर्य-सिद्धिगळालेय् आदल्,
(मधु-विद्यातः→)वस्व्-आदि--पद-प्राप्ति--(ब्रह्म-समान-भोगार्थ-)ब्रह्म-काय-निषेवणादिगळालेय् आदल्,

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अभिषेकत्तुक्कु नाळ्-इट्ट राज-कुमारनुक्कुच्
चिऱैयिले(=कारागारतः) (दुग्धादि) ऎडुत्तुक् कै-नीट्टिऩ चेटिमार् पक्कलिले
कण्-णोट्टम् उण्डामाप् पोले (5)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्ध-कर्म-फलम् आऩ देहेन्द्रियङ्गळिलुम्
तद्-अनुबन्धिगळ् आऩ परिग्रहङ्गळिलुम्
तन्-मूल--भोगङ्गळिलुम्
काल्-दाऴप्(=स्थापनम्) पण्णिय् आदल् अन्य-परर् आक्कियुम्,

(English76)

(Español77)

(मूलम्78)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडिप् पल-मुखङ्गळाले
भगवत्-प्राप्तिक्कु विलक्क्(=अपगमनम्←विलक्षणम्?) आय् इरुक्कुम्,

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुप्-पत्त्-इरण्ड्-अडिय् आऩ तुरवु(=दीर्घ-कूप) दत्तुवार्(=कुर्दकाः)
मुऩ्ऩ्-अडियिले विऴुन्दद्-ओडु
मुप्-पत्त्-ओराम् अडियिले विऴुन्दद्-ओडु वासिय् इल्लाद्-आप्-पोले
एद् एनुम् ऒरु पर्वत्तिले
अन्तरायम् उण्डानालुम्
इवऩ् संसारत्तैक् कडऩ्-दाऩ् आगाऩ्.

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

The Nature of the fruit to be attained or enjoyed
is mentioned in the dative or fourth case (i.e) in Nārāyaṇāya in the Tirumantra,
in the word namah in the Dvaya,
and in the carama śloka in the words
"I will free thee from all sins."↩︎

La naturaleza de la fruta a alcanzar o disfrutar
se menciona en el dativo o cuarto caso (es decir) en nārāyaṇāya en el tirumantra,
en la palabra namah en el dvaya,
y en el carama Śloka en las palabras
"Te liberaré de todos los pecados".↩︎

The hindrances to the attainment are the multitude of obstacles
that stand in the way of our attaining mokṣa ,
such as ignorance (avidyā), karma and vāsana or impression left in the mind by karma in previous births↩︎

Los obstáculos para el logro
son la multitud de obstáculos
que se interponen en el camino de que nos alcancen mokṣa,
como la ignorancia (avidyā), el karma y el vāsana o la impresión dejada en la mente
por el karma en nacimientos anteriores↩︎

प्राप्तिविरोधियावदु अविद्या-कर्म-वासनादि-रूपमाऩ मोक्ष-प्रतिबन्धकवर्गम्.↩︎

The foremost of these hindrances
is the punishment inflicted by Bhagavān for disobedience of His orders
continually from time immemorial.↩︎

El principal de estos obstáculos
Es el castigo infligido por Bhagavān
por desobediencia de sus órdenes
continuamente desde tiempos inmemoriales.↩︎

अदिल् प्रधानम् अनादियाग सन्तन्यमानमाऩ आज्ञातिलङ्घनमडियागप् पिऱन्द भगवन्निग्रहम्.↩︎

This chastisement causes association with prakṛti or matter
with its three qualities (sattva, rajas and tamas)
and thereby contraction of knowledge.↩︎

Este castigo causa asociación con prakṛti o materia
con sus tres cualidades (Sattva, Rajas y Tamas)
y así contracción del conocimiento.↩︎

इदु क्षेत्रज्ञर्क्कु ज्ञानसङ्कोचकरमाऩ त्रिगुणात्मक-प्रकृतिसंसर्ग-विशेषत्तै उण्डाक्कियुम्,↩︎

It brings about a connection between the soul on the one hand,
and the body, the senses and the like which are specific modifications of matter (or prakṛti) on the other.↩︎

Trae una conexión entre el alma por un lado,
y el cuerpo, los sentidos y los similares
que son modificaciones específicas de la materia (o prakṛti) por el otro.↩︎

प्रकृति-परिणाम-विशेषङ्गळाऩ शरीरेन्द्रियादिगळोडे तुवक्कि,↩︎

शरीरं व्रणवत् पश्येत्

इत्यपि प्रसिद्धोक्तिः।↩︎

To quote the words of the Alwar,

“With the strong ropes of my sins,
Thou hast bound me tightly with the body,
covered the sores within the body (like flesh, fat and blood) with the skin
and let me walk away from Thee."

↩︎

Para citar las palabras de Alwar,

"Con las fuertes cuerdas de mis pecados,
Me has atado con el cuerpo,
cubrió las llagas dentro del cuerpo (como carne, grasa y sangre) con la piel
y déjame alejarte de ti ".

↩︎

""तिण्णमऴुन्दक्कट्टिप् पलसॆय्विनै वऩ्गयिऱ्ऱाल् पुण्णै मऱैय वरिन्दॆऩ्ऩैप् पोरवैत्ताय् पुऱमे""(तिरुवाय्मॊऴि 5-1-5) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

"With 19 the body given by Thee at the time of creation,
I have been wandering about to the satisfaction of the body."↩︎

"Con 20 el cuerpo dado por ti en el momento de la creación,
He estado deambulando por la satisfacción del cuerpo ".↩︎

""अऩ्ऩाळ् नी तन्दवाक्कैयिऩ् वऴियुऴल्वेऩ्""(तिरुवाय्मॊऴि 3-2-1) ऎऩ्ऱुञ्↩︎

Further it makes the jīva
subject to the sway of the body and the senses.↩︎

Además, hace que el Jīva
sujeto a la influencia del cuerpo y los sentidos.↩︎

चॊल्लुगिऱप् पडिये देहेन्द्रियादि-परतन्त्रनाक्कियुम्,↩︎

This chastisement often consists in placing the jīva
in the body of animals which can have no knowledge of the Śāstras
and cannot act in accordance with them.↩︎

Este castigo a menudo consiste en colocar el Jīva
en el cuerpo de animales que no pueden tener conocimiento de los Śāstras
y no puede actuar de acuerdo con ellos.↩︎

अव्ववस्थैयिलुम् शास्त्रवश्यतै कूडाद तिर्यगादि-दशैगळिले निऱुत्तियुम्,↩︎

Even in births like those of men,
it confounds the mind with the views of infidels and heretics↩︎

Incluso en nacimientos como los de los hombres,
confunde la mente con las opiniones de los infieles y los herejes.↩︎

शास्त्रयोग्यङ्गळाऩ मनुष्यादि-जन्मङ्गळिल् बाह्य-कुदृष्टि-मतङ्गळाले कलक्कियुम्,↩︎

and, even in the case of those who escape this,
causes,
through the concealing agency of the peacock feather of primal matter (moola-prakṛti) and its modifications, the bodies and the senses,

(1) ignorance of the truth and
(2) erroneous knowledge
and so also (3) subjection to sense-pleasures.

As ŚrīRāmānuja says,

"This 31 (association with matter) causes obscuration of knowledge of the essential nature of Bhagavān
and also false knowledge.
Besides it makes the jīva think that
this association is delightful."

↩︎

Y, incluso en el caso de quienes escapan de esto,
causas,
A través de la agencia de ocultación
de la pluma de pavo real de la materia primaria (Moola-Prakṛti)
y sus modificaciones, los cuerpos y los sentidos,

(1) Ignorancia de la verdad y
(2) Conocimiento erróneo
y así también (3) sujeción a las placeres sensoriales.

Como dice Śrīrāmānuja,

"Esto 32 (asociación con la materia) causa
obscena el conocimiento de la naturaleza esencial de Bhagavān
y también conocimientos falsos.
Además hace que el Jīva piense que
Esta asociación es encantadora ".

↩︎

अवऱ्ऱिल् इऴियादवर्गळैयुम् उळ्बड
“भगवत्स्वरूप-तिरोधानकरीं विपरीत-ज्ञानजननीं स्वविषयायाश्च भोग्यबुद्धेर्जननीम्”(पॆरिय गद्यम्) ऎऩ्गिऱ पडिये इम्मूलप्रकृति मुदलाऩ मोहन-पिञ्छिकै तऩ्ऩाले तत्त्वाज्ञान-विपरीत-ज्ञान-विषय-प्रावण्यङ्गळैप् पण्णियुम्,↩︎

To quote again the words of the Alwar:

"Is it 34 right on Thy part
to confound my soul and excite my five senses
by showing me, who am a sinner,
all sorts of petty pleasures?"

↩︎

Para citar nuevamente las palabras de el Alwar:

"¿Es 35 justo por tu parte
confundir mi alma y excitar mis cinco sentidos
mostrándome, quién es un pecador,
todo tipo de placeres pequeños?"

↩︎

इवैयडियाग "आवि तिगैक्क ऐवर्गुमैक्कुम् सिऱ्ऱिन्बम् पावियेनैप्पल नी काट्टिप्पडुप्पायो"(तिरुवाय्मॊऴि 6-9-9.) ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

As a consequence of this,
it induces the jīva to disobey His orders
and do forbidden things for the sake of petty pleasures.↩︎

Como consecuencia de esto,
induce al Jīva desobedecer sus órdenes
y hacer cosas prohibidas por el bien de los pequeños placeres.↩︎

सुखलवार्थमाऩ अकृत्यकरणादिरूपमाऩ आज्ञाति-लङ्घनत्तैप् पण्णुवित्तुम्,↩︎

Well has it been said,

"Sin committed again
and again destroys wisdom
and the man without wisdom
begins further acts of a sinful nature."

↩︎

Bueno, se ha dicho

"El pecado cometido una y otra vez
destruye la sabiduría
y el hombre sin sabiduría
comienza a más actos de naturaleza pecaminosa".

↩︎

“पापं प्रज्ञां नाशयति क्रियमाणं पुनःपुनः । नष्टप्रज्ञः पापमेव पुनरारभते नरः ॥”(भारतम्-उद्योगपर्व 35-73.)↩︎

One act of disobedience
leads to further acts of sin.↩︎

Un acto de desobediencia
conduce a otros actos de pecado.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये मेलुम् अपराधपरंपरैगळिले मूट्टि↩︎

In consequence the Lord makes the jīva wander again and again
through the cycle of life in the womb, birth, old age, death, and hell,
as stated by Himself, "I throw them always into asuric births"↩︎

En consecuencia,
el Señor hace que el Jīva deambule una y otra vez
a través del ciclo de la vida en el útero, el nacimiento, la vejez, la muerte y el infierno,
Como dijo él mismo,
"los lanzo siempre en nacimientos asúricos"↩︎

अदिऩ् फलमाग “क्षिपाम्यजस्रं”(की. 16-19.) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये गर्भ-जन्म-जरा-मरण-नरकादि-चक्र-परिवृत्तियिले परिभ्रमिप्पित्तुम्,↩︎

By means of the scriptures
of those who are actuated by rajas and tamas,
which show the way to secure petty pleasures,↩︎

Por medio de las escrituras
de aquellos que son actuados por Rajas y Tamas,
que muestran el camino para asegurar placeres mezquinos,↩︎

क्षुद्र-सुखादिगळुक्कु साधनमाऩ राजस-तामस-शास्त्रार्थङ्गळैक्कॊण्डु↩︎

it has been declared,

“Those who are actuated by rajas worship Yakṣas and Rākṣasas ;
and those who are actuated by tamas
worship the spirits of the dead and elemental spirits ( Bhūtagana)".

↩︎

ha sido declarado,

“Aquellos que son actuados por Rajas
Adora Yakṣas y Rākṣasas;
y aquellos que son actuados por tamas
Adora a los espíritus muertos y los espíritus elementales (Bhūtagana) ".

↩︎

‘‘यक्ष-रक्षांसि राजसाः । प्रेतान् भूतगणां-श्चान्ये यजन्ते तामसा जनाः”(ग्. 17-4) ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

the jīva is made to fall at the feet of petty deities
who are themselves souls ( kṣetrajna) fettered with similar chains.↩︎

El Jīva está hecho
que caiga a los pies de las pequeñas deidades
que son las almas (kṣetrajna) fetteradas con cadenas similares.↩︎

तऩ्ऩोडॊक्क ऒऴुगु सङ्गिलियिले कट्टुण्डु उऴलुगिऱ क्षेत्रज्ञर् कालिले विऴप्पण्णियुम्,↩︎

The jīva is deluded into considering himself as greatly benefited
by the mean and gruesome enjoyments
afforded by these deities in the same way
as worms find pleasure in dirt and filth.(5)↩︎

El Jīva se engaña a considerarse a sí mismo
como se beneficia enormemente
por los disfraces malos y horribles
Proporcionado por estas deidades de la misma manera
que los gusanos encuentran placer
en la suciedad y la inmundicia.(5)↩︎

अवर्गळ् कॊडुत्त जुगुप्सावह-क्षुद्र-पुरुषार्थङ्गळाले कृमिगळैप्पोले कृतार्थराग मयक्कियुम्,↩︎

Even those who practise yoga
are made to practise it in connection with petty deities
or in the meditations of such inanimate things as [^f130] nāma[^28] being Brahman
and are made to fall therefrom
in the acquisition of minor results.

[f130]:

In the Chandogya Upaniṣad VII chapter, it is stated as follows:-

> He who worships nama or names like rig veda, sama veda, Itihāsa and purāṇa
as if they were Brahman
will realise only very limited fruits
such as can be reached with these names".*
↩︎

Incluso aquellos que practican yoga
están hechos para practicarlo
en relación con las deidades pequeñas
o en las meditaciones de cosas inanimadas
como [^f130] nāma siendo brahman
y se hacen caer de eso
en la adquisición de resultados menores.

[ES130]:

En el capítulo Chandogya Upaniṣad VII,
se establece de la siguiente manera:-

> El que adora a Nama o nombres como Rig Veda, Sama Veda, Itihāsa y Purāṇa
como si fueran Brahman
se darán cuenta de solo frutas muy limitadas
como se puede alcanzar
con estos nombres ". \*
↩︎

योग-प्रवृत्तरानवर्गळैयुम् क्षुद्र-देवता-योगङ्गळिलेयादल्
नामादि अचेतनोपासनङ्गळिलेयादल् मूळप्पण्णि
सिल्वानङ्गळाऩ फलङ्गळाले योगत्तैत् तलैसाय्प्पित्तुम्,↩︎

Even those who are devoted to the soul or ātmā
are made to meditate on their ātmā
either in contact with matter
or as separated from matter
either as if it were Brahman
or as the atma in its own essential nature.
As the result of these four kinds of meditation,
the jīva obtains petty enjoyments
after which he falls back into saṁsāra.↩︎

Incluso aquellos
que están dedicados al alma o ātmā
están hechos para meditar en su ātmā
ya sea en contacto con la materia
o como separado de la materia
ya sea como si fuera Brahman
o como el ATMA en su propia naturaleza esencial.
Como resultado de estos cuatro tipos de meditación,
El Jīva obtiene menores placeres
después de lo cual regresa a Saṁsāra.↩︎

आत्मप्रवणरैयुम् प्रकृति-संसृष्टम् प्रकृति-वियुक्तमॆऩ्गिऱ इव्विरण्डुप्पडियिलुम् ब्रह्मदृष्टियालेयादल्, स्वरूपमात्रत्तालेयादल् उपासिक्क मूट्टि अवै नालुवगैक्कुम् फलमाग अल्पास्वादङ्गळैक् कॊडुत्तु पुनरावृत्तियैप्पण्णियुम्,↩︎

Even in the case of those who practise true meditation on Brahman,
and who meditate primarily on their own selves as having Brahman for their inner self
or who think primarily of Brahman who has for His body their own selves -↩︎

Incluso en el caso de aquellos que practican
la verdadera meditación en Brahman,
y que meditan principalmente por sí mismos
por tener a Brahman para su ser interior
o que piensan principalmente en Brahman,
quien tiene para su cuerpo a sí mismo,↩︎

ब्रह्मात्मक-स्वात्मचिन्तन-प्रवृत्तरानवर्गळैयुम् स्वात्म-शरीरक-परमात्म-चिन्तनपररैयुम्↩︎

even they may be detained by the state of kaivalya or the enjoyment of their own selves,
by the attainment of the 70 eight kinds of siddhi,
by the attainment of the status of the vasus,
or by the entrance into the body of Brahma and the like.↩︎

Incluso pueden ser detenidos
por el estado de Kaivalya
o el disfrute de su propio ser,
por el logro de 71 Ocho tipos de Siddhi,
por el logro del estado del los vasus,
o por la entrada al cuerpo de Brahma y similares.↩︎

अन्तरायमाऩ आत्मानुभवत्तालेयादल्, अष्टैश्वर्यसिद्धिगळालेयादल्, वस्वादिपद प्राप्ति ब्रह्मकाय-निषेवणादिगळालेयादल्,↩︎

Their (temporary) lapse from the highest aim or goal of life (namely, the enjoyment of the bliss of Brahman)
is like that of a prince,
whose coronation day has been already fixed,
casting eyes on the servant maids
who attended on him while in prison.↩︎

Su lapso (temporal) del objetivo supremo
o objetivo de la vida más alto
(es decir, el disfrute de la dicha de Brahman)
es como el de un príncipe,
cuyo día de coronación ya ha sido arreglado,
Lanzando los ojos sobre las criadas sirvientes
que lo atendieron mientras estaban en prisión.↩︎

अभिषेकत्तुक्कु नाळिट्ट राजकुमारनुक्कुच् चिऱैयिले ऎडुत्तुक् कैनीट्टिऩ चेटिमार् पक्कलिले कण्णोट्टमुण्डामाप्पोले↩︎

They are made to linger fondly
over the body and the senses
which are the result of past karma
and those that are related to the body (like relatives)
and the enjoyments connected with them.
In this way
they become subject to other pleasures
than the final goal.↩︎

Están hechos para demorar
con cariño en el cuerpo y los sentidos
cuáles son el resultado del karma pasado
y aquellos que están relacionados con el cuerpo (como parientes)
Y los disfraces conectados con ellos.
De esta manera,
se vuelven sujetos
a otros placeres
que el objetivo final.↩︎

प्रारब्ध-कर्म-फलमाऩ देहेन्द्रियङ्गळिलुम्
तदनुबन्धिगळाऩ परिग्रहङ्गळिलुम् तन्मूल-भोगङ्गळिलुम्
काल्दाऴप् पण्णियादल् अन्यपरराक्कियुम्,↩︎

Thus there are many forms of hindrance in the way of the attainment of Bhagavān.↩︎

Por lo tanto,
hay muchas formas de obstáculo
en el camino del logro de Bhagavān.↩︎

इप्पडिप् पलमुखङ्गळाले भगवत्प्राप्तिक्कु विलक्कायिरुक्कुम्,↩︎

When a well thirty-two steps wide has to be leaped over,
it makes no difference whether the man falls at the very first step
or at the thirty-second step.
In the same way wherever or at whatever stage the hindrance occurs,
the jīva has not transcended saṁsāra.↩︎

Cuando hay que saltar un Pozo de treinta y dos pasos de ancho, No importa si el hombre cae en el primer paso
o en el paso de treinta segundos.
De la misma manera donde o en cualquier etapa ocurre el obstáculo,
El Jīva no ha trascendido a Saṁsāra.↩︎

मुप्पत्तिरण्डडियाऩ तुरवुदत्तुवार् मुऩ्ऩडियिले विऴुन्ददोडु मुप्पत्तोरामडियिले विऴुन्ददोडु वासियिल्लादाप्पोले एदेनुमॊरु पर्वत्तिले अन्तरायमुण्डानालुम् इवऩ् संसारत्तैक् कडन्दानागाऩ्.↩︎

विलम्बः

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्म-योगादिगळिल् प्रवृत्तनुक्कु
(अर्ध-याग-प्रत्यवायोऽपि न, तथा-) ‘‘नेहाभिक्रम-नाशोऽस्ति”(की. 2-40)
इत्य्-आदिगळ् इऱ्‌-पडिये
"इट्ट-पडै(=प्रतिष्ठिका/foundation) कऱ्‌(ल्)-पडैय् आय् (न शीघ्रं वर्धनीया मृत्-प्रतिष्ठिकेव)" ऎऩ्ऱ्
एनुम् ऒरु-नाळ् फल-सिद्धिय् उण्ड् आम्
ऎऩ्गिऱव् इदुवुम्
कल्पान्तर-मन्वन्तर-युगान्तर-जन्मान्तरादिगळिल्
ऎदिलेय् ऎऩ्ऱु तॆरियादु.(5)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आनुकूल्यम् मिगवुम् उण्ड् आय् इरुक्क वसिष्ठादिगळुक्कु विळम्बङ् काणा निऩ्ऱोम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(भगवद्-आज्ञा-)प्रातिकूल्यम् मिगवुम् उण्ड् आय् इरुक्क वृत्र--क्षत्र-बन्धु-प्रभृतिगळुक्कुक् कडुग(=रवेण) मोक्षम् उण्डागक् काणा निऩ्ऱोम्.(4)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आदलाल् विळम्ब-रहित-मोक्ष-हेतुक्कळ् आऩ सु-कृत-विशेषङ्गळ्
आर् पक्कलिले किडक्कुम् ऎऩ्ऱुऩ् दॆरियादु.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विळंब-हेतुव् आऩ निग्रहत्तुक्कुक् कारणङ्गळ् आऩ दुष्-कर्म-विशेषङ्गळुम्
आर् पक्कलिले किडक्कुम् ऎऩ्ऱुम् तॆरियादु.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

1. It is true the Gītā says that for those who practise karmayoga,
the effort will never perish or be in vain.
What has been built up will, of course, remain built up,
as it were, of stone.
But we cannot say when the fruit will be attained,
whether at the end of a kalpa or of a manvantara or of a yuga.↩︎

2. Es cierto que el gītā dice
que para aquellos que practican karmayoga,
El esfuerzo nunca perecerá o será en vano.
Lo que se ha construido, por supuesto, permanecerá construido,
por así decirlo, de piedra.
Pero no podemos decir
cuándo se alcanzará la fruta,
ya sea al final de un kalpa o de un manvantara o de un yuga.↩︎

3. कर्मयोगादिगळिल् प्रवृत्तनुक्कु ‘‘नेहाभिक्रमनाशोऽस्ति”(की. 2-40) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये इट्टबडै कऱ्‌पडैयाय् ऎऩ्ऱेनुमॊरुनाळ् फलसिद्धियुण्डाम् ऎऩ्गिऱविदुवुम् कल्पान्तर-मन्वन्तर-युगान्तर-जन्मान्तरादिगळिल् ऎदिलेयॆऩ्ऱु तॆरियादु.↩︎

4. Even sages like Vasiṣṭha,
who ever acted in such a manner as to please God,
had to wait long.↩︎

5. Incluso sabios como Vasiṣṭha,
Quien actuó de tal manera que le agradara a Dios,
Tuve que esperar mucho.↩︎

6. आनुकूल्यम् मिगवुम् उण्डायिरुक्क वसिष्ठादिगळुक्कु विळम्बङ्गाणानिऩ्ऱोम्.↩︎

7. Those who acted against the will of God
like Vritra and Kshatrabandhu
attained mokṣa without any such delay.↩︎

8. Los que actuaron en contra de la voluntad de Dios
como Vritra y Kshatrabandhu
alcanzó mokṣa sin ningún retraso.↩︎

9. प्रातिकूल्यम् मिगवुम् उण्डायिरुक्क वृत्र-क्षत्रबन्धुप्रभृतिगळुक्कुक् कडुग मोक्षमुण्डागक्काणा निऩ्ऱोम्.↩︎

10. So it is difficult to say
which individuals have done meritorious deeds
that would lead to mokṣa without delay.↩︎

11. Entonces es difícil decir
que los individuos han hecho actos meritorios
Eso conduciría a mokṣa sin demora.↩︎

12. आदलाल् विळम्ब-रहित-मोक्षहेतुक्कळाऩ सुकृतविशेषङ्गळ् आर् पक्कलिले किडक्कुम् ऎऩ्ऱुऩ् दॆरियादु.↩︎

13. Similarly it is difficult to state who have done bad deeds leading to divine chastisement causing delay.↩︎

14. Del mismo modo,
es difícil establecer
quién ha hecho malas acciones
que conducen al castigo divino
que causa demora.↩︎

15. विळंबहेतुवाऩ निग्रहत्तुक्कुक् कारणङ्गळाऩ दुष्कर्म-विशेषङ्गळुम् आर् पक्कलिले किडक्कुम् ऎऩ्ऱुम् तॆरियादु.↩︎

शरणागतिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अनिष्ट-परंपरैक्कु मूलङ्गळ् आऩ
आज्ञातिलङ्घनङ्गळाले वन्द
भगवन्-निग्रह-विशेषम् आगिऱ प्रधान-विरोधिक्कुच् चॆय्युम् परिहारत्तै

‘‘तस्य च वशी-करणं तच्-छरणागतिर् एव”

ऎऩ्ऱु कठ-वल्लियिल् (→तद्-विवरणसमये श्रीभाष्ये) (इन्द्रिय-मन-आदि-)वशी-कार्य-परंपरैयै वगुत्त-विडत्तिल्
श्री-भाष्य-कारर् अरुळिच् चॆय्दार्.

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. Similarly it is difficult to state who have done bad deeds leading to divine chastisement causing delay.↩︎

2. Del mismo modo,
es difícil establecer
quién ha hecho malas acciones
que conducen al castigo divino
que causa demora.↩︎

3. How can this chief hindrance
which is of the nature of divine punishment
resulting from disobedience of the Lord's commands
and which is the root cause of this chain of suffering-
how can this be removed?
The author of Śrī Bhāṣya (Śrī Rāmānuja) has declared that
the only remedy for this hindrance
is to obtain the favour of the Lord
and that this can be done only by Śaraṇāgati or self-surrender to the 3 Lord.
This declaration is made by him,
while commenting on the order in which the senses, the mind and the like
have to be controlled as stated in Kaṭha Upaniṣad4 .↩︎

4. Cómo puede este obstáculo principal
que es de la naturaleza del castigo divino
resultante de la desobediencia de las órdenes del Señor
y cuál es la causa raíz de esta cadena de sufrimiento
¿Cómo se puede eliminar esto?
El autor de Śrī Bhāṣya (Śrī Rāmānuja) ha declarado que
El único remedio para este obstáculo
es obtener el favor del Señor
y que esto solo puede ser hecho
por śaraṇāgati o auto-curandero al 4 Señor.
Esta declaración es hecha por él,
mientras comenta sobre el orden en que los sentidos, La mente y similares
deben controlarse como se indica en Kaṭha Upaniṣad 5.↩︎

5. इप्पडि अनिष्ट-परंपरैक्कु मूलङ्गळान आज्ञातिलङ्घनङ्गळाले वन्द भगवन्निग्रहविशेषमागिऱ प्रधानविरोधिक्कुच्चॆय्युम् परिहारत्तै ‘‘तस्य च वशीकरणं तच्छरणागतिरेव” ऎऩ्ऱु कठवल्लियिल् वशीकार्य-परंपरैयै वगुत्तविडत्तिल् श्रीभाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

रहस्य-त्रयोक्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विरोधि-वर्गत्तैय् ऎल्लाम्
रहस्य-त्रयत्तिल् विधिक्किऱ अर्थङ्गळ्-उडैय (विपरीतार्थ-बोधक-) व्यवच्छेद-शक्तियालुम्,
नमस्सुक्कळिल् म-कारङ्गळिल् षष्ठिगळालुम्,
"सर्व-पाप"-शब्दत्तालुम् अनुसन्धित्तु
संसारत्तिल् अडिच्(=पाद)-चूट्टाले(=तापेन) पेऱ्ऱुक्कु(=पुरुषार्थाय) उऱुप्प्(=कारणम्) आऩ वऴिगळिले
त्वरिक्क प्राप्तम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

पॊरुळ् ऒऩ्ऱ् ऎऩ निऩ्ऱ पू-मगळ्-नाथऩ् (ब्रह्म), अवऩ्-अडि-सेर्न्दु
अरुळ्-ऒऩ्ऱुम्(=मेलनम्)-अन्बऩ्(=स्नेही [जीवः]), अवऩ् कॊळ् उपायम् (भक्ति-प्रपत्ती), अमैन्द(=योग्य) पयऩ्(=फलम्),
मरुळ्(=अविद्या)-ऒऩ्ऱिय(=प्रापक)-विनै(=पापम्)--वल्(=बल)-विलङ्ग्(=शृङ्खला [इति प्राप्तिविरोधि]) ऎऩ्ऱु इवैय् ऐन्द् अऱिवार्
इरुळ् ऒऩ्ऱ् इला-वगै ऎऩ्-मनऩ् तेऱ(=स्वच्छ) इयम्बिनरे(=उपदेशकाः). // 11 //

(English4)

(Español5)

(मूलम् (त॰प॰)6)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्राप्यं ब्रह्म समस्त-शेषि परमं, प्राप्ताऽहम् अस्योचितः
प्राप्तिर् दाय-धन-क्रमाद् इह मम, प्राप्ता स्वतस् सूरिवत् ।
हन्तैनाम् अतिवृत्तवान् अहम् अहं-मत्या विमत्य्-आश्रयः
सेतुस् संप्रति शेषि--दं-पति--भर-न्यासस् तु मे शिष्यते ॥१३॥(5)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अर्थपञ्चकाधिकारश्चतुर्थः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्10)

All these hindrances to mokṣa are to be understood
in whatever is contrary to what is ordained in the three mysteries (mantras)
(e. g. the feeling that the jīva is independent
and acts for his own purposes
which is opposed to the truths shown in the aṣṭākṣara),
in the egoism, or sense of 'my' or 'mine' in the genitive mama in namah (na + mama)
and also in the words ‘all thy sins' in the carama śloka .

These have to be thought of,
so that one may feel the suffering
which lies in walking on the hot sands of saṁsāra
and desire to hasten towards the path leading to bliss.↩︎

Todos estos obstáculos para mokṣa
deben ser entendidos
en lo que sea contrario a lo que se ordena en los tres misterios (mantras)
(por ejemplo, la sensación de que el Jīva es independiente
y actúa para sus propios fines
que se opone a las verdades
que se muestran en el aṣṭākṣara),
en el egoísmo, o sentido de 'mi' o 'mío' en la mamá genitiva en Namah (Na + Mama)
y también en las palabras
"todos tus pecados" en el Carama Śloka.

Estos tienen que ser pensados en
para que uno pueda sentir el sufrimiento
que se encuentra en caminar sobre las arenas calientes de Saṁsāra
y deseo de apresurarse hacia
el camino que conduce a la dicha.↩︎

इव्विरोधिवर्गत्तैयॆल्लाम् रहस्यत्रयत्तिल् विधिक्किऱ अर्थङ्गळुडैय व्यवच्छेद-शक्तियालुम्, नमस्सुक्कळिल् मकारङ्गळिल् षष्ठिगळालुम्, सर्व-पापशब्दत्तालुम् अनुसन्धित्तु संसारत्तिल् अडिच् चूट्टाले पेऱ्ऱुक्कु उऱुप्पाऩ वऴिगळिले त्वरिक्क प्राप्तम्.↩︎

Those who know these five have declared them
in order that I may not despair in mind
and in order that the darkness of ignorance may not confound me-
the five namely -

- the Lord of the lotus-born Lakṣmī , who stands as the one thing to be attained,

- the jīva who loves the lord and craves for His grace by seeking His feet,

- the means (or upāya) to be adopted by the jīva for the attainment,

- and the fruit resulting therefrom,

- as also the strong fetters of sin due to delusion or ignorance (which are hindrances).

↩︎

Aquellos que conocen estos cinco los han declarado
Para que no pueda desesperar en mente
y para que la oscuridad de la ignorancia no me confunda
los cinco a saber:

- el señor del Lakṣmī nacida en el loto ,
quien se destaca como la única cosa que se puede alcanzar,

- El Jīva que ama al Señor y anhela su gracia buscando sus pies,

- Los medios (o upāya) serán adoptados por el Jīva para el logro,

- y la fruta que resulta de allí,

- como también las fuertes grifos del pecado debido a la ilusión o la ignorancia (que son obstáculos).

↩︎

पॊरुळॊऩ्ऱॆऩ निऩ्ऱ पूमगळ् नादऩ् अवनडिसेर्न्दु
अरुळॊऩ्ऱुम् अन्बनवऩ् कॊळुबायम् अमैन्द पयऩ्
मरुळॊऩ्ऱिय विनै वल्विलङ्गॆऩ्ऱु इवैयैन्दऱिवार्
इरुळॊऩ्ऱिलावगै ऎन्मनन्देऱ इयम्बिनरे. // 11 //↩︎

That which is to be attained
is the Supreme Brahman who is the śeṣī of all;
I am also a fit person to attain Him;
the attainment should come to me as inheritance
due naturally to me as to the Sūris;
alas, by my egoism and the ignorance arising from it, I have lost it,
but I have been taught that, by surrendering myself to the divine couple who are my śeṣīs,
I can now attain it.↩︎

Lo que se debe alcanzar
es el Brahman supremo que es el Śeṣī de todos;
También soy una persona en forma para alcanzarlo;
El logro debería llegar a mí como herencia
Debido naturalmente a mí en cuanto a los sūris;
por desgracia, por mi egoísmo y la ignorancia que surge de él,
lo he perdido,
Pero me han enseñado que,
al entregarme a la pareja divina, que son mis Śeṣīs,
Ahora puedo alcanzarlo.↩︎

प्राप्यं ब्रह्म समस्तशेषि परमं प्राप्ताऽहमस्योचितः
प्राप्तिर्दाय-धन-क्रमादिह मम प्राप्ता स्वतस्सूरिवत् ।
हन्तैनामतिवृत्तवान् अहमहंमत्या विमत्याश्रयः
सेतुस्संप्रति शेषि-दंपति-भरन्यासस्तु मे शिष्यते ॥१३॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अर्थपञ्चकाधिकारश्चतुर्थः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

०५ तत्त्व-त्रय-चिन्तनाधिकारः

०५ तत्त्वत्रयचिन्तनाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे तत्त्वत्रयचिन्तनाधिकारः ॥ ५ ॥

(विश्वास-टिप्पनी1)

(मूलम्2)

(English3)

(Español4)

1. चिन्तन-शब्द-प्रयोगेण पूर्वपक्षोल्लेखादि-सहितो विस्तार उच्यते।↩︎

2. ॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे तत्त्वत्रयचिन्तनाधिकारः ॥ ५ ॥↩︎

3. (5) THE CHAPTER ON THE THREE 'REALS' (OR TATVAS) page107↩︎

4. (5) El capítulo sobre los tres 'reinos' (o tattvas) Página 107↩︎

०१ प्रयोजनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(चिद्-अचिद्-ईश्वरेषु भ्रान्ति-द्वयम् …) प्रकृत्य्-आत्म-भ्रान्तिर् **गलति** चिद्-अचिल्-लक्षण-धिया, तथा जीवेशैक्य-प्रभृति-कलहस् तद्(=जीवेश)-विभजनात् (गलति) । ("भोक्ता भोग्यं प्रेरितारञ्च मत्वा सर्वं प्रोक्तं त्रिविधं ब्रह्ममेतत् ।"→) अतो (जीवः→) भोक्ता, भोग्यं, तद्-उभय-नियन्तेति निगमैर् विभक्तं नस् **तत्त्व-त्रयम् उपदिशन्त्य्** अक्षत-धियः ॥ १४ ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम् (सं॰प॰)3)

(English4)

(Español5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(शरीर-शरीरि-)संबन्धमुम्, (प्राप्य-प्राप्तृ-फलोपाय-विघ्नाः→) अर्थ-पञ्चकम् उङ् +गूड, आऱु अर्थम् अऱिय-वेण्डिय् इरुक्क इवऱ्ऱिल् एकदेशम् आऩ (चिद्-अचिद्-ईश्वर←)**तत्व-त्रयत्तै** मुमुक्षुवुक्कु **विशेषित्त् अऱिय वेणुम्** ऎऩ्ऱु आचार्यर्गळ् उपदेशित्तुप् पोरुगैक् कडिय्(=बीजम्) ऎऩ्ऩ् ऎऩ्ऩिल्;
अदुक्क् अडि प्रकृत्य्-आत्म-भ्रममुम्
स्वतन्त्रात्म-भ्रममुम्
इदुक्कु निदानम् आऩ अनीश्वर-वाद-रुचियुम्
आगिऱ महा-विरोधिगळै
मुऱ्(←न्)-‌पडक्क्(=स्पर्शम्) अऴिक्क प्राप्तम् आगै.(4)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै निनैत्तु
भोक्तृ-भोग्य-नियन्तृ-रूपत्ताले
शास्त्रङ्गळिले तत्व-विवेकम् पण्णुगिऱदु.

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

The delusion that the soul is nothing but the body and the senses (prakṛti)
disappears when one has a knowledge of the distinctive features of sentient beings and non-sentient things.
So also the disputes on such questions as the unity of the jīva and God will no longer continue,
when the characteristic features of each of them are marked out.
Our ācārya-s, whose wisdom never failed,
teach us about the existence of three realities (Tattvas)
classified in the śāstrās
as the experiencing subjects (bhoktā), the objects of experience and enjoyment (bhogyam)
and He who rules over both of them (Iśvara).↩︎

La ilusión de que el alma no es más que el cuerpo y los sentidos (prakṛti)
desaparece cuando uno tiene conocimiento de las características distintivas de los seres sintientes y las cosas no sensibles.
Así también las disputas sobre preguntas
como la unidad del Jīva y Dios ya no continuarán,
Cuando los rasgos característicos de cada uno de ellos están marcados.
Nuestro ācārya-s, cuya sabiduría nunca falló,
Enséñanos sobre la existencia de tres realidades (tattvas)
clasificado en los śāstrās como
los sujetos que experimentan (bhoktā),
Los objetos de la experiencia y el disfrute (bhogyam) y el que gobierna sobre los dos (Iśvara).↩︎

प्रकृत्यात्मभ्रान्तिर्गलति चिदचिल्लक्षणधिया
तथा जीवेशैक्यप्रभृतिकलहस्तद्विभजनात् ।
अतो भोक्ता भोग्यं तदुभयनियन्तेति निगमै
र्विभक्तं नस्तत्वत्रयमुपदिशन्त्यक्षतधियः ॥ १४ ॥↩︎

The delusion that the soul is nothing but the body and the senses (prakṛti)
disappears when one has a knowledge of the distinctive features of sentient beings and non-sentient things.
So also the disputes on such questions as the unity of the jīva and God will no longer continue,
when the characteristic features of each of them are marked out.
Our ācārya-s, whose wisdom never failed,
teach us about the existence of three realities (Tattvas)
classified in the śāstrās
as the experiencing subjects (bhoktā), the objects of experience and enjoyment (bhogyam)
and He who rules over both of them (Iśvara).↩︎

La ilusión de que el alma no es más que el cuerpo y los sentidos (prakṛti)
desaparece cuando uno tiene conocimiento de las características distintivas de los seres sintientes y las cosas no sensibles.
Así también las disputas sobre preguntas
como la unidad del Jīva y Dios ya no continuarán,
Cuando los rasgos característicos de cada uno de ellos están marcados.
Nuestro ācārya-s, cuya sabiduría nunca falló,
Enséñanos sobre la existencia de tres realidades (tattvas)
clasificado en los śāstrās como
los sujetos que experimentan (bhoktā),
Los objetos de la experiencia y el disfrute (bhogyam) y el que gobierna sobre los dos (Iśvara).↩︎

It may be asked -

why the ācāryas should state that the three tatvās or 'reals' should be specially prescribed for the study of those who seek mokṣa , when they form only a part of the six things that should be known, namely, the five truths arthapañcaka and the relationship of soul and body (which exists between God and the world)?

The answer is as follows:

It is necessary to root out the delusion that the body is the atma
and that the jīva is independent (of the Lord),
as well as the view that there is no God,
which is the cause of that delusion,
for these are great obstacles to mokṣa.↩︎

Se puede preguntar -

¿Por qué los ācāryas deberían afirmar que los tres tatvās o 'reales'
deberían ser especialmente prescritos para el estudio de aquellos que buscan mokṣa,
cuando forman solo una parte de las seis cosas
que deberían ser conocidas, Las cinco verdades (Arthapañcaka)
y la relación del alma y el cuerpo (que existe entre Dios y el mundo)?

La respuesta es la siguiente:

Es necesario erradicar el engaño de que
el cuerpo es el Atma
y que el Jīva es independiente (del Señor),
así como la opinión de que no hay Dios,
que es la causa de ese engaño,
porque estos son grandes obstáculosa mokṣa.↩︎

संबन्धमुम् अर्थपञ्चकमुङ्गूड आऱु अर्थमऱियवेण्डियिरुक्क इवऱ्ऱिल् एकदेशमाऩ तत्वत्रयत्तै मुमुक्षुवुक्कु विशेषित्तऱिय वेणुम् ऎऩ्ऱु आचार्यर्गळुपदेशित्तुप्पोरुगैक् कडियॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्; अदुक्कडि प्रकृत्यात्मभ्रममुम् स्वतन्त्रात्मभ्रममुम् इदुक्कु निदानमाऩ अनीश्वरवादरुचियुमागिऱ महाविरोधिगळै मुऱ्‌पडक्कऴिक्क प्राप्तमागै.↩︎

The śāstrās, therefore, divide Reality into three classes ; the experiencing subject, the object of experience or enjoyment, and the Ruler who controls and directs them.↩︎

Los Śāstrās, por lo tanto, dividen la realidad en tres clases; El sujeto que experimenta,
el objeto de experiencia o disfrute,
y el gobernante que los controla y dirige los dirige.↩︎

इत्तै निनैत्तु भोक्तृभोग्य-नियन्तृरूपत्ताले शास्त्रङ्गळिले तत्वविवेकम् पण्णुगिऱदु.↩︎

०२ अचित्

(English1)

(Español2)

1. The śāstrās, therefore, divide Reality into three classes ; the experiencing subject, the object of experience or enjoyment, and the Ruler who controls and directs them.↩︎

2. Los Śāstrās, por lo tanto, dividen la realidad en tres clases; El sujeto que experimenta,
el objeto de experiencia o disfrute,
y el gobernante que los controla y dirige los dirige.↩︎

प्रकृतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् वैत्तुक्कॊण्डु

“अचेतना परार्था च
नित्या सतत-विक्रिया ।
त्रि-गुणा कर्मिणां क्षेत्रं(5)
प्रकृते रूपम् उच्यते ॥” (परमसंहिता.)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The nature of (1) Prakṛti has been thus described :-

"It is 1 non-sentient (achetana).
It exists (always) for others and it is eternal,
but subject always to change or modification.
It has three qualities sattvam, rajas and tamas
and is the field of action (karma) for the jīva".

↩︎

2. La naturaleza de (1) prakṛti ha sido descrita así:-

"No es 2 no sensible (achetana).
Existe (siempre) para los demás y es eterno,
pero sujeto siempre a cambiar o modificar.
Tiene tres cualidades Sattvam, Rajas y Tamas
y es el campo de acción (karma) para el jīva ".

↩︎

3. इवऱ्ऱिल् वैत्तुक्कॊण्डु “अचेतना परार्था च नित्या सततविक्रिया । त्रिगुणा कर्मिणां क्षेत्रं प्रकृते रूपमुच्यते ॥” (परमसंहिता.)↩︎

कालः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अनादिर् भगवान् कालो
नान्तोऽस्य द्विज विद्यते”
(वि-पु. 1-2-26),

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The nature of (2) Kala or time is described thus :- " Bhagavān 1 Kala (i.e.) Time, which is the body of Bhagavān, has no beginning nor end."↩︎

2. La naturaleza de (2) kala o tiempo se describe así:-

"Bhagavān 2 kala (es decir) el tiempo, que es el cuerpo de bhagavān, no tiene comienzo ni fin".

↩︎

3. “अनादिर्भगवान् कालो नान्तोऽस्य द्विज विद्यते” (वि-पु. 1-2-26),↩︎

शुद्ध-सत्त्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

“कला-मुहूर्तादिमयश् च कालो
न यद्-(नित्य-)विभूतेः परिणाम-हेतुः”
(वि-पु. 4-1-84),

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(स्वयम्प्रकाशत्वम्←)“ज्ञानानन्दमया लोकाः” (पाञ्चरात्रम्),

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“कालं स पचते तत्र (द्रव्य-परिणामादिषु)
न कालस् तत्र वै प्रभुः (अपि तु भगवत्-सङ्कल्पः)” (भार-शान्ति. 196-9.)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळिले
त्रि-गुण--काल--शुद्ध-सत्त्व-रूपङ्गळ् आऩ त्रि-विधाचेतनङ्गळ्-उडैय स्वभावञ् चॊल्लिऱ्ऱु.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. "It takes 1 the forms of such divisions as kalaa and muhoortha which are respectively 1-3/8 minutes and 1/30th part of a day (and is the cause of the modifications of matter). But it causes no change or modification in the transcendental world (Aprākritaloka) beyond matter".↩︎

2. "Se necesitan 2 las formas de divisiones tales como Kalaa y Muhoortha
que respectivamente 1-3/8 minutos y 1/30 de un día (y es la causa de las modificaciones de la materia).
Pero no causa cambios o modificación en el mundo trascendental (aprākritaloka) más allá de la materia ".↩︎

3. “कलामुहूर्तादिमयश्च कालो न यद्विभूतेः परिणामहेतुः” (वि-पु. 4-1-84),↩︎

4. The nature of the transcendental world beyond matter is such that it is made of śuddha sattvam. The world 4 made of it is of the nature of jñāna and bliss.↩︎

5. La naturaleza del mundo trascendental
más allá de la materia es tal que
está hecha de suddha sattvam.
El mundo 5 hecho de él
es de la naturaleza de jñāna y dicha.↩︎

6. “ज्ञानानन्दमया लोकाः” (पाञ्चरात्रम्),↩︎

7. God controls time there ; time is not the 7 cause of any change or modification in the world of Śuddha-sattvam (as it is in the world of matter).↩︎

8. Dios controla el tiempo allí;
El tiempo no es la causa 8 de cualquier cambio o modificación en el mundo de Śuddha-Sattvam
(como lo es en el mundo de la materia).↩︎

9. “कालं स पचते तत्र न कालस्तत्र वै प्रभुः” (भार-शान्ति. 196-9.)↩︎

10. Thus the nature of Prakṛti, Kāla and Śuddha sattva which belong to three classes of non-sentient things (achetana), has been described.↩︎

11. Así, se ha descrito
la naturaleza de Prakṛti, Kāla y Śuddha Sattva
que pertenecen a tres clases de cosas no sensibles (Achetana).↩︎

12. इत्यादिगळिले त्रिगुणकालशुद्धसत्त्वरूपङ्गळाऩ त्रिविधाचेतनङ्गळुडैय स्वभावञ् चॊल्लिऱ्ऱु.↩︎

०३ जीवः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पुमान् न देवो न नरः” (वि-पु. 2-13-98.),

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“नायं देवो न मर्त्यो वा”,

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. Thus the nature of Prakṛti, Kāla and Śuddha sattva which belong to three classes of non-sentient things (achetana), has been described.↩︎

2. Así, se ha descrito
la naturaleza de Prakṛti, Kāla y Śuddha Sattva
que pertenecen a tres clases de cosas no sensibles (Achetana).↩︎

3. "The jivātma is 3 neither a god nor a man";↩︎

4. "El Jivātma no es 4 ni un dios ni un hombre";↩︎

5. “पुमान्न देवो न नरः” (वि-पु. 2-13-98.),↩︎

6. "He is 6 neither a god nor a man”.
(That is: These distinctions are based only on the respective bodies, whereas the soul within has no such distinctions.)↩︎

7. "Él es 7 ni un dios ni un hombre". (Es decir: estas distinciones se basan solo en los cuerpos respectivos,
mientras que el alma dentro
no tiene tales distinciones).↩︎

8. “नायं देवो न मर्त्यो वा”(),↩︎

बद्धः, मुक्तः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“क्षरस् सर्वाणि भूतानि
कुटस्थोऽक्षर उच्यते” (गीता 15-16)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The jīva is of three kinds :-

Baddha or the soul in bondage is called in the Gita "Kshara"
(because he is in contact with matter which is subject to change)
All beings1 (from Brahma to the blade of grass) are 'Ksharas' or Baddhas.

The mukta or the soul which has obtained release from contact with matter
is no longer subject to change and is called akṣara or Kootastha (because it is imputable).↩︎

2. El Jīva es de tres tipos:-

Baddha o el alma en la esclavitud
se llama en el "kshara" de Gita
(porque está en contacto con la materia
que está sujeta a cambios)
Todos los seres 2 (desde Brahma hasta la espada de hierba) son 'Ksharas' o Baddhas.

El mukta o el alma
que ha obtenido la liberación del contacto con la materia
ya no está sujeto a cambios
y se llama Akṣara o Kootastha (porque es imputable).↩︎

3. “क्षरस्सर्वाणि भूतानि कुटस्थोऽक्षर उच्यते” (गीता 15-16)↩︎

नित्य-सूरिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यद्वै पश्यन्ति सूरयः” (वि-पु. 1-6-39)

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळाले त्रिविध-जीवर्गळ्-उडैय प्रकारम् विवेकिक्कप्-पट्टदु.

(मूलम्4)

1. The third class of jīvas are the Sūris1 who are described as seeing eternally the transcendental world beyond matter.↩︎

2. La tercera clase de Jīvas
son los Sūris 2
que se describen como viendo eternamente
el mundo trascendental más allá de la materia.↩︎

3. “यद्वै पश्यन्ति सूरयः” (वि-पु. 1-6-39)↩︎

4. इत्यादिगळाले त्रिविधजीवर्गळुडैय प्रकारम् विवेकिक्कप्पट्टदु.↩︎

०४ ईश्वरः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सर्वज्ञस् सर्व-दृक् सर्व-
शक्ति-ज्ञान-बलर्द्धिमान् ।
क्लम-तन्द्रा-भय-क्रोध-
कामादिभिर् असंयुतः ॥”
(वि-पु. 5-1-46)

इत्य्-आदिगळाले ईश्वर-स्वभावम् उपदिष्टम् आयिऱ्ऱु.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The third class of 'Real' is Iśvara who has been thus described :-
He is all ;1
He knows all;
He sees all;
He possesses all strength, all knowledge, all power, all wealth :
He is without fatigue, without lassitude,
without fear, without anger, without desire and other such (blemishes).
Thus has the nature of Iśvara been taught,↩︎

2. La tercera clase de 'Real' es Iśvara, quien ha sido descrito así:-
Él es todo; 2
Él sabe todo;
Él ve todo;
Posee toda fuerza, todo conocimiento, todo poder, toda riqueza:
Él no tiene fatiga, sin lassitudes,
Sin miedo, sin ira, sin deseo y otros (imperfecciones).

Así se ha enseñado la naturaleza de Iśvara,↩︎

3. “सर्वज्ञस्सर्वदृक्सर्वशक्ति-ज्ञानबलर्द्धिमान् । क्लमतन्द्री भयक्रोधकामादिभिरसंयुतः ॥” (वि-पु. 5-1-46) इत्यादिगळाले ईश्वरस्वभावम् उपदिष्टमायिऱ्ऱु.↩︎

०५ स्वाधीन-त्रि-विध-चेतनाचेतन--स्व-रूप--स्थिति-प्रवृत्ति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-ईशेशितव्य-रूपम् आऩ तत्त्व-त्रयम् निऱ्‌कुम् निलैयै

“स्वाधीन--त्रि-विध(←चेतने, अचेतने च)--चेतनाचेतन--स्व-रूप--स्थिति-प्रवृत्ति-भेदम् (विष्णुम् …)”

ऎऩ्ऱु सुरुङ्ग(=शृङ्गम्) अरुळिच् चॆय्दार्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रि-विध-चेतनर् ऎऩ्ऱदु
बद्धरैयुम् मुक्तरैयुम् नित्यरैयुम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रि-विधाचेतनम् ऎऩ्ऱदु
त्रि-गुण-द्रव्यत्तैयुम्, कालत्तैयुम्, शुद्ध-सत्त्वम् आऩ द्रव्यत्तैयुम्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वरूपम् ऎऩ्ऱदु स्वासाधारण-धर्मत्ताले निरूपितम् आऩ धर्मियै.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्थितिय् आवदु
इदिऩ्-उडैय कालान्तरानुवृत्ति.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु-दाऩ् (→स्थितिः) नित्यवस्तुक्कळुक्कु नित्यैय् आय् इरुक्कुम्.

विश्वास-प्रस्तुतिः

This is eternal for eternal things.

(मूलम्16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनित्य-वस्तुक्कळुक्कु ईश्वर-सङ्कल्पत्तुक्क् ईडाग
एऱिय्(=वृद्धिः) उञ् शुरुङ्गियुम्(=सङ्कोच) इरुक्कुम्.

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु प्रवृत्तिय् आवदु प्रवृत्ति-निवृत्ति-रूपम् आऩ व्यापारम्.

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

Thus the three realities consist of the Ruler and the Ruled (the latter including prakṛti and the sentient beings) and our ācārya s (Śrī Yāmunācārya and Śrī Rāmānujācārya) have stated this concisely in the words

"(Iśvara)1 on whom depend the essential nature (svarūpa), the continuance (sthiti) and the activity (pravṛtti) of the three kinds of sentient beings and of non-sentient things with all their differences".

↩︎

Así, las tres realidades consisten en el gobernante y el gobernado (este último, incluidos Prakṛti y los seres sintientes)
y nuestro ācārya s (śrī yāmunācārya y Śrī rāmānujācārya) lo han declarado concisamente en las palabras

"(Iśvara) 2 de quién depende de la naturaleza esencial (svarūpa), la continuación (sthiti) y la actividad (pravṛtti) de los tres tipos de seres sintientes
y de cosas no sensibles con todas sus diferencias".

↩︎

इव्वीशेशितव्यरूपमाऩ तत्त्वत्रयम् निऱ्‌कुम् निलैयै “स्वाधीनत्रिविधचेतनाचेतनस्वरूपस्थितिप्रवृत्तिभेदम्” ऎऩ्ऱु सुरुङ्ग अरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

The three kinds of sentient beings are those that are in bondage (baddha), those that have obtained release (mukta) and those that are eternally free (nitya).↩︎

Los tres tipos de seres sintientes son los que están en esclavitud (Baddha), los que han obtenido la liberación (MUKTA) y los que son eternamente libres (NITYA).↩︎

त्रिविधचेतनरॆऩ्ऱदु बद्धरैयुम् मुक्तरैयुम् नित्यरैयुम्.↩︎

The three kinds of non-sentient things are Prakṛti with its three qualities (sattvam, rajas and tamas), Time, and Śuddhasattvam.↩︎

Los tres tipos de cosas no sensibles son Prakṛti con sus tres cualidades (Sattvam, Rajas y Tamas), Time y Śuddhasattvam.↩︎

त्रिविधाचेतनमॆऩ्ऱदु त्रिगुणद्रव्यत्तैयुम् कालत्तैयुम् शुद्धसत्त्वमाऩ द्रव्यत्तैयुम्.↩︎

The essential nature (svarūpa) means the substance or thing which is defined by attributes peculiar and unique to it.↩︎

La naturaleza esencial (svarūpa) significa la sustancia o cosa
que se define por atributos peculiares y únicos.↩︎

स्वरूपमॆऩ्ऱदु स्वासाधारणधर्मत्ताले निरूपितमाऩ धर्मियै.↩︎

Continuance (sthiti) means continuance of the thing or object in time.↩︎

Continuancia (sthiti) significa continuar la cosa u objeto en el tiempo.↩︎

स्थितियावदु इदिनुडैय कालान्तरानुवृत्ति.↩︎

Esto es eterno para las cosas eternas.↩︎

Esto es eterno para las cosas eternas.↩︎

In the case of non-eternal things, this continuance is subject to expansion and contraction in accordance with the will of Iśvara.↩︎

En el caso de las cosas no eternas,
esta continuación está sujeta a expansión y contracción
de acuerdo con la voluntad de Iśvara.↩︎

अनित्य-वस्तुक्कळुक्कु ईश्वरसङ्कल्पत्तुक्कीडाग एऱियुञ् जुरुङ्गियुमिरुक्कुम्.↩︎

Activity or pravṛtti includes action and abstention from action.↩︎

Actividad o Pravṛtti incluye acción y abstención de la acción.↩︎

इङ्गु प्रवृत्तियावदु प्रवृत्तिनिवृत्तिरूपमाऩ व्यापारम्.↩︎

०६ प्रमाणानि, प्रतीतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लाम् (→स्वरूप-स्थिति-प्रवृत्तयः) वस्तुक्कळ्-तोऱुम्(=प्रत्येकतया) प्रमाण-प्रतिनियतम् आय् (भेदेन) इरुक्कुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रमाणङ्गळ् वस्तुक्कळैक् काट्टुम् पोदु
अव्वो वस्तुक्कळिऩ् स्व-रूपत्तैयुम्,
स्व-रूप-निरूपक-धर्मङ्गळैयुम्,
निरूपित--स्व-रूप--विशेषणङ्गळैयुम्,
व्यापारङ्गळैय् उङ् काट्टुम्.(4)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् स्वरूपत्तै स्व-रूप--निरूपक-धर्मङ्गळाले
विशिष्टम् आगवे काट्टुम्.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्द स्व-रूपत्तैच् चॊल्लुम् पोदु अव्व्-ओ धर्मङ्गळैय् इट्ट्-अल्लदु सॊल्ल-वॊण्णादु.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऱ्ऱैक् कऴित्तुप् पार्क्किल्
शश-विषाण तुल्यम् आम्.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

1. All these three : the essential nature (svarūpa), the continuance in time (sthithi) and the activity (pravṛtti) are seen (by perception and other pramaṇas) to be different in the case of each thing or object.↩︎

2. Todos estos tres: la naturaleza esencial (svarūpa), la continuación en el tiempo (sthithi) y la actividad (pravṛtti) se ve (por percepción y otros pramaṇas) como diferentes en el caso de cada cosa u objeto.↩︎

3. इवैयॆल्लाम् वस्तुक्कळ् तोऱुम् प्रमाणप्रतिनियतमायिरुक्कुम्.↩︎

4. When the pramāṇas or sources of knowledge (like perception and inference)
reveal an object or thing,
they disclose the essential Nature or svarūpa of the object,
the attributes that define it,
the (other) qualities of the object so defined
and also its activities.↩︎

5. Cuando los pramāṇas o fuentes de conocimiento (como la percepción y la inferencia)
revelar un objeto o cosa,
revelan la naturaleza esencial o svarūpa del objeto,
los atributos que lo definen,
las (otras) cualidades del objeto tan definidas
y también sus actividades.↩︎

6. इप्प्रमाणङ्गळ् वस्तुक्कळैक् काट्टुम् पोदु अव्वो वस्तुक्कळिऩ् स्वरूपत्तैयुम्, स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळैयुम्, निरूपितस्वरूपविशेषणङ्गळैयुम्, व्यापारङ्गळैयुङ् गाट्टुम्.↩︎

7. The essential nature is always revealed
as endowed with the attributes that define it.↩︎

8. La naturaleza esencial siempre se revela
como dotada de los atributos que la definen.↩︎

9. अदिल् स्वरूपत्तै स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळाले विशिष्टमागवे काट्टुम्.↩︎

10. It is not possible to speak of the essential nature of a thing (svarūpa) except in terms of the respective attributes.↩︎

11. No es posible hablar de la naturaleza esencial de una cosa (svarūpa),
excepto en términos de los atributos respectivos.↩︎

12. अन्द स्वरूपत्तैच् चॊल्लुम् पोदु अव्वो धर्मङ्गळैयिट्टल्लदु सॊल्लवॊण्णादु.↩︎

13. To speak of an object minus its attributes would be as meaningless as to speak of a hare's horns.↩︎

14. Hablar de un objeto menos sus atributos
sería tan sin sentido
como para hablar de los cuernos de una liebre.↩︎

15. अवऱ्ऱैक् कऴित्तुप्पार्क्किल् शशविषाण तुल्यमाम्.↩︎

०७ चेतन-स्वरूपम्

जीव-स्वरूपम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् जीव-स्वरूपत्तैच्
ज्ञानत्वम् आनन्दत्वम् अमलत्वम् अणुत्वम्
इत्य्-आदिगळ् आऩ निरूपक-धर्मङ्गळैय् इट्टु निरूपित्तु
ज्ञानम् आनन्दम् अमलम् अणु ऎऩ्ऱु
इम्-मुखङ्गळाले सॊल्लक् कडवदु(=अर्हति).

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इज् जीव-तत्त्वम्
सर्वेश्वरनुक्कु शेषम् आयेय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱुम्,
अवनुक्के निरूपाधिक-शेषम् ऎऩ्ऱुम्,

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अयोग(←"अ/आय")+अन्य(←"उ")-योग-व्यवच्छेदङ्गळाले
प्रथम-पदत्तिल्(=ॐ) तोऱ्ऱिऩ शेषत्वम्
(द्वि-निष्ठ-)संबन्ध-रूपम् आगैयाले
संबन्धि-स्वरूपम् निरूपितम् आनाल् अल्लद् अऱिय वॊण्णामैयाले(=अशक्यतया)
जीवनुक्कु इदु निरूपित--स्व-रूप--विशेषणम् ऎऩ्ऩल् आम्.

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अणुत्वे सति चेतनत्वम् पोले
("न स्वामी"ति) स्वतश्-शेषत्वे सति चेतनत्वमुम्
जीव-लक्षणम् आगव्-अऱ्ऱागैयाले(=सामर्थ्यतः)
इच्-शेषत्वम् जीवनुक्कु स्व-रूप-निरूपकम् ऎऩ्ऩवुम् आम्.

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

To speak of an object minus its attributes would be as meaningless as to speak of a hare's horns.↩︎

Hablar de un objeto menos sus atributos
sería tan sin sentido
como para hablar de los cuernos de una liebre.↩︎

Therefore the essential nature (svarūpa) of the jīva
may be described as jñāna (knowledge), bliss (ānanda), (amala) being pure, and being atomic (aṇu)
in terms of its defining attributes (i. e.) being of the nature of knowledge, being of the nature of bliss, being pure and being atomic.↩︎

Por lo tanto, la naturaleza esencial (svarūpa) del jīva
puede describirse como jñāna (conocimiento), dicha (ānanda), (amala) siendo puro y atómico (aṇu)
En términos de sus atributos definitorios - es decir,
ser de la naturaleza del conocimiento,
ser de la naturaleza de la dicha,
ser puro y atómico.↩︎

आगैयाल् जीवस्वरूपत्तैच् ज्ञानत्वमानन्दत्वममलत्वमणुत्वमित्यादिगळाऩ निरूपकधर्मङ्गळैयिट्टु निरूपित्तु ज्ञानमानन्दममलमणु ऎऩ्ऱु इम्मुखङ्गळाले सॊल्लक्कडवदु.↩︎

This reality, viz. the jīva is always śeṣa to Iśvara (i.e.) it exists only for Iśvara
and it is unconditional śeṣa only to Him.↩︎

Esta realidad, a saber El Jīva
es siempre Śeṣa a Iśvara (es decir),
existe solo para iśvara
Y es incondicional Śeṣa solo para él.↩︎

इज्जीवतत्त्वम् सर्वेश्वरनुक्कु शेषमायेय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱुम्, अवनुक्के निरूपाधिकशेषम् ऎऩ्ऱुम्,↩︎

Thus its existing (always) for the Lord is affirmed (ayogavyavaccheda)
and also its existing for no other than the Lord (anya yogavyavaccheda).
This quality of being śeṣa to the Lord,
which is disclosed in the first word of Tirumantra, namely om (aum),
is of the nature of a relationship ( sambandha)
and requires, therefore, a thing having that relationship
and cannot be understood without it.(4)
So this śeṣatva may be called an additional quality of a thing,
namely, the jīva, which has already been defined by its defining attributes.↩︎

Así se afirma su existente (siempre) para el Señor (Ayogavyavaccheda)
y también es existente para ningún otro que el Señor (Anya Yogavyavaccheda).
Esta calidad de ser Śeṣa para el Señor,
que se revela en la primera palabra de Tirumantra, a saber, OM (AUM),
es de la naturaleza de una relación (sambandha)
y requiere, por lo tanto, algo que tiene esa relación y no se puede entender sin él.
Entonces, este śeṣatva puede llamarse una calidad adicional de una cosa,
a saber, el Jīva, que ya ha sido definido por sus atributos definitorios.↩︎

अयोगान्ययोग-व्यवच्छेदङ्गळाले प्रथमपदत्तिल् तोऱ्ऱिऩ शेषत्वम् संबन्धरूपमागैयाले संबन्धिस्वरूपम् निरूपितमानालल्लदऱिय वॊण्णामैयाले जीवनुक्कु इदु निरूपितस्वरूपविशेषणमॆऩ्ऩलाम्.↩︎

Here the definition of the jīva is that it is a thing which is sentient while being also atomic.
Similarly the jīva may also be defined as a thing which is sentient while being also, by its nature, śeṣa.
So this quality of being śeṣa may also be called an attribute which defines the thing, viz, the jīva.↩︎

Aquí la definición del Jīva
es que es algo que es sensible mientras también es atómico.
Del mismo modo, el Jīva también puede definirse
como una cosa que es sensible mientras es también, por su naturaleza, Śeṣa.
Entonces, esta calidad de ser Śeṣa
también puede llamarse un atributo que define la cosa, a saber, el Jīva.↩︎

अणुत्वे सति चेतनत्वम् पोले स्वतश्शेषत्वे सति चेतनत्वमुम् जीवलक्षणमागवऱ्ऱागैयाले इश्शेषत्वम् जीवनुक्कु स्वरूपनिरूपकमॆऩ्ऩवुमाम्.↩︎

ईश्वर-स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि विभुत्वे सति चेतनत्वमुम्
अनन्याधीनत्व-निरूपाधिक-शेषित्वादिगळुम्
ईश्वर-लक्षणङ्गळ्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. Similarly Iśvara may be defined as having sentience along with omnipresence (vibhu).
He may also be defined as one that is absolutely independent of everything else, while being the unconditional seshin (i.e.) one for whom all other things exist (unconditionally).↩︎

2. Del mismo modo, Iśvara puede definirse como una sensibilidad junto con la omnipresencia (Vibhu).
También puede definirse como uno que es absolutamente independiente de todo lo demás,
mientras que ser el seshin incondicional
(es decir) para quien existen todas las demás cosas (incondicionalmente).↩︎

3. इप्पडि विभुत्वेसति चेतनत्वमुम् अनन्याधीनत्वनिरूपाधिकशेषित्वादिगळुमीश्वरलक्षणङ्गळ्.↩︎

आत्म-स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवेश्वर-रूपम् आऩ आत्म-वर्गत्तुक्क् ऎल्लाम्
पॊदुव्(=साधारणम्) आऩ लक्षणम्
चेतनत्वमुम् प्रत्यक्त्वमुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चेतनत्वम् आवदु ज्ञानाश्रयम् आगै

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रत्यक्त्वम् आवदु तनक्कुत् ताऩ् तोऱ्ऱुगै.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदु धर्म-भूत-ज्ञान-निरपेक्षम् आग नाऩ् ऎऩ्ऱु तोऱ्ऱुम्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि चेतनत्वादिगळ्
ईश्वरनुक्कुम्, जीवनुक्कुम् पॊदुव्(=साधारणम्) आगैयालेय्
अवनिऱ्‌-काट्टिल् व्यावृत्ति तोऱ्ऱुगैक्क् आग
जीव-लक्षणत्तिल् स्वतश्-शेषत्वादिगळ् सॊल्लुगिऱदु.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

1. The class of atmas which includes jīvas and Iśvara
may be defined as those that are sentient and pratyak
(i.e. which are subjective and have inwardness).↩︎

2. La clase de ATMAS que incluye a Jīvas e Iśvara
puede definirse como los que son sensibles y pratyak
(es decir, que son subjetivos y tienen interioridad).↩︎

3. जीवेश्वररूपमाऩ आत्मवर्गत्तुक्कॆल्लाम् पॊदुवाऩ लक्षणम् चेतनत्वमुम् प्रत्यक्त्वमुम्.↩︎

4. To be sentient is to be the possessor of knowledge.↩︎

5. Ser sensible es ser la poseedora del conocimiento.↩︎

6. चेतनत्वमावदु ज्ञानाश्रयमागै↩︎

7. To be subjective or inward (or pratyak) is to possess luminosity to oneself.↩︎

8. Ser subjetivo o interno (o pratyak) es poseer luminosidad para uno mismo.↩︎

9. प्रत्यक्त्वमावदु तनक्कुत्ताऩ् तोऱ्ऱुगै.↩︎

10. The atmā or soul is self-luminous
and shines as 'I'
without the help of the attributive knowledge 10 (dharmabhūta jñāna) .↩︎

11. El atmā o el alma es autoluminoso
y brilla como 'yo'
sin la ayuda del conocimiento atributivo 11 (dharmabhūta jñāna).↩︎

12. अप्पोदु धर्मभूतज्ञाननिरपेक्षमाग नानॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुम्.↩︎

13. Since sentience and inwardness (pratyaktva)
are common to both jīvas and Iśvara,
the jīva has to be defined as having, in addition,
dependance by its very nature (on Iśvara).↩︎

14. Desde la sensibilidad y la interioridad (Pratyaktva)
son comunes tanto a Jīvas como a Iśvara,
El Jīva tiene que definirse como tener, además,
dependencia por su propia naturaleza (en Iśvara).↩︎

15. इप्पडि चेतनत्वादिगळीश्वरनुक्कुम् जीवनुक्कुम् पॊदुवागैयाले यवनिऱ्‌काट्टिल् व्यावृत्ति तोऱ्ऱुगैक्काग जीवलक्षणत्तिल् स्वतश्शेषत्वादिगळ् सॊल्लुगिऱदु.↩︎

आय

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथमाक्षरत्तिल्(=अ/आय) चतुर्थियिल् तोऱ्ऱिऩ तादर्थ्यत्तुक्कु उपाधियिल्लामैयाले
सर्व-रक्षकऩ् आऩ श्रियः-पतिक्कु जीवात्मा
निरुपाधिक-शेषम् आयेय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱ्
इप्-पडि यावत्-स्वरूपम् संबन्धञ् चॊल्लुगै
अ-योग-व्यवच्छेदम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. In the aṣṭākṣara, in the dative of the first syllable (āya) a in aum (om),
the jīva's existence for the fulfilment of Iśvara's purposes
is stated without any condition;
therefore the jīva is unconditionally and absolutely dependent upon the Lord of Śrī (Lakṣmī ),
who is the universal Saviour.

This statement of the absolute relationship
between the jīva and Iśvara throughout the existence (of the former )
is called ayogavyavaccheda
or denial of the non-existence of the relationship.↩︎

2. En el aṣṭākṣara, en el dativo de la primera sílaba (āya) a en aum (om),
La existencia del Jīva para el cumplimiento de los propósitos de Iśvara
se establece sin ninguna condición;
Por lo tanto, el Jīva depende incondicional y absolutamente del Señor de Śrī (Lakṣmī),
quien es el salvador universal.

Esta declaración de la relación absoluta
Entre Jīva e Iśvara a lo largo de la existencia (del primero) se llama Ayogavyavaccheda
o negación de la inexistencia de la relación.↩︎

3. प्रथमाक्षरत्तिल् चतुर्थियिल् तोऱ्ऱिऩ तादर्थ्यत्तुक्कु उपाधियिल्लामैयाले सर्वरक्षकऩाऩ श्रियःपतिक्कु जीवात्मा निरुपाधिकशेषमायेयिरुक्कुमॆऩ्ऱिप्पडि यावत्-स्वरूपम् संबन्धञ्चॊल्लुगै अयोगव्यवच्छेदम्.↩︎

उ

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यमाक्षरत्तिल् (="उ") अवधारण-सामर्थ्यत्ताले
अवनुक्के निरुपाधिक-शेषम् वेऱ् ओरुत्तरुक्कु निरुपाधिक-शेषम् अऩ्ऱ् ऎऩ्गै
अन्य-योग-व्यवच्छेदम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इच्-शेषत्वम् भागवत-शेषत्व-पर्यन्तम् आग वळरुम्(=वर्धनम्)-बडि
मेले सॊल्लक्-कडवोम् (अर्थतः, प्रमाणान्तरतः). (4)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. The second syllable u in aum (om) in aṣṭākṣara means 'only'
and brings out the idea that the jīva exists for the purposes of only Iśvara
and denies his dependence or existence for the sake of any others.

This denial is called anya-yogavyavaccheda
or denial of (the jīva's ) relationship with others.↩︎

2. La segunda sílaba u en aum (om) en aṣṭākṣara significa 'solo'
y saca la idea de que el Jīva existe para los propósitos de solo iśvara
y niega su dependencia o existencia por el bien de cualquier otra.

Esta negación se llama Anya-Yogavyavaccheda
o negación de la relación (la Jīva) con los demás.↩︎

3. मध्यमाक्षरत्तिल् अवधारण-सामर्थ्यत्ताले अवनुक्के निरुपाधिकशेषम् वेऱोरुत्तरुक्कु निरुपाधिकशेषमऩ्ऱॆऩ्गै अन्ययोगव्यवच्छेदम्.↩︎

4. We will show later that this śeṣatva extends from the Lord to His devotees as well.↩︎

5. Más tarde mostraremos
que esto śeṣatva también se extiende
desde el Señor hasta sus devotos.↩︎

6. इश्शेषत्वम् भागवतशेषत्वपर्यन्तमाग वळरुम्बडि मेले सॊल्लक्कडवोम्.↩︎

०८ चेतन-प्रवृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् इरुक्किऱ चेतनरुक्कुप्
प्रवृत्तिय् आवदु
पराधीनमुम् आय्
परार्थमुम् आऩ
कर्तृत्वमुम् भोक्तृत्वमुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् तऩ्-भोक्तृत्वार्थम् आग
इवर्गळुक्कु कर्तृत्व-भोक्तृत्वङ्गळै उण्डाक्कुगैयाल्
इवै परार्थङ्गळ्.(4)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. The activity of sentient beings
consists in their being the doers and the enjoyers
subject to Iśvara's will and purpose.↩︎

2. La actividad de los seres sintientes
consiste en ser los hacedores y los disfrutadores
Sujeto a la voluntad y el propósito de Iśvara.↩︎

3. इप्पडियिरुक्किऱ चेतनरुक्कुप् प्रवृत्तियावदु पराधीनमुमाय् परार्थमुमाऩ कर्तृत्वमुम् भोक्तृत्वमुम्.↩︎

4. Since this activity and this capacity for enjoyment are given to them by Him,
they are for His purposes and not their own.(4)↩︎

5. Dado que esta actividad y esta capacidad de disfrute les son dados por él,
Son para sus propósitos y no suyos.↩︎

6. ईश्वरऩ् तऩ् भोक्तृत्वार्थमाग इवर्गळुक्कु कर्तृत्वभोक्तृत्वङ्गळै उण्डाक्कुगैयालिवै परार्थङ्गळ्.↩︎

०९ बद्धाः

भेद-प्रकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

बद्ध-चेतनरुक्कु नीक्किय्(=गलित) उळ्ळारिल् भेदम्
अ-विद्या--कर्म-वासना-रुचि--प्रकृति-संबन्ध-युक्तर् आय् इरुक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु अन्योऽन्यं वरुम् ज्ञान-सुखादि-भेदत्तै
ब्रह्मादि-स्तम्ब-पर्यन्तङ्गळ् आऩ वगुप्पुक्कळिले(=विभागेभ्यः) कण्डु-गॊळ्वदु.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. The difference between sentient beings that are in bondage and others
consists in the former having avidyā (ignorance), karma, the impressions left by past karma (vāsana),
the inclinations due to them (ruchi or taste for worldly enjoyment)
and association with prakṛti or matter.↩︎

2. La diferencia entre los seres sintientes
que están en esclavitud y otros
consiste en el primero que tiene avidyā (ignorancia), karma, las impresiones dejadas por el pasado karma (vāsana),
Las inclinaciones debido a ellos (Ruchi o gusto por el disfrute mundano)
y asociación con prakṛti o materia.↩︎

3. बद्धचेतनरुक्कु नीक्कियुळ्ळारिल् भेदम् अविद्याकर्मवासनारुचिप्रकृति-संबन्धयुक्तरायिरुक्कै.↩︎

4. The differences existing mutually among jīvas
in respect of knowledge, pleasures and the like
may be seen in the groups of jīvas
ranging from Brahma to a blade of grass.↩︎

5. Las diferencias existentes mutuamente entre jīvas
con respecto al conocimiento, placeres y similares
se puede ver en los grupos de jīvas
desde Brahma hasta una cuchilla de hierba.↩︎

6. इवर्गळुक्कु अन्योन्यम् वरुम् ज्ञानसुखादिभेदत्तै ब्रह्मादिस्तंबपर्यन्तङ्गळाऩ वगुप्पुक्कळिले कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

आधारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब्-बद्ध-चेतनर् तऩ्-दामुक्कु कर्मानुरूपम् आग
ईश्वरऩ्-अडैत्त शरीरङ्गळै
धर्मि-स्वरूपत्तालुम्
धर्म-भूत-ज्ञानत्तालुम् धरिया-निऱ्‌पर्गळ् (वक्ष्यमाण-रीत्या).

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्मियाल् वरुगिऱ धारणम्
शरीरत्तिऩ्-उडैय सत्तैक्कुप् प्रयोजकम् आय् इरुक्कुम्.
(तद् इदं सुषुप्तौ, मूर्च्छायां च व्यक्तम्। )

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जाग्रद्-आद्य्-अवस्थैयिल्
धर्म-भूत-ज्ञानत्ताले वरुगिऱ शरीर-धारणम्
(नाना-विध-)पुरुषार्थ--तद्-उपायानुष्ठानङ्गळुक्कुम् -
(यथा) कृतोपायऩ् आऩ परमैकान्तिक्कु
भगवद्-अनुभव-कैङ्कर्यङ्गळुक्कुम् -
उपयुक्तम् आय् इरुक्कुम्. (5)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पाप-कृत्तुक्कळुक्कु इच्-शरीर-धारणम्
(मोक्ष-)विपरीत-फलत्तुक्कु हेतुव् आय् इरुक्कुम्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. These bound souls support bodies given to them by Iśvara
in accordance with their respective karma,
both by their essential nature (svarūpa) as jñāna
and by their attributive knowledge (dharma bhūta jñāna).↩︎

2. Estas almas vinculadas apoyan cuerpos que les dieron iśvara
de acuerdo con su respectivo karma,
Ambos por su naturaleza esencial (svarūpa) como jñāna
y por su conocimiento atributivo (dharma bhūta jñāna).↩︎

3. इब्बद्धचेतनर् तन्दामुक्कु कर्मानुरूपमाग ईश्वरनडैत्त शरीरङ्गळै धर्मिस्वरूपत्तालुम् धर्मभूतज्ञानत्तालुम् धरियानिऱ्‌पर्गळ्.↩︎

4. The support given to the body by the essential nature (svarūpa)
serves to make it exist.↩︎

5. El apoyo dado al cuerpo por la naturaleza esencial (svarūpa)
Sirve para hacer que exista.↩︎

6. धर्मियाल् वरुगिऱ धारणम् शरीरत्तिनुडैय सत्तैक्कुप् प्रयोजकमायिरुक्कुम्.↩︎

7. The support given to it by the attributive knowledge or dharmabhūtājñāna,
while in such states as waking,
serves to enable the body to be useful for securing the ends or goal of life
and for adopting the means to secure these ends.

In the case of the supreme devotee
who has already adopted the means of attaining mukti,
the support given by attributive knowledge
makes the body useful for the enjoyment of Bhagavān
and for rendering service to Him. (5)↩︎

8. El apoyo que le brindó el conocimiento atributivo o dharmabhūtājñāna,
mientras que en estados como despertar,
sirve para permitir que el cuerpo sea útil
para asegurar los fines o el objetivo de la vida y para adoptar los medios para asegurar estos fines.

En el caso del devoto supremo
quien ya ha adoptado los medios para alcanzar mukti,
El apoyo brindado por el conocimiento atributivo
hace que el cuerpo sea útil para el disfrute de Bhagavān
y por prestarle servicio a él.(5)↩︎

9. जाग्रदाद्यवस्थैयिल् धर्मभूतज्ञानत्ताले वरुगिऱ शरीरधारणम् पुरुषार्थतदुपायानुष्ठानङ्गळुक्कुम् कृतोपायऩाऩ परमैकान्तिक्कु भगवदनुभवकैङ्कर्यङ्गळुक्कुम् उपयुक्तमायिरुक्कुम्.↩︎

10. In the case of sinners,
this support given to the body is productive of adverse experiences.↩︎

11. En el caso de los pecadores,
Este apoyo brindado al cuerpo
es productivo de experiencias adversas.↩︎

12. पापकृत्तुक्कळुक्कु पापकृत्तुक्कळुक्कु इश्शरीरधारणम् विपरीतफलत्तुक्कु हेतुवायिरुक्कुम्.↩︎

विघटनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इज्जीवर्गळ् इश्शरीरत्तै विट्टाल्
इदिऩ् (अवयव-)सङ्घातङ् कुलैयुम्(=नश्यति) इत्तनै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शरीरत्तुक्कु उपादानम् आऩ (५-भूतादि)द्रव्यङ्गळ्
ईश्वर-शरीरम् आय्क् कॊण्डु किडक्कुम्(=वर्तते).

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. When the jīva leaves the body,
the latter undergoes disintegration.↩︎

2. Cuando el Jīva deja el cuerpo,
Este último sufre desintegración.↩︎

3. इज्जीवर्गळ् इश्शरीरत्तै विट्टालिदिऩ् सङ्घातङ्गुलैयुमित्तनै.↩︎

4. The constituent substances of the body into which it disintegrates
(such as the five elements)
remain the body of Iśvara.↩︎

5. Las sustancias constituyentes del cuerpo
en el que se desintegra
(como los cinco elementos)
Sigue siendo el cuerpo de Iśvara.↩︎

6. शरीरत्तुक्कु उपादानमाऩ द्रव्यङ्गळ् ईश्वरशरीरमाय्क्कॊण्डु किडक्कुम्.↩︎

स्थिति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

बद्ध-चेतनरुक्कु इतररिऱ्‌ काट्टिल् स्थिति-भेदं
संसार-बन्धम् यावऩ्-मोक्षम् अनुवर्तिक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. As regards continuance in time (sthiti),
the specific character of souls in bondage,
as distinguished from others,
is continuous association with the body until mukti.↩︎

2. As regards continuance in time (sthiti),
the specific character of souls in bondage,
as distinguished from others,
is continuous association with the body until mukti.↩︎

3. बद्धचेतनरुक्कु इतररिऱ्‌ काट्टिल् स्थितिभेदं संसारबन्धम् यावन्मोक्षमनुवर्तिक्कै.↩︎

प्रवृत्ति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रवृत्ति-भेदम् पुण्य-पापानुभय-रूपङ्गळ् आऩ त्रि-विध-प्रवृत्तिगळुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. As regards activities,
these jīvas in bondage have three kinds:
puṇya, papa and that which is neither of these two.↩︎

2. As regards activities,
these jīvas in bondage have three kinds:
puṇya, papa and that which is neither of these two.↩︎

3. प्रवृत्तिभेदम् पुण्यपापानुभयरूपङ्गळाऩ त्रिविधप्रवृत्तिगळुम्.↩︎

१० मुक्ताः

भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तरुक्कु नीक्किय्(=गलित्वा) उळ्ळारिल् भेदम्
प्रतिबन्धक-निवृत्तियाले आविर्-भूत--स्व-रूपम् आय् इरुक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The difference between released souls and others is that
the former have attained their essential nature in a manifest condition
by the removal of obstacles.↩︎

2. The difference between released souls and others is that
the former have attained their essential nature in a manifest condition
by the removal of obstacles.↩︎

3. मुक्तरुक्कु नीक्कियुळ्ळारिल् भेदम् प्रतिबन्धकनिवृत्तियाले आविर्भूतस्वरूपमायिरुक्कै.↩︎

स्थिति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्थिति-भेदम् पूर्वावधिय् उण्डाऩ आविर्-भावत्तुक्कु उत्तरावधिय्-अऩ्ऱिक्केय् इरुक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु अन्योऽन्यं स्थिति-भेदम्
आविर्-भावत्तिल् मुऱ्‌-पाडु--पिऱ्‌-पाडुगळाल् उण्डाऩ
मुन्ब्-उऱ्ऱवे(=प्राप्त)ऱ्ऱच्(=वृद्धिः) चुरुक्कम्(=सङ्कोचः).

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. As regards their continuance in time (sthiti),
their distinctive feature consists in this their essential Nature (svarūpa),
which has become manifest,
will continue to be so without any end.↩︎

2. As regards their continuance in time (sthiti),
their distinctive feature consists in this their essential Nature (svarūpa),
which has become manifest,
will continue to be so without any end.↩︎

3. स्थितिभेदम् पूर्वावधि युण्डाऩ आविर्भावत्तुक्कु उत्तरावधियऩ्ऱिक्केयिरुक्कै.↩︎

4. Among souls that have attained mukti or release,
the mutual difference is their having attained the manifestation of their essential nature earlier or later.↩︎

5. Among souls that have attained mukti or release,
the mutual difference is their having attained the manifestation of their essential nature earlier or later.↩︎

6. इवर्गळुक्कु अन्योन्यं स्थितिभेदम् आविर्भावत्तिल् मुऱ्‌पाडु पिऱ्‌पाडुगळालुण्डाऩ मुन्बुऱ्ऱ वेऱ्ऱच् चुरुक्कम्.↩︎

प्रवृत्ति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रवृत्ति-भेदम् अनादि-कालम् इऴन्दु(=लुप्त्वा) पॆऱ्ऱ
परिपूर्ण-भगवद्-अनुभव-जनित--प्रीति-कारितम् आऩ
यथाऽभिमत-कैङ्कर्य--तद्-विशेषङ्गळ्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The difference in their activities consists in
specific kinds of service to the Lord chosen by each and prompted by love,
which has resulted from the perfect enjoyment of Bhagavān
gained after the loss of it from time immemorial.↩︎

2. The difference in their activities consists in
specific kinds of service to the Lord chosen by each and prompted by love,
which has resulted from the perfect enjoyment of Bhagavān
gained after the loss of it from time immemorial.↩︎

3. प्रवृत्तिभेदम् अनादिकालमिऴन्दु पॆऱ्ऱ परिपूर्णभगवदनुभवजनितप्रीतिकारितमाऩ यथाभिमतकैङ्कर्यतद्विशेषङ्गळ्.↩︎

११ नित्याः

भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यरुक्कु नीक्किय् उळ्ळारिल् भेदम्
अनाद्य्-आविर्-भूत-स्वरूपर् आय्
पर-तन्त्रर् आय् इरुक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The specific and distinctive feature of the nityas (the eternally free)
is that the manifestation of their essential nature (svarūpa)
is without any beginning
and also their absolute dependence (on the Lord)↩︎

2. The specific and distinctive feature of the nityas (the eternally free)
is that the manifestation of their essential nature (svarūpa)
is without any beginning
and also their absolute dependence (on the Lord)↩︎

3. नित्यरुक्कु नीक्कियुळ्ळारिल् भेदम् अनाद्याविर्भूतस्वरूपराय् परतन्त्ररायिरुक्कै.↩︎

स्थिति-भिदा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु नीक्किय्-उळ्ळारिऱ्-काट्टिल्
स्थिति-भेदम् अनाद्य्-अनुवृत्तम् आऩ शेषि-तत्त्वानुभवम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु नित्यर्क्क् ऎल्लाम् पॊदुव्(=साधारणम्) आनप् पडियालेय्
इवर्गळुक्कु अन्योऽन्यम् स्थितियिल् वैषम्यम् इल्लै.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. The specific feature of their continued existence in time is that
their enjoyment of the 1 śeṣī is beginningless.↩︎

2. The specific feature of their continued existence in time is that
their enjoyment of the 2 śeṣī is beginningless.↩︎

3. इवर्गळुक्कु नीक्कियुळ्ळारिऱ्‌काट्टिल् स्थितिभेदम् अनाद्यनुवृत्तमाऩ शेषितत्त्वानुभवम्.↩︎

4. Since this is common to all nityas,
there is no mutual difference
between their respective states of continuous existence in time.↩︎

5. Since this is common to all nityas,
there is no mutual difference
between their respective states of continuous existence in time.↩︎

6. इदु नित्यर्क्कॆल्लाम् पॊदुवानप्पडियालेय् इवर्गळुक्कु अन्योन्यम् स्थितियिल् वैषम्यमिल्लै.↩︎

प्रवृत्ति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कुप् प्रवृत्ति-भेदम्
अनादि-प्रवाह-नित्यङ्गळ् आऩ कैङ्कर्य-विशेषङ्गळ्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The difference in their activities
consists in the continuous performance of
specific kinds of service to the Lord from beginningless time
which, though different, yet form a continuous stream of service.↩︎

2. The difference in their activities
consists in the continuous performance of
specific kinds of service to the Lord from beginningless time
which, though different, yet form a continuous stream of service.↩︎

3. इवर्गळुक्कुप् प्रवृत्तिभेदम् अनादिप्रवाहनित्यङ्गळाऩ कैङ्कर्यविशेषङ्गळ्.↩︎

१२ सर्व-कैङ्कर्य-प्राप्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्त-गरुडादिगळुक्कु अधिकार-विशेषङ्गळुम्
तद्-उचित-कैङ्कर्यङ्गळुम्
व्यवस्थितङ्गळ् आयिरुक्क
नित्यर्क्कुम् मुक्तर्क्कुम् सर्व-विध-कैङ्कर्य-सिद्धिय् उण्ड्
ऎऩ्गिऱ अर्थङ् कूडुम् ओव्

ऎऩ्ऩिल्,

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वामियिऩ्-उडैय अभिप्रायत्तुक्क् ईडागत्
तनक्क् अभिमतङ्गळ् आऩ कैङ्कर्यङ्गळिले
किडैयादवैय् ऒऩ्ऱुम् इल्लामैयालुम्,

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ओर्-ऒरुत्तर्क्कु व्यस्थितङ्गळ् आऩ कैङ्कर्यङ्गळैत्
ताङ्गळ् अनुष्टिक्क-वेणुम्
ऎऩ्गिऱ अभिसन्धि वेऱ् ऒरुत्तर्क्कुप् पिऱवामैयालुम्,

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आर् एनुम् ऒरुवर् अनुष्ठिक्कुम् कैङ्कर्यमुम्
स्वामिक्कु प्रियम् आनप् पडियाले
तद्-उचित-कैङ्कर्यङ्गळुम् सर्वर्क्कुम् प्रियम् आय्
कैङ्कर्य-फलम् आऩ प्रीतियिल् वासिय्(=व्यत्यासः) इल्लामैयालुम्

(विश्वास-टिप्पनी10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"सर्वर्क्कुम् सर्व-विध-कैङ्कर्य-सिद्धिय् उण्ड्"
ऎऩ्गैयिल् विरोधम् इल्लै.

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

It has been said that such nityas as Ananta (Śeṣa ) and Garuḍa
hold certain specific offices
and perform specific kinds of service in due relation to them.
If so, it may be asked,
how it would be possible to reconcile this with the statement
(made by Śrī Rāmānuja in the Gadya)
that nityas (the eternally free) and muktas (who have attained mokṣa )
have all access to all kinds of service.↩︎

It has been said that such nityas as Ananta (Śeṣa ) and Garuḍa
hold certain specific offices
and perform specific kinds of service in due relation to them.
If so, it may be asked,
how it would be possible to reconcile this with the statement
(made by Śrī Rāmānuja in the Gadya)
that nityas (the eternally free) and muktas (who have attained mokṣa )
have all access to all kinds of service.↩︎

अनन्तगरुडादिगळुक्कु अधिकारविशेषङ्गळुम् तदुचितकैङ्कर्यङ्गळुम् व्यवस्थितङ्गळायिरुक्क नित्यर्क्कुम् मुक्तर्क्कुम् सर्वविधकैङ्कर्यसिद्धियुण्डॆऩ्गिऱ अर्थङ्गूडुमोवॆऩ्ऩिल्,↩︎

The answer is that they are not barred from any form of service
which is pleasing to them
and is in accordance with the will of the Lord↩︎

The answer is that they are not barred from any form of service
which is pleasing to them
and is in accordance with the will of the Lord↩︎

स्वामियिनुडैय अभिप्रायत्तुक्कीडागत्तनक्कभिमतङ्गळाऩ कैङ्कर्यङ्गळिले किडैयादवैयॊऩ्ऱुमिल्लामै यालुम्,↩︎

and that no one of them ever desires
to render the forms of service
which have been specially marked off for others.↩︎

and that no one of them ever desires
to render the forms of service
which have been specially marked off for others.↩︎

ओरॊरुत्तर्क्कु व्यस्थितङ्गळाऩ कैङ्कर्यङ्गळैत् ताङ्गळनुष्टिक्कवेणुमॆऩ्गिऱ अभिसन्धि वेऱॊरुत्तर्क्कुप् पिऱवामैयालुम्,↩︎

सङ्गीत-श्रावकस्य गायकस्येव रसः।
"रममाणा वने त्रय" इति
शेष-शेषिणोर् अपि
कैङ्कर्यत आनन्द-प्राप्ताव् अविशिष्टतोक्ता।↩︎

Besides, the service rendered by any one of them
is as pleasing to the Lord
as that done by others;
therefore the service rendered by any one of them
gives the same pleasure of service to all of them.
There is no difference in the delight which results
from the service as its fruit.↩︎

Besides, the service rendered by any one of them
is as pleasing to the Lord
as that done by others;
therefore the service rendered by any one of them
gives the same pleasure of service to all of them.
There is no difference in the delight which results
from the service as its fruit.↩︎

आरेनुमॊरुवरनुष्ठिक्कुम् कैङ्कर्यमुम् स्वामिक्कु प्रियमानप्पडियाले तदुचितकैङ्कर्यङ्गळुम् सर्वर्क्कुम् प्रियमाय् कैङ्कर्यफलमाऩ प्रीतियिल् वासियिल्लामैयालुम्↩︎

Hence there is nothing unreasonable
in stating that all of them have access to every form of service.↩︎

Hence there is nothing unreasonable
in stating that all of them have access to every form of service.↩︎

सर्वर्क्कुम् सर्वविधकैङ्कर्यसिद्धियुण्डॆऩ्गैयिल् विरोधमिल्लै.↩︎

१३ धर्म-भूत-ज्ञानम्

(English1)

(Español2)

1. Hence there is nothing unreasonable
in stating that all of them have access to every form of service.↩︎

2. Hence there is nothing unreasonable
in stating that all of them have access to every form of service.↩︎

परिगणना

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आत्माक्कळ् ऎल्लार्क्कुम्
धर्मि-स्वरूपम् पोले
धर्म-भूत-ज्ञानमुम् (सङ्कोच-विकास-भाक्तया) द्रव्यम् आय् इरुक्क
इदिऩ् स्वरूपत्तैत् तनित्तु
इङ्गु (←"त्रि-विध…अचेतन…") अरुळिच् चॆय्याद् ऒऴिन्ददु(=त्यागः)
चेतनर् ऎऩ्ऱ् ऎडुत्त विशिष्टत्तिले (धर्म-भूत-ज्ञानम् इति) विशेषणम् आय्च् चॊरुगि(=विद्ध्वा) निऱ्‌कैय् अडिय्(=बीजम्) आग.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. To all these ātmās or souls,
in the same way as their essential nature (svarūpa) is that of a substance,
their attributive knowledge (dharmabhūtājñāna) is also a substance.
Its essential nature has not been separately referred to in the 1 passage because of its having been included as an attribute to the soul.↩︎

2. To all these ātmās or souls,
in the same way as their essential nature (svarūpa) is that of a substance,
their attributive knowledge (dharmabhūtājñāna) is also a substance.
Its essential nature has not been separately referred to in the 2 passage because of its having been included as an attribute to the soul.↩︎

3. इव्वात्माक्कळॆल्लार्क्कुम् धर्मिस्वरूपम् पोले धर्मभूतज्ञानमुम् द्रव्यमायिरुक्क इदिऩ् स्वरूपत्तैत् तनित्तु इङ्गु अरुळिच् चॆय्यादॊऴिन्ददु चेतनरॆऩ्ऱॆडुत्त विशिष्टत्तिले विशेषणमाय्च् चॊरुगि निऱ्‌कैयडियाग.↩︎

स्व-प्रकाशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद् धर्म-भूत-ज्ञानम्
विषय-प्रकाश-दशैयिले
स्वाश्रयत्तुक्कु स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुक्कुम्
(→विषयम् अन्तरा ऽऽत्मानम् अपि प्रकाशयति).

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. This attributive knowledge is luminous by itself
to the soul which possesses it,
while revealing objects.

(That is, when the attributive knowledge reveals,
for example, a pot
to the soul which possesses that attributive knowledge,
it reveals its own existence as well).↩︎

2. This attributive knowledge is luminous by itself
to the soul which possesses it,
while revealing objects.

(That is, when the attributive knowledge reveals,
for example, a pot
to the soul which possesses that attributive knowledge,
it reveals its own existence as well).↩︎

3. इद्धर्मभूतज्ञानम् विषयप्रकाशदशैयिले स्वाश्रयत्तुक्कु स्वयंप्रकाशमायिरुक्कुम्.↩︎

विस्तारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ईश्वरनुक्कुम् नित्यरुक्कुम् नित्य-विभुव् आय् इरुक्कुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ्-उळ्ळारुक्कु संसारावस्थैयिल्
कर्मानुरूपम् आग (निद्रादाव् अपि) बहु-विध-सङ्कोच-विकासवत्त् आय्
मुक्तावस्थैयिले नैज-विकासत्ताले
पिन्बु यावत्-कालम् विभुव् आय् इरुक्कुम्.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. To Iśvara and the nityas (the eternally free),
this attributive knowledge is eternally all-pervasive.↩︎

2. To Iśvara and the nityas (the eternally free),
this attributive knowledge is eternally all-pervasive.↩︎

3. इदु ईश्वरनुक्कुम् नित्यरुक्कुम् नित्यविभुवायिरुक्कुम्.↩︎

4. For others in the state of saṁsāra or bondage,
it is subject to varying degrees of contraction and expansion owing to karma.
In the state of mukti,
it is all pervasive for all released souls,
owing to perfect expansion and remains so throughout.↩︎

5. For others in the state of saṁsāra or bondage,
it is subject to varying degrees of contraction and expansion owing to karma.
In the state of mukti,
it is all pervasive for all released souls,
owing to perfect expansion and remains so throughout.↩︎

6. मऱ्ऱुळ्ळारुक्कु संसारावस्थैयिल् कर्मानुरूपमाग बहुविधसङ्कोच-विकासवत्ताय् मुक्तावस्थैयिले नैजविकासत्ताले पिन्बु यावत्कालम् विभुवायिरुक्कुम्.↩︎

प्रवृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदऱ्‌कुप् प्रवृत्तिय् आवदु
विषयङ्गळै प्रकाशिप्पिक्कैयुम्,
प्रयत्नावस्थैयिले शरीरादिगळै प्रेरिक्कैयुम्,
बद्ध-दशैयिल् सङ्कोच-विकासङ्गळुम्,
आनुकूल्य-प्रातिकूल्य-प्रकाशन-मुखत्ताले
भोगम् ऎऩ्गिऱव् अवस्थैयैय् अडैगैयुम्(=प्राप्ति).

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The functions (pravṛtti) of attributive knowledge are as follows :-
It discloses objects (external or internal);
while willing or making an effort,
it directs the body (and the senses etc.);
in the state of bondage,
it undergoes contraction and expansion;
it undergoes experiences (bhoga)
which reveal objects as agreeable or disagreeable.↩︎

2. The functions (pravṛtti) of attributive knowledge are as follows :-
It discloses objects (external or internal);
while willing or making an effort,
it directs the body (and the senses etc.);
in the state of bondage,
it undergoes contraction and expansion;
it undergoes experiences (bhoga)
which reveal objects as agreeable or disagreeable.↩︎

3. इदऱ्‌कुप् प्रवृत्तियावदु विषयङ्गळै प्रकाशिप्पिक्कैयुम्,
प्रयत्नावस्थैयिले शरीरादिगळै प्रेरिक्कैयुम्,
बद्धदशैयिल् सङ्कोचविकासङ्गळुम्,
आनुकूल्यप्रातिकूल्यप्रकाशनमुखत्ताले भोगमॆऩ्गिऱववस्थैयैयडैगैयुम्.↩︎

भोगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

भोगम् आवदु
तनक्क् अनुकूलम् आगव् आदल्
प्रतिकूलम् आगव् आदल्
ऒऩ्ऱैय् अनुभविक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वर-विभूतिय् आऩ सर्व-वस्तुवुक्कुम्
आनुकूल्यम् स्व-भावम् आय्(5)
इप्-पडि ईश्वरऩुम् नित्यरुम् मुक्तरुम् अनुभविया-निऱ्‌क,

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

संसारिगळुक्कु काल-भेदत्तालुम्, पुरुष-भेदत्तालुम्, देश-भेदत्तालुम्
अल्पानुकूलम् आयुम्, प्रतिकूलम् आयुम्, उदासीनम् आयुम्
इरुक्किऱ विभागङ्गळ् ऎल्लाम्
इव्-वस्तुगळुक्कु स्व-भाव-सिद्धङ्गळ् अऩ्ऱु.

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

कर्म-वश्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद् इवर्गळ्-उडैय कर्मङ्गळुक्क् ईड्(=समम्) आग
सत्य-संकल्पऩ् आऩ ईश्वरऩ्
इवर्गळुक्कु फल-प्रदानम् पण्णिऩ प्रकारम्.

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक् कर्म-फलम् अनुभविक्कैक्कु
बद्धरुक्कु स्व-रूप-योग्यतैयुम् सहकारि-योग्यतैयुम् उण्डु.

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कर्मानुभवे) स्व-रूप-योग्यतै पर-तन्त्र-चेतनत्वम्.

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कर्मानुभवे) सह-कारि-योग्यतै सापराधत्वम्.(4)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

नित्य-मुक्ताः

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यरुक्कुम्, मुक्तरुक्कुम्,
पर-तन्त्र-चेतनतैयाले स्व-रूप-योग्यतैय् उण्डेय् आगिलुम्
ईश्वरानभिमत-विपरीतानुष्ठानम् इल्लामैयाले
सह-कारि-योग्यतैय् इल्लै.

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

ईश्वरः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् सर्व-प्रशासिताव् आय्
ताऩ् ऒरुत्तरुक्कु शासनीयऩ् अऩ्ऱिक्के निऱ्‌कैयाले
पर-तन्त्र-चेतनत्वम् आगिऱ स्व-रूप-योग्यतैयुम् इल्लै.

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-तन्त्रऩ् आगैयाले स्व-तन्त्राज्ञातिलङ्घनम् आगिऱ सह-कारि-योग्यतैयुम् इल्लै.

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

Experience or Bhoga is the process of feeling a thing
as agreeable or disagreeable.↩︎

Experience or Bhoga is the process of feeling a thing
as agreeable or disagreeable.↩︎

भोगमावदु तनक्कनुकूलमागवादल् प्रतिकूलमागवादलॊऩ्ऱैयनुभविक्कै.↩︎

All objects, which are among the glories of Iśvara,
are, by their very nature, Agreeable
and are enjoyed as being Agreeable
by Iśvara, the nityas and the souls that have attained mokṣa .↩︎

All objects, which are among the glories of Iśvara,
are, by their very nature, Agreeable
and are enjoyed as being Agreeable
by Iśvara, the nityas and the souls that have attained mokṣa .↩︎

ईश्वरविभूतियाऩ सर्ववस्तुवुक्कुमानुकूल्यम् स्वभावमायिप्पडि
ईश्वरनुम् नित्यरुम् मुक्तरुम् अनुभविया निऱ्‌क,↩︎

To those in saṁsāra, however,
these objects appear at different times,
and in different places
and in relation to different jīvas
as slightly agreeable, or disagreeable, or indifferent,
but these variations do not belong to them by nature.↩︎

To those in saṁsāra, however,
these objects appear at different times,
and in different places
and in relation to different jīvas
as slightly agreeable, or disagreeable, or indifferent,
but these variations do not belong to them by nature.↩︎

संसारिगळुक्कु कालभेदत्तालुम् पुरुषभेदत्तालुम् देशभेदत्तालुमल्पानुकूलमायुम् प्रतिकूलमायुमुदासीनमायुमिरुक्किऱ विभागङ्गळॆल्लामिव्वस्तुगळुक्कु स्वभावसिद्धङ्गळऩ्ऱु.↩︎

Their slight agreeableness, disagreeableness, or being neither of the two
is the fruit of the past actions of the jīvas awarded to them by Iśvara,
whose will is irresistible.↩︎

Their slight agreeableness, disagreeableness, or being neither of the two
is the fruit of the past actions of the jīvas awarded to them by Iśvara,
whose will is irresistible.↩︎

इदिवर्गळुडैय कर्मङ्गळुक्कीडाग सत्यसंकल्पऩाऩ ईश्वरनिवर्गळुक्कु फलप्रदानम् पण्णिऩ प्रकारम्.↩︎

The jīvas that are in bondage
are subject to the experience of the fruits of their karma,
both by nature and by auxiliary causes.↩︎

The jīvas that are in bondage
are subject to the experience of the fruits of their karma,
both by nature and by auxiliary causes.↩︎

इक्कर्मफलमनुभविक्कैक्कु बद्धरुक्कु स्वरूपयोग्यतैयुम् सहकारियोग्यतैयुमुण्डु.↩︎

By nature they are subject to it,
because they are sentient beings entirely under the control of another (Iśvara).↩︎

By nature they are subject to it,
because they are sentient beings entirely under the control of another (Iśvara).↩︎

स्वरूपयोग्यतै परतन्त्रचेतनत्वम्.↩︎

The auxiliary causes are
their having committed offences against the Lord.↩︎

The auxiliary causes are
their having committed offences against the Lord.↩︎

सहकारियोग्यतै सापराधत्वम्.↩︎

In the case of muktas and nityas,
although, by their nature as being subject to the control of Iśvara,
the experience of the fruit of action might be possible,
yet since they never perform any action displeasing to Him,
there are no auxiliary causes for such experiences.↩︎

In the case of muktas and nityas,
although, by their nature as being subject to the control of Iśvara,
the experience of the fruit of action might be possible,
yet since they never perform any action displeasing to Him,
there are no auxiliary causes for such experiences.↩︎

नित्यरुक्कुम् मुक्तरुक्कुम् परतन्त्रचेतनतैयाले स्वरूपयोग्यतैयुण्डे यागिलुम् ईश्वरानभिमतविपरीतानुष्ठानमिल्लामैयाले सहकारियोग्यतैयिल्लै.↩︎

Iśvara, by His essential nature,
is not subject to such experience or enjoyment of the fruits of action,
since He stands as the Ruler over all
and with no one else to command Him.↩︎

Iśvara, by His essential nature,
is not subject to such experience or enjoyment of the fruits of action,
since He stands as the Ruler over all
and with no one else to command Him.↩︎

ईश्वरऩ् सर्वप्रशासितावाय् तानॊरुत्तरुक्कु शासनीयनऩ्ऱिक्के निऱ्‌कैयाले परतन्त्रचेतनत्वमागिऱ स्वरूपयोग्यतैयुमिल्लै.↩︎

Nor are there any auxiliary causes in His case,
as there is no one whose commands
He may be said to have disobeyed.↩︎

Nor are there any auxiliary causes in His case,
as there is no one whose commands
He may be said to have disobeyed.↩︎

स्वतन्त्रनागैयाले स्वतन्त्राज्ञातिलङ्घनमागिऱ सहकारियोग्यतैयुमिल्लै.↩︎

१४ धर्मि-भूत-ज्ञानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवेश्वर-रूपर् आऩ आत्माक्कळ् ऎल्लार्-उडैयवुम् स्व-रूपम्
स्वस्मै स्वयं-प्रकाशम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-धर्मि--स्व-रूप--प्रकाशत्तुक्कु
बद्धरुक्कुम् उळ्-बडव् ऒरु-कालत्तिलुम्
सङ्कोच-विकासङ्गळ् इल्लै (- मूर्छायाम् अपि).

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. The essential nature (svarūpa) of all ātmās, jīvās as well as Iśvara,
is being selfluminous to oneself.↩︎

2. The essential nature (svarūpa) of all ātmās, jīvās as well as Iśvara,
is being selfluminous to oneself.↩︎

3. जीवेश्वररूपराऩ आत्माक्कळॆल्लारुडैयवुम् स्वरूपम् स्वस्मै स्वयंप्रकाशम्.↩︎

4. This luminosity of the self to itself suffers,
even in the case of those in bondage,
no contraction or expansion at any time.↩︎

5. This luminosity of the self to itself suffers,
even in the case of those in bondage,
no contraction or expansion at any time.↩︎

6. इद्धर्मिस्वरूपप्रकाशत्तुक्कु बद्धरुक्कुमुळ्बड वॊरुगालत्तिलुम् सङ्कोचविकासङ्गळिल्लै.↩︎

१५ धर्म-भूत-ज्ञानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वात्माक्कळ्-उडैयवुम् धर्म-भूत-ज्ञानम्
विषय-प्रकाशन-वेळैयिले स्वाश्रयत्तुक्कु स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुक्कुम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. The attributive knowledge (dharmabhūtajñāna) of all ātmās is luminous to its supporting self,
while disclosing objects (like pots).↩︎

2. The attributive knowledge (dharmabhūtajñāna) of all ātmās is luminous to its supporting self, while disclosing objects (like pots).↩︎

3. सर्वात्माक्कळुडैयवुम् धर्मभूतज्ञानम् विषयप्रकाशनवेळैयिले स्वाश्रयत्तुक्कु स्वयंप्रकाशमायिरुक्कुम्.↩︎

धर्मि-ज्ञान-व्यत्यासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञानत्वमुम् स्वयं-प्रकाशत्वमुम्
धर्म-धर्मिगळुक्कु साधारणम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-भूत-ज्ञानत्तुक्कु विषयित्वम् एऱ्ऱम्(=अधिकम्).

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्मिय् आनव् आत्म--स्व-रूपत्तुक्कु प्रत्यक्त्वम् एऱ्ऱम्(=अधिकम्).

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. A common characteristic of svarūpa jñāna or the self and attributive knowledge or dharniabhūtajrāna
is their both being of the nature of knowledge
and being self-luminous (i.e.) being luminous without requiring anything else to light them up.↩︎

2. A common characteristic of svarūpa jñāna or the self and attributive knowledge or dharniabhūtajrāna
is their both being of the nature of knowledge
and being self-luminous (i.e.) being luminous without requiring anything else to light them up.↩︎

3. ज्ञानत्वमुम् स्वयंप्रकाशत्वमुम् धर्मधर्मिगळुक्कु साधारणम्.↩︎

4. Attributive knowledge has the additional characteristic
of revealing or disclosing objects (vishayitva).↩︎

5. Attributive knowledge has the additional characteristic
of revealing or disclosing objects (vishayitva).↩︎

6. धर्मभूतज्ञानत्तुक्कु विषयित्वमेऱ्ऱम्.↩︎

7. The additional characteristic possessed by svarüpajñāna (or the self)
is subjectiveness or inwardness (pratyaktva).↩︎

8. The additional characteristic possessed by svarüpajñāna (or the self)
is subjectiveness or inwardness (pratyaktva).↩︎

9. धर्मियानवात्मस्वरूपत्तुक्कु प्रत्यक्त्वम् एऱ्ऱम्.↩︎

१६ ज्ञानत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञानत्वम् आवदु कस्यचित् प्रकाशकत्वम्.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद् (=कस्यचित् प्रकाशकत्वम्) आवदु -
तऩ्ऩ्-उडैयव् आगवुमाम्, वेऱ्-ऒऩ्ऱिऩ्-उडैयव् आगवुम् आम् - एद्-एनुम् ऒऩ्ऱिऩ्-उडैय व्यवहारानुगुण्यत्तैप् पण्णुगै.

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

1. Jñāna or knowledge, (which is the character of both of them),
may be defined as that which makes a thing laminous;↩︎

2. Jñāna or knowledge, (which is the character of both of them),
may be defined as that which makes a thing laminous;↩︎

3. ज्ञानत्वमावदु कस्यचित्प्रकाशकत्वम्.↩︎

4. that is, it makes either itself or something else
fit for being spoken out and acted upon (vyavahāra).↩︎

5. that is, it makes either itself or something else
fit for being spoken out and acted upon (vyavahāra).↩︎

6. अदावदु - तऩ्ऩुडैयवागवुमाम्, वेऱॊऩ्ऱिनुडैयवागवुमाम् - एदेनुमॊऩ्ऱिनुडैय व्यवहारानुगुण्यत्तैप् पण्णुगै.↩︎

स्वयं-प्रकाशत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वयं-प्रकाशत्वम् आवदु
तऩ्ऩै विषयीकरिप्पद् ऒरु ज्ञानान्तरत्ताल् अपेक्षैय् अऱत्
ताने प्रकाशिक्कै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. Self-luminosity is the capability of being luminous
without the need of any other known ledge to illumine it.↩︎

2. Self-luminosity is the capability of being luminous
without the need of any other known ledge to illumine it.↩︎

3. स्वयंप्रकाशत्वमावदु तऩ्ऩै विषयीकरिप्पदॊरु ज्ञानान्तरत्तालबेक्षैयऱत् ताने प्रकाशिक्कै.↩︎

विषयत्व-प्रत्यक्त्वे

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-भूत-ज्ञानत्तुक्कु विषयित्वम् आवदु
तऩ्ऩैय्-ऒऴिन्दद् ऒऩ्ऱैक् काट्टुगै.

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(विश्वास-टिप्पनी4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्माक्कळुक्कु प्रत्यक्त्वम् आवदु स्वस्मै भासमानत्वम्.

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद्(=स्वस्मै भासमानत्वम्) आवदु तऩ् प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलिय् आय् इरुक्कै.

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एद्-एनुम् ऒरु "वस्तुविऩ् प्रकाशत्तुक्कु फलिय्" ऎऩ्गिऱ सामान्याकारत्तैत्, "तऩ्-प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलिय्" ऎऩ्ऱु विशेषित्त
वाऱे(=रीतिय्) प्रत्यक्त्वम् आम्.

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् (प्रत्यक्त्वाख्य-)विशेषम् इल्लाद वस्तुवुक्कु
इस्-सामान्यम् (→प्रकाश-फलित्वम्) उम्
इत्तोडु व्याप्तम् आऩ चेतनत्वमुम् इल्लै.

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद् धर्म-धर्मिगळ् इरण्डुम्
स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुन्दालुम्,
(उभेऽपि) नित्यत्वादि-धर्म-विशेष-विशिष्ट-रूपङ्गळाले
(शास्त्रादि-)ज्ञानान्तर-वेद्यङ्गळुम् आम्

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्ऩ्-उडैय धर्म-भूत-ज्ञानम्
तनक्कु (शास्त्रादि-)ज्ञानान्तर-वेद्यम् आम् पोदु
(स्व-विषयत्व-रूप-)प्रसरण-भेद-मात्रत्ताले "ज्ञानान्तर"-व्यपदेशम्
(किञ्च वस्तुतस् स्वयं धर्मभूतज्ञानाङ्गम् एव).

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

Attributive knowledge has vishayitva,
because it discloses objects other than itself (like pots, cloths etc.)↩︎

Attributive knowledge has vishayitva,
because it discloses objects other than itself (like pots, cloths etc.)↩︎

धर्मभूतज्ञानत्तुक्कु विषयित्वमावदु तऩ्ऩैयॊऴिन्ददॊऩ्ऱैक् काट्टुगै.↩︎

तत्र धर्मभूतज्ञानजातेर् एव विषयित्वम् उच्यते, यतो धर्मभूतज्ञानविशेषाः केचित् स्व-विषयकाः स्युः।
यथा - "ज्ञानम् इदं सत्यम्" इति धर्मभूतज्ञानम्, "वाक्यम् इदम्" इति वा।↩︎

The subjectiveness or inwardness of souls or ātmās (pratyaktva) consists in their being luminous to themselves ;↩︎

The subjectiveness or inwardness of souls or ātmās (pratyaktva) consists in their being luminous to themselves ;↩︎

आत्माक्कळुक्कु प्रत्यक्त्वमावदु स्वस्मै भासमानत्वम्.↩︎

अदावदु तऩ् प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलियायिरुक्कै.↩︎

that is, the benefit of their luminosity is enjoyed by themselves
The atma or self is the recipient of the benefit of every object being disclosed or revealed.
Pratyaktva is only a special instance of this general statement,
for in it, the self receives the benefit of its own disclosure or revelation.↩︎

that is, the benefit of their luminosity is enjoyed by themselves
The atma or self is the recipient of the benefit of every object being disclosed or revealed.
Pratyaktva is only a special instance of this general statement,
for in it, the self receives the benefit of its own disclosure or revelation.↩︎

एद्-एनुम् ऒरु वस्तुविऩ् प्रकाशत्तुक्कु फलिय् ऎऩ्गिऱ सामान्याकारत्तैत् तऩ् प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलियॆऩ्ऱु विशेषित्तवाऱे प्रत्यक्त्वमाम्.↩︎

A thing which does not possess this pratyaktva or subjectiveness
does not also possess the common benefit of objects being disclosed.
It cannot, therefore, be called sentient.↩︎

A thing which does not possess this pratyaktva or subjectiveness
does not also possess the common benefit of objects being disclosed.
It cannot, therefore, be called sentient.↩︎

इव्विशेषमिल्लाद वस्तुवुक्कु इस्सामान्यमुमित्तोडु व्याप्तमाऩ चेतनत्वमुमिल्लै.↩︎

Though subjective knowledge or the 'I' and attributive knowledge, which is its attribute, are both luminous by themselves,
yet they are also capable of being apprehended by other forms of knowledge (like that from śāstras),
as being endowed with attributes like being eternal.↩︎

Though subjective knowledge or the 'I' and attributive knowledge, which is its attribute, are both luminous by themselves,
yet they are also capable of being apprehended by other forms of knowledge (like that from śāstras),
as being endowed with attributes like being eternal.↩︎

इद् धर्मधर्मिगळिरण्डुम् स्वयंप्रकाशमायिरुन्दालुम् नित्यत्वादिधर्मविशेषविशिष्टरूपङ्गळाले ज्ञानान्तरवेद्यङ्गळुमाम्↩︎

When one's attributive knowledge happens to be known or apprehended
by one with the help of another piece of knowledge,
the latter is called another piece of knowledge,
merely because of the direction to which the attributive knowledge is turned.

When we perceive an object, say a pot, dharmabhūtajñāna contacts the object and reveals it to the soul or self;
but when the dharmabhūta jñāna itself becomes the object of knowledge,
it is revealed to the self by a part of it.↩︎

When one's attributive knowledge happens to be known or apprehended
by one with the help of another piece of knowledge,
the latter is called another piece of knowledge,
merely because of the direction to which the attributive knowledge is turned.

When we perceive an object, say a pot, dharmabhūtajñāna contacts the object and reveals it to the soul or self;
but when the dharmabhūta jñāna itself becomes the object of knowledge,
it is revealed to the self by a part of it.↩︎

तऩ्ऩुडैय धर्मभूतज्ञानम् तनक्कु ज्ञानान्तरवेद्यमाम्-पोदु प्रसरण-भेदमात्रत्ताले ज्ञानान्तरव्यपदेशम्.↩︎

१७ अ-चित्-प्रकाराः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रि-विधाचेतनङ्गळुम् पररुक्के तोऩ्ऱक् कडवनव् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अचेतनम् आवदु ज्ञानाश्रयम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिगै(=अवस्थानम्).

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"पिऱरुक्के तोऩ्ऱुगैय्" आवदु
तऩ् प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलिय् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिगै.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् इरण्डुम्
धर्म-भूत-ज्ञानादिगळुक्कुम् तुल्यम्.

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

1. When one's attributive knowledge happens to be known or apprehended
by one with the help of another piece of knowledge,
the latter is called another piece of knowledge,
merely because of the direction to which the attributive knowledge is turned.

When we perceive an object, say a pot, dharmabhūtajñāna contacts the object and reveals it to the soul or self;
but when the dharmabhūta jñāna itself becomes the object of knowledge,
it is revealed to the self by a part of it.↩︎

2. When one's attributive knowledge happens to be known or apprehended
by one with the help of another piece of knowledge,
the latter is called another piece of knowledge,
merely because of the direction to which the attributive knowledge is turned.

When we perceive an object, say a pot, dharmabhūtajñāna contacts the object and reveals it to the soul or self;
but when the dharmabhūta jñāna itself becomes the object of knowledge,
it is revealed to the self by a part of it.↩︎

3. त्रिविधान्य् अप्य् अचेतनानि
परान् प्रत्येव प्रकाशमानानि भवन्ति ।↩︎

4. The three classes of non-sentient things
are capable of being apprehended only by others, (and not by themselves).↩︎

5. The three classes of non-sentient things
are capable of being apprehended only by others, (and not by themselves).↩︎

6. त्रिविधाचेतनङ्गळुम् पररुक्के तोऩ्ऱक् कडवनवायिरुक्कुम्.↩︎

7. अचेतनत्वं नाम - ज्ञानाश्रयत्वाभावः ।↩︎

8. Non sentience means
being without the possession of knowledge.↩︎

9. Non sentience means being without the possession of knowledge.↩︎

10. अचेतनमावदु ज्ञानाश्रयमऩ्ऱिक्केयॊऴिगै.↩︎

11. परान् प्रत्येव प्रकाशमानत्वं नाम –
स्वप्रकाशं प्रति स्वस्य फलित्वाभावः ।↩︎

12. To be capable of being apprehended only by others
means that their apprehension is not to themselves
or for their own benefit.↩︎

13. To be capable of being apprehended only by others
means that their apprehension is not to themselves
or for their own benefit.↩︎

14. पिऱरुक्के तोऩ्ऱुगैयावदु तऩ् प्रकाशत्तुक्कुत् ताऩ् फलियऩ्ऱिक्केयॊऴिगै.↩︎

15. इदम् उभयं धर्मभूत-ज्ञानादीनाम् (→अद्रव्याणाम्) अपि तुल्यम् ।↩︎

16. These two
(viz. being without the possession of knowledge
and the apprehension not being for their own benefit)
are true also of attributive knowledge (dharmabhūta jñāna),
which is thus a non-sentient thing.↩︎

17. These two
(viz. being without the possession of knowledge
and the apprehension not being for their own benefit)
are true also of attributive knowledge (dharmabhūta jñāna),
which is thus a non-sentient thing.↩︎

18. इवैयिरण्डुम् धर्मभूतज्ञानादिगळुक्कुम् तुल्यम्.↩︎

प्रकृति-कालौ जडौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रि-विधाचेतनङ्गळ् ऎऩ्ऱ् ऎडुत्त् अवऱ्ऱिल्
प्रकृतियुम् कालमुम् जडङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. त्रिविधाचेतनत्वेनोपात्तेषु प्रकृति-कालौ जडौ ॥↩︎

2. Of the three classes of non-sentient things,
matter (Prakṛti) and time (Kala) are jaḍa
(i.e.) not luminous by themselves.↩︎

3. Of the three classes of non-sentient things,
matter (Prakṛti) and time (Kala) are jaḍa
(i.e.) not luminous by themselves.↩︎

4. त्रिविधाचेतनङ्गळॆऩ्ऱॆडुत्तवऱ्ऱिल् प्रकृतियुम् कालमुम् जडङ्गळ्.↩︎

शुद्ध-सत्त्वम् अजडम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शुद्ध-सत्त्वम् आऩ द्रव्यत्तैयुम्
जडम् ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जडत्वम् आवदु स्वयं-प्रकाशम् अऩ्ऱिक्केय् इरुक्कै.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवच्-छास्त्रादि(→तत्-प्रकाशितेतिहास-पुराणादि+उपनिषत्)-परामर्शम् पण्णिनवर्गळ्
ज्ञानात्मकत्वम् शास्त्र-सिद्धम् आगैयाले
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यत्तै स्वयं-प्रकाशम् ऎन्बर्गळ्.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वयं-प्रकाशम् आगिल्
संसारिगळुक्कु शास्त्र-वेद्यम् आग-वेण्डादे
ताऩे तोऩ्ऱ-वेण्डाव् ओव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वात्माक्कळ्-उडैयवुम् स्व-रूपमुम्, धर्म-भूत-ज्ञानमुम्
स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुक्क
स्व-न्रूपं तनक्के स्वयं-प्रकाशम् आय्
वेऱ् ऎल्लार्क्कुम् ज्ञानान्तर-वेद्यम् आनाऱ्‌ पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-भूत-ज्ञानम् स्वाश्रयत्तुक्के स्वयं-प्रकाशम् आय्
इतररुक्कु स्वयं-प्रकाशम् अल्लाद् आप् पोलवुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम्
नियत-विषयम् आग स्वयं-प्रकाशम् आनाल्
विरोधम् इल्लै.

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यो वेत्ति युगपत् सर्वं
प्रत्यक्षेण सदा स्वतः ।
तं प्रणम्य हरिं शास्त्रं
न्याय-तत्त्वं प्रचक्ष्महे ॥”
(न्यायतत्त्वम्)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-भूत-ज्ञानत्ताले सर्वत्तैयुम् साक्षाङ्करित्तुक्-कॊण्ड् इरुक्किऱ ईश्वरनुक्कु
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यम् स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुक्किऱ पडि ऎङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल् …

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ्-उडैय धर्म-भूत-ज्ञानम् दिव्यात्म-स्वरूपम् मुदलाग सर्वत्तैयुम् विषयी-करिया निऱ्‌क,
इद्-दिव्यात्म-स्वरूपम् स्वयं-प्रकाशम् आगिऱाप् पोलेय्
इदुवुम् स्वयं-प्रकाशम् आय् इरुक्कलाम्.

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(विश्वास-टिप्पनी41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि नित्यरुक्कुम् तुल्यम्.

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विषय-प्रकाश-कालत्तिले
धर्म-भूत-ज्ञानम् स्वाश्रयत्तुक्के स्वयं-प्रकाशम् आनाऱ्‌-पोले
मुक्तरुक्कु अव्व्-अवस्थैयिलेय् इदुवुम् स्वयं-प्रकाशम् आनाल्
विरोधम् इल्लै.

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-भूत-ज्ञानत्तिऩ्-उडैय स्वात्म-प्रकाशन-शक्तिय् आनदु
विषय-प्रकाशम् इल्लाद कालत्तिल्
कर्म-विशेषङ्गळाले प्रतिबद्धैय् आनाऱ्‌-पोले
शुद्ध-सत्त्वत्तिऩ् उडैय स्वात्म-प्रकाशन-शक्तियुम्
बद्ध-दशैयिल् प्रतिबद्धैय् आगैयाले
शुद्ध-सत्त्वम् बद्धर्क्कुप् प्रकाशिया-तॊऴिगिऱदु.

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

“धियः स्वयं-प्रकाशत्वं
मुक्तौ स्वाभाविकं यथा ।
बद्धे कदाचित् संरुद्धं
तथाऽत्राऽपि नियम्यते ॥”१४-अ॥

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम् (सं॰प॰)57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अळवु (प्रियत्वाप्रियत्वादि-)अवस्थान्तरापत्ति
विकारि-द्रव्यत्तुक्कु विरुद्धम् अऩ्ऱु.
(एवं शुद्ध-सत्त्वस्यापि बद्ध-दृष्ट्या ऽवस्थान्तरापत्तिर् न चित्रा।)

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाले प्रमाण-प्रतिपन्नार्थत्तुक्कु
युक्ति-विरोधञ् चॊल्ल वऴियिल्लै.

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ्-अऩ्ऱिक्के उपचारत्ताले निर्वहिक्कप् पार्क्किल्
आत्म-स्वरूपत्तिलुम् ज्ञानादि-शब्दङ्गळै उपचारत्ताले
अन्य-परङ्गळ् आक्कलाम्.(5)

(नीलमेघः (सं)66)

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वयं-प्रकाशत्तुक्कु रूप-रसादि-गुणङ्गळुम्
अवैय् अडिय् आग वन्द पृथिव्य्-आदि-विभागमुम्
परिणामादिगळुङ् कूडुम् ओव् ?

ऎऩ्गिऱ चोद्यमुम्
धर्म-भूत-ज्ञानत्तुक्कुम्, धर्मि-ज्ञानत्तुक्कुम् उण्डाऩ वैषम्यङ्गळै
प्रतिबन्धिय् आगक् कॊण्डु,
प्रमाण-बलत्ताले परिहृतम्.

(नीलमेघः (सं)70)

(English71)

(Español72)

(मूलम्73)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वयं-प्रकाशम् आऩ शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यत्तै
ज्ञातृत्वम् इल्लामैयाले
त्रि-विधाचेतनङ्गळ् ऎऩ्ऱु सेरक्क् ओत्तदु(=पाठनम्).

(नीलमेघः (सं)74)

(English75)

(Español76)

(मूलम्77)

शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यम् अपि जडम् इति केचिद् आहुः ।↩︎

There are some who hold that Śuddha-sattvam is also jaḍa.↩︎

There are some who hold that Śuddha-sattvam is also jaḍa.↩︎

शुद्धसत्त्वमाऩ द्रव्यत्तैयुम् जडम् ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्.↩︎

जडत्वं नाम- स्वयं-प्रकाशत्वाभावः ।↩︎

To be jaḍa is to be without self-luminosity.↩︎

To be jaḍa is to be without self-luminosity.↩︎

जडत्वमावदु स्वयं-प्रकाशमऩ्ऱिक्केयिरुक्कै.↩︎

भगवच्-छास्त्रादि-परामर्शिनस् तु
ज्ञानात्मकत्वस्य शास्त्र-सिद्धत्वात्
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यं स्वयं-प्रकाशम् इत्य् आहुः ।↩︎

Those who have studied such treatises as pañcarātra or the Lord's Śāstra
would say that Śuddhasattvam is luminous by itself,
as it is declared to be so in that śāstra.↩︎

Those who have studied such treatises as pañcarātra or the Lord's Śāstra
would say that Śuddhasattvam is luminous by itself,
as it is declared to be so in that śāstra.↩︎

भगवच्छास्त्रादिपरामर्शम् पण्णिनवर्गळ् ज्ञानात्मकत्वम् शास्त्रसिद्धमागैयाले शुद्धसत्त्वद्रव्यत्तै स्वयंप्रकाशमॆन्बर्गळ्.↩︎

इत्थं स्वयंप्रकाशत्वे,
संसारिणां शास्त्र-वेद्यत्वम् अन्तरैव
स्वयं कुतो न प्रकाशत

इति चेत् —↩︎

It may be asked why, if it is luminous by itself,
it is not directly perceived by beings in the state of saṁsāra,
without having to be known through śāstra only.↩︎

It may be asked why, if it is luminous by itself,
it is not directly perceived by beings in the state of saṁsāra,
without having to be known through śāstra only.↩︎

इप्पडि स्वयंप्रकाशमागिल् संसारिगळुक्कु शास्त्रवेद्यमागवेण्डादे ताने तोऩ्ऱवेण्डावोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

सर्वात्मनां स्व-रूपस्य धर्म-भृत-ज्ञानस्य च स्वयं-प्रकाशत्वे ऽपि
स्वरूपं स्वस्यैव स्वयं-प्रकाशं सत्
परेषां ज्ञानान्तर-वेद्यं यथा भवति,↩︎

The answer is as follows:-
The soul whose essential nature (svarūpa) is knowledge and its attributive knowledge
are both laminous by themselves
and yet the former is luminous to itself
and not to other souls,
who have to know it with the help of their own attributive knowledge.↩︎

The answer is as follows:-
The soul whose essential nature (svarūpa) is knowledge and its attributive knowledge
are both laminous by themselves
and yet the former is luminous to itself
and not to other souls,
who have to know it with the help of their own attributive knowledge.↩︎

सर्वात्माक्कळुडैयवुम् स्वरूपमुम् धर्मभूतज्ञानमुम् स्वयंप्रकाशमायिरुक्क स्वरूपन्दनक्के स्वयंप्रकाशमाय् वेऱॆल्लार्क्कुम् ज्ञानान्तरवेद्यमानाऱ्‌पोलवुम्,↩︎

धर्म-भूत-ज्ञानं स्वाश्रयस्यैव स्वयंप्रकाशं सत्
इतरेषां स्वयंप्रकाशं यथा न भवति,↩︎

Attributive knowledge, though luminous to its substrate, namely the soul,
is not luminous to others.↩︎

Attributive knowledge, though luminous to its substrate, namely the soul,
is not luminous to others.↩︎

धर्मभूतज्ञानम् स्वाश्रयत्तुक्के स्वयंप्रकाशमाय् इतररुक्कु स्वयंप्रकाशमल्लादाप्पोलवुम्↩︎

तथाऽस्यापि नियत-विषय-स्वयं-प्रकाशत्वे न विरोधः ।↩︎

In the same way, the Śuddha sattvam may be luminous by itself only to Iśvara, the muktas and the nityas and not to others.
There is nothing unreasonable in this view.↩︎

In the same way, the Śuddha sattvam may be luminous by itself only to Iśvara, the muktas and the nityas and not to others.
There is nothing unreasonable in this view.↩︎

इदुवुम् नियतविषयमाग स्वयंप्रकाशमानाल् विरोधमिल्लै.↩︎

"यो वेति युगपत् सर्वं प्रत्यक्षेण सदा स्वतः ।
तं प्रणम्य हरिं शास्त्र न्यायतत्त्वं प्रचक्ष्महे ॥"

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

It has been said in the following śloka :

“We 30 bow to Hari and proceed to expound the śastra called Nyāya-Tattva :-
to Hari who sees, directly by perception and of His own accord, all things simultaneously."↩︎

It has been said in the following śloka :

“We 31 bow to Hari and proceed to expound the śastra called Nyāya-Tattva :-
to Hari who sees, directly by perception and of His own accord, all things simultaneously."↩︎

“यो वेत्ति युगपत्सर्वं प्रत्यक्षेण सदा स्वतः । तं प्रणम्य हरिं शास्त्रं न्यायतत्त्वं प्रचक्ष्महे ॥” (न्यायतत्त्वम्)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये↩︎

धर्म-भूत-ज्ञानेन सर्वं साक्षात्-कुर्वन्तम् ईश्वरं प्रति
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यस्य स्वयं-प्रकाशता कथम्

इति चेत्↩︎

It may be asked
how, to Iśvara who sees all things with His attributive knowledge,
Śuddha-sattvam could be34 luminous by itself,
when it is illuminated by the attributive knowledge of Iśvara.↩︎

It may be asked
how, to Iśvara who sees all things with His attributive knowledge,
Śuddha-sattvam could be35 luminous by itself,
when it is illuminated by the attributive knowledge of Iśvara.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये धर्मभूतज्ञानत्ताले सर्वत्तैयुम् साक्षाङ्करित्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ ईश्वरनुक्कु शुद्धसत्त्वद्रव्यम् स्वयंप्रकाशमायिरुक्किऱबडि ऎङ्ङनेयॆऩ्ऩिल्↩︎

एतदीये धर्म-भूत-ज्ञाने दिव्यात्म--स्व-रूप--प्रभृतिकं सर्वं विषयी-कुर्वाणे सत्य् अपि
इदं दिव्यात्म-स्व-रूपं यथा स्वयं-प्रकाशं भवति,
तथेदम् अपि स्वयं-प्रकाशं भवितुम् अर्हति ।↩︎

The answer is as follows -
Iśvara's attributive knowledge apprehends all things including His own divine svarūpa
and yet do we not hold that His divine form is luminous by itself?
So also it is possible that Śuddhasattvam is self-luminous,
though it is apprehended also by the attributive knowledge of Iśvara.↩︎

The answer is as follows -
Iśvara's attributive knowledge apprehends all things including His own divine svarūpa
and yet do we not hold that His divine form is luminous by itself?
So also it is possible that Śuddhasattvam is self-luminous,
though it is apprehended also by the attributive knowledge of Iśvara.↩︎

इवनुडैय धर्मभूतज्ञानम् दिव्यात्म-स्वरूपम् मुदलाग सर्वत्तैयुम् विषयीकरिया निऱ्‌क,
इद्दिव्यात्मस्वरूपम् स्वयं-प्रकाशमागिऱाप्पोलेयिदुवुम् स्वयंप्रकाशमायिरुक्कलाम्.↩︎

अस्मिन् पक्षे
स्वयम्-प्रकाशत्वं निष्प्रयोजकम् एव -
स्वयम्-प्रकाशत्वम् अन्तरापि नित्यमुक्तादिभिर् अधिकारिभिस् तत्-तज्-वस्तु-ज्ञान-लाभतः।
यदि प्रकाशत्वम् अव्यवहित-वाग्-आदि-प्रवृत्ति-हेतुत्वम्,
तर्हि, शुद्ध-सत्त्व-गतोऽयम् प्रकाशः कस्य नाम प्रवृत्तेर् हेतुर् इति वक्तुं शक्यः (तद्-अन्तरैव धर्म-भूत-ज्ञानेन प्रवृत्तेस् सिद्धत्वात् )?

वरम् शुद्ध-सत्त्वं सर्वेषाम् अबद्धानां धर्मभूतज्ञानस्याङ्गं मन्यताम् -
अ-बद्धात्मनो धर्म-भूत-ज्ञानम् = लीलाविभूतिविषयकं धर्मभूतज्ञानम् + शुद्ध-सत्त्वम् + व्यक्ति-गतानुमानादि ।↩︎

अयं प्रकारो नित्यविषयेऽपि तुल्ययः ।↩︎

This is true also of nityas.↩︎

This is true also of nityas.↩︎

इप्पडि नित्यरुक्कुम् तुल्यम्.↩︎

विषय-प्रकाशन-काले एव
धर्म-भूतज्ञानं स्वाश्रयं प्रव्येव यथा स्वयंप्रकाशं भवति,
तथा मुक्तान् प्रति तस्याम् अवस्थायाम्
अस्यापि स्वयं-प्रकाशत्वे
न विरोधः ।↩︎

When lighting up an object (like a pot),
attributive knowledge, it has already been said,
is luminous by itself only to its sub-strate, namely, the self or soul.
In the same way
Śuddha-sattvam may be luminous by itself
to those that have attained release in their new state.
There is nothing inconceivable in this.↩︎

When lighting up an object (like a pot),
attributive knowledge, it has already been said,
is luminous by itself only to its sub-strate, namely, the self or soul.
In the same way
Śuddha-sattvam may be luminous by itself
to those that have attained release in their new state.
There is nothing inconceivable in this.↩︎

विषयप्रकाशकालत्तिले धर्मभूतज्ञानम् स्वाश्रयत्तुक्के स्वयंप्रकाशमानाऱ्‌पोले मुक्तरुक्कु अव्ववस्थैयिलेयिदुवुम् स्वयंप्रकाशमानाल् विरोधमिल्लै.↩︎

धर्म-भूत-ज्ञानस्य स्वात्म-प्रकाशन-शक्तिर्
विषय-प्रकाशाभाव-काले
कर्म-विशेषैर् यथा प्रतिबद्धा भवति,
तथा शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यस्यापि स्वात्म-प्रकाशन-शक्तिर् अपि बद्ध-दशायां प्रतिबद्धेति
शुद्ध-सत्त्वं बद्धान् प्रति न प्रकाशते ।↩︎

The luminosity of attributive knowledge is obstructed at the time
when it is not lighting up external objects (like pots ), by past karma of certain kinds.
So also the luminosity of Śuddhasattva
may meet with obstruction in the state of bondage
and may not, therefore, be apprehended by those in saṁsāra.↩︎

The luminosity of attributive knowledge is obstructed at the time
when it is not lighting up external objects (like pots ), by past karma of certain kinds.
So also the luminosity of Śuddhasattva
may meet with obstruction in the state of bondage
and may not, therefore, be apprehended by those in saṁsāra.↩︎

धर्मभूतज्ञानत्तिनुडैय स्वात्मप्रकाशनशक्तियानदु विषयप्रकाशमिल्लाद कालत्तिल् कर्मविशेषङ्गळाले प्रतिबद्धैयानाऱ्‌पोले शुद्धसत्त्वत्तिनुडैय स्वात्मप्रकाशनशक्तियुम् बद्धदशैयिल् प्रतिबद्धैयागैयाले शुद्धसत्त्वम् बद्धर्क्कुप् प्रकाशियातॊऴिगिऱदु.↩︎

“धियः स्वयं-प्रकाशत्वं
मुक्तौ स्वाभाविकं यथा ।
बद्धे कदाचित् संरुद्धं
तथाऽत्राऽपि नियम्यते ॥”१४-अ॥

↩︎

The luminosity of (attributive) knowledge is natural to it (svabhavika), after release from saṁsāra,
but is obstructed some times during bondage.
So also in this case, (there may be obstruction during saṁsāra and luminousness after release).↩︎

The luminosity of (attributive) knowledge is natural to it (svabhavika), after release from saṁsāra,
but is obstructed some times during bondage.
So also in this case, (there may be obstruction during saṁsāra and luminousness after release).↩︎

“धियः स्वयंप्रकाशत्वं मुक्तौ स्वाभाविकं यथा ।
बद्धे कदाचित्संरुद्धं तथाऽत्राऽपि नियम्यते ॥”१४-अ॥↩︎

इयती अवस्थान्तरापत्तिर्
विकारि-द्रव्यस्य न विरुध्यते ।↩︎

Substances which are subject to modification (vikarī) are sometimes agreeable and sometimes disagreeable to the same individual and to different individuals.
(Similarly Śuddha-sattvam may be luminous to God, the eternally free souls and those souls that have attained release from bondage,
while being non-luminous to those in bondage.)
There is no contradiction in this.↩︎

Substances which are subject to modification (vikarī) are sometimes agreeable and sometimes disagreeable to the same individual and to different individuals.
(Similarly Śuddha-sattvam may be luminous to God, the eternally free souls and those souls that have attained release from bondage,
while being non-luminous to those in bondage.)
There is no contradiction in this.↩︎

इव्वळवु अवस्थान्तरापत्ति विकारि-द्रव्यत्तुक्कु विरुद्धमऩ्ऱु.↩︎

अतः प्रमाण-प्रतिपन्नार्थस्य
युक्तिविरोधो वक्तुम् अशक्यः ।↩︎

(Thus,) In matters (this matter) ascertained by the authority of the Scriptures,
it is no use pointing (not possible to point out) out inconsistency based on analogy.↩︎

(Thus,) In matters (this matter) ascertained by the authority of the Scriptures,
it is no use pointing (not possible to point out) out inconsistency based on analogy.↩︎

आगैयाले प्रमाणप्रतिपन्नार्थत्तुक्कु युक्तिविरोधञ् चॊल्ल वऴियिल्लै.↩︎

एवम् अनङ्गीकृत्योपचारेण निर्वाहे चिन्त्यमाने,
आत्म--स्व-रूप--विषये ऽपि
ज्ञानादि-शब्दानाम् उपचारेण +अन्यपर्य-करणम् आपद्येत ।↩︎

If, without accepting this principle,
we were to say that Śuddhasattvam is said to be luminous
not in reality, but by courtesy, as it were, or figuratively (upacāra),
it might become possible to argue that knowledge, bliss etc. are also true of the self or soul
only figuratively and not in truth.↩︎

If, without accepting this principle,
we were to say that Śuddhasattvam is said to be luminous
not in reality, but by courtesy, as it were, or figuratively (upacāra),
it might become possible to argue that knowledge, bliss etc. are also true of the self or soul
only figuratively and not in truth.↩︎

इङ्ङनऩ्ऱिक्के उपचारत्ताले निर्वहिक्कप् पार्क्किल् आत्मस्वरूपत्तिलुम् ज्ञानादिशब्दङ्गळै उपचारत्ताले अन्यपरङ्गळाक्कलाम्.↩︎

स्वयं-प्रकाशस्य रूप-रसादि-गुणाः, तन्-निबन्धनः पृथिव्य्-आदि-विभागः, परिणामादयश् च कथं घटन्त

इति चोद्यम् अपि,
धर्म-भूत-ज्ञान--धर्मि-ज्ञानयोर् विद्यमानं वैषम्यं प्रतिबन्धी-कृत्य
प्रमाण-बलेन परिहृतम् ।↩︎

It may be asked :-

" How could there be, in a luminous object (viz. śuddhasattvam),
qualities like form and taste
and classifications like earth and water and also modifications.
Self luminous things like the soul and attributive knowledge do not, in general,
have shape, taste, smell and the like)"?

The answer is as follows:-
(All self-luminous objects are not alike
but have differences peculiar to each);
for example, knowledge or self which is the substrate (i.e. the soul) and attributive knowledge,
though both are luminous,
are different from each other in other respects.

Knowledge, which is the substrate, has subjectivity,
while attributive knowledge is objective, and apprehends objects.
So this objection can be given a counter-check (pratibandhi)
and cannot hold good in a matter where the authority of the śāstra must be accepted.↩︎

It may be asked :-

" How could there be, in a luminous object (viz. śuddhasattvam),
qualities like form and taste
and classifications like earth and water and also modifications.
Self luminous things like the soul and attributive knowledge do not, in general,
have shape, taste, smell and the like)"?

The answer is as follows:-
(All self-luminous objects are not alike
but have differences peculiar to each);
for example, knowledge or self which is the substrate (i.e. the soul) and attributive knowledge,
though both are luminous,
are different from each other in other respects.

Knowledge, which is the substrate, has subjectivity,
while attributive knowledge is objective, and apprehends objects.
So this objection can be given a counter-check (pratibandhi)
and cannot hold good in a matter where the authority of the śāstra must be accepted.↩︎

स्वयंप्रकाशत्तुक्कु रूपरसादिगुणङ्गळुमवैयडियाग वन्द पृथिव्यादिविभागमुम् परिणामादिगळुङ् गूडुमोव् ऎऩ्गिऱ चोद्यमुम् धर्मभूतज्ञानत्तुक्कुम् धर्मिज्ञानत्तुक्कुमुण्डाऩ वैषम्यङ्गळै प्रतिबन्धियागक् कॊण्डु, प्रमाणबलत्ताले परिहृतम्.↩︎

इत्थं स्वयं-प्रकाशस्य शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यस्य ज्ञातृत्वाभावात्
त्रि-विधाचेतनेति क्रोडी-कारः ॥↩︎

Śuddhasattvam, which is luminous,
is included among the three classes of non-sentient things,
because it has not the quality of sentience or being the knower.↩︎

Śuddhasattvam, which is luminous,
is included among the three classes of non-sentient things,
because it has not the quality of sentience or being the knower.↩︎

इप्पडि स्वयंप्रकाशमाऩ शुद्धसत्त्वद्रव्यत्तै ज्ञातृत्वमिल्लामैयाले त्रिविधाचेतनङ्गळॆऩ्ऱु सेरक्कोत्तदु.↩︎

प्रवृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अचेतनङ्गळ् मूऩ्ऱुक्कुम् प्रवृत्तिय् आवदु
ईश्वर-सङ्कल्पानुरूपङ्गळ् आऩ
विचित्र-परिणामादिगळ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. (एषां त्रिविधाचेतनानां प्रवृत्तिर् नाम
ईश्वरसङ्कल्पानुरूपाणि विचित्र-परिणामादीनि।)↩︎

2. The activities (pravṛtti) of these three kinds of non-sentient things
are of the nature of varied modifications (pariṇāma) in accordance with the will of Iśvara.↩︎

3. The activities (pravṛtti) of these three kinds of non-sentient things
are of the nature of varied modifications (pariṇāma) in accordance with the will of Iśvara.↩︎

4. इव्वचेतनङ्गळ् मूऩ्ऱुक्कुम् प्रवृत्तियावदु ईश्वरसङ्कल्पानुरूपङ्गळाऩ विचित्रपरिणामादिगळ्.↩︎

१८ प्रकृतिः

स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् त्रि-गुण-द्रव्यत्तुक्कु
स्व-रूप-भेदम् गुण-त्रयाश्रयत्वम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. एषु त्रि-गुण-द्रव्यस्य स्व-रूप-भेदो गुण-त्रयाश्रयत्वम् ।↩︎

2. Among these, prakṛti or matter is, in its essential nature,
possessed of three qualities or attributes.↩︎

3. Among these, prakṛti or matter is, in its essential nature,
possessed of three qualities or attributes.↩︎

4. इवऱ्ऱिल् त्रिगुणद्रव्यत्तुक्कु स्वरूपभेदम् गुणत्रयाश्रयत्वम्.↩︎

२४ तत्त्वानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

सतत-परिणाम-शीलम् आऩ इद्-द्रव्यत्तुक्कु
सत्त्व-रजस्-तमस्सुक्कळ् अन्योऽन्यम् समम् आऩ पोदु
महा-प्रळयम्,
विषमम् आऩ-पोदु सृष्टिस्थितिगळ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुण-वैषम्यम् उळ्ळ प्रदेशत्तिले महद्-आदि-विकारङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)5)

(मूलम्6)

(English7)

(Español8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् विकृतम् अल्लाद प्रदेशत्तैयुम्
विकृतम् आऩ प्रदेशत्तैय् उङ् कूड
प्रकृति-महद्-अहङ्कार--तन्-मात्र--भूतेन्द्रियङ्गळ्(→३+५+५+१०) ऎऩ्ऱु
(पुरुषम् अपि संयोज्य) इरु-बत्तु-नालु तत्त्वङ्गळ् आग
शास्त्रङ्गळ् वगुत्तुच्(=विभज्य) चॊल्लुम्.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिल विवक्षा-विशेषङ्गळाले
योर् ऒरु विधङ्गळिले
तत्त्वङ्गळैय् एऱव् उञ् शुरुङ्गव् उञ् चॊल्ला निऱ्‌कुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

सतत-परिणाम-शीलस्यास्य द्रव्यस्य
सत्त्व-रजस्-तमसाम् अन्योन्यं साम्यापत्तौ महाप्रलयः;
वैषम्यावस्थायां सृष्टि-स्थिती ।↩︎

Prakṛti or matter is constantly subject to modification.
When its three qualities sattvam, rajas and tamas are evenly balanced,
there is dissolution or termination of the world (mahapralayam)
and when these qualities are uneven in proportions, (there is creation and sustenance of the world.)↩︎

Prakṛti or matter is constantly subject to modification.
When its three qualities sattvam, rajas and tamas are evenly balanced,
there is dissolution or termination of the world (mahapralayam)
and when these qualities are uneven in proportions, (there is creation and sustenance of the world.)↩︎

सततपरिणामशीलमाऩ इद्द्रव्यत्तुक्कु सत्त्वरजस्तमस्सुक्कळ् अन्योन्यम् सममाऩ-पोदु महाप्रळयम् विषममाऩ-पोदु सृष्टिस्थितिगळ्.↩︎

गुण-वैषम्यवति प्रदेशे महदादयो विकाराः ।↩︎

गुणवैषम्यमुळ्ळ प्रदेशत्तिले महदादिविकारङ्गळ्.↩︎

(when these qualities are uneven in proportions,) prakṛti undergoes modifications into mahat and the like.↩︎

(when these qualities are uneven in proportions,) prakṛti undergoes modifications into mahat and the like.↩︎

अत्राविकृतं प्रदेशं (प्रकृति-साधारणम्), विकृतं प्रदेश च
प्रकृति-महद्-अहंकार--तन्-मात्र-भूतेन्द्रियाणीति(→३+५+५+१०) (पुरुषम् अपि संयोज्य) चतुर्विंशतितत्त्वात्मना शास्त्राणि विभज्य प्रतिपादयन्ति ।↩︎

The region of matter which is not modified
and the region which has become modified
have been classified by the Śāstras into twenty-four tatvās or reals -
prakṛti, mahut, ahankāra, tanmātras (five), the elements (bhūtas) (five) and the senses (eleven) - the senses of knowledge (five), the senses of action (five) and the mind (manas).↩︎

The region of matter which is not modified
and the region which has become modified
have been classified by the Śāstras into twenty-four tatvās or reals -
prakṛti, mahut, ahankāra, tanmātras (five), the elements (bhūtas) (five) and the senses (eleven) - the senses of knowledge (five), the senses of action (five) and the mind (manas).↩︎

इदिल् विकृतमल्लाद प्रदेशत्तैयुम् विकृतमाऩ प्रदेशत्तैयुङ्गूड प्रकृतिमहदहङ्कारतन्मात्रभूतेन्द्रियङ्गळॆऩ्ऱु इरुबत्तु नालु तत्त्वङ्गळाग शास्त्रङ्गळ् वगुत्तुच् चॊल्लुम्.↩︎

कैश्चिद् विवक्षा-विशेषैः
क्वचित् स्थलेषु तत्त्वानि
अधिकतया न्यूनतया च प्रतिपाद्यन्ते ।↩︎

Sometimes they are spoken of as more than twenty-four or less than twenty-four
in accordance with the terms or basis of classification.↩︎

Sometimes they are spoken of as more than twenty-four or less than twenty-four
in accordance with the terms or basis of classification.↩︎

सिल विवक्षाविशेषङ्गळाले योरॊरु विधङ्गळिले तत्त्वङ्गळै येऱवुञ्जुरुङ्गवुञ् चॊल्ला निऱ्‌कुम्.↩︎

तत्त्व-देवतादि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्-तत्त्वङ्गळिल् अवान्तर-वगुप्पुगळुम्
अवऱ्ऱिल् अभिमानि-देवतैगळुम्
अव्व्-ओव् उपासनाधिकारिगळुक्क् अऱिय-वेणुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्मावुक्क् अवऱ्ऱिऱ्-‌काट्टिल् व्यावृत्तिय् अऱिगै
इङ्गु नमक्कु प्रधानम्. (5)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लाम् सर्वेश्वरनुक्कु
अस्त्र-भूषणादि-रूपङ्गळ् आय् निऱ्‌कुम् निलैयै

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

पुरुडऩ्(=पुरुषः) मणि-वरम् आगप् पॊऩ्ऱा(=अनश्यत्) मूलप्-
पिरगिरुदि(=प्रकृति) मऱुव्(=[श्रीवत्स-]चिह्नम्) आग, माऩ्(=महान्) +तण्ड्(=गदा) आगत्,
तॆरुण्(=ज्ञम्)-मरुळ्(=अज्ञनम्) वाळ्+(=खड्गम्)-मऱैव्(=आवरणम्) आगव्, आङ्गारङ्गळ्(=अहङ्कारौ सात्त्विक-त्तामसिकौ)
शार्ङ्गञ् शङ्खम् आग, मनऩ् दिगिरिय्(=चक्रम्) आग
इरुडीगङ्गळ्(=हृषीकानि) ईर्-ऐन्द्(=२*५) उञ् शरङ्गळ् आगव्
इरु(=२)-भूत(-तन्मात्र)-मालै वऩ-मालैय् आग,
गरुडऩ्-उरुव्(=रूप)-आ मऱैयिऩ्(=वेदानाम्) पॊरुळ् आङ् कण्णऩ्
करि-गिरि-मे(ल्) निऩ्ऱ् अनैत्तुङ्(=सर्वं) काक्क्-इऩ्ऱाऩे. (12)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम् (त॰प॰)16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले अऱिगैयुचितम्.

(नीलमेघः (सं)17)

(मूलम्18)

एषु तत्त्वेषु अवान्तरविभागाः,
तद्-अभिमानि-देवताश् च
तत्-तद्-उपासनाधिकारिभिर् वेदितव्याः ।↩︎

The subdivisions of each of these classes of tattvas or reals,
and the deities (abhimāni devatās ) presiding over or representing each of them
should be understood by those who are qualified for their respective meditation.↩︎

The subdivisions of each of these classes of tattvas or reals,
and the deities (abhimāni devatās ) presiding over or representing each of them
should be understood by those who are qualified for their respective meditation.↩︎

इत्तत्त्वङ्गळिल् अवान्तरवगुप्पुगळुमवऱ्ऱिल् अभिमानिदेवतैगळुमव् वोवुपासनाधिकारिगळुक्कऱियवेणुम्.↩︎

आत्मनस्तेभ्यो व्यावृत्ति ज्ञानमत्रास्माकं प्रधानम् ।↩︎

What we are primarily concerned with here is their being different from the atmā or self.↩︎

What we are primarily concerned with here is their being different from the atmā or self.↩︎

आत्मावुक्कवऱ्ऱिऱ्‌काट्टिल् व्यावृत्तियऱिगै इङ्गु नमक्कु प्रधानम्.↩︎

एषां सर्वेषां सर्वेश्वरे ऽस्त्र-भूषणादि-रूपेणावस्थितेः प्रकारः -↩︎

These may all be understood as weapons and ornaments of the Supreme Being, in the following way↩︎

These may all be understood as weapons and ornaments of the Supreme Being, in the following way↩︎

इवैयॆल्लाम् सर्वेश्वरनुक्कु अस्त्रभूषणादिरूपङ्गळाय् निऱ्‌कुम् निलैयै↩︎

1 (गाथा) पुरुषं मणिवरतया,
अविनश्यन्तीं मूलप्रकृतिं (श्रीवत्स-) लक्ष्मतया,
महान्तं गदात्वेन, ज्ञानम् अज्ञानञ्च खड्गतया कोशतया,
(सात्त्विक-तामस-)अहंकारौ शार्ङ्ग-शङ्खतया,
मनः चक्रतया,
(ज्ञान-कर्म-)हृषीक-पञ्चके द्वे शरतया,
द्वे भूत-माले वनमालात्वेन ( धारयन् )
गरुड-शरीर-भूतानां वेदानाम् अर्थ-भूतः कृष्णः
करि-गिरेर् उपरि स्थित्वा
सर्वं रक्षति –

(पुरुषो मणिवरोऽस्य भवति,
प्रकृतिः श्रीवत्सो भवतीत्य् एवं
गरुडतनुभूत-वेद-प्रतिपाद्य-भूतः कृष्ण
इति वाऽनुवदितव्यम् । )↩︎

The self or soul is the invaluable gem, (koustubha);
prakṛti or matter is the mole on the Lord's body (Śrīvatsa);
the tattva or real called mahat is His club;
knowledge and ignorance (jñāna and ajñāna) are His sword and its sheath;
the ahankāras are His bow and conch (tamasa ahankāra is the bow (sārnga ) and sātvika ahankāra the conch);
the mind is His discus (chakra);
the ten senses are arrows;
the tanmātras and the bhūtas (the elements) form His vanamālā (vaijayanti) or garland of wild flowers;
Garuḍa is the Veda
and Śrī kṛṣṇa (Kannan) the object of description in the Veda,
is endowed with these and protects all from the top of Hastigiri.↩︎

The self or soul is the invaluable gem, (koustubha);
prakṛti or matter is the mole on the Lord's body (Śrīvatsa);
the tattva or real called mahat is His club;
knowledge and ignorance (jñāna and ajñāna) are His sword and its sheath;
the ahankāras are His bow and conch (tamasa ahankāra is the bow (sārnga ) and sātvika ahankāra the conch);
the mind is His discus (chakra);
the ten senses are arrows;
the tanmātras and the bhūtas (the elements) form His vanamālā (vaijayanti) or garland of wild flowers;
Garuḍa is the Veda
and Śrī kṛṣṇa (Kannan) the object of description in the Veda,
is endowed with these and protects all from the top of Hastigiri.↩︎

पुरुडऩ् मणिवरमागप् पॊऩ्ऱामूलप्
पिरगिरुदि मऱुवाग माऩ् ऱण्डागत्
तॆरुण्मरुळ् वाण्मऱैवाग वाङ्गारङ्गळ्
शार्ङ्गञ् जङ्गाग मनऩ् दिगिरियाग
इरुडीगङ्गळीरैन्दुञ् शरङ्गळाग
विरुबूदमालै वनमालैयाग
करुडनुरुवा मऱैयिऩ् पॊरुळाङ् गण्णऩ्
करिगिरिमेनिऩ्ऱनैत्तुङ् गाक्किऩ्ऱाने. (12)↩︎

इत्येवंविवेकेन ज्ञातुं युज्यते ।↩︎

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले अऱिगैयुचितम्.↩︎

तत्त्व-स्वरूप-स्थिती

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरु-बत्ति-नालु तत्त्वङ्गळुक्कुम् अन्योन्यं स्व-रूप-भेदम्
अव्व्-ओ लक्षणङ्गळाले सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् कार्यम् आऩ इरु-बत्ति-मूऩ्ऱु तत्त्वङ्गळुक्कुम्
इवऱ्ऱाल् आरब्धङ्गळ् आऩ् अवऱ्ऱुक्कुम्
स्थितियिल् वरुम् एऱ्ऱश् शुरुक्कङ्गळ्
पुराणङ्गळिले प्रसिद्धम् आनप् पडिये
कण्डु कॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. चतुर्विंशतेस्तत्त्वानामन्योन्यं स्वरूपभेदस्त तल्लक्षणैः सिद्धः ।↩︎

2. The distinctive features of each of these twenty-four reals
may be seen in their respective definitions.↩︎

3. The distinctive features of each of these twenty-four reals
may be seen in their respective definitions.↩︎

4. इरुबत्ति नालु तत्त्वङ्गळुक्कुमन्योन्यं स्वरूपभेदमव्वो लक्षणङ्गळाले सिद्धम्.↩︎

5. तेषु कार्यभूतानां त्रयो-विंशतेस् तत्त्वानां
एतद्-आरब्धानां च
स्थिताव् उपनमन्त्यौ आधिक्य-न्यूनते
पुराण-प्रसिद्ध-रीत्या द्रष्टव्ये ।↩︎

6. Of these the twenty three reals
which are effects and modifications of prakṛti
and also their effects and modifications
differ from one another in their nature
and these differences may be understood from a study of the purānas.↩︎

7. Of these the twenty three reals
which are effects and modifications of prakṛti
and also their effects and modifications
differ from one another in their nature
and these differences may be understood from a study of the purānas.↩︎

8. इवऱ्ऱिल् कार्यमाऩ इरुबत्तिमूऩ्ऱु तत्त्वङ्गळुक्कु मिवऱ्ऱा लारब्धङ्गळानवऱ्ऱुक्कुम् स्थितियिल् वरुमेऱ्ऱच्चुरुक्कङ्गळ् पुराणङ्गळिले प्रसिद्धमानप्पडिये कण्डु कॊळ्वदु.↩︎

मूल-प्रकृतेर् आनन्त्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स्व-सत्ताभासकं सत्त्वं
गुण-सत्त्वाद् (→प्रकृताव् अन्तर्-भूताद्) विलक्षणं” (पाञ्चरात्रम्)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तमसः परमो धाता” (रामा-यु 114-15)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अप्राकृतं सुरैर्वन्द्यम्” (जितन्ते स्तो 2-21.)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळाले
तमस्सुक्कु मेलाऩ देश-विशेषम् सिद्धिक्कैयाले

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अनन्तस्य न (प्रकृतेस्) तस्यान्तस्
संख्यानं वाऽपि विद्यते ।
तद्-अनन्तम् अ-संख्यात-
प्रमाणञ् चापि वै यतः” (वि-पु. 2-7-25, 26.)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळ् नित्य-विभूतियाल् अवच्छिन्नम् अल्लाद प्रदेशत्ताले
मूल-प्रकृतिक्कु आनन्त्यञ् चॊल्लुगिऩ्ऱऩ.

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

“स्व-सत्ताभासकं सत्त्वं
गुण-सत्त्वाद् (→प्रकृताव् अन्तर्-भूताद्) विलक्षणं” (पाञ्चरात्रम्)↩︎

"Satvam or Śuddhasattvam illumines its own existence;
it is different from the quality called sattvam"
Pāñcarātram↩︎

"Satvam or Śuddhasattvam illumines its own existence;
it is different from the quality called sattvam"
Pāñcarātram↩︎

“स्वसत्ताभासकं सत्त्वं गुणसत्त्वाद्विलक्षणं” (पाञ्चरात्रम्)↩︎

“तमसः परमो धाता” (रामा-यु 114-15)↩︎

The creator6 is beyond tamas;

↩︎

The creator7 is beyond tamas;

↩︎

“तमसः परमो धाता” (रामा-यु 114-15)↩︎

“अप्राकृतं सुरैर्वन्द्यम्” (जितन्ते स्तो 2-21.)↩︎

"It is different from10 prakṛti
and is revered by the gods".↩︎

"It is different from11 prakṛti
and is revered by the gods".↩︎

“अप्राकृतं सुरैर्वन्द्यम्” (जितन्ते स्तो 2-21.)↩︎

इत्यादिभिस् तमस उपरिष्टाद् देशविशेषस्य सिद्धेः↩︎

These and other passages declare the existence of a region (of śuddha sattvam) beyond tamas.↩︎

These and other passages declare the existence of a region (of śuddha sattvam) beyond tamas.↩︎

इत्यादिगळाले तमस्सुक्कु मेलाऩ देशविशेषम् सिद्धिक्कैयाले↩︎

“अनन्तस्य न (प्रकृतेस्) तस्यान्तस्
संख्यानं वाऽपि विद्यते ।
तद्-अनन्तम् अ-संख्यात-
प्रमाणञ् चापि वै यतः” (वि-पु. 2-7-25, 26.)

↩︎

"It (Prakṛti) is eternal and has no limits and is beyond all measure.
It is endless and incapable of being measured”↩︎

"It (Prakṛti) is eternal and has no limits and is beyond all measure.
It is endless and incapable of being measured”↩︎

“अनन्तस्य न तस्यान्तस्संख्यानं वाऽपि विद्यते ।
तदनन्तमसंख्यातप्रमाणञ्चापि वै यतः” (वि-पु. 2-7-25, 26.)↩︎

इत्य्-आदीनि नित्य-विभूत्य्-अनवच्छिन्न-प्रदेशम् आदाय
मूल-प्रकृतेर् आनन्त्यं प्रतिपादयन्ति ।↩︎

Therefore the passages which say22 (this)
should be understood as stating that
moola prakṛti or matter is endless or infinite
except for the region covered by the nitya vibhūti (the region of eternal glory).↩︎

Therefore the passages which say23 (this)
should be understood as stating that
moola prakṛti or matter is endless or infinite
except for the region covered by the nitya vibhūti (the region of eternal glory).↩︎

इत्यादिगळ् नित्यविभूतियालवच्छिन्नमल्लाद प्रदेशत्ताले मूलप्रकृतिक्कु आनन्त्यञ् चॊल्लुगिऩ्ऱऩ.↩︎

प्रवृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रि-गुण-द्रव्यत्तुक्कु प्रवृत्ति-भेदम्
बद्ध-चेतनर्-उडैय भोगापवर्गङ्गळुक्कुम्
ईश्वरऩ्-उडैय लीला-रसत्तुक्कुम् आग
समम् आगवुम्, विषमम् आगवुम्
परिणाम-सन्ततियैय् उडैत्त् आय्,
देहेन्द्रियादि-रूपत्तालेय्
अव्व्-ओ व्यापारङ्गळैयुम् पण्णुगै.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु रजस्-तमस्सुक्कळैय् इट्टु
बद्धरुक्कु तत्त्वङ्गळिऩ् उण्मैयै मऱैत्तु
विपरीत-ज्ञानत्तै उण्डाक्कुगिऱदु भोगार्थम् आग.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ताने अपवर्गार्थम् आग
सत्त्व-विवृद्धियाले तत्त्वङ्गळै यथावत् प्रकाशिप्पिक्किऱदु.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लाम् ईश्वरनुक्कु लीला-रसावहम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

[[૩૮]]

त्रिगुणद्रव्यस्य प्रवृत्तिभेदः
बद्ध-चेतनानां भोगापवर्गार्थम्
ईश्वरस्य लीला-रसार्थं च
सम-विषम-परिणाम-सन्ततिं प्राप्य,
देहेन्द्रियादि-रूपेण तद्-व्यापाराणाम् अपि करणम् ।↩︎

The activity or pravṛtti of matter (or prakṛti) is to become modified
with its three qualities duly balanced ( during pralaya),
and with them as a given after creation (śrīshti),
for the sake of the experience of souls bound in samsarā,
and for their release from bondage
and so also for the delectation or līlā of Iśvara.
It also acts in various ways,
having assumed the forms of the body and the senses.↩︎

The activity or pravṛtti of matter (or prakṛti) is to become modified
with its three qualities duly balanced ( during pralaya),
and with them as a given after creation (śrīshti),
for the sake of the experience of souls bound in samsarā,
and for their release from bondage
and so also for the delectation or līlā of Iśvara.
It also acts in various ways,
having assumed the forms of the body and the senses.↩︎

त्रिगुणद्रव्यत्तुक्कु प्रवृत्तिभेदम् बद्धचेतनरुडैय भोगापवर्गङ्गळुक्कुम् ईश्वरनुडैय लीलारसत्तुक्कुमाग सममागवुम् विषममागवुम् परिणामसन्ततियै युडैत्ताय् देहेन्द्रियादिरूपत्ताले यव्वो व्यापारङ्गळैयुम् पण्णुगै.↩︎

इदं रजस्-तमो-द्वारा
बद्धानां तत्त्व-याथात्म्य-च्छादन-पूर्वं विपरीत-ज्ञानं जनयति भोगार्थम् ।↩︎

Owing to the qualities of rajas and tamas in it,
it conceals the truths concerning the reals' (tattvas)
and gives rise to false or erroneous knowledge.↩︎

Owing to the qualities of rajas and tamas in it,
it conceals the truths concerning the reals' (tattvas)
and gives rise to false or erroneous knowledge.↩︎

इदु रजस्तमस्सुक्कळैयिट्टु बद्धरुक्कु तत्त्वङ्गळिनुण्मैयै मऱैत्तु विपरीतज्ञानत्तै उण्डाक्कुगिऱदु भोगार्थमाग.↩︎

इदमेवापवर्गार्थं सत्त्वविवृद्ध्या तत्वानि यथावत् प्रकाशयति ।↩︎

While existing for the experiences of the baddha during saṁsāra,
it may also reveal the tattvas or 'reals. just as they are,
when the quality of sattvam in it is developed
and may help in the striving for mokṣa.↩︎

While existing for the experiences of the baddha during saṁsāra,
it may also reveal the tattvas or 'reals. just as they are,
when the quality of sattvam in it is developed
and may help in the striving for mokṣa.↩︎

इदु ताने अपवर्गार्थमाग सत्त्वविवृद्धियाले तत्त्वङ्गळै यथावत् प्रकाशिप्पिक्किऱदु.↩︎

इदं सर्वमीश्वरस्य लीलारसावहं भवति ।↩︎

All these contribute to the delectation or līlā of Iśvara.↩︎

All these contribute to the delectation or līlā of Iśvara.↩︎

इवैयॆल्लाम् ईश्वरनुक्कु लीलारसावहमायिरुक्कुम्.↩︎

१९ शुद्ध-सत्त्वस्य स्वरूप-स्थिति-प्रवृत्तयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

शुद्ध-सत्त्वत्तुक्कु स्व-रूप-भेदम्
रजस्-तमस्सुक्कळोडु कलसाद(=अमिश्र) सत्त्व-गुणाश्रयम् आय् इस्रुक्कै.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् स्थिति-भेदम् नित्यम् आऩ मण्टप-गोपुरादिगळिलुम्
ईश्वरऩ् उडैयवुम्, नित्यर्-उडैयवुम्, विग्रह-विशेषङ्गळिलुम्
नित्यम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यर्-उडैयवुम्, मुक्तर्-उडैयवुम्, ईश्वरऩ्-उडैयवुम्
अनित्येच्छैयाले वन्द विग्रहादिगळिल्
अ-नित्यम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् प्रवृत्ति-भेदम्
इवर्गळ्-उडैय इच्छैक्क् ईड् आग परिणामादिगळाले
शेषिक्कु भोगोपकरणम् आयुम्
शेष-भूतनुक्कु कैङ्कर्योपकरणम् आयुम् निऱ्‌कै.(4)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

1. शुद्ध-सत्त्वस्य स्व-रूप-भेदो
रजस्-तमो-गुणामिश्र--सत्त्व-गुणाश्रयत्वम् ।↩︎

2. Śuddhasattvam is, in its essential nature (svarūpa), the seat or abode of that sattvam which is unmixed with rajas and tamas.↩︎

3. Śuddhasattvam is, in its essential nature (svarūpa), the seat or abode of that sattvam which is unmixed with rajas and tamas.↩︎

4. शुद्धसत्त्वत्तुक्कु स्वरूपभेदम् रजस्तमस्सुक्कळोडु कलसाद सत्त्वगुणाश्रयमायिरुक्कै.↩︎

5. अस्य स्थिति-भेदो
नित्येषु, मण्टप-गोपुरादिषु,
ईश्वरस्य नित्यानां च विग्रह-विशेषेषु नित्यो वर्तते ।↩︎

6. Its specific state in time or sthiti is eternal
in the (permanent) halls and towers (of Vaikuṇṭha )
and in the specific and permanent forms of Iśvara and the eternally free.↩︎

7. Its specific state in time or sthiti is eternal
in the (permanent) halls and towers (of Vaikuṇṭha )
and in the specific and permanent forms of Iśvara and the eternally free.↩︎

8. इदिऩ् स्थितिभेदम् नित्यमाऩ मण्टपगोपुरादिगळिलुम् ईश्वरनुडैयवुम् नित्यरुडैयवुम् विग्रहविशेषङ्गळिलुम् नित्यमायिरुक्कुम्.↩︎

9. नित्य-मुक्तेश्वराणाम् अ-नित्येच्छा-सिद्धेषु विग्रहादिष्व् अनित्यो वर्तते ।↩︎

10. It is not eternal but temporary
in such things as the forms
that come into existence out of a temporary desire of Iśvara, of the nityas and of the muktas.↩︎

11. It is not eternal but temporary
in such things as the forms
that come into existence out of a temporary desire of Iśvara, of the nityas and of the muktas.↩︎

12. नित्यरुडैयवुम् मुक्तरुडैयवुम् ईश्वरनुडैयवुम् अनित्येच्छैयाले वन्द विग्रहादिगळिल् अनित्यमायिरुक्कुम्.↩︎

13. अस्य प्रवृत्तिभेदः एषाम् इच्छानुरोधिभिः परिणामादिभिः
शेषिणो भोगोपकरणतया
शेष-भृतानां कैङ्कर्योपकरणतया चावस्थानम् ।↩︎

14. Its specific activity is to undergo modifications
to suit their desires so as to serve as accessories
for the enjoyment (Bhoga) of Iśvara, the śeṣī,
and as instruments for the service to be rendered by the śeṣas.↩︎

15. Its specific activity is to undergo modifications
to suit their desires so as to serve as accessories
for the enjoyment (Bhoga) of Iśvara, the śeṣī,
and as instruments for the service to be rendered by the śeṣas.↩︎

16. इदिऩ् प्रवृत्तिभेदम् इवर्गळुडैय इच्छैक्कीडाग परिणामादिगळाले शेषिक्कु भोगोपकरणमायुम् शेषभूतनुक्कु कैङ्कर्योपकरणमायुम् निऱ्‌कै.↩︎

२० कालः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कालत्तुक्कु स्व-रूप-भेदम्
जडम् आय् विभुव् आय् इरुक्कै.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् स्थिति कालावच्छेदम् इल्लामैयाले
नित्यैय् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रवृत्ति-भेदम्
कला-काष्ठादि-विभागत्ताले
सृष्ट्य्-आदिगळुक्कु उपकरणम् आय् इरुक्किऱप् पडियिले कण्डु-गॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

1. Its specific activity is to undergo modifications
to suit their desires so as to serve as accessories
for the enjoyment (Bhoga) of Iśvara, the śeṣī,
and as instruments for the service to be rendered by the śeṣas.↩︎

2. Its specific activity is to undergo modifications
to suit their desires so as to serve as accessories
for the enjoyment (Bhoga) of Iśvara, the śeṣī,
and as instruments for the service to be rendered by the śeṣas.↩︎

3. कालस्य स्व-रूप-भेदो जडत्वे सति विभुत्वम् ।↩︎

4. Time or Kāla is, in its essential nature,
non-sentient or non luminous and all-pervasive (vibhu).↩︎

5. Time or Kāla is, in its essential nature, non-sentient or non luminous and all-pervasive (vibhu).↩︎

6. कालत्तुक्कु स्वरूपभेदम् जडमाय् विभुवायिरुक्कै.↩︎

7. अस्य स्थितिः कालावच्छेदाभावान्
नित्या भवति ।↩︎

8. It is eternal because its continued existence ( sthiti) is not limited by time.↩︎

9. It is eternal because its continued existence ( sthiti) is not limited by time.↩︎

10. इदिऩ् स्थिति कालावच्छेदमिल्लामैयाले नित्यैयायिरुक्कुम्.↩︎

11. प्रवृत्ति-भेदः
कला-काष्ठादि-विभागेन सृष्ट्य्-आदीनाम् उपकरणतया ऽवस्थिति-प्रकारे द्रष्टव्यः ।↩︎

12. Its activity consists in its being accessory to creation and the like
by such divisions as kalā (1/30 of muhūrta ), kāṣṭha (1/30 of kāla) and the like.↩︎

13. Its activity consists in its being accessory to creation and the like
by such divisions as kalā (1/30 of muhūrta ), kāṣṭha (1/30 of kāla) and the like.↩︎

14. प्रवृत्तिभेदम् कलाकाष्ठादिविभागत्ताले सृष्ट्यादिगळुक्कु उपकरणमायिरुक्किऱप्पडियिले कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

२१ नित्यत्वानित्यत्व-व्यपदेश-तात्पर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-द्रव्यङ्गळ् ऎल्लाम्
स्वरूपेण नित्यङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नामान्तर-भजनार्हावस्था-विशेष-विशिष्टतैयैय् इट्टुच्
चिलवऱ्ऱै अनित्यङ्गळ् ऎऩ्गिऱदु.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अऴिन्ददोडु सजातीयङ्गळ् आऩ अवस्थान्तरङ्गळ्
मेलुम् मुऴुक्क वरुगैयाले
प्रवाह-नित्यङ्गळ् ऎऩ्ऱु सॊल्लु-गिऱदु.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. इमानि द्रव्याणि सर्वाण्यपि स्वरूपेण नित्यानि भवन्ति↩︎

2. All these substances (dravya ) are, in their essential nature (svarūpa), eternal.↩︎

3. All these substances (dravya ) are, in their essential nature (svarūpa), eternal.↩︎

4. इद्द्रव्यङ्गळॆल्लाम् स्वरूपेण नित्यङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

5. नामान्तर-भजनार्हावस्था-विशेष-विशिष्टतां पुरस्कृत्य
केषांचिद् अनित्यतया व्यवहारः ।↩︎

6. Some of them are said to be temporary or transient,
owing to their assuming a new state or condition (avastha),
which justifies their being called by a new name.↩︎

7. Some of them are said to be temporary or transient,
owing to their assuming a new state or condition (avastha),
which justifies their being called by a new name.↩︎

8. नामान्तरभजनार्हावस्थाविशेषविशिष्टतैयैयिट्टुच् चिलवऱ्ऱै अनित्यङ्गळॆऩ्गिऱदु.↩︎

9. विनष्ट-सजातीयानाम् अवस्थान्तराणाम्
अग्रेऽपि अविच्छेदेनानुवृत्तेः
प्रवाह-नित्यत्व-व्यवहारः ॥↩︎

10. As new states similar to those which have perished
follow each other in continuous succession,
they are said to be eternal in the sense of a stream or current of water
(retaining the same form, though the water at any time may be different ).↩︎

11. As new states similar to those which have perished
follow each other in continuous succession,
they are said to be eternal in the sense of a stream or current of water
(retaining the same form, though the water at any time may be different ).↩︎

12. अऴिन्ददोडु सजातीयङ्गळाऩ अवस्थान्तरङ्गळ् मेलुम् मुऴुक्क वरुगैयाले प्रवाहनित्यङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु.↩︎

२२ ईश्वराधीनत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पदार्थङ्गळ् ऎल्लावऱ्ऱिऩ्-उडैयवुम् स्व-रूप--स्थिति-प्रवृत्ति-भेदङ्गळ्
ईश्वरनुक्कु स्वाधीनङ्गळ् आय् इरुक्कैय् आवदु
ईश्वर-सत्तैयैयुम्, ईश्वरेच्छैयैयुम् ऒऴिय(=विना)
इवऱ्ऱिऱ्‌कु सत्तादिगळ् कूडाद् ऒऴिगै(=समाप्तिः).

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. निरुक्त सर्व पदार्थगत-स्वरूप-स्थिति-प्रवृत्ति-भेदानाम् ईश्वराधीनत्वं नाम –
ईश्वर-सत्ताम् ईश्वरेच्छां च विना
एषां सत्ताद्य्-अनर्हत्वम् ।↩︎

2. The essential nature (svarūpa), the existence in time (sthiti), and the activity (pravṛtti)
of all these substances are dependent upon Iśvara,
because they have no existence etc, apart from His existence and without His will or desire.↩︎

3. The essential nature (svarūpa), the existence in time (sthiti), and the activity (pravṛtti)
of all these substances are dependent upon Iśvara,
because they have no existence etc, apart from His existence and without His will or desire.↩︎

4. इप्पदार्थङ्गळॆल्लावऱ्ऱिनुडैयवुम् स्वरूपस्थितिप्रवृत्तिभेदङ्गळ् ईश्वरनुक्कु स्वाधीनङ्गळायिरुक्कैयावदु ईश्वरसत्तैयैयुम् ईश्वरेच्छैयैयुमॊऴिय इवऱ्ऱिऱ्‌कु सत्तादिगळ् कूडादॊऴिगै.↩︎

२३ आनुकूल्यं स्वभावतः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् समस्त-वस्तुक्कळुक्क् (→वस्तूनाम्) उम् स्व-भाव-सिद्धानुकूल्यम्
ईश्वरेच्छायत्तम्.(5 प्रातिकूल्यं कर्मजालकृतम् इति वक्ष्यते।)

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले ईश्वरनुक्कुम्, नित्यरुक्कुम्, मुक्तरुक्कुम्,
सर्वमुम् अनुकूलम् आय् इरुक्कुम्.(5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बद्धरुक्कु कर्मानुरूपम् आग
पुरुष-भेदत्तालुम् काल-भेदत्तालुम्
इवऱ्ऱिल् प्रातिकूल्यङ्गळुम्, अल्पानुकूल्यङ्गळुम् नडवा-निऱ्‌कुम्.

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब्-बद्धर् तङ्गळुक्कुम्
स्वात्म-स्वरूपम् सर्वदानुकूलमाग ईश्वरेच्छासिद्धम्. (5)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अनुकूलम् आऩ आत्म-स्वरूपत्तोडे एकत्व-भ्रमत्तालुम्
कर्मवशत्तालुम् इऱे
हेयम् आऩ शरीरम्
ज्ञान-हीनर्क्कु अनुकूलम् आय्त् तोऱ्ऱुगिऱदु.(4)

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱुक्कु (शरीरेभ्यः) कर्मोपाधिकम् आऩ प्रतिकूल-रूपत्ताले
मुमुक्षुवैप् पऱ्ऱ त्याज्यत्वम्.(4)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वाभाविकम् आऩ अनुकूल-रूपत्ताले
मुक्तनैप् पऱ्ऱ
अवै तनक्क् (शरीरेभ्यः) ए उपादेयत्वम्.(5)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अहङ्-कार--मम-कार--युक्तऩ् आय्क्-कॊण्डु
तनक्क् ऎऩ्ऱु स्वीकरिक्कुम् अवैय् ऎल्लाम् प्रतिकूलङ्गळ् आम्.(5)

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-रूप-ज्ञानम् पिऱन्दु
स्वामि-शेषम् ऎऩ्ऱु (मुक्तावस्थायां साक्षात्) काणप्-पुक्काल्
ऎल्लाम् अनुकूलम् आम्.(5)

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(सारबोधिनी37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थम्
परिपूर्ण-ब्रह्मानुभवञ् चॊल्लुम् इडत्तिले
परक्कच्(=विस्तृत्य) चॊल्लक् कडवोम्.

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(सारबोधिनी42)

(मूलम्43)

अतः समस्त वस्तूनां स्व-भाव-सिद्धानुकूल्यम्
ईश्वरेच्छायत्तम् । (5)↩︎

अबद्धापेक्षया ऽऽनुकूल्यं स्वभावत आनुकूल्यम् उच्यते।↩︎

Therefore it is due to Iśvara's will that all substances are, by their very nature, agreeable.↩︎

Therefore it is due to Iśvara's will that all substances are, by their very nature, agreeable.↩︎

आगैयाल् समस्तवस्तुक्कळुक्कुम् स्वभावसिद्धानुकूल्यम् ईश्वरेच्छायत्तम्.↩︎

अत एव ईश्वरस्य नित्यानां मुक्तानां च सर्वमनुकूलं भवति; (5)↩︎

From this it follows that to Iśvara, to the eternally free and to the released souls,
they are all agreeable.↩︎

From this it follows that to Iśvara, to the eternally free and to the released souls,
they are all agreeable.↩︎

इत्ताले ईश्वरनुक्कुम् नित्यरुक्कुम् मुक्तरुक्कुम् सर्वमुम् अनुकूलमायिरुक्कुम्.↩︎

बद्धानां कर्मानुरूपं
पुरुष-भेदेन कालभेदेन चैतेषु
प्रातिकूल्यम् अल्पानुकूल्यं च प्रवर्तते ।↩︎

To those bound in saṁsāra, however,
they appear as disagreeable or as only slightly agreeable at different times and to different persons
in accordance with the karma of those persons.↩︎

To those bound in saṁsāra, however,
they appear as disagreeable or as only slightly agreeable at different times and to different persons
in accordance with the karma of those persons.↩︎

बद्धरुक्कु कर्मानुरूपमाग पुरुषभेदत्तालुम् कालभेदत्तालुमिवऱ्ऱिल् प्रातिकूल्यङ्गळुम् अल्पानुकूल्यङ्गळुम् नडवा निऱ्‌कुम्.↩︎

एषां बद्धानाम् अप्य् आत्म-स्वरूपस्य सर्वदाऽऽनुकूल्यम् ईश्वरेच्छा-सिद्धम् । (5)↩︎

Even to bound souls, the essential Nature of their own self or soul is always to be agreeable,
as such is the will of Iśvara.↩︎

Even to bound souls, the essential Nature of their own self or soul is always to be agreeable,
as such is the will of Iśvara.↩︎

इब्बद्धर् तङ्गळुक्कुम् स्वात्मस्वरूपम् सर्वदानुकूलमाग ईश्वरेच्छासिद्धम्.↩︎

इत्थम् अनुकूलेनात्म-स्वरूपेण सहैकत्व-भ्रमात्
कर्मवशाच् च किल
हेयं शरीरं ज्ञान-हीनानाम् अनुकूलं भाति ।↩︎

It is indeed, because of this false identification with the self
which is agreeable and also karma,
that the body which is disagreeable
appears agreeable to those who are ignorant.↩︎

It is indeed, because of this false identification with the self
which is agreeable and also karma,
that the body which is disagreeable
appears agreeable to those who are ignorant.↩︎

इप्पडि अनुकूलमाऩ आत्मस्वरूपत्तोडे एकत्वभ्रमत्तालुम् कर्मवशत्तालुमिऱे हेयमाऩ शरीरम् ज्ञानहीनर्क्कु अनुकूलमाय्त् तोऱ्ऱुगिऱदु.↩︎

एषां (शरीराणां) कर्मेपाधिक-प्रातिकूल्य-रूपेण
मुमुक्षून् प्रति त्याज्यत्वम् ;↩︎

Since prakṛti and its modifications are harmful owing to karma,
the man who desires release from bondage
should abandon the attachment to them.↩︎

Since prakṛti and its modifications are harmful owing to karma,
the man who desires release from bondage
should abandon the attachment to them.↩︎

इवऱ्ऱुक्कु कर्मोपाधिकमाऩ प्रतिकूलरूपत्ताले मुमुक्षुवैप् पऱ्ऱ त्याज्यत्वम्.↩︎

स्वाभाविकानुकूल्य-रूपेण
मुक्तान् प्रति तेषाम् (शरीराणाम्) एवोपादेयत्वम् । (5)↩︎

To those that have attained mokṣa, however,
these very things are agreeable and not to be rejected.↩︎

To those that have attained mokṣa, however,
these very things are agreeable and not to be rejected.↩︎

स्वाभाविकमाऩ अनुकूलरूपत्ताले मुक्तनैप्पऱ्ऱ अवै तनक्के उपादेयत्वम्.↩︎

अहं-कार--मम-कार-युक्तेन सता
स्वार्थं स्वीक्रियमाणानि सर्वाणि
प्रतिकूलानि भवन्ति । (5)↩︎

All those things that are taken for one's own
with the notion of 'I' and 'Mine'
are harmful.↩︎

All those things that are taken for one's own
with the notion of 'I' and 'Mine'
are harmful.↩︎

अहङ्कारममकारयुक्तनाय्क्कॊण्डु तनक्कॆऩ्ऱु स्वीकरिक्कुमवैयॆल्लाम् प्रतिकूलङ्गळाम्.↩︎

स्व-रूप-ज्ञानोत्पत्त्य्-उत्तरं (ततोऽपि मुक्तावस्थायां)
स्वामि-शेषम् इति दर्शने
सर्वम् अनुकूलं भवति ।↩︎

They become agreeable,
when a man has come to understand his real nature
and (has come) to realise that these things exist for the purposes of the Lord.↩︎

They become agreeable,
when a man has come to understand his real nature
and (has come) to realise that these things exist for the purposes of the Lord.↩︎

मुक्तनुक्कु ऎल्लाम् अनुकूलतया उपादेयम् ऎऩ्ऱदु कूडुम् ओ?
अवनुक्के बद्ध-दशैयिल् प्रतिकूलम् आगव् इरुन्द् अवै
इव्व्-अवस्थैयिलुम् प्रतिकूलम् आगत् तोऩ्ऱलामे

ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार् - स्वरूपज्ञानम् पिऱन्दु इत्य्-आदिना ।
स्वामि-शेषम् ऎऩ्ऱु काणप्-पुक्काल् ऎल्लाम् अनुकूलम् आम् इति.
काणप्पुक्काल् - मुक्त-दशैयिल् साक्षात्-करिक्कप्-पुक्काल्.

तथा च ऒरुवनुक्कुत् ताऩ् भगवच्-छेषम् ऎऩ्ऱु ज्ञानम् उण्ड् आय्
"नं शेषिय् आऩ अदावदु स्वामिय् आऩ भगवानुक्कु ऎल्लां शेषम्"
ऎऩ्गिऱ साक्षात्-कारम् उण्डानाल्
मुन्बु प्रतिकूलङ्गळ् आऩ वस्तुक्कळ् उं
सिऱैश्-शालैयिल् इरुन्द ऒरु राजकुमारनुक्कु प्रतिकूलम् आय् इरुन्द
सिऱैक्-कूडमे(=भवनम्) राजा अवनै सिऱैयिनिऩ्ऱुं विडुवित्तु
यौवराज्यत्तैय् उं कॊडुत्तु
तनक्कु दासऩ् आक्किनव् अळविले

राज्यत्तिल् उळ्ळ (कारागार-सहित-) वस्तुक्कळ् ऎल्लां
नं स्वामिय् आऩ राजावुक्कु शेष-भूतम्

ऎऩ्ऱु ज्ञानम् पिऱन्दव् आऱे(=अध्वना) अनुकूलम् आगुमाप् पोले
अनुकूलङ्गळ् आगुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु.(5)↩︎

स्वरूपज्ञानम् पिऱन्दु स्वामिशेषम् ऎऩ्ऱु काणप्पुक्कालॆल्लाम् अनुकूलमाम्.↩︎

इममर्थं परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारे विस्तरेण वक्ष्यामः ॥↩︎

We will explain this matter at length
when we come to speak of the perfect and complete enjoyment of (the bliss of ) Brahman.↩︎

We will explain this matter at length
when we come to speak of the perfect and complete enjoyment of (the bliss of ) Brahman.↩︎

इव्व्-अर्थत्तैये मेले विस्तरिप्पद् आगव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थमित्यादियाल्.↩︎

इव्वर्थम् परिपूर्णब्रह्मानुभवञ् चॊल्लुमिडत्तिले परक्कच्चॊल्लक्कडवोम्.↩︎

२४ ईश्वरः

स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वाधीन-सत्तादिगळैय् उडैयवऩ् आय् इरुक्किऱ
ईश्वरऩ्-उडैय स्व-रूपम्
सत्यत्वादिगळ् आगिऱ स्व-रूप--निरूपक-धर्मङ्गळाले
सत्यम् आय्, ज्ञानम् आय्, अनन्तम् आय्, आनन्दम् आय्, अ-मलम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

"नन्दा(=अनश्वर → सत्यं)-विळक्के(→ज्ञानम्)य् अळत्तऱ्‌क्(=मातृभ्यो) अरिय् (→अनन्तम्) आय्"
पेरियतिरु-3-8-1

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"उणर्(=ज्ञान)--मुऴु(=पूर्ण)-नलम्(=गुण|आनन्द)" (तिरुवाय 1-1-2 )

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"(वस्त्व्-अन्तराणि) सूऴ्न्द्(=विचार्य) अदनिऱ्‌ पॆरिय सुडर्-ञानव्-इन्बम्"

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अ-मलऩ्" ऎऩ्ऱुम्
इत्य्-आदिगळाले आऴ्वार्गळ् अनुसन्धित्तार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

इत्थं स्वाधीन-सर्व-सत्तादिकस्य सत ईश्वरस्य स्वरूपं
सत्यत्वादिभिः स्व-रूप-निरूपक-धर्मैः (युक्ततया)
सत्य-ज्ञानानन्तानन्दामल-रूपं भवति ।↩︎

The essential nature (svarūpa ) of Iśvara on whom depends the existence of all things
is truth (satyam), knowledge (jñāna),infiniteness ( ananta ), bliss (ānanda ) and purity (amalatvam )
because of attributes like being truth, being knowledge, being infinite, being blissful and being pure.
These attributes define His svarūpa or essential nature.↩︎

The essential nature (svarūpa ) of Iśvara on whom depends the existence of all things
is truth (satyam), knowledge (jñāna),infiniteness ( ananta ), bliss (ānanda ) and purity (amalatvam )
because of attributes like being truth, being knowledge, being infinite, being blissful and being pure.
These attributes define His svarūpa or essential nature.↩︎

इप्पडि स्वाधीनसत्तादिगळैयुडैयवनायिरुक्किऱ ईश्वरनुडैय स्वरूपम् सत्यत्वादिगळागिऱ स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळाले सत्यमाय् ज्ञानमाय् अनन्तमाय् आनन्दमाय् अमलमायिरुक्कुम्.↩︎

इमम् अर्थम्

‘17 अनिर्वाप्य-दीप परिच्छेत्तुम् अशक्य !”

↩︎

This truth is brought out by the Alwars in the following passages:

"Thou 6 art light that never becomes extinct
and is not capable of being measured"

(where His essential nature as Truth and knowledge is revealed as also His infiniteness )↩︎

This truth is brought out by the Alwars in the following passages:

"Thou 7 art light that never becomes extinct
and is not capable of being measured"

(where His essential nature as Truth and knowledge is revealed as also His infiniteness )↩︎

इव्वर्थत्तै "नन्दाविळक्के यळत्तऱ्‌करियाय्" ऎऩ्ऱुम्↩︎

कृत्स्न-ज्ञानानन्दः

↩︎

" Thou that 10 art perfect knowledge and bliss"↩︎

" Thou that 11 art perfect knowledge and bliss"↩︎

"उणर् मुऴु नलम्" (तिरुवाय 1-1-2 ) ऎऩ्ऱुम्↩︎

[[५०]]
18 अभिव्याप्य तद्-अधिक(मुक्ताद् अधिक)+उज्ज्वल-ज्ञानानन्द↩︎

and

“Thou 14 that envelopest all
and art a Light greater than all other lights,
being both knowledge and bliss"

↩︎

and

“Thou 15 that envelopest all
and art a Light greater than all other lights,
being both knowledge and bliss"

↩︎

"सूऴ्न्द तनिऱ्‌पॆरिय सुडर्ञानविन्बम्" ऎऩ्ऱुम्↩︎

"अमलः" इत्य्-आदिभिर् दिव्य-सूरयोऽनुसन्दधिरे ।↩︎

"He is the 18 Pure".
In these and other ways the Alwars meditated on Him.↩︎

"He is the 19 Pure".
In these and other ways the Alwars meditated on Him.↩︎

"अमल"नॆऩ्ऱुम् इत्यादिगळाले आऴ्वार्गळ् अनुसन्धित्तार्गळ्.↩︎

निरूपित-स्वरूप-गुणाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ्-उळ्ळ गुणङ्गळुम्
दिव्य-मङ्गल-विग्रहादिगळुम् ऎल्लाम्
ईश्वरनुक्कु निरूपित--स्व-रूप--विशेषणङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इग्-गुणङ्गळिल्
(विशेषार्थे प्रयुक्ताः शब्दाः→) ज्ञान-बलैश्वर्य-वीर्य-शक्ति-तेजस्सुक्कळ् ऎऩ्ऱु आऱु गुणङ्गळ्
परत्वोपयुक्तङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सौशील्य-वात्सल्यादिगळ्
सौलभ्योपयुक्तङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इग्-गुणङ्गळ् ऎल्लाम्
सर्व-कालत्तिलुम्
स्व-रूपाश्रितङ्गळ् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

1. इतरे गुणाः, दिव्यमङ्गल-विग्रहादीनि चेश्वरस्य निरूपित स्वरूपविशेष-गानि भवन्ति ।↩︎

2. His other qualities, along with His divine and auspicious form and such other things,
are attributes of His essential nature ( svarūpa) already defined by those attributes.↩︎

3. His other qualities, along with His divine and auspicious form and such other things,
are attributes of His essential nature ( svarūpa) already defined by those attributes.↩︎

4. मऱ्ऱुळ्ळ गुणङ्गळुम् दिव्य-मङ्गलविग्रहादिगळुमॆल्लाम् ईश्वरनुक्कु निरूपितस्वरूपविशेषणङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

5. एषु गुणेषु (विशेषार्थे प्रयुक्ताः शब्दाः→) ज्ञान-शक्ति-बलैश्वर्य-वीर्य-तेजांसि षट् गुणाः परत्वोपयुक्ता भवन्ति ।↩︎

6. Among these qualities knowledge, strength, lordship, valour, energy, splendour-these six are associated with His nature as the Supreme Being.↩︎

7. Among these qualities knowledge, strength, lordship, valour, energy, splendour-these six are associated with His nature as the Supreme Being.↩︎

8. इग्गुणङ्गळिल् ज्ञानबलैश्वर्यवीर्यशक्तितेजस्सुक्कळॆऩ्ऱु आऱु गुणङ्गळ् परत्वोपयुक्तङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

9. सौशील्यवात्सल्यादयः सौलभ्योपयुक्ता भवन्ति ।↩︎

10. Goodness, spontaneous love, and the like are qualities that make him easily accessible to all.↩︎

11. Goodness, spontaneous love, and the like are qualities that make him easily accessible to all.↩︎

12. सौशील्यवात्सल्यादिगळ् सौलभ्योपयुक्तङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

13. इमे गुणाः सर्वेऽपि सर्वेष्वपि कालेषु स्वरूपाश्रिताः सन्ति ।↩︎

14. These qualities are, at all times,
connected with His essential nature (svarūpa ).↩︎

15. These qualities are, at all times,
connected with His essential nature (svarūpa ).↩︎

16. इग्गुणङ्गळॆल्लाम् सर्वकालत्तिलुम् स्वरूपाश्रितङ्गळायिरुक्कुम्.↩︎

व्यूह-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

पर-व्यूहादि-विभागङ्गळिल्
गुण-नियमञ् चॊल्लुगिऱत् ऎल्लाम्
अव्व्-ओ-रूपङ्गळै अनुसन्धिप्पार्क्कु
सर्वेश्वरऩ् आविष्करिक्कुम् गुण-विशेषङ्गळ् सॊल्लुगैक्क् आगव् अत्तनै.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

औपनिषद-विद्या-विशेषङ्गळ् तोऱुम्(=प्रत्येकं) अनुसन्धेय-गुण-विशेषङ्गळ्
नियतङ्गळ् आनाऱ्‌-पोले
भगवच्-छास्त्रोक्तम् आऩ (व्यूहादि-)रूप-विशेषानुसन्धानत्तुक्कुम्
गुण-विशेषङ्गळ् नियतङ्गळ्.

(विश्वास-टिप्पनी5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-इडत्तिल् पर-रूपत्तिल् (वासुदेवे)
ज्ञानादि-गुणङ्गळ् आऱुम् वेद्यङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

व्यूहङ्गळ् नालॆऩ्ऱुम् मूऩ्ऱॆऩ्ऱुम् शास्त्रङ्गळ् सॊल्लुम्.

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नालु व्यूहम् उण्ड् आय् इरुक्क व्यूह-वासुदेव-रूपत्तुक्कु
पर-रूपत्तिऱ्‌ काट्टिल् अनुसन्धेय-गुण-भेदम् इल्लामैयाले
त्रि-व्यूहम् ऎऩ्गिऱदु.

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पक्षत्तै

गुणैः षड्भिस् त्व् एतैः प्रथमतर-मूर्तिस् तव बभौ (वासुदेव इति)
ततस् त्रिस्रस् तेषां त्रि-युग! युगलैर् हि त्रिभिर् अभुः(←भा) (ज्ञान-बले → सङ्कर्षण, ऐश्वर्य-वीर्ये → प्रद्युम्नः, शक्ति-तेजसी → अनिरुद्ध इति)। (वरदराजस्तवम् - 16)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले संग्रहित्तार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पर-व्यूहङ्गळिल् गुण-क्रिया-विभागङ्गळ्

षाङ्गुण्याद् वासुदेवः पर इति स भवान् मुक्त-भोग्यो, बलाढ्यात्
बोधात् सङ्कर्षणस् त्वं हरसि, वितनुषे शास्त्रम्,, ऐश्वर्य-वीर्यात् । प्रद्युम्नस्, सर्ग-धर्मो नयसि च भगवन् ! शक्ति-तेजो ऽनिरुद्धो
बिभ्राणः पासि तत्त्वं, गमयसि च तथा व्यूह्य रङ्गाधिराज! ॥ ३९ ॥
(रङ्गराजस्तवम्-उत्तरशतकम् 39)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले संग्रहिक्कप्-पट्टऩ.

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(ध्यान-गत-)जाग्रद्-आदि-भेदङ्गळिल्-उळ्ळ विशेषङ्गळॆल्लाम्

जाग्रत्-स्वप्नात्यलस(←सुषुप्ति)-तुरीय(←मूर्च्छायां मरणे वा)-
प्राय-ध्यातृ-(एकाग्रता-)क्रमवद् (चतुर्धा) उपास्यः ।
स्वामिंस् तत्-तत्-(वर्णादि-)गुण-परिबर्हः
चातुर्-व्यूहं वहसि (वैकुण्ठे विशाख-यूपे यथा) चतुर्-धा (→४*४=१६) ॥ ४० ॥
(रङ्गराजस्तवम् उत्तरशतकम् - 40.)

ऎऩ्ऱु संगृहीतङ्गळ् आयिऱ्ऱु.

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

(मूलम्34)

(English - VIŚĀKHASTAMBHA35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

केशवादिगळ् आऩ पन्न्-इरण्डु रूपङ्गळुम् व्यूहान्तरङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

परव्यूहादि-विभागेषु गुण-नियम-प्रतिपादकानि तु सर्वाण्य् अपि वचनानि,

'तत्-तद्-रूपानुसन्धान-पराणां विषये
सर्वेश्वरेणाविष्क्रियमाणास् ते गुणा'

इत्य् एतन्-मात्र प्रतिपादनार्थानि ।↩︎

The statement that some of these qualities
are associated with the Supreme Person (Para),
some with vyūha and so forth
is only to show what qualities the Lord of all reveals
to those who are devoted to any of these manifestations of His.
(It does not mean that the other qualities
are absent in any of these forms).↩︎

The statement that some of these qualities
are associated with the Supreme Person (Para),
some with vyūha and so forth
is only to show what qualities the Lord of all reveals
to those who are devoted to any of these manifestations of His.
(It does not mean that the other qualities
are absent in any of these forms).↩︎

परव्यूहादिविभागङ्गळिल् गुणनियमञ्चॊल्लुगिऱदॆल्लाम् अव्वोरूपङ्गळै अनुसन्धिप्पार्क्कु सर्वेश्वरऩ् आविष्करिक्कुम् गुणविशेषङ्गळ् सॊल्लुगैक्कागवत्तनै.↩︎

किञ्च, तद्-अनुसन्धानेन प्राप्ते भगवति, "तत्-क्रतु"-न्यायेन तद्-रूपम् अपि लभ्यते (अयोग-व्यवच्छेदः), रूपान्तराणि गुणान्तराण्य् अपि।
यथा कश्चन पायसप्रियो भोजने ऽन्यद् बहु लभेतेति राजगोपालार्यः।↩︎

प्रत्योपनिषदविद्याविशेषम् अनुसन्धेया गुणविशेषा यथा नियताः, तथा भगवच्छास्त्रोक्तरूपविशेषानु संधानस्यापि गुणविशेषा नियताः ॥↩︎

Just as in the respective vidyās of the Upaniṣads,
we are to meditate on certain specified attributes of Brahman,
so also certain specified attributes are to be meditated upon
in connection with particular forms of the Lord
as revealed in Pūñcarātra or the Scripture of the Lord.↩︎

Just as in the respective vidyās of the Upaniṣads,
we are to meditate on certain specified attributes of Brahman,
so also certain specified attributes are to be meditated upon
in connection with particular forms of the Lord
as revealed in Pūñcarātra or the Scripture of the Lord.↩︎

औपनिषदविद्याविशेषङ्गळ्दोऱुम् अनुसन्धेयगुणविशेषङ् गळ् नियतङ्गळानाऱ्‌पोले भगवच्छास्त्रोक्तमाऩ रूपविशेषानुसन्धानत्तुक्कुम् गुणविशेषङ्गळ् नियतङ्गळ्.↩︎

तत्र पर-रूपे (वासुदेवे) ज्ञानादयः षडपि गुणा वेद्याः ।↩︎

In the Para or Supreme Vāsudeva,
all the six 11 qualities beginning with knowledge are to be thought of.↩︎

In the Para or Supreme Vāsudeva,
all the six 12 qualities beginning with knowledge are to be thought of.↩︎

अव्विडत्तिल् पररूपत्तिल् ज्ञानादिगुणङ्गळ् आऱुम् वेद्यङ्गळ्.↩︎

व्यूहाश् चत्वार इति त्रय इति च शास्त्राणि प्रतिपादयन्ति ।↩︎

The śāstras sometimes say that the vyuhas (or emanations ) are four
and in some places that they are three.↩︎

The śāstras sometimes say that the vyuhas (or emanations ) are four
and in some places that they are three.↩︎

व्यूहङ्गळ् नालॆऩ्ऱुम् मूऩ्ऱॆऩ्ऱुम् शास्त्रङ्गळ् सॊल्लुम्.↩︎

चतुर्षु व्यूहेषु सत्सु
व्यूह-वासुदेव-रूपे पर-रूपाद् अनुसन्धेय-गुण-भेदाभावात्
त्रि-व्यूह-वादः प्रवर्तते ।↩︎

where it is said that there are four vyūhas
and that Vāsudeva is one of them,
since there is no difference in the qualities to be meditated on
between the Supreme Vāsudeva and the Vyūha Vāsudeva,
it is tantamount to saying that there are three vyuhas.↩︎

where it is said that there are four vyūhas
and that Vāsudeva is one of them,
since there is no difference in the qualities to be meditated on
between the Supreme Vāsudeva and the Vyūha Vāsudeva,
it is tantamount to saying that there are three vyuhas.↩︎

नालु व्यूहमुण्डायिरुक्क व्यूहवासुदेवरूपत्तुक्कु पररूपत्तिऱ्‌ काट्टिल् अनुसन्धेय गुणभेदमिल्लामैयाले त्रिव्यूहमॆऩ्गिऱदु.↩︎

इमं पक्ष 21

गुणैः षड्भिस् त्व् एतैः प्रथमतर-मूर्तिस् तव बभौ (वासुदेव इति)
ततस् त्रिस्रस् तेषां त्रि-युग! युगलैर् हि त्रिभिर् अभुः(←भा) (ज्ञान-बले → सङ्कर्षण, ऐश्वर्य-वीर्ये → प्रद्युम्नः, शक्ति-तेजसी → अनिरुद्ध इति)।

इति लोके संजगृहुः ।↩︎

Those who hold that the vyūhas are three state their view briefly in the following śloka :-

"O Lord, Thy original form shone with these six attributes;
then came three forms of Thine
which had, each of them, a couple of these attributes."

↩︎

Those who hold that the vyūhas are three state their view briefly in the following śloka :-

"O Lord, Thy original form shone with these six attributes;
then came three forms of Thine
which had, each of them, a couple of these attributes."

↩︎

इप्पक्षत्तै “गुणैष्षड्भिस्त्वेतैः प्रथमतरमूर्तिस्तव बभौ ततस्तिस्रस्तेषां त्रियुग युगळैर्हि त्रिभिरभुः” (वरदराजस्तवम् - 16) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले संग्रहित्तार्गळ्.↩︎

एषु परव्यूहेषु गुणक्रियाविभागाः-

षाङ्गुण्याद् वासुदेवः पर इति स भवान् मुक्त-भोग्यो, बलाढ्यात्
बोधात् सङ्कर्षणस् त्वं हरसि, वितनुषे शास्त्रम्,, ऐश्वर्य-वीर्यात् । प्रद्युम्नस्, सर्ग-धर्मो नयसि च भगवन् ! शक्ति-तेजो ऽनिरुद्धो
बिभ्राणः पासि तत्त्वं, गमयसि च तथा व्यूह्य रङ्गाधिराज! ॥ ३९ ॥

[[५१]]

इति श्लोके समग्राहिषत ।↩︎

Their respective qualities and activities are epitomised in the following śloka :--

"O, Sovereign of 27 Śrīraṅga!
As the Supreme Vāsudeva (Para) endowed with all the six qualities,
you are the object of blissful enjoyment for those that have attained mokṣa ;
as Saṅkarṣaṇa being endowed with strength and knowledge,
you destroy the Universe and also promulgate the śāstras;
as Pradyumna being endowed with lordship and virility,
you create the Universe and make Dharma prevail;
as Aniruddha being endowed with splendour and the power to overcome others,
you protect the world and teach the Truth.
In this way you divide yourself."

↩︎

Their respective qualities and activities are epitomised in the following śloka :--

"O, Sovereign of 28 Śrīraṅga!
As the Supreme Vāsudeva (Para) endowed with all the six qualities,
you are the object of blissful enjoyment for those that have attained mokṣa ;
as Saṅkarṣaṇa being endowed with strength and knowledge,
you destroy the Universe and also promulgate the śāstras;
as Pradyumna being endowed with lordship and virility,
you create the Universe and make Dharma prevail;
as Aniruddha being endowed with splendour and the power to overcome others,
you protect the world and teach the Truth.
In this way you divide yourself."

↩︎

इप्परव्यूहङ्गळिल् गुणक्रियाविभागङ्गळ् “षाड्गुण्याद्वासुदेवः पर इति स भवान् मुक्तभोग्यो बलाढ्याद्बोधात्सङ्कर्षणस्त्वं हरसि वितनुषे

शास्त्रमैश्वर्यवीर्यात् । प्रद्युम्नस्सर्गधर्मौ नयसि च भगवन् शक्तितेजोऽनिरुद्धो बिभ्राणः पासि तत्त्वं गमयसि च तथा व्यूह्य रङ्गाधिराज” (रङ्गराजस्तवम्-उत्तरशतकम् 39) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले संग्रहिक्कप्पट्टऩ.↩︎

(ध्यान-गत-)जाग्रद्-आदि-पद-भेद-गता विशेषाः सर्वेऽपि

जाग्रत्-स्वप्नात्यलस(←सुषुप्ति)-तुरीय(←मूर्च्छायां मरणे वा)-
प्राय-ध्यातृ-(एकाग्रता-)क्रमवद् (चतुर्धा) उपास्यः ।
स्वामिंस् तत्-तत्-(वर्णादि-)गुण-परिबर्हः
चातुर्-व्यूहं वहसि (वैकुण्ठे विशाख-यूपे यथा) चतुर्-धा (→४*४=१६) ॥ ४० ॥

इति संगृहीता अभवन् ।↩︎

The differences arising from planes like the waking state
have been thus summarised :-

"O Lord, 31 of 32 those that meditate on Thee,
some are like those in the waking state,
some like those that dream in sleep,
others like those that sleep without dreams,
and others still are like those that have fallen into a swoon.
(In the first group, the senses function,
in the second the senses do not function,
only the mind is active;
in the third group even the mind does not function; they only breathe;
in the fourth group even the breath is suspended).
In the same way, O Lord, Thou art in four forms
and dividest Thyself into four forms
and art meditated upon with attributes and weapons suited to each."

↩︎

The differences arising from planes like the waking state
have been thus summarised :-

"O Lord, [^es37] of those that meditate on Thee,
some are like those in the waking state,
some like those that dream in sleep,
others like those that sleep without dreams,
and others still are like those that have fallen into a swoon.
(In the first group, the senses function,
in the second the senses do not function,
only the mind is active;
in the third group even the mind does not function; they only breathe;
in the fourth group even the breath is suspended).
In the same way, O Lord, Thou art in four forms
and dividest Thyself into four forms
and art meditated upon with attributes and weapons suited to each."

↩︎

इप्पडि त्रिव्यूहपक्षत्तिल् प्रमाणत्तैक्काण्बित्तु पुनरपि चातुर्व्यूहविशेषसंग्राहकमाऩ श्रीपराशरभट्टरुडैय श्लोकत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् जाग्रदिति ।
इन्द श्लोकत्तिल् सदृशार्थम् आऩ प्राय-शब्दं द्वन्द्वान्त-स्थम् आगैयाल् जाग्रद्-आदि-प्रत्येकङ्गळिल् अन्वयिक्किऱदु.
स्वप्नशब्दमुम् समभिव्याहारात् धर्मिपरम् ।
तथा च जाग्रत्प्रायाः स्वप्नवत्प्रायाः ।
अत्यलसः – सुषुप्तः, तत्प्रायाः ।
तुरीयः – मूर्च्छितः, तत् प्रायाश्च ये ध्यातारः ।

अद् आवदु चातुर्व्यूह-ध्यानम् सॆय्गिऱवर्गळ् नाल्वर्गळ्.
अदिल् ऒरुवनै आरंभ-दशैयिल् ध्यानत्तोडु जाग्रत्-पुरुषनुक्कुप् पोल्
प्रायशो बाह्यानुभवमुम् कलसिय् इरुप्पदाल्
जाग्रत्-प्रायऩ् ऎऩ्गिऱदु.

मऱ्ऱ् ऒरुवनै स्वल्पम् आऩ योग-विपाकत्ताले
स्वप्ऩ-दशैयिल् बोल् बाह्येन्द्रियानुभवम् इल्लामल्
ध्यानत्तोडु विषयङ्गळिल् मानसानुभव-मात्रम् इरुप्पदाल्
स्वप्नवत्-पुरुष-प्रायऩ् ऎऩ्गिऱदु.

मऱ्ऱ् ऒरुवनै ततो ऽप्य् अधिक-विपाकत्ताले
सुषुप्तनुक्कुप् पोल् सर्वेन्द्रिय-जन्यानुभवम् इल्लामल्
तद्-अर्हता-मात्र-सूचकोच्छ्वासादिमात्रम् इरुप्पदाल् अत्यलसऩ्.
अदावदु सुषुप्त-प्रायऩ् ऎऩ्गिऱदु.

मऱ्ऱ् ऒरुवनै पुष्कल-ध्याऩ-विपाक-महिमवत्तया
विषयानुभवार्हता-सूचक-चिह्नमुम् इल्लामैयाल्
तुरीय-प्रायऩ् अद् आवदु मूर्च्छित-प्रायऩ् ऎऩ्गिऱदु.

इङ्गु यतमाऩ-व्यतिरेकैकेन्द्रिय-वशीकार-संज्ञक-योगावस्थाचतुष्टय-न्यायो ऽभिप्रेतः ।
तेषां क्रमवत् इदऱ्‌कु ‘‘चतुर्धा’’ ऎन्बदोडु अन्वयम्.

हे स्वामिऩ् तत्-तद्-गुण-परिबर्हः
गुणाश्च परिबर्हाश्च – गुणपरिबर्हाः,
ते ते गुण-परिबर्हाः यस्य तत्तद्गुणपरिबर्हः ।
इङ्गु गुणङ्गळ् आवदु चातुर्-व्यूहङ्गळ्-उडैय सित-रक्तादिवर्ण-विशेषङ्गळ्.
परिबर्हाः – आयुधादि-परिच्छदङ्गळ्.
इदु विधेय-विशेषणम्.
इत्थम्-उपास्यस्त्वम् ।

चातुर्व्यूहं – चतुर्व्यूहङ्गळै चतुर्धा – जाग्रत्-स्वप्नात्यलस-तुरीय-प्रायावस्थावत्तया वहसि ।
अदावदु परम-पदत्तिल् शुद्ध-सत्व-द्रव्यत्तिऩ् परिणाम-रूपम् आय्
कर-चरणादि-रहितम् आय्,
स्थूलाकारम् आय्,
अधिकायाम-विस्तारमाय्,
विशाख-यूपम् ऎऩ्गिऱ भगवान्-उडैय रूप-विशेषम् ऒऩ्ऱु इरुक्किऱदु.
अदिल् किञ्चिदुपरि जाग्रत्संज्ञकमाऩ स्थानम्. ततोऽपि किञ्चदुपरि स्वप्नसंज्ञकं स्थानम्. ततोऽपि किञ्चिदुपरि सुषुप्तिसंज्ञकं स्थानम्. अग्रदेशत्तिल् तुरीयसंज्ञकं स्थानमिरुक्किऱदु. अदिल् जाग्रत्स्थानत्तिल् जाग्रद्व्यूहसंज्ञकम्. वासुदेवसङ्कर्षणप्रद्युम्नानिरुद्धरूपमूर्तिचतुष्टयम् विशाखयूपत्तिऱ्‌कु किळैगळ् पोल् प्रागादिक्रमत्ताले नालु दिक्किलुमिरुक्किऱदु. अदऱ्‌कु विशेषम् सृष्टिस्थित्यादिव्यापारङ्गळ् अत्युत्कृष्टसितरक्तादिवर्णङ्गळ् सर्वायुधाद्युपकरणङ्गळ्. स्वप्नस्थानत्तिलुम् स्वप्नसंज्ञकम् वासुदेवादिव्यूहचतुष्टयमुम् पूर्वम्बोल विशाखयूपत्तिऱ्‌कु परितः इरुक्किऱदु. अदऱ्‌कु विशेषम् सृष्टिस्थित्यादिव्यापारेच्छामात्रमेयॊऴिय व्यापारमिल्लामै. जाग्रद्व्यूहत्तैक्कुऱित्तु हेतुतयाऽवस्थानमुम् ऒरु विशेषम्. उत्कृष्टमिल्लाद सितरक्तादिवर्णङ्गळुम्, आयुधादिगळिरुन्दालुम् ध्वजाद्युपकरणराहित्यमुम्, सुषुप्तिस्थानत्तिल् सुषुप्तसंज्ञकम् चातुर्व्यूहम् मुन्बोलवे नाऩ्गु पक्कत्तिलुमिरुक्किऱदु. अदऱ्‌कु विशेषम् सृष्ट्यादीच्छैयुमिल्लामल् स्वानन्दानुभवमात्रम्. अदिल् प्राग्भागत्तिलिरुक्कुम् वासुदेवनुक्कु करचरणादिविग्रहमु मिल्लै. आनाल् विशाखयूपत्तिऱ्‌कु किळैबोल् परिणतमाऩ शुद्धसत्वद्रव्यैकदेशत्ताल् शरीरसंबन्धिपोल् तोऩ्ऱुम् षाड्गुण्यप्रकाशनमात्रमुमुण्डु. दक्षिणादिदिक्स्थितानां सङ्कर्षणादीनां करचरणादियुक्तविग्रहमिरुन्दालुम् आयुधादिगळिल्लै. कैगळिल् रेखारूपङ्गळाऩ शङ्खचक्रलांगलादिचिह्नमुण्डु. वर्णभेदमिल्लै. तुरीयस्थानत्तिल् तुरीयसंज्ञकम् व्यूहचतुष्टयम् मुन्बोलवे इरुक्किऱदु. अदऱ्‌कु विशेषम् प्रागादि नालु व्यूहङ्गळुक्कुम् करचरणादियुक्तविग्रहमिल्लै. सुषुप्तवासुदेवतुल्यं अदावदु किळैबोल् इरुक्किऱ शरीरमात्रम्. आगैयालेये चेतनव्यापारचिद्राहित्यम्. प्राग्भागत्तिलिरुक्कुम् वासुदेवनुक्कु षाड्गुण्य-प्रकाशनम्. इतरर्गळुक्कु अवरवर्गळुक्कु नियतमाऩ गुणद्वयप्रकाशनं च । इन्द नालु व्यूहङ्गळुक्कुम् जाग्रदादिसंज्ञै व्यापारबाहुळ्यत्तालुम् तदल्पतैयालुम् तदत्यन्ताभावत्तालुम् लोकदृष्टप्रक्रियैयाले वन्ददत्तनै. तत्तद्व्यूहसंबन्धत्ताले विशाखयूपत्तिऩ् स्थानङ्गळिल् जाग्रत्स्थानादिसंज्ञै । इप्पडि भगवान् चातुर्व्यूहत्तै जाग्रदादिभेदभिन्नमाग वहिक्कैयाल् ‘‘चतुर्धा वहसि’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु. इदिऩ् विशेषङ्गळैयॆल्लाम् लक्ष्मीतन्त्रत्तिलुम् इन्द विशाखयूपत्तै हृदयत्तिल् द्ध्येयमागच्चॊऩ्ऩ सात्वतसंहितैयिलुम् अप्पडिये हृदयारूढमाग अनुसन्धेयमागच्चॊऩ्ऩ वरदराजपञ्चाशत्तिऩ् ‘‘रूढस्य चिन्मयतया’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम् कण्डुगॊळ्वदु.
ऎऩ्ऱु संगृहीतङ्गळायिऱ्ऱु इति । उक्तोऽर्थः ।↩︎

जाग्रदादिभेदङ्गळिलुळ्ळ विशेषङ्गळॆल्लाम् “जाग्रत्स्वप्नात्यलसतुरीयप्रायध्यातृक्रमवदुपास्यः । स्वामिंस्तत्तद्गुणपरिबर्हश्चातुर्व्यूहं वहसि चतुर्धा” (रङ्गराजस्तवम् उत्तरशतकम् - 40.) ऎऩ्ऱु संगृहीतङ्गळायिऱ्ऱु.↩︎

The differences arising from planes like the waking state
have been thus summarised :-

"O Lord, 35 of 36 those that meditate on Thee,
some are like those in the waking state,
some like those that dream in sleep,
others like those that sleep without dreams,
and others still are like those that have fallen into a swoon.
(In the first group, the senses function,
in the second the senses do not function,
only the mind is active;
in the third group even the mind does not function; they only breathe;
in the fourth group even the breath is suspended).
In the same way, O Lord, Thou art in four forms
and dividest Thyself into four forms
and art meditated upon with attributes and weapons suited to each."

↩︎

केशवादीनि द्वादश रूपाण्यपि व्यूहान्तराणि ।↩︎

The twelve forms that begin with Keśava are other forms derived from the vyūhas.↩︎

The twelve forms that begin with Keśava are other forms derived from the vyūhas.↩︎

केशवादिगळाऩ पन्निरण्डु रूपङ्गळुम् व्यूहान्तरङ्गळ्.↩︎

विभवाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विभवङ्गळ् आवऩ पद्मनाभादिगळ् आऩ मुप्-पत्तुच्-चिल्व् आऩ रूपङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् मत्स्य-कूर्मादिगळ् आऩ अवतारङ्गळ्
ऒरु प्रयोजऩ-वशत्ताले
विशेषित्तुच् चॊल्लप्-पट्टऩ.

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् विभवङ्गळिल् ईश्वरऩ्
अव्व्-ओ कार्य-विशेषङ्गळुक्क् ईडागत् ताऩ्
वेण्डिऩ गुणङ्गळै वेण्डिऩ-पोदु मऱैत्तुम्
वेण्डिऩ-पोदु प्रकाशिप्पित्तुम् नडत्तुम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् अवान्तर-भेदङ्गळ्
“कृष्ण-रूपाण्य् अ-सङ्ख्यानि (बालादि-भेदात्)” (पाञ्चरात्रम्.)
इत्य्-आदिगळिऱ्‌-पडिये अनन्तङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि (केश्वादय इव शक्तीशादयः→) विभवान्तरङ्गळुम् (द्विभुज-चतुर्-भुजादि-भेदैः) कण्डु-कॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(सारास्वादिनी23)

(सायणोक्त-विनियोगः24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिल जीवर्गळै विग्रह-विशेषत्तालुम्, शक्ति-विशेषत्तालुम् अधिष्ठित्तु
अतिशयित-कार्यङ्गळै नडत्तुगिऱदुवुम् विभव-भेदम्.

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

The twelve forms that begin with Keśava are other forms derived from the vyūhas.↩︎

The twelve forms that begin with Keśava are other forms derived from the vyūhas.↩︎

विभवा नाम - पद्मनाभादीनि त्रिंशत्संख्यातः किंचिदधिक-संख्यायुक्तानि रूपाणि ।↩︎

These vibhavas are thirty odd forms like Padmanabha.↩︎

These vibhavas are thirty odd forms like Padmanabha.↩︎

विभवङ्गळावऩ पद्मनाभादिगळाऩ मुप्पत्तुच्चिल्वाऩ रूपङ्गळ्.↩︎

एषु मत्स्य-कूर्मादयो ऽवताराः
प्रयोजन-विशेषेण केनापि विशिष्य परिगणिताः ।↩︎

Among them Avatars like Matsya and Kurma
are specified in relation to some specific purpose.↩︎

Among them Avatars like Matsya and Kurma
are specified in relation to some specific purpose.↩︎

इवऱ्ऱिल् मत्स्यकूर्मादिगळाऩ अवतारङ्गळॊरु प्रयोजनवशत्ताले विशेषित्तुच् चॊल्लप्पट्टऩ.↩︎

एषु विभवेषु ईश्वरस् तत्-तत्-कार्य-विशेषानुगुण्येन
अपेक्षितानां गुणानां
यथा-च्छन्दं प्रच्छादनं प्रकाशनं च करोति ।↩︎

In these vibhavas or avatārs,
Iśvara conceals those attributes of His
which He wants to conceal
and reveals those attributes
which He wants to reveal
to suit the special mission which He has undertaken in them.↩︎

In these vibhavas or avatārs,
Iśvara conceals those attributes of His
which He wants to conceal
and reveals those attributes
which He wants to reveal
to suit the special mission which He has undertaken in them.↩︎

इव् विभवङ्गळिल् ईश्वरनव्वो कार्यविशेषङ्गळुक्कीडागत्ताऩ् वेण्डिऩ गुणङ्गळै वेण्डिऩ-पोदु मऱैत्तुम् वेण्डिऩ-पोदु प्रकाशिप्पित्तुम् नडत्तुम्.↩︎

एषु अवान्तरभेदाः 24 "कृष्ण-रूपाण्य् असंख्यानि (बालादि-भेदात्)” इत्याद्य्-उक्त-रीत्याऽनन्ताः ।↩︎

Among them, there are varied manifestations which are countless.
So has it been said, "The 16 forms of Kṛṣṇa are innumerable"↩︎

Among them, there are varied manifestations which are countless.
So has it been said, "The 17 forms of Kṛṣṇa are innumerable"↩︎

इवैगळ् अनन्तङ्गळॆऩ्ऱु सप्रमाणमरुळिच् चॆय्गिऱार् ‘‘कृष्णरूपाण्यसङ्ख्यानि’’ इत्यादिगळिऱ्पडिये अनन्तङ्गळ् इति ।
लक्ष्मीनृसिंहऩ् योगानन्दनृसिंहऩ् चतुर्भुजाष्टभुजनृसिंहऩ् इत्यादि नृसिंहभेदङ्गळुम्
मदनगोपालऩ् चतुर्भुजगोपालऩ् इत्यादिकृष्णभेदङ्गळुम् विभवभेदङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

इवऱ्ऱिल् अवान्तरभेदङ्गळ् “कृष्णरूपाण्यसङ्ख्यानि” (पाञ्चरात्रम्.) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये अनन्तङ्गळ्.↩︎

इत्थमेव विभवान्तराण्यपि द्रष्टव्यानि ।↩︎

Other forms similarly derived from the vibhavas
can also be seen in the śāstras.↩︎

Other forms similarly derived from the vibhavas
can also be seen in the śāstras.↩︎

इप्पडिय् ए यॆऩ्ऩदु अनन्तङ्गळ् आगवे ऎऩ्ऩप् पडि.
कण्डुकॊळ्वदु - केशवादिगळैप् पोले सुप्रसिद्धङ्गळ् अऩ्ऱ् आगिलुम्, श्री-सात्त्वतादिगळिल् शक्तीशादि-संज्ञकङ्गळ् आऩ विभवङ्गळुक्कु द्विभुजत्व-चतुर्भुजत्वाद्याकार-भेदं चॊल्लुम् इडङ्गळिले काणलाम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

वासुदेवादिव्यूहभेदङ्गळुम्
अदुगळिल् निऩ्ऱुम् मुम्मूऩ्ऱ्-आगव् उण्डाऩ केशवादिव्यूहान्तरमुम् बोल्
विभव-भेदङ्गळुम्, विभवत्तिल् उण्ड् आऩ विभवान्तरङ्गळुम् शास्त्र-सिद्धङ्गळ् आगैयाले
अवैगळैयुम् सात्त्वतादिगळिले कण्डुगॊळ्वद् ऎऩ्गिऱार्
इप्पडिये विभावान्तरङ्गळुम् कण्डु कॊळ्वदु इति।↩︎

इप्पडि विभवान्तरङ्गळुम् कण्डु कॊळ्वदु.↩︎

कांश्चिज् जीवान् विग्रह-विशेषेण शक्ति-विशेषेण चाधिष्ठाय
अतिशयित-कार्याणां निर्वहणमपि विभवभेदः ।↩︎

Sometimes the Lord enters into some jīvas
with His own specific form
and into others with His energy (śakti) and accomplishes wonderful things.
These belong to another class of vibhavas.↩︎

Sometimes the Lord enters into some jīvas
with His own specific form
and into others with His energy (śakti) and accomplishes wonderful things.
These belong to another class of vibhavas.↩︎

सिल जीवर्गळै विग्रहविशेषत्तालुम् शक्तिविशेषत्तालुम् अधिष्ठित्तु अतिशयितकार्यङ्गळै नडत्तुगिऱदुवुम् विभवभेदम्.↩︎

अर्चावतारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

पर-व्यूहादि-रूपङ्गळ्-ताऩे
आश्रितर्क्क् आग अवर्गळ् अपेक्षित्तप्-पडिये

“बिम्बाकृत्य्-आत्मना(=शरीरेण) बिम्बे
समागत्यावतिष्ठते”

ऎऩ्गिऱप् पडिये निऱ्‌किऱ निलै अर्चावतारम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. परव्यूहादि-रूपाणाम् एव
आश्रितार्थं तद्-अपेक्षित-प्रकारेण 25

“बिम्बाकृत्य्-आत्मना(=शरीरेण) बिम्बे
समागत्यावतिष्ठते”

इत्युक्तरीत्या ऽवस्थितिर् अर्चावतारः ।↩︎

2. The forms of the Supreme Vāsudeva (Para), the Vyuhas and the Vibhavas
assume the 2 forms of the images and enter into the shapes of images (installed in temples),
for the sake of devotees as desired by them.
This is arcāvatara.↩︎

3. The forms of the Supreme Vāsudeva (Para), the Vyuhas and the Vibhavas
assume the 3 forms of the images and enter into the shapes of images (installed in temples),
for the sake of devotees as desired by them.
This is arcāvatara.↩︎

4. परव्यूहादिरूपङ्गळ्दाने आश्रितर्क्काग अवर्गळपेक्षित्तप्पडिये
“बिम्बाकृत्यात्मना बिम्बे समागत्यावतिष्ठते” ऎऩ्गिऱप्पडिये निऱ्‌किऱ निलै अर्चावतारम्.↩︎

अन्तर्याम्य्-अवतारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वर्-उडैयवुम् हृदयङ्गळिले
सूक्ष्मम् आय् इरुप्पद् ऒरु रूप-विशेषत्तैक्
कॊण्डु निऱ्‌किऱ निलै अन्तर्याम्य्-अवतारम्.

(विश्वास-टिप्पनी1)

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु सर्वान्तर्यामिय् आऩ दिव्यात्म--स्व-रूपत्तै अनुसन्धिक्क इऴिवार्क्कुत्
तुऱैय्(=द्वारन्) आग …

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अष्टाङ्ग-योग-सिद्धानां
हृद्-याग-निरतात्मनाम् ।
योगिनाम् अधिकारस् स्याद्
एकस्मिन् हृदये-शये”
(श्री सात्त्वतसंहितै 2-7-8.)

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिले सॊल्लुगैयाले
अन्तर्यामिरूपम् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

1. अन्तर्यामि-रूपम् भिन्नम्, अन्तर्यामी विभुर् ईश्वरो भिन्नः।↩︎

2. सर्वेषां हृदयेषु सूक्ष्म-भूत-रूप-विशेष-विशिष्टतया ऽवस्थानम् अन्तर्याम्य्-अवतारः ।↩︎

3. The Lord is (also) present in a subtle form in the hearts of all jīvas.
This form is called Antaryāmi Avatāra,↩︎

4. The Lord is (also) present in a subtle form in the hearts of all jīvas.
This form is called Antaryāmi Avatāra,↩︎

5. सर्वरुडैयवुम् हृदयङ्गळिले सूक्ष्ममायिरुप्पदॊरु रूपविशेषत्तैक्कॊण्डु निऱ्‌किऱ निलै अन्तर्याम्यवतारम्.↩︎

6. इदं सर्वान्तर्यामि-दिव्यात्म--स्व-रूपम् अनुसन्धित्सूनां द्वारम् इति …↩︎

7. as meditation on this form has been prescribed
as the means which enables
those who wish to enter into the meditation of the Antaryāmin or the divine all-pervading svarūpa of the Lord.
It has been said of this meditation:↩︎

8. as meditation on this form has been prescribed
as the means which enables
those who wish to enter into the meditation of the Antaryāmin or the divine all-pervading svarūpa of the Lord.
It has been said of this meditation:↩︎

9. इदु सर्वान्तर्यामियाऩ दिव्यात्मस्वरूपत्तै अनुसन्धिक्क इऴिवार्क्कुत् तुऱैयाग↩︎

10. “अष्टाङ्ग-योग-सिद्धानां
हृद्-याग-निरतात्मनाम् ।
योगिनाम् अधिकारस् स्याद्
एकस्मिन् हृदये-शये”
(श्री सात्त्वतसंहितै 2-7-8.)

↩︎

11. "Those 11 who have attained success in Ashtaṅga yoga
and who are desirous of worshipping the one
who dwells in the heart
are fit to meditate on the one (i.e.)
the form in which He dwells in the hearts of all."↩︎

12. "Those 12 who have attained success in Ashtaṅga yoga
and who are desirous of worshipping the one
who dwells in the heart
are fit to meditate on the one (i.e.)
the form in which He dwells in the hearts of all."↩︎

13. “अष्टाङ्गयोगसिद्धानां हृद्यागनिरतात्मनाम् । योगिनामधिकारस्स्यादेकस्मिन् हृदयेशये” (श्री सात्वतसंहितै 2-7-8.)↩︎

14. इत्यादिषु प्रतिपादितम् इति अन्तर्यामिरूपम् इत्य् उक्तम् ।↩︎

15. Therefore this One (Hārda) is spoken as Antaryāmi.↩︎

16. Therefore this One (Hārda) is spoken as Antaryāmi.↩︎

17. इत्यादिगळिले सॊल्लुगैयाले अन्तर्यामिरूपम् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

अवतार-रहस्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अवतरिक्किऱ रूपङ्गळिल् वगैगळ् ऎल्लाम्
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यमयङ्गळ् आय्
कर्म-तत्-फलङ्गळोडु तुवक्क्(=सङ्गम्)-अऱ वरुगैयाले
शुद्ध-सृष्टिय् ऎऩ्ऱु पेर्-बॆऱ्ऱ् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अर्चा-हार्द-विभवाः→) इव् अवतारङ्गळ् ऎल्लाम् सत्यङ्गळ् ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् ईश्वरनुक्कु ज्ञानादि-सङ्कोचम् इल्लैय् ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्विग्रहङ्गळ् शुद्धसत्त्वमयङ्गळॆऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिऱ्‌कु ईश्वरेच्छा-मात्रमे कारणम् ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-रक्षणम् पण्ण-वेण्डुम् कालमे कालम् ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कथा-श्रवण-मात्रेणापि) साधु-परित्राणादिगळे प्रयोजनङ्गळ् ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थं तॆळिन्दु अनुसन्धिप्पार्क्कु
एक-जन्मत्तिले स्वाधिकारानुगुण-समीहितोपाय-पूर्तियाले
जन्मान्तरम् अनुभवियादे मुक्तर् आगल् आम् ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“बहूनि मे व्यतीतानि” (भगवद्गीतै 4-5.)
ऎऩ्ऱु तुडङ्गि
ऐन्दु श्लोकत्ताले गीताचार्यऩ् अरुळिच्चॆय्दाऩ्.

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु स्वतन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठनुक्कु (न भक्ति-मार्गगाय +अङ्गभूत-प्रपत्ति-निष्ठाय) (अवतार-कथा-गम्य-)शरण्य-गुण-विशेष-ज्ञान-मुखत्ताले
उपायानुष्ठान-क्षणत्तिले महा--विश्वासादिगळै स्थिरी-करित्तु उपकारकम् आम्.(5)

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

अर्चावतार-प्रयोजनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिये अर्चावतारमुम् मिऱुक्कऱ मोक्षत्तैत् तरुम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै …

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सुरूपां प्रतिमां विष्णोः
प्रसन्न-वदनेक्षणाम् ।
कृत्वा ऽऽत्मनः प्रीतिकरीं
सुवर्ण-रजतादिभिः ॥

ताम् अर्चयेत् तां प्रणमेत्
तां यजेत् तां विचिन्तयेत् ।
विशत्य् अपास्त-दोषस्तु
ताम् एव ब्रह्म-रूपिणीम् ॥” (विष्णुधर्मम् 106-16.)

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु श्रीशौनकभगवानरुळिच्चॆय्दाऩ्.

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऴ्वार्गळुम्
इव्व्-अवतार-रहस्यत्तैयुम्
अर्चावतार-वैलक्षण्यत्तैयुम्
प्रचुरम् आग अनुसन्धित्तु
इदऱ्‌कुब् बेर्-अणिय्(=मूल-बलम्) आग
परत्वत्तैक् कण्डु पोन्दार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् इरुक्किऱ ईश्वरऩ्
तऩ् आनन्दत्तुक्कुप् परीवाहम् आगप् पण्णुम् व्यापारङ्गळ्
स-कल--जगत्-सृष्टि-स्थिति-संहार--मोक्ष-प्रदत्वादिगळ्.(5)

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

[[५२]]
इत्थम् अवतरद्-रूप-विधाः सर्वा अपि
शुद्ध-सत्त्व-द्रव्यमय्यः
कर्म--तत्-फल-संबन्ध-शून्याः प्रवर्तन्ते इत्यतः
शुद्ध-सृष्टित्वेन व्यपदिश्यन्ते ।↩︎

All these forms of incarnation are constituted of the substance called śuddhasattvam
and have no connection with karma or its fruits.
They are therefore called pure creation (śuddha śrīshti).↩︎

All these forms of incarnation are constituted of the substance called śuddhasattvam
and have no connection with karma or its fruits.
They are therefore called pure creation (śuddha śrīshti).↩︎

इप्पडि अवतरिक्किऱ रूपङ्गळिल् वगैगळॆल्लाम् शुद्धसत्त्वद्रव्यमयङ्गळाय् कर्मतत्फलङ्गळोडु तुवक्कऱ वरुगैयाले शुद्ध-सृष्टियॆऩ्ऱु पेर्बॆऱ्ऱिरुक्कुम्.↩︎

(अर्चा-हार्द-विभवाः→) इमेऽवताराः सर्वेऽपि सत्या इति↩︎

These avatārs (vibhava, arcā and Hārda ) are all real;↩︎

These avatārs (vibhava, arcā and Hārda ) are all real;↩︎

इव् अवतारङ्गळॆल्लाम् सत्यङ्गळॆऩ्ऱुम्,↩︎

एष्व् ईश्वरस्य ज्ञानादि-संकोचो नास्तीति↩︎

in them there is no contraction or abridgement of jñāna and the other attributes of Iśvara;↩︎

in them there is no contraction or abridgement of jñāna and the other attributes of Iśvara;↩︎

इवऱ्ऱिल् ईश्वरनुक्कु ज्ञानादिसङ्कोचमिल्लैयॆऩ्ऱुम्,↩︎

इमे विग्रहाः शुद्ध-सत्त्वमया इति↩︎

the bodies of these avatārs are made of Śuddha-sattvam;↩︎

the bodies of these avatārs are made of Śuddha-sattvam;↩︎

इव्विग्रहङ्गळ् शुद्धसत्त्वमयङ्गळॆऩ्ऱुम्,↩︎

एषाम् ईश्वरेच्छैव कारणमिति,↩︎

the reason for these avatars is only the Lord's will;↩︎

the reason for these avatars is only the Lord's will;↩︎

इवऱ्ऱिऱ्‌कु ईश्वरेच्छामात्रमे कारणम् ऎऩ्ऱुम्,↩︎

धर्मरक्षणार्थकाल एव काल इति,↩︎

their time of manifestation is the time when dharma has to be safe-guarded;↩︎

their time of manifestation is the time when dharma has to be safe-guarded;↩︎

धर्मरक्षणम् पण्णवेण्डुम् कालमे कालम् ऎऩ्ऱुम्,↩︎

(कथा-श्रवण-मात्रेणापि) साधु-परित्राणादीन्येव प्रयोजनानीति↩︎

their purpose is the protection of the good and the like;↩︎

their purpose is the protection of the good and the like;↩︎

साधुपरित्राणादिगळे प्रयोजनङ्गळॆऩ्ऱुम्↩︎

इमान् अर्थान् विशदं विज्ञायानुसन्दधानानाम्
एकजन्मन्य् एव
स्वाधिकारानुगुण-समीहितोपाय-पूर्त्या
जन्मान्तरानुभवम् अन्तरैव मुक्तीभाव इति च,↩︎

those who meditate on these avatars with clear knowledge
may attain mokṣa at the end of this very life
without any future birth,
by their successful adoption of the right means
suited to their competency and capacity.↩︎

those who meditate on these avatars with clear knowledge
may attain mokṣa at the end of this very life
without any future birth,
by their successful adoption of the right means
suited to their competency and capacity.↩︎

इव्वर्थन्दॆळिन्दु अनुसन्धिप्पार्क्कु एकजन्मत्तिले स्वाधिकारानुगुणसमीहितोपायपूर्तियाले जन्मान्तरमनुभवियादे मुक्तरागलाम् ऎऩ्ऱुम्↩︎

“27 बहूनि मे व्यतीतानि” इत्यारभ्य पञ्चभिः श्लोकैर् गीतचार्यो ऽनुजग्राह ।↩︎

All these truths have. been explained by the Gitācharya in five śloka s beginning with:-

"Bahuni me 34 vyatītāni etc."
"Many are the births that I have gone through, just like you.”

↩︎

All these truths have. been explained by the Gitācharya in five śloka s beginning with:-

"Bahuni me 35 vyatītāni etc."
"Many are the births that I have gone through, just like you.”

↩︎

“बहूनि मे व्यतीतानि” (भगवद्गीतै 4-5.) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि ऐन्दु श्लोकत्ताले गीताचार्यनरुळिच्चॆय्दाऩ्.↩︎

इदं स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-निष्ठस्य (न भक्ति-मार्गगाय +अङ्गभूत-प्रपत्ति-निष्ठाय)
शरण्यगुण-विशेष-ज्ञान-मुखेनोपायानुष्ठान-क्षणे महा-विश्वासादीनि स्थिरी-कुर्वत्
उपकारकं भवति ।↩︎

This meditation on the vibhavas (or avatārs)
creates supreme faith or confidence (mahāvisvāsa) in the mind of the seeker after salvation
who seeks prapatti as an independent means or upāya,
by affording him a knowledge of the great qualities of the Lord
who is sought as the refuge
and this at the moment when he adopts prapatti as the means.↩︎

This meditation on the vibhavas (or avatārs)
creates supreme faith or confidence (mahāvisvāsa) in the mind of the seeker after salvation
who seeks prapatti as an independent means or upāya,
by affording him a knowledge of the great qualities of the Lord
who is sought as the refuge
and this at the moment when he adopts prapatti as the means.↩︎

इदु स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु शरण्यगुणविशेषज्ञानमुखत्ताले उपायानुष्ठानक्षणत्तिले महाविश्वासादिगळै स्थिरीकरित्तु उपकारकमाम्.↩︎

एवम् एवार्चवतारोऽपि
अनायासकरो मोक्षं ददातीत्ये् एतम् अर्थम् …↩︎

So also the worship of Archāvatāra (the image) will lead easily to mokṣa.↩︎

So also the worship of Archāvatāra (the image) will lead easily to mokṣa.↩︎

इप्पडिये अर्चावतारमुम् मिऱुक्कऱ मोक्षत्तैत्तरुम् ऎऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

“सुरूपां प्रतिमां विष्णोः
प्रसन्न-वदनेक्षणाम् ।
कृत्वा ऽऽत्मनः प्रीतिकरीं
सुवर्ण-रजतादिभिः ॥

ताम् अर्चयेत् तां प्रणमेत्
तां यजेत् तां विचिन्तयेत् ।
विशत्य् अपास्त-दोषस्तु
ताम् एव ब्रह्म-रूपिणीम् ॥”

↩︎

46 " Having shaped a beautiful image of Viṣṇu
with a lovely face and lovely eyes,
out of gold, silver and the like
in a manner that would be pleasing,
one should adore it, bow to it,
sacrifice to it and meditate on it.
By doing so, one would enter into that form
which is none other than Brahman
and will have all one's sins dispelled."↩︎

47 " Having shaped a beautiful image of Viṣṇu
with a lovely face and lovely eyes,
out of gold, silver and the like
in a manner that would be pleasing,
one should adore it, bow to it,
sacrifice to it and meditate on it.
By doing so, one would enter into that form
which is none other than Brahman
and will have all one's sins dispelled."↩︎

“सुरूपां प्रतिमां विष्णोः प्रसन्नवदनेक्षणाम् । कृत्वात्मनः प्रीतिकरीं सुवर्णरजतादिभिः ॥ तामर्चयेत्तां प्रणमेत्तां यजेत्तां विचिन्तयेत् । विशत्यपास्तदोषस्तु तामेव ब्रह्मरूपिणीम् ॥”(विष्णुधर्मम् 106-16.)↩︎

इति भगवान् श्रीशौनकोऽनुजग्राह ।↩︎

Bhagavān Śaunaka has said (thus)↩︎

Bhagavān Śaunaka has said (thus)↩︎

ऎऩ्ऱु श्रीशौनकभगवानरुळिच्चॆय्दाऩ्.↩︎

दिव्य-सूरयोऽपीदम् अवतार-रहस्यम् अर्चावतार-वैलक्षण्यं प्राचुर्येणानुसन्धाय
एतन्-मूल-बलत्वेन
परं परत्वं पश्यन्तः स्थिताः ।↩︎

The Alwars, too, very largely dwelt on this secret doctrine
about the Lord's avatārs
and the distinctive excellence of the avatars
in the form of arcā or consecrated images
and considered the Supreme Self (in Vaikuṇṭha ) as their original cause.↩︎

The Alwars, too, very largely dwelt on this secret doctrine
about the Lord's avatārs
and the distinctive excellence of the avatars
in the form of arcā or consecrated images
and considered the Supreme Self (in Vaikuṇṭha ) as their original cause.↩︎

आऴ्वार्गळुमिव्ववदार रहस्यत्तैयुम् अर्चावतारवैलक्षण्यत्तैयुम् प्रचुरमाग अनुसन्धित्तु इदऱ्‌कुप्पेरणियाग परत्वत्तैक् कण्डु पोन्दार्गळ्.↩︎

एवम्-भूतेनेश्वरेण
स्वानन्द-परीवाहतया (न तु श्रमेण) क्रियमाणा व्यापाराः
स-कल-जगत्-सृष्टि-स्थिति-संहार-मोक्ष-प्रदत्वादयः ॥↩︎

Iśvara, who is in these varied forms,
creates, maintains and destroys all,
is also the giver of mokṣa and has such other activities.
These activities of His are due to the overflow of His bliss or ānanda.↩︎

Iśvara, who is in these varied forms,
creates, maintains and destroys all,
is also the giver of mokṣa and has such other activities.
These activities of His are due to the overflow of His bliss or ānanda.↩︎

इप्पडियिरुक्किऱ ईश्वरऩ् तऩ् आनन्दत्तुक्कुप् परीवाहमागप् पण्णुम् व्यापारङ्गळ् सकलजगत्सृष्टिस्थितिसंहार मोक्षप्रदत्वादिगळ्.↩︎

लक्ष्मीः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् ईश्वरऩ्

“नित्यैवैषा जगन्-माता
विष्णोः श्रीर् अनपायिनी”
(विष्णुपुराणम् 1-8-17.)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिऱ्‌-पडिये
सर्वावस्थैयिलुम् सपत्नीकऩ् आय्क् कॊण्डेय् इरुक्कुम्

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

“तत्त्वेन यः” (आळ-स्तो. 4.)

(तत्त्वेन यश् चिद्-अचिद्-ईश्वर--तत्-स्वभाव-
भोगापवर्ग--तद्-उपाय-गतीर् उदारः ।
सन्दर्शयन् निरममीत पुराणरत्नं
तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय ॥ ४॥)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“माता पिता” (आळ-स्तो. 5.)

(माता पिता युवतयस् तनया विभूतिस्
सर्वं यद् एव नियमेन मद्-अन्वयानाम् ।
आद्यस्य नः कुल-पतेर् वकुलाभिरामं
श्रीमत्-तद्-अङ्घ्रि-युगलं (शठकोपरूपं) प्रणमामि मूर्ध्ना ॥)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळिले
(यामुनेन) उपकार-विशेषत्ताले सादरम् आग विशेषित्तुच् चॊल्लप्-पट्ट
पराशर-पराङ्कुश-प्रबन्धङ्गळिले तॆळिन्दु-गॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल् दण्ड-धरत्वमुम्, पुरुष-कारत्वादिगळुम्
ऎम्-बॆरुमानुक्कुम्, पिराट्टिक्कुङ् कूऱ् आग विभजित्त व्यापारङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्रकृतियागे विकृत्युक्तिर् इव "नित्यं तद्-धर्म-धर्मिणी" इत्य्-आदिष्व् अतिदेशेषु)

उपदिश्यम् आऩ धर्माधारत्तिऱ् ‌काट्टिल्
अतिदिश्यम् आऩ धर्माधारत्तुक्कु विशेषम् स्वतःप्राप्तम्

ऎऩ्ऱु
उवर् (मीमांसका) अरुळिच्-चॆय्ददुक्कुम्
इप्-पडि विभागत्ताल् वन्द वैषम्यत्तिले तात्पर्यम्.

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु “युवत्वादौ तुल्येऽपि”(श्रीगुणरत्नकोशम् 34-वदु श्लोकम्)

(युवत्वादौ तुल्येऽप्य् अ--पर-वशता--शत्रु-शमन-
स्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्व-सु-लभान् ।
त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान् म्रदिम--पति-पारार्थ्य--करुणा-
क्षमादीन् वा भोक्तुम् भवति युवयोर् आत्मनि भिदा ॥)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले निर्णीतम्.

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

अयम् ईश्वरः,

“नित्यैवैषा जगन्-माता
विष्णोः श्रीर् अनपायिनी”
(विष्णुपुराणम् 1-8-17.)

↩︎

"Lakṣmī , the 2 mother of the world,
is eternal and inseparable from Viṣṇu ."↩︎

"Lakṣmī , the 3 mother of the world, is eternal and inseparable from Viṣṇu ."↩︎

इव्वीश्वरऩ् “नित्यैवैषा जगन्माता विष्णोः श्रीरनपायिनी”(विष्णुपुराणम् 1-8-17.)↩︎

[[५३]]

इत्याद्य्-उक्त-रीत्या
सर्वावस्थासु सपत्नीक एव वर्तत
इत्य् अयम् अर्थः,↩︎

Iśvara is with His consort in all situations as stated in passages like (the above).↩︎

Iśvara is with His consort in all situations as stated in passages like (the above).↩︎

इत्यादिगळिऱ्‌पडिये सर्वावस्थैयिलुम् सपत्नीकनाय्क् कॊण्डेय् इरुक्कुम्↩︎

“30 तत्त्वेन यः "

(तत्त्वेन यश् चिद्-अचिद्-ईश्वर--तत्-स्वभाव-
भोगापवर्ग--तद्-उपाय-गतीर् उदारः ।
सन्दर्शयन् निरममीत पुराणरत्नं
तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय ॥ ४॥)↩︎

"I bow to the generous sage, Parāśara,
who composed that gem of a purāṇa (Viṣṇupurāna),
wherein he discloses, as they are in reality,
the truths concerning cit, acit apd Iśvara,
their distinctive nature, swarga, mokṣa
and the means of attaining them"↩︎

"I bow to the generous sage, Parāśara,
who composed that gem of a purāṇa (Viṣṇupurāna),
wherein he discloses, as they are in reality,
the truths concerning cit, acit apd Iśvara,
their distinctive nature, swarga, mokṣa
and the means of attaining them"↩︎

ऎऩ्ऩुमिडत्तै “तत्त्वेन यः” (आळ-स्तो. 4.)↩︎

“माता पिता” (आळ-स्तो. 5.)

(माता पिता युवतयस् तनया विभूतिस्
सर्वं यद् एव नियमेन मद्-अन्वयानाम् ।
आद्यस्य नः कुल-पतेर् वकुलाभिरामं
श्रीमत्-तद्-अङ्घ्रि-युगलं (शठकोपरूपं) प्रणमामि मूर्ध्ना ॥)↩︎

and

"I bow my head at the two feet of Nammāḻvār
fragrant with vakula flowers,
for they are, to all those who are connected with me, mother, father, wives, sons and all forms of wealth and lordship."↩︎

and

"I bow my head at the two feet of Nammāḻvār
fragrant with vakula flowers,
for they are, to all those who are connected with me, mother, father, wives, 8008 and all forms of wealth and lordship."↩︎

“माता पिता” (आळ-स्तो. 5.)↩︎

इति श्लोकयोर् (यामुनेन)
उपकार-विशेषात् (अतिशयात् ) सादरं विशिष्य संकीर्तितयोः पराशर-पराङ्कुशयोः प्रबन्धेषु
विशदं ज्ञातव्यः ।↩︎

This may also be clearly understood from the writings of Parāśara and Parankusa (Nammāḻvār),
who, for the help which they have rendered,
have been spoken of by Aḷavandār with great regard in these terms.↩︎

This may also be clearly understood from the writings of Parāśara and Parankusa (Nammāḻvār),
who, for the help which they have rendered,
have been spoken of by Aḷavandār with great regard in these terms.↩︎

ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळिले उपकारविशेषत्ताले सादरमाग विशेषित्तुच् चॊल्लप्पट्ट पराशरपराङ्कुशप्रबन्धङ्गळिले तॆळिन्दुगॊळ्वदु.↩︎

अत्र दण्डधरत्वं पुरुषकारत्वादयश् च
सर्वेश्वरस्य लक्ष्म्याश् च भागतया विभक्ताः व्यापाराः ।↩︎

In this context,
we have to understand a difference in their activities or division of labour, as it were ;
for the Lord is concerned with the punishment (of the evildoer)
and Lakṣmī with pleading to Him for mercy on behalf of the sinner;↩︎

In this context,
we have to understand a difference in their activities or division of labour, as it were ;
for the Lord is concerned with the punishment (of the evildoer)
and Lakṣmī with pleading to Him for mercy on behalf of the sinner;↩︎

इव्विडत्तिल् दण्ड-धरत्वमुम् पुरुषकारत्वादिगळुम् ऎम्बॆरुमानुक्कुम् पिराट्टिक्कुङ्गूऱाग विभजित्तव्यापारङ्गळ्.↩︎

(प्रकृतियागे विकृत्युक्तिर् इव "नित्यं तद्धर्मधर्मिणी" इत्य्-आदिष्व् अतिदेशेषु)

"उपदिश्यमान-धर्माधाराद्
अतिदिश्यमान-धर्माधारस्य विशेषः स्वतः प्राप्तः"

इति मध्यस्थोक्तेर् अपि
एवं-भूत-विभाग-निबन्धन-वैषम्ये तात्पर्यम् ।↩︎

the Mimāmsakas have declared
that the object which is stated by analogy to have attributes
similar to those of another object actually described
must be different by that very circumstance26 from that other object.
So in this case, as it has been stated by analogy or atideśa "Just27 as Viṣṇu is everywhere,
so also is Lakṣmī , O, best of Brahmins",
there should be a difference between Bhagavān and Lakṣmī .
This difference should be understood as referring (here)
only to the difference in their functions or activities.↩︎

the Mimāmsakas have declared
that the object which is stated by analogy to have attributes
similar to those of another object actually described
must be different by that very circumstance27 from that other object.
So in this case, as it has been stated by analogy or atideśa "Just28 as Viṣṇu is everywhere,
so also is Lakṣmī , O, best of Brahmins",
there should be a difference between Bhagavān and Lakṣmī .
This difference should be understood as referring (here)
only to the difference in their functions or activities.↩︎

उपदिश्यमानधर्माधारत्तिऱ्‌काट्टिल् अतिदिश्यमानधर्माधारत्तुक्कु विशेषम् स्वतःप्राप्तम् ऎऩ्ऱु उवर् अरुळिच्चॆय्ददुक्कुमिप्पडि विभागत्ताल् वन्द वैषम्यत्तिले तात्पर्यम्.↩︎

इदं “ 32 युवत्वादौ तुल्येऽपि " इति लोके निर्णीतम् ।

युवत्वादौ तुल्येऽप्य् अ--पर-वशता--शत्रु-शमन-
स्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्व-सु-लभान् ।
त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान् म्रदिम--पति-पारार्थ्य--करुणा-
क्षमादीन् वा भोक्तुम् भवति युवयोर् आत्मनि भिदा ॥

↩︎

This is the conclusion arrived at in the following śloka in Śrīgunaratnakosa;

"Youth and other attributes are common to both of you;
however the Lord has manly qualities, like independence, conquest of foes, firmness and the like;
you have such feminine qualities as existing solely for the husband, compassion and forgiveness.
Thus you two have taken diverse qualities."

↩︎

This is the conclusion arrived at in the following śloka in Śrīgunaratnakosa;

"Youth and other attributes are common to both of you;
however the Lord has manly qualities, like independence, conquest of foes, firmness and the like;
you have such feminine qualities as existing solely for the husband, compassion and forgiveness.
Thus you two have taken diverse qualities."

↩︎

इदु “युवत्वादौ तुल्येऽपि”(श्रीगुणरत्नकोशम् 34-वदु श्लोकम्) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले निर्णीतम्.↩︎

यद्-ऋच्छता

विश्वास-प्रस्तुतिः

"इऱै(=देव)-निलैय्-उणर्व्(=अर्थं) अरिद्(=अशक्यम्)"
(तिरुवाय्मॊऴि 1-3-6.)

ऎऩ्ऱ् आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्द निलत्तिले
एद् एनुम् ऒरु (स्व-कल्पितम्←) वृथा-निर्बन्धम् आगादु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कृशान् अर्थांस् ततः केचिद्
अ-कृशांस् तत्र कुर्वते”
(भारतम्-सभापर्व 39-2)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… ऎऩ्गिऱप् पडिये
तर्क-पाण्डित्यत्ताले निनैत्तद् ऎल्लाम् साधिक्कल् आय् इरुक्कच् चॆय्देय् इऱे
नाम् प्रमाण-शरणराय्प् पोरुगिऱदु. (5)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इव्व् ईश्वर-तत्त्वत्तैयुम्, ईशितव्य-तत्त्वङ्गळैयुम्
यथा-प्रमाणं तॆळियप् प्राप्तम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल्
सर्व-ज्ञऩ् आगवुम् वेण्डा,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अत्यन्तानुपयुक्तङ्गळिऱ्‌ पोले
स्वल्पोपयुक्तङ्गळ् आनवऱ्ऱिल्
अभिसन्धि पण्णवुम् वेण्डा, (5)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अपरिच्छेद्यम् आऩ कडलिले
पडग्(=नौका)-ओडुवार्(=चालकाः) वऴि मुदल् आग वेण्डुवऩ तॆळियुमाप् पोले
इव्व् अळवु विवेकिक्कैय् अवश्यापेक्षितम्. (5)

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु प्रतिष्ठितम् आगैक्क् आग
इवऱ्ऱिऩ् विरिवुगळ्(=विस्तराः) ऎण्णुगिऱदु(=विचार्यन्ते).

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

“३३ स्वामिनः स्थितिः (तत्त्वं) ज्ञातुम् अशक्या"

इति दिव्य-सूरिभिर् अनुसंहिते विषये
कश्चिद् अपि (स्व-कल्पित←) वृथा-निर्बन्धो न युज्यते ।↩︎

"It is impossible to understand
the real nature of God",

says Nammalvar in (1-3-6).

So in a matter like this, vain assertion or insistence is not proper,↩︎

"It is impossible to understand
the real nature of God",

says Nammalvar in (1-3-6).

So in a matter like this, vain assertion or insistence is not proper,↩︎

"इऱै निलैयुणर्वरिदु" (तिरुवाय्मॊऴि 1-3-6.) ऎऩ्ऱाऴ्वाररुळिच् चॆय्द निलत्तिले एदेनुमॊरु वृथा निर्बन्धमागादु.↩︎

‘‘कृशान् अर्थांस् ततः केचिद्
अ-कृशांस् तत्र कुर्वते”
(भारतम्-सभापर्व 39-2) (5)

↩︎

As has been said:
"Some make 6 weak cases appear strong."↩︎

As has been said:

"Some make 7 weak cases appear strong."

↩︎

‘‘कृशानर्थांस्ततः केचिदकृशांस्तत्र कुर्वते” (भारतम्-सबापर्व 39-2)↩︎

इत्य् उक्त-रीत्या
तर्क-पाण्डित्येनाभिमतं सर्वं साधयितुं शक्ताः सन्तोऽपि हि
वयं प्रमाणशरणाः प्रवर्तामहे । (5)↩︎

Although it is possible to prove whatever we please
with the help of our proficiency in logical disputation,
we submit to the Authority of the śāstras.↩︎

Although it is possible to prove whatever we please
with the help of our proficiency in logical disputation,
we submit to the Authority of the śāstras.↩︎

… ऎऩ्गिऱप्पडिये तर्कपाण्डित्यत्ताले निनैत्तदॆल्लाम् साधिक्कलायिरुक्कच् चॆय्देयिऱे नाम् प्रमाणशरणराय्प् पोरुगिऱदु.↩︎

अत एतद् ईश्वर-तत्त्वम् ईशितव्य-तत्त्वानि च
यथा-प्रमाणम् एव विशदं बोद्धुं साम्प्रतम् ।↩︎

Therefore we should understand clearly
the truth concerning the Real or Tattva that rules
and the reals or tattvas that are ruled,
only in accordance with the pramāṇas.↩︎

Therefore we should understand clearly
the truth concerning the Real or Tattva that rules
and the reals or tattvas that are ruled,
only in accordance with the pramāṇas.↩︎

आगैयालिव्वीश्वर तत्त्वत्तैयुम् ईशितव्यतत्त्वङ्गळैयुम् यथाप्रमाणऩ् दॆळियप् प्राप्तम्.↩︎

अत्र सार्वश्यमपि नापेक्ष्यते ।↩︎

We need not try to know all things
(but should try to know what is exceedingly useful.)↩︎

We need not try to know all things
(but should try to know what is exceedingly useful.)↩︎

इव्विडत्तिल् सर्वज्ञनागवुम् वेण्डा,↩︎

अत्यन्तानुपयुक्तेष्व् इव स्वल्पोपयुक्तेषु +अभिनिवेशोऽपि न कार्यः ।↩︎

(As in the case of very useless matters)
In matters which are only of limited use,
we need not be so curious to obtain knowledge.↩︎

(As in the case of very useless matters)
In matters which are only of limited use,
we need not be so curious to obtain knowledge.↩︎

अत्यन्तानुपयुक्तङ्गळिऱ्‌ पोले स्वल्पोपयुक्तङ्गळानवऱ्ऱिल् अभिसन्धि पण्णवुम् वेण्डा,↩︎

अपरिच्छेद्ये समुद्रे
नाविकाः मार्ग-प्रभृतिकम् अवश्य-ज्ञेयम् अर्थं
यथा विशदं जानन्ति,
तथा ऽत्रैतावद् विवेचनम् अवश्यापेक्षितम् ॥ (5)↩︎

The pilot tries to know
just as much about the (vast) ocean
as would enable him to steer the ship along the right path.
Similarly we have to understand, necessarily,
as much as has been said here.↩︎

The pilot tries to know
just as much about the (vast) ocean
as would enable him to steer the ship along the right path.
Similarly we have to understand, necessarily,
as much as has been said here.↩︎

अपरिच्छेद्यमाऩ कडलिले पडगोडुवार् वऴि मुदलाग वेण्डुवऩ तॆळियुमाप्पोले इव्वळवु विवेकिक्कैयवश्यापेक्षितम्.↩︎

अस्य प्रतिष्ठितत्व सिद्ध्यर्थम् एतद्-विस्तरा अभ्यस्यन्ते ।↩︎

In order to obtain unshakable conviction (about these truths), more elaborate treatises may be studied.↩︎

In order to obtain unshakable conviction (about these truths), more elaborate treatises may be studied.↩︎

इदु प्रतिष्ठितमागैक्काग इवऱ्ऱिऩ् विरिवुगळॆण्णुगिऱदु.↩︎

२५ तत्त्व-विभागान्तर-साम्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि मूऩ्ऱु तत्त्वङ्गळाग वगुत्तु चिन्तित्ताप्पोले

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-विशिष्ट-वेषत्ताले
ईश्वरऩ् एक-तत्त्वम् आग अनुसन्धिप्पार्क्कुम्

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईशेशितव्यङ्गळ् आत्मानात्माक्कळ् उपायोपेयङ्गळ् ऎऩ्ऱाप्पोलेय्
इरण्ड्-अर्थम् ज्ञातव्यम् आग वगुप्पार्क्कुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रक्ष्यऩ् रक्षकऩ् हेयम् उपादेयम् ऎऩ्ऱ् इप्-पुडैगळिले(=स्थानेषु)
अर्थ-चतुष्टययम् ज्ञातव्यम् आग संग्रहिप्पार्क्कुम्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुन्बु सॊऩ्ऩप्-पडिये अर्थपञ्चकम् षडर्थङ्गळॆऩ्ऱु विवेकिप्पार्क्कुम्,

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रहस्य-शास्त्रङ्गळिऱ्-‌पडिये
सप्त-पदार्थ-चिन्तादिगळ् पण्णुवार्क्कुम्

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-ओ ज्ञानानुष्ठाऩ-प्रतिष्ठा-रूपङ्गळ् आऩ प्रयोजऩ-विशेषङ्गळ् कण्डु कॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शास्त्रज्ञानं बहुक्लेशं
बुद्धेश् चलन-कारणम् ।
उपदेशाद्+हरिं बुद्ध्वा
विरमेत् सर्व-(ज्ञान-प्रप्त्यर्थ-)कर्मसु ॥”

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱदु उपयुक्ततमम् आऩ सारांशत्तैक् कडुग(=त्वरया) श्रवणम् बण्णि,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कृषि पण्णादेय् उण्ण-विरग्(=उपाय)-उडैयवऩ् कृषि चिन्तैयै विडुमाप् पोल् ए(5)

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विरिवुगऱ्‌कैक्क्(=विस्तारेभ्य) ईडाऩ शास्त्राभ्यासादि-कर्मङ्गळिल् उपरतऩ् आय्क्
कडुग मोक्षोपायत्तिले मूळ(=प्रवेशः) प्राप्तम् ऎऩ्ऱ बडि.

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

उपयुक्तेषु वैशद्यं
त्रि-वर्ग-(स्वातन्त्र्य-स्वार्थादि-)निरपेक्षता ।
करण-त्रय-सारूप्यम्
इति सौख्य-रसायनम् ॥ १४-आ॥(5)

(विश्वास-टिप्पनी47)

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम् (सं॰प॰)51)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

तेऱव्(=स्पष्ट) इयम्बिनर्(=उपादिशन्) चित्तुम्, अचित्तुम्, इऱैयुम्(=देवः) ऎऩ
वेऱु-बडुम् वियण्(=महत्)+तत्तुव(=तत्त्व) मूऩ्ऱुम्, विनैय्(=कर्म)-उडम्बिल्
कूऱु(=भाग)-पडुङ् कॊडु(=क्रूर)-मोहमुऩ्, ताऩ् इऱैय् आङ् कुऱिप्पुम्(=सङ्केतम्)
माऱ(=अपसारणीयम्) निनैन्द् अरुळाऩ्(ल्) मऱै(=वेद)-नूल्(→शास्त्र)-तन्दव् आदियरे. (12)

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

(मूलम् (त॰प॰)57)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आवापोद्वापतस् स्युः कति कति कवि-धी-चित्रवत् तत्-तद्-अर्थेष्व्,
आनन्त्याद् अस्ति-नास्त्योर्, अनवधि-कुहना-युक्ति-कान्ताः कृतान्ताः ।
तत्त्वालोकस् तु लोप्तुं प्रभवति सहसा निस्समस्तान् समस्तान्
पुंस्त्वे तत्त्वेन दृष्टे, पुनर् अपि न खलु प्राणिता (आत्मनि/ ईश्वरे) स्थाणुता-धीः ॥ १५ ॥

(English58)

(Español59)

(मूलम् (सं॰प॰)60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
तत्वत्रयचिन्तनाधिकारः पञ्चमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्62)

In order to obtain unshakable conviction (about these truths), more elaborate treatises may be studied.↩︎

In order to obtain unshakable conviction (about these truths), more elaborate treatises may be studied.↩︎

इत्थं त्रीणि तत्त्वानीति विभज्य चिन्तयताम् इव↩︎

Here we have classified the Tattvas into three.↩︎

Here we have classified the Tattvas into three.↩︎

इप्पडि मूऩ्ऱु तत्त्वङ्गळाग वगुत्तु चिन्तित्ताप्पोले↩︎

सर्व-विशिष्ट-वेषेणेश्वर एकं तत्त्वम् इत्य् अनुसंदधताम्,↩︎

So also some consider Iśvara 48 the only real or Tattva,
because all other reals are His attributes.↩︎

So also some consider Iśvara 48 the only real or Tattva,
because all other reals are His attributes.↩︎

सर्वविशिष्टवेषत्ताले ईश्वरऩ् एकतत्त्वमाग अनुसन्धिप्पार्क्कुम्↩︎

ईशेशितव्ये, आत्मानात्मानौ, उपायोपेयौ
इत्य्-एवं-रीत्या ऽर्थ-द्वयं ज्ञातव्यतया विभजमानानाम्↩︎

Some have classified the tattvas into two as follows:
The ruler and the ruled;
the self and the non-self;
the means and the end (upāya and upeya ).↩︎

Some have classified the tattvas into two as follows:
The ruler and the ruled;
the self and the non-self;
the means and the end (upāya and upeya ).↩︎

ईशेशितव्यङ्गळ् आत्मानात्माक्कळ् उपायोपेयङ्गळॆऩ्ऱाप्पोलेय् इरण्डर्थम् ज्ञातव्यमाग वगुप्पार्क्कुम्,↩︎

रक्ष्यो रक्षको, हेयम् उपादेयं चेत्य् एवं-प्रकारैर् अर्थ-चतुष्टयं ज्ञातव्यत्वेन संगृह्णानानाम्,↩︎

Some classify what should be known into four :
the Saviour and that which is to be saved;
that which should be rejected and that which should be accepted.↩︎

Some classify what should be known into four :
the Saviour and that which is to be saved;
that which should be rejected and that which should be accepted.↩︎

रक्ष्यऩ् रक्षकऩ् हेयमुपादेय मॆऩ्ऱिप्पुडैगळिले अर्थचतुष्टययम् ज्ञातव्यमाग संग्रहिप्पार्क्कुम्,↩︎

पूर्वोक्तरीत्याऽर्थ-पञ्चकम् इति अर्थषट्कम् इति विवेचयताम्,↩︎

Others classify what should be known under five heads
as pointed out before
and others into six.↩︎

Others classify what should be known under five heads
as pointed out before
and others into six.↩︎

मुन्बु सॊऩ्ऩप्पडिये अर्थपञ्चकम् षडर्थङ्गळॆऩ्ऱु विवेकिप्पार्क्कुम्,↩︎

रहस्य-शास्त्रोक्त-रीत्या सप्त-पदार्थी-चिन्तादिकं कुर्वाणानां च↩︎

In the Rahasyaśāstras, what should be known is stated to be seven.↩︎

In the Rahasyaśāstras, what should be known is stated to be seven.↩︎

रहस्यशास्त्रङ्गळिऱ्‌पडिये सप्तपदार्थचिन्तादिगळ् पण्णुवार्क्कुम्↩︎

तत्-तज्-ज्ञानानुष्ठान-प्रतिष्ठा-रूपाः प्रयोजन-विशेषा द्रष्टव्याः ।↩︎

To all those who think in those varied ways,
there are respective advantages
accruing to the strengthening of their knowledge and their daily observances.↩︎

To all those who think in those varied ways,
there are respective advantages
accruing to the strengthening of their knowledge and their daily observances.↩︎

अव्वो ज्ञानानुष्ठानप्रतिष्ठारूपङ्गळाऩ प्रयोजनविशेषङ्गळ् कण्डु कॊळ्वदु.↩︎

‘‘शास्त्रज्ञानं बहुक्लेशं
बुद्धेश् चलन-कारणम् ।
उपदेशाद्+हरिं बुद्ध्वा
विरमेत् सर्व-कर्मसु ॥”

↩︎

What is said in the following śloka , is of course true:

"A knowledge of the śāstras
can be obtained only with the greatest difficulty.
Further it may unsettle the mind.
Therefore having obtained a knowledge of Hari
from the teaching of the guru,
a man should cease from all such activities."

This does not mean that one should make no attempt to learn the śāstras.↩︎

What is said in the following śloka , is of course true:

"A knowledge of the śāstras
can be obtained only with the greatest difficulty.
Further it may unsettle the mind.
Therefore having obtained a knowledge of Hari
from the teaching of the guru,
a man should cease from all such activities."

This does not mean that one should make no attempt to learn the śāstras.↩︎

‘‘शास्त्रज्ञानं बहुक्लेशं बुद्धेश्चलनकारणम् । उपदेशाद्धरिं बुद्ध्वा विरमेत्सर्वकर्मसु ॥”↩︎

इत्य् उक्तिः,
उपयुक्ततमं सारांशं तूर्णं श्रुत्वा↩︎

It only means that one should learn what is most important as quickly as possible↩︎

It only means that one should learn what is most important as quickly as possible↩︎

ऎऩ्गिऱदु उपयुक्ततममाऩ सारांशत्तैक् कडुग श्रवणम्बण्णि,↩︎

कृषिम् अन्तरैव भोक्तुम् उपायम् उपेयिवान्
कृषिचिन्तां यथा त्यजति↩︎

The man who has enough to eat without tilling the soil
would never think of tilling it.

(So also without wasting time over what is unimportant,
we should, as soon as possible, adopt the means prescribed for mokṣa,)↩︎

The man who has enough to eat without tilling the soil
would never think of tilling it.

(So also without wasting time over what is unimportant,
we should, as soon as possible, adopt the means prescribed for mokṣa,)↩︎

कृषि पण्णादेयुण्णविरगुडैयवऩ् कृषि चिन्तैयै विडुमाप्पोले↩︎

तथा विस्तरेणाभ्यसनार्ह-शास्त्राभ्यासादि-कर्मभ्य उपरतेन
झट् इति मोक्षोपाये प्रवर्तितव्यम् इत्येतत्-परा ।↩︎

and proceed at once to adopt the means learnt therefrom for attaining mokṣa ,
without spending too much time over elaborate treatises,
which might cause delay in the adoption of the means.↩︎

and proceed at once to adopt the means learnt therefrom for attaining mokṣa ,
without spending too much time over elaborate treatises,
which might cause delay in the adoption of the means.↩︎

विरिवुगऱ्‌कैक्कीडाऩ शास्त्राभ्यासादिकर्मङ्गळिल् उपरतनाय्क् कडुग मोक्षोपायत्तिले मूळ प्राप्तमॆऩ्ऱबडि.↩︎

राजगोपालार्य इमं श्लोकं वेङ्कट-नाथार्य-रचनासु मुख्यम् अमन्यत।↩︎

उपयुक्तेषु वैशद्यं
त्रि-वर्ग-(स्वातन्त्र्य-स्वार्थादि-)निरपेक्षता ।
करण-त्रय-सारूप्यम्
इति सौख्य-रसायनम् ॥ १४-आ॥(5)↩︎

A clear knowledge of what is useful,
indifference to the three ends (dharma, artha, and kama)
and being one in thought, word and deed -
these constitute the elixir of happiness.↩︎

A clear knowledge of what is useful,
indifference to the three ends (dharma, artha, and kama)
and being one in thought, word and deed -
these constitute the elixir of happiness.↩︎

उपयुक्तेषु वैशद्यं त्रिवर्गनिरपेक्षता ।
करणत्रयसारूप्यमिति सौख्यरसायनम् ॥ १४-आ॥↩︎

(अधिकारार्थसंग्राहकगाथा)
( गाथा )
दृढ-प्रतिष्ठितं यथा स्यात् तथोपदिदिशुः
चिच् चाचिच्च स्वामी चेति
विभिन्नानि विस्मयनीयानि तत्त्वानि त्रीणि,
कर्ममय-देहे भवन् क्रूर-मोहः,

"अहं स्वामी"ति बुद्धिश् च निवर्तेताम्

इति विचिन्त्य
कृपया वेद-शास्त्र-प्रदा आद्याः ॥

[[५१]]↩︎

Our ancient ācāryas
who gave as the essence of the Veda have,
out of compassion (for us),
taught us clearly all about the three wonderful and varied tattvas,
cit, acit and Iśvara
in order to remove, from our minds,
the cruel delusion in regard to the body
arising from karma and
the notion that we are independent (of the Lord).↩︎

Our ancient ācāryas
who gave as the essence of the Veda have,
out of compassion (for us),
taught us clearly all about the three wonderful and varied tattvas,
cit, acit and Iśvara
in order to remove, from our minds,
the cruel delusion in regard to the body
arising from karma and
the notion that we are independent (of the Lord).↩︎

शिष्यबुद्धिसौकर्यार्थम् कीऴ्च् चॊऩ्ऩ अधिकारार्थत्तैप्
पाट्टाले संग्रहिक्किऱार्
"तेऱ वियम्बिनर्" इत्यादिना ।
मऱैनूल्दन्दवादियरे.
मऱै वेदमागिऱ, नूल् - शास्त्रत्तै, तन्द - उपदेशित्तवर्गळाऩ, आदियर् - पूर्वर्, पूर्वाचार्यर्गळॆऩ्ऱबडि.
अरुळाल् - कृपैयाल्, ख्यातिलाभपूजापेक्षैयऩ्ऱिक्के केवलकृपैयाले ऎऩ्ऱबडि.

इदऱ्‌कु "तेऱवियम्बिनर्" ऎन्बद् ओड् अन्वयम्.
"ऎदऱ्‌कागव्" ऎऩ्ऩिल्?
विनैय्-उडम्बिल् - कर्मत्ताले वन्द देहत्तिल्,
कूऱुबडुम् - सेर्न्दुवरुम्,
कॊडु मोहमुम् - नरकावहमाऩ आत्मभ्रममुम्,
तानिऱैयाङ्गुऱिप्पुम् - ताने स्वतन्त्रनागलामॆऩ्ऱ ऎण्णमुम्,
इङ्गु अनीश्वरवादरुचियुम् विवक्षितम्.
माऱ निनैन्दु - नमक्कुत् तीरवेण्डुमॆऩ्ऱु निनैत्तु,
सित्तुमसित्तुमिऱैयुमॆऩ वेऱुबडुम् - चेतनतत्त्वम्, अचेतनतत्त्वम्,
शेषियाऩ ईश्वरतत्त्वमॆऩ्ऱु भिन्नभिन्नमाऩ,
वियऩ्ऱत्तुवमूऩ्ऱुम् - विस्मयनीयमाऩ तत्त्वत्रयत्तैयुम्,
तेऱ – अतिमन्दबुद्धिकळाऩ नामुम् संशयविपर्ययमऱ तॆळियुम्बडि,
इयम्बिनर् - उपदेशित्तार्गळॆऩ्ऱ पडि.

इदनाल् विशदमाऩ तम्मुडैय तत्त्वत्रयज्ञानम्
‘‘उपदेशाद्धरिं बुध्वा’’ ऎऩ्गिऱबडि
शास्त्राभ्यासप्रयासमऩ्ऱिक्के
केवलाचार्योपदेशत्तालेये वन्दद्
ऎऩ्ऱु सूचितम्.↩︎

शिष्यबुद्धिसौकर्यार्थम् कीऴ्च् चॊऩ्ऩ अधिकारार्थत्तैप्
पाट्टाले संग्रहिक्किऱार्
"तेऱ वियम्बिनर्" इत्यादिना ।
मऱैनूल्दन्दवादियरे.
मऱै वेदमागिऱ, नूल् - शास्त्रत्तै, तन्द - उपदेशित्तवर्गळाऩ, आदियर् - पूर्वर्, पूर्वाचार्यर्गळॆऩ्ऱबडि.
अरुळाल् - कृपैयाल्, ख्यातिलाभपूजापेक्षैयऩ्ऱिक्के केवलकृपैयाले ऎऩ्ऱबडि.

इदऱ्‌कु "तेऱवियम्बिनर्" ऎन्बद् ओड् अन्वयम्.
"ऎदऱ्‌कागव्" ऎऩ्ऩिल्?
विनैय्-उडम्बिल् - कर्मत्ताले वन्द देहत्तिल्,
कूऱुबडुम् - सेर्न्दुवरुम्,
कॊडु मोहमुम् - नरकावहमाऩ आत्मभ्रममुम्,
तानिऱैयाङ्गुऱिप्पुम् - ताने स्वतन्त्रनागलामॆऩ्ऱ ऎण्णमुम्,
इङ्गु अनीश्वरवादरुचियुम् विवक्षितम्.
माऱ निनैन्दु - नमक्कुत् तीरवेण्डुमॆऩ्ऱु निनैत्तु,
सित्तुमसित्तुमिऱैयुमॆऩ वेऱुबडुम् - चेतनतत्त्वम्, अचेतनतत्त्वम्,
शेषियाऩ ईश्वरतत्त्वमॆऩ्ऱु भिन्नभिन्नमाऩ,
वियऩ्ऱत्तुवमूऩ्ऱुम् - विस्मयनीयमाऩ तत्त्वत्रयत्तैयुम्,
तेऱ – अतिमन्दबुद्धिकळाऩ नामुम् संशयविपर्ययमऱ तॆळियुम्बडि,
इयम्बिनर् - उपदेशित्तार्गळॆऩ्ऱ पडि.

इदनाल् विशदमाऩ तम्मुडैय तत्त्वत्रयज्ञानम्
‘‘उपदेशाद्धरिं बुध्वा’’ ऎऩ्गिऱबडि
शास्त्राभ्यासप्रयासमऩ्ऱिक्के
केवलाचार्योपदेशत्तालेये वन्दद्
ऎऩ्ऱु सूचितम्.↩︎

तेऱवियम्बिनर् सित्तुमसित्तुमिऱैयुमॆऩ
वेऱुबडुम् वियऩ्ऱत्तुवमूऩ्ऱुम् विनैयुडम्बिल्
कूऱुबडुङ् गॊडुमोगमुऩ् दानिऱैयाङ्गुऱिप्पुम्
माऱ निनैन्दरुळाऩ् मऱैनूल्दन्द वादियरे. (12)↩︎

By the addition of a point here
and the omission of a point there,
there are countless systems of thought,
each appearing beautiful with fallacious arguments
owing to the endless differences due to 'is' and 'is not'.
These are indeed as numerous as the poems
composed by the imagination of poets
(some omitting an incident
and others inventing an incident and so forth).
Notwithstanding this,
the unparalleled vision of the truth (about the tattvas) will make them all vanish at once into thin air.
When the man is seen in reality,
the delusion that he is an animal or a log of wood, sthāṇu vanishes at once.

So also when, with the help of the pramāṇas, Puruṣottama is ascertained as the Supreme Deity,
the delusion that Rudra (Sthāṇu) or any other is the Supreme Deity is at once dispelled.↩︎

By the addition of a point here
and the omission of a point there,
there are countless systems of thought,
each appearing beautiful with fallacious arguments
owing to the endless differences due to 'is' and 'is not'.
These are indeed as numerous as the poems
composed by the imagination of poets
(some omitting an incident
and others inventing an incident and so forth).
Notwithstanding this,
the unparalleled vision of the truth (about the tattvas) will make them all vanish at once into thin air.
When the man is seen in reality,
the delusion that he is an animal or a log of wood, sthāṇu vanishes at once.

So also when, with the help of the pramāṇas, Puruṣottama is ascertained as the Supreme Deity,
the delusion that Rudra (Sthāṇu) or any other is the Supreme Deity is at once dispelled.↩︎

आवापोद्वापतस्स्युः कतिकति कविधीचित्रवत्ततदर्थेष्व्
आनन्त्यादस्तिनास्त्योरनवधिकुहनायुक्तिकान्ताः कृतान्ताः ।
तत्त्वालोकस्तु लोप्तुं प्रभवति सहसा निस्समस्तान् समस्तान्
पुंस्त्वे तत्त्वेन दृष्टे पुनरपि न खलु प्राणिता (स्थाणुतादिः) स्थाणुताधीः ॥ १५ ॥↩︎

इप्पडि तत्त्वत्रयत्तैयुम् तेऱवियम्बिऩर् - संशयविपर्ययमऱत् तॆळियुम्बडियु पदेशित्तार्गळॆऩ्ऩप्पोमो? इत्तत्त्वत्रयनिश्चयत्तालिप्पोदुळ्ळ मतान्तरङ्गळा लुण्डाऩ संशयादिगळ् पोऩालुम् भाविकळाऩ विचित्रङ्गळाऩ सिद्धान्ताभासङ्गळाल् पुनरपि संशयादिगळुण्डागक्कूडुमागैयालिन्द तत्त्वनिरूपणम् निरर्थकमागादो वॆऩ्गिऱ शङ्कैयै हृदि निधाय इन्द तत्त्वत्रयचिन्तनमे उत्तरकालभाविसंशयादिगळुक्कुम् निवर्तकमॆऩ्ऱु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् आवापोद्वापतस्स्युरिति । तत्तदर्थेषु – अव्वो पदार्थ विषयत्तिल्, अस्तिनास्त्योः – अस्ति ऎऩ्गिऱ व्यवहारत्तुक्कुम् नास्ति ऎऩ्गिऱ व्यवहारत्तुक्कुम्। आनन्त्यात् – अनन्तत्वमुण्डागैयाल्। आवापोद्वापतः – आवापो नाम स्वीकारः । उद्वापः – त्यागः, तस्मात् । अदावदु नैयायिकऩ् समवायमुण्डॆऩ्ऱु व्यवहरिप्पदाल् अवऩालदु स्वीकरिक्कप्पडुगिऱदु। इल्लैयॆऩ्ऱु व्यवहरिप्पदाल् वेदान्तिकळालदु त्यजिक्कप्पडुगिऱदु। वेदान्तिकळाल् सत्वरजस्तमस्सुक्कळिल् शास्त्रत्तिल् अस्ति ऎऩ्गिऱ व्यवहारमिरुप्पदालवैगळ् स्वीकरिक्कप्पडुगिऱदुगळ्। नैयायिकर्गळालदु त्यजिक्कप्पडुगिऱदु। इप्पडिये इतरपदार्थङ्गळिलुङ् गण्डुगॊळ्वदु। इप्पडियॊरुवऩङ्गीकरित्त समवायत्तैयुम् मऱ्ऱॊरु वऩङ्गीकरित्त सत्वादिगळैयुम् इऩ्ऩुम् सिलवऱ्ऱैयुङ् गूट्टिऩाल् भिन्नभिन्नसिद्धान्तङ्गळाग मुडियुमॆऩ्ऱबडि।

अदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् कविधीचित्रवत् इति । कविगळुडैय बुद्धिचातुर्यत्ताले सॆय्यप्पट्ट चित्रकाव्यम् पोले, अदावदु भारतत्तिल् सॊल्लप्पट्ट शकुन्तलोपाख्यानत्तै मात्तिरम् स्वीकरित्तु अदिलिल्लाद अभिज्ञानदानदुर्वासऋष्यागमनशापप्रदानादिगळाऩ सिल अपूर्वार्थङ्गळैयुम् कूट्टि सॆय्यप्पट्ट शाकुन्तलादिविचित्रकाव्यम् पोले ऎऩ्ऱबडि। कतिकति कृतान्ताः – अनेकसिद्धान्ताः, स्युः – उण्डागक्कूडुम्। सम्भावनायां लिङ् । आऩालन्द सिद्धान्तङ्गळ् आवापोद्वापङ्गळाले कल्पितङ्गळागैयाल् बुद्धिमाऩ्गळुक्कु अदिलादरमुण्डागादेयॆऩ्ऩ अवैगळै विशेषिप्पिक्किऱार् अनवधिकुहनायुक्तिकान्ता इति । अनवधि – ऎल्लैयिल्लाद, कुहना – वञ्चऩै, तत्सम्बन्धिकळाऩ युक्तिकळाले, कान्ताः – समीचीनयुक्तियुक्तङ्गळ्बोल् भासिक्किऱ ऎऩ्ऱबडि। इदऩालन्द सिद्धान्तङ्गळ् आवापोद्वापकल्पितङ्गळाऩबोदिलुम् विचित्रयुक्तियुक्तङ्गळागैयाल् बुद्धिमाऩ्गळुक्कुमवैगळ् कदाचिदादरणीयङ्गळागलामॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।

इप्पडि आवापोद्वापत्तालनेकसिद्धान्तङ्गळ् सम्भावितमाऩालदऩालिप्पॊऴुदु पण्णिऩ तत्त्वनिश्चयत्तुक्कु बाधकम् वारादोवॆऩ्ऩ, इन्द तत्त्वनिश्चयमे भाविसिद्धान्तङ्गळुक्कॆल्लाम् निवर्तकमामॆऩ्गिऱार् तत्त्वालोकस्त्वित्यादिना । निस्समः – समशब्द मधिकत्तुक्कुमुपलक्षणम्। समाभ्यधिकरहितमाऩ वॆऩ्ऱबडि। तत्त्वालोकः – ‘‘भोक्ता भोग्यं प्रेरितारञ्च मत्वा’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिसिद्धमाऩ तत्त्वविषयकमाऩ तत्त्वालोकम् यथार्थज्ञानम्। तु ऎऩ्बदाल् श्रुतिजन्यमाऩ इन्द तत्त्वज्ञानत्तिऩुडैय भाविसर्वविरोधिनिवर्तकत्वरूपवैलक्षण्यम् सॊल्लप्पडुगिऱदु। तान् समस्तान् – आपाततो रम्यङ्गळाऩ अन्द सर्वसिद्धान्तङ्गळैयुम्, सहसा लोप्तुं – ज्ञानान्तरव्यवधानमऩ्ऱिक्के निवर्तिप्पिक्क, प्रभवति – समर्थमागिऱदु। ऒरुवऩुक्कु शास्त्रपरामर्शत्ताले प्रमात्मकमाऩ तत्त्वनिश्चयम् पिऱन्दाल् अवऩुक्कु पिऩ्बुण्डागुम् मतान्तरङ्गळाले कलक्कमे उण्डागादॆऩ्ऱु करुत्तु। उक्तार्थत्तै अर्थान्तरन्यासत्ताले दृढीकरिक्किऱार् पुंस्त्वेत्यादिना । ऒरुवऩाले ‘‘स्थाणुर्वा पुरुषो वा" ऎऩ्गिऱ संशयोत्तरं ‘‘पुरुषत्वव्याप्यकरादिमान्’’ ऎऩ्गिऱ विशेषदर्शनत्ताले पुंस्त्वमाऩदु साक्षात्करिक्कप्पट्टालवऩुक्कु विशेषादर्शनरूप अदावदु सामान्यदर्शनरूपसंशयविपर्ययसामग्रीनाशात् स्थाणुतादिः – स्थाणुत्वरूपकोट्यन्तरम्। पुनरपि न प्राणिता खलु – भासिक्कादऩ्ऱो? इङ्गु स्थाणुतैक्कुप् प्राणनम् संशयविपर्ययादिगळिल् भानम्। आदिपदत्ताल् शिलास्तम्भत्वादिगळ् विवक्षितङ्गळ्। ‘‘स्थाणुताधीः’’ ऎऩ्गिऱ पाठत्तिल् पुंस्त्वदर्शनम् वन्दाल् स्थाणुत्वविषयबुद्धियुण्डागादॆऩ्ऱु सरसमाग अर्थसिद्धियुमुण्डु। इप्पडि लोकसिद्धार्थान्तरन्यासम्बोल् शास्त्रसिद्धार्थान्तरन्यासमुमिङ्गु द्योतितमागिऱदु। अदावदु जगत्कारणमाऩ ब्रह्म पुरुषसूक्तादिप्रसिद्धपरमपुरुषऩा? स्थाणुर्वा? अदावदु रुद्रऩा? ऎऩ्गिऱ संशयानन्तरं ऒरुवऩुक्कु अबाधितप्रमाणङ्गळैक्कॊण्डु जगत्कारणत्तुक्कु पुंस्त्वमाऩदु अदावदु परमपुरुषत्वमाऩदु साक्षात्कारतुल्यमाऩ निश्चयत्ताले विषयीकृतमाऩालवऩुक्कु जगत्कारणत्तिल् (स्थाणुतादिः) रुद्रत्व चतुर्मुखत्वादिगळ् भासिक्कादऩ्ऱोवॆऩ्ऱु। इङ्गु इन्द अर्थान्तरन्यासम् नाटकङ्गळिल् उत्तराङ्कार्थसूचकमाऩ ‘‘अङ्कान्तपात्रैरङ्कास्यमुत्तराङ्कार्थसूचनं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट अङ्कास्यम्बोल् उत्तराधिकारार्थनिर्णयत्तिऱ्कु सूचकमायुमागिऱदु।

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्रीसारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां तत्वत्रयचिन्तनाधिकारः पञ्चमः ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
तत्वत्रयचिन्तनाधिकारः पञ्चमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

०६ परदेवतापारमार्थ्याधिकारः

०६ परदेवतापारमार्थ्याधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परदेवतापारमार्थ्याधिकारः ॥ ६ ॥

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आत्मैक्यं देवतैक्यं, (ब्रह्म-विष्णु-शिवाख्य-)त्रिक-समधिगतातुल्यता+ऐक्यं (तेषां) त्रयाणाम्
अन्यत्रैश्वर्यम् इत्य्-आद्य् अ-निपुण-फणितीर् आद्रियन्ते न सन्तः ।
त्रय्य्-अन्तैर् एक-कण्ठैस्, तद्-अनुगुण-मनु-व्यास-मुख्योक्तिभिश् च
श्रीमान् नारायणो नः पतिर् अ-खिल-तनुर् मुक्ति-दो मुक्त-भोग्यः ॥ १६ ॥

(English3)

(Español4)

(सारबोधिनी5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

6. THE CHAPTER ON THE TRUTH CONCERNING THE SUPREME DEITY. page 131↩︎

6. THE CHAPTER ON THE TRUTH CONCERNING THE SUPREME DEITY. page 131↩︎

Those who are not proficient in the śāstra s
say that there is only a single self,
that all deities (like Indra, Agni and so on) are only one,
that the three deities (Brahma, Viṣṇu and Siva), when properly understood, are alike and of equal rank,
that these three deities are only one deity (in three forms) and that the Supreme Deity is other than these three
and hold other such (erroneous) views,
but those who have discrimination entertain no regard for these (divergent views).
The Upaniṣads, with one voice,
and so also Manu, Vyāsa and others, following the Upaniṣads,
proclaim that Śrīman Nārāyaṇa is our Lord
who has all (things and beings) for His body,
that He (alone) can give mukti
and that He is the object of blissful enjoyment for those who have attained mokṣa.↩︎

Those who are not proficient in the śāstra s
say that there is only a single self,
that all deities (like Indra, Agni and so on) are only one,
that the three deities (Brahma, Viṣṇu and Siva), when properly understood, are alike and of equal rank,
that these three deities are only one deity (in three forms)
and that the Supreme Deity is other than these three
and hold other such (erroneous) views,
but those who have discrimination entertain no regard for these (divergent views).
The Upaniṣads, with one voice,
and so also Manu, Vyāsa and others, following the Upaniṣads,
proclaim that Śrīman Nārāyaṇa is our Lord
who has all (things and beings) for His body,
that He (alone) can give mukti
and that He is the object of blissful enjoyment for those who have attained mokṣa.↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
परदेवतापारमार्थ्याधिकारः ॥

इप्पडि तत्त्वत्रवयत्तिल् ईश्वरतत्त्वत्तै विभुत्वे सति चेतनत्वमित्यादि लक्षणङ्गळोडे सामान्यमाग निरूपित्तालुमन्द ईश्वरनिऩ्ऩारॆऩ्ऱु निर्णयिक्कप्पडविल्लैये?
मुडिविल् ‘‘पुंस्त्वे तत्त्वेन दृष्टे’’ इत्याद्यर्थान्तरन्यासत्ताले अवऩ् परमपुरुषनेयॆऩ्ऱु सूचितमानालुम् बहुविप्रतिपन्नमाऩ इव्विषयत्तिल् विशेषविचारमऩ्ऱिक्के निर्णयन्दाऩ् सिद्धिक्कुमोवॆऩ्गिऱ शङ्कैयिल् विशेषविचारपूर्वकमाग परदेवतापारमार्थ्यत्तै इव्वधिकारत्तिल् निर्णयिक्कप्पोगिऱवरायिव्वधिकारार्थत्तै मतान्तरङ्गळुडैय निरासपूर्वकमाग परदेवताविशेषनिर्धारकमाऩ श्लोकत्ताले संग्रहिक्किऱार् आत्मैक्यमित्यादिना ।
आत्मैक्यं – इङ्गु आत्मशब्दम् परमात्मपरम्. अत्तोडु चेतनाचेतनप्रपञ्चत्तुक्कु ऐक्यम्. इदु यादवमतम्; अवऩ् मतत्तिल् सद्ब्रह्मशब्दवाच्यमाऩ परमात्मावुक्के सर्वप्रपञ्चरूपेण परिणाममॊप्पुक्कॊळ्ळप् पडुवदालुम्, इङ्गु प्रतिसंबन्धि निर्देशिक्कप्पडामैयालुम् तन्मतरीत्या परमात्मावुक्कु कृत्स्नप्रपञ्चैक्यमे इदिल् सॊल्लप्पडुगिऱदु. देवतैक्यं – ब्रह्मरुद्रादिदेवतैकळुक्कु सर्वान्तर्यामियाऩ ईश्वरनोडुम्, तङ्गळुक्कुळ्ळे परस्परमुम् ऐक्यम्. देवतैकळुक्कुम्, परमात्मावुक्कुम् शरीरभेदमेयॊऴिय आत्मस्वरूपत्तिल् भेदमिल्लैयॆऩ्ऱबडि. त्रिकसमधिगता तुल्यता – त्रिकं – ब्रह्मविष्णुरुद्ररूपमूर्तित्रयम्. समधिगता – सम्यगधिगता, प्राप्तेत्यर्थः । तुल्यता – ज्ञान-शक्त्यादिगळिल् अत्यन्तसाम्यम्. ऐक्यं त्रयाणां – त्रिमूर्तिकळुक्कुम् स्वरूपैक्यम्. अग्नीन्द्रादिदेवतैकळुक्कु स्वरूपभेदमिरुन्दालुम् इन्द त्रिमूर्तिकळुक्कु शरीरभेदमेयॊऴिय आत्मस्वरूपभेदमिल्लैयॆऩ्ऱबडि. अन्यत्रैश्वर्यं – ब्रह्मविष्णुरुद्रर्गळैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट उत्तीर्णब्रह्मत्तिनिडत्तिले ईश्वरत्वम्. इत्याद्यनिपुणफणितीः – इङ्गु इतिशब्दम् उक्तिपरम्. आत्मैक्यं देवतैक्यं त्रिकसमधिगतातुल्यता त्रयाणामैक्यं अन्यत्रैश्वर्यमित्येवंरूपा उक्तयः आदयः यासां ताः इत्यादयः ।
इङ्गु आदिशब्दत्ताले केवलनारायणने परदेवतै; श्रीविशिष्टनऩ्ऱु त्रिमूर्तियिल् ऎऩ्गिऱ उक्तिकळुक्कु ग्रहणम्. इत्यादयश्च ताः अनिपुणफणितयश्चेति विग्रहः । अनिपुणाः – सम्यङ्न्यायनिरूपणासमर्थाः । इदनाल् पूर्वोक्तमतङ्गळुक्कु न्यायाभासमूलत्वम् सूचितम्. तेषां फणितीः – तत्संबन्धिकळाऩ उक्तिकळै. सन्तः नाद्रियन्ते – सारासारविवेककुशलर्गळ् आदरिक्किऱार्गळिल्लै. इप्पडि सत्तुक्कळुक्कु आदरणविषयत्वमिल्लैयागैयाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ मतङ्गळुक्कु अनिपुणफणितित्वम् सिद्धमागिऱदु. आनाल् परतत्वमॆदुवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् त्रय्यन्तैरिति । पूर्वकाण्डस्थानां ‘‘एक एव रुद्रः, नकिरिन्द्र त्वदुत्तरः, अग्निस्सर्वा देवताः’’ इत्यादिवाक्यानां कर्मविधिशेषभूतत्वात्तत्वनिरूपणे न प्रामाण्यमॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले ‘‘त्रय्यन्तैः’’ ऎऩ्गिऱदु. त्रय्यन्तत्तिलुम् ‘‘सदेव सोम्येदमग्र आसीत्’’ ‘‘ब्रह्म वा इदमग्र आसीत्’’ ‘‘आत्मा वा इदमग्र आसीत्’’ ‘‘एको ह वै नारायण आसीत्’’ ऎऩ्गिऱ कारणवाक्यङ्गळ् भिन्नभिन्नतत्त्वङ्गळै जगत्कारणमागच् चॊल्लुगैयाल् अवैगळाल्दाऩ् परदेवतानिर्णयङ् गूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार्. एककण्ठैरिति । इन्द कारणवाक्यङ्गळिल् भिन्नभिन्नशब्दङ्गळिरुन्दालुम् अवैगळॆल्लाम् प्रकरणविशेषत्तालुम् सामान्यविशेषन्यायत्तालुम् एकार्थप्रतिपादकङ्गळागैयाले अदावदु सच्छब्दम् सत्तावत्ताऩ अदावदु कालसंबन्धियाऩ ऎल्लावस्तुवैयुञ् जॊल्लुगैयाल् सामान्यमायुम्, ब्रह्मशब्दम् बृहत्वविशिष्टवस्तुवै मात्तिरम् सॊल्लुगैयाल् सच्छब्दत्तैक्काट्टिलुम् विशेषमायुम्, आत्मशब्दम् चेतनमात्रब्रह्मत्तैच् चॊल्लुगैयाल् ब्रह्मशब्दत्तैक्काट्टिलुम् विशेषमायुम्, नारायणशब्दम् परमात्मावै मात्तिरञ्जॊल्लुगैयाल् आत्मशब्दत्तैक्काट्टिलुम् विशेषमायुम् सिद्धिक्कैयाल् सद्ब्रह्मात्मशब्दङ्गळ् नारायणपर्यवसन्नङ्गळाय् नारायणरूपैकार्थप्रतिपादकङ्गळागैयाले यॆऩ्ऱबडि. इदनाल् त्रय्यन्तङ्गळॆल्लाम् एकार्थपर्यवसन्नङ्गळाय् नारायणनैये जगत्कारणमाग प्रतिपादिक्कैयालवैगळाल् परदेवतानिर्णयङ् गूडुमॆऩ्ऱु ज्ञापितमायिऱ्ऱु. इप्पडि त्रय्यन्तङ्गळ् एककण्ठङ्गळानालुम् उपबृंहणङ्गळाऩ शैवागमादिगळिल् शिवनैये परदेवतैयॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तिरुक्क अन्द उपबृंहणविरुद्धमाय् नारायणने परदेवतैयॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्क मुडियुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तदनुगुणमनुव्यासमुख्योक्तिभिश्चेति । मनुव्यासाद्युक्तिकळुक्कु तदनुगुणत्वञ् जॊऩ्ऩदाल् शैवागमादिगळुक्कु अननुगुणत्वम् अदावदु विरुद्धत्वमेऱ्‌पडुवदाल् श्रुतिविरुद्धमाऩ स्मृतिपुराणङ्गळुक्कु ‘‘विरोधे त्वनपेक्षं स्यात्’’ ऎऩ्गिऱ विरोधाधिकरणन्यायत्ताले अप्रामाण्यम् पूर्वकाण्डत्तिलेये स्थापिक्कप्पट्टिरुप्पदाल् अप्रमाणमाऩ शैवागमादिगळ् वेदान्तत्ताल् सॆय्यप्पडुम् परदेवतानिर्णयत्तिऱ्‌कु बाधकङ्गळागादु. इङ्गु मनुवैयुम् व्यासरैयुम् प्रधानमागच्चॊऩ्ऩदु ‘‘यद्वै किञ्च मनुरवदत्तद्भेषजम्’’ ‘‘स होवाच व्यासः पाराशर्यः’’ इत्यादिश्रुतिकळिल् आप्ततमत्वेन अवर्गळैक् कॊण्डाडुवदैयिट्टु. मुख्यशब्दत्ताले प्राचेतसपराशरशौनकादि कळुक्कु ग्रहणम्. मुख्योक्तिभिश्च ऎऩ्गिऱ बहुवचनत्ताले अनुगुणोपबृंहणानां बहुत्वम् सिद्धिक्कैयाल् अन्द सात्त्विकबहूपबृंहणोपबृंहितत्रय्यन्तङ्गळाले परदेवतानिर्णयम् सॆय्यप्पट्टाल् तामसङ्गळाऩ शैवागमङ्गळे बाधितङ्गळामॆऩ्ऱु करुत्तु. ‘‘श्रीमान्नारायणः पतिः’’ ऎऩ्गैयाल् विशेषणभूतैयाऩ श्रीक्कुम् पतित्वम् सिद्धिक्कुम्. इदनाल् केवलनारायणनुक्कु अस्मदादिपतित्वमिल्लै यॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु. ‘‘नः पतिः’’ ऎऩ्गैयाल् जीवर्गळुक्कु परस्परैक्याभावमुम् ईश्वरनोडु अभेदाभावमुम् द्योतितमागिऱदु. अखिलतनुः – सर्वशरीरकऩ्. इदनाल् शरीरवाचकशब्दङ्गळ् शरीरिपर्यन्तमागैयाल् कारणोपासनवाक्यङ्गळिलुळ्ळ रुद्रेन्द्रप्राणादिशब्दानां तत्तदन्तर्यामिपर्यन्ततया तेषामपि परस्परैककण्ठ्यमुम् देवतैकळुक्कु परस्परैक्याभावमुम् ईश्वरनोडु अभेदव्यावृत्तियुम् सूचितमागिऱदु. मुक्तिदः – मोक्षरूपोत्कृष्टफलदः । इदनाल् परदेवतात्वञ्जॊल्लप्पट्टदु. उत्कृष्टफलप्रदा हि परदेवता । मुक्तभोग्यः – मुक्तर्गळाले अनुभाव्यऩ्. इदनाल् परमप्राप्यत्वञ् जॊल्लप्पडुगिऱदु. परमफलप्रदः परमप्राप्यो हि परदेवता भवितुमर्हति ।↩︎

आत्मैक्यं देवतैक्यं त्रिकसमधिगतातुल्यतैक्यं त्रयाणाम्
अन्यत्रैश्वर्यमित्याद्यनिपुणफणितीराद्रियन्ते न सन्तः ।
त्रय्यन्तैरेककण्ठैस्तदनुगुणमनुव्यासमुख्योक्तिभिश्च
श्रीमान्नारायणो नः पतिरखिलतनुर्मुक्तिदो मुक्तभोग्यः ॥ १६ ॥↩︎

०१ निर्णय-प्रयोजनम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उक्त-वैधर्म्यङ्गळाले पॊदुविले(=सामान्यतः)
प्रकृति-पुरुषेश्वर-विवेकम् पण्णिनालुम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऒऩ्ऱ् उऩ् देवुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-10-1) इत्य्-आदिगळिऱ्‌-पडिये
पर-देवता-विशेष-निश्चयम् इल्लाद पोदु

"उऩ्ऩित्तु(=ध्यात्वा) मऱ्ऱ् ऒरु दैवऩ् तॊऴाळ्(=न पूजयति सा) अवनैय् अल्लाल्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-6-10)

ऎऩ्गिऱ परमैकान्तित्वङ् कूडामैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परमैकान्तिक्क् अल्लदु व्यवधान-रहितम् आग मोक्षङ् किडैयामैयालुम्
"ईश्वरऩ् इऩ्ऩ-देवता-विशेषम्" ऎऩ्ऱु निष्कर्षिक्क-वेणुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(सारबोधिनी16)

(मूलम्17)

Those who are not proficient in the śāstra s
say that there is only a single self,
that all deities (like Indra, Agni and so on) are only one,
that the three deities (Brahma, Viṣṇu and Siva), when properly understood, are alike and of equal rank,
that these three deities are only one deity (in three forms) and that the Supreme Deity is other than these three
and hold other such (erroneous) views,
but those who have discrimination entertain no regard for these (divergent views).
The Upaniṣads, with one voice,
and so also Manu, Vyāsa and others, following the Upaniṣads,
proclaim that Śrīman Nārāyaṇa is our Lord
who has all (things and beings) for His body,
that He (alone) can give mukti
and that He is the object of blissful enjoyment for those who have attained mokṣa.↩︎

Those who are not proficient in the śāstra s
say that there is only a single self,
that all deities (like Indra, Agni and so on) are only one,
that the three deities (Brahma, Viṣṇu and Siva), when properly understood, are alike and of equal rank,
that these three deities are only one deity (in three forms)
and that the Supreme Deity is other than these three
and hold other such (erroneous) views,
but those who have discrimination entertain no regard for these (divergent views).
The Upaniṣads, with one voice,
and so also Manu, Vyāsa and others, following the Upaniṣads,
proclaim that Śrīman Nārāyaṇa is our Lord
who has all (things and beings) for His body,
that He (alone) can give mukti
and that He is the object of blissful enjoyment for those who have attained mokṣa.↩︎

उक्त-वैधर्म्यैः सामान्यतः प्रकृति-पुरुषेश्वर-विवेके कृतेऽपि↩︎

All 'reals' have been classified into matter ( Prakṛti), the individual self and the Supreme Self or Iśvara
on the basis of the differences among them pointed out before.↩︎

All 'reals' have been classified into matter ( Prakṛti), the individual self and the Supreme Self or Iśvara
on the basis of the differences among them pointed out before.↩︎

मुऩ्ऩधिकारत्तिऱ् ‌चॊऩ्ऩ चिदचिदीश्वरतत्वत्रयज्ञानत्तालेये
अमृतत्वसिद्धिय् उण्ड् ऎऩ्ऱु उपनिषत्तुक्कळिल् सॊल्लियिरुक्क,
परदेवतानिर्णयमॆदऱ्‌कागवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उक्तवैधर्म्यङ्गळाले इति ।
उक्तवैधर्म्यङ्गळ् - गुणत्रयाश्रयत्व, अणुत्वे सति चेतनत्व, विभुत्वे सति चेतनत्वादिगळ्.
पॊदुविले - विष्णुब्रह्मरुद्रसाधारणमाग.
विभुत्वे सति चेतनत्वादिगळ् ब्रह्मविष्णुरुद्रादिगळिलॆवर्गळीश्वरनानालुमवर्गळुक्कु साधारणमागुमिऱे.↩︎

उक्तवैधर्म्यङ्गळाले पॊदुविले प्रकृतिपुरुषेश्वरविवेकम् पण्णिनालुम् "ऒऩ्ऱुन्देवुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-10-1) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये↩︎

"ऒऩ्ऱुन्देवुम्" ("एकीभवन्त्या देवजातेः " ) इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
परदेवता-विशेष-निश्चयस्याभावे

“स्मृत्वाऽन्यं कमपि देवं
न श्रयेत् (सा) तं विना"

इत्य्-उक्तस्य परमैकान्तित्वस्यायोगात्↩︎

(From a knowledge of this classification alone),
it is not possible to attain supreme devotion to a single deity to the exclusion of all others,
unless the truth as to who is the Supreme Deity has been ascertained
as in the words of the Alwar:

"She will not worship any god other than Bhagavān
nor dream of any such god".

↩︎

(From a knowledge of this classification alone),
it is not possible to attain supreme devotion to a single deity to the exclusion of all others,
unless the truth as to who is the Supreme Deity has been ascertained
as in the words of the Alwar:

"She will not worship any god other than Bhagavān
nor dream of any such god".

↩︎

ऒऩ्ऱुम् तेवुमित्यादिगळिऱ्‌पडिये.
ऒऩ्ऱुम् तेवुमॆऩ्गिऱ तिरुवाय्मॊऴि नालाम्बत्तिल् पत्तावदु तिरुवाय्मॊऴि.
इङ्गु आदिपदत्ताल् "तिण्णम् वीडु" इत्यादिगळुक्कु ग्रहणम्.
इत्यादिगळिऱ्‌पडिये - इत्यादिगळिल् निश्चयित्तबडिये.

परदेवता-विशेष-निश्चयम् इल्लादबोदु -

"पेस निऩ्ऱ सिवनुक्कुम्
पिरमऩ् तनक्कुम् पिऱर्क्कुम् नायगऩ् अवऩ् ए"

ऎऩ्गिऱबडि नारायणने परतत्वमॆऩ्गिऱ निश्चयम् इल्लादबोदु.

उऩ्ऩित्तु इत्यादि ।
अवनैय् अल्लाल् - भगवानैविट्टु,
मऱ्ऱॊरु तैवम् - मऱ्ऱॊरु दैवत्तै.
उऩ्ऩित्तुत् तॊऴाळ् - परत्वेन निनैत्तुत् तॊऴाळ् ऎऩ्ऱ-बडि,
ऎऩ्गिऱ परमैकान्तित्वङ् गूडामैयालुम् इति ।
एकस्मिन् अन्तः – परत्वेन उपायत्वेन उपेयत्वेन च निश्चयः एकान्तः ।
एकान्तः अस्यास्तीति एकान्ती ।
परमश् चासौ एकान्ती च परमैकान्ती
तस्य भावः परमैकान्तित्वम्.
अदु परदेवतानिर्णयमिल्लाद ऒरुवनुक्कु इरुन्दालुम्
इदु रुद्रादिविषयत्तिलुङ् गूडुमागैयाल्
अवनुक्कु देवतान्तर-वैमुख्य सहितमाऩ

"उऩ्ऩित्तु मऱ्ऱॊरु तैवम् तॊऴाळवनैयल्लाल्"

ऎऩ्ऱु कॊण्डाडप्पडुगिऱ पारमैकान्त्यम् घटियातॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

"ऒऩ्ऱुन्देवुम्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-10-1) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये
परदेवताविशेषनिश्चयमिल्लाद पोदु "उऩ्ऩित्तु मऱ्ऱॊरु दैवऩ् दॊऴाळवनैयल्लाल्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-6-10) ऎऩ्गिऱ परमैकान्तित्वङ्गूडामैयालुम्,↩︎

परमैकान्ति-व्यतिरिक्तस्य व्यवधान-रहित-मोक्षासिद्धेः
"ईश्वरो ऽमुक-देवता-विशेष"
इति निष्कर्षणीयम् ।↩︎

Further, to no one but the exclusive devotee of the Supreme Deity,
is mokṣa possible of attainment without delay.
So it is necessary to decide who is the Supreme Deity.↩︎

Further, to no one but the exclusive devotee of the Supreme Deity,
is mokṣa possible of attainment without delay.
So it is necessary to decide who is the Supreme Deity.↩︎

इप्पडि वैमुख्यम् इल्लाद रुद्रभक्तऩाऩ परमैकान्तिक्कुम्

‘‘शङ्करस्य तु यो भक्तस्
सप्तजन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
विष्णुभक्तः प्रजायते’’

इत्यादि क्रमत्ताले मोक्षम् किडैक्कलामेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् परमैकान्तिक्कल्लदु व्यवधानरहितमाग मोक्षङ्गिडैयामैयालुमिति ।
इङ्गु परमैकान्तिशब्दम् वैमुख्य सहित-परमैकान्तिपरम्.
इदनाल् जन्मान्तरव्यवधानमिल्लामल् मोक्षत्तैयबेक्षिक्कुमवनुक्कु वैमुख्यसहितपारमैकान्त्यमे वेण्डुमागैयालुम् अदु परदेवतानिर्णयमिल्लामल् सिद्धिक् कादागैयालुम् तऩ्ऩिर्णयार्थमिव्वधिकारारम्भम् आवश्यकमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु.

ईश्वरऩ् - पूर्वाधिकारत्तिल् विभुत्वे सति चेतनत्वम् इत्यादिलक्षणङ्गळोडु ब्रह्मरुद्रादिसाधारणमागच् चॊल्लप्पट्ट ईश्वरऩ्.
इऩ्ऩ देवताविशेषम् - नारायणाख्यदेवताविशेषम्. निष्कर्षिक्कवेणुम् - अनेकव्यक्तिकळीश्वरनाग प्रसक्तमाम्बोदु प्रमाणोपपत्तिकळाले नारायणनॊरुवने ईश्वरनॆऩ्ऱु निश्चयिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबडि.↩︎

परमैकान्तिक्कल्लदु व्यवधानरहितमाग मोक्षङ् गिडैयामैयालुम्
ईश्वरनिऩ्ऩ देवताविशेषम् ऎऩ्ऱु निष्कर्षिक्कवेणुम्.↩︎

०२ आत्मैक्य-देवनैक्यादि-पक्ष-निराकरणम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व् इडत्तिल् चेतनाचेतनङ्गळ्-उडैय अत्यन्त-भेदम् प्रमाण-सिद्धम् आगैयाले
ऎल्लाम् परदेवतैय् आय् इरुक्किऱ ब्रह्म-द्रव्यम्
ऎऩ्गिऱ पक्षम् घटियादु.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-भाव-सिद्धम् आऩ जीवेश्वर-भेदमुम्

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये देवादि-रूपर् आऩ जीवर्गळ्-उडैय अन्योन्य-भेदमुम्
सुख-दुःखादि-व्यवस्थैयाले प्रामाणिकम् आगैयाल्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(सारबोधिनी16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वान्तर्यामिय् ऒरुवऩेय् आगिलुम्

ब्रह्म-रुद्रेन्द्रादि--सर्व-देवतैगळुम्
ईश्वरऩ्-ओडुम् तऩ्ऩिल् तानुम् अभिन्नर्

ऎऩ्गिऱ पक्षङ् गूडादु.

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(सारबोधिनी21)

(मूलम्22)

Further, to no one but the exclusive devotee of the Supreme Deity,
is mokṣa possible of attainment without delay.
So it is necessary to decide who is the Supreme Deity.↩︎

Further, to no one but the exclusive devotee of the Supreme Deity,
is mokṣa possible of attainment without delay.
So it is necessary to decide who is the Supreme Deity.↩︎

तत्र चेतनाचेतनयोर् अत्यन्तभेदस्य प्रमाण-सिद्धत्वात्
"सर्वं परदेवतात्मक-ब्रह्म-द्रव्यम्"
इति पक्षो न घटते ।↩︎

In this context,
the view that all (things and beings) are the substance of Brahman cannot be accepted, since sentient and non-sentient things are known by the pramāṇas to be entirely different from one another.↩︎

In this context,
the view that all (things and beings) are the substance of Brahman cannot be accepted, since sentient and non-sentient things are known by the pramāṇas to be entirely different from one another.↩︎

इप्पडियनेग पक्षङ्गळ् प्रसक्तङ्गळागुम्बोदु इतरपक्षङ्गळिल् अनुपपत्तिकळै प्रकाशिप्पित्तालॊऴिय स्वपक्षत्तै निष्कर्षिक्कमुडियादे यॆऩ्ऩ इतरपक्षङ्गळिले अनुपपत्तिकळै प्रकाशिप्पिक्किऱार् अव्विडत् तिलित्यादिना ॥
अव्विडत्तिल् - देवताविशेषत्तै निष्कर्षिक्किऱ विषयत्तिल्. चेतना-चेतनङ्गळुडैय अत्यन्तभेदम् प्रमाणसिद्धमागैयाले इति । इदनाल् मेले सॊल्लप्पोगिऱ पक्षत्तिऱ्‌कु अनुपपत्ति काट्टप्पट्टदु.
अत्यन्तभेदम् - चेतनाचेतनङ्गळुक्कु परस्परभेदमुम् अवैगळुक्कुळ्ळवान्तरभेदमुम्. अत्यन्तभेदमॆऩ्ऱदाल् अभेदसहिष्णु-भेदवादियाऩ भास्करपक्षव्यावृत्तिः ।
प्रमाणसिद्धमागैयाले - यथासंभवं प्रत्यक्षानुमानागमाख्यप्रमाण-सिद्धमागैयाले. इदनाल् सर्ववस्तुवुम् अभिन्नमॆऩ्गिऱ मेल्सॊल्लुम् पक्षत्तिऱ्‌कु प्रमाणविरोधम् सॊल्लप्पट्टदु.
ऎल्लाम् परदेवतैयायिरुक्किऱ ब्रह्मद्रव्यमॆऩ्गिऱ पक्षमिति ।
इदु यादवपक्षम्.
अवऩ् पक्षत्तिल् ब्रह्मद्रव्यमे परदेवतैयॆऩ्ऱुम्, अदुवे कृत्स्नप्रपञ्चरूपेण परिणमिक्किऱदॆऩ्ऱुम्, आगैयाल् सर्वत्तिऱ्‌कुमभेदमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱार्गळिऱे.
अदु सर्वप्रमाणविरुद्धमागैयाले घटियातॆऩ्ऱु तात्पर्यम्.
इदनाल् श्लोकत्तिलुळ्ळ आत्मैक्यम् ऎऩ्गिऱ पक्षम् दूषितमायिऱ्ऱु.↩︎

अव्विडत्तिल् चेतनाचेतनङ्गळुडैय अत्यन्तभेदम् प्रमाणसिद्धमागैयाले ऎल्लाम् परदेवतैयायिरुक्किऱ ब्रह्मद्रव्यमॆऩ्गिऱ पक्षम् घटियादु.↩︎

स्व-भाव-सिद्धस्य जीवेश्वर-भेदस्य↩︎

In the same way,
the essential differences between the jīva and Iśvara cannot be ignored
(and they disprove the view that they are one).↩︎

In the same way,
the essential differences between the jīva and Iśvara cannot be ignored
(and they disprove the view that they are one).↩︎

इनि देवतैक्यमॆऩ्गिऱ पक्षङ् गूडादॆऩ्गिऱार् स्वभावसिद्धमाऩ इत्यादियाल्. स्वभावसिद्धमानवॆन्बदाल् औपाधिक भेदवादनिरासः । जीवेश्वरभेदमुम्. इदऱ्‌कु प्रामाणिकमागैयालॆन्बदोडन्वयम्.↩︎

स्वभावसिद्धमाऩ जीवेश्वरभेदमुमप्पडिये↩︎

तथा देवादिरूपाणां जीवानामन्योन्य भेदस्य च
सुख-दुःखादि-व्यवस्थया प्रामणिकत्वात्↩︎

Similarly the mutual differences among the gods
are based on the pramaṇas,
because of their association with varied pleasures and pains.↩︎

Similarly the mutual differences among the gods
are based on the pramaṇas,
because of their association with varied pleasures and pains.↩︎

अप्पडिये इति । स्वाभाविकमागवेयॆऩ्ऱबडि.↩︎

अप्पडिये देवादिरूपराऩ जीवर्गळुडैय अन्योन्यभेदमुम्↩︎

सर्वान्तर्यामिण एकत्वे सत्य् अपि
ब्रह्म-रुद्रेन्द्रादि-सर्व-देवता ईश्वरेण सह
स्वयं मिथश् च अभिन्ना ( ऐक्य-भाज )
इति पक्षो न युज्यते ।↩︎

Therefore, though the indwelling Supreme Self, Antaryāmin is one, the view that Brahma, Rudra, and the other gods are not different from Iśvara and from one another cannot be justified.↩︎

Therefore, though the indwelling Supreme Self, Antaryāmin is one, the view that Brahma, Rudra, and the other gods are not different from Iśvara and from one another cannot be justified.↩︎

सुखदुःखादिव्यवस्थैयाले प्रामाणिक मागैयाले इति ।
देवतैकळॆल्लामेगरागिल् ऎल्लोरुक्कुमॊरुविदमाऩ सुखमो अल्लदु ऒरु विदमाऩ दुःखमो इरुक्कवेण्डुमेयॊऴिय प्रत्येकम् व्यवस्थितमाऩ सुखदुःखङ्गळ् कूडादॊऴियुमॆऩ्गिऱ प्रसङ्गंवरुमागैयालुम् प्रत्येकम् सुखदुःखव्यवस्थैयिरुप्पदालुम् तदन्यथानुपपत्तियाले भेदमे प्रामाणिकमॆऩ्ऱु करुत्तु.
सर्वान्तर्यामि ऒरुवनेयागिलुम् इति । देवतैक्यपक्षी सॊल्लुगिऱदावदु - देवतैकळै भिन्नभिन्नमाग ऒप्पुक्कॊण्डालुम् सर्वान्तर्यामियाग भगवानैयुम् अवश्यम् प्रमाणबलत् ताले ऒप्पुक्कॊळ्ळवेण्डुम्. अप्पोदु सर्वदेवशरीरत्तिलुमिरुक्किऱ अवनैये लाघवात् सर्वदेवतारूपनाग ऒप्पुक्कॊळ्ळलामागैयाल् तद्भिन्नर्गळाऩ देवतैकळे यिल्लैयॆऩ्ऱुम्, इप्पडियानाल् देवतैकळुक्कुळ्ळे परस्परभेदमुम् वेण्डा मॆऩ्ऱुम्, इन्द लाघवयुक्ति मुऩ् सॊऩ्ऩ सुखदुःखव्यवस्थानुपपत्तिरूपप्रमाणविरुद्धमागै याले सुखदुःखव्यवस्थैयाले ब्रह्मरुद्रादिदेववर्गळुक्कॆल्लाम् परस्परभेदमुमवर्गळुक्कु अन्तर्यामियाग प्रमाणबलत्ताले भगवान् ऒरुवनुम् सिद्धिक्कलामागैयाल् ऐक्यसाधकमा कादु.

देवतैक्यपक्षत्तै भगवानोडु देवतैकळुक्कु ऐक्यमॆऩ्ऱुम् देवतैकळुक्कु परस्परं ऐक्यमॆऩ्ऱुम् इरण्डु विदमागक्काट्टि अदै निरसिक्किऱार् ब्रह्मरुद्रेन्द्रादिसर्वदेवतै कळुमीश्वरनोडुम् तऩ्ऩिल् तानुम् अभिन्नरॆऩ्गिऱबक्षङ्गूडादु इति ।↩︎

सर्वान्तर्यामियॊरुवनेयागिलुम्
ब्रह्मरुद्रेन्द्रादिसर्वदेवतैगळुम् ईश्वरनोडुम्
तऩ्ऩिल् तानुम् अभिन्नरॆऩ्गिऱ पक्षङ्गूडादु.↩︎

०३ ब्रह्म-रुद्रादि-स्थितिः

जीवता

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-देवतैगळिल् प्रधानरागच् चॊल्लुगिऱ ब्रह्म-रुद्रेन्द्रादिगळुक्कु
कार्यत्व-कर्मवश्यत्वङ्गळ् प्रामाणिकङ्गळ् आगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“आभूत-संप्लवे प्राप्ते
प्रलीने प्रकृतौ महान् ।
एकस् तिष्ठति विश्वात्मा
स तु नारायणः प्रभुः”
(भारतम् शान्तिपर्व 210-24.)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“आद्यो नारायणो देवस्
तस्माद् ब्रह्मा ततो भवः ।"
(वराहपुराणम् 25-6.)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(सारबोधिनी16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“परो नारायणो देवस्
तस्माज् जातश् चतुर्मुखः ।
तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि” (वराहपुराणम् 90-3.)

इत्यादिगळिले

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(सारबोधिनी21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ततस् त्वम् अपि दुर्द्धर्षस्
तस्माद् भावात् सनातनात् ।
रक्षार्थं सर्वभूतानां
विष्णुत्वम् उपजग्मिवान्”
(रामायणम् उत्तरकाण्डम् 101-26.)

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(सारबोधिनी26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप् पडिये
स्वेच्छावतीर्णऩ् आय्
त्रिमूर्ति-मध्य-स्थऩ् आऩ विष्णु-नारायणादि-शब्द-वाच्यऩ् ताऩे
तऩ्ऩ्-उडैय पूर्वावस्थैयाले सर्व-जगत्तुक्कुम् कारणम्
ऎऩ्गैयालुम्

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(सारबोधिनी31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“नित्यं हि नास्ति जगति
भूतं स्थावर-जङ्गमम् ।
ऋते तम् एकं पुरुषं
वासुदेवं सनातनम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 347-32)

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(सारबोधिनी36)

(मूलम्37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये
अवने नित्यनॆऩ्गैयालुम्

(नीलमेघः (सं)38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्रिमूर्तिगळुम् समर् ऎऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्तिगळ् एक-तत्त्वम् ऎऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्त्य्-उत्तीर्णऩ् ईश्वरऩ् ऎऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्तिगळुक्क् उळ्ळे ब्रह्माव् आदल्, रुद्रऩ् आदल् ईश्वरऩ् आदल् ऎऩ्ऱ् उञ्
चॊल्लुगिऱ साम्यैक्योत्तीर्ण-व्यक्त्य्-अन्तर-पक्षङ्गळ् घटियादु.

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(सारबोधिनी44)

(मूलम्45)

Therefore, though the indwelling Supreme Self, Antaryāmin is one, the view that Brahma, Rudra, and the other gods are not different from Iśvara and from one another cannot be justified.↩︎

Therefore, though the indwelling Supreme Self, Antaryāmin is one, the view that Brahma, Rudra, and the other gods are not different from Iśvara and from one another cannot be justified.↩︎

आसु देवतासु प्रधानत्वेन प्रतिपाद्यमानानां ब्रह्मरुद्रेन्द्रादीनां कार्यत्व-कर्मवश्यत्वयोः प्रामाणिकत्वात्↩︎

Those who are considered as the chief among these gods,
namely, Brahma, Rudra, Indra and others
are created beings subject to the law of karma,
as can be proved by pramāṇas.↩︎

Those who are considered as the chief among these gods,
namely, Brahma, Rudra, Indra and others
are created beings subject to the law of karma,
as can be proved by pramāṇas.↩︎

इनि श्लोकत्तिऱ्‌चॊऩ्ऩ त्रिमूर्तिसाम्यैक्योत्तीर्णादिपक्षङ्गळै प्रमाणोपपत्तिप्रदर्शनत्ताले निरसिक्किऱार् इद्देवतैगळिल् इत्यादिना । प्रधानरागच्चॊल्लुगिऱ इति । प्रधानर्गळुक्के कार्यत्वकर्मवश्यत्वङ्गळाले जीवत्वम् सिद्धमानाल् इतरदेवतैगळुक्कु जीवत्वम् कैमुतिक सिद्धमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग प्रधानरागच्चॊल्लुगिऱ ऎऩ्ऱु ब्रह्मादिगळुक्कु विशेषणम्.ब्रह्मरुद्रेन्द्रादिगळुक्कु ऎऩ्ऱु कार्यनाय्, कर्मवश्यनाय् प्रसिद्धऩाऩ इन्द्रनैयुम् सेर्त्तॆडुत्तदु दृष्टान्तार्थम्. प्रामाणिकङ्गळागैयालुमिदि.↩︎

इद्देवतैगळिल् प्रधानरागच् चॊल्लुगिऱ ब्रह्मरुद्रेन्द्रादिगळुक्कु कार्यत्वकर्मवश्यत्वङ्गळ् प्रामाणिकङ्गळागैयालुम्,↩︎

“आभूत-संप्लवे प्राप्ते
प्रलीने प्रकृतौ महान् ।
एकस् तिष्ठति विश्वात्मा
स तु नारायणः प्रभुः”
(भारतम् शान्तिपर्व 210-24.)

↩︎

It has been said,

"When 9 'all individual beings and even the aggregate jīva (Samashti) have gone into dissolution
and when mahat has become merged into prakṛti (from which it evolved),
there is one remaining as the soul of the universe
and He is the Lord Nārāyaṇa ."

↩︎

It has been said,

"When 10 'all individual beings and even the aggregate jīva (Samashti) have gone into dissolution
and when mahat has become merged into prakṛti (from which it evolved),
there is one remaining as the soul of the universe
and He is the Lord Nārāyaṇa ."

↩︎

संप्रतिपन्न प्रमाणसिद्धङ्गळागैयालुमॆऩ्ऱबडिः
इप्पडि ब्रह्मादिगळुक्कु कार्यत्वादिगळ् प्रामाणिकङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लि भगवानुडैय जगत्कारणत्वत्तिल् प्रमाणङ्गळैक्काट्टुगिऱार् आभूतसंप्लव इत्यादिना । संप्लवः – लयः । आभूतसंप्लवः – व्यष्टिदेवादिकार्यङ्गळुक्कु समष्टियाऩ पञ्चभूतङ्गळै यभिव्याप्य अदावदुः - अदु पर्यन्तम् लयः, तस्मिन् प्राप्ते, महान् – सप्तम्यर्थे प्रथमा; महतीति यावत् । महत्तत्त्वे प्रकृतौ प्रलीन इत्यन्वयः । अत्र पञ्चभूतमहत्तत्वमध्यवर्तिनामहंकारेन्द्रियादीनामपि लयः अर्थसिद्धः । एकस्तिष्ठति विश्वात्मा – व्यष्टिसमष्टिरूप-समस्तकार्यङ्गळुक्कुम् स्वस्वकारणे लयमिरुन्दालुम् तत्तदन्तर्यामियाऩ भगवानॊरुवने लयसंबन्धमऩ्ऱिक्के यिरुक्किऱाऩ्. स तु नारायणः प्रभुः – तुः अवधारणे, नारायण एवेत्यर्थः ।↩︎

“आभूतसंप्लवे प्राप्ते प्रलीने प्रकृतौ महान् । एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स तु नारायणः प्रभुः” (भारतम् शान्तिपर्व 210-24.)↩︎

“आद्यो नारायणो देवस्
तस्माद् ब्रह्मा ततो भवः ।"
(वराहपुराणम् 25-6.)↩︎

Again it is said,

“The 14 god Nārāyaṇa is at the beginning; from Him arises Brahma", "15↩︎

Again it is said,

“The 15 god Nārāyaṇa is at the beginning; from Him arises Brahma", "16↩︎

इप्पडि सृष्टेः पूर्वम् विद्यमानतया नारायणनुक्कु जगत्कारणत्वत्तैच् चॊल्लि ब्रह्मादीनां स्रष्टृत्वेनापि जगत्कारणत्वत्तैच् चॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तैक् काट्टुगिऱार् आद्यो नारायणो देवः इति । इङ्गु नारायणनुक्कु आद्यत्वम् सॊल्लुगैयाल् कारणत्वं सिद्धम्. तस्मात् ब्रह्मा ततो भवः ऎऩ्गैयाले ब्रह्मादिगळुक्कु कार्यत्वम्,↩︎

“आद्यो नारायणो देवस्तस्माद्ब्रह्मा ततो भवः ।" (वराहपुराणम् 25-6.)↩︎

“परो नारायणो देवस्
तस्माज् जातश् चतुर्मुखः ।
तस्माद् रुद्रोऽभवद् देवि” (वराहपुराणम् 90-3.)

इत्यादिषु,↩︎

Nārāyaṇa is the Supreme Deity; From Him was born Brahma, the four-faced, and from Brahma arose Rudra, O goddess ",

↩︎

Nārāyaṇa is the Supreme Deity; From Him was born Brahma, the four-faced, and from Brahma arose Rudra, O goddess ",

↩︎

परो नारायणो देवः ऎऩ्गैयाले कारणत्वेन नारायणनुक्कु परत्वमुम्, तस्माज्जातश्चतुर्मुखः ऎऩ्गैयाल् चतुर्मुखनुक्कु अवरत्वमुम्, तस्मात् रुद्रोऽभवद्देवि ऎऩ्गैयाल् रुद्रनुक्कु अत्यन्तावरत्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु.

इत्यादिगळिले – इत्यादि प्रमाणङ्गळिले. इदऱ्‌कु सर्वजगत्तुक्कुम् कारणमॆऩ्गैयालुम् ऎन्बदोडन्वयम्.↩︎

“परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः । तस्माद्रुद्रोऽभवद्देवि” (वराहपुराणम् 90-3.)

इत्यादिगळिले↩︎

“ततस् त्वम् अपि दुर्द्धर्षस्
तस्माद् भावात् सनातनात् ।
रक्षार्थं सर्वभूतानां
विष्णुत्वम् उपजग्मिवान्”
(रामायणम् उत्तरकाण्डम् 101-26.)

↩︎

and further, it is stated,

"Then you, "24 the irresistible, assumed the form of Viṣṇu
from that eternal existence (viz. Nārāyaṇa )
for the protection of all beings."

↩︎

and further, it is stated,

"Then you, "25 the irresistible, assumed the form of Viṣṇu
from that eternal existence (viz. Nārāyaṇa )
for the protection of all beings."

↩︎

‘‘ब्रह्मविष्णुरुद्रेन्द्रास्ते सर्वे संप्रसूयन्ते’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल् ब्रह्मादिगळोडॊक्क भगवानुक्कुम् कार्यत्वम् तोऩ्ऱविल्लैयो?
अदु स्वेच्छैयाले वन्द अवतारविशेषमागैयालुम् कर्मकृतोत्पत्तियै सॊल्लुगिऱदऩ्ऱागैयालुम् बाधकावहमऩ्ऱॆऩ्ऩिलिदिल् प्रमाणमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ततस्त्वमपीत्यादियाल्. इदु चतुर्मुखवचनम्.

इदऱ्‌कु मुऩ् वचनम्

‘‘पद्मे दिव्येऽर्कसङ्काशे
नाभ्यामुत्पाद्य माम् अपि ।
प्राजापत्यं त्वया कर्म
सर्वं मयि निवेशितम् ।
सोहं सन्यस्त-भारो हि
त्वाम् उपासे जगत्पतिम् ॥’’

ऎऩ्गिऱदागैयाल् इङ्गु ततश् शब्दमुम् चतुर्मुख-कृतोपासनानन्तर्यार्थकम्.

त्वमपि – जगत्कारणमाऩ नीयुम्, दुर्धर्षः । अपियै इङ्गु कूट्टुवदु.
अकर्मवश्यनायिरुन्दालुम्. तस्माद्भावात् सनातनात् – पूर्वप्रकृताद्रूपात् । विष्णुत्वं – विष्ण्ववतारविग्रह-विशिष्टत्वम्. उपजग्मिवान् – स्वेच्छैयाले प्राप्तवान् ।

इङ्गु दुर्धर्षः विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ऎन्बदाल् अकर्मवश्यत्वमुम् स्वेच्छाकृतावतारत्वमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु.
ऎऩ्गिऱबडिये स्वेच्छावतीर्णनायिदि. 'तस्मात् जातश्चतुर्मखः’ ऎऩ्गिऱाप्पोले
विष्णुर्जातः ऎऩ्ऱु सॊल्लामल्
विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् ताने तऩ्ऩिच्छैयाले अवदरित्तानॆन्बदु स्पष्टमागिऱदु.↩︎

“ततस्त्वमपि दुर्द्धर्षस्तस्माद्भावात्सनातनात् । रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वमुपजग्मिवान्” (रामायणम् उत्तरकाण्डम् 101-26.)↩︎

इत्युक्तरीत्या (यः) स्वेच्छावतीर्णः त्रिमूर्तिमध्यस्थो विष्णुनारायणादिशब्द-वाच्य ( स ) एव
स्वपूर्वावस्थया सर्वस्य जगतः कारणम् इत्यभिधानात्,↩︎

From this it is clear that, by his own will,
He incarnated as the middle one (i.e. Viṣṇu ) of the Trinity.
He who is expressed by the names, Viṣṇu and Nārāyaṇa ,
is stated to have been the ultimate cause of the world
in His previous and original state.↩︎

From this it is clear that, by his own will,
He incarnated as the middle one (i.e. Viṣṇu ) of the Trinity.
He who is expressed by the names, Viṣṇu and Nārāyaṇa ,
is stated to have been the ultimate cause of the world
in His previous and original state.↩︎

इप्पडि त्रिमूर्तिमध्यत्तिल् अवदरित्तवनुक्कु सर्वजगत्कारणत्व ङ्गूडुमोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩ्ऩुडैय पूर्वावस्थैयाले इति । विष्णुत्वावस्थैयिले सर्वजगत्कारणत्वङ् गूडामल्बोनालुम् ‘‘परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मखः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट नारायणत्वावस्थैयिले अदु कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु. इदनाल् त्रिमूर्तिमध्यस्थऩाऩ विष्णुविऱ्‌कु सर्वजगत्कारणत्वङ् गूडादागैयाल् इन्द त्रिमूर्त्युत्तीर्णऩाऩ ऒरुवनुक्के जगत्कारणत्वमुम् परदेवतात्वमुङ् गॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्गिऱ उत्तीर्णब्रह्मवादियिनुडैय युक्तियुम् निरस्तमायिऱ्ऱु.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये स्वेच्छावतीर्णनाय् त्रिमूर्तिमध्यस्थनाऩ विष्णुनारायणादिशब्दवाच्यऩ् ताने तऩ्ऩुडैय पूर्वावस्थैयाले सर्वजगत्तुक्कुम् कारणमॆऩ्गैयालुम्↩︎

“नित्यं हि नास्ति जगति
भूतं स्थावर-जङ्गमम् ।
ऋते तम् एकं पुरुषं
वासुदेवं सनातनम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 347-32)

↩︎

It is also said elsewhere,

" There is no "34 being in the world that is eternal,
either among those that move or among those that do not move,
except that one Primaeval Puruṣa called Vāsudeva." This declares that He alone is eternal.

↩︎

It is also said elsewhere,

" There is no "35 being in the world that is eternal,
either among those that move or among those that do not move,
except that one Primaeval Puruṣa called Vāsudeva." This declares that He alone is eternal.

↩︎

नित्यं हीति । तं – नित्यदिव्यमङ्गळविग्रहविशिष्टतया प्रसिद्धम् । सनातनं – सर्वजगत्कारणभूतम् । वासुदेवमृते – वासुदेवं विना । जगति नित्यं नास्ति हि ।↩︎

“नित्यं हि नास्ति जगति भूतं स्थावरजङ्गमम् । ऋते तमेकं पुरुषं वासुदेवं सनातनम्” (भारतम् शान्तिपर्व 347-32)↩︎

इत्युक्तरीत्या स एव नित्य इत्यभिधानाच्च,↩︎

अवने नित्यनॆऩ्गैयालुमिति । तदितरङ्गळुक्कु नित्यत्वनिषेधत्ताले यवनुक्के नित्यत्वम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु.

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ हेतुक्कळाल् पक्षचतुष्टयमुम् सङ्गतमागादॆऩ्ऱु स्पष्टीकरिक्किऱार् त्रिमूर्तिकळुमित्यादिना । ब्रह्मरुद्रेन्द्रादिगळुक्कु कार्यत्वकर्मवश्यत्वङ्गळ् प्रामाणिकङ्गळागैयालॆऩ्गिऱ हेतुविनाल् …↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये
अवने नित्यनॆऩ्गैयालुम्↩︎

[[५७]]

तिस्रो मूर्तयः समा इति,
तिस्रो मूर्तयः एकतत्त्वमिति,
त्रिमूर्त्युतीर्ण ईश्वर इति
तिसृषु ब्रह्मा वा रुद्रो वा ईश्वर इति
प्रतिपाद्यमानाः साम्यैक्योत्तीर्ण-व्यक्त्यन्तरपक्षाः
न घटन्ते ।↩︎

Therefore, other views such as the following:

"The gods of the trinity (Brahma, Viṣṇu , and Siva), are of equal greatness";

"The three gods of the Trinity are only one",

"Iśvara is above and beyond the Trinity"

"Either Brahma or Rudra among the Trinity is the Supreme Lord "

-these views stating equality, identity, the existence of an entity superior to all the three of the Trinity
and the supremacy of a different member of the Trinity,
are against the pramāṇas.↩︎

Therefore, other views such as the following:

"The gods of the trinity (Brahma, Viṣṇu , and Siva), are of equal greatness";

"The three gods of the Trinity are only one",

"Iśvara is above and beyond the Trinity"

"Either Brahma or Rudra among the Trinity is the Supreme Lord "

-these views stating equality, identity, the existence of an entity superior to all the three of the Trinity
and the supremacy of a different member of the Trinity,
are against the pramāṇas.↩︎

कार्यत्वकर्मवश्यत्वङ्गळिल्लाद भगवानोडु ब्रह्मरुद्रर्गळुक्कु साम्यञ्जॊल्लुगिऱ पक्षमुम्, ऐक्यम् सॊल्लुगिऱ पक्षमुम्, अन्यतमरुक्कु ईश्वरत्वञ्जॊल्लुगिऱ पक्षमुम् निरस्तमागिऱदु.

सर्वजगत्कारणऩ् त्रिभूर्तिमध्यत्तिल् विष्णुवाग अवदरित्तानॆऩ्ऱदाल्उत्तीर्णपक्षमुम् ‘‘नित्यं हि नास्ति’’ यॆऩ्गिऱ प्रमाणत्तिल् अवनुक्के नित्यत्वञ्जॊल्लुगैयाल् इन्द पक्षचतुष्टयमुम् घटियातॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्.↩︎

त्रिमूर्तिगळुम् समरॆऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्तिगळ् एकतत्त्वम् ऎऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्त्युत्तीर्णनीश्वरनॆऩ्ऱुम्,
त्रिमूर्तिगळुक्कुळ्ळे ब्रह्मावादल्, रुद्रनादलीश्वरनादलॆऩ्ऱुञ्
चॊल्लुगिऱ साम्यैक्योत्तीर्णव्यक्त्यन्तरपक्षङ्गळ् घटियादु.↩︎

कार्यत्व-कर्मवश्यत्वे

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मरुद्रादिगळ् सर्वेश्वरनुक्कुक् कार्यभूतर् ऎऩ्ऩुम् इडम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तद्-विसृष्टस् स पुरुषो
लोके ब्रह्मेति कीर्त्यते” (मनुस्मृति 1-11.)

इत्यादिगळालुम्,

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(सारबोधिनी8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“संक्षिप्य च पुरा लोकान्
मायया स्वयमेव हि ।
महार्णवे शयानोऽप्सु
मां त्वं पूर्वम् अजीजनः
(रामा -उत्. 104-4.),

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(सारबोधिनी13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“क इति ब्रह्मणो नाम
ईशोऽहं सर्व-देहिनाम् ।
आवां तवाङ्गे संभूतौ
तस्मात् केशव-नामवान्" (हरिवंशम् 134-48.),

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(सारबोधिनी18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अहं प्रसादजस् तस्य
कस्मिंश्चित् कारणान्तरे ।
त्वं चैव क्रोधजस् तात
पूर्वसर्गे सनातने” (भारतम् शान्तिपर्व 352-62.)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(सारबोधिनी23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु ऎदिरि(=स्पर्धक)-कैयाले विडु-दीट्ट्(=पत्त्रम्) आनप् पडियेय्
अवर्गळ् तङ्गळ् पासुरङ्गळालुम् सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् कर्म-वश्यर् आय्
सिल कर्म-विशेषङ्गळाले
सर्वेश्वरनै आराधित्तुत् तऩ्-दाम् पदङ्गळ् पॆऱ्ऱार्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडम् …

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(सारबोधिनी32)

(मूलम्33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सर्वे देवा वासुदेवं यजन्ते
सर्वे देवा वासुदेवं नमन्ते”

(नीलमेघः (सं)34)

(सारबोधिनी35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स-ब्रह्मकास् स-रुद्राश् च
सेन्द्रा देवा महर्षयः ।
अर्चयन्ति सुरश्रेष्ठं
देवं नारायणं हरिम्” (भारतम् शान्तिपर्व 350-30),

(English39)

(Español40)

(सारबोधिनी41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“चिन्तयन्तो हि यं नित्यं
ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति
तम् अस्मि शरणं गतः” (भारतम् शान्तिपर्व 210-33),

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(सारबोधिनी46)

(मूलम्47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“पद्मे दिव्ये ऽर्कसङ्काशे
नाभ्याम् उत्पाद्य माम् अपि ।
प्राजापत्यं त्वया कर्म
सर्वं मयि निवेशितम् ।
सोऽहं सन्यस्त-भारो हि
त्वाम् उपासे जगत्पतिम्” (रामा-उत्. 104-7,8),

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(सारबोधिनी51)

(मूलम्52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्म-भूः ।
पुनस् त्रैलोक्य-धातृत्वं
प्राप्तवान् इति शुश्रुम”(पार-कुण्डधरोपाख्यानम्),

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(सारबोधिनी56)

(मूलम्57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“विश्वरूपो महादेवस्
सर्वमेधे महाक्रतौ ।
जुहाव सर्वभूतानि
स्वयम् आत्मानम् आत्मना ॥ (भारतम् शान्तिपर्व 8-37),

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(नीलमेघः (सं)61)

(मूलम्62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

महादेवस् सर्वमेधे महात्मा
हुत्वाऽऽत्मानं देवदेवो बभूव ।
विश्वान् लोकान् व्याप्य विष्टभ्य कीर्त्या
विराजते द्युतिमान् कृत्तिवासाः (भारतम् शान्तिपर्व 20-12),

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(सारबोधिनी66)

(मूलम्67)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यो मे यथा कल्पितवान्
भागम् अस्मिन् महाक्रतौ ।
स तथा यज्ञ-भागार्हो
वेद-सूत्रे मया कृतः (भारतम् शान्तिपर्व 34-61)”

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(सारबोधिनी71)

(मूलम्72)

ब्रह्मरुद्रादयः सर्वेश्वरस्य कार्यभूता इत्येतत्-↩︎

That Brahma, Rudra, and the like are created beings subject to karma may be seen in the following passages :-↩︎

That Brahma, Rudra, and the like are created beings subject to karma may be seen in the following passages :-↩︎

ब्रह्मरुद्रादिगळ् सर्वेश्वरनुक्कुक् कार्यभूतर् ऎऩ्ऩुम् इडम्,↩︎

“तद्-विसृष्टस् स पुरुषो
लोके ब्रह्मेति कीर्त्यते” (मनुस्मृति 1-11.)

इत्यादिभिः,↩︎

" The 6 purusha or person created by Him (Nārāyaṇa )
is called Brahma in the world".

↩︎

" The 7 purusha or person created by Him (Nārāyaṇa )
is called Brahma in the world".

↩︎

ब्रह्मरुद्रर्गळुक्कु कार्यत्वञ्जॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् तद्विसृष्टः इत्यादिना । इदु मनुवचऩ मागैयाले तटस्थम्. तद्विसृष्टः – अन्द नारायणनाले सृष्टिक्कप्पट्ट, सः – अन्द चतुर्मुखपुरुषऩ्. लोकत्तिल् ब्रह्मावॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱाऩ्. इत्यादिगळालुमिति. आदिपदत्ताल् ‘‘यन्नाभिजातादरविन्दकोशाद्ब्रह्माऽऽविरासीद्यत एष लोकः’’ इत्यादियाऩ श्रीशुकादिमहर्षिवचनङ्गळुक्कु ग्रहणम्.↩︎

“तद्विसृष्टस्स पुरुषो लोके ब्रह्मेति कीर्त्यते” (मनुस्मृति 1-11.) इत्यादिगळालुम्,↩︎

“संक्षिप्य च पुरा लोकान्
मायया स्वयमेव हि ।
महार्णवे शयानोऽप्सु
मां त्वं पूर्वम् अजीजनः
(रामा -उत्. 104-4.),

↩︎

"Having 11 caused the dissolution of the worlds before,
you lay on the waters of the great ocean
and created me at first by your Māya (will)",↩︎

"Having 12 caused the dissolution of the worlds before,
you lay on the waters of the great ocean
and created me at first by your Māya (will)",↩︎

इप्पडि तटस्थवचनत्तै युदाहरित्तु अदैक्काट्टिलुम् साधकतरमाऩ ब्रह्मरुद्रवचनङ्गळैक् काट्टुगिऱार् संक्षिप्येत्यादिना । मध्यस्थवचनत्तैक्काट्टिलुम् विवादविषयर्गळाऩ ब्रह्मादिगळुडैय वचनम् साधकतरमिऱे. ‘‘संक्षिप्य’’ ऎऩ्गिऱदु रामायणत्तिल् ब्रह्मवचनम्. मायया – सङ्कल्परूपज्ञानेन ।↩︎

“संक्षिप्य च पुरा लोकान् मायया स्वयमेव हि । महार्णवे शयानोऽप्सु मां त्वं पूर्वमजीजनः (रामा -उत्. 104-4.),↩︎

“क इति ब्रह्मणो नाम
ईशोऽहं सर्व-देहिनाम् ।
आवां तवाङ्गे संभूतौ
तस्मात् केशव-नामवान्" (हरिवंशम् 134-48.),↩︎

" Brahma's name 16 is Ka
and I, Isa rule over all embodied beings.
We two were born from your limbs.
Therefore you are called Keśava (Ka and Isa)".↩︎

" Brahma's name 17 is Ka
and I, Isa rule over all embodied beings.
We two were born from your limbs.
Therefore you are called Keśava (Ka and Isa)".↩︎

क इतीति । इदु हरिवम्शत्तिल् रुद्रवचनम्. इप्पडि ब्रह्मरुद्रर्गळ् भगवानिडत्तिल् नेरिल् विण्णप्पम् सॆय्द वचनङ्गळै युदाहरित्तु अवर्गळ् सहृदयमाग परोक्षत्तिल् तङ्गळै भगवानिडत्तिल् निऩ्ऱुम् उण्डानवर्गळागच् चॊल्लुम् वचनत्तै युदाहरिक्किऱार् अहं प्रसादजः इति । इदु भारतत्तिल् रुद्रनिडत्तिल् ब्रह्मा सॊऩ्ऩ वचनम्. इङ्गु मध्यस्थवचनम् प्रकृतमाऩ ब्रह्मादिकार्यत्व पक्षसाधकम्. ऎदिरिगळ् नेरिल् सॊऩ्ऩ वचनम् साधकतरम्. ऎदिरिगळ् परस्परम् परोक्षत्तिल् सॊल्लिक्कॊण्डदागच् चॊऩ्ऩ वचनम् साधकतममॆऩ्ऱु क्रमनिर्देशत्तिऱ्‌कु तात्पर्यम्.↩︎

“क इति ब्रह्मणो नाम ईशोऽहं सर्वदेहिनाम् । आवां तवाङ्गे संभूतौ तस्मात्केशवनामवान्" (हरिवंशम् 134-48.),↩︎

“अहं प्रसादजस् तस्य
कस्मिंश्चित् कारणान्तरे ।
त्वं चैव क्रोधजस् तात
पूर्वसर्गे सनातने” (भारतम् शान्तिपर्व 352-62.)

↩︎

Further Brahma says,

"I was 21 born from His graciousness for some reason
and you, from His wrath, for some other reason, in one of the earlier creations."

↩︎

Further Brahma says,

"I was 22 born from His graciousness for some reason
and you, from His wrath, for some other reason, in one of the earlier creations."

↩︎

कस्मिंश्चित्कारणान्तर इति । इदु ‘‘अहं प्रसादजः’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुमन्वयिक्किऱदु. तृतीयार्थे सप्तमी । प्रसादक्रोधहेतुभूतकर्मविशेषेणेत्यर्थः । ऎदिरि कैयाले - प्रतिवादि कैयाल्. विडुदीट्टु - कडनाळिक्कुक्कॊडुत्त विडुदलैच्चीट्टु. अवर्गळ् तङ्गळ् पासुरङ्गळालुमिदि. अवर्गळे तमक्कु कार्यत्वमेयुळ्ळदु; कारणत्वमिल्लैयॆऩ्ऱु कैयॊप्पमिट्ट विडुदलै सीट्टुप्पोलिरुक्किऱ पासुरङ्गळालुम्; वचनङ्गळालुमॆऩ्ऱबडि.↩︎

“अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित् कारणान्तरे । त्वं चैव क्रोधजस्तात पूर्वसर्गे सनातने” (भारतम् शान्तिपर्व 352-62.)↩︎

इति प्रतिवादि-हस्त-लिखित-विवाद-त्याग-पत्र-नीत्या
तेषाम् एव वचोभिश् च सिद्धम् ।↩︎

The very words of these rival gods,
which are, so to say, a deed of release written with their own hands,
declare this truth.↩︎

The very words of these rival gods,
which are, so to say, a deed of release written with their own hands,
declare this truth.↩︎

ऎऩ्ऱु ऎदिरि कैयाले विडुदीट्टानप्पडिये यवर्गळ् तङ्गळ् पासुरङ्गळालुम् सिद्धम्.↩︎

एते कर्मवश्याः सन्तः
कैश्चित् कर्मविशेषैः
सर्वेश्वरम् आराध्य
स्वस्वपदानि प्रापुर् इत्य् एतत्↩︎

That Brahma and Rudra are subject to karma
and attained their high status,
because of having worshipped the Lord of all with special rites,
may be seen from the following passages : --↩︎

That Brahma and Rudra are subject to karma
and attained their high status,
because of having worshipped the Lord of all with special rites,
may be seen from the following passages : --↩︎

इप्पडि ब्रह्मरुद्रादिगळुडैय कार्यत्वत्तिल् वचनङ्गळै युदाहरित्तु इवर्गळुडैय कर्मवश्यतैयिल् प्रमाणङ्गळैक् काट्टप् पोगिऱवरायदिऩ् विषयङ्गळै संग्रहेण उपक्षेपिक्किऱार्
"इवर्गळ् कर्मवश्यराय् सिल कर्मविशेषङ्गळाले सर्वेश्वरनै आराधित्तुत् तन्दाम् पदङ्गळ् पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऩु मिडम्" इति ।
कर्मवश्यतै यिरण्डु विदम्.
अदावदु कर्मविशेषानुष्ठानत्तिनाले तङ्गळ् तङ्गळुडैय अधिकारप्राप्तियुम्, अधिकारम् पॆऱ्ऱबिऱगु विहितङ्गळाऩ यज्ञादिगळै यनुष्ठिप्पदुमॆऩ्ऱु.↩︎

इवर्गळ् कर्म-वश्यर् आय् सिल कर्मविशेषङ्गळाले सर्वेश्वरनै आराधित्तुत् तन्दाम् पदङ्गळ् पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

“सर्वे देवा वासुदेवं यजन्ते
सर्वे देवा वासुदेवं नमन्ते”

↩︎

सर्वे देवा इति । इङ्गु सर्वशब्दम् वासुदेवव्यतिरिक्तसर्वदेवविषयमागैयाल् ब्रह्मरुद्रर्गळुक्कुम् इतरदेवतैकळुक्कुप् पोले वासुदेवयजनमुम् वासुदेवनमनमुम् सिद्धिक्किऱदॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

"All the 36 gods sacrifice to Vāsudeva
and all the gods bow to Vāsudeva."↩︎

"All the 37 gods sacrifice to Vāsudeva
and all the gods bow to Vāsudeva."↩︎

“सर्वे देवा वासुदेवं यजन्ते सर्वे देवा वासुदेवं नमन्ते”↩︎

"Brahma, 39 Rudra and Indra,
together with all other gods and the great rishis
worship the divine Nārāyaṇa or Hari, the greatest of Gods ",↩︎

"Brahma, 40 Rudra and Indra,
together with all other gods and the great rishis
worship the divine Nārāyaṇa or Hari, the greatest of Gods ",↩︎

असङ्कोचेन ब्रह्मरुद्रादि देवर्गळैच् चॊल्लुगिऱ सर्वशब्दघटितवचनत्तै युदाहरित्तु ब्रह्मरुद्रादिशब्दघटितङ्गळाऩ वचनङ्गळैयुदाहरिक्किऱार् सब्रह्मका इति । इदु भारतत्तिल् शान्तिपर्ववचनम्. इङ्गु अप्राधान्यऩ् दोऱ्ऱ सब्रह्मकास्सरुद्राः ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु सुरश्रेष्ठऩाऩ नारायणनुडैय अर्चनाविषयत्ति लितरदेवादिगळुक्कुम् ब्रह्मादिगळुक्कुम् वासियिल्लैयॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगैक्काग.↩︎

“सब्रह्मकास्सरुद्राश्च सेन्द्रा देवा महर्षयः ।
अर्चयन्ति सुरश्रेष्ठं देवं नारायणं हरिम्” (भारतम् शान्तिपर्व 350-30),↩︎

“चिन्तयन्तो हि यं नित्यं
ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति
तम् अस्मि शरणं गतः” (भारतम् शान्तिपर्व 210-33),

↩︎

" Meditating 44 constantly on the Lord,
Brahma, Isana (Rudra) and others have not yet attained to a realisation of His nature.
It is He whose protection I seek."↩︎

" Meditating 45 constantly on the Lord,
Brahma, Isana (Rudra) and others have not yet attained to a realisation of His nature.
It is He whose protection I seek."↩︎

इप्पडि सर्वदेवतैकळुक्कुम् वासुदेवयजनत्तैयुम् तऩ्ऩमनत्तैयुम् तदर्चनत्तैयुङ् गाट्टुगिऱ वचनङ्गळैयुदाहरित्तु तद्ध्यानत्तैच् चॊल्लुगिऱ वचनत्तैक् काट्टुगिऱार् चिन्तयन्तो हि यं नित्यमित्यादियाल्. नित्यं चिन्तयन्तः ऎन्बदाल् सार्वकालिकमानसकर्मानुष्ठानम् सॊल्लप्पट्टदु. निश्चयं नाधिगच्छन्ति ऎन्बदाल् निश्चयाधिगमविरोधिकर्मपरवशत्वम् सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

“चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् । निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः” (भारतम् शान्तिपर्व 210-33),↩︎

“पद्मे दिव्ये ऽर्कसङ्काशे
नाभ्याम् उत्पाद्य माम् अपि ।
प्राजापत्यं त्वया कर्म
सर्वं मयि निवेशितम् ।
सोऽहं सन्यस्त-भारो हि
त्वाम् उपासे जगत्पतिम्” (रामा-उत्. 104-7,8),

↩︎

And Brahma says :-

" Having 49 created me in the divine lotus in your navel shining like the sun,
you have assigned to me all the duties of creation (of Prajāpati)
and with this burden imposed on me, I worship you, the Lord of the Universe."

↩︎

And Brahma says :-

" Having 50 created me in the divine lotus in your navel shining like the sun,
you have assigned to me all the duties of creation (of Prajāpati)
and with this burden imposed on me, I worship you, the Lord of the Universe."

↩︎

पद्म इति । इङ्गु प्राजापत्यमित्यादियागवे प्रकृतत्तिलुदाहरिप्पदे यमैन्दिरुक्क पद्मे दिव्येति पूर्वार्धकथनम् कार्यत्वसहितकर्मवश्यत्वद्योतनार्थम्. प्राजापत्यं सर्वं कर्म – प्रजापतिपदत्तिलधिकृतनाले सॆय्यवेण्डिय सृष्टियुम् अण्डाधिपत्यम् मुदलानदुम्.↩︎

“पद्मे दिव्येऽर्कसङ्काशे नाभ्यामुत्पाद्य मामपि । प्राजापत्यं त्वया कर्म सर्वं मयि निवेशितम् । सोऽहं सन्यस्तभारो हि त्वामुपासे जगत्पतिम्” (रामा-उत्. 104-7,8),↩︎

“युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्म-भूः ।
पुनस् त्रैलोक्य-धातृत्वं
प्राप्तवान् इति शुश्रुम”(पार-कुण्डधरोपाख्यानम्),

↩︎

And in another place, we find the following :-

"Brahma, 54 born of the lotus,
having worshipped Viṣṇu for thousands of crores of yugas,
obtained again the position of the creator of the three worlds.
This is what we have heard."

↩︎

And in another place, we find the following :-

"Brahma, 55 born of the lotus,
having worshipped Viṣṇu for thousands of crores of yugas,
obtained again the position of the creator of the three worlds.
This is what we have heard."

↩︎

इप्पडि कर्मानुष्ठानत्ताले कर्मवश्यत्वप्रतिपादकङ्गळाऩ वचनङ्गळैक् काट्टिकर्मविशेषानुष्ठानाधीऩ पदप्राप्तिरूपकर्मवश्यता प्रतिपादकवचनङ्गळै काट्टुगिऱार् युगकोटीत्यादिना ।
त्रैलोक्यधातृत्वम् – लोकत्रयस्रष्टृत्वम्.
पुनःप्राप्तवानित्यनेन ऒरु ब्रह्मा मोक्षेच्छैयऩ्ऱिक्के स्वस्थानत्तिलेये रूढाभिलाषनाय् स्वस्थानलाभार्थम् युगकोटिसहस्रङ्गळ् भगवानै आराधित्तु मऱुजन्मत्तिलेयुम् स्वस्थानत्तैयडैन्दाऩ् ऎऩ्गिऱवर्थम् द्योतितमागिऱदु. इङ्गु वसुपदत्तिलिरुक्किऱ ऒरुवऩ् पुनर्जन्मत्तिलुम् स्वस्थानमाऩ वसुपदप्राप्तीच्छैयाल् वस्वाद्युपासनरूपैयाऩ मधुविद्यैयै अनुष्ठिक्कलामॆऩ्ऱुम् अदनालवनुक्कु मऱुजन्मत्तिलुम् वसुपदं किडैक्कलामॆऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ मध्वधिकरणसिद्धान्तत्तै स्मरिप्पदु.↩︎

“युगकोटिसहस्राणि विष्णुमाराध्य पद्मभूः । पुनस्त्रैलोक्यधातृत्वं प्राप्तवानिति शुश्रुम”(पार-कुण्डधरोपाख्यानम्),↩︎

“विश्वरूपो महादेवस्
सर्वमेधे महाक्रतौ ।
जुहाव सर्वभूतानि
स्वयम् आत्मानम् आत्मना ॥ (भारतम् शान्तिपर्व 8-37),

↩︎

So also it is said :-

" 59 Mahadeva (Rudra), who is called Viswarupa,
sacrificed all things in a great yajna called Sarvamedha
and then sacrificed himself also mentally",

↩︎

So also it is said :-

" 60 Mahadeva (Rudra), who is called Viswarupa,
sacrificed all things in a great yajna called Sarvamedha
and then sacrificed himself also mentally",

↩︎

“विश्वरूपो महादेवस्
सर्वमेधे महाक्रतौ ।
जुहाव सर्वभूतानि
स्वयम् आत्मानम् आत्मना ॥ (भारतम् शान्तिपर्व 8-37),

↩︎

“विश्वरूपो महादेवस्सर्वमेधे महाक्रतौ । जुहाव सर्वभूतानि स्वयमात्मानमात्मना ॥ (भारतम् शान्तिपर्व 8-37),↩︎

महादेवस् सर्वमेधे महात्मा
हुत्वाऽऽत्मानं देवदेवो बभूव ।
विश्वान् लोकान् व्याप्य विष्टभ्य कीर्त्या
विराजते द्युतिमान् कृत्तिवासाः (भारतम् शान्तिपर्व 20-12),

↩︎

"Mahadeva sacrificed himself in the Sarvamedha
and became the god of gods.
The 64 resplendent Rudra,
clad in the skin of the elephant,
reaches all the worlds with his knowledge and shines with his fame".

↩︎

"Mahadeva sacrificed himself in the Sarvamedha
and became the god of gods.
The 65 resplendent Rudra,
clad in the skin of the elephant,
reaches all the worlds with his knowledge and shines with his fame".

↩︎

महादेवः – देवश्रेष्ठऩाऩ रुद्रऩ्. सर्वमेधे – सर्वभूतसंहाररूपक्रतुविशेषत्तिल्. आत्मानं हुत्वा, देवदेवो बभूव – मऱुबडियुम् देवश्रेष्ठनाग आनाऩ्. इदनालिवऩ् चतुर्मुखन्यायत्ताले महादेवनाग इरुन्दुवैत्ते सर्वसंहाररूपकर्मत्तै अनुष्ठित्तु देवदेवस्थानत्तै यडैन्दानॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.

देवदेवत्वप्राप्तिमात्रमऩ्ऱिक्के तत्समनियतफलान्तरत्तैयुङ् गाट्टुगिऱार् विश्वाऩ् लोकानिति । अण्डान्तरवृत्तिसर्वलोकङ्गळैयुम्, व्याप्य विष्टभ्य – धर्मभूतज्ञानत्ताले व्यापित्तुम्, धरित्तुम्, कीर्त्या – अष्टमूर्ति ऎऩ्गिऱ यशस्साले. कृत्तिः – यानैत् तोल्. इन्द वचनत्तिल् रुद्रनुक्कु कर्मविशेषत्ताले स्थानप्राप्त्यादिरूपकर्मवश्यतै सॊल्लप् पट्टदु.↩︎

महादेवस्सर्वमेधे महात्मा हुत्वाऽऽत्मानं देवदेवो बभूव । विश्वान् लोकान् व्याप्य विष्टभ्य कीर्त्या विराजते द्युतिमान् कृत्तिवासाः (भारतम् शान्तिपर्व 20-12),↩︎

“यो मे यथा कल्पितवान्
भागम् अस्मिन् महाक्रतौ ।
स तथा यज्ञ-भागार्हो
वेद-सूत्रे मया कृतः (भारतम् शान्तिपर्व 34-61)”

[[५८]]

इत्यादिषु प्रसिद्धम् ॥↩︎

"Since in this 69 great sacrifice,
he gave me my share of the offering,
he has been authorised by me, in the Vedas and the Sūtras, as fit to receive his share of the offerings."

↩︎

"Since in this 70 great sacrifice,
he gave me my share of the offering,
he has been authorised by me, in the Vedas and the Sūtras, as fit to receive his share of the offerings."

↩︎

यो मे इति । ब्रह्मादिदेवतैकळाले अनुष्ठितङ्गळाऩ क्रतुविशेषङ्गळाले प्रीतऩाऩ भगवानाले अन्दन्द देवतैगळुक्कु वरप्रदानरूपमाऩ इन्द वचनम् महाभारतत्तिल् शान्तिपर्वत्तिल् नारायणीयस्थम्. अस्मिन् – महाक्रतौ, मे भागं यः यथा कल्पितवाऩ् – ऎन्द मन्त्रद्रव्याङ्गादिगळोडे ऎप्पडिच्चॆय्दानो? ऎप्पडिक् कॊडुत्तानो ऎऩ्ऱबडि. सः तथा –तादृशमन्त्रद्रव्याङ्गादिगळोडे विशिष्टमाऩ यज्ञभागत्तुक्कु अर्हनाग, वेदसूत्रे – द्वंद्वैकवद्भावः । वेदत्तिलुम् आपस्तम्बादिसूत्रङ्गळिलुमॆऩ्ऩबडि. मया कृतः – आज्ञप्तः । इदनाल् सर्वदेवतैकळुक्कुम् यज्ञभागार्हत्वमे भगवानुडैय वरदानत्ताले लब्धमॆऩ्ऱेऱ्‌पडुवदाल् कर्मविशेषाधीनफलप्राप्तिरूपम् कर्मवश्यत्वम् सर्वदेवतैकळुक्कुम् सॊल्लप्पट्टदु. इन्द प्रकरणत्तिल् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कु सामान्यतः उत्पत्त्यादिगळैच् चॊल्लुगिऱ वचनङ्गळैयु दाहरिक्कामल् ‘‘आद्यो नारायणो देवः, तस्मात् ब्रह्मा ततो भवः, परो नारायणो देवस्तस्माज्जातश्चतुर्मुखः, तस्मात् रुद्रोऽभवत् ऎऩ्ऱु भगवानिडत्तिल् निऩ्ऱुम् उत्पत्त्यादिगळैच् चॊल्लुगिऱ वचनङ्गळैयेयुदाहरित्तदुम्, इप्पडिये ब्रह्मरुद्रादिगळुडैय सामान्यतः कर्मप्रतिपादकवचनङ्गळै युदाहरिक्कामल् भगवानैयुत्तेसित्तुच् चॆय्युम् यजनार्चनचिन्तनादिरूपकर्मप्रतिपादकवचनङ्गळैये उदाहरित्तदुम्, भगवदधीनपदप्राप्तिरूपकर्मवश्यताप्रतिपादकवचनङ्गळैये उदाहरित्तदुम्, उत्पाद्यर्गळाऩ ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुम् उत्पादकऩाऩ भगवानुक्कुम्,, इप्पडिये अर्च्यनुक्कुम् अर्चकनुक्कुम्, नन्तव्यनुक्कुम् नन्तावुक्कुम्, स्थानादिदातावुक्कुम् तत्प्रतिग्रहीतावुक्कुम्, साम्यमुम्, ऐक्यमुम्, विकल्पमुम् सुतरां बाधितमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

“यो मे यथा कल्पितवाऩ् भागमस्मिन् महाक्रतौ । स तथा यज्ञभागार्हो वेदसूत्रे मया कृतः (भारतम् शान्तिपर्व 34-61)” इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्.↩︎

पारतन्त्र्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् भगवन्-माया-परतन्त्रर् आय्
गुणवश्यर् आय्
ज्ञान-सङ्कोच-विकासवान्गळ् आय् इरुप्पार्गळ्

ऎऩ्ऩुम् इडम् (महाभारतस्थ-)वेदापहारादि-वृत्तान्तङ्गळिलुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(नीलमेघः (सं)4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्माद्यास् सकला देवा
मनुष्याः पशवस्तथा ।
विष्णु-माया-महावर्त-
गर्तान्ध-तमसा वृताः” (विष्णुपुराणम् 5-30-47)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्मा विश्वसृजो धर्मो
महान् अव्यक्तम् एव च (←तद्-अभिमानि-देवता-पदानि)।
उत्तमां सात्त्विकीम् एतां
(कर्म-)गतिम् आहुर् मनीषिणः” (मनुस्मृति 12-50)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळिलुम् सुव्यक्तम्.

(नीलमेघः (सं)16)

(मूलम्17)

एते भगवन्-माया-परतन्त्राः गुण-वश्याः
ज्ञान-संकोच-विकासवन्तश् च सन्तीत्य् एतत्
वेदापहारादिवृत्तान्तेषु, 20↩︎

These gods, Brahma, Rudra and others are dependent upon the Maya of Bhagavān ((i.e.) Prakṛti)
and are subject to the influence of the gunas (sattvam, rajas and tamas).
Their knowledge is also subject to contraction and expansion.
All this may be understood from the incidents of the loss of the Vedas and others and also from the following śloka :-↩︎

These gods, Brahma, Rudra and others are dependent upon the Maya of Bhagavān ((i.e.) Prakṛti)
and are subject to the influence of the gunas (sattvam, rajas and tamas).
Their knowledge is also subject to contraction and expansion.
All this may be understood from the incidents of the loss of the Vedas and others and also from the following śloka :-↩︎

एते भगवन्-माया-परतन्त्राः गुण-वश्याः
ज्ञान-संकोच-विकासवन्तश् च सन्तीत्य् एतत्
वेदापहारादिवृत्तान्तेषु, 20↩︎

इवर्गळ् भगवन्मायापरतन्त्रराय् गुणवश्यराय् ज्ञानसङ्कोचविकासवाङ्गळायिरुप्पार्गळॆऩ्ऩुमिडम् वेदापहारादिवृत्तान्तङ्गळिलुम्,↩︎

“ब्रह्माद्यास् सकला देवा
मनुष्याः पशवस्तथा ।
विष्णु-माया-महावर्त-
गर्तान्ध-तमसा वृताः” (विष्णुपुराणम् 5-30-47)

↩︎

"All the 7 gods beginning with Brahma, all men, and all animals
are enveloped by the dense darkness of delusion
arising from the whirlwind of Viṣṇu 's Maya (Prakṛti),"↩︎

"All the 8 gods beginning with Brahma, all men, and all animals
are enveloped by the dense darkness of delusion
arising from the whirlwind of Viṣṇu 's Maya (Prakṛti),"↩︎

इप्पडि ज्ञानसङ्कोचादिगळिल् वृत्तान्तङ्गळै युदाहरित्तु भगवन्मायापारवश्यतैयिलुम् ज्ञानसङ्कोचादिगळिलुम् वचनमुदाहरिक्किऱार् ब्रह्माद्याः इत्यादिना ।↩︎

“ब्रह्माद्यास्सकला देवा मनुष्याः पशवस्तथा । विष्णुमायामहावर्तगर्तान्धतमसावृताः” (विष्णुपुराणम् 5-30-47)↩︎

“ब्रह्मा विश्वसृजो धर्मो
महान् अव्यक्तम् एव च (←तद्-अभिमानि-देवता-पदानि)।
उत्तमां सात्त्विकीम् एतां
(कर्म-)गतिम् आहुर् मनीषिणः” (मनुस्मृति 12-50)

↩︎

"The wise say that 12 these (positions)
are the rewards
of those who follow the good path of Satva,
namely, Brahma and the other creators,
and the deities presiding over karma, mahat and avyaktam"↩︎

"The wise say that 13 these (positions)
are the rewards
of those who follow the good path of Satva,
namely, Brahma and the other creators,
and the deities presiding over karma, mahat and avyaktam"↩︎

विश्वसृजः – नवप्रजापतिकळ्. धर्मः – धर्मदेवतै. महानव्यक्तमॆऩ्ऱदु तत्तदधिष्ठानदेवतापरम्. सात्त्विकीं – सत्वगुणप्रचुरां । गतिं – गम्यत इति गतिः प्राप्यमित्यर्थः इदनाल् ब्रह्मादिगळुक्कुम् पारवश्यम् सॊल्लप्पट्टदु. ब्रह्मा विश्वसृजो धर्मः महानव्यक्तमेव च इत्येतां मनीषिणः उत्तमां सात्त्विकीं गतिमाहुरित्यन्वयः । ऒरुवऩ् सत्वोत्तरनाय् उत्कटपुण्यङ्गळैप् पण्णिनालवनुक्कु सत्वोत्तरमाऩ ब्रह्मशरीरादिगळ् मऱु जन्मत्तिल् प्राप्यङ्गळॆऩ्ऱु तात्पर्यम्.↩︎

“ब्रह्मा विश्वसृजो धर्मो महानव्यक्तमेव च । उत्तमां सात्त्विकीमेतां गतिमाहुर्मनीषिणः” (मनुस्मृति 12-50)↩︎

इत्यादिषु च सुव्यक्तम् ॥↩︎

इत्यादिगळिलुम् सुव्यक्तम्.↩︎

सेवकता

THE OTHER GODS ARE THE SERVANTS OF BHAGAVĀN.

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् तङ्गळुक्कु अन्तरात्माव् आऩ अवऩ् कॊडुत्त
ज्ञानादिगळैक् कॊण्डु
अवनुक्केवल् तेवै(=??) सॆय्गिऱार्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडम् …

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(नीलमेघः (सं)4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“एतौ द्वौ विबुध-श्रेष्ठौ
प्रसाद-क्रोधजौ स्मृतौ ।
तद्-आदर्शितपन्थानौ
सृष्टिसंहारकारकौ” (भारतम् शान्तिपर्व 350-19)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)11)

(मूलम्12)

1. एते स्वेषामन्तरात्मना तेन प्रत्तानि ज्ञानादीन्य् अवलम्ब्य
तस्याऽऽज्ञा-कैङ्कर्यं कुर्वन्तीत्य् एतत्↩︎

2. That these (Brahma and Rudra) render service to the Lord,
who is their inner self,
with the help of the knowledge given to them by Him
may be seen from the following śloka :↩︎

3. That these (Brahma and Rudra) render service to the Lord,
who is their inner self,
with the help of the knowledge given to them by Him
may be seen from the following śloka :↩︎

4. एते स्वेषामन्तरात्मना तेन प्रत्तानि ज्ञानादीन्य् अवलम्ब्य
तस्याऽऽज्ञा-कैङ्कर्यं कुर्वन्तीत्य् एतत्↩︎

5. इवर्गळ् तङ्गळुक्कु अन्तरात्मावाऩ अवऩ् कॊडुत्त ज्ञानादिगळैक्कॊण्डु अवनुक्केवल् तेवै सॆय्गिऱार्गळॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

6. “एतौ द्वौ विबुध-श्रेष्ठौ
प्रसाद-क्रोधजौ स्मृतौ ।
तद्-आदर्शितपन्थानौ
सृष्टिसंहारकारकौ” (भारतम् शान्तिपर्व 350-19)

↩︎

7. "These two7 , who are the greatest among the gods,
are considered to have been born (respectively) out of His (Bhagavān's) graciousness and wrath;
and they perform the duties of creation and destruction in accordance with the lines laid down by Him."↩︎

8. "These two8 , who are the greatest among the gods,
are considered to have been born (respectively) out of His (Bhagavān's) graciousness and wrath;
and they perform the duties of creation and destruction in accordance with the lines laid down by Him."↩︎

9. "अवऩ् कॊडुत्त ज्ञानादिगळैक् कॊण्डॆन्बदाल् ज्ञानसङ्कोचादिगळैयुडैय इवर्गळुक्कुम् तदाहितज्ञानत्ताले सृष्ट्यादिकर्तृत्वङ्गूडु मॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु, "अवनुक्केवल् तेवै सॆय्गिऱार्गळ्" ऎन्बदाल् राजभृत्यन्यायत्ताले यिवर्गळ् सॆय्युम् सृष्टिसंहारङ्गळ् पराधीनङ्गळेयॊऴिय स्वतन्त्रमागच् चॆय्यप्पडुगिऱदुगळऩ्ऱॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु, एवल्देवै - भृत्य-कृत्यम्, उक्तार्थत्तिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् एतौ द्वावित्यादियाल्. ‘‘प्रसादक्रोधजौ’’ ऎऩ्ऱु सृष्टिसंहाररूपकार्यङ्गळुक्कु मूलकारणम् सॊऩ्ऩबडि. ‘‘तदादर्शितपन्थानौ’’ ऎन्बदाल् इवर्गळ् स्वतन्त्रर्गळाग सृष्टिसंहारङ्गळैच् चॆय्गिऱार्गळल्लरॆऩ्ऱुम् भगवानाले कॊडुक्कप्पट्ट ज्ञानशक्त्यादिरूपमार्गत्तैक्कॊण्डे सॆय्गिऱार्गळॆऩ्ऱुञ् जॊल्लप्पडुवदाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ शङ्कैकळ् निरसिक्कप्पट्टदुगळ्.↩︎

10. “एतौ द्वौ विबुधश्रेष्ठौ प्रसादक्रोधजौ स्मृतौ । तदादर्शितपन्थानौ सृष्टिसंहारकारकौ” (भारतम् शान्तिपर्व 350-19)↩︎

11. इति प्रत्यपादि ॥↩︎

12. ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

शुभाश्रयत्वाभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु शुभाश्रयत्वमिल्लैय् ऎऩ्ऩुमिडत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“हिरण्यगर्भो भगवान् वासवोऽथ प्रजापतिः” (विष्णुधर्मम् 6-7)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि

“अशुद्धास्ते समस्तास्तु देवाद्याः कर्मयोनयः” (विष्णुधर्मम् 56-77)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“आ-ब्रह्म-स्तम्ब-पर्यन्ता
जगद्-अन्तर्-व्यवस्थिताः ।
प्राणिनः कर्म-जनित-
संसार-वश-वर्तिनः”

(विष्णुधर्मम् 104-23) ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“कर्मणां परिपाकत्वाद्
आविरिञ्चाद् अमङ्गलम् ।
इति मत्वा विरक्तस्य
वासुदेवः परा गतिः” (श्रीभागवतम् 11-19-18)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पराशर-शौनक-शुकादिगळ् प्रतिपादित्तार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

एषां शुभाश्रयत्वं नास्तीतीमम् अर्थं↩︎

They are not pure and are not objects for spiritual meditation (subhasraya), for it has been said:↩︎

They are not pure and are not objects for spiritual meditation (subhasraya), for it has been said:↩︎

इवर्गळुक्कु शुभाश्रयत्वमिल्लैयॆन्बदऱ्‌कु वचनङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इवर्गळुक्कु इत्यादिना ।
शुभश्चाऽसावाश्रयश्च शुभाश्रयः ।
शुभत्वमावदु संसारनिवर्तकत्वम्.
आश्रयत्वमावदु योगयुक्किनुडैय चित्तालंबनत्वम्.↩︎

इवर्गळुक्कु शुभाश्रयत्वमिल्लैय् ऎऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

“हिरण्यगर्भो भगवान् वासवोऽथ प्रजापतिः” (विष्णुधर्मम् 6-7)

इत्य् आरभ्य

“अशुद्धास्ते समस्तास्तु देवाद्याः कर्मयोनयः” (विष्णुधर्मम् 56-77)

इति,↩︎

"Bhagavān 7 Hiranyagarbha (Brahma), Vasava (Indra) and Prajāpati ... ... ... all these gods and others are impure,
their births being due to past karma"↩︎

"Bhagavān 8 Hiranyagarbha (Brahma), Vasava (Indra) and Prajāpati ... ... ... all these gods and others are impure,
their births being due to past karma"↩︎

हिरण्यगर्भ इति । हिरण्यगर्भः – चतुर्मुखः । प्रजापतिः – नवप्रजापतिकळ्, जात्येकवचनम्. कर्मयोनयः ऎऩ्ऱु हेतुगर्भविशेषणम्. कर्मयोनित्वादशुद्धाः । शुभत्वरहिताः ऎऩ्ऱबडि.↩︎

“हिरण्यगर्भो भगवान् वासवोऽथ प्रजापतिः” (विष्णुधर्मम् 6-7) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि
“अशुद्धास्ते समस्तास्तु देवाद्याः कर्मयोनयः” (विष्णुधर्मम् 56-77) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“आ-ब्रह्म-स्तम्ब-पर्यन्ता
जगद्-अन्तर्-व्यवस्थिताः ।
प्राणिनः कर्म-जनित-
संसार-वश-वर्तिनः”

(विष्णुधर्मम् 104-23) इति,↩︎

and again,

"From Brahma12 to the blade of grass,
all beings that have their existence in the world have had their births as the result of karma
and are subject to the cycle of births and deaths ( saṁsāra)"

↩︎

and again,

"From Brahma13 to the blade of grass,
all beings that have their existence in the world have had their births as the result of karma
and are subject to the cycle of births and deaths ( saṁsāra)"

↩︎

आब्रह्म – ब्रह्माणमारभ्येत्यर्थः । ‘‘संसारवशवर्तिनः’’ ऎन्बदाल् संसारनिवर्तकत्वरूपशुभत्वमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु. अमङ्गळं – शुभत्वाभाववत् ।↩︎

“आब्रह्मस्तम्बपर्यन्ता जगदन्तर्व्यवस्थिताः । प्राणिनः कर्मजनितसंसारवशवर्तिनः” (विष्णुधर्मम् 104-23) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“कर्मणां परिपाकत्वाद्
आविरिञ्चाद् अमङ्गलम् ।
इति मत्वा विरक्तस्य
वासुदेवः परा गतिः” (श्रीभागवतम् 11-19-18)

इति च↩︎

and further,

“The 17 man who has no attachment (to the things of this world) should know
that every being including Brahma is impure
as being tainted by the ripening of karma --
to Him, Vāsudeva alone is the Supreme Goal or refuge."

↩︎

and further,

“The 18 man who has no attachment (to the things of this world) should know
that every being including Brahma is impure
as being tainted by the ripening of karma --
to Him, Vāsudeva alone is the Supreme Goal or refuge."

↩︎

“कर्मणां परिपाकत्वादाविरिञ्चादमङ्गळम् । इति मत्वा विरक्तस्य वासुदेवः परा गतिः” (श्रीभागवतम् 11-19-18)
ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पराशर-शौनक-शुकादयः प्रतिपादयामासुः ॥↩︎

These statements have been made by Parāśara, Śaunaka, Śuka and others.↩︎

These statements have been made by Parāśara, Śaunaka, Śuka and others.↩︎

पराशरशौनकशुकादिगळ् प्रतिपादित्तार्गळ्.↩︎

भगवद्-आश्रयत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु भगवान् आश्रयणीयऩ् ऎऩ्ऩुम् इडत्तैयुम्
भगवानुक्कु ओर् आश्रयणीयर् इल्लैय् ऎऩ्ऩुम् इडत्तैयुम् -

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“रुद्रं समाश्रिता देवा
रुद्रो ब्रह्माणम् आश्रितः ।
ब्रह्मा माम् आश्रितो राजन्
नाहं कञ्चिद् उपाश्रितः ॥
ममाश्रयो न कश्चित् तु
सर्वेषाम् आश्रयो ह्य् अहम्”
(पार. आश्वमेदिगपर्व 118-37, 38.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु तानेय् अरुळिच्-चॆय्दाऩ्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

[[५२]]

एषां भगवान् आश्रयणीय इत्य् एतम् अर्थं
भगवतः कश्चिद् अप्य् आश्रयणीयो नास्तीत्य् एतम् अर्थं च↩︎

Brahma, Rudra and others have to seek Bhagavān's protection
and Bhagavān has to seek nobody else's protection.↩︎

Brahma, Rudra and others have to seek Bhagavān's protection
and Bhagavān has to seek nobody else's protection.↩︎

ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुम् भगवानुक्कुमुळ्ळ सिल विशेषङ्गळैक्काट्टि यवऱ्ऱिऱ्‌कु वचनङ्गळैयुमुदाहरिक्किऱार् इवर्कळुक्कु इत्यादिना ।
"इवर्गळुक्कु भगवान् आश्रयणीय’’ नॆन्बदालिवर्गळुक्कु आश्रयित्वमुम्, भगवानुक्कु आश्रयणीयत्वमुम्, ‘‘भगवानुक्कु ओर् आश्रयणीयरिल्लै" ऎऩ्ऱदाल् भगवानुक्कु आश्रयणीयरहितत्वमुम् विशेषङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

इवर्गळुक्कु भगवान् आश्रयणीयनॆऩ्ऩुमिडत्तैयुम् भगवानुक्कु ओर् आश्रयणीयरिल्लैय् ऎऩ्ऩुमिडत्तैयुम्↩︎

“रुद्रं समाश्रिता देवा
रुद्रो ब्रह्माणम् आश्रितः ।
ब्रह्मा माम् आश्रितो राजन्
नाहं कञ्चिद् उपाश्रितः ॥
ममाश्रयो न कश्चित् तु
सर्वेषाम् आश्रयो ह्य् अहम्”
(पार. आश्वमेदिगपर्व 118-37, 38.)

↩︎

"The gods7 are under the protection of Rudra, O King,
and Rudra is under the protection of Brahma.
Brahma is under my protection
and I do not seek the protection of any one.
There is no one that I need for my protection,
for I am the refuge of all."↩︎

"The gods8 are under the protection of Rudra, O King,
and Rudra is under the protection of Brahma.
Brahma is under my protection
and I do not seek the protection of any one.
There is no one that I need for my protection,
for I am the refuge of all."↩︎

इदिल् वचनङ्गळै उदाहरिक्किऱार् रुद्रं समाश्रिता देवा इत्यादिना ।
इङ्गु ‘‘रुद्रो ब्रह्माणमाश्रितः’’ ऎऩ्ऱु रुद्रनुक्कु ब्रह्मावे आश्रयनॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदालुम्,
‘‘ब्रह्मा मामाश्रितः’’ ऎऩ्ऱु मेले सॊल्लुवदालुम्
‘‘सर्वेषामाश्रयोह्यहं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुवदालुम् रुद्रनुक्कुम् भगवाने आश्रयनॆऩ्ऱु सिद्धम्.↩︎

“रुद्रं समाश्रिता देवा रुद्रो ब्रह्माणमाश्रितः । ब्रह्मा मामाश्रितो राजन्नाहं कञ्चिदुपाश्रितः ॥ ममाश्रयो न कश्चित्तु सर्वेषामाश्रयो ह्यहम्” (पार. आश्वमेदिगपर्व 118-37, 38.)↩︎

इति स्वयमेवानुजग्राह ॥↩︎

This is clear from His own words :↩︎

This is clear from His own words :↩︎

ऎऩ्ऱु तानेयरुळिच्चॆय्दाऩ्.↩︎

भगवद्विभूतित्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् उभयविभूति-नाथऩ् आऩ सर्वेश्वरनुक्कु विभूतिभूतर् ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्मा दक्षादयः कालः" (विष्णुपुराणम् 1-22-39)
(विभूतयो हरेरेताः)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(सारबोधिनी8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"रुद्रः कालान्तकाद्याश्च” (विष्णुपुराणम् 1-22-33)
(विभूतयो हरेरेताः)

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळिले (दक्षादि) मऱ्ऱ्-उळ्ळार् ओडु तुल्यमागच् चॊल्लप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(सारबोधिनी17)

(मूलम्18)

इमौ उभयविभूतिनाथस्य सर्वेश्वरस्य विभृति-भूताव्
इत्य् एतत्↩︎

These gods are among the great possessions (vibhūti) of Bhagavān,
who is the Lord of both lilāvibhūti and nitya-vibhūti,) --- for it is said,↩︎

These gods are among the great possessions (vibhūti) of Bhagavān,
who is the Lord of both lilāvibhūti and nitya-vibhūti,) --- for it is said,↩︎

इवर्गळ् उभयविभूतिनाथऩाऩ सर्वेश्वरनुक्कु विभूतिभूतरॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

“ब्रह्मा दक्षादयः कालः" (विष्णुपुराणम् 1-22-39)
(विभूतयो हरेरेताः)↩︎

“Brahma6 Dakṣa and others, Kala,"↩︎

“Brahma7 Dakṣa and others, Kala,"↩︎

भगवानुक्कु उभय विभूतिनाथत्वरूपविशेषमुम्, इवर्गळुक्कु तद्विभूतित्वरूपविशेषमुम् वचनसिद्धमॆऩ्गिऱार् इवर्गळित्यादियाल्, ब्रह्मा दक्षादयः काल इति ।
‘‘विभूतयो हरेरेताः’’ ऎऩ्ऱु वाक्यशेषमिरुप्पदाल् ब्रह्मादिगळुक्कु विभूतित्वमुम् भगवानुक्कु विभूतिनाथत्वमुम् सिद्धम्. विभूतियावदु नियाम्यवस्तु ।(5)↩︎

“ब्रह्मा दक्षादयः कालः" (विष्णुपुराणम् 1-22-39)↩︎

"रुद्रः कालान्तकाद्याश्च” (विष्णुपुराणम् 1-22-33)↩︎

"Rudra and the destroyer of Kala -
all these are among the vibhūtis of Bhagavān,"↩︎

"Rudra and the destroyer of Kala -
all these are among the vibhūtis of Bhagavān,"↩︎

"रुद्रः कालान्तकाद्याश्च” (विष्णुपुराणम् 1-22-33)↩︎

इतीतरनिर्विशेषं प्रत्यपादि ।↩︎

where Brahma and Rudra are spoken of
as being on the same footing as Dakṣa and others.↩︎

where Brahma and Rudra are spoken of
as being on the same footing as Dakṣa and others.↩︎

‘‘विष्णुर्मन्वादयः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् विष्णुविऱ्‌कुम् विभूतित्वन्दोऩ्ऱविल्लैयो अदु औपचारिकमॆऩ्ऩिल् इवर्गळुडैय विभूतित्वमुम् औपचारिकमागलागादोवॆऩ्ऩिल् विष्णुर्मन्वादयः ऎन्बदऱ्‌कुमेल् विष्णोरेता विभूतयः ऎऩ्ऱु विष्णुविऱ्‌के विष्णुविभूतित्वम् सॊल्लियिरुप्पदालुम्, तनक्के तऩ् विभूतित्वङ्गूडादागैयालुम् विष्णुविनुडैय विभूतित्वम् औपचारिकमागलाम्. अदावदु ‘‘आत्मेश्वरं’’ ‘‘स्वे महिम्नि प्रतिष्ठितः’’ इत्यादिरीत्या इतरनुक्कु विभूति यऩ्ऱॆन्बदु. अप्पडि ब्रह्मा दक्षादयः कालः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् औपचारिकत्वकल्पकमिल्लामैयाल् दक्षादिगळुक्कुप्पोलवे ब्रह्मादिगळुक्कुम् मुख्यविभूतित्वम् सॊल्लप्पट्ट तॆऩ्गिऱार् मऱ्ऱुळ्ळारोडु तुल्यमागच् चॊल्लप्पट्टदु इति ।↩︎

इत्यादिगळिले मऱ्ऱुळ्ळारोडु तुल्यमागच् चॊल्लप्पट्टदु.↩︎

विष्णु-प्रकाराः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि वस्त्व्-अन्तरम् पोले
इवर्गळुम् सर्व-शरीरिय् आऩ सर्वेश्वरनुक्कु प्रकार-भूतर् ऎऩ्ऩुम् इडम्
वस्त्व्-अन्तरङ्गळुक्कुम् इवर्गळुक्क् उञ् शेर
नारायणादि-शब्द-सामानाधिकरण्यत्ताले सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् शरीरम् आय् अवऩ् आत्माव् आय् इरुक्किऱप् पडियै

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तवान्तरात्मा मम च
ये चान्ये देहि-संज्ञिताः ।
सर्वेषां साक्षि-भूतोऽसौ
न ग्राह्यः केनचित् क्वचित्”
(भारतम् शान्तिपर्व 361-4)

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(सारबोधिनी15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु ब्रह्मा रुद्रनैक् कुऱित्तुच् चॊऩ्ऩाऩ्.

(नीलमेघः (सं)17)

(मूलम्18)

where Brahma and Rudra are spoken of
as being on the same footing as Dakṣa and others.↩︎

where Brahma and Rudra are spoken of
as being on the same footing as Dakṣa and others.↩︎

इत्थं वस्त्वन्तरवत् एताव् अपि
सर्वशरीररिणः सर्वेश्वरस्य प्रकार-भूताव् इत्य् एतत्
वस्त्व्-अन्तराणाम् एतयोश् चाविशेषेण नारायणादि-शब्द-सामानाधिकरण्यात् सिद्धम् ।↩︎

These gods (Brahma, Rudra etc.) are, like others,
the modes or prakāras of the Lord of all
who has all things as His body.
This is clear from the grammatical apposition or co-ordination (sāmānādhikaranya)
in which they are used,
just like other substances,
in connection with such words as Nārāyaṇa .
(For example it is said that Rudra is Nārāyaṇa ,
Brahma is Nārāyaṇa ,
the earth is Nārāyaṇa and so on.)↩︎

These gods (Brahma, Rudra etc.) are, like others,
the modes or prakāras of the Lord of all
who has all things as His body.
This is clear from the grammatical apposition or co-ordination (sāmānādhikaranya)
in which they are used,
just like other substances,
in connection with such words as Nārāyaṇa .
(For example it is said that Rudra is Nārāyaṇa ,
Brahma is Nārāyaṇa ,
the earth is Nārāyaṇa and so on.)↩︎

इप्पडि इति । ब्रह्मा दक्षादयः कालः ऎऩ्ऱु दक्षादिगळोडे सहपाठत्ताले ब्रह्मादिगळुक्कुम् दक्षादितुल्यमुख्य-विभूतित्वम् सिद्धित्ताप्पोले ऎऩ्ऱबडि. वस्त्वन्तरङ्गळ् पोले - दिक्कालेन्द्रादि-वस्तुक्कळ् पोले.
इवर्गळुम् - ब्रह्मरुद्रर्गळुम्.
सर्वशरीरियाऩ सर्वेश्वरनुक्कु इति । इङ्गु सर्वेश्वरनुक्कु ऎन्बदे अमैन्दिरुक्क सर्वशरीरियाऩ ऎऩ्ऱु अधिकम् सॊऩ्ऩदु इवऩ् ब्रह्मादिशरीरकनालुम् इवनुक्कु ऒरु शरीरियुण्डोवॆऩ्गिऱ शङ्कावारणार्थम्.
प्रकारभूतरॆऩ्ऩुमिडम् - उपसर्जनतया अपृथक्सिद्धविशेषणभूतरॆऩ्गिऱ विषयम्. वस्त्वन्तरङ्गळुक्कुमिवर्गळुक्कुम् सेर नारायणादिशब्दसामाधिकरण्यत् ताले सिद्धमिति ।
‘‘विश्वं नारायणं देवं’’ ‘‘विश्वमेवेदं पुरुषः’’ सब्रह्म स शिवस्सेन्द्रः’’ ‘‘ब्रह्मा नारायणः ।शिवश्च नारायणः । दिशश्च नारायणः । कालश्च नारायणः’’ ‘‘ज्योतींषि विष्णुर्भुवनानि विष्णुः’’ इत्यादिगळिले ब्रह्मरुद्रर्गळागिऱ वस्त्वन्तरङ्गळोडे कूड निर्देशित्तु ब्रह्मादिशब्दङ्गळुक्कु नारायणादिशब्दसामानाधिकरण्यम् सॊल्लियिरुप्पदाले सिद्धमॆऩ्ऱबडि.↩︎

इप्पडि वस्त्वन्तरम् पोले इवर्गळुम् सर्वशरीरियाऩ सर्वेश्वरनुक्कु प्रकारभूतरॆऩ्ऩुमिडम् वस्त्वन्तरङ्गळुक्कु मिवर्गळुक्कुञ् जेर नारायणादिशब्दसामानाधिकरण्यत्ताले सिद्धम्.↩︎

एतयोः शरीरतया तस्यात्मतया चावस्थितिं↩︎

That these are His bodies and that He is their inner self or goal is evident from these words of Brahma to Rudra :-↩︎

That these are His bodies and that He is their inner self or goal is evident from these words of Brahma to Rudra :-↩︎

इवर्गळ् शरीरमाय् अवऩ् आत्मावायिरुक्किऱप्पडियै↩︎

“तवान्तरात्मा मम च
ये चान्ये देहि-संज्ञिताः ।
सर्वेषां साक्षि-भूतोऽसौ
न ग्राह्यः केनचित् क्वचित्”
(भारतम् शान्तिपर्व 361-4)

↩︎

"He is 13 the inner self of you, of me and of all those who are called embodied beings.
He sees all but cannot be apprehended by any one, anywhere."↩︎

"He is 14 the inner self of you, of me and of all those who are called embodied beings.
He sees all but cannot be apprehended by any one, anywhere."↩︎

इप्पडि सामानाधिकरण्यनिर्देशत्ताले
ब्रह्मादिगळुक्कु नारायणप्रकारत्वम् सिद्धित्तालुम्
नारायणशरीरत्वम् सिद्धिक्कुमो?
नीलो घटः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् नीलत्तिऱ्‌कु घटप्रकारत्वमिरुन्दालुम् घटशरीरत्वमिल्लैये?
अङ्गु अदु गुणमागैयाल् शरीरत्वमिल्लै.
इवर्गळ् द्रव्यमागैयालुम्
इवर्गळुक्कु अवऩ् आत्मावॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयालुम्,
इवर्गळ् अवनुक्कु शरीरमागलाम् ऎऩ्ऩिल् अप्पडिच्चॊल्लुम् वचनमुण्डोव् ऎऩ्ऩ
इवर्गळुक्कुम् अवनुक्कुम्
शरीरात्मभावत्तैच् चॊल्लुम् वचनङ्गळै उदाहरिरिक्किऱार् तवान्तरात्मेत्यादियाल्.
इदु नारायणीयस्थवचनम्.
इङ्गु अन्तरात्माव् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् अवर्गळुक्कु शरीरत्वम् सिद्धम्.
असौ – नारायणः ।
उपरि ‘‘तत्र यः परमात्मा तु स नित्यो निर्गुणः स्मृतः । स हि नारायणो ज्ञेयस्स आत्मा पुरुषो हि सः’’ इत्युक्तेः ।↩︎

“तवान्तरात्मा मम च ये चान्ये देहिसंज्ञिताः । सर्वेषां साक्षिभूतोऽसौ न ग्राह्यः केनचित् क्वचित्” (भारतम् शान्तिपर्व 361-4)↩︎

इति ब्रह्मा रुद्रं प्रति अवोचत् ॥↩︎

ऎऩ्ऱु ब्रह्मा रुद्रनैक् कुऱित्तुच् चॊऩ्ऩाऩ्.↩︎

शेषत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् शेषभूतर् अवऩ् शेषी ऎऩ्ऩुमिडत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“दासभूताः स्वतस् सर्वे
ह्यात्मानः परमात्मनः ।
अतोऽहमपि ते दास
इति मत्वा नमाम्यहम्”
(मन्त्रराजपदस्तोत्रम्.)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(नीलमेघः (सं)8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रत्तिले
सर्वज्ञऩ् आऩ रुद्रऩ्
ताने सॊऩ्ऩाऩ्.

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

1. इमौ शेषभृतौ स शेषीत्येतमर्थं↩︎

2. These are śeṣas who exist solely for the fulfilment of His purposes
and He is their śeṣī.↩︎

3. These are śeṣas who exist solely for the fulfilment of His purposes
and He is their śeṣī.↩︎

4. इवर्गळ् शेषभूतर् अवऩ् शेषी ऎऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

5. “दासभूताः स्वतस् सर्वे
ह्यात्मानः परमात्मनः ।
अतोऽहमपि ते दास
इति मत्वा नमाम्यहम्”
(मन्त्रराजपदस्तोत्रम्.)

↩︎

6. "All beings are, by their nature, the servants of the Supreme Self.
Therefore I am also Thy servant and, with this knowledge, I bow to Thee."↩︎

7. "All beings are, by their nature, the servants of the Supreme Self.
Therefore I am also Thy servant and, with this knowledge, I bow to Thee."↩︎

8. “दासभूताः स्वतस् सर्वे
ह्यात्मानः परमात्मनः ।
अतोऽहमपि ते दास
इति मत्वा नमाम्यहम्”
(मन्त्रराजपदस्तोत्रम्.)

↩︎

9. “दासभूताः स्वतस्सर्वे ह्यात्मानः परमात्मनः । अतोऽहमपि ते दास इति मत्वा नमाम्यहम्” (मन्त्रराजपदस्तोत्रम्.)↩︎

10. इति मन्त्रराजपद-स्तोत्रे सर्वज्ञो रुद्रः स्वयमेवावोचत् ॥↩︎

11. This truth was expressed by the all-knowing Rudra himself in Mantrarājapadastotra, (where he says,)↩︎

12. This truth was expressed by the all-knowing Rudra himself in Mantrarājapadastotra, (where he says,)↩︎

13. ऎऩ्ऱु मन्त्रराजपदस्तोत्रत्तिले सर्वज्ञऩाऩ रुद्रऩ् ताने सॊऩ्ऩाऩ्.↩︎

०४ समाधिक-दारिद्र्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि सर्व-प्रकारत्तालुम्
नारायणऩ् समाधिक-दरिद्रऩ् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“न परं पुण्डरीकाक्षाद्
(वर्तमान-काले) दृश्यते पुरुषर्षभ ।"
(भारतम् - भीष्मपर्व 67-2.)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(सारबोधिनी10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"परं हि पुण्डरीकाक्षान्
न भूतं न भविष्यति ।
न विष्णोः परमो देवो
विद्यते नृपसत्तम”

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(सारबोधिनी15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"न वासुदेवात् परम् अस्ति मङ्गलं
न वासुदेवात् परम् अस्ति पावनम् ।
न वासुदेवात् परम् अस्ति दैवतं
न वासुदेवं प्रणिपत्य सीदति” ॥
(भारतम् - भीष्मपर्व 67-17.)

(नीलमेघः (सं)17)

(सारबोधिनी18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“त्रैलोक्ये तादृशः कश्चिन्
न जातो न जनिष्यते”

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“न दैवं केशवात्परम्” (नारदीय पुराणम् 18-33.)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“राजाधिराजस् सर्वेषां
विष्णुर् ब्रह्ममयो महान् ।
ईश्वरं तं विजानीमस्
स पिता स प्रजापतिः”
(भारतम् आच्वमे. 43-13.)

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(सारबोधिनी33)

(मूलम्34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळाले पलप्पडियुञ्चॊऩ्ऩार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)35)

(सारबोधिनी36)

(मूलम्37)

This truth was expressed by the all-knowing Rudra himself in Mantrarājapadastotra, (where he says,)↩︎

This truth was expressed by the all-knowing Rudra himself in Mantrarājapadastotra, (where he says,)↩︎

इत्थं सर्वैः प्रकारैर्नारायणः समाधिकदरिद्र इत्येतम् अर्थं↩︎

Thus Nārāyaṇa is destitute, in every way, of equals and superiors.
This may be seen from the following śloka s :-↩︎

Thus Nārāyaṇa is destitute, in every way, of equals and superiors.
This may be seen from the following śloka s :-↩︎

इप्पडि सर्वप्रकारत्तालुम् नारायणऩ् समाधिकदरिद्रनॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

“न परं पुण्डरीकाक्षाद्
दृश्यते पुरुषर्षभ ।"
(भारतम् - भीष्मपर्व 67-2.)

↩︎

"O best 8 of men, there is no one superior to (Nārāyaṇa) the god of the lotus-like eyes;"↩︎

"O best 9 of men, there is no one superior to (Nārāyaṇa) the god of the lotus-like eyes;"↩︎

समाधिकदरिद्रनॆऩ्ऩुमिडत्तै - नारायणऩ् समरालुम् अधिकरालुम् रहितनॆऩ्ऱु अनुमित्त विषयत्तै. न परं पुण्डरीकाक्षाद्दृश्यत इत्यादि । इङ्गु पुण्डरीकाक्षात्परं न दृश्यते ऎऩ्ऱु वाचनिकमागवे वर्तमानकालिकाधिकनिषेधम् सॊल्लप्पडुगिऱदु.↩︎

“न परं पुण्डरीकाक्षाद्दृश्यते पुरुषर्षभ ।"(भारतम् - भीष्मपर्व 67-2.)↩︎

[[६०]]

"परं हि पुण्डरीकाक्षान्
न भूतं न भविष्यति ।
न विष्णोः परमो देवो
विद्यते नृपसत्तम”

↩︎

"There was13 no one superior to Him in the past
nor will there be any one superior to Him in the future :
There is no14 god superior to Viṣṇu , O best of kings;"↩︎

"There was14 no one superior to Him in the past
nor will there be any one superior to Him in the future :
There is no15 god superior to Viṣṇu , O best of kings;"↩︎

‘‘परं हि पुण्डरीकाक्षाऩ्ऩ भूतं न भविष्यति’’ ऎऩ्ऱु पुण्डरीकाक्षनुक्कु भूतभविष्यत्कालाधिकनिषेधम् सॊल्लप्पडुगिऱदु.↩︎

"परं हि पुण्डरीकाक्षान्न भूतं न भविष्यति । न विष्णोः परमो देवो विद्यते नृपसत्तम”↩︎

"न वासुदेवात् परम् अस्ति मङ्गलं
न वासुदेवात् परम् अस्ति पावनम् ।
न वासुदेवात् परम् अस्ति दैवतं
न वासुदेवं प्रणिपत्य सीदति” ॥
(भारतम् - भीष्मपर्व 67-17.)

↩︎

मङ्गळं – श्रेयःप्रदम्. पावनं – अनिष्टनिवर्तकम्. त्रैलोक्ये तादृशः कश्चिन्न जातो न जनिष्यते इति । इन्द वचनम् वाचनिकमाऩ त्रैकालिकसमनिषेधपरम्.↩︎

"There is nothing19 more auspicious than Vāsudeva,
there is nothing more purifying than Vāsudeva.
There is no greater divinity than Vāsudeva.
No one who adores Vāsudeva ever perishes."↩︎

"There is nothing20 more auspicious than Vāsudeva,
there is nothing more purifying than Vāsudeva.
There is no greater divinity than Vāsudeva.
No one who adores Vāsudeva ever perishes."↩︎

"न वासुदेवात्परमस्ति मङ्गळं न वासुदेवात्परमस्ति पावनम् । न वासुदेवात्परमस्ति दैवतं न वासुदेवं प्रणिपत्य सीदति” ॥ (भारतम् - भीष्मपर्व 67-17.)↩︎

“त्रैलोक्ये तादृशः कश्चिन्
न जातो न जनिष्यते”

↩︎

"In all 23 the three worlds,
there was no one like Him ever born
and there will be no one like Him born in the future."↩︎

"In all 24 the three worlds,
there was no one like Him ever born
and there will be no one like Him born in the future."↩︎

“त्रैलोक्ये तादृशः कश्चिन्न जातो न जनिष्यते”↩︎

“न दैवं केशवात्परम्” (नारदीय पुराणम् 18-33.)↩︎

" There27 is no divinity higher than Keśava."↩︎

" There28 is no divinity higher than Keśava."↩︎

“न दैवं केशवात्परम्” (नारदीय पुराणम् 18-33.)↩︎

“राजाधिराजस् सर्वेषां
विष्णुर् ब्रह्ममयो महान् ।
ईश्वरं तं विजानीमस्
स पिता स प्रजापतिः”
(भारतम् आच्वमे. 43-13.)

↩︎

"He is the 31 King of all kings, Viṣṇu, the great Brahman.
We know Him to be Iśvara.
He is the Father, the Creator."↩︎

"He is the 32 King of all kings, Viṣṇu, the great Brahman.
We know Him to be Iśvara.
He is the Father, the Creator."↩︎

राजाधिराजस्सर्वेषां – राजानः – ब्रह्मादयः, तेषामप्यधिराजः – अधिकराजः । ब्रह्ममयो महान् – ब्रह्ममयः – परब्रह्मभूतः । स्वार्थे मयट् ।↩︎

“राजाधिराजस्सर्वेषां विष्णुर्ब्रह्ममयो महान् । ईश्वरं तं विजानीमस्स पिता स प्रजापतिः” (भारतम् आच्वमे. 43-13.)↩︎

इत्यादिभिर् बहुधा प्रतिपादयामासुः ॥↩︎

पलबडियुम् सॊऩ्ऩार्गळिति ।
कालत्रयत्तिलुमवनुक्कधिकरिल्लै यॆऩ्ऱुम्, देवर्गळिले ऒरुवनुमवनुक्कु अधिकरिल्लै यॆऩ्ऱुम्, अवनुक्कुमेल् मङ्गळमुम् पावनमुमिल्लैयॆऩ्ऱुम्, कालत्रयत्तिलुमवनुक्कु समनिल्लैयॆऩ्ऱुम्, राजाधिराजत्वेन निस्समाभ्यधिकनॆऩ्ऱुम् इप्पडिये पलबडिगळिलुम् सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्ऱबडि.↩︎

इत्यादिगळाले पलप्पडियुञ्चॊऩ्ऩार्गळ्.↩︎

०५ भगवद्-वीक्षण-वैशिष्ट्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

करुविले(=गर्भे) तिरुव्-उडैयार्गळ् आय्
जायमान-दशैयिले रजस्-तमः-प्रशम-हेतुव् आऩ मधु-सूदनऩ्-उडैय कटाक्षम् उडैयवर्गळ्
मुमुक्षुक्कळ् आवार्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडमुम्
ब्रह्म-रुद्र-दृष्टर् आऩ्-अवर्गळ्
रजस्-तमः-परतन्त्रर् आवार्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडमुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जायमानं हि पुरुषं
यं पश्येन् मधुसूदनः ।
सात्त्विकस् स तु विज्ञेयस्
स वै मोक्षार्थ-चिन्तकः ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पश्यत्येनं जायमानं
ब्रह्मा रुद्रोऽथ वा पुनः ।
रजसा तमसा चास्य
मानसं समभिप्लुतम्
(भारतम् शान्तिपर्व 358-73-77)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु विभजिक्कप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)16)

(मूलम्17)

गर्भे श्रीमन्तो जायमान-दशायां
रजस्-तमः-प्रशमहेतु--मधु-सूदन-कटाक्ष-भाजो मुमुक्षवः स्युर्
इत्य् एषोऽर्थः,
ब्रह्म-रुद्र-दृष्टा रजस्-तमः-परतन्त्राः स्युर् इत्य् एषोऽर्थश् च↩︎

Those who are lucky,
even while in their mother's womb
and have received, while in the state of being born, the glance of Madhusūdana
will become desirous of mokṣa ;
for His glance dispels rajas and tamas.
Those who are looked at by Brahma and Rudra just before birth
will become subject to the influence of rajas and tamas.
This difference is brought out in the following passages -↩︎

Those who are lucky,
even while in their mother's womb
and have received, while in the state of being born, the glance of Madhusūdana
will become desirous of mokṣa ;
for His glance dispels rajas and tamas.
Those who are looked at by Brahma and Rudra just before birth
will become subject to the influence of rajas and tamas.
This difference is brought out in the following passages -↩︎

इनि जायमानदशैयिल् भगवत्कटाक्षम् मोक्षेच्छैक्कुक् कारणमॆऩ्ऱुम् ब्रह्मरुद्रर्गळुडैय दर्शनम् संसारकारणमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळै इवर्गळुडैय उत्कर्षापकर्षार्थ मुदाहरिक्कप् पोगिऱवरायवैगळिनर्थत्तै युपक्षेपिक्किऱार् करुविले इत्यादियाल्. करुविले - गर्भदशैयिले तुडङ्गि. तिरुवुडैयार्गळाय् - श्रीमान्गळाय्, जायमानदशैयिले भगवत्कटाक्षम् पॆऱुम्बडि याऩ सम्बन्दत्तैयुडैयवर्गळायॆऩ्ऱबडि.↩︎

करुविले तिरुवुडैयार्गळाय् जायमान दशैयिले रजस्तमःप्रशमहेतुवाऩ मधुसूदननुडैय कटाक्षमुडैयवर्गळ् मुमुक्षुक्कळावार्गळॆऩ्ऩुमिडमुम् ब्रह्मरुद्रदृष्टरानवर्गळ् रजस्तमःपरतन्त्ररावार्गळॆऩ्ऩुमिडमुम्↩︎

जायमानं हि पुरुषं
यं पश्येन् मधुसूदनः ।
सात्त्विकस् स तु विज्ञेयस्
स वै मोक्षार्थ-चिन्तकः ॥

↩︎

He who7 is looked at by Madhusūdana
just as he is being born
should be considered to be a pure soul (sātvika)
and he will ever think of the goal of mokṣa .↩︎

He who8 is looked at by Madhusūdana
just as he is being born
should be considered to be a pure soul (sātvika)
and he will ever think of the goal of mokṣa .↩︎

जायमानदशैयिलेय् ऎऩ्ऱदु ‘‘जायमानं हि पुरुष’’म् ऎऩ्गिऱदिनर्थम्.
‘‘रजस्तमःप्रशमहेतुवाऩ" ऎऩ्ऱदु मधुसूदनशब्दत्तिऱ्‌कु द्योत्यार्थम्.
‘‘मधुसूदननुडैय कटाक्षमुडैयवर्ग"ळॆन्बदु यं पश्येत् ऎन्बदऱ्‌कर्थम्.
‘‘मुमुक्षुक्कळावार्गळ्" ऎन्बदु ‘‘सात्त्विकस्स तु विज्ञेयस्स वै मोक्षार्थचिन्तकः’’ ऎऩ्गिऱ उत्तरार्धत्तिनर्थम्.↩︎

जायमानं हि पुरुषं यं पश्येन्मधुसूदनः । सात्त्विकस्स तु विज्ञेयस्स वै मोक्षार्थचिन्तकः ॥↩︎

पश्यत्येनं जायमानं
ब्रह्मा रुद्रोऽथ वा पुनः ।
रजसा तमसा चास्य
मानसं समभिप्लुतम्
(भारतम् शान्तिपर्व 358-73-77)

↩︎

If, on the other hand, a person is looked at immediately at birth by Brahma or Rudra,
his mind will be overcome by rajas and tamas.

↩︎

If, on the other hand, a person is looked at immediately at birth by Brahma or Rudra,
his mind will be overcome by rajas and tamas.

↩︎

ब्रह्मरुद्रदृष्टर्गळॆन्बदु ‘‘पश्यत्येनं जायमानं ब्रह्मा रुद्रोऽथ वा पुनः’’ ऎन्बदिनर्थम्. रजस्तमःपरतन्त्ररावार्गळॆन्बदु ‘‘रजसा तमसा चास्य मानसं समभिप्लुतं’’ ऎऩ्गिऱ उत्तरार्धत्तिनर्थम्. ऎऩ्ऱु विभजिक्कप्पट्टदु.
उत्कृष्टापकृष्टफलप्रदत्वेन पिरिक्कप्पट्टद् ऎऩ्ऱबडि.↩︎

पश्यत्येनं जायमानं ब्रह्मा रुद्रोऽथ वा पुनः । रजसा तमसा चास्य मानसं समभिप्लुतम् (भारतम् शान्तिपर्व 358-73-77)↩︎

इति व्यभज्यत ॥↩︎

ऎऩ्ऱु विभजिक्कप्पट्टदु.↩︎

०६ ब्रह्म-रुद्राद्य्-अनुपास्यता

मोक्षाप्रदत्वम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् मुमुक्षुक्कळुक्कु अनुपास्यर्

ऎऩ्ऩुम् इडमुम्,

इवर्गळुक्कुक् कारण-भूतऩ् आऩ सर्वेश्वरऩेय्
इवर्गळुक्कुम् मऱ्ऱुम्(=अन्य)-उळ्ळ मुमुक्षुक्कळुक्कुम् उपास्यऩ्

ऎऩ्ऩुम् इडमुम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“संसारार्णव-मग्नानां
विषयाक्रान्त-चेतसाम् ।
विष्णु-पोतं विना नान्यत्
किञ्चिद् अस्ति परायणम् ॥” (विष्णु-धर्मः 1-59.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(नीलमेघः (सं)11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्माणं शितिकण्ठञ् च
याश्चान्या देवतास् स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते
यस्मात् परिमितं फलम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 350-36.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(सारबोधिनी16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“हरिरेकस् सदा ध्येयो
भवद्भिस् सत्त्व-संस्थितैः ।
उपास्यो ऽयं सदा विप्रा
उपायोऽस्मि हरेः स्मृतौ”
(हरिवंशं ३.८९.९)

ऎऩ्ऱ् उञ् (शिवेन) चॊल्लप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(सारबोधिनी21)

(मूलम्22)

THE ASPIRANT FOR MUKTI SHOULD WORSHIP ONLY BHAGAVĀN.↩︎

THE ASPIRANT FOR MUKTI SHOULD WORSHIP ONLY BHAGAVĀN.↩︎

"एते मुमुक्षूणाम् अनुपास्या" इत्य् अयम् अर्थः
"एषां कारण-भूतः सर्वेश्वर एव एषाम् अन्येषाञ् च मुमुक्षूणाम् उपास्य"
इत्य् अयम् अर्थश् च↩︎

That these gods are not to be worshipped by those who desire mokṣa,
and that Nārāyaṇa , the Lord of all,
who is the cause of these gods,
is alone the deity to be worshipped by all those who desire mokṣa, (including these gods)
may be seen from the following śloka s :-↩︎

That these gods are not to be worshipped by those who desire mokṣa,
and that Nārāyaṇa , the Lord of all,
who is the cause of these gods,
is alone the deity to be worshipped by all those who desire mokṣa, (including these gods)
may be seen from the following śloka s :-↩︎

सर्वमुमुक्षुक्कळुक्कुम्
भगवाने उपास्यनॆऩ्ऱुम् ब्रह्मरुद्रादिगळनुपास्यरॆऩ्ऱुम् सप्रमाणमाग उपपादिक्किऱार् इवर्गळ् मुमुक्षुक्कळुक्कु इत्यादिना ।
इवर्गळुक्कु कारणभूतऩाऩ इति । इदु हेतुगर्भविशेषणम्.
सर्वमुमुक्षुक्कळुक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लादे इवर्गळुक्कुम् मऱ्ऱुमुळ्ळ मुमुक्षुक्कळुक्कुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु इदरर्गळुम् भगवावानै उपासित्ते मोक्षम् पॆऱवेण्डियिरुप्पदाल् इवर्गळ् अनुपास्यरॆऩ्ऱु स्पष्टीकरिक्कैक्कागवुम्,
उपासकर्गळाऩ इवर्गळुक्कु उपास्यऩाऩ भगवानोडु साम्यैक्यादिगळ् घटियातॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्कागवुम्.↩︎

इवर्गळ् मुमुक्षुक्कळुक्कु अनुपास्यरॆऩ्ऩुमिडमुम्,
इवर्गळुक्कुक् कारणभूतऩाऩ सर्वेश्वरनेय् इवर्गळुक्कुम् मऱ्ऱुमुळ्ळ मुमुक्षुक्कळुक्कुम् उपास्यनॆऩ्ऩुमिडमुम्↩︎

“संसारार्णव-मग्नानां
विषयाक्रान्त-चेतसाम् ।
विष्णु-पोतं विना नान्यत्
किञ्चिद् अस्ति परायणम् ॥” (विष्णु-धर्मः 1-59.)

इति↩︎

"To those9 who are sunk in the sea of saṁsāra
and whose minds are overpowered by the objects of sense pleasures,
there is no other refuge than the ship of Viṣṇu ,"↩︎

"To those10 who are sunk in the sea of saṁsāra
and whose minds are overpowered by the objects of sense pleasures,
there is no other refuge than the ship of Viṣṇu ,"↩︎

“संसारार्णव-मग्नानां
विषयाक्रान्त-चेतसाम् ।
विष्णु-पोतं विना नान्यत्
किञ्चिद् अस्ति परायणम् ॥” (विष्णु-धर्मः 1-59.)

इति↩︎

“संसारार्णवमग्नानां विषयाक्रान्तचेतसाम् । विष्णुपोतं विना नान्यत् किञ्चिदस्ति परायणम् ॥” (विष्णु-धर्मः 1-59.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“ब्रह्माणं शितिकण्ठञ् च
याश्चान्या देवतास् स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते
यस्मात् परिमितं फलम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 350-36.)

इति↩︎

"Those who 14 have a discriminating intelligence
never worship Brahma, or Rudra or any of the other gods,
for the fruit of their worship is very limited,”↩︎

"Those who 15 have a discriminating intelligence
never worship Brahma, or Rudra or any of the other gods,
for the fruit of their worship is very limited,”↩︎

याश्चान्या देवतास्स्मृताः । ता इत्यध्याहारः ।
प्रतिबुद्धाः – उपास्यस्वरूपज्ञाः ।
यस्मात्परिमितं फलमिति । यस्मात्तत्सेवनस्य फलम् परिमितमो तस्मान्न सेवन्त इत्यर्थः ।↩︎

“ब्रह्माणं शितिकण्ठञ्च याश्चान्या देवतास्स्मृताः । प्रतिबुद्धा न सेवन्ते यस्मात्परिमितं फलम्” (भारतम् शान्तिपर्व 350-36.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“हरिरेकस् सदा ध्येयो
भवद्भिस् सत्त्व-संस्थितैः ।
उपास्यो ऽयं सदा विप्रा
उपायोऽस्मि हरेः स्मृतौ”
(हरिवंशं ३.८९.९)

इति (शिवेन) च प्रत्यपादि ॥↩︎

“Hari alone19 is fit to be meditated upon, O Brabmins,
by you who are noted for your sattvam.
He is always to be adored
and I am the means for enabling you to remember Hari.”↩︎

“Hari alone20 is fit to be meditated upon, O Brabmins,
by you who are noted for your sattvam.
He is always to be adored
and I am the means for enabling you to remember Hari.”↩︎

‘‘हरिरेकस्सदा ध्येयः’’ ‘‘उपास्योऽयं सदा विप्राः’’
ऎऩ्ऱु अवनुक्के ध्येयत्वादिगळ् सॊल्लप्पट्टदुगळ्.
"एवन् तर्हि भवत उपास्यत्वं नास्ति किम्?" इत्यत्राह
"उपायोऽस्मि हरेः स्मृताव्" इति ।
हरेः स्मृतौ –
हरियिनुडैय निरन्तर-स्मृति-रूपोपासनत्तिले.
उपायोऽस्मि – उपदेशादिमुखत्तालेयॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

“हरिरेकस्सदा ध्येयो भवद्भिस्सत्त्वसंस्थितैः । उपास्योऽयं सदा विप्रा उपायोऽस्मि हरेः स्मृतौ” (हरिवंशं ३.८९.९) ऎऩ्ऱुञ्चॊल्लप्पट्टदु.↩︎

परम्परया मोक्षोपायता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले इवर्गळै मोक्षोपकारकर् आगच् चॊऩ्ऩव् इडङ्गळुम् आचार्यादिगळैप् पोले
ज्ञानादि-हेतुक्कळ् आगैयालेय्
ऎऩ्ऱु निर्णीतम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्वर्थम्

सूर्यस्यैव तु यो भक्तस्
सप्त-जन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
रुद्रभक्तः प्रजायते ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शङ्करस्य तु यो भक्तस्
सप्तजन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
विष्णुभक्तः प्रजायते ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वासुदेवस्य यो भक्तस्
सप्तजन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
वासुदेवे प्रलीयते ॥

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम् विवक्षितम्.

(नीलमेघः (सं)19)

(सारबोधिनी20)

(मूलम्21)

एतेनैतेषां मोक्षोपकारकत्वस्य प्रतिपादकानि वचनानि
आचार्यादिवत् ज्ञानादिहेतुत्व-पराणीति निर्णीतं भवति ।↩︎

If, in some places,
these gods are spoken of as assisting in the attainment of mokṣa ,
it should be understood to mean that they, like ācārya s,
assist by imparting knowledge and in such other ways.↩︎

If, in some places,
these gods are spoken of as assisting in the attainment of mokṣa ,
it should be understood to mean that they, like ācārya s,
assist by imparting knowledge and in such other ways.↩︎

इदनाले रुद्रादिगळै मोक्षप्रदरॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनमुम्
निर्व्यूढमॆऩ्गिऱार् इत्ताले इत्यादिना ।
इवर्गळै मोक्षोपकारकरागच् चॊऩ्ऩविडङ्गळुमिति ।
पुराणङ्गळिल् रुद्रं प्रस्तुत्य ‘‘त्वमेकस्सर्वजगतामीश्वरो बन्धमोक्षयोः । तं त्वामर्चन्ति कुशलाः प्रपन्नार्तिहरं गुरुम्’’ इत्यादिवचनङ्गळु मॆऩ्ऱबडि. आचार्यादिगळैप्पोले - आचार्यादिगळुक्कु भगवत्स्वरूपोपायादिगळुडैय उपदेशमुखत्ताले ‘‘आचार्यवत्तया मुक्ता’’ वित्यादिस्थलङ्गळिले मोक्षोपकारत्वम् सॊल्लुगिऱाप् पोले यॆऩ्ऱबडि. ज्ञानादिहेतुक्कळागैयाले - मोक्षापायमाऩ उपासनादिगळुक्कु उपदेशमुखत्ताले उपायङ्गळागैयाले ऎऩ्ऱबडि.↩︎

इत्ताले इवर्गळै मोक्षोपकारकरागच् चॊऩ्ऩ विडङ्गळुम् आचार्यादिगळैप्पोले ज्ञानादिहेतुक्कळागैयालेयॆऩ्ऱु निर्णीतम्.↩︎

अयमर्थः

सूर्यस्यैव तु यो भक्तस्
सप्त-जन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
रुद्रभक्तः प्रजायते ॥

↩︎

This is also the purport of the following passage ;

" The man7 who is a devotee of the god of the sun (Surya)
will, after seven more births,
become a devotee of Rudra by the Sun's grace.

↩︎

This is also the purport of the following passage ;

" The man8 who is a devotee of the god of the sun (Surya)
will, after seven more births,
become a devotee of Rudra by the Sun's grace.

↩︎

इप्पडि रुद्रादिगळ् परम्परया मोक्षोप-कारकरॆऩ्गिऱवर्थम् इतरवचनङ्गळिलुम् विवक्षितमॆऩ्गिऱार् इव्वर्थमिति । सूर्यस्यैवेत्यादि ।
इव् वचनङ्गळिल् ऎवऩ् सप्तजन्मान्तरं सूर्यभक्तनो, अवऩ् अवनुडैय प्रसादत्तालेये रुद्रभक्तनागिऱानॆऩ्ऱुम्,↩︎

इव्वर्थम् “सूर्यस्यैव तु यो भक्तस्सप्तजन्मान्तरं नरः । तस्यैव तु प्रसादेन रुद्रभक्तः प्रजायते ॥↩︎

शङ्करस्य तु यो भक्तस्
सप्तजन्मान्तरं नरः ।
तस्यैव तु प्रसादेन
विष्णुभक्तः प्रजायते ॥

↩︎

He who is a devotee of Saṅkara will,
after seven more births,
become a devotee of Viṣṇu
by the grace of Saṅkara."

↩︎

He who is a devotee of Saṅkara will,
after seven more births,
become a devotee of Viṣṇu
by the grace of Saṅkara."

↩︎

ऎवऩ् रुद्रभक्तनोः, अवऩ् अवनुडैय प्रसादत् तालेये विष्णुभक्तनागिऱानॆऩ्ऱुम्,↩︎

शङ्करस्य तु यो भक्तस्सप्तजन्मान्तरं नरः । तस्यैव तु प्रसादेन विष्णुभक्तः प्रजायते ॥↩︎

And again :---

"He who is a devotee of Vāsudeva will, after those seven births,
become one with Vāsudeva by His grace."

↩︎

And again :---

"He who is a devotee of Vāsudeva will, after those seven births,
become one with Vāsudeva by His grace."

↩︎

वासुदेवस्य यो भक्तस्सप्तजन्मान्तरं नरः । तस्यैव तु प्रसादेन वासुदेवे प्रलीयते ॥”↩︎

इत्यत्रापि विवक्षितः ॥↩︎

ऎवऩ् वासुदेवभक्तनो? अवऩ् अवनुडैय प्रसादत्तालेये अवनिडत्तिल् लयिक्किऱानॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् वासुदेवनुक्के मोक्षार्थमाग उपास्यत्वमुम् अवनुक्के मोक्षप्रदत्वमुम् आदित्यरुद्रादिगळुक्कु परम्परया अदावदु भक्तिजननद्वारा मोक्षोपकारकत्वमुम् विवक्षितम्. तस्यैव तु प्रसादेन ऎऩ्ऱु रुद्रनुडैय प्रसादत्तालेये विष्णुभक्तनागिऱाऩ्. अदावदु देवतान्तरप्रसादमे विष्णुभक्तिक्कुक् कारणमॆन्बदु विवक्षितमऩ्ऱु. अपसिद्धान्तप्रसङ्गात् । ऎवनॊरुवऩ् रुद्रनुक्के भक्तनागिऱानो अवनुडैय विष्णुभक्तिक्के रुद्रप्रसादम् कारणमानालुम् विष्णुभक्तिसामान्यत्तिऱ्‌कु रुद्रप्रसादम् कारणमऩ्ऱिऱे. वासुदेवे प्रळीयत इति । इङ्गु वासुदेवभक्तनुक्कु वासुदेवप्राप्तियिल् सप्तजन्मव्यवधानम् सॊऩ्ऩदु ‘‘सूर्यस्यैव तु यो भक्तः’’ इत्यादिवचनोक्तक्रमेण वासुदेवभक्त-विषयमागैयाले वासुदेवभक्तसामान्यत्तिऱ्‌के सप्तजन्मव्यवधाननियममिल्लै. प्राकृतनाम-रूपङ्गळै विट्टु आविर्भूतगुणाष्टकङ्गळाले वासुदेवतुल्यनागिऱानॆऩ्ऱबडि. देवतान्तर-परर्गळुक्कु मोक्षमे किडैयादॆऩ्ऱऩ्ऱो सिद्धान्तम्.↩︎

ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् विवक्षितम्.↩︎

भ्रान्तोपासकेषु न

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि सूर्य-भक्त्य्-आदिगळ्
परम्परया भगवद्-भक्त्य्-आदिगळिले मूट्टुवदुम्(=संयोजनम्),

परावर-तत्त्वङ्गळिले ऐक्य-बुद्धियुम्, व्यत्यय-बुद्धियुम्, समत्व-बुद्धियुम् मऱ्ऱुम्
इप्-पुडैगळिले(=पार्श्वभिः) वरुम् मति-मयक्कङ्गळुम्(=मोहङ्गळ्),
आसुर-स्वभावत्ताले ऒरु विषयत्तिल् प्रद्वेषादिगळुम्

अऩ्ऱिक्के सूर्यादिगळैप् पऱ्ऱुम् अवर्गळुक्केय्
ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ये तु सामान्यभावेन
मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् ।
ते वै पाषण्डिनो ज्ञेयास्
सर्वकर्म-बहिष्कृताः”

इत्यादिगळिले कण्डु-गॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

इत्थं सूर्य-भक्त्यादेः परम्परया भगवद्-भक्त्य्-आदाव् उद्योजकत्वम् अपि,

ऐक्यबुद्धिः व्यत्यय-बुद्धिः समत्व-बुद्धिर्
इत्य्-एवं जायमानान् मति-व्यामोहान्,
आसुर--स्व-भावात् विषय-विशेषे प्रद्वेषादिकं च,

विनैव सूर्यादीन् आश्रयतां विषये एवेत्य् अयम् अर्थः -↩︎

In this context it has to be stated that
devotion to Surya and others leads gradually to devotion to Bhagavān,
only in the case of those who are not subject to mental delusions about the Supreme Self and the Self's that are below it -
such delusions as holding that they are all one
or that the lower self is the Supreme Self
or that all these divinities are of equal power,
and provided they are not filled with the hatred natural to the asuric or demoniac Nature.↩︎

In this context it has to be stated that
devotion to Surya and others leads gradually to devotion to Bhagavān,
only in the case of those who are not subject to mental delusions about the Supreme Self and the Self's that are below it -
such delusions as holding that they are all one
or that the lower self is the Supreme Self
or that all these divinities are of equal power,
and provided they are not filled with the hatred natural to the asuric or demoniac Nature.↩︎

अप्पडियिरुक्क सूर्यादिभक्तर् कळुक्कुम् मोक्षम् परम्परया उण्डॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोमोवॆऩ्ऩिल्, अदु सूर्या-दिभक्तर्गळिल् अधिकारिविशेषत्तिऱ्‌कॆऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि सूर्यभक्त्यादिगळित्यादिना । परम्परया – रुद्रभक्त्यादिद्वारा । मूट्टुवदु - प्रवेशनम्. परावरतत्त्वङ्गळिल् - नारायणनिडत्तिलुम् रुद्रादिगळिडत्तिलुम्. व्यत्ययबुद्धियुम् – परतत्त्वत्तिल् अवरतत्वबुद्धियुम् अवरतत्त्वत्तिल् परतत्त्वबुद्धियुम्. मऱ्ऱुमिप्पुडैगळिले वरुम् - वेऱाऩ एवंप्रकारमाग उण्डागुम्. मदिमयक्कङ्गळुम् - त्रिमूर्त्युत्तीर्णनुण्डॆऩ्ऱुम्, यादवऩ् सॊल्लुगिऱबडि ब्रह्मम् सविकारमॆऩ्ऱुम् उण्डागुम् मोहङ्गळॆऩ्ऱबडि. ऒरु विषयत्तिल् - परतत्त्वविषयत्तिलो अवरतत्वविषयत्तिलो वॆऩ्ऱबडि. प्रद्वेषादिगळुमिति । इङ्गु आदिपदत्ताल् प्रद्वेषकार्यङ्गळुक्कु ग्रहणम्. अऩ्ऱिक्के - कीऴे सॊऩ्ऩ दोषङ्गळ् ऒऩ्ऱुमऩ्ऱिक्के. सूर्यादिगळैप्पऱ्ऱुमवर्गळुक्के - अन्द अधिकारविशेषत्तिऱ्‌के यॆऩ्ऱबडि. ऒरुवऩ् परावरतत्वङ्गळै यथावस्थितमागवऱिन्दालुम् आदित्यादिगळ् परंपरया मोक्षसाधकर्गळॆऩ्ऱऱिन्दाल् आचार्यादिगळैप्पऱ्ऱुम् कणक्किले आदित्यादिगळैयुम् पऱ्ऱलामिऱे.↩︎

इप्पडि सूर्यभक्त्यादिगळ् परम्परया भगवद्भक्त्यादिगळिले मूट्टुवदुम् परावरतत्त्वङ्गळिले ऐक्यबुद्धियुम् व्यत्ययबुद्धियुम् समत्वबुद्धियुम् मऱ्ऱुमिप्पुडैगळिले वरुम् मदिमयक्कङ्गळुम् आसुरस्वभावत्ताले ऒरु विषयत्तिल् प्रद्वेषादिगळुमऩ्ऱिक्के सूर्यादिगळैप्पऱ्ऱुमवर्गळुक्के यॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

“ये तु सामान्यभावेन
मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् ।
ते वै पाषण्डिनो ज्ञेयास्
सर्वकर्म-बहिष्कृताः”

इत्यादिषु द्रष्टव्यः ।↩︎

This is evident from the śloka :

"Those who7 hold Parushottama as being similar to the other deities
are to be considered heretics
unfit for any kind of karma or rite."

↩︎

This is evident from the śloka :

"Those who8 hold Parushottama as being similar to the other deities
are to be considered heretics
unfit for any kind of karma or rite."

↩︎

सूर्यस्यैव तु यो भक्तः इत्यादिवचनङ्गळिल् सामान्यमाग सूर्यादिभक्तर्गळुक्के परंपरया मोक्षमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱानिऱ्‌क
अवर्गळै पूर्वोक्तदोषरहितभक्तर्गळाग विशेषिक्कक् कूडुम् ओव्? ऎऩ्ऩिल्
इवैगळिल् सामान्यम् आगव् इरुन्दालुम्
वचनान्तरबलत्ताले विशेषिक्कक्कूडुमॆऩ्ऩिल्;
अन्द वचनमॆदुवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् ये तु इत्यादिना ।
सामान्यभावेन – समत्वेन । पुरुषोत्तमऩाऩ परतत्वत्तै अवरतत्वतुल्यतयेति यावत् । इन्द वचनत्तिल् साम्यबुद्धियुळ्ळवर्गळै पाषण्डिकळागवुम् सर्वकर्मबहिष्कृतर्गळागवुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् इन्द साम्यादिबुद्धिरहितर्गळे सूर्याद्युपासनकर्माधिकारिकळागक् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् सूर्यस्यैव तु यो भक्तः ऎऩ्गिऱविडङ्गळिल् भक्तपदम् पूर्वोक्तदोषरहितभक्तविशेषपरमॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱुगरुत्तु.

इत्यादिगळिले इति । इङ्गु आदिपदत्ताल् ‘‘अस्मादन्यं परत्वेन चेतयानो ह्यचेतनः । स पाषण्डीति विज्ञेयस्सर्वकर्मबहिष्कृतः ॥’’ इत्यादिगळाऩ रुद्रादिगळुक्कु भगवत्परत्वचिन्तनम् पण्णुगिऱवनै पाषण्डियॆऩ्ऱु निन्दिक्कुम् वचनङ्गळुक्कु ग्रहणम्.↩︎

“ये तु सामान्यभावेन मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् । ते वै पाषण्डिनोज्ञेया-स्सर्वकर्मबहिष्कृताः” इत्यादिगळिले कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

भगवन्-निग्रहानिवार्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि ज्ञानादिगळिल् माऱाट्टम्-उडैयार्क्कु
देवतान्तर-भक्तिय् उण्ड्-आगिलुम्
भगवन्-निग्रहत्ताले प्रत्यवायमे फलिक्कुम्.(5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

“त्वं हि रुद्र महाबाहो
मोहशास्त्राणि कारय ।
दर्शयित्वाल्पम् आयासं
फलं शीघ्रं प्रदर्शय”
(वराहपुराणम् 70-36.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्-पडिये
मोहन-शास्त्रङ्गळिले दृष्ट-फल-सिद्धियैय् उण्डाक्किनदुवुम्
अवऱ्ऱैय् इट्टु मोहिप्पित्तु
नरकत्तिले विऴ-विडुगैक्क् आगव् इत्तनै. (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्य-सङ्कल्पऩ् आऩ भगवान् ऒरुवनै
निग्राह्यऩ् आगक् कोलिनाल्(=मन्यते चेत्)

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(सारबोधिनी18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्मा स्वयंभूश् चतुराननो वा
रुद्रस् त्रिनेत्रस् त्रिपुरान्तको वा ।
इन्द्रो महेन्द्रस् सुरनायको वा
त्रातुं न शक्ता युधि रामवध्यम्”
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 51-45.)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(सारबोधिनी23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये देवतान्तरङ्गळ् रक्षिक्क शक्तर् अल्लर्गळ्.

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(सारबोधिनी28)

(मूलम्29)

इत्थं ज्ञानादिष्व् अन्यथात्वम् आप्तवतां
देवतान्तरभक्तौ सत्याम् अपि
भगवन्-निग्रहेण प्रत्यवाय एव फलम् ।↩︎

People who have such delusions in their knowledge (and worship)
will meet with defeat due to the punishment inflicted by Bhagavān,
although they have devotion to other deities.↩︎

People who have such delusions in their knowledge (and worship)
will meet with defeat due to the punishment inflicted by Bhagavān,
although they have devotion to other deities.↩︎

इप्पडि व्यत्ययबुद्धियोडे रुद्राद्युपासनम् पण्णुमवनुक्कु
परंपरया मोक्षमिल्लाविट्टालुम्
रुद्रादिभक्तिक्कनुगुणमाऩ फलम् किडैक्काद् ओव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् -
इप्पडि ज्ञानादिगळिल् माऱाट्टमुडैयार्क्कु इति ।

भगवन्-निग्रहत्ताले इति ।
बुद्धि माऱाट्टत्तोडु रुद्रादिभक्ति पण्णुमवनुक्कु सर्वकर्मबहिष्कृतत्वम् वचनसिद्धमागैयाले अवनुक्कु रुद्रादिभक्तियिलुम् अधिकारमिल्लामैयाले अनधिकारिणा कृतमकृतमॆऩ्गिऱ न्यायत्तिनाले अन्द भक्ति फलजनकमागाद तोडु भगवन्-निग्रहहेतुवाय् प्रत्यवायाऽऽपादकमागवे आगुमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इप्पडि ज्ञानादिगळिल् माऱाट्टमुडैयार्क्कु देवतान्तरभक्तियुण्डागिलुम् भगवन्निग्रहत्ताले प्रत्यवायमे फलिक्कुम्.↩︎

अतः,

“त्वं हि रुद्र महाबाहो
मोहशास्त्राणि कारय ।
दर्शयित्वाल्पम् आयासं
फलं शीघ्रं प्रदर्शय”
(वराहपुराणम् 70-36.)

↩︎

From the following śloka :

"O mighty Rudra7 , get Śāstras of deluding import composed
and by prompting men to slight effort,
show the fruit of these actions as soon as possible"

↩︎

From the following śloka :

"O mighty Rudra8 , get Śāstras of deluding import composed
and by prompting men to slight effort,
show the fruit of these actions as soon as possible"

↩︎

इप्पडि अनधिकारिकृतमागैयाले रुद्रभक्तिफलजनकमऩ्ऱॆऩ्ऱुम् प्रत्यवायमेयुण्डॆऩ्ऱुम् सॊल्लिल्; पाशुपतादिशास्त्रङ्गळिल् रुद्रभक्तनुक्के सिल कर्मङ्गळाल् फलम् सॊल्लियिरुप्पदु कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना ।
आगैयाल् - वैदिक-कर्मानर्हर्गळाय्प्पोन्द इवर्गळुक्कु अवैगळैयनुष्ठित्ताल् भगवन्-निग्रहमुम् तन्मूलपापविशेषमुमे वरुमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तदालॆऩ्ऱबडि. त्वं हीत्यादि । इदु वराहपुराणवचनम्.
वरदानसमयत्तिलेये ‘‘मोहशास्त्राणि कारय’’ ऎन्बदाल् पाशुपतादिशास्त्रङ्गळिऱ्‌चॊऩ्ऩ कर्मविशेषङ्गळुम् तत्फलङ्गळुम् भगवन्-निग्रहकार्यङ्गळॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु. वचनतात्पर्यत्तै विस्तरेण विवरिक्किऱार् ऎऩ्गिऱबडिये इत्यादिना ।↩︎

आगैयाल् “त्वं हि रुद्र महाबाहो मोहशास्त्राणि कारय । दर्शयित्वाल्पमायासं फलं शीघ्रं प्रदर्शय” (वराहपुराणम् 70-36.)↩︎

इत्य्-उक्तरीत्या मोहन-शास्त्रेषु दृष्ट-फल-सिद्धेर् उत्पादनम् अपि
तद्-द्वारा विमोह्य
नरके पातनार्थम् एव ।↩︎

-from this śloka , we may infer that,
if there is success in achieving tangible fruits
by following these false śāstra s,
it is only for making men fall into delusion and thence into hell.↩︎

-from this śloka , we may infer that,
if there is success in achieving tangible fruits
by following these false śāstra s,
it is only for making men fall into delusion and thence into hell.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये मोहनशास्त्रङ्गळिले दृष्टफलसिद्धियै युण्डाक्किनदुवुम् अवऱ्ऱैयिट्टु मोहिप्पित्तु नरकत्तिले विऴविडुगैक्कागवित्तनै.↩︎

सत्यसंकल्परूपे भगवति
केचिन् निग्राह्यतया संकल्पितवति सति↩︎

If Bhagavān, whose will is irresistible,
decides that some one deserves His punishment,↩︎

If Bhagavān, whose will is irresistible,
decides that some one deserves His punishment,↩︎

इप्पडि रुद्रादिभक्तर्गळै भगवान् निग्रहित्ताल् स्वभक्तर्गळै रुद्रादिगळ् रक्षित्तुक् कॊळ्ळमाट्टार्गळोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सत्यसङ्कल्पऩाऩ इत्यादियाल्.↩︎

सत्यसङ्कल्पऩाऩ भगवान् ऒरुवनै निग्राह्यनागक्कोलिनाल्↩︎

“ब्रह्मा स्वयंभूश् चतुराननो वा
रुद्रस् त्रिनेत्रस् त्रिपुरान्तको वा ।
इन्द्रो महेन्द्रस् सुरनायको वा
त्रातुं न शक्ता युधि रामवध्यम्”
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 51-45.)

↩︎

It is said in the Rāmāyana

" If a man has 21 deserved death at the hands of Rāma,
neither the four-faced Brahma, who was born of no mortal,
nor the three-eyed Rudra who destroyed Tripura,
nor the great Indra, who is the leader of the gods,
will be able to shield him in battle."

↩︎

It is said in the Rāmāyana

" If a man has 22 deserved death at the hands of Rāma,
neither the four-faced Brahma, who was born of no mortal,
nor the three-eyed Rudra who destroyed Tripura,
nor the great Indra, who is the leader of the gods,
will be able to shield him in battle."

↩︎

ब्रह्मा – अण्डाधिपतित्वरूपबृहत्ववाऩ् । अदावदु उत्कर्षवाऩ् । स्वयंभूः – अयोनिजः । चतुराननः – नालु वेदङ्गळुक्कुम् प्रवर्तकङ्गळाऩ नालुमुगत्तैयुडैयवऩ्. इन्द पदङ्गळाल् स्वरूपत्तालुम् जन्मत्तालुम् वृत्तत्तालुमुत्कर्षम् विवक्षितम्. रुद्रः – रावयतीति रुद्रः । अदावदु संहारकालत्तिल् सर्वजगत्तैयुम् आक्रन्दनम् पण्णुम्बडि सॆय्गिऱवऩ्. त्रिनेत्रः – त्रिलोकविजयियाऩ मन्मथनै भस्मीकरित्त ललाटनेत्रत्ताले नेत्रत्रयत्तैयुडैयवऩ्. त्रिपुरान्तकः – ‘‘तेषामसुराणां तिस्रः पुर आसन्’’ ऎऩ्ऱु श्रुतिप्रसिद्धङ्गळाऩ मूऩ्ऱु पुरङ्गळै नाशम् सॆय्दवऩ्. इन्द्रः – निरुपपदेन्द्रशब्दवाच्यः । परमैश्वर्यवानित्यर्थः । महेन्द्रः – ‘‘महान्वाऽयमभूद्यो वृत्रमवधीत्’’ऎऩ्ऱुम्, ‘‘तन्महेन्द्रस्य महेन्द्रत्व’’ मॆऩ्ऱुम् श्रुतिकळिले प्रसिद्धमाऩ वृत्रवधजनितमहोत्कर्षविशिष्टः । सुरनायकः – स्वेतरदिक्पालादिसर्वदेवतैकळुक्कुम् नियन्ता ।↩︎

“ब्रह्मा स्वयंभूश्चतुराननो वा रुद्रस्त्रिनेत्रस्त्रिपुरान्तको वा । इन्द्रो महेन्द्रस्सुरनायको वा त्रातुं न शक्ता युधि रामवध्यम्” (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 51-45.)↩︎

[[६२]]

इत्युक्त्या देवतान्तराणि रक्षितुं नैव शक्तानि ।↩︎

then that person will find no other god capable of protecting him.↩︎

then that person will find no other god capable of protecting him.↩︎

देवतान्तरङ्गळ् रक्षिक्क शक्तरल्लर्गळिति । इवर्गळे रक्षिक्क शक्तरिल्लैयॆऩ्ऩिल् इतरदेवतैकळ् अशक्तर्गळॆन्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धमागैयाले देवतान्तरसामान्यम् रक्षिक्क शक्तरल्लरॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये देवतान्तरङ्गळ् रक्षिक्क शक्तरल्लर्गळ्.↩︎

भगवद्-आश्रित-विरोधाशक्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-देवतैगळुम् सुग्रीव-महाराजादिगळैप् पोले
तनक्कु अन्तरङ्गर् आय् इरुप्पारुम्

तऩ्ऩैय् अडैन्दाऩ् ऒरुवनै नलिय(=पीडयन्तं) निनैत्ताल्

‘‘सकृद् एव प्रपन्नाय” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 18-33)
(तवास्मीति च याचते । अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद्व्रतं मम)

ऎऩ्गिऱप् पडिये
सत्य-प्रतिज्ञऩ् आऩ तऩ् व्रतङ् कुलैयामैक्क् आग

(विभीषण-सदृशान् हन्तुम् उद्युक्तान्) रावणादिगळैप् पोले दुष्प्रकृतिगळ् आय् निराकरिक्क वेण्डुवोरै निराकरित्तुम्,
(विभीषण-सदृशान् हन्तुम् उद्युक्तान्) श्रीवानरवीरर्गळैप् पोले सत्-प्रकृतिगळ् आय् अनुकूलिप्पिक्क वेण्डुवोरै अनुकूलिप्पित्तुम्
सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुम्.(5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

सर्वेषु देवेषु सुग्रीवमहाराजादिवत् स्वान्तरङ्गभूतेष्व् अपि च
स्वाश्रितं कंचित् हिंसितुं संकल्पयत्सु सत्सु

‘‘सकृद् एव प्रपन्नाय” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 18-33)
(तवास्मीति च याचते । अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद्व्रतं मम)

इत्य् उक्त-रीत्या
सत्य-प्रतिज्ञस्य व्रताभंगार्थं
(विभीषण-सदृशान् हन्तुम् उद्युक्तान्) रावणादीन् इव दुष्प्रकृतीन् निराकार्यान् निराकृत्य
(विभीषण-सदृशान् हन्तुम् उद्युक्तान्) श्रीवानर-वीरान् इवानुकूलयितव्यान् अनुकूलान् संपाद्य च
सर्वेश्वरो रक्षति ।↩︎

If, on the other hand, a man seeks refuge under Bhagavān,
even if all the gods and intimate friends of His, like Sugrīva, the great king, propose to injure him,
Iśvara will protect him
by overcoming wicked men like Ravana who should be overcome,
and helping, by persuasion, such good people as the leaders of the monkeys who bad spoken against Vibhishana, as they deserve that course.

For has he not said :-

"To him who2 has sought my protection even once
and begged of me saying, "I am thine" --
to him I afford protection from all beings.
This is my vow"

and is He not one who ever keeps his word and sees that His vows do not fail ?↩︎

If, on the other hand, a man seeks refuge under Bhagavān,
even if all the gods and intimate friends of His, like Sugrīva, the great king, propose to injure him,
Iśvara will protect him
by overcoming wicked men like Ravana who should be overcome,
and helping, by persuasion, such good people as the leaders of the monkeys who bad spoken against Vibhishana, as they deserve that course.

For has he not said :-

"To him who3 has sought my protection even once
and begged of me saying, "I am thine" --
to him I afford protection from all beings.
This is my vow"

and is He not one who ever keeps his word and sees that His vows do not fail ?↩︎

इप्पडि भगवानाले निग्रहिक्कप्पट्टवनै रक्षिक्क देवतान्तरङ्गळ् शक्तरल्लाविडिनुम् इन्द न्यायत्ताले भगवानैयडैन्दवनै इत्तनैगालम् तङ्गळुक्कु एवल् तेवै सॆय्दु पोन्दु इप्पोदु मुमुक्षुवाग तङ्गळै विट्टुप्पोनाने ऎऩ्ऱु कोबत्ताल् नलिय निनैत्ताल् अवनुक्कु रक्षणम् किडैक्कुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वदेवतैकळुमित्यादियाल्.
इङ्गु "तनक्कु अन्तरङ्गरायिरुप्पारु" मॆऩ्ऱदाल् सर्वदेवतैकळुमॆऩ्ऱदु गोबलीवर्दन्यायत्ताले अन्तरङ्गव्यतिरिक्तसर्वदेवतापरम्. सर्वदेवतैकळुमॆऩ्ऱदु ऒरुवरिरुवरऩ्ऱिक्के विरोधियाऩ देवतैकळॆल्लोरुम् सङ्घीभवित्तालुमॆऩ्ऱबडि. अन्तरङ्गरायिरुप्पवर्गळ् भगवदाश्रयमुळ्ळवर्गळै नलियक् कण्डदुण्डोवॆऩ्ऩ दृष्टान्तम् काट्टुगिऱार् सुग्रीवमहाराजादिगळैप् पोले इति ।
सुग्रीवमहाराजादिगळ्, भगवानैयाश्रयिक्क वन्द विभीषणाऴ्वानै नलिय निनैत्तार्गळॆन्बदु रामायणमुखत्ताले लोकप्रसिद्धमिऱे. अन्तरङ्गर्गळ् नलिय निनैत्तालुम् रक्षिक्कुमॆऩ्ऱाल् विरोधिकळ् नलियनिनैत्ताल् रक्षिक्कुमॆन्बदु कैमुतिकन्यायत्तालुम् सिद्धम्. लोकत्तिल् राजावै आश्रयिप्पवर्गळै राजान्तरङ्गर्गळ् विरोधित्ताल् अवर्गळै राजाकैविडक् काण्गिऱोमे? अप्पडि लोकत्तिल् कण्डालुम् भगवानुक्कु आश्रितसंरक्षणम् व्रतमागैयाल् अवऩ् अन्तरङ्गादिपरश्शतविरोधियिरुन्दालुम् रक्षित्ते तीरुवनॆऩ्ऩिल्, आश्रितरक्षणम् अवनुक्कु व्रतमॆन्बदिल् प्रमाण मुण्डोवॆऩ्ऩ, वदिल् वचनोदाहरणपूर्वकम् दृष्टान्तप्रदर्शनेन रक्षिक्कुम् प्रकारत्तै यरुळिच् चॆय्गिऱार् सकृदेव प्रपन्नायेति ।
इङ्गु ‘‘सकृदेव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते । अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद्व्रतं मम’’ ऎऩ्गिऱ पूर्णश्लोकमे विवक्षितम्. ऎऩ्गिऱबडिये - सर्वभूतेभ्यो अभयं ददामि, एतन्ममव्रतम्, ऎऩ्ऱु श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडिये. तऩ् व्रतम् कुलैयामैक्काग - शरणागतरक्षणरूपमाऩ तऩ् व्रतम् बाधितमागामैक्काग. इङ्गु विभीषणरक्षणत्तै दृष्टान्त-मागक् काट्टि रक्षणप्रकारभेदत्तैयुपपादिक्किऱार् रावणादिगळैप्पोले इत्यादियाल्.दुष्प्रकृतिकळायिति । इदु निराकरिक्कैक्कु प्रधान हेतु ।
अनुकूलविरोधे रक्षणप्रकारत्तैयुपपादिक्किऱार्.
श्री वानरवीरर्गळैप्पोले इत्यादिना । सत्प्रकृतिकळायिति । इदु अनुकूलिप्पिक्कैक्कु प्रधानहेतु । अनुकूलिप्पित्तुमिति, अन्तरङ्गर्गळ् आश्रितर्गळै बाधिक्कप्पुक्काल् अन्तरङ्गर्गळुक्कुत् तऩ् गुणत्तैयुम् आश्रितरक्षणत्तिलुळ्ळ सुकृतविशेषादिगळैयुम् बोधिप्पित्तु अन्तरङ्गरैयुम् पुदिदागवाश्रयिक्कुमवर्गळैयुम् परस्परसुहृत्तुक्कळागप् पण्णि ऎऩ्ऱबडि.
सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुमिति । राजाक्कळ् अन्तरङ्गर् कैविडिल् नमक्कॆऩ्ऩ वरुमो वॆऩ्गिऱ भयत्ताले आश्रितर्गळै रक्षिक्काविट्टालुम् अवऩ् सर्वेश्वरनागैयाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रकारान्तरङ्गळिल् अन्यतरत्ताले रक्षित्ते विडुमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

सर्वदेवतैगळुम् सुग्रीवमहाराजादिगळैप् पोले तनक्कु अन्तरङ्गरायिरुप्पारुम् तऩ्ऩैयडैन्दानॊरुवनै नलिय निनैत्ताल् ‘‘सकृदेव प्रपन्नाय” (रामायणम् युद्धकाण्डम् 18-33) ऎऩ्गिऱप्पडिये सत्यप्रतिज्ञऩाऩ तऩ् व्रतङ्गुलैयामैक्काग रावणादिगळैप्पोल दुष्प्रकृतिगळाय् निराकरिक्क वेण्डुवोरै निराकरित्तुम्, श्रीवानरवीरर्गळैप् पोले सत्प्रकृतिगळाय् अनुकूलिप्पिक्क वेण्डुवोरै अनुकूलिप्पित्तुम् सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुम्.↩︎

क्षुद्र-फल-प्रदा भगवद्-आनुकूल्येन

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवतान्तरङ्गळ् पक्कल्

‘‘काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं
यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके
सिद्धिर् भवति कर्मजा”
(श्री गीता 4-12.)

ऎऩ्गिऱप्पडिये

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विष-मधु-तुल्यङ्गळ् आऩ क्षुद्र-फलङ्गळ् कडुग(=शीघ्रं) सिद्धिक्कुम्.(5)

(नीलमेघः (सं)8)

(विश्वास-टिप्पनी9)

(English10)

(Español11)

(सारबोधिनी12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवैदानुम्

‘‘लभते च ततः कामान्
मयैव विहितान् हि तान्” (श्री गीता 7-22.)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(सारबोधिनी17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एष माता पिता चापि
युष्माकञ् च पितामहः ।
मयानुशिष्टो भविता
सर्व-भूत-वर-प्रदः ॥

(English19)

(Español20)

(सारबोधिनी21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अस्य चैवानुजो रुद्रो
ललाटाद् यस् समुत्थितः ।
ब्रह्मानुशिष्टो भविता
सर्व-सत्त्व-वर-प्रदः” (भारतम् शान्तिपर्व 349-76-77.)

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळ् इऱ्‌पडिये भगवद्-अधीनङ्गळ्.

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

If, on the other hand, a man seeks refuge under Bhagavān,
even if all the gods and intimate friends of His, like Sugrīva, the great king, propose to injure him,
Iśvara will protect him
by overcoming wicked men like Ravana who should be overcome,
and helping, by persuasion, such good people as the leaders of the monkeys who bad spoken against Vibhishana, as they deserve that course.

For has he not said :-

"To him who1 has sought my protection even once
and begged of me saying, "I am thine" --
to him I afford protection from all beings.
This is my vow"

and is He not one who ever keeps his word and sees that His vows do not fail ?↩︎

If, on the other hand, a man seeks refuge under Bhagavān,
even if all the gods and intimate friends of His, like Sugrīva, the great king, propose to injure him,
Iśvara will protect him
by overcoming wicked men like Ravana who should be overcome,
and helping, by persuasion, such good people as the leaders of the monkeys who bad spoken against Vibhishana, as they deserve that course.

For has he not said :-

"To him who2 has sought my protection even once
and begged of me saying, "I am thine" --
to him I afford protection from all beings.
This is my vow"

and is He not one who ever keeps his word and sees that His vows do not fail ?↩︎

देवतान्तरसमीपे

‘‘काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं
यजन्त इह देवताः ।
क्षिप्रं हि मानुषे लोके
सिद्धिर् भवति कर्मजा”
(श्री गीता 4-12.)

इत्युक्तरीत्या↩︎

for it is said,

“Those 4 who desire the fruits of karma or rites perform sacrifices to the gods
and obtain the rewards of their actions in the world of men very soon."

↩︎

for it is said,

“Those 5 who desire the fruits of karma or rites perform sacrifices to the gods
and obtain the rewards of their actions in the world of men very soon."

↩︎

इप्पडि सर्वरक्षणसमर्थऩ् आऩ वीश्वरनिरुक्क
लोकत्तिल् देवतान्तरङ्गळै सिलर् आश्रयिप्पाऩ् एऩ्?

अदु शीघ्रमाग क्षुद्रफलङ्गळै अडैवदऱ्‌क् आगव् ऎऩ्ऩिल्,
अदिल् प्रमाणम् उण्ड् ओव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार्
देवतान्तरङ्गळ् पक्कलित्यादिना ।

‘‘काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं’’ ऎन्बदाल्
अपरिमित-फल-प्रदऩाऩ वीश्वरनिरुक्कच् चॆय्देयुम्
इह शीघ्रम् आग क्षुद्र-फल-सिद्धि-कामनैये
देवतान्तराश्रयणत्तिऱ्‌कु कारणम्
ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्-पट्टदु.

अप्पडि आराधिप्पवनुक्कु कामनैय् इरुन्दालुम्
देवतान्तर-यजनत्ताल् शीघ्रम् आग फल-सिद्धिय् उण्डागुम् ओव्

ऎऩ्गिऱ शङ्का-वारणार्थम्
‘‘क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा’’ ऎऩ्गिऱ उत्तरार्धम्.↩︎

देवतान्तरङ्गळ् पक्कल् ‘‘काङ्क्षन्तः कर्मणां सिद्धिं यजन्त इह देवताः । क्षिप्रं हि मानुषे लोके सिद्धिर्भवति कर्मजा” (श्री गीता 4-12.) ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

विष-मधु-तुल्यानि क्षुद्रफलानि झटिति सिध्यन्ति ।↩︎

भगवांस् तु न क्षिप्र-क्षुद्र-फल-दः, प्रत्युत दुःखानि दद्यात् - भक्त-हितचिन्तया।
न च प्रार्थितोऽप्य् अहितं फलं दद्यात्।
हितम् अपि फलम् उचित-काले ददाति (कालान्तरे दत्तम् अहितम् भवतीति)।↩︎

If men seek the favour of other gods,
they will soon obtain minor rewards which are like poison mixed with honey,↩︎

If men seek the favour of other gods,
they will soon obtain minor rewards which are like poison mixed with honey,↩︎

इप्पडियानाल् शीघ्रफलप्रदत्वम् देवतान्तरङ्गळुक्कु सिद्धियाद् ओव् ऎऩ्ऩिल्
अदु सिद्धित्तालुम् फलम् दुष्टमागैयाल् अदनालॊरु उत्कर्षमिल्लैयॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग फलस्वरूपत्तै निरूपिक्किऱार् विषमधुतुल्यङ्गळाऩ क्षुद्रफलङ्गळिति । विषमधु तुल्यङ्गळॆऩ्ऱदाल् अवर्गळ् कॊडुक्कुम् फलम् तत्कालत्तिलनुभाव्यमानालुम् उदर्कत्तिल् मरणतुल्यदुःखावहमॆऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु. क्षुद्रत्वविशेषणात् अन्द फलम् अल्पमॆऩ्ऱुम् अस्थिरमॆऩ्ऱुम् दुःखमिश्रमॆऩ्ऱुम् ज्ञापितमागिऱदु.↩︎

विषमधुतुल्यङ्गळाऩ क्षुद्रफलङ्गळ् कडुग सिद्धिक्कुम्.↩︎

तान्यपि,

‘‘लभते च ततः कामान्
मयैव विहितान् हि तान्” (श्री गीता 7-22.)

↩︎

And again :-

" From them15 they obtain the objects of their desire as ordained by myself".

↩︎

And again :-

" From them16 they obtain the objects of their desire as ordained by myself".

↩︎

इप्पडि देवतान्तरङ्गळुक्कुळ्ळ क्षुद्रफलप्रदत्वमुम् शीघ्रफलप्रदत्वमुम् भगवदधीनमागैयाले अदनालुमिवर्गळुक्कु उत्कर्षमिल्लैयॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग. इवर्गळुडैय फलप्रदानत्तिऱ्‌कु भगवदधीनत्वत्तैच् चॊल्लुगिऱ वचनङ्गळै युदाहरिक्किऱार् अवै तानुमित्यादिना ।
ततः – अन्यदेवताराधनत्ताले, प्रपद्यन्तेऽन्यदेवताः इति प्रकृतत्वात् । इङ्गु मयैव विहिताऩ् हि ताऩ् ऎऩ्ऱु अन्यदेवताराधनत्ताले यवर्गळडैयुम् कामङ्गळुम् भगवद्विहितङ्गळागच् चॊल्लुगैया लवर्गळुडैय शीघ्रफलप्रदत्वम् भगवदधीनमॆऩ्ऱु स्पष्टीकरिक्कप्पट्टदु.↩︎

अवैदानुम् ‘‘लभते च ततः कामान् मयैव विहितान् हि तान्” (श्री गीता 7-22.)↩︎

The Lord said to the gods :--

"This Brahma19 is your father and mother and grandfather,
and will, under instructions from me, grant boons to all beings,

↩︎

The Lord said to the gods :--

"This Brahma20 is your father and mother and grandfather,
and will, under instructions from me, grant boons to all beings,

↩︎

एष मातेत्यादि । इदु शान्तिपर्वत्तिल् देवतैकळैक् कुऱित्तु भगवद्वचनम्. एषः – चतुर्मुखः ‘‘एष लोकगुरुर्ब्रह्मा’’ इति तस्यैव प्रकृतत्वात् । इन्द वचनङ्गळिल् ‘‘मयानुशिष्टो भविता सर्वभूतवरप्रदः’’ ऎऩ्गैयाल् ब्रह्मादिगळुडैय वरप्रदत्वम् भगवदधीनमॆऩ्ऱु स्पष्टमाग ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदिऱे.↩︎

एष माता पिता चापि युष्माकञ्च पितामहः । मयानुशिष्टो भविता सर्वभूतवरप्रदः ॥↩︎

अस्य चैवानुजो रुद्रो
ललाटाद् यस् समुत्थितः ।
ब्रह्मानुशिष्टो भविता
सर्व-सत्त्व-वर-प्रदः” (भारतम् शान्तिपर्व 349-76-77.)

↩︎

and Rudra, his younger brother, who had his origin in my forehead, will, under instructions from Brahma, grant boons to all beings

↩︎

and Rudra, his younger brother, who had his origin in my forehead, will, under instructions from Brahma, grant boons to all beings

↩︎

अस्य चैवानुजो रुद्रो ललाटाद्यस्समुत्थितः । ब्रह्मानुशिष्टो भविता सर्वसत्त्ववरप्रदः (भारतम् शान्तिपर्व 349-76-77.)↩︎

इत्याद्युक्तरीत्या भगवदधीनानि ।↩︎

As stated in these passages, these are dependent upon Bhagavān.↩︎

As stated in these passages, these are dependent upon Bhagavān.↩︎

इत्यादिगळिऱ्‌पडिये भगवदधीनङ्गळ्.↩︎

मोक्ष-दानासामर्थ्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

(“ब्रह्माणं शितिकण्ठञ् च
याश्चान्या देवतास् स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते)
यस्मात् परिमितं फलम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 350-36.)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सात्त्विकेषु तु कल्पेषु
माहात्म्यम् अधिकं हरेः ।
तेष्व् एव योग-संसिद्धा
गमिष्यन्ति परां गतिम्”
(मात्स्य-पुराणम् 290-16)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गैयाले अवर्गळ् पक्कल् मोक्षम् विळम्बित्त् उङ् गिडैयादु.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

(“ब्रह्माणं शितिकण्ठञ् च
याश्चान्या देवतास् स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते)
यस्मात् परिमितं फलम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 350-36.)

↩︎

It is said :-- "The rewards2 (obtained from these deities) are of a very limited nature; "↩︎

It is said :-- "The rewards3 (obtained from these deities) are of a very limited nature; "↩︎

देवतान्तरङ्गळुक्कु इतरफलप्रदत्वम् भगवदधीनम् आग सिद्धिक्कुम् ऎऩ्ऱाल्
अप्पडिये तदधीनमाग मोक्षप्रदत्वमुम् सिद्धिक्कादो? अदु वचनविरुद्धमागैयाल् सिद्धिक्कादॆऩ्ऩिल्, अन्द वचनमॆदुवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् यस्मात्परिमितमित्यादिना ।
इदु ब्रह्माणं शितिकण्ठञ्च ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् चतुर्थपादम्.
यस्मात् परिमितमेव फलं ब्रह्मादिभ्यस्सिद्ध्यति, नत्वपरिमितं मोक्षफलं तस्मात्, प्रतिबुद्धाः – सारासारविवेकज्ञाः ।
ताऩ्ऩ सेवन्त इति वचनार्थः ।
इदिल् सर्वं वाक्यं सावधारणमॆऩ्गिऱ न्यायत्ताल् परिमितमेव फलमॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डुवदाल् अपरिमितमोक्षरूपफलप्रदानत्तिल् ब्रह्मादिगळुक्कु स्वरूपयोग्यतैयेयिल्लै यॆऩ्ऱेऱ्‌पडुवदाल् अवर्गळुक्कु भगवदधीनमागवुम् मोक्षप्रदत्वम् घटियातॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

यस्मात् परिमितं फलम्”
(भारतम् शान्तिपर्व 350-36.)

↩︎

‘‘सात्त्विकेषु तु कल्पेषु
माहात्म्यम् अधिकं हरेः ।
तेष्व् एव योग-संसिद्धा
गमिष्यन्ति परां गतिम्”
(मात्स्य-पुराणम् 290-16)

↩︎

" In kalpas7 or ages when sattva is predominant,
Hari's glory becomes great
and, only in them, those who have successfully practised yoga in accordance with the śāstras
will attain the supreme goal."

↩︎

" In kalpas8 or ages when sattva is predominant,
Hari's glory becomes great
and, only in them, those who have successfully practised yoga in accordance with the śāstras
will attain the supreme goal."

↩︎

सात्त्विकेष्वित्यादि । इदु मात्स्यपुराणवचनम्. ऎन्द कल्पङ्गळिल् चतुर्मुखनुक्कु सत्वगुणम् मात्तिरम् उद्बुद्धमागिऱदो अवैगळ् सात्त्विककल्पङ्गळ्. इन्द प्रकरणत्तिल् ‘‘कल्पाश्चतुर्विधाः प्रोक्ताः ब्रह्मणो दिवसाश्च ते’’ इत्यादिना कल्पङ्गळुक्कु चतुर्मुखगुणङ्गळुडैय उद्भवाभिभवमुखत्ताले सात्त्विकत्वादिप्रतिपादनात् । माहात्म्यमधिकमित्यत्र पूर्वत्तिल् निऩ्ऱुम् निगद्यते ऎऩ्गिऱ क्रियापदमनुषङ्गिक्कप्पडुगिऱदु. ‘‘सङ्कीर्णेषु सरस्वत्याः पितॄणाञ्च निगद्यते’’ ऎन्बदु पूर्ववचनम्. ‘‘यस्मिन् कल्पे तु यत्प्रोक्तं पुराणं ब्रह्मणा पुरा । तस्य तस्य तु माहात्म्यं तत्स्वरूपेण वर्ण्यते’’ ऎऩ्गिऱ प्रक्रमश्लोकत्तिलिरुक्कुम् ब्रह्मणेतिपदमुम्, तत्स्वरूपेणेतिपदमुमनुवर्तिक्किऱदु. तत्स्वरूपेण – यस्मिन्कल्पे ऎऩ्ऱु पूर्वनिर्दिष्टकल्पस्वरूपेण, तत्तत्कल्पोद्भूतसात्त्विकत्व-राजसत्वादिस्वभावेनेति यावत् । तदुक्तं श्रुतप्रकाशिकायां तत्तद्गुणमयेन ब्रह्मणेति । तथा च सात्त्विककल्पङ्गळिल् सात्त्विककल्पस्वरूपेणोद्भूतसात्त्विकस्वभावराऩ ब्रह्माविनालॆन्द पुराणंसॊल्लप्पडुगिऱदो अन्द पुराणत्तिल् भगवानुक्कु माहात्म्यमधिकमागच् चॊल्लप् पडुगिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु. सात्त्विककल्पङ्गळिल् ब्रह्माविऱ्‌कु यथावस्थितज्ञानहेतुभूतमाऩ सत्वगुणविवृद्धियाले अन्द कल्पत्तिल् अवराल् सॆय्यप्पट्ट पुराणङ्गळुक्कु वक्तृदोषमिल्लामैयाले भगवानुडैय माहात्म्यत्तै अधिकमागच् चॊल्लुमन्दप् पुराणङ्गळे उपादेयङ्गळॆऩ्ऱबडि. तेष्वेव योगसंसिद्धा गमिष्यन्ति पराङ्गतिमिति । योगसंसिद्धा इति आहिताग्निवत्समासः । संसिद्धयोगा इत्यर्थः । तथा च सात्त्विककल्पप्रणीतङ्गळाऩ पुराणङ्गळालेये परदेवतापरामार्थ्यनिश्चयद्वारा भगवानिडत्तिल् अनन्ययोगनिष्पत्तियै युडैयवर्गळॆऩ्ऱबडि. इङ्गु तेष्वेवेत्यवधारणत्ताले राजसतामसकल्पङ्गळिल् प्रणीतङ्गळाऩ ब्रह्मरुद्रादिमाहात्म्यप्रतिपादकङ्गळाऩ पुराणङ्गळिले मोक्षहेतुभूतमाऩ योगनिष्पत्ति किडैया तॆऩ्ऱेऱ्‌पडुवदाल् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कु परगतिप्रदानस्वरूपयोग्यतैयुमिल्लैयॆऩ्ऱु इन्द वचनङ्गळिल् सिद्धिक्किऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

‘‘सात्त्विकेषु तु कल्पेषु माहात्म्यमधिकं हरेः । तेष्वेव योगसंसिद्धा गमिष्यन्ति परां गतिम्” (मात्स्य पुराणम् 290-16)↩︎

इत्युक्ततया तत्सन्निधौ मोक्षो विलम्बेनापि न लभ्यते ।↩︎

Therefore, from these other deities, mokṣa cannot be attained even after a length of time.↩︎

Therefore, from these other deities, mokṣa cannot be attained even after a length of time.↩︎

इन्द वचनङ्गळाल् अभिप्रेतार्थत्तै निष्कृष्टमाग निगमिक्किऱार् अवर्गळ् पक्कल् मोक्षम् विळम्बित्तुङ्गिडैयादु इति ।↩︎

ऎऩ्गैयाले अवर्गळ् पक्कल् मोक्षम् विळम्बित्तुङ् गिडैयादु.↩︎

भगवत्-सर्व-फल-प्रदता

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩ् पक्कल्

‘‘युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्मभूः” (भारतम् कुण्डदरोबाक्यानम्.)

(सारबोधिनी1)

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(सारबोधिनी5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादिगळिऱ् ‌पडिये अतिशयितम् आऩ ऐश्वर्यादिगळुम् वरुम्.

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(सारबोधिनी10)

(मूलम्11)

1. [[६३]]

सर्वेश्वरसऩ्ऩिधौ

‘‘युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्मभूः” (भारतम् कुण्डदरोबाक्यानम्.)

↩︎

2. ‘‘युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्मभूः
(ब्रह्मस्थानम् अवाप्तवान्)” (भारतम् कुण्डदरोबाक्यानम्.)

↩︎

3. even as 3 Brahma attained his high position after worshipping Viṣṇu for crores of thousands of yugas;↩︎

4. even as 4 Brahma attained his high position after worshipping Viṣṇu for crores of thousands of yugas;↩︎

5. [[६३]]

सर्वेश्वरसऩ्ऩिधौ

‘‘युग-कोटि-सहस्राणि
विष्णुम् आराध्य पद्मभूः” (भारतम् कुण्डदरोबाक्यानम्.)

↩︎

6. सर्वेश्वरऩ् पक्कल् ‘‘युगकोटिसहस्राणि विष्णुमाराद्ध्य पद्मभूर्” (भारतम् कुण्डदरोबाक्यानम्.)↩︎

7. इत्याद्युक्तरीत्या अतिशयितान्यैश्वर्यादीन्य् अपि लभ्यन्ते ।↩︎

8. From the Lord of all, on the other hand, a man obtains unsurpassed wealth and the like,↩︎

9. From the Lord of all, on the other hand, a man obtains unsurpassed wealth and the like,↩︎

10. अतिशयितमाऩ ऐश्वर्यादिगळुम् वरुमिति । ब्रह्मरुद्रादिगळाले कॊडुक्कमुडियाद ब्रह्मरुद्राद्यैश्वर्यमवनिडत्तिल् किडैक्कु मॆऩ्ऱालवने अतिशयित ऐश्वर्यादिप्रदनॆऩ्ऱु सिद्धिक्कुमिऱे. इङ्गु आदिपदत्ताल् कैवल्यग्रहणम्. इङ्गु अतिविधिशिवैः ऎऩ्गिऱ दयाशतकश्लोकत्तै यनुसन्धिप्पदु.↩︎

11. इत्यादिगळिऱ्‌पडिये अतिशयितमाऩ ऐश्वर्यादिगळुम् वरुम्.↩︎

पाप-क्षय-लाभः

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिन्बु विडाय्(=श्रमं) तीर गङ्गा-स्नानम् पण्णप्
पापम् पोम् आप् पोले
(बुभुक्षिताय भगवत्-प्रसाद-दानवद् वा)
विषय--स्व-भावत्ताले आनुषङ्गिकम् आग पाप-क्षयम् पिऱन्दु
रजस्-तमस्सुक्कळ् तलै-साय्न्दु(=नत्वा)
सत्त्वोन्मेषम् उण्डाय्
जनकाम्बरीष-केकयादिगळुक्कुप् पोल
क्रमेण मोक्ष-पर्यन्तम् आय् विडुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

ततः श्रमपरिहारार्थेन गङ्गास्नानेन पाप-क्षय-सिद्धिवत्
(बुभुक्षिताय भगवत्-प्रसाद-दानवद् वा)
विषय--स्व-भावेन आनुषङ्गिके पाप-क्षये उत्पन्ने
रजस्-तमसोर् अभिभवे जाते
सवोन्मेषे संपन्ने
जनकाम्बरीष-केकयादीनाम् इव
क्रमेण मोक्षपर्यन्तता भवति ।↩︎

and afterwards, like the man who bathes in the Gaṅga for physical refreshment
and thereby obtains purification also from all his sins,
he gets incidentally freedom from sins;
his rajas and tamas decline and his sattvam becomes dominant
and, in course of time, he will attain mokṣa like Janaka, Ambarisha, Kekaya and others.↩︎

and afterwards, like the man who bathes in the Gaṅga for physical refreshment
and thereby obtains purification also from all his sins,
he gets incidentally freedom from sins;
his rajas and tamas decline and his sattvam becomes dominant
and, in course of time, he will attain mokṣa like Janaka, Ambarisha, Kekaya and others.↩︎

इप्पडि ऐश्वर्यार्थमाग भगवानैयाश्रयित्ताल् विषयस्वभावत्ताले ऐश्वर्यमुम् वन्दु विळम्बेन मोक्षप्रतिबन्धकमाऩ पाबङ्गऴिन्दु मोक्षमुम् सिद्धिक्कुमॆन्बदै सदृष्टान्तमाग वुपपादिक्किऱार् पिन्बु इत्यादिना ।
पिन्बु - भगवानाल् वन्द अतिशयित ऐश्वर्यादिगळै समग्रमाग अनुभवित्तबिऱगु. इदऱ्‌कु मोक्षपर्यन्तमाय् विडुमॆन्बदोडन्वयम्. ताऩ् पण्णिऩ भगवदाश्रयणम् ऐश्वर्यार्थमाग विरुक्क वदऱ्‌कु तनक्कु उद्देश्यमल्लाद मोक्षपर्यन्तमाऩ फलमानुषङ्गिकमाग वरक्कूडुमोवॆऩ्ऩिल्, वरक्कूडुमॆन्बदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् विडाय्दीर गङ्गास्नानम्बण्णप् पाबम् पोमाप्पोले इति ।
इन्द दृष्टान्तत्तिल् गङ्गास्नानत्तिऱ्‌कु श्रमनिवृत्तिये उद्देश्यमानालुम् इतरस्नानम्बोलऩ्ऱिक्के अनुद्देश्यमाऩ पापनिवृत्तियुम् वरुवदागक् काण्गैयाल् दार्ष्टान्तिकत्तिलुम् ऐश्वर्यार्थमाऩ भगवदाश्रयणत्तिऱ्‌कुम् आनुषङ्गिकमाग मोक्षपर्यन्तफलम् वरलामॆऩ्ऱु करुत्तु.
ऐश्वर्यानुभवत्ताले रजस्तमस्सुक्कळ् मेऱ्‌पट्टु पापत्तिल् प्रवृत्तिये काणानिऱ्‌क, इन्द अधिकारिक्कुप् पिन्बु पापनिवृत्ति कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् विषयस्वभावत्ताले इति ।
देवतान्तराश्रयणत्ताल् वन्द ऐश्वर्यानुभवम् रजस्तमोऽभिवर्धकमानालुम् भगवदाश्रयणत्ताल् वन्द ऐश्वर्यानुभवम् आश्रयित्त भगवानागिऱ विषयम् पावनतममागैयाल् पापक्षयहेतुवागलामॆऩ्ऱु करुत्तु. पापक्षयम् पिऱन्दाल् वरुम् कार्यपरंपरैयै यरुळिच्चॆय्गिऱार् रजस्तमस्सुक्कळ् तलै साय्न्दु इत्यादिना । अदिऩ् कार्यत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् सत्वोन्मेषमुण्डायिदि.
इप्पडि ऐश्वर्यानुभवानन्तरम् पापक्षयद्वारा मोक्षपर्यन्तफलत्तैयनुभवित् तवरुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् जनकाम्बरीषकेकयादिगळुक्कुप्पोले इति । क्रमेण मोक्षपर्यन्तमाय्विडुमिति । भगवदाश्रयणमिति शेषः । इङ्गु देवतान्तरङ्गळ् पक्कल् मोक्षम् विळम्बित्तुङ्गिडैयादॆऩ्ऱुम् भगवानै मोक्षार्थमाश्रयित्ताल् मोक्षङ्गिडैक्कु मॆऩ्ऱुम् ऐश्वर्यार्थमाग भगवानै आश्रयित्तालन्द ऐश्वर्यमुम् किडैत्तु विळम्बेन मोक्षमुम् किडैक्कुमॆऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩदालिवर्गळुक्कु साम्यैक्यादि सुतरां घटियादॆऩ्ऱु तात्पर्यम्.↩︎

पिन्बु विडाय्दीर गङ्गास्नानम् पण्णप् पाबम् पोमाप् पोले विषयस्वभावत्ताले आनुषङ्गिकमाग पापक्षयम् पिऱन्दु रजस्तमस्सुक्कळ् तलैसाय्न्दु सत्त्वोन्मेषमुण्डाय् जनकाम्बरीषकेकयादिगळुक्कुप्पोल क्रमेण मोक्षपर्यन्तमाय्विडुम्.↩︎

०७ मोक्षे वेगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्षोपाय(→भक्ति)-निष्ठऩ् आम्-पोदु

‘‘बहूनां (पुण्य-)जन्मनाम् अन्ते
ज्ञानवान्(→परमैकान्ती) मां प्रपद्यते” (गीता 7.19)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये जन्मकोटिभिस् सिद्धास्
तेषाम् अन्तेऽत्र संस्थितिः”
(पौष्करसंहिता)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘जन्मान्तरसहस्रेषु
तपोध्यान-समाधिभिः ।
नराणां क्षीणपापानां
कृष्णे भक्तिः प्रजायते”
(पाञ्चरात्रम्.)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये विळम्बमुण्डु.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्षरुचि पिऱन्दु
वल्लद् ऒरु उपायत्तिले मूण्डाल्(=प्रवृत्ते)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तेषाम् अहं समुद्धर्ता
मृत्यु-संसार-सागरात् ।
भवामि न चिरात् पार्थ
मय्य् आवेशित-चेतसाम्”
(गीता 12-7.)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप्पडिये मोक्षसिद्धिक्कु विळम्बमिल्लै.

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठनुक्कुत्
ताऩ् कोलिनदे(=वृतम्)य् अळवु,
वेऱु विलम्बाविलम्बङ्गळुक्कुक् कुऱिय्(=गमकं) इल्लै.

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

मोक्षोपायनिष्ठताविषये,

‘‘बहूनां (पुण्य-)जन्मनाम् अन्ते
ज्ञानवान्(→परमैकान्ती) मां प्रपद्यते” (गीता 7.19)

↩︎

"At the 2 end of many virtuous lives,
the man attains spiritual wisdom and seeks my protection”↩︎

"At the 3 end of many virtuous lives,
the man attains spiritual wisdom and seeks my protection”↩︎

इप्पडि

ऐश्वर्यार्थम् भगवानै आश्रयित्तवनुक्कुम् ऐश्वर्यानुभवानन्तरं पापक्षयादि द्वारा मोक्षम् सिद्धिक्कुम्

ऎऩ्ऱाल् भगवत्प्राप्तियैय् उत्तेसित्तु मुदलिलेये भगवदाश्रयणम् पण्णिऩ वनुक्कुमिवनुक्कुमॊरुविदवासियुमिल्लैये?
इप्पडियानालॆल्लोरुम् ऐश्वर्यार्थम् भगवदाश्रयणम्बण्णि ऐश्वर्यत्तैयनुभवित्तु मोक्षम्बुग विरुम्बार्गळे?
ऒरुवऩ् मुदलिलेये बहुपुण्यजन्मपरिपक्वमाऩ सुकृतविशेषत्ताले मोक्षरुचियुळ्ळवनाय् अनन्यप्रयोजननाय्
भगवदाश्रयणत्तिल् मूण्डाल् अवनुक्कु कर्मयोगज्ञानयोगरूपनिवृत्तिधर्मा-नुष्ठानङ्गळाले झटिति वैराग्यम् पिऱन्दु अनन्यप्रयोजनभक्तियोगानुष्ठानम् सिद्धिक्कुम्.
ऐश्वर्यादिगळिल् वैराग्यमिल्लाद ऐश्वर्यार्थिक्कु चिरकालम् ऐश्वर्यानुभवम्बण्णि पिऱगु अदिल् दोष-दर्शनत्ताले वैराग्यम्बिऱन्दु मोक्षरुचियाले अनन्यप्रयोजननाय् ‘‘बहूनां जन्मना’’ मॆऩ्गिऱ पडिये वासुदेवने प्रयोजनमॆऩ्ऱु करुदि भक्तिप्रपत्तिरूपोपायनिष्ठतै वरवेण्डुम्.
अदावदु मुदलिलेये मोक्षरुचियाले भगवदाश्रयणम् पण्णुगिऱवनुक्कु ‘‘बहूनां जन्मनामन्ते’’ऎऩ्गिऱबडि बहुपुण्यजन्मङ्गळ् मुडिन्दे मोक्षोपायनिष्ठै सिद्धित्तिरुप्पदालवनुक्कु अनन्य-प्रयोजनोपायनिष्ठैक्कु बहुजन्मविळम्बमिल्लै.
ऐश्वर्यार्थिक्कु ऐश्वर्यार्थभगवदाश्रयणत्ताल् ऐश्वर्यानुभवम् वन्दु अदिल् दोषदर्शनत्ताल् वैराग्यम्बिऱन्दु पापक्षयादि द्वारा भगवदेकप्रयोजनत्वम् सिद्धित्तु ‘‘बहूना’’मॆऩ्गिऱबडि बहुपुण्यजन्मपरिपक्वसुकृतविशेषसाध्यमाऩ मोक्षरुचियुम् अदनाल् मोक्षोपायमाऩ मोक्षोपायनिष्ठतैयुम् वरवेण्डुम् ऎन्बदागैया लिरुवरुक्कुम् वासि युण्डॆऩ्ऩिल्, अदऱ्‌कु प्रमाणमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मोक्षोपायनिष्ठनाम्बोदु इति ।
मोक्षोपायमाऩ भक्तियैयनुष्टिक्क प्रवृत्तिक्कुम्बोदु इत्यर्थः ।
बहूनां जन्मनामन्त इत्यादि । इङ्गु जन्मशब्दम् पुण्यजन्मपरम्. बहुपुण्यजन्मङ्गळिऩ् मुडिविलॆऩ्ऱबडि. जीवन्गळ् अनादियागैयालॆल्लोरुक्कुम् बहुजन्मम् सिद्धमागैयालदु वक्ष्यमाण ज्ञानहेतुवागादिऱे. ज्ञानवाऩ् – वासुदेवस्सर्वमिति ज्ञानवाऩ् । वासुदेवने प्राप्यनुम्, प्रापकनुम्, इतरमाऩ भोग्यजातमुमॆऩ्गिऱ ज्ञानवाऩ् । इदनाल् अनन्यप्रयोजनभक्तियोगादिहेतु भूतज्ञानमे बहुकालविळम्बसाध्यमॆऩ्ऱु ज्ञापितमायिऱ्ऱु.↩︎

मोक्षोपायनिष्ठनाम्-पोदु ‘‘बहूनां जन्मनामन्ते ज्ञानवाऩ् मां प्रपद्यते” (गीता 7.19)↩︎

‘‘ये जन्मकोटिभिस् सिद्धास्
तेषाम् अन्तेऽत्र संस्थितिः”
(पौष्करसंहिता)

↩︎

and again,

" Those 7 who have attained success in crores of births
will at length become well established here."

↩︎

and again,

" Those 8 who have attained success in crores of births
will at length become well established here."

↩︎

ये जन्मकोटिभिस्सिद्धा इति । सिद्धाः – सिद्धिं प्राप्ताः । इङ्गु सिद्धियावदु मोक्षव्यतिरिक्तफलङ्गळ्. भगवानिडत्तिल् निऩ्ऱुम् जन्म-कोटिकालम् मोक्षव्यतिरिक्तैश्वर्यादिफलङ्गळैयडैन्दवर्गळॆऩ्ऱबडि. अत्र – अनन्यप्रयोजऩ-भक्तिरूपमोक्षोपायत्तिले तपोध्यानसमाधिभिः – फलान्तरार्थमाऩ तपोध्यानसमाधिकळाले.↩︎

‘‘ये जन्मकोटिभिस्सिद्धास्तेषामन्तेऽत्र संस्थितिः” (पौष्करसंहितै.)↩︎

‘‘जन्मान्तरसहस्रेषु
तपोध्यान-समाधिभिः ।
नराणां क्षीणपापानां
कृष्णे भक्तिः प्रजायते”
(पाञ्चरात्रम्.)

↩︎

"Those who12 have, in many thousands of lives,
become purified of their sins by penance, meditation and yoga (samadhi)
will acquire devotion to Kṛṣṇa,"↩︎

"Those who13 have, in many thousands of lives,
become purified of their sins by penance, meditation and yoga (samadhi)
will acquire devotion to Kṛṣṇa,"↩︎

क्षीण-पापानां – पूर्वोक्तरीत्या आनुषङ्गिकपापक्षयवताम् । कृष्णे भक्तिः प्रजायते – ‘‘मयि चानन्ययोगेन भक्तिरव्यभिचारिणी’’ इत्यादिगळिल् सॊल्लुगिऱबडिये अनन्यप्रयोजनभक्तियुण्डागुमॆऩ्ऱबडि.↩︎

‘‘जन्मान्तरसहस्रेषु तपोध्यान-समाधिभिः । नराणां क्षीणपापानां कृष्णे भक्तिः प्रजायते” (पाञ्चरात्रम्.)↩︎

इत्युक्तरीत्या विलम्बो भवति ।↩︎

But there is delay in such cases as may be seen in the above (following) passages↩︎

But there is delay in such cases as may be seen in the above (following) passages↩︎

उक्तश्लोकार्थत्तै संग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् ऎऩ्गिऱबडिये विळम्बमुण्डु इति ।↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये विळम्बमुण्डु.↩︎

मोक्षरुचौ जातायां
शक्ये कस्मिंश्चिदुपाये प्रवृत्तौ संपन्नायाम्↩︎

When the desire for mokṣa has become ardent
and when the man practises upāya which is within his power,↩︎

When the desire for mokṣa has become ardent
and when the man practises upāya which is within his power,↩︎

इप्पडि ऐश्वर्यार्थिक्कु अन्ततो मोक्षम् सिद्धित्तालुम् ऐश्वर्यरुचि माऱि मोक्षत्तिल् रुचि वरुवदऱ्‌कुम् मोक्षोपायप्रवृत्ति वरुवदऱ्‌कुम् बहुकालविळम्बत्तै वचनङ्गळाले काट्टि, मुदलिलेये उत्कटसुकृतविशेषत्ताल् मोक्षरुचि पिऱन्दु मोक्षार्थं भगवानै आश्रयित्तवनुक्कु मोक्षसिद्धियिल् विळम्बमिल्लै यॆऩ्गिऱार् मोक्षरुचि पिऱन्दु इत्यादिना । मोक्षरुचि पिऱन्दु ऎन्बदाल् मोक्षरुचिहेतुभूतबहुजन्मविळम्बमिवनुक्कु इल्लैयॆन्बदु सूचितम्. वल्लदॊरु उपायमिति । वल्लदु - शक्यमानदु. सद्विद्यादिभक्तिभेदङ्गळिल् तऩ् शक्तिक्कनुगुणमानदु ऎऩ्ऱबडि. मूण्डालिति । मूळुगै - प्रवृत्तिक्कै.↩︎

मोक्षरुचि पिऱन्दु वल्लदॊरु उपायत्तिले मूण्डाल्↩︎

‘‘तेषाम् अहं समुद्धर्ता
मृत्यु-संसार-सागरात् ।
भवामि न चिरात् पार्थ
मय्य् आवेशित-चेतसाम्”
(गीता 12-7.)

↩︎

"To those who have fixed their minds on me -
to them I become the redeemer
and save them quickly out of the sea of saṁsāra".

↩︎

"To those who have fixed their minds on me -
to them I become the redeemer
and save them quickly out of the sea of saṁsāra".

↩︎

तेषामित्यादि । अनन्यप्रयोजनयोगत्तालेऎऩ्ऩै ध्यानम् पण्णुगिऱवर्गळै मोक्षविरोधिसंसारसागरत्तिल् निऩ्ऱुम् स्वल्पकालत्तिलेये समुद्धरणम् पण्णुगिऱेऩ् ऎऩ्गै.↩︎

‘‘तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युसंसारसागरात् । भवामि न चिरात्पार्थ मय्यावेशितचेतसाम्”(गीता 12-7.)↩︎

इत्युक्तरीत्या मोक्षसिद्धौ विलम्बो न भवति ।↩︎

there will be no delay in the attainment of mokṣa , for He has declared (the above):32↩︎

there will be no delay in the attainment of mokṣa , for He has declared (the above):33↩︎

मोक्षसिद्धिक्कु विळम्बमिल्लै इति । ऐश्वर्यार्थिक्कुप्पोले ऐश्वर्यानुभवत्तालुण्डाऩ विळम्बमुम् मोक्षरुचियुण्डावदऱ्‌काग बहुपुण्यजन्मविळम्बमुमिल्लैयॆऩ्ऱबडि.↩︎

ऎऩ्गिऱप्पडिये मोक्षसिद्धिक्कु विळम्बमिल्लै.↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्टस्य स्वोद्दिष्ट एवावधिः ।
अन्यत् विलम्बाविलम्बगमकं नास्ति ।↩︎

To him who adopts prapatti as the independent means,
there is neither delay nor absence of delay,
except in accordance with his own desire.↩︎

To him who adopts prapatti as the independent means,
there is neither delay nor absence of delay,
except in accordance with his own desire.↩︎

इप्पडि मुदलिलेये मोक्षरुचि पिऱन्दु सद्विद्यादिगळिलिऴिबवनुक्कुम् ‘‘भवामि न चिरात्’’ ऎऩ्गिऱबडि मोक्षमविळम्बेन वरुमॆऩ्ऱाल् स्वतन्त्रप्रपत्तिक्कु अविळम्बेन मोक्षजनकत्वप्रथै ऎङ्ङनेयॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्र-प्रपत्तिनिष्ठनुक्कुत् ताऩ् कोलिनदेयळवु इति ।
ताऩ्गोलिनदेयळवु - ताऩ् कोलिऩ क्षणान्तर दिवसान्तर देहावसानादिगळिल् इवऩ् कोलिनगालमे मोक्षावधियॆऩ्ऱ पडि. वेऱु विळम्बाविळम्बङ्गळुक्कुक् कुऱियिल्लै इति ।
सद्विद्यादिनिष्ठर्गळुक्कु ‘‘तस्य तावदेव चिरं यावऩ्ऩ विमोक्ष्ये’’ ऎऩ्गिऱबडि तङ्गळ् तङ्गळ् प्रारब्धकर्मनाशावधि विळम्बाविळम्बङ्गळ् वरुवदुबोल् इवनुक्कु वेऱु विळम्बाविळम्बहेतुविल्लै यॆऩ्ऩबडि.
तथा च भक्तनुक्कु भवामि न चिरात् ऎऩ्गिऱबडिये मोक्षम् कडुग वरुमॆऩ्ऱालुम् ‘‘तस्य तावदेव’’ ऎऩ्गिऱबडि प्रारब्धकर्मावधि विळम्बमुण्डु.
प्रारब्धत्तुक्कुम् नाशकमाऩ स्वतन्त्रप्रपत्ति यिलिऴिन्दवनुक्कु इवऩ् कोलिनगालत्तिल् प्रारब्धमुम् नशित्तु मोक्षमुण्डागैयाल् भक्ति, विळम्बेन मोक्षजनकमॆऩ्ऱुम्, स्वतन्त्रप्रपत्ति कोलिनगालत्तिले अविळम्बेन मोक्षजनकमॆऩ्ऱुम् शास्त्रङ्गळिल् प्रथै ऎऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुत् ताऩ् कोलिनदेयळवु, वेऱु विळम्बाविळम्बङ्गळुक्कुक् कुऱियिल्लै.↩︎

०८ प्रबुद्ध-विषयता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩ् नियमङ्गळ् ऎल्लाम्

‘‘स्वातन्त्र्यम् ऐश्वरम् अपर्यनुयोज्यम् आहुः” (वैकुण्ठ-स्तवः 55.)

ऎऩ्गिऱ निरङ्कुश--स्व-च्छन्दतैयाले सिद्धङ्गळ्

ऎऩ्ऱु प्रमाण-परतन्त्ररुक्कु सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थङ्गळिप् पडि तॆळियादार्क्के
देवतान्तरङ्गळ् सेव्यङ्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडम्

‘‘प्रतिबुद्ध-वर्जं सेव्यं तु”

ऎऩ्ऱु व्यवस्थै पण्णप् पट्टदु. (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

इमे नियमाः सर्वेऽपि

‘‘स्वातन्त्र्यम् ऐश्वरम् अपर्यनुयोज्यम् आहुः” (वैकुण्ठ-स्तवः 55.)

इत्युक्तया निरङ्कुश--स्व-च्छन्दतया सिद्धा

इति प्रमाणपरतन्त्राणां सिद्धम् ।↩︎

These distinctions will be accepted by all who have regard for the pramāṇas
and they have their effect by the will of Iśvara which cannot be questioned,
for has it not been said,

" The 2 lordship of Iśvara is absolutely independent
and brooks no questioning."

↩︎

These distinctions will be accepted by all who have regard for the pramāṇas
and they have their effect by the will of Iśvara which cannot be questioned,
for has it not been said,

" The 3 lordship of Iśvara is absolutely independent
and brooks no questioning."

↩︎

इऩ्ऩियमङ्गळिति. इप्पडि ज्ञानादिगळिल् माऱाट्टमुडैयाऱ्‌कु देवतान्तरभक्तियुण्डागिलुम् भगवन्-निग्रहत्ताल् प्रत्यवायमे फलिक्कुमॆऩ्ऱुम्, पाशुपतादिशास्त्रङ्गळिल् सॊल्लियिरुक्कुम् देवतान्तरङ्गळिल् निऩ्ऱुम् वरुम् शीघ्रफलम् ‘‘त्वं हि रुद्र’’ ऎऩ्गिऱबडि निग्रहकार्यमॆऩ्ऱुम्, देवतान्तरङ्गळुक्कु मोक्षप्रदानस्वरूपयोग्यतैये यिल्लैयॆऩ्ऱुम्, ऐश्वर्यार्थम् भगवानै आश्रयित्तालुम् अन्ततो मोक्षसिद्धियुण्डॆऩ्ऱुम्, मुदलिलेये मोक्षरुचि पिऱन्दु सद्विद्यादिगळिलिऴिन्दवनुक्कु प्रारब्धावसानत्तिले मोक्षमॆऩ्ऱुम्,, स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु अव्वळवु विळम्बमुमऩ्ऱिक्के कोलिऩ कालत्तिले मोक्षमॆऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩ इऩ्ऩियमङ्गळॆल्ला मॆऩ्ऱबडि. ऐश्वरमिति हेतुगर्भविशेषणम्. अपर्यनुयोज्यं – पर्यनुयोगः, प्रश्नः । तदनर्हम्. प्रश्नम् पण्णक्कूडाददॆऩ्ऱबडि. ईश्वरऩ् स्वच्छन्दतैयाले मुन्सॊऩ्ऩबडि सिल नियमङ्गळैच् चॆय्दाल् इदु इप्पडिये इरुक्कवेण्डुमो? वेऱुविदमागइरुक्कक्कूडादो? इत्यादिप्रश्नङ्गळै अनीश्वरनानवऩ् पण्णक्कूडादु इति यावत् । प्रमाणपरतन्त्रनुक्कु सिद्धमिति । प्रमाणम् सॊल्लुगिऱवर्थत्तैये ऒप्पुक्कॊळ्ळ वेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमुळ्ळवर्गळ् प्रमाणपरतन्त्रर्गळ्. अवर्गळुक्के मुन्बु प्रमाणोपन्यासपूर्वमागच् चॊऩ्ऩ इऩ्ऩियमङ्गळॆल्लाम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱबडि.

इदनाल् प्रमाणपरतन्त्रर् अऩ्ऱिक्के केवलहेतुवादिगळुक्कु
भगवानुम्, तद्-उपासनमुम्, तत्-फल-प्रदत्वमुम्, देवतान्तरङ्गळुम्, तद्-उपासऩ--तत्-फल-प्रदत्वादिगळ् उमे सिद्धियाद् आगैयाले
अदिल् नियमङ्गळ् सुतरां सिद्धियातॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु.↩︎

इऩ् नियमङ्गळॆल्लाम् ‘‘स्वातन्त्र्यमैश्वरमपर्यनुयोज्यमाहुः” (वैकुण्ठ-स्तवः 55.) ऎऩ्गिऱ निरङ्कुशस्वच्छन्दतैयाले सिद्धङ्गळॆऩ्ऱु प्रमाणपरतन्त्ररुक्कु सिद्धम्.↩︎

इमान् अर्थान्
इत्थं विशदम् अ-प्रबुद्ध्यमानानाम्
"एवं देवतान्तराणि सेव्यानी"त्य् अयमर्थः

‘‘प्रतिबुद्ध-वर्जं सेव्यं तु”

इति व्यवास्थाप्यत ।↩︎

To those who do not clearly understand these principles in this way,
the worship of other deities is prescribed in such passages as the following:

"They may 7 be worshipped by men
other than those who have discriminating intelligence,"

↩︎

To those who do not clearly understand these principles in this way,
the worship of other deities is prescribed in such passages as the following:

"They may 8 be worshipped by men
other than those who have discriminating intelligence,"

↩︎

इप्पडियानाल् ‘‘आदित्यमंबिकां विष्णुं गणनाथं महेश्वरं’’ ऎऩ्ऱु देवतान्तरपूजादिगळुम्, तदुपासनङ्गळुम्, तस्मात्फलङ्गळुम् शास्त्रसिद्धङ्गळऩ्ऱो? अवैगळुम् प्रमाणङ्गळऩ्ऱो? प्रमाणपरतन्त्ररुक्कु देवतान्तरमुम् सेव्यमाय् सिद्धियादोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थङ्गळिप्पडि तॆळियादाऱ्‌के इति । इव्वर्थङ्गळ् – सर्वेश्वरनुक्कुम् देवतान्तरङ्गळुक्कुम् सॊऩ्ऩ विशेषङ्गळागिऱ वर्थङ्गळ्. इप्पडि तॆळियादार्क्के - पूर्वोक्तरीत्या तॆळियाद अप्रतिबुद्धर्क्के. प्रतिबुद्धवर्जं सेव्यं तु ऎऩ्ऱु व्यवस्थै पण्णप्पट्टदु इति ।
इङ्गु ‘‘प्रतिबुद्धवर्जं सेव्यं तु’’ ऎऩ्ऱु प्रतिबुद्धेतरर्गळुक्के देवतान्तरङ्गळ् सेव्यङ्गळॆऩ्ऱुम् ‘‘प्रतिबुद्धा न सेवन्ते यस्मात्परिमितं फलं’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् देवतान्तरङ्गळ् परिमितफलप्रदङ्गळागैयाले अपरिमितफलाकांक्षिकळाऩ प्रतिबुद्धर्गळुक्कु सेव्यङ्गळल्ल वॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् आदित्यमित्यादिश्लोकङ्गळिल् सॊल्लियिरुक्कुम् देवतान्तरसेवनम् प्रतिबुद्धेतरविषयमागवे व्यवस्थै सॆय्यप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इव्वर्थङ्गळिप्पडि तॆळियादार्क्के देवतान्तरङ्गळ् सेव्यङ्गळॆऩ्ऩुमिडम् ‘‘प्रतिबुद्धवर्जं सेव्यं तु” () ऎऩ्ऱु व्यवस्थै पण्णप् पट्टदु.↩︎

०९ देवतान्तर-द्वारा-भगवद्-अर्चनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-देवतान्तरङ्गळै भगवच्-छरीरम् ऎऩ्ऱु अऱियादे पऱ्ऱिनार्क्कु(=संयुक्तेभ्यः)
चार्वाकऩ् आय् इरुप्पाऩ् ऒरु सेवकऩ्
राजाविऩ्-उडम्बिले चन्दनादिगळै प्रयोगिक्क
राज-शरीरत्तिल् आत्मा प्रीतम् आऩाप् पोले
वस्तु-वृत्तियिल् सर्वेश्वरऩे आराध्यऩ् आनालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(नीलमेघः (सं)4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये त्व् अन्य-देवता-भक्ता
यजन्ते श्रद्धया ऽन्विताः ।
तेऽपि माम् एव कौन्तेय
यजन्त्य् अविधिपूर्वकम्” (गीता 9-23.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱप् पडिये
शास्त्रार्थ-वैकल्यम् उण्ड् आनप्-पडियाले
अवऱ्ऱिऱ् ‌चॊऩ्ऩ फलम् विकलम् आम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवच्-छरीरङ्गळ् ऎऩ्ऱ् अऱिन्दु
क्षुद्र-फलङ्गळैक् कडुगप्(=शीघ्रं) पॆऱ(=प्राप्तुम्)-वेणुम् ऎऩ्गिऱ राग-विशेषत्ताले
अवर्गळै उपासिप्पार्क्कु
अव्वो फलङ्गळ् पूर्णङ्गळ् आम्.(5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

इमानि देवतान्तराणि भगवच्-छरीरत्वेनाबुध्वा आश्रयताम्
— चार्वाकेण सता केनचित् सेवकेन
राजशरीरे चन्दनादौ प्रयुक्ते सति,
राजशरीरे यथाऽऽत्मा प्रीतो भवति
तथा वस्तुगत्या सर्वेश्वरे आराध्ये सत्यपि …↩︎

Those who worship these other deities
without knowing that they are the bodies of Bhagavān
are like a follower of Charvaka (a materialist who believes that there is nothing other than the body called the soul)
who anoints the body of the king, his master,
without knowing that his master has a soul.
It is true that the soul of the king is pleased with the service done to his body.
In the same way, as a matter of fact, the devotion to these other deities is really the worship of Bhagavān,
as they are only His bodies.↩︎

Those who worship these other deities
without knowing that they are the bodies of Bhagavān
are like a follower of Charvaka (a materialist who believes that there is nothing other than the body called the soul)
who anoints the body of the king, his master,
without knowing that his master has a soul.
It is true that the soul of the king is pleased with the service done to his body.
In the same way, as a matter of fact, the devotion to these other deities is really the worship of Bhagavān,
as they are only His bodies.↩︎

इमानि देवतान्तराणि भगवच्-छरीरत्वेनाबुध्वा आश्रयताम्
— चार्वाकेण सता केनचित् सेवकेन
राजशरीरे चन्दनादौ प्रयुक्ते सति,
राजशरीरे यथाऽऽत्मा प्रीतो भवति
तथा वस्तुगत्या सर्वेश्वरे आराध्ये सत्यपि …↩︎

इद्देवतान्तरङ्गळै भगवच्छरीरम् ऎऩ्ऱु अऱियादे पऱ्ऱिनार्क्कु चार्वाकनायिरुप्पानॊरु सेवकऩ् राजाविनुडम्बिले चन्दनादिगळै प्रयोगिक्क राजशरीरत्तिल् आत्मा प्रीतमानाप्पोले वस्तुवृत्तियिल् सर्वेश्वरने आराध्यनानालुम्↩︎

‘‘ये त्व् अन्य-देवता-भक्ता
यजन्ते श्रद्धया ऽन्विताः ।
तेऽपि माम् एव कौन्तेय
यजन्त्य् अविधिपूर्वकम्” (गीता 9-23.)

↩︎

(We may remember in this connection the śloka in the Gita) which says:-

" Those 7 who sacrifice with faith and earnestness to other deities -- they, too, sacrifice only to me,
but not in the manner and according to the rules prescribed for it."

↩︎

(We may remember in this connection the śloka in the Gita) which says:-

" Those 8 who sacrifice with faith and earnestness to other deities -- they, too, sacrifice only to me,
but not in the manner and according to the rules prescribed for it."

↩︎

इप्पडियानालुम् अप्रतिबुद्धनुक्कु फलवैकल्यम् वचनसिद्धमॆऩ्गिऱार् ये त्वन्यदेवताभक्ताः इत्यादि । इदिल् मामेव कौन्तेय यजन्ति ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् सर्वेश्वरने आराध्यनानालुमॆन्बदाल् पूर्वमेव विवरिक्कप् पट्टदु. अविधिपूर्वकमिति । कर्मङ्गळुक्कु पूर्णफलोत्पादनसिद्ध्यर्थमाग देवतैकळुक्कु भगवच्छरीरत्वानुसन्धानम् शास्त्रङ्गळिल् विधिक्कप्पट्टदु. अन्द भगवच्छरीरत्वानुसन्धानमिल्लाविडिल् अन्द यजनम् विधिपूर्वकमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

‘‘ये त्वन्यदेवताभक्ता यजन्ते श्रद्धयान्विताः । तेऽपि मामेव कौन्तेय यजन्त्यविधिपूर्वकम्” (गीता 9-23.)↩︎

इत्युक्तरीत्या
शास्त्रार्थ-वैकल्यस्य जातत्वात्
तत्रोक्तं फलम् अपि विकलं भवति ।↩︎

Notwithstanding this, the fruit of this devotion to the lower deities would be only partial and incomplete.

Since the rite is performed in an irregular manner without the observance of all the rules,
the fruit will be partial and incomplete,↩︎

Notwithstanding this, the fruit of this devotion to the lower deities would be only partial and incomplete.

Since the rite is performed in an irregular manner without the observance of all the rules,
the fruit will be partial and incomplete,↩︎

इप्पडि यिवर्गळुडैय यजनत्तिल् विधिवैकल्यमुण्डागैयाल् फलवैकल्यमुमुण्डॆऩ्गिऱार् ऎऩ्गिऱबडिये शास्त्रार्थ-वैकल्यमुण्डानबडियालवऱ्ऱिल् सॊऩ्ऩ फलं विकलमामिति ।↩︎

ऎऩ्गिऱप् पडिये
शास्त्रार्थ-वैकल्यम् उण्ड् आनप्-पडियाले
अवऱ्ऱिऱ् ‌चॊऩ्ऩ फलम् विकलम् आम्.↩︎

भगवच्-छरीरतां बुद्ध्वा
क्षुद्र-फलानि झट् इति प्राप्तव्यानि
इति राग-विशेषेण तानि ( देवतान्तराणि) उपासीनानां
तत्-तत्-फलानि पूर्णानि भवन्ति ।↩︎

If, on the other hand, a man, knowing that these other gods are only the bodies of Bhagavān,
offers worship to them owing to a special desire for obtaining quickly the smaller goods of life,
the fruit will be fully and completely realised in perfect measure.↩︎

If, on the other hand, a man, knowing that these other gods are only the bodies of Bhagavān,
offers worship to them owing to a special desire for obtaining quickly the smaller goods of life,
the fruit will be fully and completely realised in perfect measure.↩︎

इप्पडियागिल् देवतान्तर-भक्तर्गळुक्कुम् फलसिद्धियुण्डॆऩ्ऱुम् अदु भगवानालेये दत्तमॆऩ्ऱुम् ‘‘मयैव विहिताऩ् हि ताऩ्’’ इत्यादिगळिले सॊऩ्ऩदु ऎङ्ङने यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवच्छरीरङ्गळ् ऎऩ्ऱऱिन्दु इत्यादिना । सर्वं भगवच्छरीरमॆऩ्ऱु तॆरिन्दाल् अवर्गळ् शरीरियाऩ आत्मावै विट्टु शरीरभूतराऩ अवर्गळै आश्रयिप्पार्गळो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् क्षुद्रफलङ्गळैक् कडुगप् पॆऱवेणुमॆऩ्गिऱ रागविशेषत्ताले इति । भगवान् सर्वशरीरी, अवनुक्कु सर्वम् शरीरम् ऎऩ्ऱु तत्त्वज्ञानमुळ्ळवनुक्कुम् प्रारब्धकर्मवशत्ताले क्षुद्रफलङ्गळिलासैयुम् देवतान्तरङ्गळ् शीघ्रफलप्रदङ्गळॆऩ्गिऱ ऎण्णमुमुण्डागुमादलाल् तदर्थमाग देवतान्तरङ्गळै आश्रयिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

भगवच्छरीरङ्गळॆऩ्ऱऱिन्दु क्षुद्रफलङ्गळैक् कडुगप् पॆऱवेणुमॆऩ्गिऱ रागविशेषत्ताले अवर्गळै उपासिप्पार्क्कु अव्वो फलङ्गळ् पूर्णङ्गळाम्.↩︎

१० भगवद्-आश्रयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् अऱिन्दाल्
भगवान् तऩ्ऩैये
‘‘आर्तो जिज्ञासुर् अर्थार्थी” (गीता 7-16.)
ऎऩ्गिऱप् पडिये
फलान्तरङ्गळुक्क् आगवुम् पऱ्ऱिनाल्
अन्द फलङ्गळ् (मात्रया) अतिशयितङ्गळ् आम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्य-प्रयोजनर् आय्प् पऱ्ऱिनार्क्कुम्

‘‘शरीरारोग्यम् अर्थांश् च
भोगांश् चैवानुषङ्गिकान् ।
ददाति ध्यायिनां नित्यम्
अपवर्ग-प्रदो हरिः”
(विष्णुधर्म 74-43)

ऎऩ्गिऱप् पडिये
फलान्तरङ्गळ् आनुषङ्गिकम् आग वरुम्.(4 विभीषणाय कैङ्कर्यम् अन्तरा लङ्केव)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थत्तै अनुषङ्ग-सिद्धैश्वर्यर् आऩ श्री-कुल-शेखरप्-पॆरुमाळुम्

"निऩ्ऩैये ताऩ् वेण्डि
नीळ्-सॆल्वम् वेण्डाद् आऩ्
तऩ्ऩैये ताऩ् (अस्मान्) वेण्डुञ् शॆल्वम् पोल्" (पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि 5-9.)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अभिलषित-दुर्-आपा ये पुरा काम-भोगा
जलधिम् इव जलौघास् ते विशन्ति स्वयं नः”

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु ईशाण्डाऩुम् ताम् अरुळिच् चॆय्द स्तोत्रत्तिले निबन्धित्तार्.

(नीलमेघः (सं)21)

(विश्वास-टिप्पनी22)

(English23)

(Español24)

(सारबोधिनी25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु विद्या-विशेष--राग-विशेषादि-नियतम्.

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(सारबोधिनी30)

(मूलम्31)

एवं ज्ञाते सति भगवन्तम् एव "62 आर्तो जिज्ञासुर् अर्थार्थी” इत्य् उक्त-रीत्या
फलान्तरार्थम् अपि समाश्रयेच् चेत्,
तानि फलान्य् (मात्रया) अतिशयितानि भवन्ति ।↩︎

The Gita thus speaks of those who approach Bhagavān for minor fruits :-

" The man2 who has lost his wealth but seeks to recover it,
the man who wants to enjoy his own soul,
and the man who wants to acquire prosperity
All these will have their reward in even greater measure."

↩︎

The Gita thus speaks of those who approach Bhagavān for minor fruits :-

" The man3 who has lost his wealth but seeks to recover it,
the man who wants to enjoy his own soul,
and the man who wants to acquire prosperity
All these will have their reward in even greater measure."

↩︎

इप्पडियऱिन्दालिति.
कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि भगवान् शरीरी,
देवतान्तरङ्गळ् शरीरमॆऩ्ऱऱिन्दालॆऩ्ऩबडि.
भगवान् तऩ्ऩैये - शरीरियाऩ भगवानैये,
आर्तः – भ्रष्टैश्वर्यकामनावाऩ्, जिज्ञासुः – केवलात्मानुभवकामनावाऩ्, अर्थार्थी – नूतनैश्वर्यकामनावाऩ्, ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु गीतैयिल् सॊऩ्ऩबडिये.
इदनाल् प्रतिबुद्धर्गळुक्कुम् भगवद्-व्यतिरिक्तैश्वर्यादि-कामनैयुम्
तद्-अर्थम् भगवद्-आश्रयणमुम् उण्ड् ऎन्बदिल्
इन्द श्लोकमे प्रमाणमॆऩ्ऱु काट्टप्पट्टदु.

फलान्तरङ्गळुक्क् आगवुम् पऱ्ऱिनाल् इति ।
इङ्गु उम्मैयाल् शरीरियाऩ भगवानै मोक्षत्तिऱ्‌काग आश्रयिप्पदुबोल् प्रारब्धकर्मविशेषत्ताले ऐश्वर्यादिप्रयोजनसिद्ध्यर्थमुमाश्रयिक्कलामॆऩ्गिऱवर्थम् द्योतितम्.

अन्द फलङ्गळ् अतिशयितङ्गळामिति. भगवदुपासनत्ताल् वन्द अन्द ऐश्वर्यादिफलङ्गळ् चतुर्मुखाद्यैश्वर्यापेक्षयापि उत्कृष्टङ्गळॆऩ्ऩबडि. तथा च इन्द प्रकरणत्तिल् प्रतिबुद्धेतरनुक्कु देवतान्तरम् सेव्यमॆऩ्ऱुम्, अन्द सेवनम् विधिविहितमऩ्ऱॆऩ्ऱुम्, अन्द सेवैयाल् वरुम् फलम् विकलमॆऩ्ऱुम्, प्रतिबुद्धनुक्कु क्षुद्रफलकामनैयाल् देवतान्तरभजनम् कूडुमॆऩ्ऱुम्, भगवान् शरीरी, देवतान्तरम् शरीरमॆऩ्गिऱ ज्ञानत्तोडे पण्णुगिऱ अन्द भजनम् विधिपूर्वकमागैया लदनाल् वरुम् फलम् परिपूर्णमॆऩ्ऱुम्, इन्द प्रतिबुद्धने ऐश्वर्यादिफलसिद्ध्यर्थम् शरीरियाऩ भगवानैये आश्रयिक्कलामॆऩ्ऱुम्, अदनाल् वरुम् फलम् अतिशयितमामॆऩ्ऱुम् सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

इप्पडियऱिन्दाल् भगवान् तऩ्ऩैये ‘‘आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी” (गीता 7-16.) ऎऩ्गिऱप्पडिये फलान्तरङ्गळुक्कागवुम् पऱ्ऱिनाल् अन्द फलङ्गळ् अतिशयितङ्गळाम्.↩︎

अनन्यप्रयोजनतया आश्रयतामपि,

‘‘शरीरारोग्यम् अर्थांश् च
भोगांश् चैवानुषङ्गिकान् ।
ददाति ध्यायिनां नित्यम्
अपवर्ग-प्रदो हरिः”
(विष्णुधर्म 74-43)

इत्युक्तरीत्या
फलान्तराण्य् अप्य् आनुषङ्गिकतया सिध्यन्ति ।
(विभीषणाय कैङ्कर्यम् अन्तरा लङ्केव)↩︎

Of those who adore Bhagavān without any such desire for minor fruits
and only for the sake of mokṣa , it is said,

"Hari7 , who confers mokṣa ,
gives to His worshippers who meditate on Him, health of body, wealth, and enjoyment,
in addition to what they desire viz., mokṣa ".

These are, so to say, adventitious or incidental rewards (ānushaṅgīka ) not sought by them.↩︎

Of those who adore Bhagavān without any such desire for minor fruits
and only for the sake of mokṣa , it is said,

"Hari8 , who confers mokṣa ,
gives to His worshippers who meditate on Him, health of body, wealth, and enjoyment,
in addition to what they desire viz., mokṣa ".

These are, so to say, adventitious or incidental rewards (ānushaṅgīka ) not sought by them.↩︎

प्रतिबुद्धनुक्कु प्रयोजनान्तरापेक्षया देवतान्तराश्रयणम् अल्पफलप्रदमॆऩ्ऱुम् प्रयोजनान्तरापेक्षयैव भगवदाश्रयणमतिशयितफलप्रदमॆऩ्ऱु मुपपादित्तु इनि प्रयोजनान्तरापेक्षै यऩ्ऱिक्के मोक्षार्थमाग भगवदाश्रयणम् अनपेक्षितप्रयोजनान्तरङ्गळैयु मानुषंगिकमागत् तरुमॆऩ्गिऱार् अनन्यप्रयोजननाय् पऱ्ऱिनार्क्कुमित्यादिना । इङ्गु उम्मै विरोधद्योतकम्. अदावदु मोक्षकामनैयालॊरुवनुपायत्तै अनुष्ठित्ताल् अवनुक्कु कामनाऽविषयफलसिद्धि शास्त्रविरुद्धमिऱे. कामनाऽविषयफलम् प्रधानमाग वरुवदु शास्त्रविरुद्धमानालुम् आनुषङ्गिकमाग प्रधानफलत्तोडे वरुवदु विरुद्धमागादॆऩ्गिऱ वभिप्रायत्ताले तदनुगुणवचनत्तैक् काट्टुगिऱार् शरीरेति । फलान्तरङ्गळानुषंगिकमाग वरुमिति । यद्यपि फलेच्छै यिल्लामल् उपायेच्छैयुम् उपायानुष्ठानमुम् घटियादागैयाले फलेच्छा आवश्यकी ।फलार्थित्वस्याधिकाररूपत्वात् । तथापि अदु प्रधानफलेच्छाविषयमागैयाले मोक्षरूपप्रधानफलेच्छया भक्तिप्रपत्तिकळै अनुष्ठिप्पवनुक्कु इच्छां विनापि शरीरारोग्यादिफलङ्गळ् आनुषंगिकमाग वरलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. वेदान्तङ्गळिल् ‘‘ज्योग्जीवति’’, ‘‘अन्नवानन्नादो भवति’’, ‘‘भाति च तपति च कीर्त्या यशसा ब्रह्मवर्चसेन’’ इत्यादिगळिल् अव्वो ब्रह्मविद्यैकळै अनुष्ठित्तवनुक्कु आनुषङ्गिकफलम् सॊल्लप्पट्टदिऱे.↩︎

अनन्यप्रयोजनराय्प् पऱ्ऱिनार्क्कुम्
‘‘शरीरारोग्यमर्थांश्च भोगांश्चैवानुषङ्गिकान् । ददाति ध्यायिनां नित्यमपवर्गप्रदो हरिः” (विष्णुधर्मम् 74-43) ऎन्गिऱप्पडिये फलान्तरङ्गळ् आनुषङ्गिकमाग वरुम्.↩︎

इमम् अर्थम् अनुषङ्ग-सिद्धेश्वर्यः श्री-कुल-शेखर-वर-स्वाम्य् अपि

"64 त्वाम् एवाभिलष्य
महैश्वर्यम् अनभिलषन्तम् एव
स्वयम् अभिलषद् ऐश्वर्यम् इव"

इत्य् अनुजग्राह ॥↩︎

Śrī Kulasekhara Perumal, to whom such adventitious prosperity was vouchsafed,
says in this connection:-

"The man12 who desires only Thee
and does not seek great prosperity -
prosperity comes and seeks him."

↩︎

Śrī Kulasekhara Perumal, to whom such adventitious prosperity was vouchsafed,
says in this connection:-

"The man13 who desires only Thee
and does not seek great prosperity -
prosperity comes and seeks him."

↩︎

इदऱ्‌कु सांप्रदायिकत्वमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना ।
अनुषङ्गसिद्धैश्वर्यराऩ कुलशेखरप्पॆरुमाळुमिति.
इङ्गु अनुषङ्गसिद्धैश्वर्यरॆऩ्ऱदाल् केवलशास्त्रमात्रत्तै विश्वसित्तु सॊल्लुवदऩ्ऱिक्के अनुषङ्गसिद्धैश्वर्यत्तै अनुभवित्तवर् सॊल्लुगैयालिन्द पासुरम् प्रमाणतममॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु.
निऩ्ऩैये इत्यादि । निऩ्ऩैयेदाऩ् - निरतिशयानन्दरूपऩाऩ उऩ्ऩैये, वेण्डि - प्राप्यमाग वासैप्पट्टु, नीळ्सॆल्वम् - अतिदीर्घमाऩ ब्रह्माद्यैश्वर्यत्तैयुम्, वेण्डादाऩ् तऩ्ऩैये - अपेक्षियादवनैये, ताऩ् वेण्डुम् सॆल्वम्बोले - स्वयमे प्रार्थित्तुवरुम् आनुषङ्गिकैश्वर्यम्बोल्. इन्द दृष्टान्तकथनत्ताल् ऐहिकैश्वर्यादिगळैयपेक्षियाद वनन्यप्रयोजननुक्कु मानुषङ्गिकफलसिद्धि लोकप्रसिद्धमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

इव्वर्थत्तै अनुषङ्गसिद्धैश्वर्यराऩ श्रीगुलसेगरप्पॆरुमाळुम्

"निऩ्ऩैये ताऩ् वेण्डि नीळ्सॆल्वम् वेण्डादाऩ् तऩ्ऩैये ताऩ् वेण्डुञ् जॆल्वम् पोल्" (पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि 5-9.)

ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

‘‘अभिलषित-दुर्-आपा ये पुरा काम-भोगा
जलधिम् इव जलौघास् ते विशन्ति स्वयं नः”

↩︎

"Those enjoyments which were formerly desired
but could not be obtained come to us,
of their own accord, without any effort or exertion on our part,
like rivers flowing into the ocean, (although we do not desire them now)."↩︎

"Those enjoyments which were formerly desired
but could not be obtained come to us,
of their own accord, without any effort or exertion on our part,
like rivers flowing into the ocean, (although we do not desire them now)."↩︎

अभिलषितेति । ये कामभोगाः पुरा – अनन्यप्रयोजननाय् भगवानै याश्रयिप्पदऱ्‌कु मुन्बु, अभिलषिता अपि दुरापा अभवन् – दुर्लभा अभवन्, ते, नः – अनन्यप्रयोजननाय् भगवानैप् पऱ्ऱिऩ नम्मै, जलधिं जलौघा इव स्वयं अस्मदपेक्षां विनैव विशन्ति ।↩︎

‘‘अभिलषितदुरापा ये पुरा कामभोगा जलधिमिव जलौघास्ते विशन्ति स्वयं नः”↩︎

[[६५]]

इति ईशाण्डान् इत्य्-आख्योऽपि
स्वानुगृहीते स्तोत्रे निर्बबन्ध ।↩︎

ईशाण्डान् इत्यसौ रामानुजाय नृसिंहमन्त्रम् उपादिशद् इति विजयेन श्रुतम्।↩︎

Isandan also has stated this in his stotra thus.↩︎

Isandan also has stated this in his stotra thus.↩︎

ईसाण्डानुम् - आळवन्दार् तिरुवडिगळै याश्रयित्त ईसाण्डानुम्.↩︎

ऎऩ्ऱु ईसाण्डानुम् तामरुळिच् चॆय्द स्तोत्रत्तिले निबन्धित्तार्.↩︎

इदं विद्याविशेषरागविशेषादिनियतम् ॥↩︎

(It may be asked
why all those who desire only mokṣa are not blessed with the good things of this life ).
(The answer is):-
This is due to the special form of meditation or vidyā practised by the devotee
and the special desires of his earlier life.
(Some vidyās secure worldly prosperity in addition to mokṣa after death,
while others secure only mokṣa .)↩︎

(It may be asked
why all those who desire only mokṣa are not blessed with the good things of this life ).
(The answer is):-
This is due to the special form of meditation or vidyā practised by the devotee
and the special desires of his earlier life.
(Some vidyās secure worldly prosperity in addition to mokṣa after death,
while others secure only mokṣa .)↩︎

इव्वानुषङ्गिकैश्वर्यादिसिद्धि, अनन्यप्रयोजनरॆल्लार्क्कुमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इदु विद्याविशेषेति ।
विद्याविशेषङ्गळ् - उपकोसलादि-विद्यैकळ्.
अवैगळिले ‘‘ज्योग् जीवति’’, ‘‘अन्नवानन्नादो भवति’’,
‘‘भाति च तपति च कीर्त्या यशसा ब्रह्मवर्चसेन’’,
ऎऩ्ऱु आनुषङ्गिकफलम् सॊल्लप्पट्टदिऱे.
रागविशेषेति । अनन्यप्रयोजननाग भगवानैय् आश्रयिप्पदऱ्‌कु मुन्ब् उण्डाऩ राग-विशेषम् ऎऩ्ऩ-बडि.
अनन्यप्रयोजननाग भगवानैय् आश्रयित्त पिऱगु
इतर-विषयक-रागम् इल्लामल् बोनालुम्
आश्रयणत्तिऱ्‌कु मुन्बु ‘‘अभिलषित-दुरापाः’’ ऎऩ्गिऱ बडि
दुरापङ्गळ् आऩ ऐश्वर्यादिगळिल् रागम् इरुक्क-गूडुम् आगैयाल्
अवनुक्के अन्द फलत्तै आनुषङ्गिकम् आग आश्रयणानन्तरम् नियतम् आगक् कॊडुप्पाऩ्
ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.

इङ्गु आदिपदत्ताल् राग-विशेष-हेतु-भूत-कर्म-ग्रहणम्.
इदनाल् आनुषङ्गिक-फलङ्गळैच् चॊल्लाद विद्या-विशेषत्तिल् इऴिबवनुक्कुम्
पूर्वत्तिल् राग-विशेषादिगळ् इल्लाद अनन्य-प्रयोजननुक्कुम्
आनुषङ्गिक-फलम् नियतम् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्-पट्टदु.↩︎

इदु विद्याविशेषरागविशेषादिनियतम्.↩︎

११ देवतान्तरे द्राविड-गाथाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि सर्वेश्वरनुक्कुम् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुमुण्डाऩ विशेषङ्गळै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎम्बॆरुमाऩ् उण्ड्(←प्रलये) उमिऴ्न्दव्(=वान्त ←सृष्टौ) ऎच्चिल् देवर् अल्लादार् ताम् उळरे(=सन्ति)?" (पॆरियदिरुमॊऴि 11-6-2.) (5)

यॆऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नाऩ्(ल्)-मुखनै नारायणऩ् पडैत्ताऩ्(=असृजत्)
नाऩ्-मुखऩुम् ताऩ्-मुखम् आय्श् शङ्करनैत् ताऩ् पडैत्ताऩ्" (नान्मुखऩ् तिरुवन्दादि 1.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मेवित्(=[चित्तम्] आहत्य) तॊऴुम्(=सेविक्कुम्) बिरमऩ्-शिवऩ्-इन्दिरऩ्-आदिक्क् ऎल्लाम् नाभिक्-कमल-मुदऱ्(ल्)-‌किऴङ्गे(=कन्द)" (तिरुवाय्मॊऴि 10-10-3.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(पाशुपतार्स्त्र-प्राप्तौ)
"तीर्थऩ् उलग्-अळन्द सेव्-अडि मेऱ्‌(ल्)
पून्-दामञ् शेर्त्तिय्,
अवैये शिवऩ् मुडि-मेल् ताऩ् कण्डु,
पार्थऩ् तॆळिन्द् ऒऴिन्द(=निश्चित) पैम्+(=तरुण)-तुऴायाऩ्(=तुलसीकस्य) पॆरुमै" (तिरुवाय्मॊऴि 2-8-6.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"वानवर् तम्मैय् आळुम् अवऩ् (→इन्द्रः) उम्,
नाऩ्(ल्)-मुखऩुम्,
जटै-मुडिय्-अण्णलुम्(=भ्रातृवर्योऽपि)
सॆम्मैयाल्(=आर्जवेन) अवऩ् पाद-पङ्कय(ज)ञ् चिन्तित्त् एत्तित्(=स्तुत्वा) तिरिवरे(=सञ्चरन्ति)" (तिरुवाय्मॊऴि 3-6-4.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"(स्तुत्या) पेस(-योग्यतया)-निऩ्ऱ शिवनुक्कुम्
बिरमऩ् तनक्कुम्
पिऱर्क्कुम् नायकऩ् अवऩ् ए" (तिरुवाय्मॊऴि 4-10-4.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऒऱ्ऱै(=एक)-विडैयऩ् (=वृषभम्) उम्
नाऩ्-मुखऩुम्
उऩ्ऩैय् अऱियाप् पॆरुमैयोऩ् ए" (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 4-10-4.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎरुत्तुक्(=वृष)-कॊडिय्-उडैयाऩुम्
बिरमऩुम्, इन्दिरऩुम्, मऱ्ऱुम् ऒरुत्तरुम्
इप्-पिऱविय्(=जन्म) ऎऩ्ऩुम् नोय्क्कु मरुन्द् अऱिवारुम् इल्लै"
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 5-3-6.)

ऎऩ्ऱुम् पल-मुखङ्गळालेय् अरुळिच्-चॆय्दार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(सारबोधिनी44)

(मूलम्45)

इत्थं सर्वेश्वरस्य ब्रह्मरुद्रादीनां च सिध्यतो विशेषान्↩︎

The Alwars, too, have spoken of these differences between the Lord of all on one side and Brahma, Rudra and the other gods on the other side, in passages such as the following:↩︎

The Alwars, too, have spoken of these differences between the Lord of all on one side and Brahma, Rudra and the other gods on the other side, in passages such as the following:↩︎

इप्पडि भगवानुक्कुम् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुम् सॊऩ्ऩ विशेषङ्गळॆल्लाम् आऴ्वार्गळिऩ् पासुरङ्गळिले सिद्धङ्गळॆऩ्ऱु काट्टुगिऱार् इप्पडि सर्वेश्वरनुक्कु मित्यादिना ।↩︎

इप्पडि सर्वेश्वरनुक्कुम् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुमुण्डाऩ विशेषङ्गळै↩︎

“अस्मत्-स्वामि-भुक्त(←प्रलये)-वान्तोच्छिष्ट(←सृष्टौ)-देव-व्यतिरिक्ता अपि किं सन्ति "

इति↩︎

“The gods7 are only the food eaten by Bhagavān and vomited afterwards,
(eaten during pralaya and vomited after creation);
are there any (gods) who are not of the nature of this vomit?"↩︎

“The gods8 are only the food eaten by Bhagavān and vomited afterwards,
(eaten during pralaya and vomited after creation);
are there any (gods) who are not of the nature of this vomit?"↩︎

ऎम्बॆरुमानित्यादि । ऎम्बॆरुमानाले प्रलयदशैयिलुण्डु सृष्टिकालम् वन्दवाऱे उमिऴप्पट्टवर्गळाय् अदनाले उच्छिष्टम्बोल् अनुपादेयराऩ देवर्गळैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्टवर्गळ् ब्रह्मादिगळिल् यारेनुमुण्डो?↩︎

"ऎम्बॆरुमानुण्डुमिऴ्न्द वॆच्चिल् तेवरल्लादार् तामुळरे" (पॆरियदिरुमॊऴि 11-6-2.) यॆऩ्ऱुम्,↩︎

"चतुर्मुखं नारायणः ससर्ज
चतुर्मुखोऽपि द्वारभूतः सन्
स्वयं शंकरं ससर्ज”

इति,↩︎

"Nārāyaṇa12 created the god with four faces,
and the god with four faces created Saṅkara."↩︎

"Nārāyaṇa13 created the god with four faces,
and the god with four faces created Saṅkara."↩︎

नाऩ्-मुगनै नारायणऩ् पडैत्ताऩ् - नारायणऩ् सृष्टित्ताऩ्. नान्मुगनुम् तान्मुगमाय् - नारायणनुक्कु शङ्करादिसृष्टियिल् द्वारभूतनायिरुन्दु शङ्गरनैत् तान्बडैत्ताऩ्. स्वयमाग सृष्टित्ताऩ्.↩︎

"नान्मुगनै नारायणऩ् पडैत्ताऩ् नान्मुगनुम् तान्मुगमाय्च् चङ्गरनैत्ताऩ् पडैत्ताऩ्" (नान्मुगऩ् तिरुवन्दादि 1.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“68 आहत्य प्रणमतां ब्रह्म-शिवेन्द्रादीनां सर्वेषां नाभी-कमलादि-कन्द"

इति↩︎

"O Thou17 that art the original bulb of the lotus of the navel,
from which arose Brahma, Siva, Indra and the others
who worship you with reverence.”↩︎

"O Thou18 that art the original bulb of the lotus of the navel,
from which arose Brahma, Siva, Indra and the others
who worship you with reverence.”↩︎

मेवीत्यादि । मेवि - पॊरुन्दि. अदावदु एक-कण्ठराय्. तॊऴुम् - सेविक्कुम्. पिरमऩ् सिवनिन्दिरनादिक् कॆल्लाम्. कारणमाऩ इत्यध्याहार्यम्. नाबिक्कमलमुदऱ्‌किऴङ्गे - नाभी- कमलत्तिऱ्‌कु मूलकन्दमे. मूलमाऩ उपादानमेयॆऩ्ऱबडि.↩︎

"मेवित्तॊऴुम् पिरमऩ् सिवनिन्दिरनादिक्कॆल्लाम् नाबिक्कमल मुदऱ्‌किऴङ्गे" (तिरुवाय्मॊऴि 10-10-3.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

(पाशुपतार्स्त्र-प्राप्तौ)
तीर्थस्य लोक-विक्रान्त-रक्त-चरणयोर् उपरि
सुन्दर-पुष्प-दाम समर्प्य
तद् एव शिव-शीर्षे स्वयं दृष्ट्वा
पार्थेन सुनिश्चितं तरुण-शीतल-तुलसीकस्य महत्त्वम्”

इति,↩︎

“ Arjuna22 saw on Siva's head,
the flowers of the garland that he had placed at the feet of the holy Bhagavān
which had measured the whole world,
and understood clearly that Śrīkṛṣṇa was the Supreme Deity
wearing garland of green tulasi."↩︎

“ Arjuna23 saw on Siva's head,
the flowers of the garland that he had placed at the feet of the holy Bhagavān
which had measured the whole world,
and understood clearly that Śrīkṛṣṇa was the Supreme Deity
wearing garland of green tulasi."↩︎

तीर्त्तनित्यादि । तीर्त्तऩ् - पावनतमऩाऩ भगवानुडैय उलगळन्द सेवडिमेल् - त्रिविक्रमावतारदशैयिल् ‘‘त्रीणि पदा विचक्रमे’’ ऎऩ्गिऱबडि त्रिलोकत्तैयुमळन्द सिवन्द तिरुवडियिऩ् मेले. पून्दामम् - पुष्पमालैयै. सेर्त्तु - समर्प्पित्तु. अवैये - अन्द पुष्पमालै यिऩ् पुष्पङ्गळैये. सिवन्मुडिमेल् - ‘‘यच्छौचनिस्सृत सरित्प्रवरोदकेन तीर्थेन मूर्ध्नि विधृतेन शिवश्शिवोऽभूत्’’ ऎऩ्गिऱबडि भगवत्पादोदकसंबन्धत्ताले परिशुद्धनाय् शिवनॆऩ्ऱुबेर्बॆऱ्ऱ रुद्रनुडैय शिरस्सिऩ् मेले. ताऩ् कण्डु - कैलासयात्रैयिल् स्वयमागवे पार्त्तु पार्त्तऩ् - अर्जुनऩ्. तॆळिन्दु - कृष्णने परदेवतैयॆऩ्ऱु निश्चयित्तु. ऒऴिन्द - तीर्न्ददाऩ. ‘‘पार्थोपनीतं (विजेता) मधुसूदनस्य पादारविन्दार्चितचित्रपुष्पम् । ददर्श गङ्गाधरमौलिमध्ये बभूव वीरः कृतनिश्चितार्थः’’ ऎऩ्गिऱबडिये अर्जुननाले कृष्णने परतत्वमॆऩ्ऱु निश्चयित्तुत् तीर्न्ददाऩ ऎऩ्ऱबडि. पैन्दुऴायाऩ् - पसुमैयाऩ तिरुत्तुऴायै ताळिणैमेलुम् नन्मार्बिन्मेलुम्, सुडर्मुडिमेलुम्, तोळिणैमेलुम् पुनैन्द तण्णन्दुऴायऩ् ऎऩ्गिऱबडि तिरुमेनियिल् धरित्तवऩाऩ भगवानुडैय. पॆरुमै - पारम्यम् ।↩︎

"तीर्त्तनुलगळन्द सेवडिमेऱ्‌ पून्दामञ्जेर्त्ति यवैये सिवन्मुडिमेल् ताऩ् कण्डु पार्त्तऩ् तॆळिन्दॊऴिन्द पैन्दुऴायाऩ् पॆरुमै" (तिरुवाय्मॊऴि 2-8-6.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

"20 दिविषदामीशिता चतुर्मुखो जटा-मौलि-स्वामी च
आर्जवेन तत्-पाद-पङ्क-जं ध्यात्वा स्तुत्वा संचरन्ति"

इति,↩︎

"Indra27 who rules over the gods,
Brahma the god with four faces,
and the great Siva with his matted locks of hair -
(all these) meditate with earnestness and sincerity on His lotus-like feet
and go about praising Him."↩︎

"Indra28 who rules over the gods,
Brahma the god with four faces,
and the great Siva with his matted locks of hair -
(all these) meditate with earnestness and sincerity on His lotus-like feet
and go about praising Him."↩︎

वानवरित्यादि । वानवर् तम्मैयाळुमवनुम् - देवर्गळुक्कु नायगऩाऩ इन्दिरनुम्. नान्मुगनुम् - नाऩ्गु वेदङ्गळैयुमेगगालत्तिले सॊल्लुम् नाऩ्गु मुगङ्गळैयुडैय ब्रह्मावुम्. सडैमुडियण्णलुम् - उपासकत्ववेषम् तोऩ्ऱ जडैयै मुडियिले उडैत्ताऩ स्वामियुम्. उपासकत्वन्दोऩ्ऱ जडैयै मुडियिले तरित्तालुम् स्वामित्वाभिमानमुळ्ळ रुद्रनुमॆऩ्ऱबडि. सॆम्मैयाल् - आर्जवत्ताले. नारायणने स्वामी; नामवनुक्कु दासभूतर्गळ् ऎऩ्गिऱ ऋजुबुद्धियाले ऎऩ्ऱबडि. अवऩ् पाद पङ्गयम् - अन्द श्रियःपतियिनुडैय तिरुवडित्तामरैयै. सिन्दित्तु - ध्यानम् पण्णि. एत्ति - स्तोत्रम् पण्णिक्कॊण्डु. तिरिवरे - सञ्चरियानिऱ्‌पर्गळ्. ध्यानम् पण्णिक्कॊण्डुम् स्त्रोत्रम् पण्णिक्कॊण्डुम् सर्वदा सञ्चरियानिऱ्‌पर् कळॆऩ्ऱबडि.↩︎

"वानवर् तम्मैयाळुमवनुम् नान्मुगनुम् सडैमुडियण्णलुम् सॆम्मैयालवऩ् पादबङ्गयञ् जिन्दित्तेत्तित् तिरिवरे" (तिरुवाय्मॊऴि 3-6-4.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

[[६६]]

वक्तुं [योग्यतया] स्थितस्य शिवस्य
ब्रह्मणोऽन्येषाम् अपि नायकः स एव

इति,↩︎

"He alone32 is the Lord of Siva who is spoken of in high terms,
of Brahma and of all others."↩︎

"He alone33 is the Lord of Siva who is spoken of in high terms,
of Brahma and of all others."↩︎

पेस निऩ्ऱवित्यादि । पेस निऩ्ऱ - सर्वेश्वरनॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुम् पडि शक्तिमानाय् निऩ्ऱ. सिवनुक्कुम् - रुद्रनुक्कुम्. पिरमऩ् तनक्कुम् - ब्रह्मावुक्कुम्. पिऱर्क्कुम् - मऱ्ऱुमुळ्ळ देवमनुष्यादिगळॆल्लोरुक्कुम्. नायगनवने - अन्द नारायणने नायगऩ्.↩︎

"पेस निऩ्ऱ सिवनुक्कुम् पिरमऩ् तनक्कुम् पिऱर्क्कुम् नायगनवने" (तिरुवाय्मॊऴि 4-10-4.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“72 एक-वृषभकश् चतुर्मुखश् च त्वां यथा न जानीतस्
तथा माहात्म्ययुक्त "

इति↩︎

"O Lord37 whose glory cannot be adequately understood
even by him who rides on the unique bull and by Brahma,"↩︎

"O Lord38 whose glory cannot be adequately understood
even by him who rides on the unique bull and by Brahma,"↩︎

ऒऱ्ऱैविडैयनुमित्यादि । ऒऱ्ऱै विडैयनुम् - विडै - व्रुषबम्. अद्वितीयमाऩ वृषभवाहनत्तैयुडैय रुद्रनुम्. नान्मुगनुम् - चतुर्मुखनुम्, उऩ्ऩैयऱियाप् पॆरुमैयोने - अऱियमुडियाद माहात्म्यत्तैयुडैयवने.↩︎

"ऒऱ्ऱैविडैयनुम् नान्मुगनु मुऩ्ऩै यऱियाप् पॆरुमैयोने" (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 4-10-4.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

वृषभध्वजो ब्रह्मेन्द्रोऽन्यः कश्चिद् अप्य् अस्य जन्म-रूपस्य व्याधेर् औषधं न जानाना अपि भवन्ति”

इति बहुभिः प्रकारैरनुजगृहुः ।↩︎

And again,

"42 Neither the god who has the bull for his banner, viz. Siva nor Brahma, nor Indra
nor any other knows the remedy for the disease called ''birth" (i.e.) saṁsāra."

↩︎

And again,

"43 Neither the god who has the bull for his banner, viz. Siva nor Brahma, nor Indra
nor any other knows the remedy for the disease called ''birth" (i.e.) saṁsāra."

↩︎

ऎरुत्तुक्कॊडियुडैयानुम् इत्यादि । ऎरुत्तुक्कॊडियुडैयानुम् - वृषभध्वजऩाऩ रुद्रनुम्, पिरमनुम् - ब्रह्मावुम्, इन्दिरनुम् - इन्द्रनुम्, मऱ्ऱुमॊरुत्तरुम् - नारायणव्यतिरिक्तराऩ ऒरुवरुम्, इप्पिऱवियॆऩ्ऩुम् नोय्क्कु - इन्द संसारमागिऱ व्याधिक्कु, मरुन्दु - औषधम्, अदावदु मोचनोपायत्तै, अऱिवारुमिल्लै - अऱिवार्गळेयिल्लै. अदावदु संसारत्तै मोचनम्बण्ण शक्तरिल्लैयॆऩ्ऱबडि.
पलमुगङ्गळाले यरुळिच्चॆय्दार्गळिति. कीऴ्च्चॊऩ्ऩ सर्वेश्वरनुक्कुम् ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कुमुण्डाऩ विशेषङ्गळै यॆन्बदै इङ्गु अन्वयित्तुक् कॊळ्ळवेण्डियदु.↩︎

"ऎरुत्तुक् कॊडियुडैयानुम् पिरमनुमिन्दिरनुम् मऱ्ऱुमॊरुत्तरु मिप्पिऱवि यॆऩ्ऩुम् नोय्क्कु मरुन्दऱिवारुमिल्लै" (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 5-3-6.)
ऎऩ्ऱुम् पलमुगङ्गळाले यरुळिच्चॆय्दार्गळ्.↩︎

१२ रहस्यत्रयेऽनुसन्धानस्थलम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पर-देवता-पारमार्थ्यमुम्

तिरु-मन्त्रत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिल् (अकारे) उम्
नारायण-शब्दत्तिलुम्,
द्वयत्तिल् स-(श्रीमद्-)विशेषणङ्गळ् आऩ नारायण-शब्दङ्गळिलुम्,
चरम-श्लोकत्तिल् ‘‘माम्” ‘‘अहम्” ऎऩ्गिऱ शब्दङ्गळिलुम् अनुसन्धेयम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

1. इदं देवतापारमार्थ्यं
श्रीमन्त्रे प्रथमाक्षरे (अकारे), नारायण-शब्दे च,
द्वये स-(श्रीमद्-)विशेषणयोर् नारायणशब्दयोः,
चरमश्लोके "माम् अहम्" इति शब्दयोश् चानुसन्धेयम् ।↩︎

2. This truth about Bhagavān being the Supreme Deity
should be considered as present in the first letter a of aum in Tirumantra
and in the word Nārāyaṇa therein
and in the word Nārāyaṇa occurring in Dvayam along with its attribute Śrīman (along with Śrī or Lakṣmī )
and likewise in the words 'me' and 'I' occurring in the Carama Śloka.↩︎

3. This truth about Bhagavān being the Supreme Deity
should be considered as present in the first letter a of aum in Tirumantra
and in the word Nārāyaṇa therein
and in the word Nārāyaṇa occurring in Dvayam along with its attribute Śrīman (along with Śrī or Lakṣmī )
and likewise in the words 'me' and 'I' occurring in the Carama Śloka.↩︎

4. रहस्यत्रयनिष्ठनुक्कु रहस्यङ्गळिल् इव्विशेषङ्गळै यऱियुम् स्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्परदेवतेत्यादियाल्. पारमार्थ्यम् - ब्रह्मरुद्राद्युत्कर्षावहङ्गळाऩ उक्तविशेषङ्गळ्. उम्मैयाल् परदेवतैयै अनुसन्धिक्कुम् स्थलत्तिलेये तत्पारमार्थ्यमुमनुसन्धेयमॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु. धर्मियै अनुसन्धित्तवाऱे सामान्येन तद्धर्मङ्गळुमुपस्थितङ्गळागुमागैयाल् धर्मिप्रतिपादकस्थलमे धर्मानुसन्धानत्तुक्कुम् स्थलमॆऩ्ऱु करुत्तु.
सविशेषणङ्गळाऩ नारायणशब्दङ्गळिलुमिति । अवैगळिल् लक्ष्मीपतित्वादिरूपविशेषङ्गळ् अभिधा-वृत्त्यैवानुसन्धेयङ्गळागुमिऱे.↩︎

5. इप्परदेवतापारमार्थ्यमुम् तिरुमन्त्रत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिलुम् नारायणशब्दत्तिलुम्,
द्वयत्तिल् सविशेषणङ्गळाऩ नारायणशब्दङ्गळिलुम्, चरमश्लोकत्तिल् ‘‘माम्” ‘‘अहम्” ऎऩ्गिऱ शब्दङ्गळिलुम् अनुसन्धेयम्.↩︎

१३ अज्ञानिनाम् अनन्य-शरणत्वाभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-देवता-विशेष-निश्चयम् उळ्ळवनुक्क् अल्लदु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कण्णऩ्-कण्ण्(=रक्षक)-अल्लद् इल्लैय् ओर् कण्णे(=रक्षक)"(तिरुवाय्मॊऴि 2-2-1.) ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कळैवाय् तुन्बङ्(=दुःखम्),
कळैयाद् ऒऴिवाय्(=त्यज),
कळै-गण्(=रक्षक)-मऱ्ऱिलेऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 5-8-8.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"आविक्क्(=प्राणाय) ओर् पऱ्ऱुक्(=आलम्बन)-कॊम्बु(=शाखां) निऩ्ऩ् अलाल्(=विना) अऱिगिऩ्ऱिलेऩ्(=न वेद्मि) याऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 10-10-3.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"तरु(=प्राप्त)-तुयरऩ्(=दुःखं) तडायेल्(=न निवारयसि चेत्)" (पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि 5-1.)

ऎऩ्गिऱ तिरुमॊऴि मुदलानवऱ्ऱिलुञ् चॊल्लुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिपाद्यमाना अनन्य-शरणत्वावस्था न सिद्ध्यति ।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

एतद्-देवता-विशेष-निश्चय-शून्यानाम्,↩︎

For men other than those who have this conviction about the Supreme Deity,↩︎

For men other than those who have this conviction about the Supreme Deity,↩︎

इप्पडि परदेवतैक्कुमदिऩ् पारमार्थ्यत्तुक्कुमनुसन्धेयस्थलङ् गळै रहस्यत्रयत्तिले काट्टि श्रीमाऩाऩ नारायणने परदेवतै यॆऩ्गिऱ निश्चयमिल्ला तवनुक्कु अनन्यशरणत्वादिरूपपारमैकान्त्यम् किडैयादॆऩ्गिऱार् इद्देवताविशेषेत्यादि ।↩︎

इद्देवताविशेषनिश्चयम् उळ्ळवनुक्कल्लदु↩︎

"74 कृष्णात् रक्षकादन्यो रक्षको नास्ति" इति,↩︎

"7 There is no refuge other than Kṛṣṇa".↩︎

"8 There is no refuge other than Kṛṣṇa".↩︎

अनन्यशरणतैयिऩ् प्रकारत्तै पासुरङ्गळाले काण्बिक्किऱार् कण्णनित्यादि । कण्णऩ् कण् - कृष्णने रक्षकऩ्, अल्लदु - तद्व्यतिरिक्तमाऩ, ओर्गण्णे -ऒरु रक्षकने इल्लै.↩︎

"कण्णऩ् कण्णल्लदिल्लैयोर् कण्णे"(तिरुवाय्मॊऴि 2-2-1.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

[[६७]]

“75 निवर्तय दुःखम् मा वा निवर्तय;
निवर्तकान्तर-शून्योऽहम् "

इति↩︎

"Whether you12 weed out my suffering
or whether you do not weed it out,
I have no other means of getting it removed."

↩︎

"Whether you13 weed out my suffering
or whether you do not weed it out,
I have no other means of getting it removed."

↩︎

कळैवायित्यादि । तुन्बम् - संसारदुःखत्तै, कळैवाय् - पोक्कडित्तरुळुवाय्; अऩ्ऱिये कळैयादॊऴिवाय् - पोक्कडिक्कामल् पोवायागिल्, कळैगण्मऱ्ऱिलेऩ् - अदैप् पोक्कडिप्पदऱ्‌कु उपायम् वेऱुडैयेनल्लेऩ्. त्वद्व्यतिरिक्तरक्षकरॆनक्कॊरुवरुमिल्लै यॆऩ्ऱबडि.↩︎

"कळैवाय् तुन्बङ् गळैयादॊऴिवाय् कळैगण्मऱ्ऱिलेऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 5-8-8.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

"76 प्राणस्यैकाम् अवलम्बन-शाखां
त्वां विना न जानाम्यहम् "

इति↩︎

"I know17 of no other staff of support for my soul".↩︎

"I know18 of no other staff of support for my soul".↩︎

आविक्कु इत्यादि । आविक्कु - संसारमागिऱ नदियिले अडित्तुक्कॊण्डुबोगिऱ ऎऩ्ऩात्मावुक्कु, ओर् पऱ्ऱुक्कॊम्बु - ऒरु हस्तावलंबनशाखै, शरणमॆऩ्ऱबडि. निऩ्ऩलाल् - ‘‘अमृतस्यैष सेतुः’’ ‘‘विष्णुपोतं विना नान्यत्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट उऩ्ऩैयॊऴिय, अऱिगिऩ्ऱिलेऩ् - अऱियमाट्टुगिऱिलेऩ्.↩︎

"आविक्कोर् पऱ्ऱुक्कॊम्बु निऩ्ऩलालऱिगिऩ्ऱिलेऩ् याऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि 10-10-3.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

"77 तरुतुयरं तडायेल्" ( प्राप्तं दुःखं न निवारयसि चेत् — त्वच्चरणमन्तरा शरणं नास्ति ) "

इत्युपक्रमक-श्री-सूक्त-प्रभृतिषु च↩︎

(We may see also) the ten stanzas beginning with:

“If you do not 22 withhold the suffering due to my karma",

↩︎

(We may see also) the ten stanzas beginning with:
“If you do not 23 withhold the suffering due to my karma",↩︎

तरुदुयरमित्यादि । तरुदुयरम् - कर्मानुगुणमाग नी तरुम् तुयरत्तै, अक्करुमङ्गळै नीक्कि नीये तडुक्कवेणुम्. अप्पडित् तडायेल् - पोक्कडिक्काविडिल्, उऩ् सरणल्लाल् सरणिल्लै - तेवरीर् तिरुवडिगळैयॊऴिय वेऱु शरणमिल्लै. ऎऩ्गिऱ तिरुमॊऴि मुदलानवऱ्ऱिलुम् - इदै उपक्रमगाथैयागवुडैय दशगाथापरिमितमाऩ तिरुमॊऴि प्रभृतिकळिलुम्, मुदलाऩ ऎन्बदाल् "कॊण्डबॆण्डिर्" इत्यादिग्रहणम्.↩︎

"तरुदुयरऩ् दडायेल्" (पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि 5-1.) ऎऩ्गिऱ तिरुमॊऴि मुदलानवऱ्ऱिलुञ् चॊल्लुम्↩︎

प्रतिपाद्यमाना अनन्यशरणत्वावस्था न सिद्ध्यति ।↩︎

it is not possible to be in the state of having Bhagavān alone exclusively as their protector, a state such as is described in the preceding (following) and other words of the Alwars.↩︎

it is not possible to be in the state of having Bhagavān alone exclusively as their protector, a state such as is described in the preceding (following) and other words of the Alwars.↩︎

अनन्यशरणत्वावस्थै किडैयादु इति । अनन्यगतित्वरूपप्रपत्त्यधिकारमे सिद्धियादॆऩ्ऱबडि.↩︎

अनन्य-शरणत्वावस्थै किडैयादु.↩︎

१४ सांप्रदायिकत्व-निरूपणम्

पर-काल-सूरिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द पर-देवता-पारमार्थ्यत्तैत्
तिरु-मन्त्रत्तिले कण्डु
तदीय-पर्यन्तम् आग देवतान्तर-त्यागमुम् (5)
तदीय-पर्यन्तम् आग भगवच्-छेषत्वमुम्
प्रतिष्ठितम् आऩ पडियै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मऱ्ऱुम् ओर् दॆय्वम् उळद्(=अस्ति) ऎऩ्ऱ् इरुप्पार्-ओडु उऱ्ऱिलेऩ्(=न संयुञ्जे)
उऱ्ऱतुम् उऩ्ऩ्-अडियार्क्क् अडिमै" (पॆरिय तिरुमॊऴि 8-10-3.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ पाट्टिले
सर्वेश्वरऩ् पक्कलिले
सर्वार्थ-ग्रहणम् पण्णिऩ आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्.

(नीलमेघः (सं)11)

(सारबोधिनी12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर् "पार्(=कठिन)-उरुविल्(=उर्वी)-नीर्-ऎरि-कात्(=वयुः)" (तिरुनॆडुन्दाण्डगम् 2.) ऎऩ्गिऱ पाट्टिले

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(सारबोधिनी17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परिशेष-क्रमत्ताले विवाद-विषयम् आऩ मूवरै निऱुत्तिय्
अवर्गळ् मूवरिलुम् प्रमाणानुसन्धानत्तालेय् इरुवरैक् कऴित्तु
परिशेषित्त परंज्योतिस्स् आऩ ऒरुवनै

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(सारबोधिनी22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मुगिल्(=मेघ)-उरुवम्(=रूपम्) ऎम्म्-अडिगळ्(=स्वामिनः) उरुवम्(=रूपम्)"
(तिरुनॆडुन्दाण्डगम् 2.)

ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्.

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(सारबोधिनी27)

(मूलम्28)

इदं परदेवतापारमार्थ्यं
श्रीमन्त्रे साक्षात्कृत्य
तदीय-पर्यन्ततया देवतान्तर-त्यागस्य
तदीय-पर्यन्ततया भगवच्-छेषत्वस्य च प्रतिष्ठितत्व-प्रकारम्,↩︎

(The Alwar2 who learnt all spiritual truths directly from the Lord of all)
discerned the truth about the Supreme Deity in Tirumantra,
gave up all devotion to other deities
(which extends to their devotees)
and became well established in exclusive devotion to Bhagavān,
which extends to His devotees
and also in rendering exclusive service to the Lord and His devotees.↩︎

(The Alwar3 who learnt all spiritual truths directly from the Lord of all)
discerned the truth about the Supreme Deity in Tirumantra,
gave up all devotion to other deities
(which extends to their devotees)
and became well established in exclusive devotion to Bhagavān,
which extends to His devotees
and also in rendering exclusive service to the Lord and His devotees.↩︎

इप्पडि देवतापारमार्थ्यनिश्चयमिल्लादवनुक्कु अनन्यशरणत्वम् सिद्धियादॆऩ्ऱु सॊल्लि इन्द देवतापारमार्थ्यत्तैत् तिरुमन्त्रत्तिले यऱिन्दवनुक्कु सिद्धिक्कुम् प्रयोजनङ् गळैत् तिरुमङ्गैयाऴ्वार् तऩ् पासुरत्ताले अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इन्द परदेवतापारमार्थ्यत्तै इत्यादिना । तिरुमन्त्रत्तिले कण्डु इति । तिरुमन्त्रत्तिल् कण्डे "मऱ्ऱुमो" रॆऩ्गिऱ पासुरत्तैयरुळिसॆय्दारॆन्बदु अन्दप्पासुरत् तिऩ् उत्तरार्धत्तिल् "निऩ् तिरुवॆट्टॆऴुत्तुम् कऱ्ऱु नाऩ्" ऎन्बदाले सुव्यक्त मागिऱदु.
तदीयपर्यन्तमाग देवतान्तरत्यागम् प्रतिष्ठितम् आगैयावदु
सैवर्गळ् सॊल्लुम् रुद्रोत्कर्षवादत्तालुम्,
पाशुपतादिगळिल् सिद्धिप्पदागच् चॊऩ्ऩ क्षुद्रफलङ्गळिले आसैयालुम्
कलङ्गामल् यावदायुषम् निलै निऱ्‌कै.(5)
तदीयपर्यन्तमाग भगवच्छेषत्वम् प्रतिष्ठितमागैयावदु स्वतन्त्रात्मज्ञानत्तालुम्, अन्यशेषत्वज्ञानत्तालुम् कलक्कमऱ्ऱु "उऩ्ऩडि यार्क्काट्पडुत्ताय्" ऎऩ्ऱु प्रार्थिक्कुम्बडियाय् निऱ्‌कै.↩︎

इन्द परदेवतापारमार्थ्यत्तैत् तिरुमन्त्रत्तिले कण्डु तदीयपर्यन्तमाग देवतान्तरत्यागमुम् तदीयपर्यन्तमाग भगवच्छेषत्वमुम् प्रतिष्ठितमाऩ पडियै↩︎

“78 अन्यत् किमपि दैवम् अस्तीत्य् आतिष्ठमानैः सह न संसृज्येय,
अङ्गीकृतं च त्वद्-दास-दास्यम्”

↩︎

He gives expression to this in the following verse.

"I cannot 7 live in agreement with those who hold
that there is any other deity (than the Lord);
I have also obtained the privilege of rendering service to Thy devotees."

↩︎

He gives expression to this in the following verse.

"I cannot 8 live in agreement with those who hold
that there is any other deity (than the Lord);
I have also obtained the privilege of rendering service to Thy devotees."

↩︎

मऱ्ऱुमोर् तॆय्व मुळदॆऩ्ऱिरुप्पारोडुऱ्ऱिलेनुऱ्ऱदुमुऩ्ऩडियार्क्कडिमैयॆऩ्गिऱ पाट्टिले इति । इदै पूर्वार्धमागवुडैय पाट्टिले यॆऩ्ऱबडि.
"मऱ्ऱॆल्लाम् पेसिलुम् निऩ् तिरुवॆट्टॆऴुत्तुम् कऱ्ऱुनाऩ् कण्णबुरत्तुऱैयम्माने" ऎन्बदु इदिऩ् उत्तरार्धम्.
कण्णबुरत्तुऱैयम्माने - तिरुक्कण्णबुरत्तिल् नित्यवासम् पण्णुगिऱ स्वामिये! नाऩ् - उनक्कु दासभूतऩाऩ नाऩ्. निन्दिरु वॆट्टॆऴुत्तुम् - उनक्कु प्रतिपादकमाऩ अष्टाक्षरत्तै, कऱ्ऱु - अभ्यसित्तु, मऱ्ऱॆ ल्लाम् - मऱ्ऱुमुळ्ळ अर्थपञ्चकादिगळैयॆल्लाम्, पेसिलुम् - सॊल्लिऱ्ऱेयागिलुम्, मऱ्ऱुम् - उऩ्ऩैविड वेऱाऩ, ओर् तैवम् - ऒरु तैवमावदु, उळदु - उण्डु, ऎऩ्ऱिरुप्पारोडु - ऎऩ्ऱु ऎण्णिक्कॊण्डिरुप्पारोडु, देवतान्तरभक्तरोडु ऎऩ्ऩबडि. उऱ्ऱिलेऩ् - संबन्धमुडैयेनल्लेऩ्. इदनाल् देवतान्तरसंबन्धमिल्लामै कैमुतिकन्यायसिद्धमिऱे. उऱ्ऱदुम् - नाऩ् प्रधानार्थमाग निश्चयित्तदुम्, उऩ् - उऩ्ऩुडैय, अडियार्क्कु - शेषभूतर्गळाऩ भागवतर्गळुक्के, अडिमै - शेषभूतनायिरुप्पदे. तिरुवष्टाक्षरत्तिल् अनेकार्थङ्गळ् सॊल्लप्पट्टि रुन्दालुमवैगळिल् देवतान्तरभक्तर्गळुडैय संबन्धपरित्यागरूपमाऩ सारतमार्थत्तै यनुष्ठानपर्यन्तमाक्किनेऩ्. भागवतशेषत्वरूपसारतममाऩ वर्थत्तै अभिनिवेशित्तुप्पोन्देऩ् ऎन्बदु इप्पासुरदात्पर्यम्.↩︎

"मऱ्ऱुमोर् तॆय्वमुळदॆऩ्ऱिरुप्पारोडु उऱ्ऱिलेऩ् उऱ्ऱदुमुऩ्ऩडियार्क्कडिमै" (पॆरिय तिरुमॊऴि 8-10-3.)↩︎

इति गाथायां सर्वेश्वरसन्निधौ सर्वार्थग्राही दिव्यसूरिरनुजग्राह ।↩︎

सर्वेश्वरनित्यादि । सर्वार्थग्रहणम् पण्णिऩ - सकल-रहस्यार्थङ्गळैयुम् साक्षात्ताग ग्रहित्त, इदनाल् इव्वाऴ्वारुक्कु आप्ततमत्वम् द्योतितम् आगिऱदु.
सर्वार्थग्रहणमॆन्बदाल् लौकिकाभरणादिग्रहणम् ध्वनिक्किऱदु.↩︎

ऎऩ्गिऱ पाट्टिले सर्वेश्वरऩ् पक्कलिले सर्वार्थग्रहणम् पण्णिऩ आऴ्वाररुळिच्चॆय्दार्.↩︎

अयं "78 पारुरुविल् नीरॆरिगाल्" (कठिनोर्वी जलमग्निर्वायुः) इति गाथायां↩︎

In the verse beginning with "The earth, water, fire, air, ether--having created these,"↩︎

In the verse beginning with "The earth, water, fire, air, ether--having created these,"↩︎

इप्पडि परमैकान्तियागप्पोन्द इव्वाऴ्वार् "तिरुनॆडुन्दाण्डग" मॆऩ्गिऱ प्रबन्धत्तिल् परतत्वत्तै निर्णयित्तारॆऩ्गिऱार् इवर् पारुरुविल् नीरॆरिगालित्यादिना ।
"पारुरुविल् नीरॆरिगाल् विसुम्बुमागिप् पल् वेऱुसमयमुमाय्प् परन्दुनिऩ्ऱ
एरुरुविल् मूवरुमे यॆऩ निऩ्ऱ विमैयवर् तऩ् दिरुवुरु वेऱॆण्णुम्बोदु
ओरुरुवम् पॊऩ्ऩुरुवमॊऩ्ऱु सॆन्दी ऒऩ्ऱुमागडलुरुवमॊत्तु निऩ्ऱ
मूवुरुवुम् कण्डबोदॊऩ्ऱांसोदि मुगिलुरुवमॆम्मडिगळुरुवन्दाने"
ऎन्बदु पाट्टु. उरुविल् - अण्डकारणङ्गळाऩ पदार्थङ्गळिल्, पार् - पूमि, नीर् - जलम्, ऎरि - तेजस्सु, काल् - कात्तु, विसुम्बुम् - आगाशमुम्, आगि - ताऩ् उपादा-नभूतनाय् पञ्चभूतङ्गळैयुम् सृष्टित्तु, इत्ताल् समष्टिसृष्टि सॊल्लप्पट्टदु. पल् - समष्टिपोले संख्यातमऩ्ऱिक्के असंख्यातमाऩ, वेऱु - वेऱुबाट्टैयुडैय, अदावदु प्रत्येकम् भिन्नमाऩ, समयमुमाय् - समयम् - व्यवस्थै देवतैकळाराध्यराय् मनुष्यराराधकराय्, देवतैकळुक्कु अमृतम् भोज्यमाय्, मनुष्यनुक्कु अऩ्ऩम् भोज्यमाय्, एता-दृशव्यवस्थाविशिष्टमायिरुक्किऱ व्यष्टिसृष्टियैप् पण्णिनवनाय् ऎऩ्ऱबडि. परन्दु निऩ्ऱ - आत्मतया व्यापित्तु निऩ्ऱ, इदऱ्‌कु आंसोदि ऎन्बदोडन्वयम्. एरु रुविल् - एऱ्ऱदाऩ उरुविल्, अऴगियदाऩ उरुवत्तिलॆऩ्ऱबडि. भगवच्छरीरत्वेनोद्देश्यमाऩ जगतीति यावत् । मुमुक्षुक्कळुक्कु त्याज्यमाऩ जगत्ते ‘‘जगत्सर्वं शरीरं ते’’ ऎऩ्गिऱबडिये भगवच्छरीरत्वाकारत्ताले उद्देश्यमायिरुक्कुमिऱे. मूवरुमेयॆऩ निऩ्ऱ - मूऩ्ऱुबेर्गळे प्रधानर्गळॆऩ्ऱुम्बडि निऩ्ऱ, आराध्यराऩ देवतैकळिल् इन्द्रादिदेवतैकळैक्कऴित्तु परिशेषक्रमत्ताले सृष्टिस्थितिसंहारकर्तृत्वत्ताले मूवरे प्रधानरॆऩ्ऱु वादिगळ् सॊल्लुम्बडि निऩ्ऱवर्गळाऩ ऎऩ्ऱबडि. इमैयवर्दम् - अनिमिषत्वेन तुल्यर्गळाऩ ब्रह्मविष्णुरुद्रर्गळुडैय. तिरुवुरु - श्लाघ्यङ्गळाऩ स्वभावङ्गळै, इङ्गु तमक्कु उद्देश्यमिल्लाद ब्रह्मरुद्रस्वभावङ्गळैयुम् सेर्त्तु तिरुवुरु ऎऩ्ऱु श्लाघित्तुच् चॊऩ्ऩदु, अवर्गळैप्पोले अवर्गळुडैय शरीरमुम् ईश्वरशरीरमागैयाले. वेऱु - तनित्तनिये, ऎण्णुम्बोदु - अनुसन्धिक्कुम् पोदु, शरीरात्मभावम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळैप् पारादे इवर्गळैत् तनित् तनिये स्वतन्त्रमाग अनुसन्धिक्कुम्बोदॆऩ्ऱबडि. ओरुरुवम् - ऒरु स्वभावम्, पॊऩ्ऩुरुवम् - पॊऩ्ऩिऩ् स्वभावम्, सुवर्णत्तिऩ् स्वभावम् सर्वाभरणङ्गळैयुम् पण्ण योग्यमायिरुक्कुमाप्पोले ब्रह्माविनुडैय स्वभावम् सर्वसृष्टियोग्यमायिरुक्कु मॆऩ्ऱबडि. ऒऩ्ऱु सॆन्दी - सिवनुडैय स्वभावम् सिवन्दवग्निपोले सर्वसंहारयोग्यमायिरुक्कुम्. ऒऩ्ऱु - विष्णुविनुडैय स्वभावम्, मागडलुरुवम् - पॆरिय समुद्रस्वभावमायिरुक्कुम्. समुद्रस्वभावम्बोले विष्णुविनुडैय स्वभावम् कण्डार्क्कु श्रमहरमायुम्, सर्वपदार्थङ्गळैयुम् तऩ्ऩुळ्ळे इट्टुवैत्तु रक्षिप्पदायुमिरुक्कुम्. ऒत्तु निऩ्ऱ - सेर्न्दु निऩ्ऱ, अवरवर् व्यपारङ्गळोडु सेर्न्दु निऩ्ऱ ऎऩ्ऱबडि. मूवुरुवुम् - मूऩ्ऱु स्वभावङ्गळैयुम्, कण्डबोदु - शरीरात्मभावादिपरङ्गळाऩ प्रमाणङ्गळैक् कूट्टिक्कॊण्डु प्रमाणङ्गळॆल्लात्तालुम् अनुसन्धिक्कुम्बोदु ऎऩ्ऱबडि. आंसोदि ऒऩ्ऱु - समीचीनमाऩ ज्योतिस् ऒऩ्ऱे. सर्वजनकमायुम्, सर्वात्मभूतमायुम्, सर्वशेषियुमाऩ ज्योतिस् ऒऩ्ऱे मऱ्ऱिरण्डुमऩ्ऱॆऩ्ऱबडि. मुगिलुरुवम् ताने - श्रमहरमाऩ मेघश्यामळमाऩ उरुवमे, ऎम्मडिगळ् - ऎन्स्वामियिनुडैय, उरुवम् - दिव्यरूपमॆन्बदु पासुरार्थम्.↩︎

इवर् "पारुरुविल् नीरॆरिगाल्" (तिरुनॆडुन्दाण्डगम् 2.) ऎऩ्गिऱ पाट्टिले↩︎

परिशेषक्रमेण विवादविषयान् त्रीन् स्थापयित्वा
तेषु त्रिषु प्रमाणानुसन्धानेन द्वौ निरस्य
परिशेषितं परज्योतीरूपमेकं↩︎

the Alwar places (before himself) the three gods concerned in this controversy and,
after a consideration of pramāṇas,
ignores two of them
and decides on the remaining deity who is Supreme Light20↩︎

the Alwar places (before himself) the three gods concerned in this controversy and,
after a consideration of pramāṇas,
ignores two of them
and decides on the remaining deity who is Supreme Light21↩︎

इदिऩ् तात्पर्यत्तैयरुळिच् चॆय्गिऱार् परिशेषक्रमत्ताले विवादविषयमाऩ मूवरै निऱुत्ति इति । ‘‘त्रीणि शता त्रीषहस्राण्यग्निं त्रिँशच्च देवा नव चासपर्यऩ्’’ (अस्यायमर्थः । अग्निं परि – अग्नेःपरितः, त्रिँशच्च नव च त्रीणि शता त्रीसहस्राणि देवाः आसन् - आराध्यत्वेनावर्तन्त ।) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट (3339) मूवायिरत्तु मुऩ्ऩूऱ्ऱिमुप्पत्तॊन्बदु देवतैकळैयुम् आश्रयणीयर्गळागच् चॊल्लि, अदिल् जगत्कारणवस्तुवे प्रधानमाग आश्रयणीयमाग 'कारणन्तु ध्येयः' ऎऩ्ऱु वेदान्तम् सॊल्लुगैयाल् सृष्टिस्थितिसंहारकारणमाऩ विवादविषयराऩ मूवराऩ ब्रह्मविष्णुरुद्रर्गळैये परिशिष्टर्गळागत् तिरुत्तियॆऩ्ऱबडि. इदु "ओरुरुविल् मूवरुमे यॆऩ निऩ्ऱ" ऎन्बदिऩ् तात्पर्यार्थम्. अवर्गळ् मूवरिलुम् - अन्द मूऩ्ऱुबेर्गळुडैय मध्यत्तिलुम्, प्रमाणानुसन्धानत्ताले - ‘‘नारायणाद्ब्रह्माजायते’’ ‘‘नारायणाद्रुदो जायते’’ ‘‘स ब्रह्मा स शिवः’’ इत्यादियाऩ नारायणनुक्के ब्रह्मरुद्रादि कारणत्वम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तिनुडैयवुम्, शरीरात्मभावत्ताले नारायणनोडु सामानाधिकरण्यम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तिनुडैयवुमनुसन्धानत्ताले, इदु "मूवुरुवुम् कण्डबोदॊऩ्ऱाम् सोदि" ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् "कण्डबोदु" ऎऩ्गिऱवंसत्तिऩ् तात्पर्यार्थम्.
इरुवरैक्कऴित्तु इति । "ऒऩ्ऱांसोदि" ऎन्बदाल् मऱ्ऱिरुवरैक्कऴित्तारॆन्बदु स्वतस्सिद्धमिऱे.
परिशेषित्त परंज्योतिस्सानवॊरुवनै इति । कार्यमागैयाले कारणमऩ्ऱिक्के इरुवर् कऴिन्दाल् परिशिष्टऩाऩ ‘‘नारायणपरो ज्योतिः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट परंज्योतिस्सानवॊरुवनै यॆऩ्ऱबडि.↩︎

परिशेषक्रमत्ताले विवादविषयमाऩ मूवरै निऱुत्तियवर्गळ् मूवरिलुम् प्रमाणानुसन्धानत्तालेय् इरुवरैक् कऴित्तु
परिशेषित्त परंज्योतिस्साऩ ऒरुवनै↩︎

“मेघसदृशरूपमस्मत्वामिनो रूपम्" इति निश्चकर्ष ।↩︎

"as His god having a complexion resembling that of a cloud."↩︎

"as His god having a complexion resembling that of a cloud."↩︎

मुगिलुरुवमॆम्मडिगळुरुवमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तार् इति । मुगिलुरुवम् - मेघश्यामळमाऩ रूपम्दाने, ऎम्मडिगळुरुवम् - नम् स्वामियिनुडैय उरुवम्. इप्पडि प्रमाणपरामर्शम्बण्णि परिशेषन्यायत्तै सञ्चरिप्पित्तु सर्वस्वामियाग आऴ्वार् निष्कर्षित्त परंज्योतिस्सोडे ब्रह्मरुद्रादिगळुक्कु साम्यैक्यङ्गळ् सर्वात्मना घटियातॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

"मुगिलुरुवमॆम्मडिगळुरुवम्" (तिरुनॆडुन्दाण्डगम् 2.) ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्.↩︎

विष्णु-चित्तः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द रूप-विशेषत्तैय्-उडैय परम-पुरुषऩे
सर्व-वेद-प्रतिपाद्यम् आऩ पर-तत्त्वम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै
सर्व-वेद-सार-भूत-प्रणव-प्रतिपाद्यतैयाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मूलम् आगियव् ऒऱ्ऱैय्(=एकम्) ऎऴुत्तै(=अक्षरं)
मूऩ्ऱु मात्तिरैय् उळ्ळ्-ऎऴ(=उदय)-वाङ्गि
(समुद्र-)वेलै-वण्णनै मेवुदिर्(=भावयत) आगिल्"
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 4-5-4.)

ऎऩ्ऱु पॆरियाऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

1. एतद्-रूप-विशिष्टः परमपुरुष एव
सर्व-वेद-प्रतिपाद्यं पर-तत्त्वम्

इत्य् एतम् अर्थं
सर्व-वेद-सार-भूतप्रणव-प्रतिपाद्यतया↩︎

2. Periāḻvār also declares in the following verse
that the deity who is of this form and complexion is the Supreme Reality (Tattva)
described in all the Vedas ;↩︎

3. Periāḻvār also declares in the following verse
that the deity who is of this form and complexion is the Supreme Reality (Tattva)
described in all the Vedas ;↩︎

4. इन्द नीलमेघश्यामळरूपैयाऩ देवतैये सर्ववेदसारप्रणवप्रतिपाद्यतया सर्ववेदप्रतिपाद्यैयॆऩ्ऱुम् अदुवे आश्रयणीयै ऎऩ्ऱुम् पॆरियाऴ्वार् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इन्द रूपविशेषत्तैयुडैय परमपुरुषने इत्यादियाल्.
रूपविशेषम् - श्यामळरूपम्, परतत्त्वमॆऩ्ऩुमिडत्तै - परतत्त्वमॆऩ्गिऱ विषयत्तै, सर्ववेदसारभूतप्रणवप्रतिपाद्यतैयाले इति ।
सकलवेदसारभूतप्रणवप्रतिपाद्यपरतत्वम् नीलरूपमॆऩ्ऱाल् अन्द नीलरूपभगवाने सर्ववेदप्रतिपाद्यपरतत्त्वमॆऩ्ऱु सिद्धिक्कुमिऱे.↩︎

5. इन्द रूपविशेषत्तैयुडैय परमपुरुषने सर्ववेदप्रतिपाद्यमाऩ परतत्वमॆऩ्ऩुमिडत्तै सर्ववेदसारभूतप्रणवप्रतिपाद्यतैयाले↩︎

6. मूलभूतम् एकाक्षरं त्रि-मात्रोन्मेषगर्भम् उच्चार्य
समुद्रवर्णं भावयत चेत्

इति महादिव्यसूरिः ( श्रीविष्णुचित्तसूरिः ) अनुजग्राह ॥↩︎

7. "If you 7 meditate on the god who is of the colour of the ocean
by uttering the origin of all Veda, namely, the syllable aum with three mātras (metrical units) etc. etc."↩︎

8. "If you 8 meditate on the god who is of the colour of the ocean
by uttering the origin of all Veda, namely, the syllable aum with three mātras (metrical units) etc. etc."↩︎

9. मूलमागियवित्यादि । मूलमागिय - सकलवेदमूलमागिय, ऒऱ्ऱैयॆऴुत्तै - 'गिरामस्म्येकमक्षर'मॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट प्रणवत्तै, मूऩ्ऱु मात्तिरैयुळ्ळॆऴ - ‘‘यः पुनरेतं त्रिमात्रेणोमित्येतेनैवाक्षरेण परं पुरुषमभिध्यायीत’’ ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् सॊऩ्ऩबडि त्रिमात्रमाग हृदयत्तुक्कुळ्ळे विळङ्गुम्बडियाग, उपांशुवाग यॆऩ्ऱबडि. वाङ्गि - उच्चरित्तुक्कॊण्डु, वेलैवण्णनै - अन्द प्रणवप्रतिपाद्यऩाऩ समुद्रश्यामळऩाऩ भगवानै, मेवुदिरागिल् - आदरवोडु ध्यानम् पण्णुवीर्गळागिल्, इङ्गु सर्ववेदसारमाऩ त्रिमात्रप्रणवत्ताले ध्येयनुम्, प्रतिपाद्यनुम् समुद्रम् पोऩ्ऱवऩ् ऎऩ्ऱदाल् अप्पडि प्रणवप्रतिपाद्यनाय् समुद्रम्बोऩ्ऱवने सर्ववेदप्रतिपाद्यनॆऩ्ऱु स्वरसतः प्रतीतमागुमिऱे.↩︎

10. "मूलमागिय वॊऱ्ऱैयॆऴुत्तै मूऩ्ऱुमात्तिरै युळ्ळॆऴवाङ्गि वेलैवण्णनै मेवुदिरागिल्" (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि 4-5-4.) ऎऩ्ऱु पॆरियाऴ्वाररुळिच् चॆय्दार्.↩︎

१५ लक्ष्मी-सहिततया विशेषः

उन्मत्त-सूरिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

तैत्तरीयत्तिल् ("ह्रीश्च ते लक्ष्मीश्च पत्न्यौ"→) श्रियः-पतित्व-चिह्नत्ताले
महा-पुरुषनुक्कु व्यावृत्तिय् ओदिनप्-पडियै निनैत्तु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"तिरुक् कण्डेऩ् पॊऩ्-मेनि (विष्णुं) कण्डेऩ्" (मूऩ्ऱाम् तिरुवन्दादि 1.) ऎऩ्ऱु उपक्रमित्तु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"सार्वु(=शरणम्) नमक्कु" (मूऩ्ऱाम् तिरुवन्दादि 1.100.)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिले

प्रतिबुद्धर् आऩ नमक्कुप्
पॆरिय-बिराट्टियार्-उडनेय् इरुन्दु
ऎऩ्ऱुम्(=सदा) ऒक्कप् परिमाऱुगिऱव्(=व्याप्रियमाणम्) इवनैय् ऒऴिय(=विना)
प्राप्यान्तरमुम् शरण्यान्तरमुम् इल्लै.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-दम्-पतिगळे प्राप्यरुम् शरण्यरुम्

ऎऩ्ऱु निगमिक्कप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

तैत्तिरीये ("ह्रीश्च ते लक्ष्मीश्च पत्न्यौ"→) श्रियः-पतित्वेन चिह्नेन
परम-पुरुषस्य व्यावृत्तेर् आम्नान-प्रकारम् अनुसंधाय↩︎

Having in mind the passage in Taittiriya
which describes the Supreme Deity as being the Lord of Lakṣmī ,
the Alwar understands that this description excludes other gods and exclaims:-↩︎

Having in mind the passage in Taittiriya
which describes the Supreme Deity as being the Lord of Lakṣmī ,
the Alwar understands that this description excludes other gods and exclaims:-↩︎

श्रियःपतित्वलिङ्गत्ताले परतत्वत्तुक्कु तैत्तिरीयत्तिले देवतान्तरव्यावृत्तियैच्चॊल्लुम् श्रुतियै अनुसरित्तु पेयाऴ्वारुम् श्रियःपतिये शरण्यनुम् प्राप्यनुमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तारॆऩ्गिऱार् तैत्तिरीयत्तिलित्यादिना । श्रियः पतित्वचिह्नत्ताले - ‘‘ह्रीश्च ते लक्ष्मीश्च पत्न्यौ’’ ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् सॊऩ्ऩ लक्ष्मीपतित्वरूपमाऩ वडैयाळत्ताले; व्यावर्तकधर्मत्ताले यॆऩ्ऱबडि. महापुरुषनुक्कु - ‘‘वेदाहमेतं पुरुषं महान्तं’’ ऎऩ्ऱु कीऴनुवाकत्तिल् सॊऩ्ऩ परमपुरुषनुक्कु. व्यावृत्तियोदिनबडियै निनैत्तु - देवतान्तरव्यावृत्तिसॊऩ्ऩबडियै निनैत्तु.↩︎

तैत्तरीयत्तिल् श्रियः पतित्वचिह्नत्ताले महापुरुषनुक्कु व्यावृत्तियोदिनप्पडियै निनैत्तु↩︎

“71 श्रियम् अद्राक्षं हिरण्मय-विग्रहम् अद्राक्षम्" इत्य् उपक्रम्य↩︎

"I have 7 seen Lakṣmī
and the form of the Lord shining like gold on which she rests."↩︎

"I have 8 seen Lakṣmī
and the form of the Lord shining like gold on which she rests."↩︎

तिरुक्कण्डेऩ् पॊन्मेनि कण्डेऩ् इति । ऎऩ्ऩाऴिवण्णन्बाल् - ऎनक्कु असाधारणस्वामियाय् समुद्रम्बोले श्यामळमाऩ देवताविशेषत्तिऩ् पक्कल्, मुदलिले तिरुवैक्कण्डेऩ् - अदावदु लक्ष्मियैक् कण्डेऩ्. अनन्तरम् ‘‘हिरण्मयः पुरुषः आदित्यवर्णमित्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्ट पॊऩ् मेनि कण्डेऩ्; पॊऩ् - पॊन्बोले स्पृहणीयमाऩ, मेनि - दिव्यमङ्गळविग्रहत्तै, कण्डेनॆऩ्ऱबडि, ऎऩ्ऱुबक्रमित्तु - मूऩ्ऱाम् तिरुवन्दादियै आरम्बित्तु,↩︎

"तिरुक्कण्डेऩ् पॊन्मेनि कण्डेऩ्" (मूऩ्ऱाम् तिरुवन्दादि 1.) ऎऩ्ऱु उपक्रमित्तु↩︎

“72 शार्वुनमक्कु " ( अपाश्रयोऽस्माकम् ) इति गाथायाम्,

'प्रतिबुद्धानाम् अस्माकं श्रीमहालक्ष्म्या सहावस्थाय
(रक्षणे ) व्याप्रियमाणम् इमं विना
प्राप्यान्तरं शरण्यान्तरं च नास्ति ;

↩︎

Beginning with this verse he concludes with the statement that

" for wise men it is only Bhagavān
who ever acts in conjunction with Lakṣmī
that is both refuge and goal."

This he declares in the following verse :-

"Our refuge12 is the goddess
residing in the beautiful lotus covered with honey,
who has long eyes and shines with a splendour
which throws into the shade the lightning seated in the black cloud
and who fascinates (with her beauty) the God armed with the discus
and wearing the garland of tulasi on his broad chest."

↩︎

Beginning with this verse he concludes with the statement that

" for wise men it is only Bhagavān
who ever acts in conjunction with Lakṣmī
that is both refuge and goal."

This he declares in the following verse :-

"Our refuge13 is the goddess
residing in the beautiful lotus covered with honey,
who has long eyes and shines with a splendour
which throws into the shade the lightning seated in the black cloud
and who fascinates (with her beauty) the God armed with the discus
and wearing the garland of tulasi on his broad chest."

↩︎

सार्वु नमक्कॆऩ्गिऱबाट्टिले - सार्वु नमक्कॆऩ्गिऱ समापनगाथैयिले, तण्डुऴाय्दार्वाऴ्वरैमार्बऩ् - कुळिर्न्द तिरुत्तुऴायैयुडैय पुष्पमालैवर्तिक्कुमदाय् पर्वतवद्विस्तीर्णमाऩ तिरुमार्बैयुडैय सर्वेश्वरनुम्, ताऩ् मयङ्गुम् - अवऩ् तानुम् मयङ्गुम्बडियाऩ, वण्दामरैनॆडुङ्गण् - विलक्षणतामरसदीर्घनेत्रैयाऩ, तेनमरुम्बूमेल् तिरु - मधुस्यन्दियाऩ कमलपुष्पत्तिल् वसिक्कुमवळानबिराट्टियुमे, नमक्कु - प्रतिबुद्धराऩ नमक्कु, ऎऩ्ऱुम् - आश्रयणीयदशैयिलुम् प्राप्यदशैयिलुम्, सार्वु - प्रतिसंबन्धियाऩ शरण्यमुम् प्राप्यमुम्, वेऱिल्लै यॆऩ्ऱबडि. इत्येतादृशार्थकमाऩ समापनगाथैयिले यॆऩ्ऱबडि. प्रतिबुद्धराऩ नमक्कु इति । पाट्टिल् नमक्कु ऎऩ्ऱुसॊऩ्ऩ अस्मच्छब्दम् सर्वनामशब्दमागैयाले भगवानुम् पिराट्टियुमे सर्वदा अपाश्रयमॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्कुम्बडियाऩ बोधवत्परमागैयाले प्रतिबुद्धराऩ नमक्कु ऎऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊऩ्ऩदु. ऎऩ्ऱुमॊक्कप्परिमाऱुगिऱ - ऎक्कालत्तिलुम् तुल्यमागवे अनुग्रहम् पण्णुगिऱ. ऎऩ्ऱुम् सार्वु ऎन्बदाल् फलितमाऩ ववधारणत्तिनर्थत्तै मुदलिले काट्टुगिऱार् - इवनै यॊऴिय प्राप्यान्तरमुम् शरण्यान्तरमुमिल्लै इति ।↩︎

"सार्वु नमक्कु" (मूऩ्ऱाम् तिरुवन्दादि 1.100.) ऎऩ्गिऱ पाट्टिले प्रतिबुद्धराऩ नमक्कुप् पॆरियबिराट्टियारुडनेयिरुन्दु ऎऩ्ऱुमॊक्कप् परिमाऱुगिऱ विवनैयॊऴिय प्राप्यान्तरमुम् शरण्यान्तरमुमिल्लै.↩︎

इमौ दम्पती एव प्राप्यौ शरण्यौ च'

इति न्यगम्यत ।↩︎

The conclusion has been arrived at that this couple (Bhagavān and Śrī) are our goal of attainment and our refuge.↩︎

The conclusion has been arrived at that this couple (Bhagavān and Śrī) are our goal of attainment and our refuge.↩︎

अपाश्रयार्थकमाऩ सार्वु शब्दत्तिनर्थत्तै प्रकृतानुगुणमाग विवरिक्किऱार् - इद्दंपतिकळे प्राप्यरुम् शरण्यरुमॆऩ्ऱु निगमिक्कप् पट्टदु इति । इदनाल् प्रबन्धोपक्रमत्तिले ‘‘आकारिणस्तु विज्ञानमाकारज्ञानपूर्वकं । तेनाकारं श्रियं ज्ञात्वा’’ ऎऩ्गिऱबडिये स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळिल् प्रधानैयाऩ पिराट्टियै मुदलिले कण्डु भगवत्स्वरूपादिगळैप् परक्कप्पेसि उपसंहारत्तिल् अन्द श्रियःपतिये नमक्कु सार्वॆऩ्ऱु निगमनम् सॆय्दिरुप्पदाल् उपक्रमोपसंहारलिङ्गङ्गळाले इव्वाऴ्वार्, तिरुमङ्गैयाऴ्वारुम् पॆरियाऴ्वारुम् नीलमेघश्यामलरूपने परतत्त्वमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तदुबोल् श्रियःपतिये परतत्त्वमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तारॆऩ्ऩुमिडम् सुव्यक्तमागिऱदु.↩︎

इद्दम्पतिगळे प्राप्यरुम् शरण्यरुम् ऎऩ्ऱु निगमिक्कप्पट्टदु.↩︎

पराशरः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

‘‘देवता-पारमार्थ्यञ् च
यथावद् वेत्स्यते भवान्"
(विष्णुपुराणम् 1-1-26)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"पुलस्त्येन यदुक्तं ते
सर्वथैतद् भविष्यति (विष्णुपुराणम् 1-1-28.)”

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पुलस्त्यवसिष्ठ-वरप्रसादत्ताले परदेवतापारमार्थ्यज्ञानम् उडैयनाय्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(सारबोधिनी13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॆरिय-मुदलियार् (यामुनः) ‘‘तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय” (आळवन्दार् स्तोत्रम् 4.) ऎऩ्ऱु आदरिक्कुम्बडियाऩ श्रीपराशरब्रह्मर्षि
परक्कप्(=विस्तरेण) पेसि

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(सारबोधिनी18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘देव-तिर्यङ्-मनुष्येषु
पुन्-नामा भगवान् हरिः ।
स्त्री-नाम्नी लक्ष्मीर् मैत्रेय
नानयोर् विद्यते परम् (परस्-परापेक्षया, उभयापेक्षयाऽपि)’’
(विष्णुपुराणम् 1-8-35.)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(सारबोधिनी23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु परमरहस्ययोग्यऩाऩ सच्छिष्यनुक्कु उपदेशित्ताऩ्.

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(सारबोधिनी28)

(मूलम्29)

इममर्थं

‘‘देवता-पारमार्थ्यञ् च
यथावद् वेत्स्यते भवान्"
(विष्णुपुराणम् 1-1-26)

↩︎

"You will2 understand the truth about the Supreme Deity."↩︎

"You will3 understand the truth about the Supreme Deity."↩︎

इद्दंपतिकळे शरण्यरुम् प्राप्यरुमॆऩ्ऩुमिडत्तै पराशरब्रह्मर्षियुम् अरुळिच् चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । ‘‘देवतापारमार्थ्यं च यथावद्वेत्स्यते भवाऩ्’’ऎन्बदु पुलस्त्यरुडैय वरप्रदानवचनम्. ‘‘पुलस्त्येन यदुक्तं ते सर्वथैतद्भविष्यति’’ ऎन्बदु वसिष्ठरुडैय वरप्रदानवचनम्.↩︎

इव्वर्थत्तै ‘‘देवतापारमार्थ्यञ्च यथावद्वेत्स्यते भवान्" (विष्णुपुराणम् 1-1-26)↩︎

"पुलस्त्येन यदुक्तं ते
सर्वथैतद् भविष्यति (विष्णुपुराणम् 1-1-28.)”

↩︎

"What Was7 said to you by Pulastya will certainly become true."↩︎

"What Was8 said to you by Pulastya will certainly become true."↩︎

"पुलस्त्येन यदुक्तं ते सर्वथैतद्भविष्यति (विष्णुपुराणम् 1-1-28.)” ऎऩ्ऱु↩︎

इति पुलस्त्यवसिष्ठप्रसादलब्ध-परदेवता-पारमार्थ्य-ज्ञानवान्,↩︎

(This sage, Parāśara, obtained the knowledge concerning the Supreme Deity
by the grace of Pulastya and Vasiṣṭa who gave him this boon.)↩︎

(This sage, Parāśara, obtained the knowledge concerning the Supreme Deity
by the grace of Pulastya and Vasiṣṭha who gave him this boon.)↩︎

ऎऩ्ऱु - एतच्छ्लोकप्रतिपाद्यमाऩ, पुलस्त्यवसिष्ठवरप्रसादत्ताले परदेवतापारमार्थ्यज्ञानमुडैयनायिति । कालविशेषत्तिले पराशरब्रह्मर्षि, वसिष्ठर् तमक्कु पितामहनॆऩ्ऱुम्, तनक्कु पिदावाऩ शक्ति ऒरु राक्षसनाल् कॊल्लप्पट्टानॆऩ्ऱुम् वसिष्ठरिडत्तिले केट्टु कोपाविष्टराय् सर्वराक्षसर्गळैयुम् कॊल्ल निनैत्तु ऒरु यागविशेषत्तैप् पण्णुम्बोदु वसिष्ठभगवान् यागस्थलत्तिऱ्‌कु वन्दु पराशररैप् पार्त्तु, यारो ऒरु राक्षसऩ् उऩ् तगप्पनैक् कॊऩ्ऱदऱ्‌काग सर्वराक्षसर्गळैयुम् कॊल्वदु ब्रह्मवित्ताऩ उनक्कुत्तगादॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩवुडऩ्, अवर् यागसंरंभत्तिनिऩ्ऱुम् झटिति उपरतराग, अदैक् कण्ड अप्पोदु अङ्गु वन्द पुलस्त्यभगवान् ‘‘देवतापारमार्थ्यं च’’ इत्यादि वचनत्तै प्रसादित्तार्. अप्पोदु वसिष्ठभगवानुम् इन्द वरप्रदानत्तैक् केट्टु ‘‘पुलस्त्येन’’ इत्यादियाल् पुलस्त्यानुगृहीतं यद्देवतापारमार्थ्यादिवेदनं एतत्सर्वं तव भविष्यति ऎऩ्ऱु अनुग्रहित्तार् ऎऩ्गिऱ विष्णुपुराणकथैयै इङ्गे अनुसन्धिप्पदु.
इप्पडि इवरै उभयवरप्रसादलब्धज्ञानरॆऩ्ऱदाल् इतरमहर्षिकळैक् काट्टिलुमिवर् उत्कृष्टतमरॆऩ्ऱुम्, इवररुळिच्चॆय्ददॆल्लाम् परमार्थतममॆऩ्ऱुम् ज्ञापिक्कप्पट्टदु.↩︎

पुलस्त्यवसिष्ठ-वरप्रसादत्ताले परदेवतापारमार्थ्यज्ञानमुडैयनाय्,↩︎

श्रीभगवद्यासुनपादैः "85 तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय" इत्याद्रियमाणः श्री-पराशरब्रह्मर्पिर् विस्तरेण प्रतिपाद्य,↩︎

Our great ācārya , ŚrīYamunamuni, also speaks of Parāśara with the greatest regard in 'I bow to Parāśara16 the best of sages."↩︎

Our great ācārya , ŚrīYamunamuni, also speaks of Parāśara with the greatest regard in 'I bow to Parāśara17 the best of sages."↩︎

इवरुक्कु वेऱु विशेषत्तैयुम् काट्टुगिऱार् पॆरियमुदलियार् इत्यादिना । पॆरियमुदलियार् - आळवन्दार्. ऎऩ्ऱादरिक्कुम्बडियाऩ - मुनिवररॆऩ्ऱु नमस्कारपूर्वकमाग आदरिक्कुम्बडियाऩ. इदनाल् इतरमहर्षिकळैक्काट्टिलुम् इवरुक्कु नम् पूर्वाचार्यादरणरूपमाऩ उत्कर्षम् सॊल्लप्पट्टदु. इदु श्रीभाष्यत्तिल् पुलस्त्यवसिष्ठवरप्रसादलब्धपरदेवतापारमार्थ्यज्ञानवतो भगवतः पराशरात्’’ ऎऩ्गिऱ भाष्यकारादरणत्तुक्कु मुपलक्षणम्.

पराशरब्रह्मर्षि इति । इङ्गु ब्रह्मर्षि ऎऩ्गिऱ पदम् ब्रह्मसाक्षात्कारवत्तैयैच् चॊल्लुगिऱदु. परक्कप्पेसि इति । इव्वर्थत्तै परक्कप्पेसि ऎऩ्ऱन्वयम्. ‘‘नित्यैवेषा जगन्माता विष्णोश्श्रीरनपायिनी’’ ऎऩ्ऱु प्राप्यप्रापकदशैयिलिवळुक्कु अनपायत्वम् सॊल्लि ‘‘यथा सर्वगतो विष्णुः’’ इत्यादियाले समानधर्मत्वत्तै युपपादित्तु ऎऩ्ऱबडि.↩︎

पॆरियमुदलियार् ‘‘तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय” (आळवन्दार् स्तोत्रम् 4.) ऎऩ्ऱु आदरिक्कुम्बडियाऩ श्रीपराशरब्रह्मर्षि परक्कप् पेसि↩︎

‘‘देव-तिर्यङ्-मनुष्येषु
पुन्नामा भगवान् हरिः ।
स्त्रीनाम्नी लक्ष्मीर् मैत्रेय
नानयोर्विद्यते परम् (परस्-परापेक्षया, उभयापेक्षयाऽपि)’’
(विष्णुपुराणम् 1-8-35.)

↩︎

“To all beings,21 gods, men and animals,
all that is masculine is Bhagavān, Hari,
and all that is feminine is Lakṣmī, O Maitreya,
and there is no one other than they,"↩︎

“To all beings,22 gods, men and animals,
all that is masculine is Bhagavān, Hari,
and all that is feminine is Lakṣmī, O Maitreya,
and there is no one other than they,"↩︎

देवतीर्यगिति । देवतिर्यङ्मनुष्यसमुदायरूपमाऩ जगत्तिल् पुऩ्ऩामा सर्वोऽपि भगवाऩाऩ हरिः । हरेर्विभूतिरित्यर्थः । स्त्रीनाम्नी सर्वापि लक्ष्मीः । लक्ष्म्याः विभूतिरित्यर्थः । अतः अनयोः परं – वेऱानदु, इवर्गळुडैय विभूतियल्लाददु ऒऩ्ऱुमिल्लै यॆऩ्ऱबडि. इप्पडि इवरुक्कुम् सर्वविभूतिकत्वम् सॊल्लुगैयाल् इवर्गळे परदेवतैयॆऩ्ऱुम्, प्राप्यरॆऩ्ऱुम्, शरण्यरॆऩ्ऱुम् सॊल्लित् तागिऱदु. ऎऩ्ऱु - इवर्गळे सर्वविभूतिमान्गळ् इवर्गळुक्कु विभूतियल्लाददु इल्लैयॆऩ्ऱु.↩︎

‘‘देवतिर्यङ्मनुष्येषु पुन्नामा भगवान् हरिः । स्त्रीनाम्नी लक्ष्मीर्मैत्रेय नानयोर्विद्यते परम्’’ (विष्णुपुराणम् 1-8-35.)↩︎

इति परमरहस्य योग्याय सच्छिष्यायोपदिदेश ।↩︎

This truth regarding the Supreme Deity was taught at great length by the great sage, Parāśara, to his worthy disciple who was fit to receive the great spiritual secrets, in the above (following) śloka↩︎

This truth regarding the Supreme Deity was taught at great length by the great sage, Parāśara, to his worthy disciple who was fit to receive the great spiritual secrets, in the above (following) śloka↩︎

परमरहस्ययोग्यऩाऩ सच्छिष्यनुक्कुपदेशित्तानिति । पराशररिडत्तिलेये सामान्यविशेषशास्त्रङ्गळै अभ्यसित्तु पराशररालेये ‘‘मैत्रेय! कथयिष्यन्ति त्वामन्येनाकृतश्रमं’’ ऎऩ्ऱु श्लाघिक्कप्पट्टुम्, अत एव परमरहस्ययोग्यनायुमुळ्ळ मैत्रेयरुक्कु उपदेशित् तानॆऩ्ऱबडि.↩︎

ऎऩ्ऱु परमरहस्ययोग्यऩाऩ सच्छिष्यनुक्कु उपदेशित्ताऩ्.↩︎

शठकोपः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै मयर्व्(=भ्रान्ति)-अऱ(=इल्लाद) मति-नलम्(=गुणम्|आनन्द) अमरुळप् पॆऱ्ऱु
‘‘आद्यस्य नः कुलपतेः’’ ऎऩ्गिऱप्-पडिये
प्रपन्न-सन्तान-कूट-स्थर् आऩ नम्माऴ्वारुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऒण्(=भा)-+तॊडियाळ्(=कुवलयवती) तिरु-मगळुम्, नीयुमे निला-निऱ्‌पक्
कण्ड चतिर्(=चातुर्यम्) कण्डु"
(तिरुवाय्मॊऴि 4-9-10.)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विषयत्तिल् वक्तव्यम् ऎल्लाम्
चतुश्-श्लोकी-व्याख्यानत्तिले पर-पक्ष-प्रतिक्षेप-पूर्वकम् आगप् परक्कच्(=विस्तारेण) चॊऩ्ऩोम्.
अङ्गे कण्डु-गॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

इममर्थम् अज्ञानराहित्येन ज्ञानभक्ती अनुग्रहेण प्राप्तवान्
“आद्यस्य नः कुलपतेः" इत्य्-उक्तरीत्या प्रपन्न-जन-संतान-कूट-स्थः श्री-शष्कोप-सूरिर् अपि↩︎

And Nammāḻvār, who received the gift of knowledge free from all delusion and bhakti from Bhagavān
and who occupies the highest place in the line of those who have performed prapatti,
has stated the same truth
(namely, that Lakṣmī should also be considered along with Bhagavān as our refuge and our goal):↩︎

And Nammāḻvār, who received the gift of knowledge free from all delusion and bhakti from Bhagavān
and who occupies the highest place in the line of those who have performed prapatti,
has stated the same truth
(namely, that Lakṣmī should also be considered along with Bhagavān as our refuge and our goal):↩︎

नम्माऴ्वारुम् इप्पडिये अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इत्तै मयर्वऱ मदि नलमित्यादिना । इत्तै - इद्दंपतिकळे प्राप्यरुम् शरण्यरुमॆऩ्ऩुमिव्वर्थत्तै. आऴ्वार्गळिल् नम्माऴ्वार्क्कु उळ्ळ एऱ्ऱत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् मयर्वऱ मदि नलमरुळप्पॆऱ्ऱु इति । मयर्वु - अज्ञानम्, अऱ - पोगुम्बडियाय्, गर्भत्तिले तुडङ्गि अज्ञानगन्धमिल्लादबडि यॆऩ्गै. मदि - ज्ञानत्तैयुम्, नलम् - भक्तियैयुम्, अरुळप्पॆऱ्ऱु - सर्वेश्वरऩ् ताने तऩ् कृपैयाले प्रसादिक्कप्पॆऱ्ऱु, इदै मुदऱ्‌पाट्टिले इव्वाऴ्वार् सॊल्लुगैयाले मऱ्ऱ आऴ्वारैक् काट्टिलुमिवरुक्कु अभ्यर्हितत्वम् तोऩ्ऱुगिऱदु.
प्रपन्नसन्तानेति । नाथमुनिप्रभृतिकळाऩ प्रपन्नपरंपरैक्कु कूटस्थराऩ ‘‘आद्यस्य नः कुलपतेः’’ ऎऩ्गिऱबडि आद्यभूतराऩ, इदनाल् प्रपन्नर्गळुक्कॆल्लाम् कूटस्थवचनम् मिगवुमादरणीयमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु.↩︎

इत्तै मयर्वऱ मदि नलमरुळप्पॆऱ्ऱु ‘‘आद्यस्य नः कुलपतेः’’ ऎऩ्गिऱप्पडिये प्रपन्नसन्तानकूटस्थराऩ नम्माऴ्वारुम्↩︎

“88 उज्ज्वलाग्रहस्त-वलयायां श्रियां,
त्वयि चाधिवसतोर् दृश्यं चातुर्यं दृष्टा "
इत्ऒण्-मैनुजग्राह ।↩︎

"You have7 enabled me to have a vision of Thyself and Thy consort (Lakṣmī ) with the shining bracelets, standing together."↩︎

"You have8 enabled me to have a vision of Thyself and Thy consort (Lakṣmī ) with the shining bracelets, standing together."↩︎

ऒण्डॊडियाळित्यादि । ऒण् - उज्ज्वलमाऩ, तॊडियाळ् - हस्ताभरणङ्गळैयुडैयवळाऩ, तिरुमगळुम् - लक्ष्मियॆऩ्गिऱ युवदियुम्, नीयुमे - सर्वेश्वरऩाऩ नीयुमे, निलानिऱ्‌प - स्वतन्त्रमाऩ वेऱु वस्तुवऩ्ऱिक्के नीङ्गळ् इरुवरुमे ईश्वरर्गळाग निऱ्‌कुम्बडियै, कण्डसदिर् - नी पार्त्तुवैत्त सामर्थ्यत्तै, अदावदु नित्यसूरिकळोडु तुल्यानुभाव्यमाग सर्वात्माक्कळुक्कुम् नी अनादियाग संकल्पित्तुवैत्त पुरुषार्थत्तै यॆऩ्ऩबडि. कण्डु - नाऩ् साक्षात्करित्तु. इप्पडि नीङ्गळिरुवरुमे ईश्वरत्वेन निऱ्‌कुम् निलैयैक् कण्डेनॆऩ्ऱदाले इव्विरुवरुमे प्राप्यरॆऩ्ऱुम् शरण्यरॆऩ्ऱुम् इदिल् निष्कर्षिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

"ऒण्डॊडियाळ् तिरुमगळुम् नीयुमे निलानिऱ्‌पक्कण्ड सदिर्गण्डु" (तिरुवाय्मॊऴि 4-9-10.) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

अत्र विषये वक्तव्यं सर्वम् अपि चतुः-श्लोकी-व्याख्याने
पर-पक्ष-प्रतिक्षेपपूर्वकं विस्तरेणावोचाम ।
तत्रैव द्रष्टव्यम् ॥↩︎

We have already stated all that should be said in this connection in our commentary on The Four śloka s (of Yāmunācārya)
with a refutation of the views of opponents
and refer the reader to the same.↩︎

We have already stated all that should be said in this connection in our commentary on The Four śloka s (of Yāmunācārya)
with a refutation of the views of opponents
and refer the reader to the same.↩︎

इप्पडि इरुवरुमे ईश्वरर्गळॆऩ्ऱुम् उपायभूतर्गळॆऩ्ऱुम् निष्कर्षित्ताल् ईश्वरद्वित्वोपायद्वित्वादिप्रसङ्गमुम्, पिराट्टिक्कु पारतन्त्र्यम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणविरोधमुम् वरुमॆऩ्ऱु वादिगळ् सॊल्लुम् पूर्वपक्षङ्गळुक्कु समाधानम् सॊल्लवेण्डावोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव् विषयत्तिल् वक्तव्यमॆल्लामित्यादिना । चतुश्लोकीव्याख्यानत्तिले - आळवन्दाराल् लक्ष्मीविषयमाग अरुळिच्चॆय्यप्पट्ट ‘‘कान्तस्ते’’ इत्यादिश्लोकचतुष्टयव्याख्यानत्तिले, परपक्षप्रतिक्षेपपूर्वकमाग परक्कच्चॊऩ्ऩोम् अङ्गे कण्डुगॊळ्वदु - इङ्गु रहस्यत्रयव्याख्यानत्तिलेये नमक्कु नोक्कागैयालुम् इङ्गु प्रसक्तमाऩ पूर्वपक्षादि कळुक्कु चतुश्लोकीव्याख्यानत्तिल् पूर्वमेव खण्डनम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् पुनरपि इन्द ग्रन्थत्तिल् अदै विस्तरिक्किऱोमल्लोम्. बुद्धिमान्गळ् लोकप्रसिद्धमाऩ चतुश्लोकीभाष्यत्तिलेये तिनैवडङ्गत् तॆळियलामॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इव्विषयत्तिल् वक्तव्यमॆल्लाम् चतुश्श्लोकीव्याख्यानत्तिले परपक्षप्रतिक्षेपपूर्वकमागप् परक्कच्चॊऩ्ऩोम्. अङ्गे कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

१६ उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

वादियर् मऩ्ऩुऩ्(=स्थिर)-तरुक्कच्(=तर्क) चॆरुक्किऩ्(=गर्वेण) मऱै(=वेदा)-कुलैयस्,
साधु-जनङ्गळ् अडङ्ग(=कार्त्स्न्येन) नडुङ्गत्(=कम्पनम् प्रति) तनित् तनिये (तत्-तद्-देव)
आदिय् ऎना(=अवचन)-वगैय्, आरण(ण्यक)-देशिकर् साऱ्ऱिनर्(=प्राकाशयन्) - नम्
पोद्(=पुष्प)-अमरुऩ्(=वसत्) तिरु-माद्(=युवती)-उड-निऩ्ऱ पुराणनैये. // 13 //

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम् (त॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

जन-पद--भुवनादि-स्थान-जैत्रासन-स्थेष्व्
अनुगत-निज-वार्तं (यथा तथा) नश्वरेष्व् ईश्वरेषु ।
परिचित-निगमान्तः पश्यति श्री-सहायं
जगति गतिम् अ-विद्या-दन्तुरे जन्तुर् एकः ॥१७॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परदेवतापारमार्थ्याधिकारः षष्ठः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)
वेदा यथा व्याकुला भवेयुः,
साधुजनाः कार्त्स्न्येन यथा कम्पेरन्,
तथा वादिनः स्थिर-तर्क-गर्वेण - पृथक् पृथक् ( स स देवः) आदिर्
इति यथा न वदेयुः,
तथा आरण्यक-देशिकाः
पुष्पे-स्थितया श्रीदेव्या सह स्थितं
पुराण-[पुरुष]म् एव साधयाम् आसुः ।↩︎

Our ācārya s have proclaimed, in no uncertain terms,
that our eternal Lord with His Consort seated on the lotus is the Supreme Deity,
so that disputants, proud of their knowledge of reasoning and argumentation,
may not, each according to his own will,
declare that the ultimate cause is this or that (Brahma, Rudra or Indra)
thus causing dread to the Vedas2 * and trepidation to all devotees.↩︎

Our ācārya s have proclaimed, in no uncertain terms,
that our eternal Lord with His Consort seated on the lotus is the Supreme Deity,
so that disputants, proud of their knowledge of reasoning and argumentation,
may not, each according to his own will,
declare that the ultimate cause is this or that (Brahma, Rudra or Indra)
thus causing dread to the Vedas3 * and trepidation to all devotees.↩︎

इव्वधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩबडि श्रीमाऩाऩ नारायणने परदेवतैयॆऩ्ऱुम् परम-कारणनॆऩ्ऱुम् नम् पूर्वाचार्यर्गळे निष्कर्षित्तु जयघोषणम् पण्णिनार्गळॆन्बदै प्रकाशिप्पित्तुगॊण्डे अधिकारार्थत्तै पाट्टाले संग्रहिक्किऱार् वादियरित्यादिना । वादियर् - दुर्वादिगळ्, मऩ्ऩुम् तरुक्कच्चॆरुक्किल् - स्थिरमाऩ अदावदु तडुक्कमुडियाददाऩ तर्कमूलमाऩ गर्वत्ताले, तृतीयार्थे सप्तमी । मऱै कुलैय - वेदङ्गळ् कुलैन्दुबोम्बडि, स्वार्थसमर्थनाशक्तमाम्बडि ऎऩ्ऱबडि. सादुसनङ्गळ् - तर्कपरिश्रममिल्लाद परमास्तिकर्गळाऩ भगवद्भक्तर्गळ्, अडङ्ग - कार्त्स्न्येन, नडुङ्ग - भयत्ताले कंपत्तैयडैयुम्बडि, तनित्तनिये आदियॆनावगै - वादियर् ऎन्बदै इङ्गे अन्वयिप्पदु. अदावदु ब्रह्मा परदेवतै जगत्कारणम्, रुद्रऩ् जगत्कारणम्, इन्द्रऩ् जगत्कारणम् ऎऩ्गिऱबडि वॆव्वेऱाग जगत्कारणत्तैच् चॊल्लादबडि, अदावदु दुर्वादिगळ् तऩ् तमक्कुत् तोत्तिनबडि वेऱे वेऱे जगत्कारणमॆऩ्ऱु सॊल्लादबडि. इदनालिन्द परदेवतानिर्णयत्तिऱ्‌कु वेदभयनिवृत्तियुम् महान्गळुडैय कंपनिवृत्तियुम् प्रथमप्रयोजनमागक्काट्टप्पट्टदु. आरणदेसिगर् - वेदान्तोपदेष्टाक्कळाऩ नम्माचार्यर्गळ्, नम् - परत्वेन सर्वशास्त्रप्रसिद्धनाय्, इङ्गु नम् शब्दम् प्रसिद्धपरम्. पोदु - पुष्पत्तिल्, अदावदु तामरसत्तिले, अमरुम् - नित्यवासम् पण्णुमवळाऩ, तिरु –लक्ष्मियॆऩ्गिऱ, मादुडने - युवदियुडने, निऩ्ऱ - सर्वकालमुम् सर्वरुक्कुम् प्राप्यरुम् शरण्यरुमाय् निऩ्ऱ, पुराणनैये - ब्रह्मादिगळैप्पोले उत्पाद्यमऩ्ऱिक्के ‘‘त्वमादिदेवः पुरुषः पुराणः’’ ऎऩ्गिऱबडि प्रसिद्धऩाऩ पुराणपुरुषनैये, साऱ्ऱिनर् - जगत्कारणमॆऩ्ऱुम्, परदेवतैयॆऩ्ऱुम् सात्तिनर्. अदावदु ‘‘सत्यं सत्यं पुनस्सत्यमुद्धृत्य भुजमुच्यते’’ ऎऩ्गिऱबडिये कैदूक्कि प्रतिज्ञै पण्णिनार्गळॆऩ्ऱबडि. तनित् तनिये आदियॆनावगै नम्पुराणनैये साऱ्ऱिनरॆऩ्गिऱ समभिव्याहारत्ताले "आदि ऎऩ्ऱु साऱ्ऱिनर्" ऎन्बदु स्वरससिद्धमिऱे. आदियानवनुक्कु परदेवतात्वम् सहजसिद्धमिऱे.↩︎

वादियर्मऩ्ऩुऩ् दरुक्कच्चॆरुक्किऩ् मऱैगुलैयच्
चादुसनङ्गळडङ्ग नडुङ्गत् तनित्तनिये
आदियॆनावगै यारणदेसिगर् साऱ्ऱिनर् नम्
पोदमरुऩ् दिरुमादुडनिऩ्ऱ पुराणनैये. // 13 //↩︎

जन-पद--भुवनादि-स्थान-जैत्रासन-स्थेष्व्
अनुगत-निज-वार्तं (यथा तथा) नश्वरेष्व् ईश्वरेषु ।
परिचित-निगमान्तः पश्यति श्री-सहायं
जगति गतिम् अ-विद्या-दन्तुरे जन्तुर् एकः ॥१७॥↩︎

In this world which is enveloped in avidyā or karma,
there may be found, here and there,
a single individual who has closely studied Vedānta
and who can realise that
Nārāyaṇa with His consort Śrī is the only refuge,
when rulers sitting on victorious thrones as sovereigns of countries, of the whole world, and of Brahmanda itself
perish utterly along with the story of their lives.↩︎

In this world which is enveloped in avidyā or karma,
there may be found, here and there,
a single individual who has closely studied Vedānta
and who can realise that
Nārāyaṇa with His consort Śrī is the only refuge,
when rulers sitting on victorious thrones as sovereigns of countries, of the whole world, and of Brahmanda itself
perish utterly along with the story of their lives.↩︎

इप् परदेवतापारमार्थ्यनिश्चयम् कोडियिल् ऒरुवनुक्कावदु वरुमागैयाल् इन्द निष्कर्षम् सफलमॆऩ्ऱु ऒरु श्लोकत्ताले निगमिक्किऱार् जनपदेत्यादिना । अविद्यादन्तुरे – अविद्यैयिनाले विषमितमाऩ, कर्मत्ताले निम्नोऩ्ऩतमायिरुक्किऱ यॆऩ्ऱबडि. जगति – इन्द लोकत्तिले, एकः – कोडियिलॊरुवनाऩ, जन्तुः – पुण्यतममाऩ जन्मत्तै युडैयवऩ्, परिचितनिगमान्तस्सऩ् – आचार्यानुग्रहलब्धवेदान्तङ्गळिल् बहुपरिश्रमङ्गळै युडैयवनाय्क्कॊण्डु, जनपदः – देशम्, भुवनं – लोकम्, आदिपदत्ताले अण्डादिगळुक्कु ग्रहणम्. तान्येव स्थानानि तेषु यानि जैत्रासनानि । अदावदु सिह्मासनङ्गळ्, तेषु तिष्ठन्तीति तत्स्थाः तेषु । ईश्वरेषु – देशाधिपलोकाधिपत्रैलोक्याधिपाण्डाधिपतिषु, अनुगतनिजवार्तं यथा तथा । अनुगता – तऩ्ऩै अनुमरणम् पण्णिऩ, निजवार्ता – स्वीयकथा यस्मिन्कर्मणि । तऩ्ऩुडैय कथैकळुम् तऩ्ऩै अनुमरणम् पण्णिप्पोम्बडि, नश्वरेषु सत्सु – नश्वरेषु ज्ञातेषु सत्स्वित्यर्थः, ‘‘येनाश्रुतं श्रुत’’ मित्यत्र श्रुतेन येनेतिवत् । श्रीसहायं – लक्ष्मीसहायऩाऩ नारायणनैये, गतिं – प्राप्यनागवुम् प्रापकनागवुम्, पश्यति – साक्षात्करोति, साक्षात्कारतुल्यमाऩ नारायणविषयकप्राप्यत्वप्रापकत्वनिर्णयवानाग आगिऱानॆऩ्ऱबडि.

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां परदेवतापारमार्थ्याधिकारः षष्ठः ॥↩︎

जनपदभुवनादिस्थानजैत्रासनस्थेष्वनुगतनिजवार्तं नश्वरेष्वीश्वरेषु ।
परिचितनिगमान्तः पश्यति श्रीसहायं जगति गतिमविद्यादन्तुरे जन्तुरेकः ॥१७॥↩︎

०७ मुमुक्षुत्वाधिकारः

(English1)

(Español2)

1. In this world which is enveloped in avidyā or karma,
there may be found, here and there,
a single individual who has closely studied Vedānta
and who can realise that
Nārāyaṇa with His consort Śrī is the only refuge,
when rulers sitting on victorious thrones as sovereigns of countries, of the whole world, and of Brahmanda itself
perish utterly along with the story of their lives.↩︎

2. In this world which is enveloped in avidyā or karma,
there may be found, here and there,
a single individual who has closely studied Vedānta
and who can realise that
Nārāyaṇa with His consort Śrī is the only refuge,
when rulers sitting on victorious thrones as sovereigns of countries, of the whole world, and of Brahmanda itself
perish utterly along with the story of their lives.↩︎

मुमुक्षोत्पत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

कालावर्तान्, प्रकृति-विकृतीः, काम-भोगेषु दोषान्,
ज्वाला-गर्त-प्रतिम-दुरितोदर्क-दुःखानुभूतिम् ।
याथातथ्यं स्व-पर-नियतं यच् च दिव्यं पदन् तत्
कारा-कल्पं वपुर् अपि विदन् कस् तितिक्षेत बन्धम् ॥१८॥(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम् (सं॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि इव्व्-अर्थङ्गळै अध्यात्म-शास्त्रङ्गळाले तॆळिन्दु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वयं-प्रकाशत्व--ज्ञातृत्व-कर्तृत्व-भोक्तृत्व-
शरीरित्वाणुत्व-नित्यत्व-निरवयवत्व--
छेदन-दहन-क्लेदन-शोषणाद्य्-अनर्हत्व-
वृद्धि-ह्रास-रहित--स्व-रूपत्वादिगळालेय्
आत्मावुक्कु विशेषणी-भूत-देहेन्द्रियादि-वैलक्ष्ण्यत्तैक् कण्डु

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(सारबोधिनी13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ्-उडैय पर-लोक-गमन--देहान्तर-प्राप्ति-योग्यत्व-निश्चयत्ताले सामान्येन लोकोत्तीर्ण-पुरुषार्थ-योग्यर् आय्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(सारबोधिनी18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नरक-पतनादि-जन्मान्तर-क्लेशङ्गळुक्क् अञ्जिय्
अवऱ्ऱिऩ् कारणङ्गळ् आऩ कर्मङ्गळि(ल्)-निऩ्ऱुम् निवृत्तर् आय्,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(सारबोधिनी23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आधेयत्व-विधेयत्व--शेषत्वाल्प-शक्तित्वाणुत्व--
+अज्ञान-संशय-विपर्यय-दुःखादि-योग्यत्वाशुभाश्रयत्वादिगळालेय् उण्डाऩ
विशेष्य-भूतेश्वर-व्यावृत्ति-निश्चयत्ताले
भगवत्-कैङ्कर्य-रूपम् आऩ (दाय-धन-निभ) स्व-रूप-प्राप्त-वैभवत्तैय् अपेक्षिक्कैक्कु योग्यर् आय्,

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(सारबोधिनी28)

(मूलम्29)

कालावर्तान्, प्रकृति-विकृतीः, काम-भोगेषु दोषान्,
ज्वाला-गर्त-प्रतिम-दुरितोदर्क-दुःखानुभूतिम् ।
याथातथ्यं स्व-पर-नियतं यच् च दिव्यं पदन् तत्
कारा-कल्पं वपुर् अपि विदन् कस् तितिक्षेत बन्धम् ॥१८॥(4)↩︎

Who, indeed, is there that will bear the bondage of saṁsāra --
who that has understood the revolutions of time,
the nature of matter (prakṛti) and its evolutes or modifications which cause contraction of knowledge,
the evils attendant on the enjoyment of the pleasures of this world and of svarga,
the experience of sufferings resulting from sin which resemble a pit of fire,
the true relationship that exists necessarily between himself and the Supreme Being,
the region of divine bliss
and also the nature of the body which is like a prison-house ?↩︎

Who, indeed, is there that will bear the bondage of saṁsāra --
who that has understood the revolutions of time,
the nature of matter (prakṛti) and its evolutes or modifications which cause contraction of knowledge,
the evils attendant on the enjoyment of the pleasures of this world and of svarga,
the experience of sufferings resulting from sin which resemble a pit of fire,
the true relationship that exists necessarily between himself and the Supreme Being,
the region of divine bliss
and also the nature of the body which is like a prison-house ?↩︎

इप्पडि प्रधानप्रतितन्त्राधिकारम् मुदल् नाऩ्गु अधिकारङ्गळाले शेषशेषिभावसंबन्धार्थ-पञ्चकतत्त्वत्रयपरदेवतापारमार्थ्यङ्गळै निरूपणम् पण्णि निरूपितङ्गळाऩ इव्वर्थङ्गळिल् विविच्य ज्ञानमुडैयवऩ् बन्धासहिष्णुवाय् मुमुक्षुवावानॆन्बदै इव्वधिकारत्तिल् निरूपिक्कप्पोगिऱवराय् ‘‘इष्टंही’’तिन्यायेन अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले संग्रहिक्किऱार् कालावर्तानित्यादिना । कालावर्ताऩ् – कालत्तिनुडैय आवर्तङ्गळै. क्षणदिवसपक्षमाससंवत्सरयुग-कल्पादिरूपङ्गळाऩ सुऴल्गळैयॆऩ्ऱबडि. इङ्गु क्षणादिगळ् आवर्तत्वेन निगरणम् सॆय्यप्पट्टदुगळ्. इप्पडि कालावयवङ्गळाऩ क्षणादिगळै आवर्तत्वेन निरूपित्तदाल् महाप्रवाहावर्तत्तिऱ्‌कु स्वान्तःपतितऩाऩ पुरुषनुडैय परिभ्रमणहेतुत्वम्बोले क्षणादिगळुक्कुम् स्वसंबन्धिपुरुषनुक्कु गर्भजन्मजरामरणादिभिर्भूयोभूयः परिभ्रमणापादकत्वमुम्, अतिदुस्सहत्वमुम्, अनुपरतत्वमुम्, अत्यन्तपारवश्यापादनेन क्वचिदप्यविश्रान्तत्वमुम् ज्ञापितमागिऱदु. प्रकृतिविकृतीः – मूलप्रकृतियैयुम् तत्कार्यमाऩ महादादिगळैयुम्. इदऱ्‌कु विदऩ् ऎन्बदोडन्वयम्. मूलप्रकृतिक्कु प्रलयदशैयिल् अत्यन्तज्ञानसङ्कोचापादकत्वेन, महदादिगळुक्कु सृष्टिदशैयिल् शरीरादिमुखत्ताले देहात्मभ्रमाद्यापादकत्वेन च वेदनम् विवक्षितम्. कामभोगेषु – काम्यन्त इति कामाः; शब्दादिजन्यसुखविशेषाः, तेषां भोगाः – अनुभवाः, ऐहिकामुष्मिकशब्दादिजन्यसुखविशेषानुभवा इति यावत् । तेषु, दोषाऩ् – अल्पत्वास्थिरत्वदुःखोदर्कत्वादिदोषाऩ् । ज्वालेति । ज्वालया निर्मितो गर्तः ज्वालागर्तः – तीक्कुऴि. अदऱ्‌कु प्रतिमं – समानमाऩ; इदु दुःख विशेषणम्. दुरितानां – पापविशेषङ्गळुक्कु, उदर्कदुःख – उत्तरफलङ्गळाऩ कुम्भीपाकनरकादिरूपङ्गळाऩ दुःखङ्गळुडैय.अनुभूतिं – अनुभवत्तै. पाबङ्गळ् क्रियमाणदशैयिलनुकूलङ्गळायिरुन्दालुम् अदिऩ् फलमानदु नरकानुभवमाय् मुडियुमॆऩ्ऱु तात्पर्यम्. स्वपरनियतं याथातथ्यं – तनक्कुम् भगवानुक्कुम् व्यवस्थितमाऩ यथावस्थितस्वरूपत्तै; अदावदु शेषशेषिभावत्तै. यद्दिव्यं पदं – अप्राकृतं स्थानम्. तच्च, अत्र यत्तच्छब्दङ्गळाले परिपूर्णब्रह्मानुभवप्राप्तिहेतुवाऩ परमपदत्तिऱ्‌कु पूर्वोक्तसकलदोषरहिततया निरतिशयसुखावहत्वेन च प्रमाणप्रसिद्धत्वम् ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु. काराकल्पं वपुरपि – सिऱैवीट्टिऱ्‌कु सदृशमाऩ देहत्तैयुम्; राजकुमारतुल्यनाय्, नित्यसूरितुल्यभोगार्हनायिरुक्किऱ सेदननुक्कु स्वोचितभोगप्रतिबन्धकमाय्, स्वच्छन्दविहारविरोधियाय्, स्वस्वामि-वृत्तान्तत्तिऩ् परिज्ञानविरोधियाय्, तनक्कु अत्यन्तमनुचितस्थानमुमाऩ कारागृहम् पोलिरुक्किऱ शरीरत्तैयॆऩ्ऱबडि. विदऩ् – तत्त्वत्रयाधिकारादिगळिल् नऩ्ऱाग अऱिन्दवऩ्. फलोन्मुखमाऩ ज्ञानमुडैयवनॆऩ्ऱबडि. कस्तितिक्षेत बन्धमिति । फलोन्मुखमाऩ एतादृशज्ञानमुडैयवऩ् ऎवऩ् ताऩ् कर्मकृतमाऩ प्रकृतिबन्धत्तै सहिप्पऩ्. इतरदोषत्तैयुम्, परमपदवैलक्षण्यत्तैयुम्, तनक्कुम् भगवानुक्कुमुळ्ळ स्वस्वामिभावादिसंबन्धत्तैयुम् पूर्वोक्तप्रकारत्ताल् अऱिन्द ऒरुवनुम् इन्द बन्धत्तै सहिक्कमाट्टाऩ्. किन्तु अन्द बन्धमोक्षत्तिलिच्चैयैयुडैयवनाय् मोक्षोपायत्तिले शीघ्रमागवे प्रवर्तिप्पानॆऩ्ऱबडि.

लोगत्तिल् कस्तितिक्षेत बन्धं ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ बन्धासहनपूर्वकमोक्षेच्छै उण्डागुम् रीदियै क्रममाग उपपादिक्किऱार् इप्पडि इत्यादि चूर्णिकैयाले. इप्पडि - प्रधानप्रतितन्त्राद्यधिकारचतुष्टयङ्गळिऱ्‌चॊऩ्ऩबडि.↩︎

कालावर्तान् प्रकृतिविकृतीः कामभोगेषु दोषान्
ज्वालागर्तप्रतिमदुरितोदर्कदुःखानुभूतिम् ।
याथातत्थ्यं स्वपरनियतं यच्च दिव्यं पदन्तत्
काराकल्पं वपुरपि विदन् कस्तितिक्षेत बन्धम् ॥१८॥↩︎

इत्थम् इमान् अर्थान् अध्यात्म-शास्त्रैर् विशदं ज्ञात्वा↩︎

Thus, from the Śāstras which treat of the soul, a man should understand the principles and truths explained so far.↩︎

Thus, from the Śāstras which treat of the soul, a man should understand the principles and truths explained so far.↩︎

इप्पडि इव्वर्थङ्गळै अध्यात्मशास्त्रङ्गळाले तॆळिन्दु↩︎

स्वयं-प्रकाशत्व-ज्ञातृत्व-कर्तृत्व-भोक्तृत्व-शरीरित्वाणुत्व-नित्यत्व-निररवयत्व
-च्छेदन-दहन-क्लेदन-शोषणानर्हत्व--
वृद्धि-ह्रास-रहित--स्व-रूपत्वादिभिर्
आत्मनो विशेषण-भूत-देहेन्द्रियादि-वैलक्षण्यं दृष्ट्वा,↩︎

He should know clearly that the soul or self is self-luminous or luminous by itself,
is a knower, doer and enjoyer, having a body
and that the soul is atomic, eternal, without parts or limbs,
incapable of being cut, burnt, injured, dried up or otherwise affected
and that its essential nature is such as not to admit of increase or diminution
and that, in all these respects, it is different from the body, the senses and the like
which are attributes of the self.↩︎

He should know clearly that the soul or self is self-luminous or luminous by itself,
is a knower, doer and enjoyer, having a body
and that the soul is atomic, eternal, without parts or limbs,
incapable of being cut, burnt, injured, dried up or otherwise affected
and that its essential nature is such as not to admit of increase or diminution
and that, in all these respects, it is different from the body, the senses and the like
which are attributes of the self.↩︎

इव्वर्थङ्गळै - शरीरात्मभावसंबन्धार्थङ्गळै. अध्या-त्मशास्त्रङ्गळ् - उपनिषत्तुक्कळुम्, सात्त्विकेतिहासपुराणङ्गळुम् आऴ्वार्गळुडैय दिव्यसूक्तिकळुम्. तॆळिन्दु - अज्ञानसंशयविपर्ययादिगळऱ सोपपत्तिकमाग विशदज्ञानत्तै यडैन्दु. इदु पूर्वसिद्धतत्त्वज्ञानरूपप्रथमपर्वत्तिऱ्‌कु अनुवादकम्. द्वितीयपर्वत्तै यरुळिच् चॆय्गिऱार् स्वयंप्रकाशत्वेत्यादिना वैलक्षण्यत्तैक्कण्डु इत्यन्तेन । इदनाल् तत्त्वत्रयाधि-कारत्तिल् निरूपिक्कप्पट्ट अर्थङ्गळिल् आत्मावुक्कु देहेन्द्रियादिवैलक्षण्यप्रतिपादकमाऩ अंसम् मोक्षोपयुक्तमॆऩ्ऱु वॆळियिडप्पट्टदु. इङ्गु कण्डु ऎन्बदाल् मम शरीरं, ममेन्द्रियं, अहं जानामीत्यादि व्यतिरेकप्रत्यक्षमुम् विवक्षितम्.↩︎

स्वयंप्रकाशत्व-ज्ञातृत्वकर्तृत्वभोक्तृत्वशरीरित्वाणुत्वनित्यत्व निरवयवत्वछेदनदहनक्लेदनशोषणाद्यनर्हत्ववृद्धि-ह्रासरहित स्वरूपत्वादिगळाले यात्मावुक्कु विशेषणीभूतदेहेन्द्रियादिवैलक्ष्ण्यत्तैक् कण्डु↩︎

अस्य परलोक-गमन-देहान्तार-प्राप्ति-योग्यत्व-निश्चयेन
सामान्यतो लोकोत्तीर्ण-पुरुषार्थ-योग्यताम् आपन्नाः↩︎

with the conviction that the soul or self is capable of passing on into another world and taking up another body,
the man learns, in a general way, that it is possible for him to have higher aims or goals
than those found in this world.↩︎

with the conviction that the soul or self is capable of passing on into another world and taking up another body,
the man learns, in a general way, that it is possible for him to have higher aims or goals
than those found in this world.↩︎

इवनुडैय परलोकगमनदेहान्तर-प्राप्तियोग्यत्व निश्चयत्ताले इति । इवनुक्कु देहाद्वैलक्षण्यज्ञानमिल्लादबोदु देहादिगळेआत्मावाग मुडिगैयाल् इङ्गेये विनाशत्तैयडैगिऱ आत्मावुक्कु परलोक-गमनप्रसक्तियिल्लामैयाल् तद्योग्यतानिश्चयम् घटियातिऱे. सामान्येन लोकोत्तीर्णपुरुषार्थ-योग्यरायिति । ऒरुवनुक्कु परलोकगमनयोग्यतैयुण्डॆऩ्ऱु निश्चितमानाल् अवऩ् स्वर्गमोक्षरूपमाऩ लोकान्तरानुभाव्यमाऩ पुरुषार्थत्तैयॆल्लामनुभविक्कयोग्यनावानिऱे.↩︎

इवनुडैय परलोकगमनदेहान्तरप्राप्तियोग्यत्वनिश्चयत्ताले सामान्येन लोकोत्तीर्णपुरुषार्थयोग्यराय्,↩︎

नरक-पतनादि-जन्मान्तर-क्लेश-भयात्
तत्-कारणेभ्यः कर्मभ्यो निवृत्ताः -↩︎

He is full of dread at the thought of falling into hell and the like
or experiencing the sufferings of another life
and abstains from those actions which are the causes thereof.↩︎

He is full of dread at the thought of falling into hell and the like
or experiencing the sufferings of another life
and abstains from those actions which are the causes thereof.↩︎

इन्द निश्चयत्ताल् लोकोत्तीर्णपुरुषार्थयोग्यरागिऱाप्पोले निषिद्धकर्मङ्गळिल् निऩ्ऱुम् निवृत्तर्गळागवुमागलामॆऩ्ऱु सहेतुकमाग उपपादिक्किऱार् नरकपतनादि जन्मान्तरक्लेशङ् गळुक्कञ्जि इत्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् स्थावरत्वप्राप्त्यादिगळुक्कु ग्रहणम्.
अवऱ्ऱिऩ् कारणङ्गळाऩ - नरकादिगळुक्कुक् कारणङ्गळाऩ.
कर्मङ्गळिनिऩ्ऱुम् निवृत्तराय् - निषिद्धकर्मङ्गळिल् निऩ्ऱुम् निवृत्तरायॆऩ्ऱबडि. ऒरुवनुक्कु लोकान्तरगमनयोग्यतैयुम् देहान्तरप्राप्तियोग्यतैयुम् नमक्कु उण्डॆऩ्ऱु निश्चयम् पिऱन्दालवऩ् नरकपतनादिजन्मान्तरक्लेशङ्गळुक्कञ्जुवाऩ्. अन्द अच्चत्ताल् निषिद्धत्तिल् निऩ्ऱुम् निवृत्तनागवुमा वानॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

नरकपतनादिजन्मान्तरक्लेशङ्गळुक्कञ्जि यवऱ्ऱिऩ् कारणङ्गळाऩ कर्मङ्गळिनिऩ्ऱुम् निवृत्तराय्,↩︎

आधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वाल्प-शक्तित्वाणुत्व-
+अज्ञान-संशय-विपर्यय-दुःखादि-योग्यत्व-
+अशुभाश्रयत्वादितो जातात् विशेष्य-भूतेश्वर-व्यावृत्ति-निचयात्
भगवत्-कैङ्कर्य-रूप--(दाय-धन-निभ--)स्व-रूप--प्राप्त-वैभवापेक्षणे योग्यताम् आपन्नाः-↩︎

He is also convinced that he is different from Iśvara in that
while he is supported and controlled by Iśvara
and exists solely for the fulfilment of His purposes
and is besides weak, atomic
and subject to ignorance, doubts, errors, sufferings and the like,
being the abode of impurities,
Iśvara, of whom his self is an attribute, is, in every one of these respects, absolutely the opposite.
From this knowledge he becomes fit
to desire the glory due to his essential nature (of rendering service to Bhagavān).↩︎

He is also convinced that he is different from Iśvara in that
while he is supported and controlled by Iśvara
and exists solely for the fulfilment of His purposes
and is besides weak, atomic
and subject to ignorance, doubts, errors, sufferings and the like,
being the abode of impurities,
Iśvara, of whom his self is an attribute, is, in every one of these respects, absolutely the opposite.
From this knowledge he becomes fit
to desire the glory due to his essential nature (of rendering service to Bhagavān).↩︎

इनि मेल् पर्वत्तैक् काट्टुगिऱार् आधेयत्वेत्यादिना । इवैगळ् प्रधानप्रतितन्त्राधिकार-निर्णीतधर्मङ्गळ्. अल्पशक्तित्वमॆऩ्गिऱदु तत्त्वत्रयाधिकारत्तिल् ईश्वरनुक्कु तदुभयनियन्तृत्व-कथनत्ताले अर्थसिद्धमाऩ धर्मम्. अणुत्वेत्यादि दुःखादियोग्यत्वेत्यन्तं तत्त्वत्रयाधिकारलब्धम्. अत्र आदिशब्देनसुखादिगळुक्कु ग्रहणम्. अशुभाश्रयत्वादिगळ् परदेवतापारमार्थ्याधिकारसिद्धङ्गळ्. इङ्गु आदिपदत्ताले कर्मवश्यत्वादिगळुक्कु ग्रहणम्. उण्डाऩ - जन्यमाऩ. विशेष्य-भूतेश्वरव्यावृत्ति निश्चयत्ताले - प्रकारीभूतऩाऩ पूर्वोक्तधर्मविरुद्धधर्माश्रयऩाऩ ईश्वरनैक् काट्टिलुम् व्यावृत्ति; (वैलक्षण्यम्) अदनुडैय निश्चयत्ताले. भगवत्कैङ्कर्यरूपमाऩ स्वरूपप्राप्तविभवत्तै - शेषियाऩ भगवानुडैय कैङ्गर्यम् शेषऩाऩ जीवनुक्कु स्वरूपप्राप्तमाऩ सम्बत्तु; अदै. अपेक्षिक्कैक्कु योग्यराय् - व्यावृत्तिनिश्चयाभिन्नयोग्यतावानायॆऩ्ऱबडि. इङ्गु आधेयत्वविधेयत्वशेषत्वङ्गळाले उण्डाऩ ईश्वरव्यावृत्तिनिश्चयम् अन्द कैङ्गर्यविभवत्तै स्वरूपप्राप्तमाग वऱिन्दबेक्षिक्कैक्कु उऱुप्पाम्. इवऩ् ऒरु धर्मङ्गळाल् ईश्वरव्यावृत्तनायिरुन्दालुम् शेषत्वादिरहितनागिल् भगवत्कैङ्कर्यत्तै स्वरूपप्राप्तमाग अऱिन्दु अबेक्षिक्कमाट्टानिऱे. अदिल् स्वामियुगन्दगैङ्गर्यमिवनुक्कु पुरुषार्थमागैक्कु शेषत्वमुऱुप्पायिरुक्कुम्. अदै स्वामिक्कु उगप्पानबडियिले सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ वबेक्षैक्कु उऱुप्पायिरुक्कुम् विधेयत्वम्. तनक्कु अवनुडैय अपृथक्सिद्धत्वत्तैयऱिन्दु सर्वदा अन्द कैङ्गर्यत्तैयबेक्षिक्कैक्कु उऱुप्पाम् आधेयत्वम्. अल्पशक्तित्वादिगळालुण्डाऩ ईश्वरव्यावृत्तिनिश्चयम् तनक्कुक् कैङ्गर्याबेक्षैक्कु उऱुप्पाम्. इवनुम् सर्वशक्तनाय्, विभुवाय्, अज्ञानसंशयादिदोषरहितनाय् शुभाश्रयनुमायिरुन्दाल् अन्ततः ईश्वरनागवे आगवेण्डुमागैयालिवनुक्कु ईश्वरकैङ्गर्याबेक्षैयॆन्बदु ऒऩ्ऱु घटियातिऱे.↩︎

आधेयत्वविधेयत्वशेषत्वाल्प शक्ति-त्वाणुत्वाज्ञानसंशयविपर्ययदुःखादियोग्यत्वाशुभाश्रयत्वादिगळाले युण्डाऩ विशेष्य-भूतेश्वरव्यावृत्तिनिश्चयत्ताले भगवत्कैङ्कर्यरूपमाऩ स्वरूपप्राप्तवैभवत्तै यपेक्षि क्कैक्कु योग्यराय्,↩︎

श्री-मन्त्रार्थतो ऽहं-कार-निवृत्तिः

म्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वापेक्षित-संग्रहम् आऩ तिरु-मन्त्रत्तैक् कॊण्डु
सारतमार्थङ्गळैय् अनुसन्धिक्कुम् पोदु
प्रथम-पदत्तिल् तृतीयाक्षरत्ताले (=म् ← मन ज्ञाने परिमाणे ऽवबोधने)
प्रतिपन्नम् आऩ ज्ञानत्वाद्य्-अनुसन्धानत्ताले
देह--तद्-अनुबन्धिगळिल् वरुम् अहङ्कार-मम-कारङ्गळैयुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

1. सर्वापेक्षितार्थ-संग्रह-भूत-श्रीमन्त्र-मुखेन
सारतमार्थेष्व् अनुसंधीयमानेषु सत्सु -
प्रथम-पदे तृतीयाक्षर-प्रतिपन्न-ज्ञानत्वाद्य्-अनुसन्धानेन
देह--तद्-अनुबन्धि-विषयाव् अहं-कार--मम-कारौ,↩︎

2. He then realises the most important truths from the Tirumantra
which is a concise summary of all that is needed.
By an understanding of the significance of the third letter in its first word aum, namely, m,
he realises that the self is essentially Jñāna or knowledge in its nature
(and has knowledge also as an attribute.)
By this realisation he gives up the notion of 'I' in regard to the body ((i.e.) mistaking the body for 'I')
and of 'mine' in regard to those things that are connected with the body.↩︎

3. He then realises the most important truths from the Tirumantra
which is a concise summary of all that is needed.
By an understanding of the significance of the third letter in its first word aum, namely, m,
he realises that the self is essentially Jñāna or knowledge in its nature
(and has knowledge also as an attribute.)
By this realisation he gives up the notion of 'I' in regard to the body ((i.e.) mistaking the body for 'I')
and of 'mine' in regard to those things that are connected with the body.↩︎

4. इनि अर्थपञ्चकाधिकारार्थत्तिऱ्‌कु उपयोगत्तैक् काट्टप्पोगिऱवराय् तिरुमन्त्रत्तिल् मकाराद्यर्थानुसन्धानत्तालेये मुमुक्षाहेतुभूताहङ्कारममकारनिवृत्तिकळै उपपादिक्किऱार् सर्वापेक्षितसंग्रहमाऩ तिरुमन्त्रत्तैक् कॊण्डु इत्यादिना ।
सर्वशास्त्रङ्गळैयुङ्गॊण्डु सारतमार्थानुसन्धानम् दुर्घटमागैयाल् तिरुमन्त्रत्तैक् कॊण्डु ऎऩ्गिऱदु. अप्पडि संक्षिप्तमाऩ तिरुमन्त्रत्तिले सारतमार्थङ्गळॆल्लाम् अनुसन्धिक्कमुडियुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गै वारामैक्काग सर्वापेक्षितसंग्रहमाऩ ऎऩ्गिऱदु. ‘‘सर्वमष्टाक्षरान्तस्थं वाङ्मयं वेदवैदिकम्’’ ऎऩ्गिऱबडि सर्वशास्त्रसारतमार्थङ्गळैयुम् तिरुमन्त्रम् संग्रहित्तुच्चॊल्लु मागैयाल् संक्षिप्तमाऩ अदैक्कॊण्डु सारतमार्थङ्गळै सुलभमाग पुनःपुनः अनुसन्धिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु.
प्रथमपदत्तिल् तृतीयाक्षरत्ताले - प्रणवत्तिऩ् तृतीयाक्षरमाऩ मकारत्ताले ऎऩ्ऱबडि.
प्रतिपन्नमाऩ – मन ज्ञाने, मन परिमाणे, मन अवबोधने ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तिकळैक् कॊण्डु ज्ञातङ्गळाऩ.
ज्ञानत्वाद्यनुसन्धानत्ताले - इङ्गु आदिपदत्ताल् अणुत्वादिपरिग्रहः ।
अनुसन्धानत्ताले ऎन्बदऱ्‌कु अडियऱुत्तु ऎन्बदोडन्वयम्. देहतदनुबन्धिकळिल् वरुम् अहङ्कारममकारङ्गळैयुम् - देहत्तिल् वरुवदु अहङ्कारम्. देहानुबन्धिकळाऩ पुत्रादिगळिल् वरुवदु ममकारम्. प्रथमाक्षरत्तिल् लुप्तचतुर्थियाले - अकारत्तिलेयिरुन्दु समासत्ताले लोपित्तदाऩ आय ऎऩ्गिऱ चतुर्थियाले. प्रतिपन्नमाऩ तादर्थ्यत्ताले - ज्ञातमाऩ अकारार्थशेषत्वत्ताले यॆऩ्ऱबडि. इदऱ्‌कुम् अडियऱुत्तु ऎन्बदोडन्वयम्. देहातिरिक्तात्मस्वरूपतद्गुणङ्गळिल् - मकारत्तालेदेहातिरिक्तनागत् तोऩ्ऱिऩ आत्मस्वरूपत्तिलुम् तदनुबन्धिकळाऩ ज्ञानाद्यात्मगुणङ्गळिलुम्.↩︎

5. सर्वापेक्षितसंग्रहमाऩ तिरुमन्त्रत्तैक्कॊण्डु सारतमार्थङ्गळै यनुसन्धिक्कुम्-पोदु प्रथमपदत्तिल् तृतीयाक्षरत्ताले प्रतिपन्नमाऩ ज्ञानत्वाद्यनुसन्धानत्ताले देहतदनुबन्धिगळिल् वरुमहङ्कारममकारङ्गळैयुम्,↩︎

आय

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथमाक्षरत्तिल् लुप्त-चतुर्थियाले प्रतिपन्नम् आऩ तादर्थ्यत्ताले
देहातिरिक्तात्म-स्वरूप--तद्-गुणङ्गळिल्
“त्वं मे, ऽहं मे” ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ्-पडिये
तनक्कु उरिमैय्(=स्वामित्वम्) उण्ड्-आग निनैक्किऱव् अहङ्कार--ममकारङ् कळैयुम्,

(“त्वं मे” “ऽहं मे” “कुतस् तत्” “तद् अपि कुत” “इदं वेद-मूल-प्रमाणात्” “एतच् चानादि-सिद्धाद् अनुभव-विभवात्”, “(वेदादिग्रन्थः) सोऽपि साक्रोश एव” । “क्वाक्रोशः, कस्य”, “गीतादिषु, मम”, “विदितः कोऽत्र साक्षी”, “सुधीः स्यात्” “हन्त! त्वत्-पक्ष-पाती स” इति नृ-कलहे मृग्य-मध्य-स्थवत् त्वम् (जीव!) ॥ ५॥ (इति पराशरभट्टाभिषेक-श्लोकः))

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

प्रथमाक्षरे लुप्त-चतुर्थी-प्रतिपन्नेन तादर्थ्येन
देहातिरिक्तात्म-स्वरूप--तद्-गुणेषु
"त्वं मेऽहं मे" इति श्लोकोक्त-रीत्या
स्व-शेषत्वाभिमान-रूपाव् अहं-कार--मम-कारौ,

(“त्वं मे” “ऽहं मे” “कुतस् तत्” “तद् अपि कुत” “इदं वेद-मूल-प्रमाणात्” “एतच् चानादि-सिद्धाद् अनुभव-विभवात्”, “(वेदादिग्रन्थः) सोऽपि साक्रोश एव” । “क्वाक्रोशः, कस्य”, “गीतादिषु, मम”, “विदितः कोऽत्र साक्षी”, “सुधीः स्यात्” “हन्त! त्वत्-पक्ष-पाती स” इति नृ-कलहे मृग्य-मध्य-स्थवत् त्वम् (जीव!) ॥ ५॥ (इति पराशरभट्टाभिषेक-श्लोकः))↩︎

Similarly from the dative or the fourth case of the first syllable "a"
where the dative termination has been dropped ((i.e.) from aya),
we should learn that the Jīva exists for Iśvara
and thereby, completely and without any trace,
give up the erroneous notion implicit and explicit in the words 'I' and 'mine' in regard to the following -

- the action of 'I' in regard (even) to the soul as distinct from the body,

- that it is śeṣa to oneself and the notion of 'mine' in regard to the attributes of the soul (such as this jñāna is mine).

In this connection we should remember (Bhattar's) śloka (written in the form of an imaginary dialogue between Iśvara and the Jīva which reads as follows:-)

"Bhagavān: You are mine.
The Jīva : I exist (only) for myself.
Bhagavān: Where is it stated ?
The Jīva: Where is the opposite stated ?
Bhagavān: In the original pramāṇa : the Veda.
The Jīva : The opposite view is based on the strength of my own enjoyment of myself from beginning less time.
Bhagavān: But protests have been recorded then and there.
The Jīva : Where is it objected to ? and by whom?'
Bhagavān: The protest or objection was made in such works as the Gita and it was made by me.
The Jīva : Is there any witness ?
Bhagavān: The wise man.
The Jīva : But he is an interested witness.
Thus in this dispute between Bhagavān and the Jīva , the need arises for an arbitrator."

↩︎

Similarly from the dative or the fourth case of the first syllable "a"
where the dative termination has been dropped ((i.e.) from aya),
we should learn that the Jīva exists for Iśvara
and thereby, completely and without any trace,
give up the erroneous notion implicit and explicit in the words 'I' and 'mine' in regard to the following -

- the action of 'I' in regard (even) to the soul as distinct from the body,

- that it is śeṣa to oneself and the notion of 'mine' in regard to the attributes of the soul (such as this jñāna is mine).

In this connection we should remember (Bhattar's) śloka (written in the form of an imaginary dialogue between Iśvara and the Jīva which reads as follows:-)

"Bhagavān: You are mine.
The Jīva : I exist (only) for myself.
Bhagavān: Where is it stated ?
The Jīva: Where is the opposite stated ?
Bhagavān: In the original pramāṇa : the Veda.
The Jīva : The opposite view is based on the strength of my own enjoyment of myself from beginning less time.
Bhagavān: But protests have been recorded then and there.
The Jīva : Where is it objected to ? and by whom?'
Bhagavān: The protest or objection was made in such works as the Gita and it was made by me.
The Jīva : Is there any witness ?
Bhagavān: The wise man.
The Jīva : But he is an interested witness.
Thus in this dispute between Bhagavān and the Jīva , the need arises for an arbitrator."

↩︎

तनक्कुरिमैयुण्डाग निनैक्किऱ - उरिमै - शेषत्वम्; तनक्कु शेषत्वमुळ्ळ ताग निनैक्किऱ, स्वभिन्नवस्तुक्कळिल् स्वशेषत्वज्ञानम् अयं मम पुत्रः, इदं मम गृहं इत्यादिगळिले प्रसिद्धमानालुम् स्वस्वरूपत्तिल् स्वशेषत्वज्ञानमुण्डागुमोवॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग मुन्बे अभियुक्तश्लोकत्तैक् काट्टियरुळिनार्. त्वमेऽहं मे ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् पडिये इति । ‘‘त्वम्मेऽहम्मे कुतस्तत्तदपि कुत इदं वेदमूलप्रमाणादेतच्चानादिसिद्धादनुभवविभवात्तर्हि साक्रोश एव । क्वाक्रोशः कस्य गीतादिषु मम विदितः कोऽत्र साक्षी सुधीः (नरः) स्याद्धन्त त्वत्पक्षपाती स इति नृकलहे मृग्यमध्यस्थवत्त्वम् ॥’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिन्बडिये ऎऩ्ऱबडि. इदिल् अहम्मे ऎऩ्गिऱ कलहत्तैच् चॊल्लियिरुप्पदाल् शब्दव्यवहाररूपमाऩ इन्द कलहम् अहंमे ऎऩ्गिऱ व्यवहर्तव्यज्ञानमऩ्ऱिक्के उण्डागादागैयाल् तनक्कु स्वशेषत्वज्ञानमुण् डॆन्बदिलिदु प्रमाणमागलाम्. साक्रोशः – आक्षेपयुक्तमानदु. मृग्यमध्यस्थवत् – ‘‘प्रमाणं कर्तमुद्युक्तो मृग्यमध्यस्थ ईरितः’’, तद्वत् । अहङ्कारममकारङ्गळै – स्वस्वरूपत्तिल् तनक्कुरिमै युण्डाग निनैक्कै अहङ्कारम्. स्वभिन्नवस्तुविल् तनक्कुरिमैयुण्डाग निनैक्कै ममकारम्.↩︎

प्रथमाक्षरत्तिल् लुप्तचतुर्थियाले प्रतिपन्नमाऩ तादर्थ्यत्ताले देहातिरिक्तात्मस्वरूप तद्गुणङ्गळिल् “त्वं मेऽहं मे” ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिन्बडिये तनक्कु उरिमै युण्डाग निनैक्किऱ वहङ्कारममकारङ्गळैयुम्,↩︎

उ

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यमाक्षरत्तिल् अवधारणार्थत्ताले
"अन्य-शेष-भूतोऽहं" ऎऩ्ऱुम्,
"ममान्यश् शेषी" ऎऩ्ऱुम्
वरुम् अहङ्कार--ममकारङ्गळैयुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

1. मध्यमाक्षरेऽवधारणार्थेन "अन्यशेषभूतोऽहम् " इति
" ममान्यः शेषी" इति च प्रवर्तमानाव् अहंकार-ममकारौ,↩︎

2. With a knowledge of the meaning of u in aum, which means 'only',
we should root out the notion of 'I' in thinking "I am the śeṣa of others (those other than Bhagavān)
and the notion of ‘mine' in thinking, "Another (and not Bhagavān ) is my śeṣī."↩︎

3. With a knowledge of the meaning of u in aum, which means 'only',
we should root out the notion of 'I' in thinking "I am the śeṣa of others (those other than Bhagavān)
and the notion of ‘mine' in thinking, "Another (and not Bhagavān ) is my śeṣī."↩︎

4. मध्यमाक्षरत्तिल् अवधारणार्थत्ताले - उकारप्रतिपाद्यमाऩ अवधारणत्ताले.

उकारत्तुक्कु लक्ष्मीयुम् अर्थमागैयाल् मध्यमाक्षरत्तिल् अर्थत्ताले ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् अवधारणार्थत्ताले ऎऩ्ऱदु. इदऱ्‌कुम् अडियऱुत्तु ऎन्बदोडन्वयम्.

अन्यशेषभूतोऽहमॆऩ्ऱुम् ममान्यश्शेषीयॆऩ्ऱुम् वरुम् अहङ्कारममकारङ्गळैयुमिति । उभयत्राप्यन्यपदम् भगवद्व्यतिरिक्तपरम्. अन्यशेषभूतोऽहमॆऩ्गिऱ अभिलापकशब्दत्तिल् अहं पदम् घटक मायिरुप्पदाल् इदनाल् वरुम् ज्ञानविशेषत्तै अहङ्कारमॆऩ्गिऱदु. ममान्यश्शेषी ऎऩ्गिऱ अभिलापकशब्दत्तिल् ममपदम् घटकमायिरुप्पदाल् इदनाल् वरुम् ज्ञानविशेषत्तै ममकारमॆऩ्गिऱदु.↩︎

5. मध्यमाक्षरत्तिल वधारणार्थत्ताले अन्यशेषभूतोऽहं ऎऩ्ऱुम्,
ममान्यश्शेषी ऎऩ्ऱुम् वरुमहङ्कार-ममकारङ्गळैयुम्,↩︎

न

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यम-पदत्तिल्
प्रतिपन्नम् आऩ निषेध-विशेषत्ताले
स्व-रक्षण-व्यापारत्तैप् पऱ्ऱ वरुम्
निरपेक्ष-स्वातन्त्र्य--निरुपाधिक-शेषित्वाभिमाऩ-रूपङ्गळ् आनव् अहङ्कार-ममकारङ् कळैयुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩ्-निषेध-सामर्थ्यऩ्-तऩ्ऩाले

तृतीय-पदत्तिल् चतुर्थियालेय् अभिप्रेतम् आय्
भाविय् आऩ कैङ्कर्य-पर्यन्तानुभवम् आगिऱ फलत्तैप् पऱ्ऱ

इप्-पोदु फलान्तरानुभव-न्यायत्ताले वरुम्
स्वाधीन-कर्तृत्व-भोक्तृत्व--स्वार्थ-कर्तृत्व-भोक्तृत्व-भ्रम-रूपङ्गळ् आनव्
अहङ्कार-ममकारङ्गळैयुम्
यथा-योग्यम् आर्थम् आगवुम्, शाब्दम् आगवुम् अडिय् अऱुत्तु,
इप्-पडि स्थिर-प्रतिष्ठित-ज्ञानर् आय्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

मध्यम-पद-प्रतिपन्नेन निषेध-विशेषेण
स्व-रक्षण-व्यापार-विषये पर्वतमानौ
निरपेक्ष-स्वातन्त्र्य--निरुपाधिक-शेषित्वाभिमान--रूपाव् अहंकार-ममकारौ,↩︎

By an understanding of the negation contained in the middle word (viz. namo, na mama )
which declares that there is no such thing as independence for the Jīva ,
we should rid ourselves of the notion of 'I' in thinking that
in respect of the means of securing one's own protection, one is wholly independent
and the notion of 'mine' in thinking that this act or activity for securing protection is unconditionally 'one's.'↩︎

By an understanding of the negation contained in the middle word (viz. namo, na mama )
which declares that there is no such thing as independence for the Jīva ,
we should rid ourselves of the notion of 'I' in thinking that
in respect of the means of securing one's own protection, one is wholly independent
and the notion of 'mine' in thinking that this act or activity for securing protection is unconditionally 'one's.'↩︎

मध्यमपदम् - नमस्सु । निषेधविशेषत्ताले इति । स्वातन्त्र्यमॆऩ्गिऱ ओर् पदत्तै इत्तुडऩ् योजित्तु अदनाल् वरुम् न मम स्वातन्त्र्यमॆऩ्गिऱ निषेधविशेषत्तालुम्, शेषित्वमॆऩ्गिऱ पदत्तै योजित्तु अदनाल् वरुम् न मम शेषित्व मॆऩ्गिऱ निषेधविशेषत्तालुमॆऩ्ऱबडि. इदऱ्‌कुम् अडियऱुत्तु ऎन्बदोडन्वयम्. स्वरक्षणव्यापारत्तैप्पऱ्ऱवरुम् - स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमाऩ उपायत्तैप् पऱ्ऱ वरुम्. निरपेक्षस्वातन्त्र्यनिरुपाधिकशेषित्वाभिमानरूपङ्गळाऩ - स्वरक्षणव्यापारे निरपेक्षस्वतन्त्रोऽहं, निरुपाधिकशेष्यहमॆऩ्ऱु वरुमदु अहङ्कारम्. स्वरक्षार्थव्यापारे मम निरपेक्षस्वातन्त्र्यं, ममनिरुपाधिकशेषित्वमॆऩ्ऱु वरुमदु ममकारम्.↩︎

मध्यमपदत्तिल् प्रतिपन्नमाऩ निषेधविशेषत्ताले स्वरक्षणव्यापारत्तैप् पऱ्ऱ वरुम् निरपेक्षस्वातन्त्र्यनिरुपाधिकशेषित्वाभिमानरूपङ्गळाऩ वहङ्कारममकारङ्गळैयुम्,↩︎

एतन्-निषेध-सामथ्येनैव
तृतीय-पदे चतुर्थ्य्-अभिप्रेते भाविनि-कैङ्कर्य-पर्यन्तानुभव-रूपे फले विषये
इदानीन्तन-फलान्तरानुभव-न्यायेन प्रवर्तमानौ
स्वाधीन-कर्तृत्व--भोक्तृत्व--स्वार्थ-कर्तृत्व--भोक्तृत्व-भ्रम-रूपौ अहंकार-ममकारौ च
यथार्हम् अर्थ-विधया शाब्द-विधया च समुन्मूल्य
इत्थं प्रतिष्ठित-ज्ञानाः-↩︎

By the force of this very negation (na mama ),
we should give up erroneous notions that may exist
in regard to the fruit (of the upāya),
which consists in future enjoyment (in Vaikuṇṭha ) extending up to the service of the Lord,
which is the meaning of the dative in the third word (Nārāyanāya) -
erroneous notions of 'I' in thinking on the analogy of other fruits enjoyed here (in this world),

- "I will be the independent doer”

- and “I will be the enjoyer subject to no one else "

and "mine" in thinking

- "I do this for myself"

- and "I enjoy this for myself".

(These notions of 'I' and 'mine' in varied situations
should be completely rooted out by considering the meanings, implicit and explicit,
in the several words of the Tirumantra.)

Thus one should become well established in right knowledge
and should say to oneself in the words of the Alwars,↩︎

By the force of this very negation (na mama ),
we should give up erroneous notions that may exist
in regard to the fruit (of the upāya),
which consists in future enjoyment (in Vaikuṇṭha ) extending up to the service of the Lord,
which is the meaning of the dative in the third word (Nārāyanāya) -
erroneous notions of 'I' in thinking on the analogy of other fruits enjoyed here (in this world),

- "I will be the independent doer”

- and “I will be the enjoyer subject to no one else "

and "mine" in thinking

- "I do this for myself"

- and "I enjoy this for myself".

(These notions of 'I' and 'mine' in varied situations
should be completely rooted out by considering the meanings, implicit and explicit,
in the several words of the Tirumantra.)

Thus one should become well established in right knowledge
and should say to oneself in the words of the Alwars,↩︎

इऩ् निषेधसामर्थ्यन्दऩ्ऩाले - मुन्बु स्वातन्त्र्यपदत्तोडुम् शेषित्वपदत्तोडुम् योजित्त नकारत्तिऩ् निषेधसामर्थ्यत्ताले ऎऩ्ऱबडि. ऎन्द पदत्तैत् तऩ्ऩोडु योजित्तालुम् तदर्थत्तै निषेधिक्क नञस्सामर्थ्यमुण्डिऱे. तृतीयपदम् - नारायणाय ऎऩ्गिऱ पदम्. अदिल् चतुर्थी आय ऎऩ्गिऱदु.

अभिप्रेतमायिति । तादर्थ्यचतुर्थी शेषत्वत्तैयॊऴिय अदिऩ् कार्यमाऩ कैङ्गर्यत्तैच् चॊल्लमाट्टादागैयाल् चतुर्थियिलभिप्रेतमाय् ऎऩ्गिऱदु. भावियाऩ मोक्षदशै यिलुण्डागप्पोगिऱदाऩ. कैङ्कर्यपर्यन्तानुभवमागिऱ - कैङ्गर्यत्तैप् परीवाह मागवुडैय अनुभवमागिऱ. फलत्तैप्पऱ्ऱ - उपायफलत्तैप्पऱ्ऱ. इङ्गु उभयविभूतिविशिष्टभगवदनुभवमे मुमुक्षुवुक्कुप् फलम्.

अव्वनुभवजनितप्रीतियाले वरुमङ्गुळ्ळ भगवत्कैङ्गर्यम् अदऱ्‌कुप् परीवाहमॆऩ्ऱु करुत्तु.
अन्द भगवदनुभवरूपफलम् मुक्तिदशैयिल् वरुवदॊऩ्ऱागैयाल् अदिलप्पोदु अहङ्कारममकारङ्गळ् वर प्रसक्ति यिल्लैये यॆऩ्ऩिल्, अदु मुमुक्षुदशैयिल् वरक्कूडुमॆऩ्गिऱार् इप्पोदु इति ।
मुमुक्षुदशैयिल् ताऩ् अज्ञातमाऩ अन्द फलत्तिल् अहङ्कारममकारङ्गळ् वरक्कूडुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् फलान्तरानुभवन्यायत्ताले इत्यादिना । भावियाऩ फलम् अज्ञातमायिरुन्दालुम् तद्भिन्नमाऩ इदानीन्तनफलानुभवत्तिल् ‘‘अहं स्वतन्त्रकर्ता’’ ‘‘स्वाधीऩ-भोक्ता’’ ऎऩ्गिऱवहङ्गारमुण्डावदुबोल् भावियाऩ भगवदनुभवत्तिलुम् स्वाधीनकर्तृत्वभ्रममुम् स्वार्थकर्तृत्वभ्रममुम् वरक्कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु.

स्वाधीनकर्तृत्वभ्रममावदु स्वाधीनोऽहं कैङ्कर्यं करिष्यामीत्येवंरूपः । स्वाधीनभोक्तृत्वभ्रममावदु स्वाधीनोऽहं भोक्ष्य इत्येवंरूपः । स्वार्थकर्तृत्वभोक्तृत्वभ्रममावदु स्वार्थं कैङ्कर्यं करिष्यामि; स्वार्थं फलं भोक्ष्य इत्येवंरूपम्. इवैगळ् अहङ्गारङ्गळ्. मम स्वाधीनं कर्तृत्वं, मम स्वाधीनं भोक्तृत्वमित्यादिगळ् ममकारङ्गळ्.

यथायोग्यमार्थमागवुम् शाब्दमागवुमिति ।
देहतदनुबन्धिविषयाहङ्कारममकारङ्गळुक्कु जीवनुडैय ज्ञानस्वरूपाद्यनुसन्धानत्ताल् निवृत्तिसॊऩ्ऩदु आर्थम्. शेषत्वाद्यनुसन्धानत्ताले स्वरूपतदनुबन्धिकळिले वरुम् अहङ्कारममकारनिवृत्तियुमार्थम्. अन्यद्यथायोग्यम् शाब्दम्.
अडियऱुत्तु - मूलङ्गळाऩ वासनैगळोडे छेदित्तु.
इप्पडि - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अहङ्गारममगारङ्गळॆल्लाम् सवासनमागक् कऴियुम्बडि.
स्थिरप्रतिष्ठितज्ञानरायिति ।ज्ञानस्य स्थिरप्रतिष्ठितत्वमावदु वादिगळाल् अचञ्चलमाय् यावत्फलमनुवर्तिक्कै.↩︎

इऩ्ऩिषेधसामर्थ्यऩ् दऩ्ऩाले तृतीयपदत्तिल् चतुर्थियाले यभिप्रेतमाय् भावियाऩ कैङ्कर्यपर्यन्तानुभवमागिऱ फलत्तैप्पऱ्ऱ इप्पोदु फलान्तरानुभवन्यायत्ताले वरुम् स्वाधीनकर्तृत्वभोक्तृत्वस्वार्थकर्तृत्वभोक्तृत्वभ्रमरूपङ्गळाऩ वहङ्कारममकारङ्गळैयुम् यथायोग्यमार्थमागवुम् शाब्दमागवुमडियऱुत्तु, इप्पडि स्थिरप्रतिष्ठितज्ञानराय्,↩︎

सदोष-निर्दोष-फल-विवेचनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अऱ्‌प-सारङ्गळ्-अवै सुवैत्त्(=आस्वाद्य) अगऩ्ऱ्(=सुदूरं) ऒऴिन्देऩ्(=निववर्तितवान्)"
(तिरुवाय्मॊऴि 3-2-6.)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कण्डु केट्ट् उऱ्ऱु(=स्पृष्ट्वा) मोन्द्(=घ्रात्वा) उण्ड् उऴलुम्(=वर्तमानम्) ऐङ्-करुवि(=इन्द्रिय)-कण्डव् इन्बऩ्(=प्रीतिं),
तॆरिव् अरियव् अळव्-इल्लाच् (स्वात्मानुभव-रूपम्) चिऱ्ऱ्-इन्बम्"
(तिरुवाय्मॊऴि 4-9-10.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तस्मिन् प्रसन्ने किम् इहास्त्य् अलभ्यं
धर्मार्थ-कामैर् अलम् - अल्पकास् ते” (विष्णुपुराणम् 1-27-91.)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अन्तवत् तु फलं तेषां
तद् भवत्य् अल्प-मेधसां” (गीता 7-23.)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अनित्यम् असुखं लोकम्
इमं प्राप्य, (उपेक्ष्य) भजस्व मां” (गीता 9-33)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“महाबलान् महावीर्यान्
अनन्त-धन-सञ्चयान् ।
गतान् कालेन महता
कथा-शेषान् नराधिपान् ॥
श्रुत्वा, न पुत्र-दारादौ
गृह-क्षेत्रादिकेऽपि वा ।
द्रव्यादौ वा कृत-प्रज्ञो
ममत्वं कुरुते नरः”
(विष्णुपुराणम् 4-24-142, 143)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सर्वं दुःखमयं जगत्” (विष्णुपुराणम् 1-17-69.)

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स्वर्गेऽपि पात-भीतस्य
क्षयिष्णोर् नास्ति निर्वृतिः” (विष्णुपुराणम् 7-5-50.)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“राज्ये गृध्नन्त्य् अविद्वांसो
ममत्वाहृत-चेतसः ।
अहं-मान-महापान-
मदमत्ता, न मादृशाः”
(विष्णुपुराणम् 6-7-7.)

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(सारबोधिनी44)

(मूलम्45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“आब्रह्म-भवनाद् एते
दोषास् सन्ति महामुने ।(5)
अत एव हि नेच्छन्ति
स्वर्ग-प्राप्तिं मनीषिणः”
(इतिहाससमुच्चयः 4-49.)

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(सारबोधिनी49)

(मूलम्50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ब्रह्मणस् सदनाद् ऊर्ध्वं
तद् विष्णोः परमं पदं ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः
परं ब्रह्मेति तद् विदुः ॥
न तत्र मूढा गच्छन्ति
पुरुषा विषयात्मकाः ।
डंभ-लोभ-मद-क्रोध-
द्रोह-मोहैर् अभिद्रुताः ॥

निर्ममा निरहङ्कारा
निर्द्वन्द्वास् संयतेन्द्रियाः ।
ध्यान-योग-रताश् चैव
तत्र गच्छन्ति साधवः”
(भारतम् अरण्यपर्व 262-37, 38, 39.)

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(सारबोधिनी53)

(Español54)

(मूलम्55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“रम्याणि काम-चाराणि
विमानानि सभास् तदा ।
आक्रीडा विविधा राजन्
पद्मिन्यश् चामलोदकाः”
(भारतम् शान्तिपर्व 196-4.)

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(सारबोधिनी59)

(मूलम्60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“एते (स्वर्गादयः) वै निरयास्(=नरकास्) तात
स्थानस्य परमात्मनः (अपेक्षया)”
(भारतम् शान्तिपर्व 196-6.)

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(सारबोधिनी64)

(मूलम्65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादि प्रमाणङ्गळाले
अल्पत्वास्थिरत्व--
(प्रयासतः→)दुःख-मूलत्व--दुःख-मिश्रत्व--दुःखोदर्कत्व-
(स्वार्थत्व-स्वाधीनत्वादि-)विपरीताभिमानमूलत्व--स्वाभाविकानन्द-विरुद्धत्वङ्गळ् आगिऱव्
(शरीर-स्रग्-आदि-)अ-चिद्--विषयानुभव--दोष-सप्तकत्तैयुम्,
इवऱ्ऱिल् यथा-संभवम् उण्ड् आऩ (स्व-)चेतन-मात्रानुभव-दोषङ्गळैयुम्,
इव्व्-अनुभवङ्गळुक्क् ऎदिर्त्-तट्ट् आऩ भगवद्-अनुभवत्तिऩ् वैलक्षण्यत्तैयुम्
विशदम् आगव् अनुसन्धित्तु,

(नीलमेघः (सं)66)

(English67)

(Español68)

(सारबोधिनी69)

(मूलम्70)

"अल्प-सार-भूतान् आस्वाद्य दूरेऽभवम्"↩︎

" Having enjoyed the pleasures of sense
and found them petty,
I have now given them up
and found relief."↩︎

" Having enjoyed the pleasures of sense
and found them petty,
I have now given them up
and found relief."↩︎

इप्पडि स्थिरप्रतिष्ठितज्ञानवान्गळुम् क्षद्रपुरुषार्थासत्तियाले मुमुक्षुक्कळागामै लोकत्तिल् काण विल्लैयो?
अदनाल् अन्वयव्यभिचारम् वारादोवॆऩ्ऩिल्, मुमुक्षारूपकार्यत्तिल् दोषसप्तकानुसन्धानजन्यवैराग्यरूपसामग्रयन्तरमपेक्षितमागैयाल् व्यभिचारमिल्लैयॆऩ्ऱु परिहारम् पण्णप्पोगिऱवराय् दोषसप्तकानुसन्धानप्रकारत्तैयुम् वैराग्यस्वरूपत्तैयुम् सप्रमाण मागक्काट्टुगिऱार् अऱ्‌पसारङ्गळित्यादि - ऎऩ्गिऱ अवस्थैयैयुडैय इत्यन्तेन ।

अऱ्‌पसारङ्गळवै - अल्बसारङ्गळाऩ अन्द विषयङ्गळै. सुवैत्तु - रुचित्तु. अगऩ्ऱॊऴिन्देऩ् - उऩ्ऩै विट्ट् ऒऴिन्देन् ऎऩ्ऱ-बडि.↩︎

"अऱ्‌पसारङ्गळवै सुवैत्तगऩ्ऱॊऴिन्देऩ्"
(तिरुवाय्मॊऴि 3-2-6.)↩︎

दृष्ट्वा श्रुत्वा स्पृष्ट्वा घ्रात्वा भुक्त्वा संचरद्भिः पञ्चभिर् इन्द्रियैर् दृष्टम् आनन्दम्,
ज्ञातुम् अशक्यं निरवधिकं क्षुद्रानन्दं (च)",

↩︎

"The pleasures of the five senses in seeing, hearing, touching, smelling and tasting
and, so also, the unlimited but inferior enjoyment of one's own self (ātmānubhava),
which is not capable of being realised by the senses,
have been given up by me.”

↩︎

"The pleasures of the five senses in seeing, hearing, touching, smelling and tasting
and, so also, the unlimited but inferior enjoyment of one's own self (ātmānubhava),
which is not capable of being realised by the senses,
have been given up by me.”

↩︎

कण्डु केट्टु इत्यादि । कण्डु - रूपवद्वस्तुक्कळैक् कण्णाले कण्डु. केट्टु – शब्दङ्गळैक् कादाल् केट्टु, उऱ्ऱु - स्रक्चन्दनादिगळै स्पर्शित्तु. मोन्दु - गन्ध-वस्तुक्कळै घ्राणत्ताले मुगर्न्दु. उण्डु - रसङ्गळै रसनया आस्वादनम् पण्णि, उऴलुम् ऐङ्गरुवि - उऴलुगिऱ पञ्चेन्द्रियङ्गळ्, उऴलुगैयावदु - अनेककष्टङ्गळ् वन्दालुम् तऩ् व्यापारत्तै विडामै. कण्डविन्बम् - इन्द इन्द्रियङ्गळ् कण्ड विषयसुखम्. इदनाल् चक्षुरादीन्द्रियङ्गळ् रूपादिगळिल् "कण्डु केट्टु" ऎऩ्गिऱबडि एकैकग्राहकङ्गळागैयाल् अवऱ्ऱाल् वरुम् सुखम् अत्यल्पमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु. तॆरिवरिय - पञ्चेन्द्रियङ्गळाले काणवॊण्णाद. अत एव अळविल्ला - इन्द्रियङ्गळ् काट्टिऩ सुखम् पोले अल्पमिल्लाद. सिऱ्ऱिन्बम् - अल्पमाऩ सुखम्. ऐन्द्रियिकसुखापेक्षया अळविल्लाददाय् भगवदनुभवापेक्षया अत्यल्पमानदाऩ कैवल्यसुख मॆऩ्ऱबडि.↩︎

"कण्डु केट्टुऱ्ऱु मोन्दुण्डुऴलु मैङ्गरुवि कण्ड विन्बऩ् दॆरिवरिय वळविल्लाच् चिऱ्ऱिन्बम्" (तिरुवाय्मॊऴि 4-9-10.)↩︎

“तस्मिन् प्रसन्ने किम् इहास्त्य् अलभ्यं
धर्मार्थ-कामैर् अलम् - अल्पकास् ते” (विष्णुपुराणम् 1-27-91.)

↩︎

“When He is gracious, what is there difficult of attainment?
I have had enough of dharma, artha and kama.
They are petty."

↩︎

“When He is gracious, what is there difficult of attainment?
I have had enough of dharma, artha and kama.
They are petty."

↩︎

इप्पडि ऐन्द्रियिकसुखत्तिऱ्‌कुम्, आत्मानुभवरूपकैवल्यसुखत्तिऱ्‌कुम् अत्यल्पतै यैक्काट्टि ऐश्वर्यसुखत्तिल् अल्पतैयैक्काट्टुगिऱार् तस्मिन् प्रसन्न इत्यादिना । तस्मिन् – भगवति । प्रसन्ने सति, अलभ्यं किमिहास्ति – अडैयक्कूडाद पुरुषार्थमॊऩ्ऱुण्डो? अपरिमितसुखमाऩ मोक्षमुम् किडैक्कुमॆऩ्ऱबडि. अतएव धर्मार्थकामैरलं – धर्मार्थकामङ् गळाले पोरुम्.
पर्याप्तमिति यावत् । यतस्ते अत्यल्पकाः – अत्यल्पङ्गळो? आगैयालवैगळ् वेण्डामॆऩ्ऱबडि.
इव्वळवाल् ऐश्वर्यकैवल्याद्यनुभवङ्गळुक्कु परिमि-तत्वमुम् भगवदनुभवत्तिऱ्‌कु अपरिमितत्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

“तस्मिन् प्रसन्ने किमिहास्त्यलभ्यं धर्मार्थकामैरलमल्पकास्ते” (विष्णुपुराणम् 1-27-91.)↩︎

“अन्तवत्तु फलं तेषां
तद् भवत्य् अल्प-मेधसां” (गीता 7-23.)

↩︎

"The fruits obtained by these weak-minded men are temporary and end after a short time."

↩︎

"The fruits obtained by these weak-minded men are temporary and end after a short time."

↩︎

अन्तवदित्यादिना ममत्वं कुरुते नरः इत्यन्तेन कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अवैगळुक्कु अस्थिरत्वे प्रमाणङ्गाट्टप्पडुगिऱदु. अल्पमेधसां – अल्पबुद्धीनां, इन्द्रादिमात्रयाजिनां तत् – आराधनफलं अल्पमन्तवच्च भवति । इदु अल्पत्वत्तिऱ्‌कुम् अस्थिरत्वत्तिऱ्‌कुम् प्रमाणम्.↩︎

“अन्तवत्तु फलं तेषां तद्भवत्यल्पमेधसां” (गीता 7-23.)

↩︎

“अनित्यम् असुखं लोकम्
इमं प्राप्य, (उपेक्ष्य) भजस्व मां” (गीता 9-33)

↩︎

"Having come into this world which is not eternal and is full of misery, seek me as your refuge."

↩︎

"Having come into this world which is not eternal and is full of misery, seek me as your refuge."

↩︎

अनित्यमसुखं लोकमित्यादि । इदिल् अनित्यमिति अस्थिरत्वमुम् असुखमिति दुःखमिश्रत्वमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु. इमं लोकं प्राप्य वर्तमानः मां भजस्वेत्यन्वयः । इङ्गु इन्द पादत्तै उदाहरित्तदु अनित्यत्वादिदोषानुसन्धानम् मोक्षोपायाधिकारसंपादकमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

“अनित्यमसुखं लोकमिमं प्राप्य भजस्व मां” (गीता 9-33)

↩︎

“महाबलान् महावीर्यान्
अनन्त-धन-सञ्चयान् ।
गतान् कालेन महता
कथा-शेषान् नराधिपान् ॥
श्रुत्वा, न पुत्र-दारादौ
गृह-क्षेत्रादिकेऽपि वा ।
द्रव्यादौ वा कृत-प्रज्ञो
ममत्वं कुरुते नरः”
(विष्णुपुराणम् 4-24-142, 143)

↩︎

"Having heard of those who were mighty and valiant
and of those who had immense treasures of wealth
and who, after the lapse of some time, have left nothing behind them but tales of their lives,
the wise man never considers as 'hiś, sons, wives, houses, land and the like, nor Wealth".

↩︎

"Having heard of those who were mighty and valiant
and of those who had immense treasures of wealth
and who, after the lapse of some time, have left nothing behind them but tales of their lives,
the wise man never considers as 'hiś, sons, wives, houses, land and the like, nor Wealth".

↩︎

महाबलानित्यादि । ‘‘श्रुत्वा न पुत्रदारादौ’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तैयिङ्गु ऎडुत्तदु इन्द अनित्यत्वादिदोषानुसन्धानत्ताले वैराग्यमुण्डागुमॆन्बदु लोकानुभवसिद्धमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

“महाबलान् महावीर्याननन्तधनसञ्चयान् । गतान् कालेन महता कथाशेषान्नराधिपान् ॥ श्रुत्वा न पुत्रदारादौ गृहक्षेत्रादिकेऽपि वा । द्रव्यादौ वा कृतप्रज्ञो ममत्वं कुरुते नरः” (विष्णुपुराणम् 4-24-142, 143)

↩︎

“सर्वं दुःखमयं जगत्” (विष्णुपुराणम् 1-17-69.)↩︎

"The world is all misery”.↩︎

"The world is all misery”.↩︎

सर्वं दुःखमयमिति । दुःखमयं – प्राचुर्ये मयट् ।(5)
दुःख-मूलत्वेन दुःख-मिश्रत्वेन दुःखोदर्कत्वेन च दुःख-प्रचुरम् इति यावत् ।↩︎

“सर्वं दुःखमयं जगत्” (विष्णुपुराणम् 1-17-69.)↩︎

“स्वर्गेऽपि पात-भीतस्य
क्षयिष्णोर् नास्ति निर्वृतिः” (विष्णुपुराणम् 7-5-50.)

↩︎

“Even in Svarga, since there is fear of a fall
after the expiry of the ordained period,
there is no happiness".

↩︎

“Even in Svarga, since there is fear of a fall
after the expiry of the ordained period,
there is no happiness".

↩︎

स्वर्गेऽपि पातभीतस्येति । इदु पतनरूपदुःखोदर्कत्वे पतनभयरूपदुःखमिश्रत्वे च प्रमाणम्.↩︎

“स्वर्गेऽपि पातभीतस्य क्षयिष्णोर्नास्ति निर्वृतिः” (विष्णुपुराणम् 7-5-50.)↩︎

“राज्ये गृध्नन्त्य् अविद्वांसो
ममत्वाहृत-चेतसः ।
अहं-मान-महापान-
मदमत्ता, न मादृशाः” (5) (विष्णुपुराणम् 6-7-7.)

↩︎

"It is only fools who hanker after kingdoms,
thinking that they are theirs.
Men like me never long for them,
because they are not intoxicated by the strong liquor of egotism (the sense of 'I')."↩︎

"It is only fools who hanker after kingdoms,
thinking that they are theirs.
Men like me never long for them,
because they are not intoxicated by the strong liquor of egotism (the sense of 'I')."↩︎

राज्ये गृध्नन्त्यविद्वांस इति । इदु विपरीताभिमानमूलत्वे प्रमाणम्. गृध्नन्ति – अभिलषन्ति ।↩︎

“राज्ये गृध्नन्त्यविद्वांसो ममत्वाहृतचेतसः । अहंमान महापान मदमत्ता न मादृशाः” (विष्णुपुराणम् 6-7-7.)↩︎

“आब्रह्म-भवनाद् एते
दोषास् सन्ति महामुने ।(5)
अत एव हि नेच्छन्ति
स्वर्ग-प्राप्तिं मनीषिणः”
(इतिहाससमुच्चयः 4-49.)

↩︎

"From the mansion of Brahma downwards, O sage,
these evils exist;
therefore the wise never desire the attainment of Svarga."

↩︎

"From the mansion of Brahma downwards, O sage,
these evils exist;
therefore the wise never desire the attainment of Svarga."

↩︎

आब्रह्मभवनादिति । एते दोषाः – इन्द अल्पत्वास्थिरत्वादिदोषङ्गळ्. इन्द वचनत्तै यिङ्गुदाहरित्तदु चतुर्मुखैश्वर्यत्तुक्कुङ्गूड इन्द दोषङ्गळ् समानङ्गळॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

“आब्रह्मभवनादेते दोषास्सन्ति महामुने । अत एव हि नेच्छन्ति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः” (इतिहाससमुच्चयः 4-49.)

↩︎

“ब्रह्मणस् सदनाद् ऊर्ध्वं
तद् विष्णोः परमं पदं ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः
परं ब्रह्मेति तद् विदुः ॥
न तत्र मूढा गच्छन्ति
पुरुषा विषयात्मकाः ।
डंभ-लोभ-मद-क्रोध-
द्रोह-मोहैर् अभिद्रुताः ॥

निर्ममा निरहङ्कारा
निर्द्वन्द्वास् संयतेन्द्रियाः ।
ध्यान-योग-रताश् चैव
तत्र गच्छन्ति साधवः”
(भारतम् अरण्यपर्व 262-37, 38, 39.)

↩︎

"Above the mansion of Brahma,
there lies the supreme world of Viṣṇu,
which is pure, eternal, full of supreme splendour
and is called the Supreme Brahman.
Fools, deluded by the pleasures of the senses and tormented by vanity, covetousness, arrogance, anger, perfidy and delusion never go to that world.
Only good men without possessiveness and egotism,
who remain indifferent to the pairs of opposites
(like pleasure and pain, heat and cold and the like),
who have full control over their senses,
and who are devoted to Yogic meditation go there."

↩︎

इप्पडि इतरपुरुषार्थङ्गळिल् वैराग्यमुण्डावदऱ्‌काग अवैगळिल् दोषसप्तकङ्गळुक्कु प्रमाणङ्गळैयुदाहरित्तु भगवदनुभवत्तिलनुरागमुण्डावदऱ्‌काग परमपदवैलक्षण्यत्तिल् उभयलिङ्गपादन्यायत्ताले प्रमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् ब्रह्मणस्सदनादूर्ध्वमिति । शुद्धं – कीऴ्च्चॊऩ्ऩ सर्वदोषङ्गळालुम् अस्पृष्टम्. सनातनं – नित्यम्. ज्योतिः – स्वयं प्रकाशम्. तत् – परमपदं, परब्रह्मप्रापकत्वात् परं ब्रह्म इति विदुः । न तत्रेति । परमपदत्तिऱ्‌कु उत्कर्षम् सॊल्लवन्द इव्विडत्तिल् विषयानुभवसक्तर्गळुक्कु अगम्यत्वादिगळ् सॊऩ्ऩदुविषयानुभवत्तिऱ्‌कु स्वाभाविकानन्दविरुद्धत्वज्ञापनार्थम्. विषयात्मकाः – विषयासक्तमनस्काः । अभिद्रुताः – उपद्रविक्कप्पट्टवर्गळ्. इप्पडि परमपदत्तिऱ्‌कुप् पोगक्कूडादवर्गळैच् चॊल्लिप् पोगक्कूडियवर्गळैक् काट्टुगिऱार् निर्ममा इत्यादिना । निर्द्वंद्वाः – शीतोष्ण-सहनशीलाः ।↩︎

"Above the mansion of Brahma,
there lies the supreme world of Viṣṇu,
which is pure, eternal, full of supreme splendour
and is called the Supreme Brahman.
Fools, deluded by the pleasures of the senses and tormented by vanity, covetousness, arrogance, anger, perfidy and delusion never go to that world.
Only good men without possessiveness and egotism,
who remain indifferent to the pairs of opposites
(like pleasure and pain, heat and cold and the like),
who have full control over their senses,
and who are devoted to Yogic meditation go there."

↩︎

“ब्रह्मणस् सदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदं ।
शुद्धं सनातनं ज्योतिः परं ब्रह्मेति तद्विदुः ॥
न तत्र मूढा गच्छन्ति पुरुषा विषयात्मकाः ।
डंभलोभमदक्रोधद्रोहमोहैरभिद्रुताः ॥
निर्ममा निरहङ्कारा निर्द्वंद्वास्संयतेन्द्रियाः ।
ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छन्ति साधवः”
(भारतम् अरण्यपर्व 262-37, 38, 39.)↩︎

“रम्याणि काम-चाराणि
विमानानि सभास् तदा ।
आक्रीडा विविधा राजन्
पद्मिन्यश् चामलोदकाः”
(भारतम् शान्तिपर्व 196-4.)

↩︎

"In that world are beautiful vimanas (airships)
which can travel as they please, Assembly halls, gardens of varied kinds, O king,
and, likewise lotus tanks, full of pellucid water.”↩︎

"In that world are beautiful vimanas (airships)
which can travel as they please, Assembly halls, gardens of varied kinds, O king,
and, likewise lotus tanks, full of pellucid water.”↩︎

रम्याणीति । सभाः – आस्थानमण्डबङ्गळ्. आक्रीडाः – उद्यानङ्गळ्.↩︎

“रम्याणि कामचाराणि
विमानानि सभास्तदा ।
आक्रीडा विविधा राजन्
पद्मिन्यश्चामलोदकाः” (भारतम् शान्तिपर्व 196-4.)↩︎

“एते (स्वर्गादयः) वै निरयास्(=नरकास्) तात
स्थानस्य परमात्मनः (अपेक्षया)”
(भारतम् शान्तिपर्व 196-6.)

↩︎

“ Compared with that world of the Supreme Being,
these lower worlds (of Brahma and Indra) are like hell."

↩︎

“ Compared with that world of the Supreme Being,
these lower worlds (of Brahma and Indra) are like hell."

↩︎

एते वै निरया इति । इङ्गु एतच्छब्दत्ताले ‘‘अमूनि यानि स्थानानि देवानाममरात्मनाम् । रम्याणि कामचाराणि’’ ऎऩ्ऱु मुदलिल् सॊल्लप्पट्ट स्वर्गादिदेवस्थानङ्गळै परामर्शित्तु, अदऱ्‌कु निरया इति परमात्मस्थानापेक्षया निरयप्रायत्वम् सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

“एते वै निरयास्तात स्थानस्य परमात्मनः” (भारतम् शान्तिपर्व 196-6.)↩︎

इत्य्-आदि-प्रमाणैः
अल्पत्वास्थिरत्व-
(प्रयासतः→)दुःख-मूलत्व--दुःख-मिश्रत्व--दुःखोदर्कत्व--
(स्वार्थत्व-स्वाधीनत्वादि-)विपरीताभिमान-मूलत्व--स्वाभाविकानन्द-विरुद्धत्व--रूपम्
+(शरीर-स्रग्-आदि-)अ-चिद्-विषयानुभव-दोष-सप्तकम्,
यथा-संभवं घटमानान् (स्व-)चेतन-मात्रानुभव-दोषांश् च,
एतद्-अनुभव-प्रतिकोटि-भूतस्य भगवद्-अनुभवस्य वैलक्षण्यं च
विशदम् अनुसन्धाय -↩︎

From these and other sayings,
the Jīva should realise the seven kinds of evil
inherent in the enjoyment of non-sentient things, viz.
their littleness,
their instability,
their origin in pain,
their being mingled with pain,
their resulting ultimately in pain,
their origin being due to a perverse egotism
and their being opposed to the bliss which is his nature.

He should also realise such of these evils
as are inherent in the enjoyment of one's self, ātmānubhava.
He should then realise, with clear vision,
the unique character of the enjoyment of the bliss of Bhagavān,
which, in every one of these respects, is opposed to them.↩︎

From these and other sayings,
the Jīva should realise the seven kinds of evil
inherent in the enjoyment of non-sentient things, viz.
their littleness,
their instability,
their origin in pain,
their being mingled with pain,
their resulting ultimately in pain,
their origin being due to a perverse egotism
and their being opposed to the bliss which is his nature.

He should also realise such of these evils
as are inherent in the enjoyment of one's self, ātmānubhava.
He should then realise, with clear vision,
the unique character of the enjoyment of the bliss of Bhagavān,
which, in every one of these respects, is opposed to them.↩︎

दुःख-मूलत्वं – भोग-दशैयिलेये करण-कलेवरङ्गळ्-उडैय प्रेरण-प्रयासत्ताले उण्डाऩ दुःखत्तै मूलम् आगव्-उडैत्ताय् इरुक्कै.
दुःख-मिश्रत्वं – विरोधि-भयादि-जनित--दुः-ख--समान-कालिकत्वम् ।
विपरीताभिमानः – स्वाधीन-भोक्तृत्व--स्वार्थत्वादि-भ्रमः ।
स्वाभाविकानन्द-विरुद्धत्वम् – विषयासक्त-मनस्कादि-निष्ठम्
‘‘न तत्र मूढा गच्छन्ति
पुरुषा विषयात्मकाः’’
ऎऩ्गिऱ बडि परम-पद-देशत्तिल् अनुभाव्यम् आऩ आनन्दविरुद्धत्वम् ।
अचिद्-विषयानुभवम् – कामिनी(शरीर-)-स्रक्-चन्दनाद्यैश्वर्यानुभवम्.

यथासंभवम् इति ।
कैवल्य-भोगत्तिऱ्‌कु करण-कलेवर-प्रेरणायास-रूप--दुःख-मूलत्वम् इल्लै;
दुःख-मिश्रत्वमुम् इल्लै.
पञ्चाग्नि-विद्या-निष्ठन्-उडैय कैवल्यानुभवत्तिऱ्‌कु दुःखोदर्कत्वमुम् इल्लै.

भगवद्-अनुभवत्तिऩ् वैलक्षण्यत्तैयुम् इति ।
भगवद्-अनुभवत्तिऱ्‌कु वैलक्षण्यमावदु अप्राकृत-स्थान-विशिष्ट-भगवत्-स्वरूप--रूप-गुण-विषयकत्वम्.

विशदमागवनुसन्धित्तु इति ।
दोषानुसन्धानत्तिल् वैशद्यम् आवदु
अदऱ्‌कु यादृशावस्थै वन्दाल्
दोष-युक्तङ्गळ् आऩ चिद्--अ-चिद्-अनुभवङ्गळिल्
सद्य एव जिहासैय् उण्डागुमो तादृशावस्थै ।

भगवद्-वैलक्षण्यानुसन्धानत्तिल् वैशद्यम् आवदु
अदऱ्‌कु ऎन्द अवस्थै वन्दाल् उपाय-प्रवृत्ति-पर्यन्तम् आऩ
भगवद्-अनुराग-विशेषम् सिद्धिक्कुमो तादृशावस्थै ।(5)↩︎

इत्यादि प्रमाणङ्गळाले अल्पत्वास्थिरत्वदुःखमूलत्वदुःखमिश्रत्वदुःखोदर्कत्वविपरीताभिमानमूलत्व-स्वाभाविकानन्दविरुद्धत्वङ् गळागिऱ वचिद्विषयानुभवदोषसप्तकत्तैयुम्, इवऱ्ऱिल् यथासंभवमुण्डाऩ चेतनमात्रानुभवदोषङ्गळैयुम्, इव्वनुभवङ्गळुक् कॆदिर्त्तट्टाऩ भगवदनुभवत्तिऩ् वैलक्षण्यत्तैयुम् विशदमागवनुसन्धित्तु,↩︎

ब्रह्मैकानुरागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“परमात्मनि यो रक्तो
विरक्तो ऽपरमात्मनि”
(बार्हस्पत्य-स्मृतिः)

ऎऩ्गिऱव् अवस्थैयैय् उडैयर् आय्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“प्रवृत्ति-लक्षणं धर्मं
प्रजा-पतिर् अथाब्रवीत्”
(भारतम् शान्तिपर्व 219-4-2.)

ऎऩ्गिऱ प्रवृत्ति-धर्मङ्गळि-निऩ्ऱुम् निवृत्तर् आय्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“निवृत्ति-लक्षणं धर्मम्
ऋषिर् नारायणो ऽब्रवीत्”

ऎऩ्गिऱ निवृत्ति-धर्मङ्गळिले प्रवृत्तर् आनवर्गळ्
मुमुक्षुक्कळ् आनव् अधिकारिगळ्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

“परमात्मनि यो रक्तो
विरक्तो ऽपरमात्मनि”
(बार्हस्पत्य-स्मृतिः)

इत्य्-उक्ताम् अवस्थां प्राप्ताः,↩︎

He would then attain the condition of

"one who longs eagerly for the Supreme Being
and who, consequently, is averse from things that are other than the Supreme Being."

↩︎

He would then attain the condition of

"one who longs eagerly for the Supreme Being
and who, consequently, is averse from things that are other than the Supreme Being."

↩︎

परमात्मनि यो रक्त इति । परमात्मनि रक्तत्वावस्थैयावदु

‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती
परायत्तात्म-जीवनः ।
तत्-संश्लेष-वियोगैक-
सुख-दुःखस् तद्-एकधीः ॥
भगवद्-ध्यान-योगोक्ति-
वन्दन-स्तुति-कीर्तनैः ।
लब्धात्मा तद्-गत-प्राण-
मनो-बुद्धीन्द्रिय-क्रियः ॥’’(5)

इत्यादिगळिऱ्‌ चॊल्लप्पट्टबडि तदेकभोगनायिरुक्कै.
विरक्तोऽपरमात्मनि – परमात्मभिन्नत्तिल् विरक्तत्वावस्थैयावदु

‘‘न देहं न प्राणान् न च सुखम् अशेषाभिलषितं
न चात्मानन् नान्यत् किम् अपि तव शेषत्व-विभवात् ।
बहिर्-भूतं नाथ क्षणम् अपि सहे’’ (5)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पण्णि वैक्कुम् वैराग्यावस्थै ।
इङ्गु विशदम् आगव् अनुसन्धित्तु परमात्मनीत्याद्युक्तावस्थैयैयुडैयवराय् ऎऩ्गिऱ समभिव्याहारत्ताले
इव्विशदानुसन्धानमिल्लादार्क्कु इव्वैराग्यावस्थै पिऱवादॆऩ्ऱेऱ्‌पडुवदाल् सिलर्क्कु परावरतत्त्वविवेकम् मात्तिरम् पिऱन्दिरुन्दुम् मोक्षोपायत्तिल् प्रवृत्तियिल्लाविट्टालुम् विशदज्ञानतत्फलवैराग्यमुळ्ळवर्गळुक्कु सिद्धमाग मोक्षोपायप्रवृत्ति उण्डागलामॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु.↩︎

“परमात्मनि यो रक्तो विरक्तोऽपरमात्मनि” (बार्हस्पत्य-स्मृतिः) ऎऩ्गिऱ ववस्थैयैयुडैयराय्,↩︎

“प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं
प्रजापतिर् अथाब्रवीत्”
(भारतम् शान्तिपर्व 219-4-2.)

इत्युक्तेभ्यः प्रवृत्तिधर्मेभ्यो निवृत्ताः↩︎

He would then abstain from activity
whose characteristics Brahma is said to have described
(as leading to fruits other than mokṣa )↩︎

He would then abstain from activity
whose characteristics Brahma is said to have described
(as leading to fruits other than mokṣa )↩︎

इप्पडि परमात्मभिन्नत्तिल् वैराग्यमुम् परमात्मनि अनुरागविशेषमुम् वन्दाल् वरुम् अवस्थाविशेषङ्गळै अडैवे अरुळिच् चॆय्गिऱार् प्रवृत्तिलक्षणमित्यादिना । प्रवृत्तिः – धर्मार्थकामङ्गळुडैय संपादनानुकूलमाऩ प्रयत्नम्. सा विषयतासंबन्धेन लक्षणं यस्य धर्मस्य सः प्रवृत्तिलक्षणः । धर्मार्थकामसाधनानुकूलप्रवृत्तिविषयत्वत्तै लक्षणमागवुडैयदु. प्रवृत्तिलक्षणधर्ममॆऩ्ऱबडि. बन्धकं काम्यं कर्मेति यावत् ।↩︎

“प्रवृत्तिलक्षणं धर्मं प्रजापतिरथाब्रवीत्” (भारतम् शान्तिपर्व 219-4-2.) ऎऩ्गिऱ प्रवृत्तिधर्मङ्गळिनिऩ्ऱुम् निवृत्तराय्,↩︎

“निवृत्ति-लक्षणं धर्मम्
ऋषिर् नारायणो ऽब्रवीत्”

इत्युक्तेषु निवृत्तिधर्मेषु प्रवृत्ता ये,
ते मुमुक्षवो ऽधिकारिणः ॥↩︎

and embrace renunciation
whose characteristics are said to have been described by the sage Nārāyaṇa (as leading to mokṣa ).
It is only men of this type
that can be described as competent aspirants for mukti.↩︎

and embrace renunciation
whose characteristics are said to have been described by the sage Nārāyaṇa (as leading to mokṣa ).
It is only men of this type
that can be described as competent aspirants for mukti.↩︎

उक्तप्रवृत्तिभिन्नाकृतिः - निवृत्तिः; मोक्षसाधनानुकूलप्रवृत्तिरिति यावत् । सा विषयतासंबन्धेन लक्षणं यस्य सः । मोक्षसाधनानुकूलप्रवृत्तिविषयत्वत्तै लक्षणमागवुडैयदु निवृत्तिलक्षणधर्ममॆऩ्ऱबडि. मोक्षोपयुक्तं कर्मेति यावत् ।
नारायणः – बदरिकाश्रमवासी।
मुमुक्षुक्कळाऩ अधिकारिकळिति । कीऴ् देवतापारमार्थ्यनिष्कर्षऩ् दॊडङ्गि एतावत्पर्यन्तम् क्रममागच् चॊऩ्ऩ दशैकळै यॆल्लामुडैयवर्गळे मुमुक्षुक्कळाऩ अधिकारिकळॆऩ्ऱबडि.↩︎

“निवृत्तिलक्षणं धर्ममृषिर्नारायणोऽब्रवीत्” ऎऩ्गिऱ निवृत्तिधर्मङ्गळिले प्रवृत्तरानवर्गळ् मुमुक्षुक्कळानवधिकारिगळ्,↩︎

केवल-तत्त्वज्ञानं निष्फलम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

कीऴ्च् चॊऩ्ऩप्-पडियिले
परावरङ्गळ् आऩ तत्त्वङ्गळुम्
पुरुषार्थङ्गळुऩ् तॆळिन्दालुम्
इप्-पडि वैराग्य-पूर्वकम् आग
परम-पुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिल् प्रवृत्तिय् आऩ्-आगिल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शील-वृत्त-फलं श्रुतं (→तत्त्वज्ञानम्)” (भारतम् सबापर्व 5-116.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शमार्थं सर्व-शास्त्राणि
विहितानि मनीषिभिः ।
तस्मात् स सर्व-शास्त्र-ज्ञो
यस्य शान्तं मनस् सदा”
(इतिहाससमुच्चयः 12-37)

ऎऩ्गिऱ श्रुत-फलत्तैयुम् इऴन्दु(=पातयित्वा)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“नाच्छादयति कौपीनं
न दंश-मशकापहम् ।
शुनः पुच्छम् इवानर्थं
पाण्डित्यं धर्म-वर्जितम्॥” (मनुस्मृतिः 4-1.)

ऎऩ्गिऱप्पडिये हास्यऩ् आम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

“वयसः कर्मणोऽर्थस्य
श्रुतस्याभिजनस्य च ।
वेष-वाग्-वृत्ति-सारूप्यम्
आचरन् विचरेद् इह”
(मनुस्मृतिः 4-8)

ऎऩ्गिऱप् पडिये

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रुतानुरूपम् आग, स्वोचितम् आऩ, परम-पुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिले त्वरिक्कुम् अवर्गळ्

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"तऩ् करुमञ् जॆय्यप् पिऱर् उगन्दार्(=अभिनन्दन्ति)"

ऎऩ्गिऱप् पडिये

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(येन-केनचिद् आच्छन्नः
येन-केनचिद् आशितः ।
यत्रक्वचन-शायी स्यात्
तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥
सर्व-द्वन्द्व-सहो धीरः
सर्व-(पामर-)सङ्ग-विवर्जितः ।
सर्व-भूत-हिते रक्तः)
तन् देवा ब्राह्मणं विदुः ॥
(भारतम् शान्तिपर्व 118-11.)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(द्रवन्ति दैत्याः) प्रणमन्ति देवताः
(नश्यन्ति रक्षांस्य् अपयान्त्य् अथारयः ।
यत्-कीर्तनात् सोऽद्भुत-रूप-केसरी
ममाऽस्तु माङ्गल्य-विवृद्धये हरिः,) (विष्णुधर्मम् 43-28.)

इत्य्-आदिगळिऱ्‌ चॊल्लुम् एऱ्ऱम् पॆऱुवर्गळ्.

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(सारबोधिनी45)

पूर्वोक्तरीत्या परावर-तत्त्वेषु पुरुषार्थेषु सम्यग्-ज्ञातेष्व् आपि
इत्थं वैराग्य-पूर्वकं परम-पुरुषार्थोपायानुष्ठाने चेद् अप्रवृत्तः,↩︎

Even if a man knows clearly what is high and what is low among the tattvas
and what is high and what is low among the aims and objects desired as the goal of life as explained above,
if he does not adopt the upāya which can become the supreme goal of life,
after acquiring a distaste for other pleasures (vairāgya),↩︎

Even if a man knows clearly what is high and what is low among the tattvas
and what is high and what is low among the aims and objects desired as the goal of life as explained above,
if he does not adopt the upāya which can become the supreme goal of life,
after acquiring a distaste for other pleasures (vairāgya),↩︎

इप्पडि परावरतत्त्वङ्गळिलुम् परावरपुरुषार्थङ्गळिलुम् तॆळिवु उण्डायिरुक्कच् चॆय्देयुम् ऒरुवऩ् अनादिपापविशेषवशाद्वैराग्यपूर्वकमाग मोक्षोपायत्तिल् प्रवृत्तियानागिल् अवनुक्कु ऐहिकत्तिल् वरुम् फलहानियै अरुळिच् चॆय्गिऱार् कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडियिले इत्यादिना । कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि - प्रधानप्रतितन्त्राधिकारत्तिऱ्‌चॊऩ्ऩबडि. परावरतत्त्वङ्गळ् - चिदचिदीश्वरतत्त्वङ्गळ्. परावरङ्गळाऩ पुरुषार्थङ्गळ् - धर्मार्थकामङ्गळुम् मोक्षमुम्. "तॆळिन्दालुम्" ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् विरोधद्योतकम्. तॆळिन्दवनुक्कु वैराग्यपूर्वकोपायानुष्ठानप्रवृत्त्यभावम् विरुद्धमिऱे. "इप्पडि" ऎऩ्ऱदु इव्वधिकारत्तिऱ्‌चॊऩ्ऩ क्रमत्तालेयॆऩ्ऱबडि. इङ्गु कीऴ्च्चॊऩ्ऩदऱ्‌कु ऎदिर् तट्टाग ‘‘निवृत्तिधर्मत्तिल् प्रवृत्तियानागिल्" ऎऩ्ऱे सॊल्लवेण्डियिरुक्क ‘‘परमपुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिल् प्रवृत्तियानागिल्" ऎऩ्ऱु निर्देशित्तदु इदु इतरधर्म-प्रवृत्त्यभावम्बोल् स्वल्पफलहानिहेतुवऩ्ऱिक्के महाफलमाऩ मोक्षत्तिऱ्‌के हानिकरमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩप्पडियिले परावरङ्गळाऩ तत्त्वङ्गळुम् पुरुषार्थङ्गळुन्दॆळिन्दालुमिप्पडि वैराग्यपूर्वकमाग परमपुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिल् प्रवृत्तियानागिल्↩︎

“शीलवृत्तफलं श्रुतं (→तत्त्वज्ञानम्)” (भारतम् सबापर्व 5-116.)↩︎

As [So] has it been said :

"Learning is fruitful
when it leads to purity of character and of conduct"

↩︎

As [So] has it been said :

"Learning is fruitful
when it leads to purity of character and of conduct"

↩︎

शीलं – आत्मगुणम्. वृत्तं – सदाचारम् इवैगळै फलमागवुडैयदु श्रुतं– शास्त्रश्रवणजन्यज्ञानम्.↩︎

“शीलवृत्तफलं श्रुतं” (भारतम् सबापर्व 5-116.)↩︎

“शमार्थं सर्व-शास्त्राणि
विहितानि मनीषिभिः ।
तस्मात् स सर्व-शास्त्र-ज्ञो
यस्य शान्तं मनस् सदा”
(इतिहाससमुच्चयः 12-37)

इत्य्-उक्तं श्रुत-फलम् अप्य् अलब्ध्वा↩︎

"The śāstra s have been enjoined by wise men for securing serenity of mind.
Therefore only he who has attained serenity of mind
should be considered as having a knowledge of all the śāstras".

↩︎

"The śāstra s have been enjoined by wise men for securing serenity of mind.
Therefore only he who has attained serenity of mind
should be considered as having a knowledge of all the śāstras".

↩︎

शमार्थं – शमादिगुणसिद्ध्यर्थम्. सर्वशास्त्राणि विहितानि । तस्माद्यस्य मनः सदा शान्तं – प्राचीनसुकृतविशेषत्ताले संसारविरक्तम्. स एव सर्वशास्त्रज्ञः – शास्त्रज्ञानफलभूतशान्त्यादिमत्वात् अवऩ् सर्वशास्त्रार्थत्तैयुमऱिन्दवनॆऩ्ऱबडि. श्रुतफलत्तैयुमिऴन्दु इति ।↩︎

“शमार्थं सर्व-शास्त्राणि विहितानि मनीषिभिः । तस्मात्स सर्वशास्त्रज्ञो यस्य शान्तं मनस्सदा” (इतिहाससमुच्चयः 12-37) ऎऩ्गिऱ श्रुतफलत्तैयुमिऴन्दु↩︎

“नाच्छादयति कौपीनं
न दंश-मशकापहम् ।
शुनः पुच्छम् इवानर्थं
पाण्डित्यं धर्म-वर्जितम्॥” (मनुस्मृतिः 4-1.)

इत्येवं हास्यो भवति ।↩︎

he will be an object of ridicule
like the dog whose tail does not hide its private parts
nor drives flies and mosquitoes.(5)
His learning will be of no use to him.↩︎

he will be an object of ridicule
like the dog whose tail does not hide its private parts
nor drives flies and mosquitoes.(5)
His learning will be of no use to him.↩︎

परम-पुरुषार्थमाऩ मोक्षफलत्तैयिऴन्दुबोवदुमात्तिरमऩ्ऱिक्के इङ्गु वरक्कूडिय शीलवृत्तशमादिगळैयुमिऴन्दु पोवानॆऩ्ऱबडि; इङ्गुऱ्ऱ फलहानिमात्रमऩ्ऱिक्के शास्त्रज्ञनायिरुन्दे परिहास्यनावानॆऩ्गिऱार् नाच्छादयतीत्यादिना । शुनःपुच्छं कौपीनं – गुह्यप्रदेशं नाच्छादयति । दंशमशकापहञ्च न भवति । तदिव धर्मवर्जितं पाण्डित्यं, अनर्थं – स्वल्पप्रयोजनत्तैयु मुडैयदऩ्ऱु. आगैयाल् - परमपुरुषार्थोपायानुष्ठानप्रवृत्त्यभावत्ताले परमपुरुषार्थम् किट्टादागैयालुम् शीलवृत्तशमादिरूपङ्गळाऩ श्रुतफलङ्गळुक्कु हानियुण्डागुमागै यालुम् लोकपरिहास्यतारूपानिष्टत्तिऱ्‌कु अवश्यम् प्राप्तियुण्डागुमागैयालुमॆऩ्ऱबडि. इदऱ्‌कु त्वरिक्कुमवर्गळ् ऎन्बदोडन्वयम्.↩︎

“नाच्छादयति कौपीनं न दंशमशकापहम् । शुनः पुच्छमिवानर्थं पाण्डित्यं धर्मवर्जितं” (मनुस्मृतिः 4-1.)

ऎऩ्गिऱप्पडिये हास्यनाम्.↩︎

अतः,

“वयसः कर्मणोऽर्थस्य
श्रुतस्याभिजनस्य च ।
वेष-वाग्-वृत्ति-सारूप्यम्
आचरन् विचरेद् इह”
(मनुस्मृतिः 4-8)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

Therefore,

"men should conduct themselves in a manner
which will be in keeping
with their age,
with the duties which they undertake,
with their goal in life,
with their learning,
and with their birth,
so that their appearance, speech and action are all alike"

↩︎

Therefore,

"men should conduct themselves in a manner
which will be in keeping
with their age,
with the duties which they undertake,
with their goal in life,
with their learning,
and with their birth,
so that their appearance, speech and action are all alike"

↩︎

वयस इति । वयःप्रभृतिकळुक्कु वेषवा-ग्वृत्तिकळ् सदृशङ्गळाग इरुक्कुम्बडि कर्मानुष्ठानङ्गळैच्चॆय्दुगॊण्डु इङ्गु सञ्चरिक्कक्कडवऩ्. ऎऩ्गिऱबडिये – इत्यादिप्रमाणोक्तप्रकारमागवे.↩︎

आगैयाल्
“वयसः कर्मणोऽर्थस्य श्रुतस्याभिजनस्य च । वेषवाग्वृत्तिसारूप्यमाचरन्विचरेदिह” (मनुस्मृतिः 4-8) ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

श्रुतानुरूपे स्वोचिते परम-पुरुषर्थोपायानुष्ठाने त्वरमाणा↩︎

it is only these that will secure the glory described in passages like the following:↩︎

it is only these that will secure the glory described in passages like the following:↩︎

श्रुतानुरूपमाग - शास्त्रजन्यज्ञानानुरूपमाग स्वोचितमाऩ - तऩ्ऩुडैय शक्त्यशक्तिक्कनुगुणमाऩ; इदऱ्‌कु उपाय मॆन्बदोडन्वयम्. परमपुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिल् - परमपुरुषार्थोपायमाऩ भक्तिप्रपत्त्यन्य-तरानुष्ठानत्तिल्, त्वरिक्कुमवर्गळ् - इङ्गु उपायत्तै अनुष्ठिक्कुमवर्गळॆऩ्ऱु सॊल् लादे अनुष्ठानत्तिले त्वरिक्कुमवर्गळॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु उपायानुष्ठानपूर्वावस्थैये श्लाघ्यता हेतुवॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग.↩︎

श्रुतानुरूपमाग स्वोचितमाऩ परमपुरुषार्थोपायानुष्ठानत्तिले त्वरिक्कुमवर्गळ्↩︎

“२२ (सति) स्वं कर्म कुर्वाणे परे ऽभिनन्दन्ति" इत्युक्तरीत्या↩︎

when a man performs his duties, he is lauded by others.

↩︎

when a man performs his duties, he is lauded by others.

↩︎

तऩ्गरुमम् सॆय्य - तनक्कु विहितमाऩ तनक्के फलजनकमुमाऩ करुमत्तै अनुष्ठिक्क, पिऱर् - अन्द कर्मत्ताले वरुम् फलत्तै यडैयाद साधुक्कळ्, उगन्दार् -
‘‘यत्त्वार्याः क्रियमाणं प्रशंसन्ति स धर्मः’’(5) ऎऩ्गिऱबडि प्रशंंसापूर्वकमाग सन्तोषित्तार्,
ऎऩ्गिऱबडिये - इत्युक्तप्रकारेण, इदऱ्‌कु एऱ्ऱम्बॆऱुवर्गळ् ऎन्बदोडन्वयम्.↩︎

"तऩ् करुमञ्जॆय्यप् पिऱरुगन्दार्" ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

(येन-केनचिद् आच्छन्नः
येन-केनचिद् आशितः ।
यत्रक्वचन-शायी स्यात्
तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥
सर्व-द्वन्द्व-सहो धीरः
सर्व-(पामर-)सङ्ग-विवर्जितः ।
सर्व-भूत-हिते रक्तः)
तन् देवा ब्राह्मणं विदुः ॥
(भारतम् शान्तिपर्व 118-11.)

↩︎

"The gods consider him as a Brahmin
who is clad in whatever rags he can obtain,
eats whatever food comes to him
and has his bed wherever he can find it;"

↩︎

"The gods consider him as a Brahmin
who is clad in whatever rags he can obtain,
eats whatever food comes to him
and has his bed wherever he can find it;"

↩︎

तन्देवा ब्राह्मणं विदुरिति ।

येनकेनचिद् आच्छन्नः
येनकेनचिद् आशितः ।
यत्रक्वचनशायी स्यात्
तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥
सर्वद्वंद्वसहो धीरः
सर्वसङ्गविवर्जितः ।
सर्वभूतहिते रक्तः
तन्देवा ब्राह्मणं विदुः ॥

↩︎

“तन्देवा ब्राह्मणं विदुः” (भारतम् शान्तिपर्व 118-11.)

↩︎

(द्रवन्ति दैत्याः) प्रणमन्ति देवताः
(नश्यन्ति रक्षांस्य् अपयान्त्य् अथारयः ।
यत्-कीर्तनात् सोऽद्भुत-रूप-केसरी
ममाऽस्तु माङ्गल्य-विवृद्धये हरिः,) (विष्णुधर्मम् 43-28.)

इत्यादिषु प्रतिपाद्यमानं समुत्कर्षं प्राप्नुयुः ॥↩︎

The gods bow to him (who is free from the pairs of opposites, who has no attachment to anything in life and who ever delights in doing good to all beings").

↩︎

The gods bow to him (who is free from the pairs of opposites, who has no attachment to anything in life and who ever delights in doing good to all beings).

↩︎

(द्रवन्ति दैत्याः) प्रणमन्ति देवताः
(नश्यन्ति रक्षांस्य् अपयान्त्यथारयः ।
यत्कीर्तनात् सोऽद्भुतरूपकेसरी
ममाऽस्तु माङ्गल्यविवृद्धये हरिः,) (विष्णुधर्मम् 43-28.)

इत्यादिगळिऱ्‌ चॊल्लुमेऱ्ऱम् पॆऱुवर्गळ्.↩︎

द्रवन्ति दैत्याः प्रणमन्ति देवताः
नश्यन्ति रक्षांस्य् अपयान्त्यथारयः ।
यत्कीर्तनात् सोऽद्भुतरूपकेसरी
ममाऽस्तु माङ्गल्यविवृद्धये हरिः,

इत्यादिगळिल् सॊल्लुमेऱ्ऱम् पॆऱुवर्गळिति ।
देवतैगळुमवने ब्राह्मणऩ् ऎऩ्ऱ् अऱियुम्बडिय् आयुम्
देवतैगळॆल्लाम् नमस्करिक्कुम्बडियायुमुळ्ळ एऱ्ऱत्तैप् पॆऱुवर्गळॆऩ्ऱबडि.↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

"निऩ्ऱ पुराणऩ् अडिय्-इणैय्(=युग्म/समं) एन्दु(=उन्नीय) नॆडुम्(=नित्य) पयऩुम्(=फलम्),
पॊऩ्ऱुदले(=नाश) निलैय् ऎऩ्ऱ् इडप्(=स्थानं) पॊङ्गुम् भवक्-कडलुम्,
नऩ्ऱ्(=साध्व्) इदु, तीयद्(=दुष्टम्) इद्" ऎऩ्ऱु नविऩ्ऱ्(=वाचक)-अवर् नल्ल्-अरुळाल्
वॆऩ्ऱु(=जित्वा) पुलन्गळै(=इन्द्रियाणि), वीडिनै(=मोक्षम्) वेण्डुम् पॆरुम्-बयऩे(=फलम्). // 14 //

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम् (त॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

विष-मधु(→न तु भूयस्त्व-वैपरीत्यान् मधु-विष) बहिष् कुर्वन् धीरो(←धिया रमते) बहिर्-विषयात्मकं
परिमित-रस-स्वात्म-प्राप्ति(=कैवल्य)-प्रयास-पराङ्मुखः ।
निरवधि-महानन्द-ब्रह्मानुभूति-कुतूहली
जगति भविता दैवात् कश्चिज् जिहासित-संसृतिः ॥ १९ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
मुमुक्षुत्वाधिकारस्सप्तमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(अधिकारार्थसंग्राहकगाथा )
( श्रिया ) स्थित-पुराण-(पुरुष)-पाद-द्वन्द्वोत्तंसन-रूपं नित्य-फलम्
नाश एव स्वभाव इति कथनार्हतया जृम्भमाणं भव-समुद्रम्,
सद् इदं, दुष्टम् इदम् इत्य् उपदिष्टवतां
समीचीन-कृपया जित्वेन्द्रियाणि मोक्षम् एवापेक्षेत महाफलम् ॥↩︎

The wise man longs for mokṣa ,
which is the supreme goal or aim of life,
having conquered the senses by the grace of those ācārya s
who have taught him
of the eternal bliss of holding the feet of Bhagavān, who stands ever ready to redeem him,
of the sea of saṁsāra whose essential nature is to perish
and of that which is good and that which is evil.↩︎

The wise man longs for mokṣa ,
which is the supreme goal or aim of life,
having conquered the senses by the grace of those ācārya s
who have taught him
of the eternal bliss of holding the feet of Bhagavān, who stands ever ready to redeem him,
of the sea of saṁsāra whose essential nature is to perish
and of that which is good and that which is evil.↩︎

इव्वधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ भगवदनुभवपूर्वकमाऩ भगवत्कैङ्कर्यवैलक्षण्यत्तैयुम् सांसारिकफलत्तिऩ् हेयत्वत्तैयुमुपदेशम् पण्णिऩ आचार्यनुडैय कृपाविशेषत्तालेये ऒरुवऩ् इन्द्रियादिगळै जयित्तु मोक्षत्तै यभिलषिप्पनॆऩ्ऱॊरु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् निऩ्ऱपुराणनित्यादियाल्.
निऩ्ऱपुराणऩ् - तिरुमादुडऩ् निऩ्ऱ पुराणनॆऩ्ऱु कीऴधिकारगाथैयिल् सॊल्लप्पट्ट पॆरियबिराट्टियोडु सर्वस्मात्परनाग निऩ्ऱ पुराणबुरुषनुडैय, अडियिणै - परस्परसादृश्यसौन्दर्यत्ताले इणैन्दिरुक्किऱ तिरुवडिगळै, एन्दुम् - शिरसा वहित्तु कैङ्कर्यम् पण्णुकैयागिऱ, नॆडुम्बयनुम् - नीण्ड पुरुषार्थत्तैयुम् नित्यमाऩ पुरुषार्थत्तैयुम् ऎऩ्ऱबडि.
पॊऩ्ऱुदले - नशिक्कैये, निलैयॆऩ्ऱिड - स्वाभाविकधर्म मॆऩ्ऱु सॊल्लुम्बडि, पॊङ्गुम् - बाधकमाम्बडि अडिक्कडि अभिवृद्धमागुम्, पवक्कडलुम् - संसारसमुद्रत्तैयुम्, नऩ्ऱिदु - इदु नॆडुम्बयऩाऩ इदु, नऩ्ऱु - नल्लदु, तीयदिदु - इदु – बाधकमाऩ इन्द संसारसागरम्, तीयदु - पॊल्लाददु, हेयमॆऩ्ऱबडि. ऎऩ्ऱु नविऩ्ऱवर् - ऎऩ्ऱुबदेशित्त आचार्यर्गळुडैय, नल्ल रुळाल् - नल्लदाऩ कृपैयाले, इङ्गु कृपैक्कु नन्मैयावदु परोज्जीवनैकप्रयोजनतै. पुलन्गळै वॆऩ्ऱु – इन्द्रियङ्गळै जयित्तु, शब्दादिविषयङ्गळिल् निऩ्ऱुंसर्वात्मना निवर्तिप्पित्तॆऩ्ऱबडि. पॆरुम्बयने - परमपुरुषार्थमाऩ, वीडिनै - मोक्षत्तैये, वेण्डुम् - अपेक्षिक्कुम्. मुमुक्षुवाऩ ऒरुवऩ् ऎऩ्ऱु अध्याहरिक्कवुम्.↩︎

निऩ्ऱपुराणनडियिणैयेन्दु नॆडुम्बयनुम्
पॊऩ्ऱुदले निलैयॆऩ्ऱिडप् पॊङ्गुम् पवक्कडलुम्
नऩ्ऱिदु तीयदिदॆऩ्ऱु नविऩ्ऱवर् नल्लरुळाल्
वॆऩ्ऱु पुलन्गळै वीडिनै वेण्डुम् पॆरुम्बयने. // 14 //↩︎

विष-मधु(→न तु भूयस्त्व-वैपरीत्यान् मधु-विष) बहिष् कुर्वन् धीरो(←धिया रमते) बहिर्-विषयात्मकं,
परिमित-रस-स्वात्म-प्राप्ति(=कैवल्य)-प्रयास-पराङ्मुखः ।
निरवधि-महानन्द-ब्रह्मानुभूति-कुतूहली
जगति भविता दैवात् कश्चिज् जिहासित-संसृतिः ॥ १९ ॥↩︎

There may be born somewhere in this world
someone who, being lucky and wise
and desirous of obtaining release from saṁsāra,
gives up the pleasures of external objects
which are like honey mixed with poison
and who, being averse, also, to the limited delight of realising or experiencing his self (atmānubhava),
longs for the enjoyment of the infinite bliss of Brahman.↩︎

There may be born somewhere in this world
someone who, being lucky and wise
and desirous of obtaining release from saṁsāra,
gives up the pleasures of external objects
which are like honey mixed with poison
and who, being averse, also, to the limited delight of realising or experiencing his self (atmānubhava),
longs for the enjoyment of the infinite bliss of Brahman.↩︎

आयिरत्तिलॊरुवऩ् जन्मान्तरशतार्जितादृष्टविशेषत्ताले ऐश्वर्य कैवल्यविरक्तनाय् भगदनुभवकुतूहलियाय् मुमुक्षुवावानॆऩ्ऱु ऒरु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् विषमधु इत्यादिना । जगति कश्चित् – आयिरत्तिलॊरुवऩ्, दैवात् – विलक्षणादृष्टविशेषत्ताले, धीरस्सऩ् – चित्तप्रमाथिकळाऩ विषयङ्गळालुम् कलक्कमुडियादवनाय्क्कॊण्डु, बहिर्विषयात्मकं – शब्दादि विषयरूपङ्गळाऩ, विषमधु – विषत्तोडु कलन्द मधुऎऩ्ऱबडि, इदनाल् शब्दादिविषयङ्गळ् अनुभवदशैयिल् भोग्यमायिरुन्दालुम् विपाकदशैयिल् विषमिश्रमधुपोल् अनर्थावहमागैयाल् बहिष्कार्यमे ऎऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु. बहिष्कुर्वऩ् – परित्यजित्तवनाय्, परिमितरस – भगवदनुभवापेक्षया अत्यल्परसत्तैयुडैय, स्वात्मप्राप्ति – केवलस्वात्मानुभवत्तिनुडैय, कैवल्यानुभवत्तिनुडैय ऎऩ्ऱबडि. प्रयास – हेतुभूतमाऩ प्राणाद्युपासनप्रयासत्तिल्, पराङ्मुखः – आदरविल्लादवऩ्, अन्द प्रयासत्तैये पार्क्कादवनाय् ऎऩ्ऱबडि. निरवधिमहानन्दब्रह्मानुभूतिकुतूहलीति । निरवधि – इदु अनुभूतिक्कु विशेषणम्. स्वापेक्षया उत्कृष्टावधिरहितमाऩ महानन्द – इदु ब्रह्मविशेषणम्. ब्रह्मरूपानन्दत्तिऱ्‌कु महत्वमावदु स्वरूपत्तालुम् गुणत्तालुम् विभूतियालुम् परिच्छित्तियिल्लामै. इङ्गु ब्रह्मत्तुक्कु आनन्दत्वम् सॊऩ्ऩदु ब्रह्मानुभवत्तिऱ्‌कु भोगरूपत्वम् सॊल्लुगैक्काग. महत्वम् सॊऩ्ऩदु अन्द भोगत्तिऱ्‌कु अनवधिकत्वम् सॊल्लुगैक्काग. कुतूहली – अन्द ब्रह्मानुभवत्तिलुत्कटप्रीतिमानाग, इन्द ब्रह्मानुभवम् ऐश्वर्यकैवल्यानुभवम्बोल् परिमितत्वनश्वरत्वादिदोषवत्तऩ्ऱा कैयालुम् स्वयं निरतिशयानन्दरूपमागैयालुम् अदिल् उत्कटाभिलाषैयैयुडैयवनायॆऩ्ऱबडि. जिहासितसंसृतिः – हातुमिष्टा जिहासिता, जिहासिता संसृतिः प्रकृतिसंबन्धः येन सः जिहासितसंसृतिः । भविता । इङ्गु कश्चिद्भविता ऎऩ्गिऱ समभिव्याहारत्ताले एतादृशपुरुषनुक्कु दौर्लभ्यम् द्योतितमागिऱदु. जगति कश्चिद्धीरः दैवाद्बहिर्विषयात्मकं विषमधु बहिष्कुर्वन्दैवात्परिमितरसस्वात्मप्राप्तिप्रयासपराङ्मुखस्सऩ् दैवात् निरवधिमहानन्दब्रह्मानुभूतिकूतूहली च सऩ् दैवाज्जिहासितसंसृतिश्च भविता इत्यन्वयः ।
निगमान्तमहादेशिकऩ् तनक्कु अव्यवहितकालत्तिलवदरिक्कप्पोगिऱ श्रीमदादिवण्शठकोप-यतीन्द्रमहादेशिकनै उत्तेसित्ते इन्द श्लोकत्तै यरुळिच्चॆय्दारॆऩ्ऱु श्रीवण्शठकोपश्रीवीरराघवशठकोपयतीन्द्रमहादेशिकऩ् (श्रीबिळ्ळैबाक्कम् श्री अऴगियसिङ्गर्) अरुळिच्चॆय्वाराम्. इन्द श्लोकत्तिल् प्रथमपादत्तिले ‘‘बहिर्विषयात्मकं विषमधु बहिष्कुर्वऩ्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् विषयानुभवसंभावनैयुळ्ळ गृहस्थाश्रमत्तैप् पऱ्ऱादे ब्रह्मचर्यत्तिल् निऩ्ऱे धीरराय् सन्यसित्तुप्पोन्द स्वामियिऩ् प्रभावम् स्पष्टीकृतमागिऱदु. ‘‘जिहासितसंसृतिः भविष्यति भवति ऎऩ्ऱु इप्पडिच्चॊल्लामल् भविता ऎन्बदालुम् देशिकनुक्कुप्पिऱगु समीपकालत्तिलवदरिक्कप्पोगिऱ सन्न्यासियाय् कुटुम्बपरित्यागम् पण्णिऩ नम् स्वामिये विवक्षितरॆऩ्ऱु उपपत्तिकळैयुम् अरुळिच्चॆय्वाराम्.

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्रीश्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्रीसारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां मुमुक्षुत्वाधिकारः सप्तमः ॥↩︎

विषमधुबहिष्कुर्वन्धीरो बहिर्विषयात्मकं
परिमितरसस्वात्मप्राप्तिप्रयासपराङ्मुखः ।
निरवधिमहानन्दब्रह्मानुभूतिकुतूहली
जगति भविता दैवात्कश्चिज्जिहासितसंसृतिः ॥ १९ ॥↩︎

०८ अधिकारि-विभागाधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अधिकारिविभागाधिकारः ॥ ८ ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. (8) THE CHAPTER ON THE CLASSIFICATION OF QUALIFIED PERSONS.
page153↩︎

2. (8) El capítulo sobre la clasificación de personas calificadas. Página 153↩︎

3. ॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अधिकारिविभागाधिकारः ॥ ८ ॥↩︎

०१ भक्ति-प्रपत्ती

नियत्या व्यवस्था

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

मुमुक्षुत्वे तुल्ये सति च मधु-विद्यादिषु यथा
व्यवस्था संसिद्ध्यत्य् (फलान्तरेच्छादि-भेदैर्) अधिकृति-विशेषेण (ब्रह्म-विद्या-)विदुषाम् ।
विकल्प्येत न्यासे स्थितिर्, इतर-विद्यासु च तथा
नियत्या(ः) वैयात्यं(=धार्ष्ट्यं→स्वातन्त्र्यं ←वियात) नियमयितुम् एवं प्रभवति ॥ २० ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम् (सं॰प॰)5)

मुमुक्षुत्वे तुल्ये सति च मधु-विद्यादिषु यथा
व्यवस्था संसिद्ध्यत्य् अधिकृति-विशेषेण विदुषाम् ।
विकल्प्येत न्यासे स्थितिर् इतर-विद्यासु च तथा
नियत्या(ः) वैयात्यं(=धार्ष्ट्यं→स्वातन्त्र्यं ←वियात) नियमयितुम् एवं प्रभवति ॥ २० ॥↩︎

Even though the desire for mokṣa is the same,
a distinction arises among those who practise the vidyās or forms of meditation prescribed in the śrutis,
as a result of their respective qualifications2 or competence in regard to such vidyās as Madhuvidyā, Sadvidyā and so on.
In the same way, a distinction arises between the adoption of prapatti and other vidyās (which are of the nature of bhakti or devout meditation),
as a result of an unseen power or destiny
depending on past karma
which brooks no questioning.↩︎

Even though the desire for mokṣa is the same,
a distinction arises among those who practise the vidyās or forms of meditation prescribed in the śrutis,
as a result of their respective qualifications3 or competence in regard to such vidyās as Madhuvidyā, Sadvidyā and so on.
In the same way, a distinction arises between the adoption of prapatti and other vidyās (which are of the nature of bhakti or devout meditation),
as a result of an unseen power or destiny
depending on past karma
which brooks no questioning.↩︎

कीऴधिकारत्तिल् निवृत्तिधर्मङ्गळिले प्रवृत्तरानवर्गळ् मुमुक्षुक्कळाऩ अधिकारिकळ् ऎऩ्ऱु सामान्यमागच् चॊल्लप्पट्टवधिकारिकळिल् सिलरुक्कु भक्तियुम् सिलरुक्कु प्रपत्तियुम् ऎऩ्ऱु इप्पडि अधिकारिभेदव्यवस्थयाऽनुष्ठेयमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱवऱाय् अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले संग्रहिक्किऱार् मुमुक्षुत्व इत्यादिना ।
विदुषां – उपासकानां । मुमुक्षुत्वे – मोक्षरूपफलार्थित्वे । तुल्ये सति च – मोक्षरूपफलमॊऩ्ऱागैयाले अदनुडैय इच्छै ऎल्लोरुक्कुम् सममायिरुन्दबोदिलुमॆऩ्ऱबडि. इङ्गु चकारम् वक्ष्यमाणव्यवस्थाविरोधद्योतकम्. सर्वरुक्कुम् मोक्षरूपफलमुम् मोक्षेच्छैयुम् सममायिरुन्दाल् ऒरुवनुक्कु ऒरु विद्यैयिलेये अधिकारमॆऩ्ऱु सॊल्लमुडियादिऱे. मधुविद्यादिषु – ‘‘असौ वा आदित्यो देवमधु’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट मधुविद्यैयिल्. आदिपदत्ताले सद्विद्यादिगळुक्कु ग्रहणम्.
अधिकृतिविशेषेण – वस्वादिपदप्राप्तिपूर्वकब्रह्मप्राप्तिकामनारूप वधिकारत्तालुम्. व्यवधानरहित ब्रह्मप्राप्तिकामनारूपववधिकारत्तालुम्. व्यवस्था — परस्परपरिहारेण वर्तमानत्वम्. वस्वादिपदप्राप्तिपूर्वकब्रह्मप्राप्तिकामनावाऩ् मधुविद्यैयैये यनुष्ठिक्कक्कडवऩ्; व्यवधानरहितब्रह्मप्राप्तिकामनावाऩ् सद्विद्यादिगळैये यनुष्ठिक्कक्कडवनॆऩ्गिऱ नियममॆऩ्ऱबडि. यथा संसिध्यति तथेत्यन्वयः ।
न्यासे – प्रपत्तिविद्यैयिल् इतरविद्यासु च – प्रपत्तिव्यतिरिक्त सदादिभक्तिविद्यैकळिलुम्. स्थितिः – वर्तनम्. अनुष्ठानमिति यावत् । तथा विकल्प्येत – अधिकृतिविशेषत्ताले व्यवस्थया विकल्पिक्कप्पडुगिऱदु. यथा मधुविद्या सद्विद्यादिगळिल् मुमुक्षुत्वरूपपरमफलेच्छै ऎल्ला मुमुक्षुक्कळुक्कुम् तुल्यमानालुम् वस्वादिपदप्राप्तिकामनारूपाऽवान्तरफलेच्छा तदभावरूपवधिकारविशेषत्ताले वस्वादिपदप्राप्तिकामना-वानुक्के मधुविद्यानुष्ठानम्; अदऩ्ऱिक्के केवलब्रह्मप्राप्तिकामनावानुक्कु सद्विद्याद्यनुष्ठानमे यॆऩ्ऱु व्यवस्थितमायिरुक्किऩ्ऱदो, अप्पडिये प्रारब्धकर्मनिवृत्तिपूर्वकमोक्षकामनावाऩ् प्रपत्तियैये अनुष्ठिक्कक्कडवऩ्; प्रारब्धावसाने मोक्षकामनावाऩ् भक्तियैये अनुष्ठिक्कक् कडवऩ्. अथवा अकिञ्चनऩ् प्रपत्तियैये अनुष्ठिक्कक्कडवऩ्; सकिञ्चनऩ् भक्तियैये अनुष्ठिक्कक् कडवनॆऩ्ऱे व्यवस्थितमागक्कडवदॆऩ्ऱु करुत्तु. मुमुक्षुक्कळिल् सिलरुक्कु शीघ्रमागवे प्रारब्धकर्मनिवृत्तिपूर्वकमोक्षकामनैयुम् सिलरुक्कु प्रारब्धावसाने मोक्षकामनैयुम् वरुमागिलऩ्ऱो इव्वधिकारम् सिद्धिप्पदु?
तत्त्ववित्तुक्कळाय्ळ् आ दोष-सप्तकानुसन्धानत्ताले वैराग्य-शालिकळ् आऩ मुमुक्षुक्कळिल्
सिलरुक्कु प्रारब्ध-कर्म-निवृत्ति-पूर्वक--मोक्ष-कामना-रूपम् आनव् अधिकारमुम्,
सिलरुक्कु प्रारब्धावसाने मोक्षेच्छा-रूपम् आनव् अधिकारमुम्
सिद्धिक्क नियामकम् उण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् नियत्या इत्यादिना ।

नियतिः – अदृष्टविशेषम्. वैयात्यं – धार्ष्ट्यम्.
एवं नियमयितुं – व्यवस्थिततया एतादृशेच्छां संपादयितुं प्रभवति ।
ऎल्लोरुक्कुम् तत्त्व-ज्ञानमुम्, वैराग्यादिगळुम्, समम् आय् इरुन्दालुम्
इव्व् इच्छा-रूपव् अधिकार-वैचित्र्य-जनने
तत्-तद्-अधिकारिकळ्-उडैय अदृष्ट-वैचित्र्यमे नियामकम्
ऎऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

मुमुक्षुत्वे तुल्ये सति च मधुविद्यादिषु यथा
व्यवस्था संसिद्ध्यत्यधिकृतिविशेषेण विदुषाम् ।
विकल्प्येत न्यासे स्थितिरितरविद्यासु च तथा
नियत्या वैयात्यं नियमयितुमेवं प्रभवति ॥ २० ॥↩︎

द्वैविध्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि परम-पुरुषार्थोपायङ्गळ् आऩ निवृत्ति-धर्मङ्गळिले प्रवृत्तर् आऩ अधिकारिगळ् इरुवर्. अवर्गळागिऱार्:- अ-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठऩुम्
स-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठनुम्.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतन्त्राङ्गप्रपत्तिभ्यां
प्रपन्नाव् अत्र ताव् उभौ ।
(प्रपत्ति-)फल-(मोक्ष-)साधन-भक्तिभ्यां
भक्ताव् अपि च दर्शितौ ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

Even though the desire for mokṣa is the same,
a distinction arises among those who practise the vidyās or forms of meditation prescribed in the śrutis,
as a result of their respective qualifications1 or competence in regard to such vidyās as Madhuvidyā, Sadvidyā and so on.
In the same way, a distinction arises between the adoption of prapatti and other vidyās (which are of the nature of bhakti or devout meditation),
as a result of an unseen power or destiny
depending on past karma
which brooks no questioning.↩︎

Even though the desire for mokṣa is the same,
a distinction arises among those who practise the vidyās or forms of meditation prescribed in the śrutis,
as a result of their respective qualifications2 or competence in regard to such vidyās as Madhuvidyā, Sadvidyā and so on.
In the same way, a distinction arises between the adoption of prapatti and other vidyās (which are of the nature of bhakti or devout meditation),
as a result of an unseen power or destiny
depending on past karma
which brooks no questioning.↩︎

इत्थं परमपुरुषार्थोपायेषु निवृत्तिधर्मेषु प्रवृत्ताव्
अधिकारिणौ द्वौ, अद्वारकमपत्तिनिष्ठः सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठश्चेति ।↩︎

Among those who thus resort to the practice of the dharmas of renunciation
as a means for the attainment of the supreme goal of life (namely mokṣa ),
there are two classes of qualified persons :

those who adopt prapatti as the sole and direct means
and those to whom prapatti is auxiliary to the chief means, viz., bhakti.↩︎

Among those who thus resort to the practice of the dharmas of renunciation
as a means for the attainment of the supreme goal of life (namely mokṣa ),
there are two classes of qualified persons :

those who adopt prapatti as the sole and direct means
and those to whom prapatti is auxiliary to the chief means, viz., bhakti.↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ मुमुक्षुक्कळै अधिकारिभेदत्ताले विभजित्तुक् काट्टुगिऱार् इप्पडि इत्यादियाल्. निवृत्तिधर्मङ्गळिले प्रवृत्तरानवधिकारिकळॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् नामसङ्कीर्तनकर्मयोगज्ञानयोगादिनिवृत्तिधर्मङ्गळिल् प्रवृत्तर्गळनेगरागैया लिरुवरॆऩ्ऱु सॊल्लमुडियादु; अदऱ्‌काग परमपुरुषार्थोपायङ्गळानवॆऩ्ऱु निवृत्तिधर्मङ्गळै विशेषित्तदु. इङ्गु उपायशब्दम् परमफलसाधनमाऩ भगवानुक्कु साक्षाद्वशीकरणोपायपरमागैयाल् परंपरया फलसाधनङ्गळाऩ नामसङ्कीर्तनादिगळुक्कु व्यावृत्तिः । परस्परासमानाधिकरण विभाजकधर्मत्तैयिट्टु इरुवरैयुम् निरूपिक्किऱार् अवर्गळागिऱारित्यादियाल्.↩︎

इप्पडि परमपुरुषार्थोपायङ्गळाऩ निवृत्तिधर्मङ्गळिले प्रवृत्तराऩ अधिकारिकळिरुवर्. अवर्गळागिऱार्:- अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुम् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुम्.↩︎

स्वतन्त्राङ्गप्रपत्तिभ्यां
प्रपन्नाव् अत्र ताव् उभौ ।
(प्रपत्ति-)फल-(मोक्ष-)साधन-भक्तिभ्यां
भक्ताव् अपि च दर्शितौ ॥ (5)↩︎

Both these are prapannas,
one adopting prapatti as an independent means
and the other adopting it as aṅga to bhakti.
Both of them are also called bhaktas,
because bhakti is the phala9 or fruit for one
and sādhana or means for the other,↩︎

Both these are prapannas,
one adopting prapatti as an independent means
and the other adopting it as aṅga to bhakti.
Both of them are also called bhaktas,
because bhakti is the phala10 or fruit for one
and sādhana or means for the other,↩︎

भक्तनुम् प्रपन्ननुमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडादो? इरुवरुम् प्रपन्नरायुमिरुवरुम् भक्तरायुमिरुप्पदाल् भक्तत्वप्रपन्नत्वङ्गळ् परस्परासमानाधिकरणधर्ममल्लामैयाल् अप्पडि विभागम् सॊल्लक्कूडादॆऩ्ऩिल्; इरुवरुम् भक्तरायुम् प्रपन्नरायुमिरुक्कुम्बडियॆङ्ङनेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्राङ्गेत्यादिना । अत्र – निवृत्तिधर्मनिष्ठर्गळिल्. तावुभौ – सद्वारकाद्वारकप्रपत्तिनिष्ठर्गळिरुवरुम्. स्वतन्त्राङ्गप्रपत्तिभ्यां – स्वतन्त्रप्रपत्त्यङ्गप्रपत्तिभ्यामित्यर्थः । धान्येन धनवानितिवदभेदे तृतीया । प्रपन्नौ भवतः – प्रपत्तिमान्कळाग आगिऱार्गळ्. फलसाधनभक्तिभ्यां – फलभक्तिसाधनभक्तिभ्यामित्यर्थः । भक्तावपि च – भक्तिमान्कळागवुम्, दर्शितौ – प्रमाणङ्गळालॆऩ्ऱु शेषम्. तथा च इरुवरुम् भक्तरायुम् प्रपन्नरायुमिरुप्पदाल् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठर् अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठरॆऩ्ऱे पिरिक्कवेण्डुमेयॊऴिय भक्तरुम् प्रपन्नरुमॆऩ्ऱु पिरिक्कक् कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

स्वतन्त्राङ्गप्रपत्तिभ्यां
प्रपन्नावत्र तावुभौ ।
फलसाधनभक्तिभ्यां
भक्तावपि च दर्शितौ ॥↩︎

०२ उक्ति-निष्ठाचार्य-निष्ठे

प्रपत्त्यन्तर्भावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स्नानं सप्त-विधं स्मृतं” ऎऩ्गिऱप् पडिये
यथाऽधिकारं मान्त्र-मानस-दिव्य-वायव्यादिगळुम् तुल्य-फलङ्गळ् आऩ (अधिकार-क्रमवत्-)स्नान-भेदङ्गळ् आनाऱ्‌-पोले
उक्ति, आचार्य-निष्ठैय् ऎऩ्गिऱव् इवैयुम्
प्रपत्तियिल् मुख-भेदङ्गळ् (स्व-निष्ठ-प्रपत्तिम् अन्तरा).

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

"स्नानं सप्त-विधं स्मृतम्" इत्य्-उक्त-रीत्या
यथाऽधिकारं (←अशक्त्यादि) मान्त्र-मानस-दिव्य-वायव्यादयोऽपि यथा (उपफल-भेदेऽपि) तुल्य-(अनुष्ठान-योग्यता-रूप-मुख्य-)फलाः (अधिकार-क्रमवत्-)स्नान-भेदाः,
एवम् उक्तिर् आचार्य-निष्ठेति द्वे अपि
प्रपत्तेर् मुख-भेदौ (स्व-निष्ठ-प्रपत्तिम् अन्तरा, शक्त्याद्य्-अधिकार-क्रमेण)।↩︎

Just as, according to the passage,
"Ablation is prescribed in seven forms",
(1) the utterance of a mantra ;
(2) the mental process;
(3) celestial ablution ;
(4) ablution by air and so on,
are held as different and equally effective kinds of ablution
in regard to those who are qualified for those respective forms,
the forms known as Uktiniṣṭhā (by one's utterance) and ācārya niṣṭhā :(that done by the ācārya on one's behalf) are varieties of prapatti.↩︎

Just as, according to the passage,
"Ablation is prescribed in seven forms",
(1) the utterance of a mantra ;
(2) the mental process;
(3) celestial ablution ;
(4) ablution by air and so on,
are held as different and equally effective kinds of ablution
in regard to those who are qualified for those respective forms,
the forms known as Uktiniṣṭhā (by one's utterance) and ācārya niṣṭhā :(that done by the ācārya on one's behalf) are varieties of prapatti.↩︎

उक्तिनिष्ठऩुम् आचार्यनिष्ठनुम् संप्रदायसिद्धनायिरुक्क इप्पडि द्वैविध्यम् सॊल्लप्पोमोवॆऩ्ऩिल् उक्तियुमाचार्यनिष्ठैयुम् प्रपत्तिभेदमागैयाल् उक्त्याचार्यनिष्ठर्गळैयुम् प्रपन्नरिल् सेर्त्तु द्वैविध्यम् सॊल्लक्कूडुमॆऩ्ऱरुळिच् चॆय्यक्करुदि अदिलनुरूपदृष्टान्तत्तै मुदलिलरुळिच्चॆय्गिऱार् स्नानं सप्तविधमित्यादियाल्. ‘‘वारुणं दिव्यमाग्नेयं वायव्यं पार्थिवन्तथा । मान्त्रं मानसमित्येवं’’ ऎन्बदु इदऱ्‌कु मुऩ् मूऩ्ऱु पादङ्गळ्. इदु पाद्मत्तिल् चर्यापादत्तिल् तृतीयाध्यायत्तिलिरण्डावदु श्लोकम्. ऎऩ्गिऱबडिये - इन्द श्लोकत्तिऱ्‌चॊऩ्ऩबडिये. यथाधिकारं – शक्त्यशक्तितारतम्यरूपाधिकारानुगुणमाग. मान्त्रमानसदिव्यवायव्यादिगळुमिदि. ‘‘आपोहिष्ठादिभिर्मान्त्रं मृदालंभस्तु पार्थिवम् । आग्नेयं भस्मना स्नानं वायव्यं गोरजस्स्मृतम् ॥ यत्तु सातपवर्षेण दिव्यं तत्स्नानमुच्यते । वारुणञ्चावगाहस्तु मानसं विष्णुचिन्तनम्’’ इत्यादिगळिऱ्‌चॊल्लप्पट्ट वाङ्मनःकायकरणकङ्गळायुम् मृज्जलभस्मगोरजस्सातपवर्षादिद्रव्यकङ्गळायुमुळ्ळ स्नानङ्गळॆऩ्ऱबडि. तुल्यफलङ्गळाऩ - तुल्यमाऩ कायशुद्धियै फलमागवुडैय. स्नानभेदङ्गळानाऱ्‌पोले - स्नानप्रभेदङ्गळानाऱ्‌ पोले; कायशुद्धिविशेषजनकत्वरूपस्नानत्वरूपसामान्यधर्मम् मान्त्रमानसादिव्यापारङ्गळिलिरुप्पदाल् भिन्नकरणकङ्गळाऩ अवैगळॆल्लाम् स्नानप्रभेदङ्गळानाऱ्‌पोलेयॆऩ्ऱबडि. उक्त्याचार्यनिष्ठैयॆऩ्गिऱविवैयुम् - वाचिकमाऩ उक्तियुम्, आचार्यज्ञानविषयत्वरूपाचार्यनिष्ठैयुम्. प्रपत्तियिल् मुखभेदङ्गळिदि. अनन्यसाध्यस्वाभीष्टसाधनसमर्थवशीकरणत्वरूपप्रपत्तित्वम् भरसमपर्णत्तिलुम् उक्त्याचार्यनिष्ठैकळिलुमिरुप्पदालवैगळुम् प्रपत्तिभेदङ्गळॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. उक्तञ्च निक्षेपरक्षायां प्रपत्तिलक्षणकथनावसरे –

‘‘ततश्च काककपोतवृत्तान्ताविरोधः,
एकस्मिन्नेव वाचिक-मानसिक-कायिकत्वाविरोधश् च ।
नमस्कारेऽपि हि तथा त्रैविध्यं प्रसिद्धमेव ।
अत्र सौहार्दे त्वव्याप्त्यादिरहितं लक्षणं वदामः ।
अनन्यसाध्य-स्वाभीष्ट-साधन-समर्थ-वशी-करणं शरणागतिर् इति(5)’’

इति ।↩︎

“स्नानं सप्तविधं स्मृतं” ऎऩ्गिऱप्पडिये
यथाधिकारं मान्त्रमानस दिव्यवायव्यादिगळुम् तुल्यफलङ्गळाऩ स्नानभेदङ्गळानाऱ्‌पोले उक्ति, आचार्यनिष्ठैयॆऩ्गिऱ विवैयुम् प्रपत्तियिल् मुखभेदङ्गळ्.↩︎

उक्ति-निष्ठा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् उक्तिय् आवदु
आनुकूल्य-सङ्कल्पाद्य्-अङ्गङ्गळिल् वैशद्यम् इल्लादार् (→समुदाय-ज्ञानवन्तः)
अवनैय् ऒऴियप् पोक्क्(=गति)-अऱ्ऱु(=रहित) निऱ्‌किऱ अधिकारमुम्,
"अपेक्षित्ताल् रक्षिक्कुम्" ऎऩ्गिऱ विश्वासमुम्
उडैयर् आय्क् कॊण्डु

(अन्तर्यामीतर-रूप-)शरण्यऩ् अऱिय पूर्ण-प्रपत्ति-गर्भम् आऩ आचार्योपदिष्ट-वाक्यत्ताले
धाति(त्रि)मार् सॊऩ्ऩ पा-सुरत्तैच् चॊल्लि
सार्वभौमनै शरणम् पुगुम् मुग्धर् आऩ सामन्त-कुमारर्गळैप् पोलेय्
"ऎऩ्ऩ्-उडैय रक्षैय् उनक्के भरम् आगव् एऱ्(=स्वीकार)-इट्टुक्-कॊळ्ळ वेणुम्" ऎऩ्गै.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पद-वाक्यादि-वृत्तान्तम् अऱियाद बालऩ्
ऒरुक् काल् "भवति! भिक्षां देहि" ऎऩ्ऱाल्
आढ्यर् आऩ सत्तुक्कळ् अगत्तिले
अप्पोदे अपेक्षित-सिद्धिय् उण्डामाप् पोले (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"(परैः) कॊळ्ळक् कुऱैव्(=न्यूनता)-इलऩ्
वेण्ड्-इऱ्ऱ् ऎल्लाऩ् तरुम्"(तिरुवाय्मॊऴि 3-9-5.)

ऎऩ्ऩुम् पडिय् इरुक्किऱ परिपूर्ण--परमोदार-(ब्रह्म)-विषयत्तिल्
इव्व्-उक्तिक्कुम् फलाविनाभावम् उण्डु.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अऱिविलिगळ् आय्
इव्व् उक्ति-मात्रमे पऱ्ऱा(→आलम्बन)-साऩ्(=धनुः)-अवर्गळ् तिऱत्तिल्(=उद्घाटने)

“येन केनापि प्रकारेण
द्वयवक्ता त्वं”
(शरणागतिगद्यम्)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱप् पडियेय्
इव्व् उक्ति-मात्रमुम्
उण्ड्-अऱुक्क(=जरणं) माट्टादु शरण्यऩ् कृपै (प्रत्युत सफलं करोतिस्स्स्).

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

“पापीयसोऽपि शरणागति-शब्द-भाजः” (अतिमानुषस्तवम् 61.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शरण-वरण-वाग् इयं योदिता
न भवति बत सापि धीपूर्विका”(वरदराजस्तवम् 84.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“प्रपत्तिवाचैव निरीक्षितुं वृणे”(वरदराजस्तवम् 92.)

ऎऩ्ऱुम् अभियुक्तर् पेसिनार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-उक्ति-मात्र-निष्ठऩ्-उडैयवुम्
आचार्य-निष्ठऩ्-उडैयवुम्
निलैगळ् इरण्डैयुम्

(प्रायः शैशवय् आपदि) तव भरोऽहम् अकारिषि धार्मिकैश्,
(तद् अविज्ञाय पश्चात् स्वतः) "शरणम्" इत्य् अपि वाचम् उदैरिरम् ।
(इत्थं समर्पितस्य समर्पणम् अबुद्धिपूर्वकम् अपि।)
इति स साक्षिकयन्न् इदम् अद्य मां
कुरु भरं तव रङ्ग-धुरन्-धर! ॥ १०२ ॥ (श्रीरङ्गराजस्तवम् 2-102.)

ऎऩ्ऱु (अपि-शब्देन) सेर्त्त् अनुसन्धित्तार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)36)

(विश्वास-टिप्पनी37)

(English38)

(Español39)

(सारबोधिनी40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् मिगुदि(=आधिक्यं) काट्टुगिऱ अपि-शब्दत्तालेय्
ओर्-ऒऩ्ऱेय् अमैयुम्(=अलम्) ऎऩ्ऱु सूचितम् आयिऱ्ऱु.

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(सारबोधिनी45)

(सारबोधिनी - प्रक्रिया46)

(सारबोधिनी - विस्तारः47)

(सारबोधिनी - तुल्य-फलत्वम्48)

(मूलम्49)

अत्रोक्तिर् नाम —
आनुकूल्य-संकल्पाद्य्-अङ्गेषु ज्ञान-वैशद्य-रहितैः (→समुदाय-ज्ञानवन्तः)
तं विनोपायान्तर-शून्यतया ऽवस्थिति-रूपम् अधिकारम्,
अपेक्षायां कृतायां रक्षेद् इति विश्वासं च, वहद्भिः

(अन्तर्यामीतर-रूप-)शरण्य-विदितत्वात् (→तद्-रीत्या), पूर्ण-प्रपत्ति-गर्भेण आचार्योपदिष्ट-वाक्येन —–
धात्र्य्-उक्त-वाक्यम् उक्त्वा सार्वभौमं शरणं गच्छद्भिर् मुग्धैः सामन्त-कुमारैर् इव
'मद्-रक्षा त्वद्-एक-भरत्वेन स्वीकर्तव्या' इति प्रार्थनम् ।↩︎

Of these, that done by one's utterance (uktiniṣṭhā) is as follows:
Those who have no clear knowledge of auxiliaries (aṅga),
such as the determination to do what is agreeable (to the Lord),
but who possess the qualification of knowing that, without the Lord, they have no other means (ākinchanya)
and who have also the faith (viśvāsa) that He will grant salvation if prayed to -
they pronounce, before the Saviour,
the sentence taught to them by their ācārya s,
which will be considered by the Lord as equivalent to perfect prapatti;
they say:
"May my salvation be Thy burden or responsibility !?"
They are like the ignorant children of feudatory princes who seek the protection of the emperor by repeating the words taught to them by their nurses.↩︎

Of these, that done by one's utterance (uktiniṣṭhā) is as follows:
Those who have no clear knowledge of auxiliaries (aṅga),
such as the determination to do what is agreeable (to the Lord),
but who possess the qualification of knowing that, without the Lord, they have no other means (ākinchanya)
and who have also the faith (viśvāsa) that He will grant salvation if prayed to -
they pronounce, before the Saviour,
the sentence taught to them by their ācārya s,
which will be considered by the Lord as equivalent to perfect prapatti;
they say:
"May my salvation be Thy burden or responsibility !?"
They are like the ignorant children of feudatory princes who seek the protection of the emperor by repeating the words taught to them by their nurses.↩︎

अनुष्ठेयमाऩ उक्तियिऩ् स्वरूपत्तै विशदीकरिक्किऱार् इवऱ्ऱिल् उक्तियावदु इत्यादिना । आनुकूल्यसंकल्पाद्यङ्गङ्गळिल् वैशद्यमिल्लादारिति. ‘‘षडङ्गन्तमुपायञ्च शृणु मे पद्मसंभव’’ इत्यारभ्य

‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः
प्रातिकूल्यस्य वर्जनम् ।
रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्ववरणं तथा ॥
आत्मनिक्षेपकार्पण्ये
षड्विधा शरणागतिः’’

ऎऩ्ऱु पाद्मोक्तषडङ्गङ्गळिलुम् वैशद्यमिल्लादारॆऩ्ऱबडि.
एतद्व्याख्यानसारास्वादिन्यां

‘‘अङ्गङ्गळुमङ्गियुम् प्रपत्तिवाक्यत्तिल् प्रतिपाद्यङ्गळॆऩ्ऱु सामान्येन ज्ञातमा यिरुन्दालुम् इऩ्ऩविडत्तिलिऩ्ऩदु प्रतिपाद्यमॆऩ्गिऱ विशेषमुम् अङ्गानामारादुपकारकत्व सन्निपत्योपकारकत्वादिविशेषङ्गळुमऱियादारॆऩ्ऩबडि"

ऎऩ्ऱु करणमन्त्रत्तिल् अङ्गिक्कुम् प्रतिपाद्यस्थलापरिज्ञानम् सॊल्लियिरुप्पदाल् अङ्गाङ्गिकळिल् वैशद्यमिल्लादारॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुम्. इङ्गु अङ्गङ्गळिल् वैशद्यमावदु तत्तदङ्गगतसकलांशविषयकज्ञानवत्त्वम्. इदु साङ्गभरसमर्पणत्तिल् स्वतन्त्रनिष्ठनुक्कु अधिकारमागैयाल् इन्द वैशद्याभावम् उक्तिनिष्ठैक्कु अधिकारमॆऩ्ऱु करुत्तु.

इप्पडि अङ्गङ्गळिल् विशदज्ञानमिल्लाविडिनुम् अधिकारमुम् विश्वासमुम् इवर्गळुक्कुम् आवश्यकम् ऎऩ्गिऱार् अवनैयॊऴिय इत्यादिना ।
भगवानै विट्टु गत्यन्तरम् इल्लामैय् आगिऱव् अधिकारमुम्;
अनन्य-गतित्व-रूपाधिकारमुम् ऎऩ्ऱ पडि.

अपेक्षित्ताल् - रक्षिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबेक्षित्ताल्, इदनाल् गोप्तृत्ववरणमावश्यकमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु. रक्षिक्कुमॆऩ्गिऱ विश्वासमुमुडैयरायिति । इदनाल् रक्षिप्पनॆऩ्गिऱ महाविश्वासमावश्यकमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु. शरण्यनऱियेति । शरण्यः – शरणवरणार्हः. अर्चादिरूपो भगवान् । तेन ज्ञातं यथा तथा । इदऱ्‌कु आचार्योपदिष्ट ऎऩ्गिऱ विडत्तिलुळ्ळ उपदेशक्रियैयिल् अन्वयम्. पूर्णप्रपत्तिगर्भमाऩ - पूर्णप्रपत्तिप्रतिपादकमाऩ, अथवा समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुक्तिमात्रमादलॆऩ्गिऱ विडत्तिऱ्‌पोल् पूर्णप्रपत्तिपूर्वकमाऩ, आचार्योपदिष्टवाक्यत्ताले - परिपूर्णज्ञानवाऩाऩ भगवदन्तरङ्गभूताचार्यनाले उपदिष्टमाऩ द्वयादिरूपमाऩ वाक्यत्ताले यॆऩ्ऱबडि. इङ्गु मन्त्रत्ताले यॆऩ्ऱु सॊल्लामल् वाक्यत्ताले यॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु ‘‘यदि वान्यवाक्यैः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट मन्त्रेतरवाक्यत्तिऱ्‌कुम् संग्रहार्थम्. इप्पडि तनक्कु विशदज्ञानमिल्लामलिरुक्क, अयलार् सॊल्लिक्कॊडुत्त वार्त्तैयैच् चॊल्लि महाफलत्तैप्पऱ्ऱ शरणम् पुगुवारुमुण्डोवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग अनुरूपमाऩ दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् तादिमारित्यादिना । तादिमार् - सामन्तकुमारर्गळुडैय रक्षणत्तिऱ्‌काग नियमिक्कप्पट्ट सार्वभौमान्तरङ्गर्गळाऩ, सामन्तराजकुमारर्गळिडत्तिल् दयार्द्रहृदयर्गळाऩ धात्रिकळ् अदावदु उपमाताक्कळ्, सॊऩ्ऩ - उच्चरित्त, इङ्गुम् शरण्यनऱिय ऎन्बदै अनुषङ्गित्ताल् सर्वांशत्तिलुम् दृष्टान्तमाम्.
इल्लाविडिलेकदेशत्तिल् दृष्टान्तमाम्. पासुरत्तै - वेऱु कदियिल्लै उऩ्ऩैये शरणमाग वडैन्देऩ् इत्यादि विलक्षणवाक्यत्तै, सॊल्लि - सम्यग्ज्ज्ञानमऩ्ऱिक्के उच्चरित्तु, सार्वभौमनै - सम्राडाऩ राजावै, शरणम् पुगुम् - उपायमाग वरिक्कुम्, मुग्धराऩ - ताम् सॊऩ्ऩ वाक्यत्तिनर्थत्तैयुम् विशदमाग वऱियाद, सामन्तर् - समीपदेशवर्तिकळाऩ शत्रुक्कळाऩ सिऱ्ऱरसर्गळ्, अत्र तादिमार्गळ् सॊऩ्ऩ पासुरत्तैच् चॊल्लुमित्यनुक्त्वा सॊल्लि शरणम् पुगुमित्यधिकोक्त्या उपायो भवेति याच्नात्मकवाक्यस्यैव प्रसादहेतुत्वम् नान्यस्य वाक्यस्येति गम्यते । ऎऩ्ऩुडैय रक्षै – संसारनिवृत्तिपूर्वकमोक्षप्रापणरूपमाऩ रक्षै । उनक्के भरमाग - त्वदेकनिर्वर्त्यत्वेन, एऱिट्टुक्कॊळ्ळवेणुम् - स्वीकरिक्क वेण्डुम्, ऎऩ्गै - ऎऩ्गिऱ वाक्योच्चारणम्.

तथाच उक्तियावदु आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळिल् वैशद्यमिल्लादारवनैयॊऴियप् पोक्कऱ्ऱु निऱ्‌किऱ वधिकारमुम् महाविश्वास मुमुडैयराय् आचार्योपदिष्टवाक्यानुपूर्वीसमानानुपूर्विकमाऩ ऎऩ्ऩुडैय रक्षै उनक्के भरमाग एऱिट्टुक्कॊळ्ळवेणुमॆऩ्गिऱ वाक्यत्तै उच्चरिक्कै.

पूर्णप्रपत्तिगर्भम् आनव् आचार्योपदिष्ट-वाक्यत्तैच् चॊल्लुगै इत्यनुक्त्वा
वाक्यत्ताले ऎऩ्ऱु तृतीयोक्तियालुम्
ऎऩ्ऩुडैय रक्षै इत्याद्यधिकोक्तियालुम् वाक्यत्तिऱ्‌कु पूर्णप्रपत्तिगर्भत्वम्बोले निरपेक्षरक्षाभरस्वीकरणयाच्नात्मकत्वमप्यावश्यकमॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु. तथा च पूर्णप्रपत्तिगर्भनिरपेक्षरक्षाभरस्वीकरणयाच्नात्मकवाक्योच्चारणमेव उक्तिनिष्ठेति निर्णीतं भवति ।

स्वतन्त्रनिष्ठैयिल् भरसमर्पणत्तिऱ्‌कुप्पोले
उक्तिनिष्ठैयिल् याच्ञाया एव प्राधान्यं आचार्याभिमतम्.
आगैयालेयिऱे श्रीमद्-अभय-प्रदाऩ-सारे सकृदेवेति श्लोकव्याख्यानावसरे
‘‘प्रपन्नाय ऎऩ्ऱु मानसमाय्, याचते ऎऩ्ऱु वाचिकमागवुमाम्" ऎऩ्ऱनुगृहीतम्.
इप्पडिये निक्षेपरक्षैयिलुम्.
ऎऩ्ऩुडैय रक्षै इत्यादिवाक्यत्तिल् उक्त्यधिकारिक्कुम् भरसमर्पणमे कर्तव्यतया विवक्षितमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडादोवॆऩ्ऩिल्, अप्पडियागिल्

‘‘अहम् मद्रक्षण भरो मद्-रक्षण-फलन् तथा । न मम श्रीपतेर् एव’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिऱ्-‌पोल्
"ऎऩ्ऩुडैय रक्षै उनक्के भरम्" ऎऩ्गै ऎऩ्ऱे वचनव्यक्तियिरुक्कवेण्डुम्.
न तु "ऎऩ्ऩुडैय रक्षै उनक्के भरमाग एऱिट्टुक्कॊळ्ळवेणुम्" इति ।
न हि भर-स्वीकर्तृत्व-प्रार्थना भरन्यासो भवितुम् अर्हति -
तस्याः मानस-प्रपत्ताव् अङ्गि-विशेषणत्वात् ।
तथा च उपायत्व-प्रार्थनानुष्ठेयत्वोक्तेस्
सर्वत्र अधिकारि-कोटि-निविष्ट-साधारण-फल-प्रार्थनायां तात्पर्यम्
इति वदतां मते तु
तस्यास् सुतरां न भर-समर्पणत्व-गन्धोऽपि ।
किञ्च, "उक्तिय् आवदु" ऎऩ्ऱ् आरम्बित्तु "ऎऩ्ऩ्-उडैय रक्षै उनक्के भरमाग एऱिट्टुक् कॊळ्ळवेण्डुम् ऎऩ्ऱनुसन्धिक्कै" ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् उक्तिक्कु अनुसन्धानरूपत्वाभावाद्वह्निना सिञ्चतीति वदेतद्वाक्यमप्रमाणं स्यात् ।
एऱिट्टुक्कॊळ्ळवेणुम् ऎऩ्गै इत्यस्य एऱिट्टुक् कॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऱु याचिक्कै इत्यर्थकरणे च याच्ञायाश्शब्दशक्तिप्रकाशिकादिनिर्णीतप्रकारेण शब्दरूपत्वेनान्वययोग्यत्वाऽबाधः ।
‘‘तवास्मीति च याचते’’
‘‘बद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं शरणागतं’’
‘‘भक्तिः प्रपत्तिरथवा भगवंस् तदुक्तिः’’
‘‘सिद्धा तदुक्तिरनघा’’
‘‘शरणमित्यपि वाचमुदैरिरम्’’ इत्यादि प्रमाणश्रीसूक्तीनामुक्तिनिष्ठायामुक्तिप्राधान्यवादिनीनामत्यन्तानुगुण्यञ्च भवति ।
न हि सर्वत्रोक्तिशब्दस्यानुसन्धानलक्षणास्वीकरणं प्रामाणिकम् ।
तथा सति ‘‘भगवंस्तदुक्तिः’’ ‘‘सिद्धा तदुक्तिः’’ ‘‘शरणागतिशब्दभाजः’’ । इत्यादि स्थलङ्गळिल् तच्छब्दाद्यर्थमुम् भरसमर्पणमाय्, उक्तिशब्दाद्यर्थमुम् भरसमर्पणमानाल् विषयिविषयभावबोधनमऩ्ऱिक्के प्रपत्ति प्रपत्ति ऎऩ्ऱनन्वितशब्दोच्चारणमाग मुडियुम्. इङ्गु सॊल्लवेण्डिय विशेषविषयङ्गळैयॆल्लाम् अस्मत्कृतोक्तिनिष्ठाभरणादिगळिल् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

इवऱ्ऱिल् उक्तियावदु आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळिल् वैशद्यमिल्लादार् अवनैयॊऴियप् पोक्कऱ्ऱु निऱ्‌किऱ अधिकारमुम् अपेक्षित्ताल् रक्षिक्कुमॆऩ्गिऱ विश्वासमुमुडैयराय्क्कॊण्डु शरण्यनऱिय पूर्णप्रपत्तिगर्भमाऩ आचार्योपदिष्टवाक्यत्ताले तादिमार्सॊऩ्ऩ पासुरत्तैच् चॊल्लि सार्वभौमनै शरणम्बुगुम् मुग्धराऩ सामन्तकुमारर्गळैप्पोले यॆऩ्ऩुडैय रक्षैयुनक्के भरमागवेऱिट्टुक्कॊळ्ळवेणुमॆऩ्गै.↩︎

पद-वाक्यादि-वृत्तान्तानभिज्ञेन बालेन जातु,
"भवति भिक्षां देहि" इत्युक्ते सति
आढ्यानां सतां गृहेषु तदैवापेक्षित-सिद्धिर् यथा भवति — (5)↩︎

If a little boy who does not understand the meaning of words and sentences says once,
" Madam, give me food as alms",
it meets with immediate and favourable response in the houses of good men who are well to do.↩︎

If a little boy who does not understand the meaning of words and sentences says once,
" Madam, give me food as alms",
it meets with immediate and favourable response in the houses of good men who are well to do.↩︎

इप्पडि अज्ञातार्थमाऩ इव्वुक्तिमात्रत्तुक्कुम् फलसिद्धियुण्डोवॆऩ्ऩ दृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले फलसिद्धियैयुपपादिक्किऱार् पदवाक्यवृत्तान्तमऱियाद इत्यादियाल्.
बालर्गळुक्कु भिक्षामन्त्रत्तिनुडैय पदार्थज्ञानमुम् वाक्यार्थज्ञानमुमिल्लाविडिनुम् इन्द मन्त्रत्तैच्चॊऩ्ऩाल् भिक्षै पोडुवार्गळॆऩ्गिऱ सामान्यज्ञानत्तैक्कॊण्डु ‘‘भवति भिक्षान्देहि’’ ऎऩ्गिऱ मन्त्रत्तैच् चॊऩ्ऩाल् लोकत्तिल् फलसिद्धि काण्गैयाल् वैदिकधर्मङ्गळॆल्लावऱ्ऱिऱ्‌कुम् मन्त्रङ्गळिल् सम्यक्ज्ञानापेक्षानियममिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु. दरिद्रर्गळाऩ सत्तुक्कळ् वीट्टिल् अऩ्ऩाभावत्ताले भिक्षाप्रत्याख्यानम् काणविल्लै योवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग आढ्यराऩ इति । असत्तुक्कळाऩ आढ्यर्गळगत्तिलुम् भिक्षाप्रत्याख्यानम् काणविल्लैयोवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग सत्तुक्कळिति. अगत्तिले - गृहत्तिले. अप्पोदे - अपेक्षितकालत्तिलेये. अपेक्षितसिद्धि – भिक्षारूप-फलसिद्धि, उण्डामाप्पोले इति । इदु पूर्णोपमै. ऎऩ्गैयॆन्बदै ऎऩ्ऱनुसन्धिक्कैयॆऩ्ऱु सॊल्लुमवर्गळुक्कु भवति भिक्षान्देहि ऎऩ्गिऱ वाक्यदृष्टान्तत्ताले फलाविनाभावसमर्थनम् कथञ्चिदपि घटियादु.↩︎

पदवाक्यादिवृत्तान्तमऱियाद बालऩ् ऒरुक्काल् "भवति! भिक्षां देहि" ऎऩ्ऱाल् आढ्यराऩ सत्तुक्कळगत्तिले अप्पोदे अपेक्षितसिद्धि युण्डामाप्पोले↩︎

तथा,

"(परैर्) ग्रहणेऽपि न्यूनता-हीनो
ऽपेक्षितं सर्वं ददत् "

इत्य्-उक्त--स्व-भावस्य परिपूर्ण-परमोदारस्य (ब्रह्मणो) विषये
ऽस्याः उक्तेर् अपि फलाविनाभावो भवति ।↩︎

In the same way, it has been said,

The Lord, whose wealth never suffers any diminution,
however much He may give,
will also grant whatever is prayed for.

↩︎

In the same way, it has been said,

The Lord, whose wealth never suffers any diminution,
however much He may give,
will also grant whatever is prayed for.

Since He is supremely rich and generous,
even this utterance or ukti will never be fruitless.↩︎

इप्पडि दृष्टान्तत्तिल् फलाविनाभावत्तैच्चॊल्लि दार्ष्टान्तिकत्तिलदैयुपपादिक्किऱार् कॊळ्ळक्कुऱैविलनित्यादिना । कॊळ्ळक्कुऱै विलनॆऩ्ऱदु परिपूर्णत्वत्तिल् प्रमाणम्. वेण्डिऱ्ऱॆल्लान्दरुमॆन्बदु परमोदारत्वत्तिल् प्रमाणम्. इङ्गु सर्वेश्वरविषयत्तिल् ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् ‘‘परिपूर्णपरमोदारविषयत्ति" लॆऩ्ऱु पॊदुवागच् चॊल्लियिरुप्पदाल् लोगत्तिलुम् परिपूर्णपरमोदारराऩ राजाक्कळ् विषयत्तिलुम् इम्मादिरियाऩ उक्तिक्कु साफल्यमेयुण्डॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु. इव्वुक्तिक्कुम् - अज्ञातकरणमन्त्रार्थनायुम्, महाविश्वासशालियायुम्, अकिञ्चननायुमिरुक्किऱ इवऩ् सॊल्लुम् द्वयाद्युक्तिक्कुम् फलाविनाभावमुण्डु - अनुष्ठातावाऩ इवनुक्कु संयक् ज्ञानमिल्लाविडिनुम् सर्वज्ञऩाऩ सर्वेश्वरऩ् इव्वुक्तियिनर्थङ्गळै नऩ्ऱागवऱिन्दु तऩ्ऩुडैय महौदार्यत्ताले मोक्षान्तमाऩ फलत्तैत् तरुवानागैयाल् इव्वुक्तिक्कुम् फलाविनाभावमुण्डॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

"कॊळ्ळक्कुऱैविलऩ् वेण्डिऱ्ऱॆल्लान्दरु"(तिरुवाय्मॊऴि 3-9-5.) मॆऩ्ऩुम्बडियिरुक्किऱ परिपूर्णपरमोदारविषयत्तिलिव्वुक्तिक्कुम् फलाविनाभावमुण्डु.↩︎

ज्ञानहीनानाम् इदम् उक्ति-मात्रम् अवलम्बमानानां विषये,
""येन केनापि प्रकारेण द्वयवक्ता त्वम् " इत्य्-उक्त-रीत्या
इदम् उक्ति-मात्रम् अपि
न जरयेत् शरण्यस्य कृपा ।↩︎

In the case of those who are ignorant
and who depend entirely on this utterance,
the compassion of the Lord, who is the refuge of all,
cannot ignore even this mere utterance (as it cannot digest it);
for it has been said,

‌“Whatever may be the manner or form, you have uttered the Dvaya Mantra.
Therefore your redemption is my responsibility."

↩︎

In the case of those who are ignorant
and who depend entirely on this utterance,
the compassion of the Lord, who is the refuge of all,
cannot ignore even this mere utterance (as it cannot digest it);
for it has been said,

‌“Whatever may be the manner or form, you have uttered the Dvaya Mantra.
Therefore your redemption is my responsibility."

↩︎

परमदयाळुविषयमागैयालुम् इव्वुक्तिमात्रम् सफलमागामल् पोगादॆऩ्गिऱार् अऱिविलिगळायित्यादिना । अऱिविलिगळ् - ज्ञानमिल्लादवर्गळ्. इदनाल् परिपूर्ण-ज्ञानमुळ्ळ स्वनिष्ठाधिकारियानवऩ् इव्वुक्तियैच् चॊऩ्ऩाल् दयनीयनल्लाद अवनुक्कु फलम् सिद्धियाविडिलुम् ज्ञानदरिद्रऩाऩ इव्वधिकारि भगवानुक्कु दयनीय-तमनागैयाले इवऩ् सॊल्लुमिव्वुक्तिक्कु फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लैयॆन्बदु सूचितम्. पऱ्ऱासानवर्गळ् तिऱत्तिल् - अवलम्बनमाग वुडैयवर्गळ् विषयत्तिल्. इदऱ्‌कु उण्डऱुक्कमाट्टादॆन्बदोडन्वयम्. फलसिद्धियैच्चॊल्वदऱ्‌कु मुन्बे अदिल् शरण्यकण्ठोक्तियैक्काण्बिक्किऱार् येनकेनापि प्रकारेण द्वयवक्ता त्वमिति । येनकेनापि – आर्तनायादल्, दृप्तनायादल्, पूर्वं मित्रमायिरुन्दुवैत्तादल्, शत्रुवायिरुन्दुवैत्तादल्, अङ्गाङ्गिकळिल् विशदज्ञानयुक्तनायादल्, समुदायज्ञानयुक्तनायादल्. इव्वुक्तिमात्रम् - समुदायज्ञानपूर्वकमाऩ इव्वुक्तिमात्रत्तै, उण्डऱुक्कमाट्टादु - उण्डु - भुजित्तु, अऱुक्कमाट्टादु - जरिप्पित्तुक्कॊळ्ळमाट्टादु, इदै आराधनमाग स्वीकरित्तु अदिल् ज्ञानवैशद्यमागिऱ पूर्तियिल्लामैयैप् पार्त्तु फलम् कॊडुक्कामल् अनृणमागमाट्टादॆऩ्ऱबडि. शरण्यऩ् कृपै – रक्षणसमर्थऩाऩ भगवानुडैय दयै.↩︎

अऱिविलिगळायिव्वुक्तिमात्रमे पऱ्ऱासानवर्गळ् तिऱत्तिल् “येन केनापि प्रकारेण द्वयवक्ता त्वं”(शरणागतिगद्यम्.) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱप्पडियेय् इव्वुक्तिमात्रमुमुण्डऱुक्कमाट्टादु शरण्यऩ् कृपै.↩︎

इमम् अर्थं

“पापीयसोऽपि शरणागति-शब्द-भाजः” (अतिमानुषस्तवम् 61.)

इति↩︎

This truth has been stated by those who are well versed (in the śāstra s) in such śloka s as the following:

"Though I am a sinner,
it will not become Thee, who art the Lord of all, to neglect me
when I utter the words stating that I seek Thy refuge."

↩︎

This truth has been stated by those who are well versed (in the śāstra s) in such śloka s as the following:

"Though I am a sinner,
it will not become Thee, who art the Lord of all, to neglect me
when I utter the words stating that I seek Thy refuge."

↩︎

इदिल् संप्रदायश्रीसूक्तियै प्रमाणीकरिक्किऱार् इव्वर्थत्तै पापीयसोऽपीत्यादिना । इव्वर्थत्तै - समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुक्तिमात्रमे फलप्रदमॆऩ्गिऱवर्थत्तै. इदु अतिमानुषस्तवत्तिल् आऴ्वाऩ् श्रीसूक्ति । ‘‘नोपेक्षणं मम तवोचितमीश्वरस्य’’ ऎन्बदु इदिऩ् मेल् पादम्. शरणागतिशब्दः – शरणागतिप्रतिपादकशब्दः, द्वयादिशब्द इति यावत् । इङ्गु अवधारणं गर्भितं; शब्दमात्रभाजः ऎऩ्ऩबडि.(5)↩︎

इव्वर्थत्तै “पापीयसोऽपि शरणागतिशब्दभाजः” (अतिमानुषस्तवम् 61.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“शरण-वरण-वाग् इयं योदिता
न भवति बत सापि धीपूर्विका”(वरदराजस्तवम् 84.)

इति↩︎

"This speech of mine expressing the thought
that I seek refuge under Thee
is not uttered with all my mind and with all my heart.
I can be saved only if even this mere utterance will secure Thy compassion."↩︎

"This speech of mine expressing the thought
that I seek refuge under Thee
is not uttered with all my mind and with all my heart.
I can be saved only if even this mere utterance will secure Thy compassion."↩︎

शरणवरणवागित्यादि । शरणवरणवाग् – शरणवरणप्रतिपादकवाक्यम्. न भवति बत सापि धीपूर्विका – सापि वाक् सम्यक् ज्ञानपूर्विका न भवतीत्यर्थः ।

इति यदि दयनीयता मय्यहो वरद तव भवेत्ततः प्राणिमि’’

ऎन्बदु इदिऩ् उत्तरार्धम्.
‘‘इति यदि’’ – इत्थं सत्यपीत्यर्थः । प्रपत्तिवाचैव निरीक्षितुं वृण इति । ‘‘तथाविधं त्वां बत भक्तिदुर्ग्रहं’’ ऎन्बदु इदिऩ् पूर्वपादम्. द्वयोच्चारणमात्रत्ताले भक्तिदुर्ग्रहऩाऩ उऩ्ऩै परिपूर्णमाग साक्षात्करिक्क वासैप्पडुगिऩ्ऱे नॆऩ्ऱबडि. इवैगळिरण्डुम् वरदराजस्तवङ्गळ्.↩︎

“शरणवरणवागियं योदिता न भवति बत सापि धीपूर्विका”(वरदराजस्तवम् 84.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“प्रपत्तिवाचैव निरीक्षितुं वृणे”(वरदराजस्तवम् 92.)

इति चाभियुक्ता आचचक्षरे ।↩︎

"I long to see Thee
by merely uttering the words of prapatti -
Thee who canst not be attained by bhakti."↩︎

"I long to see Thee
by merely uttering the words of prapatti -
Thee who canst not be attained by bhakti."↩︎

अभियुक्तर् - भगवत्स्वरूपगुणविभूतिकळिल् सर्वप्रकार-संबन्धमुळ्ळवराऩ आऴ्वाऩ्. इङ्गु शरणागतिशब्दमॆऩ्ऱुम्, शरणवरणवाक्कॆऩ्ऱुम्, प्रपत्तिवाक्कॆऩ्ऱुमुक्तिक्के फलजनकत्वम् सॊल्लप्पट्टदु. इवैगळुक्कॆल्लामनुसन्धानत्तिल् लक्षणै सॊल्वदु प्रामाणिकमागादु.↩︎

“प्रपत्तिवाचैव निरीक्षितुं वृणे”(वरदराजस्तवम् 92.) ऎऩ्ऱुमभियुक्तर् पेसिनार्गळ्.↩︎

अस्योक्तिमात्र-निष्ठस्य, आचार्य-निष्ठस्य च स्थिती द्वे अपि

(प्रायः शैशवय् आपदि) तव भरोऽहम् अकारिषि धार्मिकैश्,
(तद् अविज्ञाय पश्चात् स्वतः) "शरणम्" इत्य् अपि वाचम् उदैरिरम् ।
(इत्थं समर्पितस्य समर्पणम् अबुद्धिपूर्वकम् अपि।)
इति स साक्षिकयन्न् इदम् अद्य मां
कुरु भरं तव रङ्ग-धुरन्-धर! ॥ १०२ ॥ (श्रीरङ्गराजस्तवम् 2-102.)

इति समुच्चित्यानुसंदधिरे ।↩︎

अनेन द्विर् भरसमर्पणं कृतं वेति प्रश्न उदेति।
नेति लक्ष्मीनरसिंहार्यः - सकृद् एव कस्यचिद् अपि वस्तुनः समर्पणार्हत्वात्।
तेनोपदेशपरोऽयं श्लोक इति।↩︎

The state of one who performs prapatti by utterance (ukti),
and that of one who depends solely on the ācārya
have both been described in the same śloka as follows:-

"I have been made Thy responsibility by my ācārya-s who follow the way of dharma.
I have also (myself) uttered the word seeking refuge.
Taking this into consideration, O, Lord of Śrīraṅgam,
make me Thy burden or responsibility"

↩︎

The state of one who performs prapatti by utterance (ukti),
and that of one who depends solely on the ācārya
have both been described in the same śloka as follows:-

"I have been made Thy responsibility by my ācārya-s who follow the way of dharma.
I have also (myself) uttered the word seeking refuge.
Taking this into consideration, O, Lord of Śrīraṅgam,
make me Thy burden or responsibility"

↩︎

इव्वुक्तिमात्रत्तिऱ्‌के फलाविनाभावमुण्डागिल् श्रीपराशरभट्टर् ताऩ् आचार्यनिष्ठनागप्पोन्दे उक्तियैयुम् अनुष्ठित्तदाग सॊल्लुवानेनॆऩ्ऩ वदिऩ् भावत्तै विशदीकरिक्किऱार् इव्वुक्तिमात्रनिष्ठनुडैयवुमित्यादिना ।
निलैगळिरण्डैयुम् - भरत्वेनाचार्यसमर्पितत्वशरणशब्दोच्चारण कर्तृत्वरूपमाऩ स्वभावङ्गळिरण्डैयुम्.
तव भरोऽहमित्यादि । धार्मिकैः – आचार्यैः । रङ्गधुरन्धर! (त्वं) लोकमॆल्लामिरुक्क उऩ्ऩै ऒरुवनैये निर्हेतुकमाग स्वीकरित्ताल् लोकत्तार् ऎनक्कु वैषम्यनैर्घण्यत्तैच् चॊल्वार्गळो यॆऩ्ऱु भयन्द नीर्, इतीदं – अवऩ् आचार्यनाल् समर्पितभरऩ् शरणशब्दवक्ता ऎऩ्गिऱ इन्द व्याजत्तै, ससाक्षिकयऩ् – लोगत्तारुक्कु साक्षियागक् काण्बित्तु, तव भरं कुरु – ऎऩ्ऩै उनक्कु भरमाक्किक्कॊळ्, उनक्कु रक्ष्यमाग स्वीकुरु ऎऩ्ऱबडि. सेर्त्त नुसन्धित्तार्गळिति । तथा च तऩ्ऩुडैय स्तोत्रत्तिल् तत्त्वहितपुरुषार्थङ्गळैयुम् भक्तिप्रपत्तिनिष्ठर्गळाऩ अधिकारिकळैयुम् निरूपिक्कत् तुडङ्गिऩ विवर् उक्तिनिष्ठनुडैयवुम् आचार्यनिष्ठनुडैयवुम् स्वभावङ्गळै लाघवात् ऒरु श्लोकत्तिल् अनुसन्धित्तारे यॊऴिय तानिरण्डैयु मनुष्ठित्तारिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इव्वुक्तिमात्र-निष्ठनुडैयवुमाचार्यनिष्ठनुडैयवुम् निलैगळिरण्डैयुम्
“तव भरोऽहमकारिषि धार्मिकैश्शरणमित्यपि वाचमुदैरिरम् ।
इति ससाक्षिकयन्निदमद्य मां कुरु भरन्तव रङ्गधुरन्धर”(श्रीरङ्गराजस्तवम् 2-102.)
ऎऩ्ऱु सेर्त्तनुसन्धित्तार्गळ्.↩︎

अत्राधिक्य-द्योतकेन अपि-शब्देन
एकैकम् एव पर्याप्तम् इति सूचितं भवति ।↩︎

The word api (also) in the śloka indicates that any one of the two will suffice.↩︎

The word api (also) in the śloka indicates that any one of the two will suffice.↩︎

अप्पडियागिल् शरणमिति वाचमप्युदैरिरमॆऩ्ऱु समुच्चयद्योतकमाऩ अपिशब्दत्तै प्रयोगिप्पानेनॆऩ्ऩिल्? अदऱ्‌कु भावमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदिलित्यादिना ।
इदिल् - इरण्डु निलैगळिलुम्, मिगुदिगाट्टुगिऱ इत्यादि ।
"तव भरोऽहमकारिषि धार्मिकैः" ऎऩ्ऱु मुदलिल्
अन्य-निरपेक्ष-फल-साधनम् आऩ भर-समर्पणं सॊल्लप्-पट्ट-बडियाले
समुच्चयं कूडादागैयाल्
प्रकृतत्तिल् इन्द अपि-शब्दम् मिगुदियैक् काट्टुगिऱदॆन्बदे स्वरसमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

अप्पडियागिल् शरणमिति वाचमप्युदैरिरमॆऩ्ऱु समुच्चयद्योतकमाऩ अपिशब्दत्तै प्रयोगिप्पानेनॆऩ्ऩिल्? अदऱ्‌कु भावमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदिलित्यादिना ।
इदिल् - इरण्डु निलैगळिलुम्, मिगुदिगाट्टुगिऱ इत्यादि ।
"तव भरोऽहमकारिषि धार्मिकैः" ऎऩ्ऱु मुदलिल्
अन्य-निरपेक्ष-फल-साधनम् आऩ भर-समर्पणं सॊल्लप्-पट्ट-बडियाले
समुच्चयं कूडादागैयाल्
प्रकृतत्तिल् इन्द अपि-शब्दम् मिगुदियैक् काट्टुगिऱदॆन्बदे स्वरसमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

अप्पडियागिल् शरणमिति वाचमप्युदैरिरमॆऩ्ऱु समुच्चयद्योतकमाऩ अपिशब्दत्तै प्रयोगिप्पानेनॆऩ्ऩिल्? अदऱ्‌कु भावमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदिलित्यादिना ।
इदिल् - इरण्डु निलैगळिलुम्, मिगुदिगाट्टुगिऱ इत्यादि ।
"तव भरोऽहमकारिषि धार्मिकैः" ऎऩ्ऱु मुदलिल्
अन्य-निरपेक्ष-फल-साधनम् आऩ भर-समर्पणं सॊल्लप्-पट्ट-बडियाले
समुच्चयं कूडादागैयाल्
प्रकृतत्तिल् इन्द अपि-शब्दम् मिगुदियैक् काट्टुगिऱदॆन्बदे स्वरसमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

अप्पडियागिल् शरणमिति वाचमप्युदैरिरमॆऩ्ऱु समुच्चयद्योतकमाऩ अपिशब्दत्तै प्रयोगिप्पानेनॆऩ्ऩिल्? अदऱ्‌कु भावमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदिलित्यादिना ।
इदिल् - इरण्डु निलैगळिलुम्, मिगुदिगाट्टुगिऱ इत्यादि ।
"तव भरोऽहमकारिषि धार्मिकैः" ऎऩ्ऱु मुदलिल्
अन्य-निरपेक्ष-फल-साधनम् आऩ भर-समर्पणं सॊल्लप्-पट्ट-बडियाले
समुच्चयं कूडादागैयाल्
प्रकृतत्तिल् इन्द अपि-शब्दम् मिगुदियैक् काट्टुगिऱदॆन्बदे स्वरसमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इदिल् मिगुदि काट्टुगिऱ अपिशब्दत्ताले योरॊऩ्ऱे यमैयुम् ऎऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु.↩︎

आचार्य-निष्ठा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळिल् आचार्य-निष्ठऩ्

“पुत्रः प्रेष्यस् तथा शिष्य
इत्य् एवञ् च निवेदयेत्”
(शाण्डिल्य-स्मृतिः 3-75.)

ऎऩ्ऱु शाण्डिल्य-स्मृत्यादिगळिऱ् ‌चॊल्लुगिऱप्-पडिये
आचार्यऩ्-उडैयव् आत्मात्मीय-भर-समर्पणत्तिले तानुम् अन्तर्-भूतऩ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सिद्धिर् भवति वा नेति
संशयोऽच्युत-सेविनाम् ।
न संशयोऽत्र तद्-भक्त-
परिचर्यारतात्मनाम्”(शाण्डिल्य-स्मृतिः 1-95.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ कणक्किले
आचार्य-निष्ठनुक्कु कैमुतिक-न्यायत्ताले
फल-सिद्धियिल् सन्देहम् इल्लै.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरु मलैयिनिऩ्ऱुम् ऒरु-मलैयिले धावुम् सिंह-शरीरत्तिल् जन्तुक्कळैप् पोले
भाष्य-कारर् संसारातिलङ्घनम् पण्ण
अवरोड् उण्डाऩ कुडल्(=गर्भ)-तुवक्काले(=सम्बन्धात्)
नाम् उत्तीर्णर् आवुदोम्

ऎऩ्ऱु मुदलिय्-आण्डानरुळिच् चॆय्द पासुरम्.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

अनयोर् आचार्य-निष्ठः,

“पुत्रः प्रेष्यस् तथा शिष्य
इत्य् एवञ् च निवेदयेत्”
(शाण्डिल्य-स्मृतिः 3-75.)

इति शाण्डिल्य-स्मृत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
आचार्य-कृते आत्मात्मीय-भर-समर्पणे
स्वयम् अप्य् अन्तर्भूतः ।↩︎

Of the two,
the one who depends solely on the ācārya
is included in the ācārya 's own prapatti as part of it,
for it has been laid down in Śāṇḍilya Smṛti and other treatises as follows:

“He should also state thus:

“This is my son, my servant, my disciple (who is to be saved)".

↩︎

Of the two,
the one who depends solely on the ācārya
is included in the ācārya 's own prapatti as part of it,
for it has been laid down in Śāṇḍilya Smṛti and other treatises as follows:

“He should also state thus:

“This is my son, my servant, my disciple (who is to be saved)".

↩︎

इवर्गळिल् - उक्तिनिष्ठाचार्यनिष्ठयोर्मद्ध्ये, आचार्यनिष्ठऩ् - आचार्यनिष्ठशब्दवाच्यऩ्.
पुत्रः प्रेष्यस्तथा शिष्य इत्येवञ्च निवेदयेदिति । कुटुम्बीति शेषः । अथवा इदऱ्‌कुमुऩ्

‘‘कुटुम्बिनोऽपि कर्तव्यं
कर्म कुर्युर् अतन्द्रिताः’’

ऎऩ्ऱु कुडुम्बिगळायिरुन्दाल् उं
तङ्गळ् तङ्गळुक्कवश्यकर्तव्यम् आऩ कर्मत्तै सोम्बल्-अऩ्ऱिये पण्णक्-कडवर्गळ् ऎऩ्ऱु
सामान्यम् आगच् चॊल्लि पिऱगु

‘‘उत्थाय पूर्वं गृहिणी
सुस्नाता यतमानसा ।
स्नुषा-दुहितृ-पुत्राद्यान्
यथार्हं शुचितान् नयेत्’’

ऎऩ्ऱु गृहिणिय् आनवळ्
तां स्नानं सॆय्दु निश्चल-चित्तैय् आय्
स्नुषा-दुहितृ-पुत्रादिगळुक्कु अवर्-अवर्गळुक्कुत् तक्कप्-पडि स्नानत्ताल् शुद्धियैय् उण्डु-बण्णियुम्
ऊर्ध्वप-ुऩ्ऱ-वस्त्र-भूषणादिगळाले अलङ्करिक्कक्-कडवळ् ऎऩ्ऱु गृहिणी-व्यापारत्तैच् चॊल्लि,
पिऱगु

‘‘ऊर्ध्व-पुऩ्ऱ-धराश् शुद्धा
वस्त्राभरण-भूषिताः ।
स्व्-आचान्ताः प्रयता
देवम् अभिगच्छेयुर् आदृताः’’

ऎऩ्ऱु अलङ्कृतर्गळ् आऩ पुत्रादिगळ्
आचमनादिगळैप् पण्णि
यत-मनस्कर्गळ् आय्
स्व-गृहत्तिल् कोयिल्-आऴ्वार्गळिल् उळ्ळ भगवानै अभिमुखी-कृत्य पोगक्-कडवर्गळ्
ऎऩ्ऱु बालर्गळ्-उडैय कर्मत्तैच् चॊल्लि,
मेल्

‘‘त्रिसन्ध्यं कारयेद् बालान्
वन्दनं देवपादयोः ।
पुत्रः प्रेष्यस्तथा शिष्य
इत्येवञ्च निवेदयेत्’’

ऎऩ्ऱु बालर्गळै भगवत्-पादारविन्दङ्गळिल् वन्दनम् पण्णुम्-बडि सॆय्-विक्क-वेण्डुम् ऎऩ्ऱुम्,
तमक्कुम् अवर्गळुक्कुम् उळ्ळ सम्बन्ध-निवेदन-पूर्वकम्
अभिगमन-कालिक-सायम्-अभिगमन-पर्यन्त-- कैङ्कर्य-सिद्धि-हेतु-भूतात्मात्मीय-भर-समर्पणत्तै

अहम्, अयं पुत्रः, अयं प्रेष्यः, अयं शिष्यः

ऎऩ्गिऱ क्रमम् आगव् अनुष्टिक्कक्-कडवऩ् ऎऩ्ऱुं सॊल्लप्-पट्ट् इरुक्किऱदु.

इङ्गु ‘‘कुटुम्बिनः’’ ऎऩ्ऱ् आरम्भत्तिल् सॊल्लिय् इरुप्पदालुम्,
इन्द श्लोकत्तिल् कर्ता सॊल्लप्-पडव्-इल्लैय् आगैयालुम्,
इदिल् शिष्यनैच् चॊल्लिय् इरुप्पदाल्
तत्-प्रतिसम्बन्धिय् आग आचार्यऩ् ऒरुवऩ् तोऩ्ऱुगैयालुम्
आरम्भत्तिल् सॊऩ्ऩ बहु-वचनान्त-कुटुम्बि-शब्दत्तै
कुटुम्बी ऎऩ्ऱु एक-वचनान्तम् आग विपरिणमित्तु
अनुषङ्गित्तु कॊळ्वदु.

इन्द श्लोकत्तिल् ‘‘च’’कारत्ताल्
आत्म-निवेदनमुम् अभिप्रेतम्
ऎऩ्ऱु शाण्डिल्यस्मृत्यादिगळिल् सॊल्गिऱबडिये -
उक्त-प्रकारत्ताले शाण्डिल्य-स्मृतियिल्
अभिगमऩ-कालत्तिल् कर्तव्यम् आगच् चॊल्लुगिऱ आत्मात्मीय-भर-समर्पणम् पोलेय् इरुक्किऱ,
आचार्यनुडैय आत्मात्मीय-भर-समर्पणत्तिले -
आचार्यकर्तृकम् आऩ मोक्षार्थम् आऩ आत्मात्मीय-भर-समर्पणत्तिले तानुम् अन्तर्भूतऩ् इति ।
अन्तर्भूतो यः स आचार्यनिष्ठः ऎऩ्ऱबडि.↩︎

इवर्गळिलाचार्यनिष्ठऩ् “पुत्रः प्रेष्यस्तथा शिष्य इत्येवञ्च निवेदयेत्”(शाण्डिल्य-स्मृतिः 3-75.) ऎऩ्ऱु शाण्डिल्यस्मृत्यादिगळिऱ्‌चॊल्लुगिऱप्पडिये आचार्यनुडैय वात्मात्मीयभर-समर्पणत्तिले तानुमन्तर्भूतऩ्.↩︎

“सिद्धिर् भवति वा नेति
संशयोऽच्युत-सेविनाम् ।
न संशयोऽत्र तद्-भक्त-
परिचर्यारतात्मनाम्” (शाण्डिल्य-स्मृतिः 1-95.)

↩︎

It has been said:

“There may be doubts concerning (the redemption of) those that serve Acyuta,
but there is absolutely no doubt about the (redemption) of those
who delight in the service of His devotees".

↩︎

It has been said:

“There may be doubts concerning (the redemption of) those that serve Acyuta,
but there is absolutely no doubt about the (redemption) of those
who delight in the service of His devotees".

↩︎

श्लोकत्तिल् आचार्य-शुश्रूषा-निरतनै आचार्य-निष्ठऩ् ऎऩ्ऱु व्यवहरित्तालुम्
अवऩ् मुक्त्य्-उपाय-निष्ठऩ् अल्लामैयाले
उक्ति-निष्ठनोडु सेर्न्दॆ् ऎडुक्कप्-पट्ट इवऩ्
आचार्यऩ्-उडैय भरसमर्पणान्तर्गतऩेय् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.
इव्वाचार्यनिष्ठनुक्कु फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लै ऎऩ्गिऱार्
सिद्धिर्भवति वा नेतीति । इन्द श्लोकं शाण्डिल्यस्मृतियिलुळ्ळदु. इदिऩ् कीऴ् ‘‘वस्त्रगोभूमिदानेन धनधान्यादिभिस्तथा । तोषयेत्परया भक्त्या नित्यं भागवतान्नरान्’’ ऎऩ्ऱु भागवताराधनं सॊल्लप्पट्टदु. अदिऩ् मेल् फलदानसामर्थ्यमिल्लाद भक्तपरिचर्यैयिनाल् फलसिद्धियुण्डागुमोवॆऩ्ऱु ऒरुवऩ् शङ्गिक्क निश्चितार्थव्यतिरेकसम्भावनाप्रयोगत्ताले भागवतसमाश्रयणमुळ्ळवनुक्कु फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्ल वन्ददु इन्द श्लोकम्. अच्युतसेविनां – भगवत्सेवानिरतर्गळुक्कु सिद्धिर्भवति वा नेति संशयस्स्यात् । फलसिद्धियिल् संशयमॊरुवनुक्कु उण्डागक्कूडुम्. तद्भक्तपरिचर्यारतात्मनां न संशयः । अत्र फलसिद्धौ न संशयः । न कस्याप्यस्तीत्यर्थः । इङ्गु ‘‘अस्तिर्भवतीत्येतदप्रयुज्यमानमप्यस्ती’’ति न्यायत्ताले स्यात् ऎऩ्गिऱ पदत्तै आर्थमागक् कॊळ्ळवेण्डुम्. अथवा सिद्धिर्भवति वा ऎऩ्गिऱ विडत्तिलिरुक्कुम् भवति ऎऩ्गिऱ पदत्तै लिङ्व्यत्यासेन संशयपदत्तिऱ्‌कुप्पिऱगु अनुषङ्गित्तुक् कॊळ्वदु. ऎऩ्गिऱ कणक्किले - ऎऩ्ऱु इतरफलसिद्धिसॊऩ्ऩ प्रकारत्ताले.↩︎

“सिद्धिर्भवति वा नेति संशयोऽच्युतसेविनाम् । न संशयोऽत्र तद्भक्तपरिचर्यारतात्मनाम्”(शाण्डिल्य-स्मृतिः 1-95.)↩︎

[[७७]]

इत्युक्तन्यायेन आचार्य निष्ठस्य कैमुतिक-न्यायेन फलसिद्धौ न सन्देहः ।↩︎

So, in the case of those who depend solely on the ācārya ,
there is no doubt at all concerning the fruition of prapatti,
by the principle of "How much more, then" (kaimutika nyāya).↩︎

So, in the case of those who depend solely on the ācārya ,
there is no doubt at all concerning the fruition of prapatti,
by the principle of "How much more, then" (kaimutika nyāya).↩︎

आचार्यनिष्ठनुक्कु - आचार्यनुडैय मोक्षार्थमाऩ आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिलन्तर्भूतऩाऩ आचार्यनिष्ठनुक्कु कैमुतिकन्यायत्ताले फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लै इति । केवलभागवतपरिचर्यारतनुक्के फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लै यॆऩ्ऱाल् कैमुतिकन्यायत्ताले आचार्यनुडैय मोक्षार्थमाऩ आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिलन्तर्गतनुक्कु मोक्षरूपफलसिद्धिविषयत्तिल् सन्देहमे यिल्लै यॆऩ्ऱबडि.

इङ्गु सारदीपिकैयिल् "इव्वाचार्यनिष्ठैक्कु फलाविनाभावत्तिल् प्रमाणं काट्टुगिऱार् सिद्धिरित्यादि । अच्युतसेविनां फलसिद्धौ संशयः कर्तुं शक्यते; तद्भक्तपरिचर्यारतात्मनां फलसिद्धौ संशयो न कस्याप्यस्ती’’ति व्याख्यानं सॆय्यप्पट्टिरुक्किऱदु. इङ्गु संशयः कर्तुं शक्यते ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩप्पडियाल् केऴ्क्किऱ शिष्यनुक्कुं सॊल्लुगिऱ वाचार्यनुक्कुम् अच्युतसेविकळ् विषयत्तिल् फलसिद्धियिल् संशयमेयिल्लै यॆऩ्ऱेऱ्‌पडुगिऱदु. लोकत्तिल् हरिश्चन्द्रनिडत्तिल् सत्यवदननिश्चयमुळ्ळवनाय् श्रीरामनिडत्तिल् सत्यवदनसंशयमुडैयवऩाऩ ऒरु पुरुषनुक्कु श्रीरामनुं सत्यवादी यॆऩ्ऱु स्थापिक्क प्रवृत्तऩाऩ मऱ्ऱॊरु वाक्यकुशलऩ् हरिश्चन्द्रस्य सत्यवदनं भवति वा न वेति संशयः कर्तुं शक्यते न रामस्य तस्मिन्ऩ कस्यापि संशयस्सम्भवति ऎऩ्ऱुसॊऩ्ऩाल् अव्वाक्यत्तिल् इरण्डुबेर्गळुक्कुं सिद्धमाऩ हरिश्चन्द्र सत्यवदऩ निश्चयत्तिऩ् व्यतिरेकप्रयोगत्ताल् रामनिडत्तिल् सत्यवदऩ निश्चयमुण्डागुमेयॊऴिय हरिश्चन्द्रनिडत्तिल् सत्यवदऩ संशयमॊरुवरुक्कुमुण्डागादु. इन्द श्लोकत्तिलनुषङ्गिक्क वेण्डियदागच् चॊऩ्ऩ भवेत् ऎऩ्गिऱ पदम् ‘‘द्यौः पतेत्’’ ऎऩ्ऩुमिडत्तिल्बोल् सम्भावनायां लिङ् । इप्पडि सम्भावनार्थकलिङ्प्रयोगस्थलङ्गळिल् सम्भावितार्थव्यतिरेकनिश्चयं तर्कत्तिल् आपाद्यव्यतिरेकनिश्चयम्बोल् आवश्यकमॆन्बदु

‘‘द्यौः पतेत् पृथिवी शीर्येद्
+धिमवान् शकली-भवेत् ।
शुष्येत् तोयनिधिः, कृष्णे
न मे मोघं वचो भवेत्’’

इत्यादि शास्त्रज्ञर्गळुक्कु विशदम्. इन्द स्थलत्तिल् कृष्णनुक्कु आकाशादिगळ् पतनाद्यनर्हङ्गळॆऩ्ऱुम्, तऩ्ऩुडैय वार्त्तै व्यर्थमागा तॆऩ्ऱुम् इरण्डु निश्चयमुमुण्डु. कृष्णे ऎऩ्ऱु सम्बोधिक्कप्पट्ट द्रौपदिक्कु आकाशादिगळ् पतनाद्यनर्हङ्गळॆऩ्गिऱ विषयत्तिल् मात्तिरं निश्चयमुं कृष्णऩ् वाक्यं व्यर्थमागुमो वॆऩ्गिऱ संशयमुमुण्डु. इवळुडैय इन्द संशयत्तैप् पोक्कुगैक्कु अवळुक्कु निश्चितङ्गळाऩ अकाशादिगळुडैय पतनाद्यर्हत्वाभावादिगळुक्कु व्यतिरेकसम्भावनाद्योतकङ्गळाऩ ‘‘द्यौः पतेत्पृथिवी शीर्येत्’’ इत्यादिवाक्यङ्गळै प्रयोगित्तुत् तऩ् वार्त्तै व्यर्थमागादॆऩ्गिऱ निश्चयत्तै द्रौपदिक्कु कण्णऩ् उण्डुबण्णिनारॆऩ्गिऱ विषयं सर्वालङ्कारिकहृदयविदितम्. इप्पडिये

‘‘अप्यहं जीवितं जह्यां
त्वां वा सीते! सलक्ष्मणाम् ।
न हि प्रतिज्ञां संश्रुत्य
ब्राह्मणेभ्यो विशेषतः ॥’’(5)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुं निश्चिततर-निश्चिततमार्थङ्गळुक्कु व्यतिरेक-सम्भावना-प्रयोगं सॆय्दु
ताम् ब्राह्मण-निमित्तम् आगप्-पण्णिऩ प्रतिज्ञैयै विड-माट्टोम् ऎऩ्गिऱ निश्चयत्तै
श्रीबिराट्टिक्कु चक्रवर्तित्-तिरुमगऩ् उण्डुबण्णिनारॆऩ्ऱुं सहृदयहृदयङ्गमम्. इव्विडत्तिल् सॊल्लवेण्डिय विशेषविषयङ्गळैयुम्, सारास्वादिनीयोजनाऽस्वारस्यादिकथनङ्गळैयुम् अस्मदुक्तन्यासनिष्ठामीमांसैयिल् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

ऎऩ्गिऱ कणक्किले आचार्यनिष्ठनुक्कु कैमुतिकन्यायत्ताले फलसिद्धियिल् सन्देहमिल्लै.↩︎

एकस्मात् गिरेर् गिर्य्-अन्तरं धावतः सिंहस्य शरीरे जन्तव इव
भाष्यकारे संसारं लङ्घयति सति
तत्-सहज-संबन्धात् वयम् अपि उत्तीर्णा भविष्यामः"

इति दाशरथि-नाम्नः स्वामिनो ( मुदलिय्-आण्डान् ) वाणी ।↩︎

Mudali Andan said:

"When a lion leaps from one hill to another,
the little creatures (like bugs and lice) on his body are also taken over from that hill to the other.
So also when the author of Śrī Bhāṣya performed prapatti (the surrender of his responsibility or bhara),
we "too have been saved (by that act)17 owing to our intimate connection with him."

↩︎

Mudali Andan said:

"When a lion leaps from one hill to another,
the little creatures (like bugs and lice) on his body are also taken over from that hill to the other.
So also when the author of Śrī Bhāṣya performed prapatti (the surrender of his responsibility or bhara),
we "too have been saved (by that act)18 owing to our intimate connection with him."

↩︎

आचार्यनिष्ठनुक्कु फलसिद्धियुण्डॆन्बदिल् सम्प्रदायत्तैक् काट्टुगिऱार् ऒरुमलैयिनिऩ्ऱुमित्यादि । भाष्यकारर् संसारातिलङ्घनम् पण्ण - आत्मात्मीयभरसमर्पणत्ताले भाष्यकारर् मोक्षम् पॆऱ, अवरोडुण्डाऩ कुडल्दुवक्काले - कुडल् तुवक्कु - शरीरसम्बन्धम्; अवरुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिलन्तर्भावत्ताले यॆऩ्ऱबडि. नामुम् उत्तीर्णरावुदोम् - उत्तीर्णर्गळागप् पॆऱ्ऱोम्. इदनाल् ज्ञानशक्त्यादिगळिल्लाद इव्वधिकारिक्कुम् आचार्यसम्बन्धम् अतिशयितफलप्रदमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु.↩︎

ऒरुमलैयिनिऩ्ऱुमॊरुमलैयिले तावुम् सिंहशरीरत्तिल् जन्तुक् कळैप्पोले भाष्यकारर् संसारातिलङ्घनम् पण्ण अवरोडुण्डाऩ कुडल् तुवक्काले नामुत्तीर्णरावुदोम् ऎऩ्ऱु मुदलियाण्डानरुळिच् चॆय्द पासुरम्.↩︎

सङ्ग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्धोऽनन्ध-ग्रहण-वशगो याति रङ्गेश यद्वत्
(←उक्ति-निष्ठयां शक्ति-सद्-भावे कर्म-ज्ञानाभावः)
पङ्गुर् नौका-कुहर-निहितो नीयते नाविकेन ।
(←आचार्य-निष्ठयां शक्तेर् अप्य् अभावः)
भुङ्क्ते भोगान् अ-विदित-नृपः(←देवः) सेवकस्यार्भकादिः
(←भागवत-निष्ठायां प्रार्थनस्याप्य् अनपेक्षा)
त्वत्-सम्प्राप्तौ प्रभवति तथा देशिको मे दयालुः ॥ २१॥ (4)

ऎऩ्ऱु न्यासतिलकत्तिले सॊऩ्ऩोम्.

(विषयः1)

(स्रोतः2)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एद् एऩुम् ऒरु प्रकारम् आगवुम् आम्
(स्व-पक्षतः) आर् एऩुम् ऒरुवर् अनुष्ठिक्कवुम् आम् प्रपत्तिक्क् अल्लदु
सर्वेश्वरऩ् परम-पुरुषार्थङ् कॊडुक्क इरङ्गाऩ्(=न दयते)

ऎऩ्ऱत् आयिऱ्ऱु.

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

(English13)

(Español14)

प्रपत्तिः↩︎

न्यासतिलकम्↩︎

अन्धोऽनन्ध-ग्रहण-वशगो याति रङ्गेश यद्वत्
(←उक्ति-निष्ठयां शक्ति-सद्-भावे कर्म-ज्ञानाभावः)
पङ्गुर् नौका-कुहर-निहितो नीयते नाविकेन ।
(←आचार्य-निष्ठयां शक्तेर् अप्य् अभावः)
भुङ्क्ते भोगान् अ-विदित-नृपः(←देवः) सेवकस्यार्भकादिः
(←भागवत-निष्ठायां प्रार्थनस्याप्य् अनपेक्षा)
त्वत्-सम्प्राप्तौ प्रभवति तथा देशिको मे दयालुः ॥ २१॥ (4)

इति न्यासतिलकेऽवोचाम ।↩︎

We, too, have expressed this idea in Nyāsa Tilaka as follows:-

" The blind man walks on being led by one who is not blind;
the lame man is taken (across the stream) by the boatman, being placed within the boat;
the children of the king's servants enjoy the pleasures (of the palace), although they do not know the king.
So also my ācārya , who is compassionate, is capable of making me attain Thee, O Lord of Śrīraṅgam".

↩︎

We, too, have expressed this idea in Nyāsa Tilaka as follows:-

" The blind man walks on being led by one who is not blind;
the lame man is taken (across the stream) by the boatman, being placed within the boat;
the children of the king's servants enjoy the pleasures (of the palace), although they do not know the king.
So also my ācārya , who is compassionate, is capable of making me attain Thee, O Lord of Śrīraṅgam".

↩︎

इप्पडि ज्ञानशक्त्यादिगळिल्लाद अधिकारिक्कुम् आचार्यसम्बन्धत्ताल् फलसिद्धियुण्डॆन्बदै मुदलियाण्डाऩ् पासुरत्तैक्कॊण्डु सिंहशरीरजन्तुदृष्टान्तत्ताले उपपादित्तु इवनुक्कुप्पोल् शक्तियिरुन्दु ज्ञानमिल्लाद वधिकारिक्कुम्, ज्ञानमिरुन्दु शक्तियिल्लाद वधिकारिक्कुम्, मुन्बोल् उभयमिल्लाद अधिकारिक्कुम् फलसिद्धियुण्डॆन्बदै तत्तदुचितदृष्टान्तत्ताले न्यासतिलकत्तिले सॊऩ्ऩोमॆऩ्गिऱार् अन्धोऽनन्ध इत्यादियाल्. अन्धोऽनन्धग्रहणवशगस्सऩ् स्वाभिमतदेशं यद्वद्याति, तथा पङ्गुः नौकाकुहरनिहितः यद्वत् नाविकेन नीयते, अविदितनृपस्सेवकस्यार्भकादिः यद्वद्भोगाऩ् भुङ्क्ते तथा मे त्वत्सम्प्राप्तौ दयाळुः देशिकः प्रभवतीत्यन्वयः । इन्द श्लोकत्तिल्

‘‘प्रथमदृष्टान्तम् आचार्यानुष्ठापित-प्रपत्ति-निष्ठरैप् पऱ्ऱ;
द्वितीय-दृष्टान्तं स्वाभ्यर्थना-पूर्वकाचार्यानुष्ठित-प्रपत्ति-निष्ठरैप् पऱ्ऱ;
तृतीय-दृष्टान्तं ताऩ् अपेक्षिक्कैय्-अऩ्ऱिक्केय् इरुक्क कृपा-मात्रत्ताल् आचार्यानुष्ठित-प्रपत्ति-विषयी-भूतरैप् पऱ्ऱ" (5)

ऎऩ्ऱु सार-दीपिकैयिल् इम्-मूऩ्ऱु दृष्टान्तप्रदर्शनत्तिऱ्‌कुम् अभिप्रायं वर्णिक्कप्पट्टिरुक्किऱदु.
उक्तिनिष्ठाप्रस्तावत्तिल् निष्ठाद्वयप्रतिपादकमाऩ

‘‘तव भरोऽहम् आकारिषि धार्मिकैश् शरणम् इत्य् अपि वाचम् उदैरिरम्’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तै उदाहरित्ताऱ्‌पोल् आचार्यनिष्ठाप्रस्तावत्तिलुं निष्ठाद्वयप्रतिपादकश्लोकत्तै उदाहरित्ताल् बाधकमिल्लैयॆन्बदु इवर् तिरुवुळ्ळम्. मुदल् दृष्टान्तमुम् आचार्यनिष्ठऩ् विषयमानाल् अन्धोऽनन्धग्रहणाद्याति ऎन्बदे पोदुमायिरुक्क ‘‘वशगः’’ऎऩ्गिऱ पदं व्यर्थमाम्.
उक्तिनिष्ठऩ् विषयमानाल् ‘‘अनन्धग्रहणवशाद्गच्छति अनन्धग्रहणवशगः’’ ऎऩ्ऱु व्युप्तत्ति पण्णि गत्यर्थानां बुद्ध्यर्थत्वत्तै अङ्गीकरित्तु दार्ष्टान्तिकत्तिल् आचार्यसम्बन्धवशात् ज्ञानवानाय्क् कॊण्डु अदावदु - आचार्यानुष्ठापितप्रपत्तिनिष्ठनाय्क् कॊण्डु याति – स्वानुष्ठितोपायेन स्वयमेव याति ऎऩ्ऱर्थं कॊळ्ळिल् वशगपदं सार्थमागुमॆऩ्ऱुम्, इप्पडि अधिकारभेदवर्णनत्ताल् वशगो याति, निहितो नीयते ऎऩ्ऱु स्वाधीनपराधीनव्यापारबोधकमाग प्रयोगमुं सार्थमागुमॆऩ्ऱुं दीपिकाचार्यर् तिरुवुळ्ळम्.
इवरिप्पडि आचार्यसम्बन्धविशेषङ्गळै यिट्टु मूऩ्ऱु दृष्टान्तङ्गळुक्कुम् भाववर्णनम् पण्णिनार्.

सारास्वादिनियिल्

‘‘प्रपत्त्यनुष्ठानोपयुक्तज्ञानाभावे प्रथमदृष्टान्तः,
शक्त्य्-अभावे द्वितीयः;
उभयाभावे तृतीयः’’ (5)

ऎऩ्ऱु मूऩ्ऱु दृष्टान्तङ्गळुक्कुम् प्रयोजनमरुळिच्चॆय्दार्.
इवरुक्कु आचार्यनिष्ठऩ् प्रकरणत्तिलुमुदाहरिक्कप्पट्ट इन्द श्लोकत्तिल् मूऩ्ऱु दृष्टान्तङ्गळुं तद्विषयङ्गळागवे सम्भावितङ्गळायिरुक्क मुदल् दृष्टान्तत्तै अन्यपरमाक्क वेण्डामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. केवलज्ञानाभावशक्त्यभावङ्गळ् नास्तिकादिसाधारणङ्गळागैयाल् दीपिकैयिल् सॊऩ्ऩ आचार्यसम्बन्धसहितङ्गळाऩ ज्ञानाभावशक्त्यभावङ्गळेप्रत्येकम् आचार्य निष्ठैक्कु अधिकारङ्गळॆन्बदु सारास्वादिनीकर्ताविऩ् तिरुवुळ्ळम्. इदै निक्षेपचिन्तामणियिल्

‘‘पूर्वोक्तोक्ति-निष्ठायाम् अप्य् असमर्थस्य
प्रपदऩ-विषयक-ज्ञान-सामान्य-रहितस्य
+आचार्य-वरिवस्या-निरतस्याचार्येण प्रपदनानुष्ठानम्" (4)

ऎऩ्ऱु स्पष्टमागव् अरुळिच्चॆय्दार्.↩︎

अन्धोऽनन्ध-ग्रहण-वशगो याति रङ्गेश यद्वत्
पङ्गुर् नौका-कुहर-निहितो नीयते नाविकेन ।
भुङ्क्ते भोगान् अ-विदित-नृपः सेवकस्यार्भकादिः
त्वत्-सम्प्राप्तौ प्रभवति तथा देशिको मे दयालुः ॥ २१॥

ऎऩ्ऱु न्यासतिलकत्तिले सॊऩ्ऩोम्.↩︎

येन केनापि वा प्रकारेण भवतु ;
(स्व-पक्षतः) येन केनापि च पुंसाऽनुष्ठिता भवतु ;
प्रपत्तिं विना तु सर्वेश्वरः परम-पुरुषार्थदानार्थं न दयेतेति सिद्धम् ॥↩︎

It comes to this that
the Lord of all will not be gracious enough
to grant us the supreme goal of existence,
unless prapatti is performed in some manner or other
and by some-one or other.↩︎

It comes to this that
the Lord of all will not be gracious enough
to grant us the supreme goal of existence,
unless prapatti is performed in some manner or other
and by some-one or other.↩︎

इप्पडि उक्त्याचार्यनिष्ठैकळुक्कु साक्षान्मोक्षजनकत्वमुण्डॆऩ्ऱाल् केवलनामसङ्कीर्तनत्तिऱ्‌कुं केवलभागवतसमाश्रयणत्तिऱ्‌कुं साक्षात्फलजनकत्वं कूडादोवॆऩ्ऩ? अवैगळ् प्रपत्तिरूपङ्गळल्लामैयाल् अवैगळाल् भगवान् इरङ्गि फलं कॊडानॆगिऱार् एदॆनुमित्यादिना । ऒरु प्रकारमागवुमामिति । स्वतन्त्रमादल्, अङ्गमादल्, विशदानुसन्धानमादल्, समुदायज्ञानपूर्वक सकृदुक्तिमात्रमादल्, आरेनुमॊरुवरनुष्टिक्कवुमाम् - ताऩ् शक्तनाय् विशदभरसमर्पणमागवो किञ्चिदशक्तनाय् समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुक्तिमात्रमागवो अनुष्ठिक्कवुमाम्, तनक्कागवाचार्यादिगळ् विशदभरसमर्पणमागवो समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुक्तिमात्रमागवो अनुष्ठिक्कवुमाम्. प्रपत्तिक्कल्लदु - प्रपत्तिभिन्नङ्गळुक्कु, सर्वेश्वरऩ् - ‘‘भक्त्या परमया वापि प्रपत्त्या वा महामते । प्राप्योऽहं नान्यथा प्राप्यो मम कैङ्कर्यलिप्सुभिः ॥’’ ऎऩ्ऱु शासनम् पण्णिवैत्त सर्वेश्वरऩ्, परमपुरुषार्थं कॊडुक्क - देशविशेषावच्छिन्नभगवदनुभवपूर्वकभगवत्कैङ्कर्यरूप पुरुषार्थत्तै साक्षात्तागक् कॊडुक्क. इरङ्गानॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु इति । इप्पडि उक्तियैयुम् आचार्यनिष्ठैयैयुम् प्रपत्तियिऩ् मुखभेदमाग निरूपित्तबडियाले यवैगळुक्किरङ्गि साक्षात्फलप्रदानं सॆय्वने यॊऴिय तदितरङ्गळुक्किरङ्गि साक्षात्फलप्रदानं सॆय्य माट्टानॆऩ्ऱु इव्वधिकारं तॊडङ्गि एतावत्पर्यन्तग्रन्थसन्दर्भत्ताल् निष्कर्षिक्कप्पट्ट तायिऱ्ऱॆऩ्गै.↩︎

एदेनुमॊरु प्रकारमागवुमाम् आरे नुमॊरुवरनुष्ठिक्कवुमाम् प्रपत्तिक्कल्लदु सर्वेश्वरऩ् परमपुरुषार्थङ्गॊडुक्क इरङ्गानॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु.↩︎

It comes to this that
the Lord of all will not be gracious enough
to grant us the supreme goal of existence,
unless prapatti is performed in some manner or other
and by some-one or other.↩︎

It comes to this that
the Lord of all will not be gracious enough
to grant us the supreme goal of existence,
unless prapatti is performed in some manner or other
and by some-one or other.↩︎

सम्बन्ध-महिमा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडि

“पशुर् मनुष्यः पक्षी वा
ये च वैष्णव-संश्रयाः ।
तेनैव ते प्रयास्यन्ति
तद्-विष्णोः परमं पदम्”
(शाण्डिल्यस्मृति 1-15.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“ते वयं भवता
रक्ष्या भवद्-विषय-वासिनः ।
नगर-स्थो वन-स्थो वा
त्वन् नो राजा जनेश्वर” (रामायणम्-आरण्य 1-20.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नऱ्-‌पाल्(=स्थानम्) अयोद्धियिल्
वाऴुञ् चराचरम् मुऱ्ऱवुम्
नऱ्-(स्वभाव-)‌पालुक्क् उय्त्तऩऩ्"

ऎऩ्ऱुम्(तिरुवाय्मॊऴि 7-5-1),

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""(मोक्ष-प्रापक-)वन्मैय्(=बलम्) आवदु
निऩ्-कोयिलिल् वाऴुम् वैट्टणवऩ् ऎऩ्ऩुम् वन्मैय् ""(पॆरिय-ति-5-1-3.)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ -
साक्षान्-मोक्षोपायम् बोल् सॊल्लुगिऱ
भागवताभिमानम्, केवल-भागवताभिमानम्, भगवद्-विषय-वासादिगळुक्कुम् –
दिव्य-देश-वासादिगळुक्कुम्
तऩ्-बक्कलिलेय् आदल्, पिऱर्-पक्कलिलेय् आदल्,
मुन्बेय् आदल्, पिन्ब् (करिष्यमाणम्) एय् आदल्
ऒरु उपायत् तुवक्क्(=सम्बन्धः) उण्डु.(5)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

अगृहीतोपाये

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎङ्ङनेय्" ऎऩ्ऩिल्; इवैय् उपासनत्तिलेेय् आदल्
प्रपत्तियिलेय् आदल् मूट्टियुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

उपासके

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्पन्नोपासननुक्कु उत्तरोत्तरोपचयत्तैप् पण्णियुम्,

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

प्रपन्ने

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-तन्त्र-प्रपत्त्य्-अनुष्ठानम् पण्णिऩ्-अवनुक्कु
इङ्ग्-उऱ्ऱ(=अर्थक) कैङ्कर्याभिवृद्धियैय् उण्डाक्कियुम्,

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-प्राप्तियिले त्वरैयैय् उण्डाक्कियुम्
उपकारकङ्गळ् आम्.

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

इत्थं

“पशुर् मनुष्यः पक्षी वा
ये च वैष्णव-संश्रयाः ।
तेनैव ते प्रयास्यन्ति
तद्-विष्णोः परमं पदम्”
(शाण्डिल्यस्मृति 1-15.)

इति,↩︎

(It is true that we find such passages as the following in the śāstra s):-

"Whether it be a beast or a man or a bird -
those who are held by Bhāgavatas as their own
will go to the supreme abode of Viṣṇu for that very reason".

↩︎

(It is true that we find such passages as the following in the śāstra s):-

"Whether it be a beast or a man or a bird -
those who are held by Bhāgavatas as their own
will go to the supreme abode of Viṣṇu for that very reason".

↩︎

ननु भागवताभिमानादिगळुक्कुम् भगवान् इरङ्गुवानॆऩ्ऱदिल्लैयोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि पशुर्मनुष्य इत्यादिना । इप्पडि - उक्त्याचार्यनिष्ठाविषयत्तिल् सॊऩ्ऩबडि. इदऱ्‌कु "ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ" ऎन्बदोडन्वयम्. वैष्णवसंश्रयाः – वैष्णवनै आश्रयमागवुडैयवर्गळ्. भागवतनाले मदीयनॆऩ्ऱभिमानिक्कप् पॆऱ्ऱवर्गळिति यावत् । तैनैव - अन्द वैष्णवसंश्रयणत्तालेये.↩︎

इप्पडि “पशुर्मनुष्यः पक्षी वा ये च वैष्णवसंश्रयाः । तेनैव ते प्रयास्यन्ति तद्विष्णोः परमं पदम्”(शाण्डिल्यस्मृति 1-15.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“ते वयं भवता
रक्ष्या भवद्-विषय-वासिनः ।
नगर-स्थो वन-स्थो वा
त्वन् नो राजा जनेश्वर” (रामायणम्-आरण्य 1-20.)

इति↩︎

“We, who live in your territories, should be protected by you,
for you are our king, O ruler of men,
whether you are in the town or in the forestś'.

↩︎

“We, who live in your territories, should be protected by you,
for you are our king, O ruler of men,
whether you are in the town or in the forestś'.

↩︎

ते वयमित्यादि । इदुदण्डकारण्यवासिकळिऩ् वार्त्तै. भवद्विषयवासिनः ते वयं तत एव हेतोः भवता रक्ष्याः; इदनाल् भगवद्विषयवासत्तिऱ्‌कु भगवद्रक्षणहेतुत्वं सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

“ते वयं भवता रक्ष्या भवद्विषयवासिनः । नगरस्थो वनस्थो वा त्वऩ्ऩो राजा जनेश्वर”(रामायणम्-आरण्य 1-20.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“18 समीचीन-स्थाने ऽयोध्यायां
जीवितवन्ति चराचराणि सर्वाणि
सत्-स्वभावं प्रापितवन्तम् "

इति,↩︎

"All the beings in Ayodhya which contained (many) good regions -
whether they were beings that moved or beings that could not move -
he enabled them (all) to acquire nobility of nature".

The nobility was that of feeling
delight in the company of ŚrīRāma
and grief in separation from him.↩︎

"All the beings in Ayodhya which contained (many) good regions -
whether they were beings that moved or beings that could not move -
he enabled them (all) to acquire nobility of nature".

The nobility was that of feeling
delight in the company of ŚrīRāma
and grief in separation from him.↩︎

नऱ्‌पालित्यादि । नऱ्‌पालयोत्तियिल् - नल्ल भागत्तै युडैयवयोत्तियिल्, वाऴुम् - सुखमाग वसित्तु कॊण्डिरुक्कुम्, सरासरम् मुऱ्ऱवुम् - जङ्गमस्थावरङ्गळैयॆल्लाम्, नऱ्‌पालुक्कु - नल्लस्वभावत्तिऱ्‌कु, स्वसंश्लेषविश्लेषैकसुखदुःखङ्गळाऩ स्वभावत्तिऱ्‌कु, उय्त्तनऩ् - सॆलुत्तिनाऩ्.↩︎

"नऱ्‌पालयोत्तियिल् वाऴुञ्जरासरम् मुऱ्ऱवुम् नऱ्‌पालुक्कुय्त्तऩऩ्" ऎऩ्ऱुम्(तिरुवाय्मॊऴि 7-5-1),↩︎

"14 (मोक्ष-प्रापक-)बलं नाम त्वदालय-वासी वैष्णव इति बलम् "

↩︎

"The strength that lies in living in places where Thou hast temples
is the strength that enables a man to attain mokṣa ".

↩︎

"The strength that lies in living in places where Thou hast temples
is the strength that enables a man to attain mokṣa ".

↩︎

वन्मैयावदित्यादि । वन्मैयावदु - मोक्षम् पॆऱुगैक्कु बलमावदु, निऩ् - उऩ्ऩुडैय, कोयिलिल् - उगन्दरुळिऩ निलत्तिल्, वाऴुम् - वसिक्कुंवनाऩ, वैट्टणवनॆऩ्ऩुं वन्मै - वैष्णवनॆऩ्ऩुम् बलमॆऩ्गै. इदनाल् दिव्यदेशवासम् मोक्षम् पॆऱुगैक्कुक् कारणमॆऩ्ऱु सॊल्लित्तायिऱ्ऱु.↩︎

""वन्मैयावदु निऩ्गोयिलिल् वाऴुम् वैट्टणवनॆऩ्ऩुम् वन्मैय्""(पॆरिय-ति-5-1-3.)↩︎

इत्य् उच्यमानानां भागवताभिमान--भगवद्-विषय-वासादीनां
स्व-कृतेन परकृतेन वा
पूर्व-कृतेन पश्चात् करिष्यमाणेन वा
केनचिद् उपायेन संबन्धो भवति । (5)↩︎

(From these passages, it might appear, at first sight,
that the favour of Bhāgavatas or God's devotees
and the fact of living in places belonging to the Lord
would lead of themselves to the supreme goal.)
But even here there is always some connection
with either prapatti by one's own utterance
or prapatti through the ācārya
or bhakti or prapatti which existed before
or bhakti or prapatti which followed.↩︎

(From these passages, it might appear, at first sight,
that the favour of Bhāgavatas or God's devotees
and the fact of living in places belonging to the Lord
would lead of themselves to the supreme goal.)
But even here there is always some connection
with either prapatti by one's own utterance
or prapatti through the ācārya
or bhakti or prapatti which existed before
or bhakti or prapatti which followed.↩︎

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ - साक्षान्मोक्षोपायम्बोल् सॊल्लुगिऱ, भागवताभिमानम् - केवलभागवताभिमानम्, भगवद्विषयवासादिगळुक्कुम् – दिव्यदेशवासादिगळुक्कुम् तन्बक्कलिलेयादल्, पिऱर् पक्कलिलेयादलॆन्बदु प्रपत्तिविषयम्; मुन्बेयादल् पिन्बेयादलॆन्बदु भक्तिप्रपत्त्युभयविषयम्. पिऱर्बक्कलिले - आत्मात्मीयभरसमर्पणम् पण्णुगिऱ आचार्यऩ् पक्कलिले, उपायत्तुवक्कुण्डु - उपायसम्बन्धमुण्डु.↩︎

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ - साक्षान्मोक्षोपायम्बोल् सॊल्लुगिऱ, भागवताभिमानम् - केवलभागवताभिमानम्, भगवद्विषयवासादिगळुक्कुम् – दिव्यदेशवासादिगळुक्कुम् तन्बक्कलिलेयादल्, पिऱर् पक्कलिलेयादल्, मुन्बेयादल् पिन्बेयादलॊरु उपायत्तुवक्कुण्डु.↩︎

[[७८]]
"कथम्" इति चेत् - इमानि उपासने प्रपत्तौ वा प्रवर्तनेन,↩︎

It may be asked how this could be.
(The answer is as follows:-)

They will lead to bhakti or prapatti.

↩︎

It may be asked how this could be.
(The answer is as follows:-)

They will lead to bhakti or prapatti.

↩︎

भागवताभिमानादिगळुक्कु उपायसम्बन्धम् ऎप्पडियॆऩ्ऱु शङ्किक्किऱार् ऎङ्ङनेयॆऩ्ऩिलिति ।
सम्बन्धत्तै युपपादिक्किऱार् इवै वुपासनत्तिले यादलित्यादियाल्.
दिव्यदेशत्तिल् ऒरुवऩ् वसित्ताल्
दिव्यदेश-प्रभावत्ताल् अवनुक्कु मनदु निर्मलम् आय्
भक्ति प्रपत्तिकळिल् मूट्टुम् आगैयाल्
परम्परया भक्तिप्रपत्ति-प्रयोजकत्व-रूप-सम्बन्धं
दिव्य-देश-वासत्तिऱ्‌कु उण्ड् ऎऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

ऎङ्ङनेयॆऩ्ऩिल्; इवैयुपासनत्तिलेयादल् प्रपत्तियिलेयादल् मूट्टियुम्,↩︎

उत्पन्नोपासनस्योत्तरोत्तरोपचयापादनेन,↩︎

In the case of one who has already adopted bhakti or upāsanā,
they will promote the further development of the upāya or means.↩︎

In the case of one who has already adopted bhakti or upāsanā,
they will promote the further development of the upāya or means.↩︎

उत्पन्नोपासननुक्कु उत्तरोत्तरोपचयत्तैप् पण्णियुमिति ।
उपासनम् अभ्यासाधेयातिशयमाय् आप्रयाणादनुवर्तनीयमायिरुक्कवेण्डुमागैयाल् दिव्यदेशवासम् पापनिवृत्त्यादि द्वारा उपासनत्तिनुत्तरोत्तरोपचयत्तैप् पण्णियुपकारकमाम्. इदनाल् दिव्यदेशवासत्तिऱ्‌कु उपासनत्तोडु उत्तरोत्तरोपचयहेतुत्वरूपसम्बन्धं सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

उत्पन्नोपासननुक्कु उत्तरोत्तरोपचयत्तैप् पण्णियुम्,↩︎

स्व-तन्त्र-प्रपत्त्य्-अनुष्ठानं कृतवतः
ऐहिक-कैङ्कर्याभिवृद्धि-संपादनेन↩︎

In the case of one who has performed prapatti as an independent means,
they will promote the eagerness for service while in this world.↩︎

In the case of one who has performed prapatti as an independent means,
they will promote the eagerness for service while in this world.↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्तीत्यादि । दिव्यदेशवासप्रभावत्ताले प्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णिनवनुक्कु सकृदनुष्ठेयमाऩ प्रपत्तिविषयत्तिल् दिव्यदेशवासप्रयोज्यमाऩ अतिशयादिगळिल्लामैयाले प्रपत्तिकार्यमाऩ इङ्गुऱ्ऱ कैङ्कर्याभिवृद्धियै उण्डाक्कुमागैयाल् दिव्यदेशवासत्तिऱ्‌कु प्रपत्तियोडे स्वाभिवर्द्धितकैङ्कर्यहेतुत्वरूपमायुं स्वजन्यत्वराविषय भगवत्प्राप्तिजनकत्वरूपमायुं सम्बन्धमुण्डॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णिनवनुक्कु इङ्गुऱ्ऱ कैङ्कर्याभिवृद्धियैयुण्डाक्कियुम्,↩︎

भगवत्-प्राप्तौ त्वरोत्पादनेन चोपकारकाणि भवन्ति ॥↩︎

(It is in this way they render help.)↩︎

(It is in this way they render help.)↩︎

भगवत्प्राप्तियिले त्वरैयैयुण्डाक्कियुमुपकारकङ्गळाम्.↩︎

०३ फलोद्गमः

भक्तौ

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळिल् व्यासादिगळैप् पोले उपायान्तर-समर्थऩ् आगैयाले
अकिञ्चनऩुम् अऩ्ऱिक्के

विळम्ब-क्षमऩ् आगैयाले
(प्रारब्ध-कर्म-फल-रूप-पुरुषार्थान्तर-सद्भावात्) अनन्य-गतियुम् अऩ्ऱिक्केय्

इरुक्किऱ स-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठनुक्कु
प्रारब्ध-कर्म-पर्यवसान-भाविय् आऩ अन्तिम-प्रत्ययत्तै अवधिय् आग उडैत्त् आऩ
उपासन-रूपाङ्गियिऩ्-उडैय यथावन्(=यथाविधि)-निष्पत्ति-पूर्वकम् आऩ मोक्षम् फलम्.

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(सारबोधिनी6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वाधिकारम् आय्, सर्वानिष्ट-निवर्तन-क्षमम् आय्, सर्वेष्ट-साधनम् आगवऱ्ऱ् आय्, सु-करम् आय्, सकृत्-कर्तव्यम् आय्, आशु-कारिय् आय्, प्रतिबन्धानर्हम् आय्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(सारबोधिनी11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मास्त्र-बन्धम् पोले
स्व-फलत्तिल् उपायान्तर-प्रयोगासहम् आय् इरुन्द्-उळ्ळ प्रपत्तियै

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(सारबोधिनी16)

(मूलम्17)

(It is in this way they render help.)↩︎

(It is in this way they render help.)↩︎

एतयोर् अधिकारिणोः
व्यासादिवद् उपायान्तर-समर्थत्वाद् आकिञ्चन्यम् अन्तरा,
विलम्ब-क्षमत्वाद् (प्रारब्ध-कर्म-फल-रूप-पुरुषार्थान्तर-सद्भावाद्) अनन्य-गतिकत्वं च विना
वर्तमानस्य सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठस्य
प्रारब्ध-कर्म-पर्यवसान-भाव्य्-अन्तिम-प्रत्ययावधिकस्योपासन-रूपाङ्गिनो
यथावन्-निष्पत्ति-पूर्वको मोक्षः फलम् ।↩︎

Among these, he who has adopted prapatti as the means to bhakti is capable, like Vyāsa and others,
of other means or upāyas than prapatti
and is therefore not absolutely helpless (akiñcana ).
Since he can bear delay (in attaining mokṣa ),
he is not averse to other interests (in life).
He will attain mokṣa
only at the expiry of the karma which has already begun to yield fruit (prārabdha),
when he will have the intense thought of the last moment before death.
Since the primary upāya or means (aṅgī) which he has chosen is upāsana or bhakti,
he attains the fruit thereof, namely, mokṣa ,
when it is performed fully
and in accordance with the rules and injunctions prescribed for it.↩︎

Among these, he who has adopted prapatti as the means to bhakti is capable, like Vyāsa and others,
of other means or upāyas than prapatti
and is therefore not absolutely helpless (akiñcana ).
Since he can bear delay (in attaining mokṣa ),
he is not averse to other interests (in life).
He will attain mokṣa
only at the expiry of the karma which has already begun to yield fruit (prārabdha),
when he will have the intense thought of the last moment before death.
Since the primary upāya or means (aṅgī) which he has chosen is upāsana or bhakti,
he attains the fruit thereof, namely, mokṣa ,
when it is performed fully
and in accordance with the rules and injunctions prescribed for it.↩︎

इनि सद्वारकाद्वारकप्रपत्तिनिष्ठर्गळुक्कु मधुविद्यान्यायत्ताले व्यवस्थासिद्धिहेतुभूतमाऩ अवान्तरफलघटितप्रधानफलङ्गळै प्रसङ्गाऩ्ऩिरूपिक्किऱार् इवर्गळिलित्यादियाल्. इक्कालत्तिल् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनेयिल्लैयेयॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग व्यासादिगळैप् पोलेयॆऩ्ऱु दृष्टान्तं सॊऩ्ऩदु. उपायान्तरसमर्थनागैयाले अकिञ्चननु मऩ्ऱिक्के इति । इङ्गु उपायान्तरशब्दं कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगपरम्. कर्मज्ञानोपासनङ्गळै सद्वारकाद्वारकसन्मार्गङ्गळाग मेले सॊल्लप्पोगिऱारिऱे. अदुगळिल् समर्थनागैयाल् तदभावरूपमाऩ आकिञ्चन्यरूपाधिकारवानऩ्ऱिक्केयॆऩ्ऱबडि. विळम्बक्षमनागैयाले इति । प्रारब्धकर्मपर्यवसानपर्यन्तकालविळम्बत्तै सहिक्किऱवनागैयालेयॆऩ्ऱबडि. अनन्यगतियुमऩ्ऱिक्के इति ।
अनन्यगतिः – प्रयोजनान्तरविमुखऩ्.
प्रारब्धकर्मपर्यवसानत्तिऱ्‌क् उळ् वरुम् प्रयोजनान्तरङ्गळै सहियादवनॆऩ्ऱबडि.
अवऩ्-अऩ्ऱिक्के तद्भिन्ननाय् प्रारब्धकर्मावसानत्तिऱ्‌क् उळ् वरुम् फलङ्गळै सहिक्किऱवनॆऩ्ऱबडि. सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु - भक्तिरूपमुक्तिद्वारसहितमाऩ अङ्गप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु ऎऩ्ऱबडि. प्रारब्धकर्म – फलदानत्तिऱ्‌कु आरम्बित्त कर्मम्. पर्यवसानभावियाऩ - मुडिविले उण्डागप्पोगिऱ. अन्तिमप्रत्ययत्तै - अन्तिमभगवत्स्मरणत्तै. अवधियाग उडैत्ताऩ - चरमाङ्गमागवुडैत्ताऩ. उपासनरूपाङ्गियिनुडैय - सद्वारकप्रपत्तिक्कु अदावदु अङ्गप्रपत्तिक्कु अङ्गियाऩ उपासनत्तिनुडैय यथावऩ्ऩिष्पत्तिपूर्वकमाऩ - चरमाङ्गसाचिव्यविशिष्टनिष्पत्तिपूर्वकमाऩ, मोक्षं फलमिति । इदनाल् ‘‘मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱ सामान्येनाङ्गाङ्गिप्रपत्तिविधायक वाक्यत्ताले मोक्षकामनैयैये अङ्गप्रपत्तिक्कु अधिकारमागच् चॊल्लुगैयाल् अङ्गप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुम् मोक्षमे प्रधानफलमॆऩ्ऱुम्, चरमाङ्गसचिवोपासनरूपाङ्गियिनुडैय यथावन्निष्पत्ति अवान्तरफलमॆऩ्ऱुम्, अन्द चरमाङ्गमाऩ अन्तिमस्मृति प्रारब्धकर्मत्तिऩ् मुडिविलेये उण्डागुमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टबडियाल् प्रारब्धकर्मपर्यवसानभावियाऩ मोक्षकामनैये सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु अधिकारमॆऩ्ऱु व्यवस्थितमागिऱदु.↩︎

इवर्गळिल् व्यासादिगळैप्पोले उपायान्तरसमर्थनागैयाले अकिञ्चननुमऩ्ऱिक्के विळम्बक्षमनागैयाले अनन्यगतियुमऩ्ऱिक्केयिरुक्किऱ सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु प्रारब्धकर्मपर्यवसानभावियाऩ अन्तिमप्रत्ययत्तै अवधियाग उडैत्ताऩ उपासनरूपाङ्गियिनुडैय यथावन्ऩिष्पत्तिपूर्वकमाऩ मोक्षम् फलम्.↩︎

सर्वाधिकारां सर्वानिष्ट-निवर्तनक्ष-मां सर्वेष्ट-साधन-भूतां सु-करां सकृत्-कर्तव्याम् आशु-कारिणीं प्रतिबन्धानर्हाम्↩︎

On the other hand, prapatti adopted as the primary or direct means (aṅgī) is open to all adhikārīs,
is capable of averting all hindrances (to mokṣa),
can further the attainment of all that is desired,
is easy of performance,
has to be performed only once,
can bring about the fulfilment (of what is aimed at ) quickly
and will not countenance any opposition or obstacle.↩︎

On the other hand, prapatti adopted as the primary or direct means (aṅgī) is open to all adhikārīs,
is capable of averting all hindrances (to mokṣa),
can further the attainment of all that is desired,
is easy of performance,
has to be performed only once,
can bring about the fulfilment (of what is aimed at ) quickly
and will not countenance any opposition or obstacle.↩︎

अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु फलभेदत् तैयुपपादिक्कक्करुदि अद्वारकप्रपत्तियिल् भक्तिवैलक्षण्यत्तैक् काट्टुगिऱार् सर्वाधिकार-मायित्यादिना । भक्तिपोले इव्वद्वारकप्रपत्ति त्रैवर्णिकाधिकारमऩ्ऱिऱे. सर्वानिष्टनिवर्तनक्षम-मायिति । भक्तिपोलेयिदु प्रारब्धेतरकर्ममात्रनिवर्तकमऩ्ऱिऱे. सर्वेष्टसाधनमागवऱ्ऱायिति । भक्तीतरसाधकभक्ति पोलऩ्ऱिक्के भक्तिक्कुं साधकमिऱेयिदु. सुकरमायिति । इदु भक्ति पोल् दुष्करमऩ्ऱिऱे. सकृत्त्कर्तव्यमायिति । इदु आप्रयाणादनुवर्तनीयमऩ्ऱिऱे. आशुकारि-यायिति । इदु विळम्ब्यफलप्रदमऩ्ऱिऱे. प्रतिबन्धानर्हमायिति । निरन्तरस्मृतिसन्ततिरूपभक्तियिल् ‘‘यदा ह्येवैष एतस्मिन्नुदरमन्तरं कुरुते’’ ऎऩ्गिऱबडि नैरन्तर्यप्रतिबन्धसम्भावनैयुण्डिऱे.↩︎

सर्वाधिकारमाय् सर्वानिष्टनिवर्तनक्षममाय् सर्वेष्टसाधनमागवऱ्ऱाय् सुकरमाय् सकृत्कर्तव्यमाय् आशुकारियाय् प्रतिबन्धानर्हमाय्↩︎

ब्रह्मास्त्रवत् स्व-फल-विषये उपायान्तर-प्रयोगम् अ-सहमानां प्रपत्तिं↩︎

Like the missile, Brahmāstra,
it will not tolerate the adoption of any other means or upāya
for attaining the fruit.↩︎

Like the missile, Brahmāstra,
it will not tolerate the adoption of any other means or upāya
for attaining the fruit.↩︎

ब्रह्मा-स्त्रबन्धम्बोले स्वफलत्तिलुपायान्तरप्रयोगासहमायिरुन्दुळ्ळ इति । भक्ति अङ्गप्रपत्ति सहमायुम् ‘‘सहकारित्वेन च’’ ऎऩ्गिऱबडि सर्ववर्णाश्रमकर्मप्रयोगसहमायुमिरुक्कुमिऱे.↩︎

ब्रह्मास्त्रबन्धम् पोले स्वफलत्तिलुपायान्तरप्रयोगासहमायिरुन्दुळ्ळ प्रपत्तियैत्↩︎

प्रपत्तौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-द्वारकम् आगप् पऱ्ऱिऩ्-अवनुक्कु
परिपूर्णानुभवत्तुक्कु वेऱु प्रतिबन्धकम् इल्लाद पडियाले
प्रपत्ति-क्षणम् मुदलाग

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""इङ्गे (अर्चाराधने) तिरिन्देऱ्क्(=सञ्चरद्भ्यः) इऴुक्(=हीन)-कुऱ्ऱ्(=न्यूनता) ऎऩ्""(तिरुवाय्मॊऴि 8-10-4.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""(अर्चाराधने) इच्-चुवै(=रसं) तविर(=विहाय)
याऩ् पोय् इन्दिर(→विष्णु)-लोकम् आळुम् (परमपदम्→) अच्-चुवै पॆऱिऩुम्(=प्राप्यम्) वेण्डेऩ्""(तिरुमालै 2.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""एर्(=वृद्धि)-आर्(=पूर्ण)-मुयल्(=शशं) विट्टुक्
काक्कैप् पिऩ् पोवद् एय्""(कलियन् - सिऱिय-तिरुमडल् 16.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“स्नेहो मे परमो राजन्
त्वयि नित्यं प्रतिष्ठितः ।
भक्तिश् च नियता वीर
भावो नान्यत्र गच्छति”
(हनुमान् - उत्तरकाण्डम् 40-15.)

(नीलमेघः (सं)21)

(विषयः22)

(English23)

(Español24)

(सारबोधिनी25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् उञ् चॊल्लुगिऱ पडिगळिले

इच्-चरीरत्त्-ओडेय् इरुन्दु
कैङ्कर्याद्य्-अनुभवम् पण्ण-वेणुम् (5)

ऎऩ्गिऱ अभिसन्धिक्कुक् कारणम् आऩ
(5) अर्चावतारादि-सङ्गम् अडिय् आग वन्द स्वानुमतियाले
स्थापितम् आऩ शरीरत्तिऩ् अवसानत्तैय् ऎल्लैय् आग उडैत्त् आय्
देश-काल--स्व-रूप--परिच्छेदवत्त् आय्क्-कॊण्डु

इङ्ग्-उण्ड् आम् कैङ्कर्य-फलोद्गमत्तै मुदल् आग उडैत्त् आऩ
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्त-मोक्षम् फलम्.

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(सारबोधिनी30)

(मूलम्31)

स्वाधिकारानुगुणम् अद्वारकं स्वीकृतवतः पुंसः -
परिपूर्णानुभव-प्रतिबन्धकस्यान्यस्य कस्याप्य् अभावात्
प्रपत्ति-क्षणम् आरभ्य,↩︎

The man who has resorted to prapatti as the direct and independent means
will have no hindrances at all in the way of his attaining the perfect enjoyment (of the bliss of Bhagavān).
Therefore from the moment of the performance of prapatti,↩︎

The man who has resorted to prapatti as the direct and independent means
will have no hindrances at all in the way of his attaining the perfect enjoyment (of the bliss of Bhagavān).
Therefore from the moment of the performance of prapatti,↩︎

तऩ्ऩ धिकारानुरूपमाग अद्वारकमागप्पऱ्ऱिनवनुक्किति । आकिञ्चन्यानन्यगतित्वमिल्लामैयाल् सद्वारकप्रपत्तियैप्पऱ्ऱिऩ उपासनाधिकारिपोलऩ्ऱिक्के आकिञ्चन्यानन्यगतित्वरूप तऩ्ऩधिकारानुगुणमाग अद्वारकप्रपत्तियैप्पऱ्ऱिनवनुक्कॆऩ्ऱबडि. स्वप्रपत्तिक्कु फलमागक् कोलिऩ परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तिऱ्‌कु. वेऱु प्रतिबन्धकमिल्लादबडियाले - मेल् सॊल्लप्पोगिऱ स्वानुमतियाले स्थापितमाऩ शरीरत्तैक्काट्टिलुं वेऱाऩ प्रतिबन्धकमिल्लामैयाल्, प्रारब्धादिगळुक्कुं नाशकमाऩ इप्प्रपत्तिक्कु प्रारब्धादिगळ् प्रतिबन्धकमागादुगळॆऩ्ऱु करुत्तु. प्रपत्तिक्षणम् मुदलाग इति । इदु कैङ्गर्यत्तुक्कु पूर्वावधि । इदऱ्‌कु ‘‘शरीरत्तिऩ् अवसानत्तै ऎल्लैयाग उडैत्ताय्" ऎन्बदोडन्वयम्. अद्वारकप्रपत्ति तत्क्षणत्तिलेये निष्पन्नैयावदाल् तदुत्तरक्षणमे कैङ्गर्य रूबफलोद्गमक्षणमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

अद्वारकमागप् पऱ्ऱिनवनुक्कु परिपूर्णानुभवत्तुक्कु वेऱु प्रतिबन्धकमिल्लाद पडियाले प्रपत्तिक्षणम् मुदलाग↩︎

“15 अत्र (अर्चाराधने) संचरतो मम हीनता का"

इति↩︎

"What is there wrong in us
who go about here having already won
the grace of being permitted to serve Thee "↩︎

"What is there wrong in us
who go about here having already won
the grace of being permitted to serve Thee "↩︎

इप्पडि परिपूर्णब्रह्मानुभवत्तिऱ्‌कु प्रतिबन्धकमाऩ शरीरस्थितियिननुमतियैप्पामरर्गळ् पण्णिनालुम् महान्गळ् पण्णुवार्गळो? इङ्गु इत्तनै कालम् अनुभूतमाय् पररूपत्तैक्काट्टिलुं सुलभतममाय्, पट्टिनि यॊरु शरीरत्तिऱ्‌कु, पारणैयॊरु शरीरत्तिऱ्‌कु ऎऩ्गिऱबडि आर्तनाय् प्रपत्त्यनुष्ठानम्बण्ण इन्द शरीरत्तैक्काट्टिलुम् भिन्नमाऩ आगामिशरीरत्तिल् अनुभाव्यम् पोलऩ्ऱिक्के उपायानुष्ठानम्बण्णिऩ इन्द शरीरत्तिलेयनुभाव्यमाऩ अर्चावतारादिसङ्गविशेषत्ताले महान्गळुं तऩ् शरीरस्थितियैयनुमदिप्पार्गळॆऩ्ऩिल् अदऱ्‌कु सूचकमाऩ प्रमाणन्दानुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गे तिरिन्देर्क्कित्यादिना । इङ्गे तिरिन्देर्क्कु - इन्द लोगत्तिले सञ्चरित्तुप् पोरुगिऩ्ऱ नमक्कु. इऴुक्कुऱ्ऱॆऩ् - हीनमाऩ कुऱ्ऱमॆऩ्ऩ?
तऩ् कल्याणगुणङ्गळै वायिनाल् सॊल्लवुम्, दृष्टिचित्तापहारियाऩ तऩ् तिरुमेनियै मनत् तिनाल् ध्यानं सॆय्यवुम्, अङ्गाङ्गुळ्ळ पुष्पङ्गळैक्कॊण्डु कैयिनालर्च्चिक्कवुं वऴिबडुम्बडि भगवान् कृपै पण्णिनानागिल् इङ्गेयिरुन्दालुम् ऒरु कुऱ्ऱमुमिल्लैयॆऩ्ऱबडि.↩︎

""इङ्गे तिरिन्देऱ्‌किऴुक्कुऱ्ऱॆऩ्""(तिरुवाय्मॊऴि 8-10-4.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

"16 इमं रस विहायाहं गत्वेन्द्रलोकपालनजं रसं प्राप्यम् अपि नेच्छेयम् "

इति↩︎

"Leaving this bliss of uttering Thy names,
I do not want even the bliss of going to Paramapada and ruling over it."↩︎

"Leaving this bliss of uttering Thy names,
I do not want even the bliss of going to Paramapada and ruling over it."↩︎

इदनाल् अर्चावतारादिसङ्गिकळुक्कु इन्द शरीरत्तोडु सिऱिदुगालम् इङ्गु स्थितियुम् अनुमतप्रायमिऱे. इच्चुवैयित्यादि । "पच्चैमामलैबोल्मेनि, पवळवाय्, कमलच्चॆङ्गण्, अच्चुदा, अमररेऱे" ऎऩ्ऱबडिये अवऩ् नामकीर्तनम्बण्णुगैयागिऱ, इच्चुवै - इन्द रसत्तै, तविर - ऒऴिय, याऩ् पोय् - नाऩ् अर्चिरादिमार्गत्ताले सॆऩ्ऱु. इन्दिरलोग माळुम् - परमपदत्तैयाळुगैयागिऱ, अच्चुवै - अन्द परिपूर्णब्रह्मानुभवरसत्तै. पॆऱिनुम् - शास्त्रत्तिल् सॊल्वदु मात्तिरमऩ्ऱिक्के साक्षात्तागप्पॆऱिनुम्, वेण्डेऩ् - प्रार्थियेनॆऩ्गै.↩︎

""इच्चुवै तविर याऩ् पोयिन्दिरलोगमाळुमच्चुवै पॆऱिनुम् वेण्डे""(तिरुमालै 2.) नॆऩ्ऱुम्,↩︎

[[७९]]

"17 अनुरूपं परिपूर्णं शशं (मांसं ← अर्चनम् अत्र) हित्वा
(परमपदम्→) काकानुधावनं कुतः" (5)
(परकाल-सूरिः - सिऱिय-तिरुमडल् 16.)

इति↩︎

"Can I indeed give up the hare
and go in pursuit of the crow !"

(That is--- it would be foolish to give up hare's flesh which is excellent as food
and go after crow's flesh.
So also the service of the image here in temples
is superior even to the bliss of serving the Lord in Paramapada).↩︎

"Can I indeed give up the hare
and go in pursuit of the crow !"

(That is--- it would be foolish to give up hare's flesh which is excellent as food
and go after crow's flesh.
So also the service of the image here in temples
is superior even to the bliss of serving the Lord in Paramapada).↩︎

एरार् मुयल्विट्टुक् काक्कैप्पिऩ् पोवदे इत्यादि । एर् - एऱ्ऱदाऩ, अत्यन्तभोग्यमानवॆऩ्ऱबडि. आर् -पूर्णमाऩ, मुयल्विट्टु - मुयल्मांसत्तैविट्टु, काक्कैप्पिऩ् पोवदे - काक्कै मांसार्थं काक्कै पिऩ् पोवदो? अत्यन्तभोग्यमाऩ मुयल्मांसम्बोल् सौशील्यसौलभ्यवात्सल्यादिगळाले भोग्यतममानवर्चारूपत्तैविट्टु सौशील्यसौलभ्यादिगळ् प्रकाशियाद परररूपत्तैयभिलषिप्पदोवॆऩ्ऱु भावम्.↩︎

""एरार्मुयल् विट्टुक् काक्कैप् पिऩ् पोवदेय्""(सिऱिय तिरुमडल् 16.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

“स्नेहो मे परमो राजन्
त्वयि नित्यं प्रतिष्ठितः ।
भक्तिश् च नियता वीर
भावो नान्यत्र गच्छति”
(हनुमान् - रामायणम् उत्तरकाण्डम् 40-15.)

↩︎

भक्तिः, सेवा↩︎

“My deep love to Thee, O King, is always staunch.
So also my devotion to Thee, O valiant Sire, is always first.
Nowhere else can my mind turn".

(In these words Hanuman expresses his love and devotion to ŚrīRāma
and states that this love and devotion are greater towards Rāma
than even to the Lord of Paramapada).↩︎

“My deep love to Thee, O King, is always staunch.
So also my devotion to Thee, O valiant Sire, is always first.
Nowhere else can my mind turn".

(In these words Hanuman expresses his love and devotion to ŚrīRāma
and states that this love and devotion are greater towards Rāma
than even to the Lord of Paramapada).↩︎

स्नेह इत्यादि । राजऩ् - रञ्जनोपयुक्त सौशील्यवात्सल्यादिगुणनिधे! त्वयि – तण्णियराऩ अस्मदादिगळोडु कलन्दु परिमाऱुगिऱउऩ्ऩिडत्तिल्, मे - उऩ्ऩुडैय सौशील्यादिगळिलीडुबट्ट ऎनक्कु, स्नेहः – ‘‘समाने मित्रादौ प्रीतिः स्नेहः’’ ऎऩ्ऱु निर्वचनं सॆय्यप्पट्ट प्रीतिविशेषम्. नित्यं प्रतिष्ठितः – नित्यमाग स्थापिक्कप्पट्टिरुक्किऱदु. नी रञ्जकनागविरुप्पदाल् रञ्जकत्वानुगुणमाऩ उऩ्ऩुडैय सौशील्यत्ताले तोऴन्मार्बक्कलिले पोल् नीरन्ध्रमाग प्रीतिविशेषत्तैप्पण्णिप् पोन्देनॆऩ्ऱबडि. इदु ‘‘राजऩ्, स्नेहः’’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळाल् सूचितम्. वीर- सर्वजेतावे! त्वयीत्यनुषङ्गः । त्वयि – सर्वजेतृत्वानुगुणशौर्यवीर्यादिगुणशालियाऩ रामावताररूपऩाऩ उऩ्ऩिडत्तिल् भक्तिश्च – ‘‘पूज्येष्वनुरागो भक्तिः’’ ऎऩ्ऱु निर्वचिक्कप्पट्ट प्रीतिविशेषमुं नियता – अचञ्चलमाग स्थापिक्कप्पट्टदु. अनायासेन रावणादिजेतावाऩ उम्मिडत्तिल् सर्वस्मात्परत्वबुद्धियाले यॊरु प्रीतिविशेषं स्थापिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱबडि. इदु ‘‘वीर, भक्तिः’’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळाले सूचितम्. इप्पडि स्नेहभक्तिकळ् उऩ्ऩिडत्तिल् स्थापिक्कप्पट्टबडियाल्, मे भावः – ऎऩ्ऩुडैयवभिप्रायम्. अन्यत्र न गच्छति - इन्द कालतत्त्वमुळ्ळवरैयिलुं रामावदारमाऩ उम्मैये अनुभविक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ ऎण्णमेयॊऴिय रामावतारभिन्नमाऩ सौशील्यादिप्रकाशमिल्लाद पररूपत्तिल् बलात्करित्तालुम् पोगिऱदिल्लैयॆऩ्ऱबडि. इदु रामायणत्तिल् उत्तरकाण्डत्तिल् हनुमद्वाक्यम्.↩︎

“स्नेहो मे परमो राजन् त्वयि नित्यं प्रतिष्ठितः । भक्तिश्च नियता वीर भावो नान्यत्र गच्छति”(रामायणम् उत्तरकाण्डम् 40-15.)↩︎

इति चोक्त-रीत्या

अनेन शरीरेण सह स्थित्वा कैङ्कर्यानुभवः कर्तव्य

इत्य्-अभिसन्धेर् हेतु-भूतादर्चावतारादि-सङ्गाद् उपनतया स्वानुमत्या(5)
स्थापितस्य शरीरस्यावसानेनैवावधिमान् देश-काल--स्व-रूप--परिच्छेदवता
ऐहिकेन कैङ्कर्य-फलोद्गमेन प्रथमेन सहितः पतिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्त-मोक्षः फलम् ॥↩︎

(The state of the prapanna who is prepared to continue in this world till the dissolution of the body is referred to in passages like the above (following).)

there is nothing in the way of his attaining mokṣa
but his own desire to live till the death of this body
so that he may enjoy such things as the rendering of service with this body
to the images of the Lord (arcā) to which he has an attachment.

So his mokṣa has to await only the death of this body
and will consist in the rendering, in Vaikuṇṭha, of perfect and full service
which has begun even here in the performance of service
limited by the conditions of place, time and the nature of bodily life (svarūpa ).↩︎

(The state of the prapanna who is prepared to continue in this world till the dissolution of the body is referred to in passages like the above (following).)

there is nothing in the way of his attaining mokṣa
but his own desire to live till the death of this body
so that he may enjoy such things as the rendering of service with this body
to the images of the Lord (arcā) to which he has an attachment.

So his mokṣa has to await only the death of this body
and will consist in the rendering, in Vaikuṇṭha, of perfect and full service
which has begun even here in the performance of service
limited by the conditions of place, time and the nature of bodily life (svarūpa ).↩︎

सॊल्लुगिऱ पडिये - पूर्वोक्तपासुरश्लोकङ्गळिल् सॊल्लुगिऱबडिये. इच्चरीरत्तोडे - शरीरान्तरपरिग्रहमऩ्ऱिक्के आर्तियोडु पण्णिऩ उपायानुष्ठानत्तिऱ्‌कु अनुगुणमायिरुन्द इन्द शरीरत्तोडे. इरुन्दु - चिरकालमिरुन्दु. कैङ्कर्याद्यनुभवम् - पादारविन्दसंवहनम् पण्णि अदिनुडैयवुम् आदिपदग्राह्यतिरुमेनियिनुडैयवुमनुभवत्तैयुम्. पण्णवेणुमॆऩ्गिऱ अभिसन्धिक्कु - पण्णवेण्डुमॆऩ्गिऱ महाभिलाषैक्कु. कारणमाऩ अर्चावतारादिसङ्गमिति । आदिपदत्ताल् रामादिविभवावतारसङ्ग्रहः । सङ्गमडियाग - अनवरतानुभवरूपसम्बन्धमडियाग. वन्द प्राप्तमाऩ. पामरर्गळुक्कुप् पोले प्रयोजनान्तरानुभवत्तिनासैयिनालऩ्ऱिक्के भगवदनुभवरूपसम्बन्धत्ताल् प्राप्तमाऩ वॆऩ्ऱ पडि. स्वानुमतियाले -

‘‘करीश वर्तेय सदा त्वद्-अन्तिके
करीश पश्येम परश्शतं समाः’’

इत्यादिरूपमाऩ स्वानुमतियाले. स्थापितमाऩ - सिऱिदुगालमिवनुडैय इसैवुक्कीडाग भगवानालेस्थापिक्कप्पट्टदाऩ. शरीरत्तिनवसानत्तै - ‘‘एतद्देहावसाने मां’’ ऎऩ्गिऱबडि प्रपत्ति-क्षणत्तिल् स्वाभ्युपगतमाऩ शरीरत्तिनवसानत्तै. ऎल्लैयागवुडैत्ताय् - चरमा-वधियाग उडैत्ताय्. देशकालस्वरूपपरिच्छेदवत्तायिति । यत्किञ्चिद्देशविशेषनियतमायिरुप्पदाल् देशपरिच्छेदवत्; निद्राद्यन्तरितत्वेन कालपरिच्छेदवत्; अल्पशक्तित्वत्तालुम्, शास्त्रतो व्यवस्थितमागैयालुं सर्वविधकैङ्कर्यालाभत्तालुं स्वरूपपरिच्छेदवत् ।(5)
इङ्गुण्डाम् - इन्द लीलाविभूतियिलेये उण्डाम्. कैङ्कर्यफलोद्गमत्तै - कैङ्कर्यमागिऱ फलत्तिनुडैय आरम्बत्तै. मुदलागवुडैत्ताऩ - आद्यमागवुडैय परिपूर्णकैङ्कर्यपर्यन्त – परिपूर्णकैङ्कर्यत्तै उत्तरावधियागवुडैत्ताऩ, परिपूर्णकैङ्कर्यत्तै परिवाहमागवुडैत्ताऩ वॆऩ्ऱबडि. मोक्षम् फलमिति । मोक्षम् - प्रकृतिसम्बन्धनिवृत्ति, भावान्तराभाववादिगळाऩ नमक्कु अदु परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपम्. इदनाल् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुच् चॊऩ्ऩ प्रारब्धकर्मावसानभावियाऩ मोक्षत्तैक्काट्टिलुम् अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु प्रपत्त्युत्तरक्षणन्दॊडङ्गि तानिसैन्द इन्द शरीरावसानपर्यन्तमागवरुं कैङ्कर्यपूर्वकमाऩ मोक्षत्तिऱ्‌कु भेदं सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

ऎऩ्ऱुञ्चॊल्लुगिऱबडिगळिले इच्चरीरत्तोडेयिरुन्दु कैङ्कर्याद्यनुभवम् पण्णवेणुमॆऩ्गिऱ अभिसन्धिक्कुक् कारणमाऩ अर्चावतारादिसङ्गमडियाग वन्द स्वानुमतियाले स्थापितमाऩ शरीरत्तिनवसानत्तैयॆल्लैयाग उडैत्ताय् देशकालस्वरूपपरिच्छेदवत्ताय्क्कॊण्डु इङ्गुण्डाम् कैङ्कर्यफलोद्गमत्तै मुदलाग उडैत्ताऩ परिपूर्णकैङ्कर्यपर्यन्तमोक्षम् फलम्.↩︎

फलं यथाभिमतम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

“वरं वरय तस्मात् त्वं
यथाभिमतम् आत्मनः ।
सर्वं संपत्स्यते पुंसां
मयि दृष्टिपथं गते”(विष्णुपुराणम् 1-12-76.)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“किं वा सर्व-जगत्-स्रष्टः
प्रसन्ने त्वयि दुर्लभम्”
(विष्णुपुराणम् 1-1-79.)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तस्मिन् प्रसन्ने किम् इहास्त्य् अलभ्यम्”
(विष्णुपुराणम् 1-17-91.)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“किं लोके तदिह परत्र चास्ति पुंसां
यद् विष्णु-प्रवण-धियां न दाल्भ्य साध्यम्”
(विष्णु-धर्मः 43-46.)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“फलम् अत (ब्रह्मणः, युक्त्यादिभिर्) उपपत्तेः” (ब्र-सू 3-2-37.)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(सारबोधिनी24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप् पडिये
सर्वेश्वरऩ् स-कल-फल-प्रदनागैयाले,
अवऩ्-तिरुव्-अडिगळिल् प्रपत्ति
स-कल-फल-साधनम् आगैयाल्,
इव्व्-अधिकारिगळ् इरुवरुक्कुम्
इदु यथाभिमत-फल-हेतुव् आयिऱ्ऱु.

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(सारबोधिनी29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“चतुर्विधा भजन्ते माम्”(गीता 7-16.)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये
उपासनम् याद्-ऒरु-बडि चतुर्-विध-फलत्तुक्कुम् साधनम् आय् इरुक्किऱदु;

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(सारबोधिनी34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्पडिये

“तावद् आर्तिस् तथा वाञ्छा
तावन् मोहस् तथाऽसुखम् ।
यावन् न याति शरणं
त्वाम् अ-शेषाघ-नाशनम्”
(विष्णुपुराणम् 1-9-73.)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(सारबोधिनी39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्तियुम् इच्-चतुर्-विध-फलत्तुक्कुम् साधनम् आगव् इऱे
मह-र्षिगळ् अऱुदिय्(=निश्चित्य) इडुवदु.

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(सारबोधिनी44)

(मूलम्45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् “अशेषाघ-नाशनम्” ऎऩ्गैयालुम्,

(प्रत्येकस्मिन् वाक्यखण्डे) आदरऩ् तोऱ्ऱ “तावत्” ऎऩ्ऱु
अधिकारऩ् तोऱुम् आवर्तिक्कैयालुम्,

इवऩ् अपेक्षित्त फलम् ऎल्लाम्
इवऩ् कोलिऩ(=वृत) कालत्तिले
यथा-मनो-रथम् सिद्धिक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(सारबोधिनी49)

(मूलम्50)

“वरं वरय तस्मात् त्वं
यथाभिमतम् आत्मनः ।
सर्वं संपत्स्यते पुंसां
मयि दृष्टिपथं गते”(विष्णुपुराणम् 1-12-76.)

↩︎

The Śāstras say,

"Ask any boon that you want,
when I am in the range of one's vision,
all (good) things will follow."

↩︎

The Śāstras say,

"Ask any boon that you want,
when I am in the range of one's vision,
all (good) things will follow."

↩︎

इप्पडि मोक्षार्थमाग विहितमाऩ प्रपत्तियानदु अधिकारिभेदत्ताले सद्वारकमायुम्, अद्वारकमायुम्, अवान्तरफलपूर्वकमाग मोक्षसाधनमानालुं विळम्बित्तुं विळम्बमिल्लामलुम् फलदानम् पण्णुमोवॆऩ्ऩिल्? भगवत्प्रपत्ति सर्वफलसाधनमागैयाले विळम्बाविळम्बङ्गळुम् फलङ्गळागैयाले अवैगळैयुं सेर्त्तु परमफलत्तै आसैप् पट्टाल् अदै अप्पडिये तरुमॆऩ्गिऱार् वरं वरयेत्यादिना ।

इदु विष्णुपुराणत्तिल् ध्रुवनैक्कुऱित्तु भगवद्वाक्यम्. तस्मात् - ऎऩ्ऩुडैय दर्शनं विफलमागादागैयाल्, त्वं - ऎऩ्ऩै साक्षात्करित्त नी, आत्मनः यथाभिमतं वरं - उनक्किष्टमाऩ वरत्तै, वरय - वेण्डिक्कॊळ्. मयि दृष्टिपथं गते - नाऩ् कण्णुक्कु इलक्कानाल्,↩︎

“वरंवरय तस्मात्त्वं यथाभिमतमात्मनः । सर्वं संपत्स्यते पुंसां मयिदृष्टिपथं गते”(विष्णुपुराणम् 1-12-76.)↩︎

“किं वा सर्व-जगत्-स्रष्टः
प्रसन्ने त्वयि दुर्लभम्”
(विष्णुपुराणम् 1-1-79.)

↩︎

"O Thou that hast created all the worlds!
Is there anything that is difficult to obtain,
when Thou art pleased ? "

↩︎

"O Thou that hast created all the worlds!
Is there anything that is difficult to obtain,
when Thou art pleased ? "

↩︎

पुंसां - ऎऩ्ऩै साक्षात्करिक्कुमवर्गळुक्कु, सर्वं सम्पत्स्यते – सर्वफलमुमुण्डागुमिऱे; सर्वजगत्स्रष्टः – सर्वजगत्तैयुम् उण्डुबण्णिऩ भगवाने. त्वयि प्रसन्ने – नी प्रसादयुक्तनाग वानाल्, किं वा दुर्लभं – ऎदु ताऩ् किडैक्कमाट्टादु. इदु विष्णुपराणत्तिल् भगवानैक् कुऱित्तु ध्रुववाक्यम्.↩︎

“किं वा सर्वजगत्स्रष्टः प्रसन्ने त्वयि दुर्लभम्”(विष्णुपुराणम् 1-1-79.)↩︎

“तस्मिन् प्रसन्ने किम् इहास्त्य् अलभ्यम्”
(विष्णुपुराणम् 1-17-91.)↩︎

" When He is graciously disposed,
is there anything here that cannot be obtained ? "

↩︎

" When He is graciously disposed,
is there anything here that cannot be obtained ? "

↩︎

तस्मिन् प्रसन्न इति । इदु विष्णुपुराणत्तिल् प्रथमांशत्तिल् 77-वदु अध्यायत्तिल् दैत्यबालर्गळैक् कुऱित्तु प्रह्लादवचनम्. भगवत्प्रसादमुण्डानाल् किडैक्काददॊऩ्ऱुमिल्लैयॆऩ्ऱबडि.↩︎

“तस्मिन् प्रसन्ने किम् इहास्त्य् अलभ्यम्” (विष्णुपुराणम् 1-17-91.)↩︎

“किं लोके तदिह परत्र चास्ति पुंसां
यद् विष्णु-प्रवण-धियां न दाल्भ्य साध्यम्”
(विष्णु-धर्मः 43-46.)

↩︎

" What is there in this world or in the world above, O Dalbhya,
that cannot be accomplished by those men
whose minds are directed towards Viṣṇu ?"

↩︎

" What is there in this world or in the world above, O Dalbhya,
that cannot be accomplished by those men
whose minds are directed towards Viṣṇu ?"

↩︎

किं लोक इति । इदु शौनकोक्तमाऩ विष्णुधर्मत्तिल् 43 -वदु अध्यायत्तिल् 46-वदु श्लोकम्. हे दाल्भ्य! विष्णुप्रवणधियां – विष्णुभक्तानां, यऩ्ऩ साध्यं तदिह लोके परत्र च – परलोकत्तिलुम् अस्ति किम्? – विष्णुभक्तर्गळुक्कु साधिक्कक्कूडाद फलम् इन्द लोकत्तिलुम् परलोकत्तिलुमिल्लै यॆऩ्ऱबडि.↩︎

“किं लोके तदिह परत्र चास्ति पुंसां यद्विष्णुप्रवणधियां न दाल्भ्य साध्यम्”(विष्णु-धर्मः 43-46.)↩︎

“फलम् अत (ब्रह्मणः, युक्त्यादिभिर्) उपपत्तेः” (ब्र-सू 3-2-37.)↩︎

"The fruit is from Him.
It stands to reason ". (Brahma Sūtras 3 - 2 - 37).↩︎

"The fruit is from Him.
It stands to reason ". (Brahma Sūtras 3 - 2 - 37).↩︎

फलमत उपपत्तेरिति । अतः – परस्मात्पुंसः, फलं भवति – ऐहिकामुष्मिकमपवर्गरूपं च फलं भवति, उपपत्तेः – स एव हि सर्वज्ञत्वात्सर्व शक्तित्वान्महोदारत्वात् यागदानहोमादिभिरुपासनेनचाराधित ऐहिकामुष्मिकभोगजातं स्वस्वरूपावाप्तिरूपमपवर्गं च दातुमीष्टे । इदनाल् सर्वज्ञत्वादिगुणमिरुप्पदाल् सर्वफलत्तैयुमवने कॊडुक्क समर्थनॆऩ्गिऱ उपपत्तिसॊल्लप्पट्टदु.↩︎

“फलमत उपपत्तेः” (ब्र-सू 3-2-37.)↩︎

इत्युक्तरीत्या सर्वेश्वरस्य स-कल-फल-प्रदत्वात्
तच्-चरणयोः प्रपत्तेः
स-कल-फल-साधनत्वाद्
एषाम् अधिकारिणाम् उभयेषाम्
इयं स-कल-फल-हेतुर् भवति ।↩︎

Since the Supreme Ruler is the giver of all things,
and since prapatti at His feet
is capable of yielding all kinds of fruit,
it becomes the means of securing
whatever fruit is desired respectively
by these two (bhakta and prapanna 27 ).↩︎

Since the Supreme Ruler is the giver of all things,
and since prapatti at His feet
is capable of yielding all kinds of fruit,
it becomes the means of securing
whatever fruit is desired respectively
by these two (bhakta and prapanna 28 ).↩︎

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱबडिये - पूर्वोक्तवचनङ्गळ् सॊल्लुगिऱबडिये.
सर्वेश्वरऩ् सकलफलप्रदनागैयाले अवऩ् तिरुवडिगळिल् प्रपत्ति इति ।
इतरभगवद्धर्मङ्गळ्बोलऩ्ऱिक्के अवऩ् तिरुवडिगळिले प्रपत्तियागैयाले अवनुक्कु इरक्कत्तै युण्डाक्कि सकलफलत्तैयुं तरप्पण्णुमॆऩ्ऱु सूचि प्पिक्कैक्काग अवऩ् तिरुवडिगळिलॆऩ्ऱदु.
प्रपत्ति – तनक्कभिमतफलसाधनमाऩ उपायान्तरस्थानत्तिले स्वाभीष्टसाधनसमर्थपुरुषनै निऱुत्तुगिऱ व्यापारम्. सकलफलसाधनमागैयाल् - ऎन्दॆन्द फलसाधनस्थानत्तिल् ऎवऩ् भगवानै निऱुत्तुगिऱानो अवनुक्कु अन्दन्द सकलफलत्तैयुं साधिक्कुमागैयाल्. इव्वधिकारिकळिरुवरुक्कुम् - सद्वारकाद्वारकप्रपत्तिनिष्ठर्गळाऩ यिरुवर्गळुक्कुम्, इदु - इन्द प्रपत्तिये, यथाभिमतफलहेतुवायिऱ्ऱु - तत्तदधिकारिकळुक्कभिमतमाऩ प्रारब्धकर्मावसानभावियाऩ उपासननिष्पत्तिपूर्वकमाऩ विळबितमोक्षत्तिऱ्‌कुम्, अभ्युपगतप्रारब्धांशानुभाव्यभगवत्कैङ्कर्यपूर्वकमाऩ देहावसानभावियाऩ अविळम्बितमोक्षत्तिऱ्‌कुं कारणमायिऱ्ऱु.↩︎

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱप्पडिये सर्वेश्वरऩ् सकलफलप्रदनागैयाले अवऩ् तिरुवडिगळिल् प्रपत्ति सकलफलसाधनमागैयाल् इव्वधिकारिगळिरुवरुक्कुमिदु यथाभिमतफलहेतुवायिऱ्ऱु.↩︎

“24 चतुर्विधा भजन्ते माम्" इत्य्-उक्ततयोपासनं यथा चतुर्-विध-फल-साधनं भवति,↩︎

Bhakti or upāsana is the means of securing the four kinds of objects
that may be desired in accordance with one's aim
as stated in the Bhagavad Gitā (7 - 16).

"Four types of men who have performed meritorious deeds worship me.
He who has lost his wealth and is anxious to recover it,
he who wants to have a vision of his own self (ātmā) and to enjoy it (ātmānubhava ),
he who wants to acquire wealth anew,
and he who is a Jnāni,
who desires to be for ever with the Lord
and practises bhakti for attaining Him."

↩︎

Bhakti or upāsana is the means of securing the four kinds of objects
that may be desired in accordance with one's aim
as stated in the Bhagavad Gitā (7 - 16).

"Four types of men who have performed meritorious deeds worship me.
He who has lost his wealth and is anxious to recover it,
he who wants to have a vision of his own self (ātmā) and to enjoy it (ātmānubhava ),
he who wants to acquire wealth anew,
and he who is a Jnāni,
who desires to be for ever with the Lord
and practises bhakti for attaining Him."

↩︎

इप्पडि प्रपत्ति सकलफलसाधनमागै याले तत्तत्फलकामनावानुक्कु यथाभिमतफलसाधनमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो?
प्रपत्ति सकलफलसाधनमॆन्बदिल् अनन्यथासिद्धवचनमुण्डोवॆऩ्ऩ? दृष्टान्तप्रदर्शनपूर्वकम् प्रमाण मरुळिच्चॆय्गिऱार् चतुर्विधा भजन्ते माम् ऎऩ्गिऱबडिये इत्यादिना ।

‘‘चतुर्विधा भजन्ते मां
जनास् सुकृतिनोऽर्जुन ।
आर्तो जिज्ञासुर् अर्थार्थी
ज्ञानी च भरतर्षभ ॥’’.

सुकृतिनः – पुण्यवान्गळे, मां भजन्तेऎऩ्ऩै उपासिक्किऱार्गळ्, ते च सुकृततारतम्याच्चतुर्विधाः । आर्तः – भ्रष्टैश्वर्यः पुनस्तत्कामनावाऩ् । अर्थार्थी – नूतनैश्वर्यकामनावाऩ्, जिज्ञासुः – प्रकृति-वियुक्तात्मस्वरूपानुभवकामनावाऩ्, ज्ञानी – भगवत्प्राप्ति-कामनावाऩ्, ऎऩ्गिऱबडिये – श्लोकोक्तप्रकारत्ताले, उपासनम् - सर्वफलसाधनमाऩ उपासनम्, यादॊरुबडि- यादॊरु प्रकारत्ताले, तत्तदधिकारियिऩ् कामनै यॆप्पडियो अप्पडि यॆऩ्ऱबडि.
चतुर्विधफलत्तुक्कुं नष्टैश्वर्यनूतनैश्वर्यात्मस्वरूपानुभवभगवत्प्राप्तिरूप-चतुर्विधफलत्तिऱ्‌कुम्.↩︎

“चतुर्विधा भजन्ते माम्”(गीता 7-16.) ऎऩ्गिऱप्पडिये उपासनम् यादॊरुबडि चतुर्विधफलत्तुक्कुम् साधनमायिरुक्किऱदु;↩︎

तथा

“तावद् आर्तिस् तथा वाञ्छा
तावन् मोहस् तथाऽसुखम् ।
यावन् न याति शरणं
त्वाम् अ-शेषाघ-नाशनम्”
(विष्णुपुराणम् 1-9-73.)

इति↩︎

as is stated in the śloka :

"Only so long as one does not perform prapatti to Thee
that canst destroy all sins,
will there be the anxiety to recover lost wealth,
only so long will there be the desire to acquire new wealth,
only so long will there be the absence of the enjoyment of one's self
as something different from the body;
only so long will there be the sorrow of saṁsāra".

↩︎

as is stated in the śloka :

"Only so long as one does not perform prapatti to Thee
that canst destroy all sins,
will there be the anxiety to recover lost wealth,
only so long will there be the desire to acquire new wealth,
only so long will there be the absence of the enjoyment of one's self
as something different from the body;
only so long will there be the sorrow of saṁsāra".

↩︎

अप्पडिये इति । इदऱ्‌कु प्रपत्तियुमॆन्बदोडन्वयम्. तावदार्तिरिति । तावदेव – अव्वळवु कालपर्यन्तमे, आर्तिः – भ्रष्टैश्वर्यनुक्कु पुनस्तत्प्राप्तीच्छैयाले युण्डाऩ कष्टम्. तथा - तावदेवेत्यर्थः । अव्ययानामनेकार्थत्वात् । वाञ्छा – अपूर्वैश्वर्यवाञ्छा, तावन्मोहः – आत्मस्वरूपानुभवेच्छुक्कु अव्वळवु पर्यन्तमे देहात्मभ्रमम्; उऩ्ऩै शरणमडैन्दाल् देहाद्विविक्तमाऩ आत्मस्वरूपानुभवमे यॆऩ्ऱु करुत्तु. असुखं – दुःखरूपमाऩ संसारमुम्, तथा – तावदेव, उऩ्ऩै शरणमडैन्दाल् आनन्दात्मकमाऩ ब्रह्मानुभवमे यॆऩ्ऱु करुत्तु. अशेषाघनाशनं त्वां यावत् शरणं न याति तावदार्तिरित्यन्वयः । उऩ्ऩै शरणमडैन्दाल् कोलिऩ कालत्तिलेये फलसिद्धियॆऩ्ऱु करुत्तु. ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु इन्द वचनं सॊल्लुगिऱबडिये,↩︎

अप्पडिये
“तावदार्तिस्तथा वाञ्छा तावन्मोहस्तथाऽसुखम् । यावऩ्ऩ याति शरणं त्वामशेषाघनाशनम्”(विष्णुपुराणम् 1-9-73.) ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

प्रपत्तिर् अप्य् अस्य चतुर्-विध-फलस्य साधनम्
इति किल महर्षयः सिद्धान्तयन्ति ।↩︎

Similarly have not the great rishis declared
that prapatti is also the means of attaining the four kinds of objects or aims.↩︎

Similarly have not the great rishis declared
that prapatti is also the means of attaining the four kinds of objects or aims.↩︎

प्रपत्तियुम् - अद्वारकप्रपत्तियुम्, इच् चतुर्विधफलत्तुक्कुम् - इन्द ऐश्वर्यादि नाऩ्गु फलङ्गळुक्कुम्, महर्षिकळ् - (विष्णुपुराणादिगळिल्) पराशरादिगळ्, अऱुदियिडुवदु - निश्चयित्तदु.↩︎

प्रपत्तियुम् इच्चतुर्विधफलत्तुक्कुम् साधनमागविऱे महर्षिगळ् अऱुदियिडुवदु.↩︎

अत्र "अ-शेषाघ-नाशनम्" इत्य् उक्तेः,
(प्रत्येकस्मिन् वाक्यखण्डे) "तावत्" इत्य्-अस्य आदर-प्रत्यायनाय
प्रत्यधिकारम् आवर्तनाच् च,
+एतद् अपेक्षित-फलं सर्वम्
एतन्-निर्दिष्ट-काले यथा-मनो-रथं सिध्येत् (इति प्रतीयते) ॥↩︎

From the words " that destroyest all sins”
and the repetition of "only so long"
repeated in every case with great consideration,
it is made clear
that the fruit which is desired by the man will all become his,
in accordance with his desire
and at the very time when he desires to have it.↩︎

From the words " that destroyest all sins”
and the repetition of "only so long"
repeated in every case with great consideration,
it is made clear
that the fruit which is desired by the man will all become his,
in accordance with his desire
and at the very time when he desires to have it.↩︎

इन्द प्रमाणत्तै नोक्किनाल् भक्तियैक्काट्टिलुम् प्रपत्तिक्कु उत्कर्षं तोऱ्ऱुगिऱदॆऩ्गिऱार् इदिलित्यादिना । इदिल् - इन्द श्लोकत्तिल्, अशेषाघनाशनमॆऩ्गैयालुम् - अविळम्बेन फलप्राप्तिक्कु प्रतिबन्धकमाऩ प्रारब्धाघत्तैयुं सेर्त्तु अशेषाघनाशनमॆऩ्ऱु उपपत्ति सॊल्लुगैयालुम्, आदरं तोऱ्ऱ - प्रपत्त्युत्तरकालत्तिलेये फलसिद्धियिल् आदरं तोऱ्ऱ, अधिकारन्दोऱुम् - आर्तनधिकारियागिल् आर्त्यधिकारम्, कामनावानधिकारियागिल् वाञ्छै अधिकारम्, अवैगळॆल्लावऱ्ऱिलुम्, आवृत्तिक्कैयालुम् - अभ्यसिक्कैयालुम्, अभ्यासरूपलिङ्गत्तैच् चॊल्लुगैयालुम् ऎऩ्ऱबडि. इवनपेक्षित्तफलमॆल्लाम् - अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनपेक्षित्तफलमॆल्लाम्,
इवऩ्गोलिनगालत्तिल् - सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुप् पोले प्रारब्धावसाऩ-पर्यन्त-विळम्बम् अऩ्ऱिक्के
इवऩ् अपेक्षित्त कालत्तिलेये.

यथामनोरथं सिद्धिक्कुमिति । इवऩ् ऐश्वर्यत्तै मनोरथित्ताल् ऐश्वर्यमुम्, कैवल्यत्तै मनोरथित्ताल् कैवल्यमुम्, मुक्तियै अपेक्षित्ताल् मुक्तियुं सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱबडि. इप्पडिप्पट्ट एऱ्ऱत्तै निनैत्तु - इवऩ् कोलिनगालत्तिले यथामनोरथं फलिक्कु मॆऩ्गिऱ उत्कर्षत्तै निनैत्तु.↩︎

इदिल् “अशेषाघनाशनम्” ऎऩ्गैयालुम् आदरन्दोऱ्ऱ “तावत्” ऎऩ्ऱु अधिकारन्दोऱुम् आवर्तिक्कैयालुम् इवऩ् अपेक्षित्त फलमॆल्लामिवऩ् कोलिऩ कालत्तिले यथामनोरथम् सिद्धिक्कुम्.↩︎

स्वतन्त्र-प्रपत्तेर् उत्कर्षः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिप्-पट्ट एऱ्ऱत्तै निनैत्तु

“सत्-कर्म-निरताश् शुद्धास्
साङ्ख्य-योग-विदस् तथा ।
नार्हन्ति शरण-स्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि”
(लष्मीतन्त्रम् 17-62.)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

1. एवविधं समुत्कर्षम् अभिसन्धायैव,

“सत्-कर्म-निरताश् शुद्धास्
साङ्ख्य-योग-विदस् तथा ।
नार्हन्ति शरण-स्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि”
(लष्मीतन्त्रम् 17-62.)

इत्युच्यते ।↩︎

2. It is in consideration of this superior efficacy of prapatti
that it is stated (in Lakṣmī Tantra 17 - 62) as follows:-

" Those who practise Jñāna Yoga and Bhakti Yoga with a pure mind
and those who perform karma which would discipline the soul in renunciation
are not worth even one ten-millionth part of the man who has performed prapatti.

↩︎

3. It is in consideration of this superior efficacy of prapatti
that it is stated (in Lakṣmī Tantra 17 - 62) as follows:-

" Those who practise Jñāna Yoga and Bhakti Yoga with a pure mind
and those who perform karma which would discipline the soul in renunciation
are not worth even one ten-millionth part of the man who has performed prapatti.

↩︎

4. सत्कर्मेत्यादि । सत्कर्मनिरताः – सात्त्विकत्यागपुरस्सरमागवनुष्ठिक्कुं निवृत्ति धर्मरूपमाऩ कर्मयोगत्तिले निष्ठैयुडैयवर्गळ्. अत एव शुद्धाः । ‘‘धर्मेणपापमपनुदति’’ ऎऩ्गिऱ प्रकारम् पापं कऴिगैयाले परिशुद्धर्गळ्. तथा – परिशुद्धर्गळाऩ, साङ्ख्यविदः – आत्मावलोकननिष्ठाः, योगविदः – भक्तियोगनिष्ठाश्च । शरणस्थस्य – अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठस्य, कोटितमीं कलां प्रत्यपि नार्हन्ति – योग्या न भवन्ति । ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु इति । इङ्गु नहि निन्दान्यायत्ताले अद्वारकप्रपत्तिक्कु प्रारब्धनाशकत्वरूपोत्कर्षत्तालुम् प्रारब्धावसानप्रतीक्षैयऩ्ऱिक्के अपेक्षितकालत्तिलेये अपेक्षितफल साधनत्वरूपोत्कर्षत्तालुं कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगादिगळैक् काट्टिलुम् एऱ्ऱं सॊल्लवन्ददत्तनै पोक्कि ‘‘चतुर्विधा भजन्ते मां’’ इत्यादिगळिल् सर्वफलसाधनमागच् चॊऩ्ऩ भक्तियै निन्दिक्क वन्ददऩ्ऱॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

5. इप्पडिप्पट्ट एऱ्ऱत्तै निनैत्तु “सत्कर्मनिरताश्शुद्धास्साङ्ख्ययोगविदस्तथा । नार्हन्ति शरणस्थस्य कलां कोटितमीमपि”(लष्मीतन्त्रम् 17-62.) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु.↩︎

०४ प्रपन्नेषु साम्य-वैषम्ये

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्क् इङ्ग् इरुन्द कालत्तिल् कैङ्कर्यत्तिल् वैषम्यम्
तऩ् कोलुदलिल् वैषम्यत्ताले वन्ददु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु-तनक्क् अडि प्रारब्ध-सुकृत-विशेषम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्तिम-शरीरानन्तरम् पॆरुम् पेऱ्ऱिलॊरु वैषम्यमिल्लै.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(सारबोधिनी14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पारतन्त्र्यमुम् एकरूपम्.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(सारबोधिनी19)

(मूलम्20)

अस्येह जीवन-काले कैङ्कर्ये वैषम्यं
स्वाभिप्राय-वैषम्यात् प्राप्तम् ।↩︎

The difference in the kinds of service done here (in this life) by the prapanna
is due to the difference in the desire of the prapanna↩︎

The difference in the kinds of service done here (in this life) by the prapanna
is due to the difference in the desire of the prapanna↩︎

इप्पडि अद्वारकप्रपत्ति, प्रपन्ननुक्कुक्कोलिऩ सर्वफलत्तैयुं कॊडुक्कुमॆऩ्ऱाल् इङ्गुळ्ळगालत्तिल् प्रपन्नर्गळुक्कु अन्योन्यं कैङ्कर्यत्तिले वैषम्यं वरक्कूडुमो वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इवनुक्किङ्गिरुन्दगालत्तिलित्यादिना । तऩ्गोलुदलिल् वैषम्यत्ताले इति ।

ऒरुवनुक्कु प्रपत्तिकालत्तिलेये कायिककैङ्कर्यं सिद्धिक्क वेण्डुमॆऩ्ऱुम्, मऱ्ऱॊरुवनुक्कु वाचिककैङ्कर्यं सिद्धिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱुम् इत्यादि सङ्कल्पवैषम्यत्ताले यॆऩ्ऱबडि. वन्ददु इति । इदु प्रपन्ननुडैयगुऱ्ऱमे यॊऴिय प्रपत्तियिऩ् कुऱ्ऱमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु. अवर्गळ्दानप्पडि विषममाग सङ्कल्पिप्पानेनॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् अदुदनक्कडि.↩︎

इवनुक्किङ्गिरुन्द कालत्तिल् कैङ्कर्यत्तिल् वैषम्यम् तऩ् कोलुदलिल् वैषम्यत्ताले वन्ददु.↩︎

तस्य हेतुः प्रारब्धसुकृतविशेषः ।↩︎

and that difference in the desire
is due to the difference in the meritorious deeds of the past
which have begun to operate in this life (Prārabdha karma ).↩︎

and that difference in the desire
is due to the difference in the meritorious deeds of the past
which have begun to operate in this life (Prārabdha karma ).↩︎

प्रारब्धसुकृतविशेषमिति । प्रतिपुरुषम् अनादिचित्रप्रवाहमायऩ्ऱो प्रारब्धसुकृतमिरुप्पदु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. इन्द वैषम्यं परमपदत्तिलुमुण्डोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार्.↩︎

अदुदनक्कडि प्रारब्धसुकृतविशेषम्.↩︎

अन्तिम-शरीरानन्तरं प्राप्ये पुरुषार्थे
किम् अपि वैषम्यं नास्ति ।↩︎

There will be no difference at all in the bliss
that will be attained after casting off the last body.↩︎

There will be no difference at all in the bliss
that will be attained after casting off the last body.↩︎

अन्तिमेति । अन्तिमशरीरानन्तरं –प्रारब्धादि सर्वकर्मविनाशपूर्वमाऩ चरमशरीरवियोगानन्तरम्. पॆरुम्बेऱ्ऱिल् - पॆऱप्पोगिऱ पुरुषार्थरूपमाऩ कैङ्कर्यत्तिल्. वैषम्यमिल्लै - सदा पश्यन्तियेयॊऴिय वैषम्यमिल्लै.↩︎

अन्तिम-शरीरानन्तरम् पॆरुम् पेऱ्ऱिलॊरु वैषम्यमिल्लै.↩︎

पारतन्त्रयम् एकरूपम् ।↩︎

Entire dependence on the Lord is uniformly the same for all.↩︎

Entire dependence on the Lord is uniformly the same for all.↩︎

इप्पडि कैङ्कर्यत्तिल् वैषम्यमिल्लाविडिनुं सिल विद्यानिष्ठर्गळुक्कु ‘‘स स्वराट् भवति’’ ऎऩ्ऱु स्वातन्त्र्यं सॊल्लियिरुप्पदाल् अवनुक्कु स्वातन्त्र्यपूर्वकमाऩ कैङ्कर्यमुम्
इतरविद्यानिष्ठर्गळुक्कु पारतन्त्र्यपूर्वककैङ्कर्यमुमे सिद्धिक्कुमागैयाल्
प्रकारान्तरेण कैङ्कर्यत्तिल् वैषम्यं सॊऩ्ऩदागव् आगाद् ओव् ऎऩ्ऩ् अवरुळिच्-चॆय्गिऱार् पारतन्त्र्यमुमेकरूपमिति ।
पारतन्त्र्यत्तिल् उं वैषम्यम् इल्लामैयाल्
तत्-प्रयुक्तम् आग कैङ्कर्यत्तिल् उं वैषम्यम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

पारतन्त्र्यमुम् एकरूपम्.↩︎

मोक्षे साम्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पारतन्त्र्यं परे पुंसि
प्राप्य निर्गत-बन्धनः ।
(कर्मभ्यः) स्वातन्त्र्यम् अतुलं प्राप्य
तेनैव सह मोदते॥
(विष्णुतत्त्वम्) (4)

(नीलमेघः (सं)3)

(विषयः4)

(English5)

(Español6)

(सारबोधिनी7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… ऎऩ्ऱु फल-दशैयिऱ्‌ चॊल्लुगिऱ स्वातन्त्र्यमुम्
कर्म-वश्यऩ् अऩ्ऱिक्के
सर्व-विध-कैङ्कर्य-योग्यऩ् आगैय्
ऎऩ्ऱु (श्रीभाष्ये) फल-पादत्तिले निर्णीतम्.(5)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(सारबोधिनी12)

(मूलम्13)

Entire dependence on the Lord is uniformly the same for all.↩︎

Entire dependence on the Lord is uniformly the same for all.↩︎

पारतन्त्र्यं परे पुंसि
प्राप्य निर्गत-बन्धनः ।
(कर्मभ्यः) स्वातन्त्र्यम् अतुलं प्राप्य
तेनैव सह मोदते॥
(विष्णुतत्त्वम्) (4)

↩︎

मोक्षः, सायुज्यम्, पारतन्त्र्यम्↩︎

For it is stated in Viṣṇu Tantram :-

"Having understood his absolute dependence on the Supreme Person,
he gets rid of the bondage due to past karma,
attains peerless independence
and enjoys bliss with him."

↩︎

For it is stated in Viṣṇu Tantram :-

"Having understood his absolute dependence on the Supreme Person,
he gets rid of the bondage due to past karma,
attains peerless independence
and enjoys bliss with him."

↩︎

इप्पडियागिल् श्रुतियिल् ‘‘स स्वराट् भवति’’ ऎऩ्ऱुं विष्णुतत्त्वस्मृतियिल् ‘‘स्वातन्त्र्यमतुलं प्राप्य’’ ऎऩ्ऱुं सॊऩ्ऩदऱ्‌कु गतियॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पारतन्त्र्यं परे पुंसि इत्यादिना । परे पुंसि – सप्तम्याः निरूपितत्वमर्थः – तस्य पारतन्त्र्येऽन्वयः । परमपुरुष निरूपितपारतन्त्र्यत्तै, प्राप्य – अनुभूय, गत्यर्थानां बुद्ध्यर्थत्वात्; संसारदशैयिल् पारतन्त्र्यानुभवपूर्वकमाग भक्तिप्रपत्यन्यतरङ्गळै अनुष्ठित्तॆऩ्ऱबडि. निर्गतबन्धनः – नष्टसंसारबन्धनाय् अतुलं स्वातन्त्र्यं – वक्ष्यमाणस्वातन्त्र्यविशेषत्तै प्राप्य । तेनैव सह मोदते – अन्द परमपुरुषनोडेये ‘‘रसँ ह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति’’ ऎऩ्गिऱबडिये परमानन्दत्तै अनुभविक्किऱाऩ्.↩︎

“पारतन्त्र्यं परे पुंसि प्राप्य निर्गतबन्धनः । स्वातन्त्र्यमतुलं प्राप्य तेनैव सह मोदते”(विष्णुतत्त्वम्.)

↩︎

इति फल-दशायाम् उच्यमानं स्वातन्त्र्यम् अपि
कर्म-वश्यत्वापाय-विशिष्ट--सर्व-विध-कैङ्कर्य-योग्यता-रूपम्
इति (श्रीभाष्ये) फल-पादे निर्णीतम् ॥↩︎

It has been declared by the Bhāṣyakāra
in the chapter on the Goal (Chapter IV of the Brahma Sūtras)
that this independence
which is said to be acquired in the final stage of attainment (i.e.) mokṣa
is fitness to render every kind of service to the Lord
without being subject to past karma.(5)↩︎

It has been declared by the Bhāṣyakāra
in the chapter on the Goal (Chapter IV of the Brahma Sūtras)
that this independence
which is said to be acquired in the final stage of attainment (i.e.) mokṣa
is fitness to render every kind of service to the Lord
without being subject to past karma.(5)↩︎

फलदशैयिले सॊल्लुगिऱ - मोक्षफलानुभवदशैयिले सॊल्लुगिऱ. स्वातन्त्र्यमुम् - स्वातन्त्र्यशब्दार्थमुम्. कर्मवश्यनऩ्ऱिक्के सर्वविधकैङ्कर्ययोग्यनागै ऎऩ्ऱु फलपादत्तिले निर्णीतमिति । शारीरकशास्त्रे चतुर्थाद्ध्याय चतुर्थपादे ‘‘अत एव चानन्याधिपतिः’’ इति सूत्रभाष्ये ‘‘यतो मुक्तः सत्यसङ्कल्पः अत एवानन्याधिपतिश्च । अन्याधिपतित्वं हि विधिनिषेधयोग्यत्वं, विधिनिषेधयोग्यत्वे हि प्रतिहतसङ्कल्पत्वं भवेत् । अतः सत्यसङ्कल्पत्वश्रुत्यैवानन्याधिपतित्वं च सिद्धम् । अत एव ‘‘स स्वराट् भवती’’ त्युच्यते ऎऩ्गिऱ पङ्क्तिकळाले निर्णयिक्कप् पट्टदु. भूमाधिकरणभाष्यत्तिल् ‘‘स स्वराट् भवति’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तैयॆडुत्तु स्वराट् – अकर्मवश्यः ऎऩ्ऱु व्याख्यानं सॆय्यप्पट्टदु. मुन्बु कर्मपरतन्त्रनायिरुन्दवनुक्कु मुक्तदशैयिल् कर्मपारतन्त्र्यनिवृत्तियैये स्वातन्त्र्यमागक् कॊळ्ळवेण्डुमॆन्बदु भाष्याभिप्रायम्. अत एव चानधिपतिः ऎऩ्ऱु अधिपतिसामान्यत्तै निषेधिक्कामल् अनन्याधिपतिः ऎऩ्ऱु भगवदन्याधिपतित्वत्तै सूत्रकारर् निषेधित्तार् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

ऎऩ्ऱु फलदशैयिऱ्‌ चॊल्लुगिऱ स्वातन्त्र्यमुम् कर्मवश्यनऩ्ऱिक्के सर्वविधकैङ्कर्ययोग्यनागैयॆऩ्ऱु फलपादत्तिले निर्णीतम्.↩︎

०५ उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

वेण्डुम् पॆरुम्-बयऩ्(=फलम्) वीड्(=मुक्तिः) ऎऩ्ऱ् अऱिन्दु, विधि-वगैयाल्
नीण्डुङ्(=दीर्घम्) कुऱुगियु(म् =सङ्कोच्यापि) निऱ्‌कु निलैगळुक्क् एऱ्‌कुम्(=योग्या) अन्बर्(=भक्ताः)
मूण्ड्(=उद्युज्य) ऒऩ्ऱिऩ्(ल्) मूल-विनै(=कर्म) माऱ्ऱुदलिऩ् - मुकुन्दऩ् अडि
पूण्ड्(=योगम्)-अऩ्ऱि मऱ्ऱ्-ओर् पुगल् ऒऩ्ऱ् इलैय् ऎऩ निऩ्ऱनरे. // 15 //

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(सारबोधिनी4)

(मूलम् (त॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रपन्नाद् अन्येषां न दिशति मुकुन्दो निज-पदं
प्रपन्नश् च द्वेधा सु-चरित--परीपाक-भिदया ।
विलम्बेन प्राप्तिर् भजन-सुखम् एकस्य विपुलं,
(प्रपत्तेः→) परस्याशु प्राप्तिः (उत्तरकृत्यापूर्णतादेः) परिमित-रसा जीवित-दशा ॥ २१ ॥(5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(सारबोधिनी9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अधिकारिविभागाधिकारोऽष्टमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा) अपेक्षणीयो महापुरुषार्थो मोक्ष इति विज्ञाय
विधि-भेदात् दीर्घतया ह्रस्वतया च स्थितयोर् निष्ठयोर्
योग्या भक्ताः एकस्यां प्रवृत्य,
मूल-कर्मणां विनिवर्तने
मुकुन्द-चरणाश्रयणम् अन्तराऽन्यः कश्चिद् उपायो नास्तीति स्थिताः ॥↩︎

Those who desire to attain the bliss of Bhagavān
realise that the supreme aim of life is mokṣa
and that there are two upāyas or means attaining it,
one prolonged and the other quick which depend on their luck.
They adopt one of these two upāyas
and find that, for getting rid of the hindrances caused by past karma,
there is no other way
than seeking the feet of Mukunda for refuge.↩︎

Those who desire to attain the bliss of Bhagavān
realise that the supreme aim of life is mokṣa
and that there are two upāyas or means attaining it,
one prolonged and the other quick which depend on their luck.
They adopt one of these two upāyas
and find that, for getting rid of the hindrances caused by past karma,
there is no other way
than seeking the feet of Mukunda for refuge.↩︎

एदेनुम् ऒरु प्रकारम् आगवुम् आम्;
आर् एनुम् ऒरुवर् अनुष्ठिक्कवुम् आम्;
प्रपत्तिक्कल्लदु सर्वेश्वरऩ् परमपुरुषार्थङ्गॊडुक्क इरङ्गानॆऩ्गिऱवर्थत्तै अधिकारावसानगाथैयाले भङ्ग्यन्तरेण सङ्ग्रहिक्किऱार् वेण्डुमित्यादिना । वेण्डुम्बॆरुम्बयऩ् - प्रार्थनीयमाऩ महाफलम्. वीडु - मोक्षम्. ऎऩ्ऱऱिन्दु - ऎऩ्ऱु शास्त्रङ्गळाले तॆळिन्दु. नीण्डुं कुऱुगियुं निऱ्‌कुम् - चिरकाल साध्यमायुं क्षणकालसाध्यमायुमिरुक्किऱ. निलैगळुक्कु - सद्वारकप्रपत्ति अद्वारकप्रपत्ति ऎऩ्गिऱ उपायद्वयत्तिऱ्‌कु, भक्तिप्रपत्तिकळुक् कॆऩ्ऱबडि. विदिवगैयाल् एऱ्‌कुम् - पूर्वसुकृतविशेषमूलमाऩ सकिञ्चनत्वाकिञ्चनत्वादिगळाले योग्यराऩ. अन्बर् - मुमुक्षुक्कळ्.
ऒऩ्ऱिल् मूण्डु - इव्विरण्डिले तनक्कु शक्यमानवन्यतरोपायत्तिल् उद्योगित्तु, मूलविनै - संसारानुवृत्तिकळॆल्लावऱ्ऱिऱ्‌कुं कारणमाऩ प्राचीनकर्मङ्गळै, उपायविरोधियायुम्, प्राप्तिविरोधियायुमुळ्ळ प्राचीनकर्मङ्गळैयॆऩ्ऱबडि. माऱ्ऱुदलिल् - निवर्तिप्पिक्कैयिल्. मुगुन्दनडि पूण्डऩ्ऱि - भगवत्पादारविन्दशरणागतियैप् पण्णुमदॊऴिय, मऱ्ऱोर्बुगल् - वेऱुबट्टदाऩ निरपेक्षद्वितीयोपायम्. ऒऩ्ऱिल्लै - ऒऩ्ऱुमिल्लै. कश्चिदपि नास्ती-त्यर्थः । ऎऩ निऩ्ऱनरे - ऎऩ्ऩुम्बडि निऩ्ऱार्गळ्.↩︎

वेण्डुम् पॆरुम्बयऩ् वीडॆऩ्ऱऱिन्दु विदिवगैयाल्
नीण्डुङ्गुऱुगियुनिऱ्‌कु निलैगळुक्केऱ्‌कुमन्बर्
मूण्डॊऩ्ऱिऩ् मूलविनैमाऱ्ऱुदलिऩ् मुगुन्दनडि
पूण्डऩ्ऱि मऱ्ऱोर्बुगलॊऩ्ऱिलैयॆऩ निऩ्ऱनरे. // 15 //↩︎

प्रपन्नाद् अन्येषां न दिशति मुकुन्दो निज-पदं
प्रपन्नश् च द्वेधा सु-चरित--परीपाक-भिदया ।
विलम्बेन प्राप्तिर् भजन-सुखम् एकस्य विपुलं,
(प्रपत्तेः→) परस्याशु प्राप्तिः (उत्तरकृत्यापूर्णतादेः) परिमित-रसा जीवित-दशा ॥ २१ ॥+++(5)↩︎

Mukunda does not vouchsafe His abode to any one other than the prapanna.
The prapanna is of two kinds,
namely, he who adopts prapatti as the sole and independent means
and he who adopts prapatti as the auxiliary means to bhakti or upāsana
and this difference is due to difference in the fruition of their good deeds.
He who adopts prapatti as an auxiliary to bhakti will attain mokṣa
after much delay caused by the need to expiate past karma (in one or several bodies),
but will have the happiness of devout worship in this world for a long time.
He to whom prapatti is the sole and independent means will attain mokṣa quickly (i.e.)
at the end of this life itself,
but his happiness of serving the Lord in this world
will be limited and of short duration.↩︎

Mukunda does not vouchsafe His abode to any one other than the prapanna.
The prapanna is of two kinds,
namely, he who adopts prapatti as the sole and independent means
and he who adopts prapatti as the auxiliary means to bhakti or upāsana
and this difference is due to difference in the fruition of their good deeds.
He who adopts prapatti as an auxiliary to bhakti will attain mokṣa
after much delay caused by the need to expiate past karma (in one or several bodies),
but will have the happiness of devout worship in this world for a long time.
He to whom prapatti is the sole and independent means will attain mokṣa quickly (i.e.)
at the end of this life itself,
but his happiness of serving the Lord in this world
will be limited and of short duration.↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रपत्तिक्कल्लदु मोक्षं तरविरङ्गानॆन्बदै स्पष्टमागवनुवदित्तुक् कॊण्डु, इन्द इरण्डु प्रपन्नर्गळुक्कुम् इङ्गुळ्ळ फलवैषम्यङ्गळै श्लोकत्ताले काट्टुगिऱार् प्रपन्नादन्येषामित्यादिना । प्रपन्नात् – पूर्वोक्त प्रपत्त्युपायनिष्ठर्गळैक्काट्टिलुम्, अन्येषाम् – प्रपत्तियैयनुष्ठिक्कादवर्गळाऩ तद्भिन्नर्गळुक्कु. मुकुन्दो निजपदं न दिशति – मोक्षप्रदातावाऩ भगवान् तऩ्ऩुडैय तिरुवडियै अथवा ‘‘ तद्विष्णोः परमं पदं’’ ऎऩ्गिऱ तऩ्ऩुडैय परमपदत्तै न ददातीत्यर्थः । प्रपत्तियॊऩ्ऱे मोक्षजनकमागिल् अदु ऒरुवनुक्कु भक्तिद्वारा मऱ्ऱॊरुवनुक्कु स्वातन्त्र्येण मोक्षजनकमावानेऩ्? ऎऩ्ऩ, अदु अधिकारिभेदत्ताले यॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपन्नश्चेति । चश्शङ्कानिवृत्तौ, द्वेधा – सकिञ्चनर् अकिञ्चऩ रॆऩ्ऱु इरण्डुवगैप्पट्टवरायिरुप्पर्गळ्. तथाच सकिञ्चनत्वाकिञ्चनत्वरूपाधिकारभेदत्ताले सकिञ्चननुक्कु भक्तिद्वारामोक्षजनकमायुम् अकिञ्चननुक्कु अद्वारकमाग मोक्षजनक मायुमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु. अधिकारिद्वैविध्यन्दाऩ् वेण्डुमो? ऎल्लोरुम् एकाधिकारवान्गळाग इरुक्कक्कूडादोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् सुचरितपरीपाकभिदया इति । तद्धेतुभूतसुचरितत्तिनुडैय परिपाकम् भिन्नभिन्नमायिरुप्पदाल् अधिकारम् एकरूपमाग इरुक्कमुडियादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. सुचरितपरीपाकम् अपर्यनुयोज्यमागैयाले सुचरितन्दाऩ् अप्पडि एऩ् परिपक्वमागवेण्डुमॆऩ्ऱाक्षेबिक्क इडमिल्लै. इप्पडि विलक्षणसुचरित परिपाकत्ताले अधिकारम् भिन्नमागैयाल् अदनालेवरुं तत्तदधिकारिकळिऩ् विलक्षणफलत्तैक्काट्टुगिऱार् विळम्बेन प्राप्तिरिति । एकस्य – द्विविधप्रपन्नरिल् ऒरुवऩाऩ भक्तनुक्कु, विळम्बेन प्राप्तिः – भगवत्प्राप्तिविळम्बिक्कुम्. प्रारब्धकर्म पर्यवसानानन्तर-भावियागैयाले परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपभगवत्प्राप्ति विळम्बित्ते वरुमॆऩ्ऱबडि. इन्द, विळम्ब्यफलजनकत्वमे भक्तिक्कु दोषम्. भजनसुखं – भगवत्भजनत्तालेयुण्डागुम् आनन्दम्, अथवा भजनरूपमानवानन्दम्. विपुलम् - विस्तीर्णम्. प्रीतिरूपापन्न ज्ञानमागिऱ आप्रयाणादनुवर्तिक्कैयाले दिनेदिने विस्तीर्णमागविरुक्कुम् ऎऩ्ऱबडि. इवनुक्किदुवे गुणम्. परस्य - अवनैक्काट्टिलुम् भिन्नऩाऩ अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु आशु – शीघ्रमाग, क्षणान्तर दिवसान्तर देहावसानादिगळिले, ऎदुगळिल् अपेक्षिक्किऱानो अदिलॆऩ्ऱबडि. प्राप्तिः – परिपूर्णब्रह्मानुभवप्राप्तिः । इदु इवनुक्कु शीघ्रफलसिद्धियाल्वरुम् उत्कर्षम्. जीवितदशा – जीवित्तिरुक्कुम् अवस्थै परिमितरसा – परिच्छिन्नभगवदनुभव सुखा । भक्तिनिष्ठनुक्कुप्पोले प्रीतिरूपापन्नतैलधारावदविच्छिन्नस्मृति (भक्ति) रूपमायुम् आप्रयाणादनुवर्तनीयमुमाऩ भगवदनुभव मिल्लामैयाले इङ्गिरुन्दगालम् अत्यल्पसुखमेयिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि. इदुवे इवनुक्कुळ्ळ दोषम्.

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायाम्
अधिकारिविभागाधिकारः अष्टमः ॥↩︎

प्रपन्नादन्येषां न दिशति मुकुन्दो निजपदं
प्रपन्नश्च द्वेधा सुचरितपरीपाकभिदया ।
विलम्बेन प्राप्तिर्भजनसुखमेकस्य विपुलं
परस्याशु प्राप्तिः परिमितरसा जीवितदशा ॥ २१ ॥↩︎

०९ उपाय-विभागाधिकारः

प्रवेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उपायविभागाधिकारः ॥ ९ ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-टिप्पनी

प्रपत्तेः सौकर्यम् बोधयितुम् उपायभेदान् वदति।

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

उपायः स्व-प्राप्तेर् उपनिषद्-अधीतस् स भगवान्,
प्रसत्त्यै(=प्रसादाय) तस्योक्ते प्रपदन-निदिध्यासन-गती ।
तद्(→भक्ति-प्रपत्ती)-आरोहः पुंसस् सु-कृत-परिपाकेन महता
निदानं तत्राऽपि स्वयम् अ-खिल-निर्माण-निपुणः (प्रधान-कर्तृत्वात्)॥ २२ ॥

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(9) THE CHAPTER ON THE CLASSIFICATION OF THE MEANS OR UPĀYA FOR ATTAINING (MUKTI).
page162↩︎

(9) El capítulo sobre la clasificación de los medios o upāya para alcanzar (mukti).
Página 162↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उपायविभागाधिकारः ॥ ९ ॥↩︎

उपायः स्व-प्राप्तेर् उपनिषद्-अधीतस् स भगवान्,
प्रसत्त्यै(=प्रसादाय) तस्योक्ते प्रपदन-निदिध्यासन-गती ।
तद्(→भक्ति-प्रपत्ती)-आरोहः पुंसस् सु-कृत-परिपाकेन महता
निदानं तत्राऽपि स्वयम् अ-खिल-निर्माण-निपुणः (प्रधान-कर्तृत्वात्)॥ २२ ॥↩︎

Bhagavān is declared in the Upaniṣads to be
Himself the means (upāya) of attaining Him.
The ways of bhakti and prapatti are indicated for winning His grace.
The adoption of these 5 *ways
is the result of the great ripening of meritorious deeds (done in the past )
and, even for this, Bhagavān, who has the ability to create everything, is Himself the cause.↩︎

Bhagavān is declared in the Upaniṣads to be
Himself the means (upāya) of attaining Him.
The ways of bhakti and prapatti are indicated for winning His grace.
The adoption of these 6 *ways
is the result of the great ripening of meritorious deeds (done in the past )
and, even for this, Bhagavān, who has the ability to create everything, is Himself the cause.↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायाम्
उपायविभागाधिकारः ॥
इप्पडि सद्वारकप्रपत्ति विळम्बेन मोक्षजनकोपायमॆऩ्ऱुम्, अद्वारकप्रपत्ति अविलम्बेन मोक्षजनकोपाय मॆऩ्ऱुं सॊल्ललामो? भगवानैयऩ्ऱो भगवत्प्राप्तिक्कु हेतुवाग उपनिषत्तुक्कळ् सॊल्लुगिऩ्ऱऩ. अप्पडि केवलभगवाने उपायमानाल् अवऩ् सर्वत्र सर्वदायिरुप्पदाल् सर्वदा सर्वरुक्कुम् भगवत्प्राप्तियुण्डागप् प्रसङ्गिक्कुमागैयाल् अवऩ् प्रसादविशिष्टवेषेण उपायनागिऱानॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुम्. अप्पोदु अवनुडैय प्रसादहेतुक्कळाय्क् कॊण्डु सद्वारकाद्वारकप्रपत्तियॆऩ्गिऱ भक्तिप्रपदनङ्गळै व्यवहितोपायङ्गळाग अवश्यमङ्गीकरिक्कवेण्डुमॆऩ्ऩिल्? इप्पडि इरण्डुमुपायमॆन्बदिल् प्रमाणमुण्डो? उपायस्वरूपन्दानॆदु? ऎऩ्ऱु वरुम् आशङ्कैकळै इव्वधिकारत्तिल् परिहरिक्कक्करुदि मुन्बु अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् उपायस्स्वप्राप्तेरित्यादिना ।

सः – शेषियागैयालुम्, सहजकारुण्यवानागैयालुं सर्वरक्षकनाग प्रसिद्धनाऩ, भगवान् – रक्षणोपयुक्तषाड्गुण्यपरिपूर्णऩाऩ भगवान्, स्वप्राप्तेः– तऩ्ऩैयडैवदऱ्‌कु, स्वविषयकपरिपूर्णानुभवत्तिऱ्‌कॆऩ्ऱबडि. उपायः– उपायमाग, उपनिषदधीतः– खिलश्रुतिकळिलऩ्ऱिक्के ‘‘अमृतस्यैष सेतुः’’ ‘‘य आत्मदा बलदा’’ ‘‘यमेवैष वृणुते तेन लभ्यः’’ ‘‘धातुः प्रसादान्महिमानमीशं’’ इत्यादिपठ्यमाऩ उपनिषत्तुक्कळिलेये सॊल्लप्पट्टाऩ्. इदनाल् साध्योपायमिरण्डे पोरादो? सिद्धोपायत्तैयुं कल्पिक्कवेण्डुमोवॆऩ्गिऱ चोद्यं साध्योपायङ् गळचेतनङ्गळागैयाल् फलप्रदङ्गळागमाट्टादागैयालुम् अवैगळाले प्रसन्नऩाऩ भगवान् ज्ञानादिषाड्गुण्यपरिपूर्णनागैयाल् फलप्रदानसामर्थ्यमुळ्ळवनागैयालुम् अवऩ् एतादृशोपपत्तिमात्रकल्प्यनऩ्ऱिक्के मुन्सॊऩ्ऩ उपनिषत्तुक्कळालेये सिद्धनागैयालुम् परिहृतमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु. इप्पडि भगवानॊरुवने स्वप्राप्त्युपायमानाल् प्रपदननिदिध्यासनङ्गळॆदऱ्‌कॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रसत्त्यै तस्योक्ते प्रपदननिदिध्यासनगती इति ।

तस्य प्रसत्त्यै – जीवर्गळुडैय अपराधविशेषत्ताले कलुषितऩ् आऩ भगवान्
सर्व-मुक्ति-प्रसङ्गं वारामैक्क् आग
प्रसन्नऩ् आय्क् कॊण्डे
उपायम् आग वेण्डि वरुवदाल्
अन्द भगवान्-उडैय प्रसादत्तिऩ् बॊरुट्टु, प्रसत्तिप्रयोजकङ्गळाग वॆऩ्ऱबडि. प्रपदननिदिध्यासनगती – प्रपदननिदिध्यासनरूपङ्गळाऩ मार्गङ्गळ्, उक्ते – ‘‘ओमित्यात्मानं ध्यायथ’’ ‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’ ‘‘भजस्व मां’’ ‘‘तमेव शरणं गच्छ’’ ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ‘‘अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि माशुचः’’ इत्यादिश्रुति स्मृतिकळिल् सॊल्लप्पट्टदुगळ्. तथा च सर्वज्ञनाय् अत एव फलप्रदानसमर्थनायिरुक्किऱ भगवानॊरुवने सिद्धोपायमाग इरुन्दालुम् अनाद्याज्ञातिलङ्घनकुपितऩाऩ अवऩ् अन्द कोबं तीर्न्दु प्रसन्ननाय्क्कॊण्डे स्वप्राप्तियैत् तरवेण्डुमागैयालवनुडैय प्रसादसिद्ध्यर्थम् अप्रधानङ्गळायुं व्यवहितङ्गळायुमुळ्ळ उपनिषद्विहितङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळुमवश्यापेक्षितङ्गळॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. इप्पडि प्रपदननिदिध्यासनङ्गळ् प्रसादनङ्गळागिल् अदिल् सर्वरुम् प्रवर्तिक्कलागादो वॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् तदारोहः पुंसामित्यादिना तदारोहः– भक्तिप्रपत्त्यारोहः, भक्तिप्रपत्तिप्रवृत्तिरिति यावत् । पुंसः– अनादिचित्रप्रवाहमाऩ कर्माविद्यादिचक्रत्तिल् परिवर्तमानऩाऩ पुरुषनुक्कु, सुकृतपरिपाकेन महता – मोक्षोपयुक्तमाऩ यादृच्छिकसुकृतादिगळुडैयवतिशयितपरिपाकत्ताले, भवतीति शेषः । भगवावाऩ् सहजसौहार्दमुळ्ळवनाय् सर्वरक्षणदीक्षितनायिरुन्दालुमवऩ् साधारणकारण मागैयाल् तत्तत्पुरुषनुडैय सुकृतपरिपाकरूपविशेषकारणमऩ्ऱिक्के भक्तिप्रपत्तिकळिल् प्रवृत्ति युण्डागादॆऩ्ऱु करुत्तु. इप्पडियानाल् सुकृतपरिपाकमे मूलकारणमॆऩ्ऩदागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् निदानमित्यादिना । तत्रापि – भक्तिप्रपत्तिकळिलुम्, तत्प्रवृत्तियिलुम्, सुकृतपरिपाकादिरूपमाऩ सर्वत्तिलुम्, अखिलनिर्माणनिपुणः – इदु हेतुगर्भविशेषणम्. स्वयं निदानं– सकलजगत्सृष्टिकारणमागैयाले सिद्धोपायऩाऩ ताने, स्वप्राप्तिक्कु हेतुवानाप् पोले तत्प्रतिबन्धकनिवर्तकभक्तिप्रपत्तिप्रवृत्तिक्कुं तऩ्ऩिर्वत्तिक्कुं तद्धेतुभूतसुकृतपरिपाकत्तुक्कुं स्वयमेव निदानमित्यर्थः । इदनाल् भक्तिप्रपत्तिनिर्वत्त्यादिगळुक्कुक् कारणमाऩ सुकृतपरिपाकादि कळुक्कुम् भगवाने कारणमागैयाले अवने स्वप्राप्तिक्कु अव्यवहितसिद्धोपायमायुम् प्रधानोपायमायुं स्थापिक्कप्पट्टानॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु.↩︎

उपायः स्वप्राप्तेरुपनिषदधीतस्स भगवान्
प्रसत्त्यै तस्योक्ते प्रपदननिदिध्यासनगती ।
तदारोहः पुंसस्सुकृतपरिपाकेन महता
निदानं तत्राऽपि स्वयमखिलनिर्माण निपुणः ॥ २२ ॥↩︎

उपायोपेयौ

ज्ञान-विकासौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कुक् (मुमुक्षुभ्यः) कर्तव्यम् आऩ उपायम् आवदु
ऒरु ज्ञान-विकास-विशेषम् (उपासक-पक्षे तत्-तद्-उपासना-विशेषः, प्रपन्न-पक्षे महाविश्वासादि-सम्पत्तिः).

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले साध्यम् आय् प्राप्ति-रूपम् आऩ उपेयम् आवदु
ऒरु ज्ञान-विकास-विशेषम् (भगवद्-अनुभव-रूपम्).

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् (→एतयः) उपायम् आगिऱ ज्ञान-विकास-विशेषम्
करण-सापेक्षमुम् आय्
शास्त्र-विहितमुम् आय्
सत्यत्वादिगळ् आऩ स्व-रूप-निरूपक-धर्मङ्गळ्-अञ्ज्-ओडे कूडिऩ
अव्व्-ओ विद्या-विशेष--प्रति-नियत-गुणादि--नियत-ब्रह्म-विषयमुम् आय् इरुक्कुम्.

एषां (मुमुक्षूणां) कर्तव्य उपायस् तावत्
कश्चिज् ज्ञान-विकास-विशेषः ।↩︎

The means or upāya to be adopted by them (i.e.) the seekers after mukti)
is a special kind of expansion of knowledge.↩︎

The means or upāya to be adopted by them (i.e.) the seekers after mukti)
is a special kind of expansion of knowledge.↩︎

इनि अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुं सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कुम्
भगवत्प्रसाद हेतुतया साध्यम् आगच् चॊऩ्ऩ
प्रपदन-निदिध्यासन-रूपम् आऩ उपायङ्गळै
स-परिकरम् आय् मेले सॊल्लप् पोगिऱवर् आय्
मुन्दर अवैगळिऩ् स्वरूपत्तै उपपादिक्किऱार् इवर्गळुक्कु कर्तव्यमाऩ उपायमावदु इति ।
इवर्गळुक्कु - कीऴधिकारत्तिऱ्‌चॊऩ्ऩ सद्वारकाद्वारकप्रपत्तिनिष्ठर्गळिरुवर्क्कुम्. कर्तव्यमाऩ - विधियाले कर्तव्यमाग चोदितमाऩ.

उपायमावदु - अद्वारकम् आयुम् मुख्यम् आयुम् उळ्ळ
भगवत्-प्रसाद-जनकम् आऩ भक्ति-भरसमर्पण-रूपोपायम् आवदु.

इङ्गु अद्वारकम् ऎऩ्ऱदाल्
सद्वारकोपायम् आगच् चॊल्लप् पोगिऱ कर्म-योगं ज्ञान-विकासम् अल्ला विडिनुम्
मुख्यम् ऎऩ्ऱदाल् गौणम् आऩ वाचिक-कायिक-प्रपत्तिकळ् ज्ञान-विकासकङ्गळ् अल्ला विडिनुम्,
प्रतिज्ञैक्कु हानियिल्लै.

ऒरु ज्ञान-विकास-विशेषम् इति ।
इङ्गु ज्ञान-पदेन ज्ञानेतर-क्रिया-व्यावृत्तिः ।
विकास-पदेन सिद्धोपायऩ् आऩ भगवत्-स्वरूप-व्यावृत्तिः ।(5)
विशेष-पदेन उपेयम् आऩ भगवद्-अनुभव-रूपम् आऩ ज्ञान-व्यावृत्तिः ।↩︎

इवर्गळुक्कुक् कर्तव्यमाऩ उपायमावदु ऒरु ज्ञानविकास विशेषम्.↩︎

अनेन साध्यः प्राप्ति-रूप उपेयश्च तावत् — कश्चिज् ज्ञानविकास-विशेषः (भगवद्-अनुभव-रूपः) ।↩︎

The upeya or object of attainment which can be realised by this means is another special kind of expansion of knowledge.↩︎

The upeya or object of attainment which can be realised by this means is another special kind of expansion of knowledge.↩︎

उपेयत्तै शब्दतः निर्देशित्तुक् कॊण्डु
अदिऩ् स्वरूपत्तैक् काट्टुगिऱार् इत्ताले इत्यादिना ।
साध्यम् आय् ऎऩ्ऱदाल्
उपेयत्तुक्कु उपाय-कार्यत्वं सॊल्लप्पडुगैयाल् व्यावृत्ति सॊल्लप्पडुगिऱदु.

भगवत्-प्राप्तियैक् काट्टिलुम्
उपेयं वेऱु-बट्टद् ओव्

ऎऩ्ऱु शङ्गियामैक्क् आग प्राप्तिरूपमाऩ उपेयमॆऩ्ऱदु.
प्रपूर्वक आप्लुधातु गत्यर्थकम् आगैयाले
ज्ञानार्थकम् आय्क् कॊण्डु
भगवद्-अनुभव-रूपोपेयम् आग मुडिगिऱदु
ऎऩ्ऱु करुत्तु.

ऒरु ज्ञानविकाशविशेषमिति ।
इङ्गु ज्ञानपदत्ताल् ज्ञान-भिन्न-संयोगैक्यादि-व्यावृत्तिः ।
विकास-पदत्ताले सिद्धोपाय--स्व-रूप-व्यावृत्तिः ।
विशेष-पदत्ताल् साध्योपाय-रूप-ज्ञान-विकास-व्यावृत्तिः ।↩︎

इत्ताले साध्यमाय् प्राप्तिरूपमाऩ उपेयमावदु ऒरु ज्ञानविकासविशेषम्.↩︎

उपायः

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. एतयोर् उपाय-भूतो ज्ञान-विकास-विशेषः
करण-सापेक्षः शास्त्र-विहितः
सत्यत्वादि--स्व-रूप--निरूपक-धर्म-पञ्चक-संवलित-
तत्-तद्--विद्या-विशेष--प्रतिनियत-गुणादि-नियत--ब्रह्म-विषयश् च भवति ।↩︎

2. Of these, the special kind of expansion of knowledge which is the means
requires the help of instruments of knowledge (karaṇa )
and has been prescribed in the Śāstras.
It has for its object Brahman who is always endowed with the five attributes like satyam, (satyam, jñānam, anantan,anandam, amalatvam )
which define His essential nature or substance ( svarūpa),
along with the qualities Associated invariably with the respective vidyā or form of meditation.↩︎

3. Of these, the special kind of expansion of knowledge which is the means
requires the help of instruments of knowledge (karaṇa )
and has been prescribed in the Śāstras.
It has for its object Brahman who is always endowed with the five attributes like satyam, (satyam, jñānam, anantan,anandam, amalatvam )
which define His essential nature or substance ( svarūpa),
along with the qualities Associated invariably with the respective vidyā or form of meditation.↩︎

4. इवऱ्ऱिलुपाय मागिऱ ज्ञानविकासविशेषम् करणसापेक्षमुमाय् शास्त्रविहितमुमाय् सत्यत्वादिगळाऩ स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळञ्जोडे कूडिऩ अव्वो विद्याविशेष प्रति नियतगुणादि नियतब्रह्मविषयमुमायिरुक्कुम्.↩︎

5. इन्द इरण्डु ज्ञानविकासविशेषङ्गळिलुं विशेषशब्दवाच्यमाऩ वैलक्षण्यत्तैक् काट्टुगिऱार् इवऱ्ऱिल् उपायमागिऱ ज्ञानविकाविशेषमित्यादिना । इवऱ्ऱिल् - इन्द इरण्डु ज्ञानविकासविशेषङ्गळुडैय मध्यत्तिल्. उपायमागिऱ ज्ञानविकासविशेषम् - भगवत्प्राप्तिक्कु उपायमाऩ भक्तिभरसमर्पणरूपज्ञानविकासविशेषम्. करण सापेक्षमुमायिति । भक्ति-प्रपत्तियिरण्डुम् मनोरूप करणसापेक्षमिऱे. शास्त्रविहितमुमाय् - ‘‘ओमित्यात्मानं ध्यायथ’’ ‘‘भजस्व मां’’ ‘‘शरणं व्रज’’ इत्यादि शास्त्रङ्गळाले कर्तव्यतया विहितमाय्. सत्यत्वेत्यादि । स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळ् - ऎन्द धर्मङ्गळ् ज्ञातमागाविडिल् ब्रह्मस्वरूपमे ज्ञातमागादो, अवैगळ्. अञ्जोडे कूडिऩ - सत्यत्वज्ञानत्वानन्तत्वानन्दत्वामलत्वरूपपञ्चकङ्गळोडु कूडिऩ. इदऱ्‌कु गुणादिगळिनालेयॆन्बदोडन्वयम्. अव्वो विद्याविशेषेति । सद्विद्यादहरविद्याशाण्डिल्यविद्यान्यासकळिनालेविद्यारूपमाऩ विद्याविशेषङ्गळिले. प्रतिनियतगुणादिगळिनाले इति । तत्तद्विद्याप्रतिनियतगुणङ्गळै भाष्यादिगळिल् कण्डुगॊळ्वदु. प्रपत्तिविद्यैक्कु निरपेक्षोपायत्वम् प्रतिनियतवेद्याकारम्. गुणादीत्यत्रादिपदेन विग्रहादिपरिग्रहः । नियत – व्याप्त । ब्रह्मविषयमुमायिरुक्कुमिति । तथाच उपायमाऩ ज्ञानविकासविशेषं शारीरकशास्त्रत्तिल् सर्वविद्यानुयायियाग निर्णयिक्कप्पट्ट सत्यत्वादिपञ्चकविषयमायुम्, तत्तद्विद्याप्रतिनियतगुणविग्रहविषयमायुम्, इवैगळुक्कु धर्मियाऩ ब्रह्मविषयमायुमिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि.↩︎

उपेयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपेयम् आगिऱ ज्ञान-विकास-विशेषम्
करण-निरपेक्षमुम् आय्
स्व-भाव-प्राप्तमुम् आय् (→न शास्त्र-विहितः)
गुण-विभूत्य्-आदिगळ्-ऎल्लात्तालुम्
परिपूर्ण-ब्रह्म-विषयमुम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासित-गुणादेर्(←विभूति-विग्रहादि) या
प्राप्ताव् अप्य् अ-बहिष्क्रिया ।
सा ("तं यथायथोपासते तथैव भवति"→)तत्-क्रतु-नय-ग्राह्या
नाकारान्तर-वर्जनम् ॥
(अनेन मध्वोक्तानन्द-तारतम्य-निराकारः।)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्ति-रूपम् आऩ इव्व्-अनुभवत्तिऩ्-उडैय परीवाहम् आय्क् कॊण्डु कैङ्कर्यम् उपेयम्.(5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

उपेय-भूतो ज्ञान-विकास-विशेषः
करण-निरपेक्षः स्व-भाव-प्राप्तो (→न शास्त्र-विहितः) गुण-विभूत्य्-आदि--सर्व-परिपूर्ण-ब्रह्म-विषयो भवति ।↩︎

The object of attainment (upeya) which is a special kind of expansion of knowledge
does not require any instruments of knowledge.
It is the natural heritage of the jīvātmā
and has for its object Brahman perfect with all qualities and glorious possessions (vibhūtis).↩︎

The object of attainment (upeya) which is a special kind of expansion of knowledge
does not require any instruments of knowledge.
It is the natural heritage of the jīvātmā
and has for its object Brahman perfect with all qualities and glorious possessions (vibhūtis).↩︎

उपेयज्ञानविकासम् इदैक् काट्टिलुं विलक्षण मॆऩ्गिऱार् उपेयमागिऱ ज्ञानविकासविशेषमित्यादिना । करणनिरपेक्षमुमायिति । मुक्तियिल् अप्राकृतङ्गळाऩ चक्षुरादिकरणङ्गळिरुन्दालुं ज्ञानविकासत्तिऱ्‌कु तदपेक्षैयिल्लैयिऱे. अङ्गु सिल मुक्तर्गळ् विदेहर्गळायुं कैङ्गर्यं सॆय्वदाग शास्त्रसिद्धमागैयाल् अवर्गळुडैय ज्ञानविकासत्तिल् करणनिरपेक्षत्वमे ऒप्पुक् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् सशरीरराऩ मुक्तर्गळुडैय ज्ञानविकासत्तिलुं करणनिरपेक्षत्वम् ऒप्पुक्कॊळ्ळ वेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. स्वभावप्राप्तमुमायिति । ‘‘यथा न क्रियते ज्योत्स्ना’’ ऎऩ्गिऱ पडिये प्रतिबन्धकनिवृत्तियुण्डानाल् ज्ञानविकासं स्वभावतः प्राप्तमामिऱे. गुणविभूत्यादि कळॆल्लात्तालुम् परिपूर्णब्रह्मविषयमुमायिरुक्कुमिति । मुक्तिदशैयिले सर्वप्रतिबन्धकमुं निश्शेषमाग निवृत्तमागैयाले ज्ञानप्रसरं सर्वत्र उण्डागुमागैयाले गुणविभूत्यादिगळिल् अज्ञातांशत्तिऱ्‌कु प्रसक्तियेयिल्लामैयाले गुणविभूत्यादिगळॆल्लात्तालुम् परिपूर्णब्रह्मविषयमायुं विशेषणीभूतगुणविभूत्यादिगळॆल्ला विषयमुमायिरुक्कुमॆऩ्ऱ पडि.↩︎

उपेयमागिऱ ज्ञानविकासविशेषम् करणनिरपेक्षमुमाय् स्वभावप्राप्तमुमाय् गुणविभूत्यादिगळॆल्लात्तालुम् परि-पूर्णब्रह्मविषयमुमायिरुक्कुम्.↩︎

उपासित-गुणादेर्(←विभूति-विग्रहादि) या
प्राप्ताव् अप्य् अ-बहिष्क्रिया ।
सा ("तं यथायथोपासते तथैव भवति"→)तत्-क्रतु-नय-ग्राह्या
नाकारान्तर-वर्जनम् ॥
(अनेन मध्वोक्तानन्द-तारतम्य-निराकारः।)↩︎

The principle of tatkratu7 states only that
the qualities (and forms) meditated upon would not be excluded in the attainment;
it does not exclude other qualities (and forms ).↩︎

The principle of tatkratu8 states only that
the qualities (and forms) meditated upon would not be excluded in the attainment;
it does not exclude other qualities (and forms ).↩︎

‘‘तं यथायथोपासते तथैव भवति,
यथा-क्रतुर् अस्मिन् लोके पुरुषो भवति
तथेतः प्रेत्य भवति’’

ऎऩ्ऱु यथो-पासनमऩ्ऱो फलमिरुप्पदु.

आगैयाल् तत्तद्विद्याप्रतिनियत-गुणादिविषयकोपासनत्ताले गुणविभूत्यादिगळॆल्लात्तालुम् परिपूर्णब्रह्मप्राप्ति वरक्कूडुमो वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय् किऱार् उपासितगुणादेरित्यादि । उपासितगुणादेः – तत्तद्विद्यैयिलुपासिक्कप्पट्ट प्रतिनियतगुणादिगळुक्कु. आदिशब्दात् विग्रहविभूतिपरिग्रहः । प्राप्तावपि – प्राप्तिरूपोपेयज्ञानत्तिलुम्. या अबहिष्क्रिया–यादॊरु बहिष्काराभावमुण्डो? अदावदु उपासनविषयङ्गळाऩ गुणादिगळ् प्राप्तिरूपानुभवत्तिलुम् अवश्यं विषयमामेयॊऴिय विषयमागादॊऴियादॆऩ्गिऱ अयोगव्यवच्छेदमुण्डो? सा – अन्द अबहिष्क्रियैये. तत्क्रतुनयग्राह्या – तत्क्रतुन्याय-शिक्षितार्थमागक् कॊळ्ळवेण्डुम्. नाकारान्तरवर्जनं – उपासनविषयमिल्लाद गुणादिगळुक्कु प्राप्तिरूपानुभवत्तिल् अविषयत्वं तत्क्रतुन्यायत्ताले ग्राह्यमऩ्ऱु. अप्पडियागिल् प्रतिब्रह्मविद्यानिष्ठनुक्कुं तत्तद्ब्रह्मविद्याप्रतिनियतगुणानुभवमे वरवेण्डुमागैयालुं गुणविभूत्यादिगळाले परिपूर्णमाऩ ब्रह्मानुभवम् मुक्तर्गळिल् ऒरुवनुक्कुं घटियातागैयालुम् अनुभवतारतम्यादानन्दतारतम्यं वरुमागैयालुम् मध्वमतप्रवेशं वरुम्. मेलुम् ‘‘सर्वं ह पश्यः पश्यति’’ ‘‘निरञ्जनः परमं साम्यमुपैति’’ ‘‘सोऽश्नुते सर्वाऩ् कामाऩ्’’ इत्यादि श्रुतिविरोधं दुष्परिहरम्. लघुसिद्धान्तारम्भ श्रुतप्रकाशिकायां

‘‘यदुक्तम् अविद्यानिवृत्तिरेव मोक्ष इति, तदभ्युपगम्यते’’

इति श्रीभाष्य श्रीसूक्तिव्याख्यानावसरे

‘‘स्वत एव सर्व-साक्षात्-कार-क्षमं ज्ञानं
प्रतिबन्धके निवृत्ते सति
ब्रह्म--स्व-रूप--रूप-गुण-विभूत्य्-आदिकं सर्वं साक्षात् करोति’’

ऎऩ्ऱु सर्वमुक्तर्गळुक्कुम् प्रतिबन्धक-निवृत्ति वन्दाल्
स्व-रूप--रूप-गुण-विभवादि-सर्व-साक्षात्कारं स्वत एव वरुम्
ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदालुम् अनुपासित गुणङ्गळुक्कु प्राप्तियिले विषयत्वमिल्लैयॆऩ्ऱु अन्ययोगव्यवच्छेदं सॊल्लुगिऱवर्गळुक्कु स्पष्टमाऩ श्रुतप्रकाशिकाविरोधं वरुम्.↩︎

उपासितगुणादेर्या प्राप्तावप्यबहिष्क्रिया ।
सा तत्क्रतुनयग्राह्या नाकारान्तरवर्जनम् ॥↩︎

प्राप्ति-रूपस्यानुभवस्य परीवाहात्मना कैङ्कर्यम् उपेयम् ।↩︎

Service to the Lord is also the object of attainment (upeya )
as it is the overflow of the experience (of Bhagavān ) which is attained.↩︎

Service to the Lord is also the object of attainment (upeya )
as it is the overflow of the experience (of Bhagavān ) which is attained.↩︎

इप्पडि प्राप्तिरूपोपेयं ज्ञानविकासविशेषमॆऩ्ऱाल् ‘‘नित्यकिङ्करो भवानि’’ ऎऩ्ऱु गद्यत्तिल् भगवत्कैङ्कर्यत्तै उपेयमाग प्रार्थित्तदऱ्‌कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्राप्तिरूपमाऩ इत्यादिना । इव्वनुभवत्तिनुडैय परीवाहमाय् कॊण्डु - अवर्जनीयमाऩ कार्यमाय्क्कॊण्डु. कैङ्कर्यमुपेयमिति । इन्द प्राप्तिरूपमाऩ ज्ञानविकासविशेषं निरतिशयभोग्यवस्त्वनुभवरूपमागैयाले कैङ्कर्यपर्यन्त मिल्लामल् निल्लादागैयाले कैङ्कर्यमुम् भक्त्यादिसाध्यमाऩ प्राप्तिरूपानुभवत्तिनुडैय कार्यमाय्क् कॊण्डु उपेयमागिऱदॆऩ्ऱबडि.↩︎

प्राप्तिरूपमाऩ इव्वनुभवत्तिनुडैय परीवाहमाय्क् कॊण्डु कैङ्कर्यमुपेयम्.↩︎

भगवान्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपाय-रूपम् आयुम्
प्राप्ति-रूपम् आयुम् इरुक्किऱ ज्ञानत्तुक्कु विषयम् आय्क् कॊण्डु
फल-प्रदत्व--भोग्यत्वादि-वेषत्ताले ईश्वरनुक्कु
उपायत्वमुम् उपेयत्वमुम्.(5)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् ईश्वरऩ्-उडैय उपायत्वम्
अ-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठऩ् पक्कल्
उपायान्तर-स्थान-निवेशत्ताले विशिष्टम् आय् इरुक्कुम्.(4)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ अधिकारिक्कुम्
कर्म-योगारम्भम् मुदल् आग उपासऩ-पूर्ति-पर्यन्तम् आग नडुव्-उळ्ळ कर्तव्यङ्गळिल्
(शक्तिं न सम्पादयितुं शक्या→) अत्यन्ताशक्यम् आऩ नेर्गळिले(=स्थानेषु)
इप्-प्रपत्ति-वशीकृतऩ् आऩ ईश्वरऩ् पुगुन्दु(=प्रविश्य) निऩ्ऱु
अन्द दुष्कर-कर्तव्यङ्गळाले वरुम्
(साध्यम् आऩ) पाप-निवृत्तियैयुम्, सत्त्वोन्मेषादिगळैयुम् उण्डाक्किक् कॊडुत्तु
अव्व् उपासनम् आगिऱ उपायत्तै
फल-पर्यन्तम् आक्किक् कॊडुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

(मूलम्17)

Service to the Lord is also the object of attainment (upeya )
as it is the overflow of the experience (of Bhagavān ) which is attained.↩︎

Service to the Lord is also the object of attainment (upeya )
as it is the overflow of the experience (of Bhagavān ) which is attained.↩︎

अस्योपाय-रूपस्य प्राप्ति-रूपस्य च ज्ञानस्य विषय-भूतस्य सत ईश्वरस्य
फल-प्रदत्व-भोग्यत्वादि वेषेणोपायत्वोपेयत्वे भवतः ।(5)↩︎

Iśvara is the object of the knowledge which is the means, upāya,
and is also the object of the knowledge which is attainment :
He is the means or Upāya as being the giver of the (desired) fruit
and, likewise, He is Upeya
because He is Himself the object that is to be enjoyed.↩︎

Iśvara is the object of the knowledge which is the means, upāya,
and is also the object of the knowledge which is attainment :
He is the means or Upāya as being the giver of the (desired) fruit
and, likewise, He is Upeya
because He is Himself the object that is to be enjoyed.↩︎

इप्पडि साध्योपायसाध्योपेयङ्गळ् भिन्नङ्गळाय् विलक्षणधर्मवत्तुक्कळायिरुप्पदाल् अवैगळिलॊऩ्ऱु पूर्वकालवृत्तियागैयाल् कारणमाय्, ऒऩ्ऱु उत्तरकालवृत्तियागैयाल् कार्यमायिरुप्पदालुम् अवैगळै साद्ध्योपायमॆऩ्ऱुं साद्ध्योपेयमॆऩ्ऱुं व्यवहरिप्पदु युक्तमानालुम्, पूर्वापरकालवृत्तियाय् नित्यनाय् ऒरुवनायिरुक्किऱ भगवानै सिद्धोपायमॆऩ्ऱुं सिद्धोपेयमॆऩ्ऱुं सॊल्वदु युक्तमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वुपायरूपमायुमित्यादिना । ज्ञानत्तुक्कु विषयमाय्क् कॊण्डु फलप्रदत्वभोग्यत्वादिवेषत्ताले इति । भगवान् उपायज्ञानविषयमाम्बोदु मोक्षयिष्यामि ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्तु फलप्रदानम् पण्णुगैयालवनै अन्द वेषत्ताले उपायमॆऩ्गिऱदु. उपेयज्ञानविषयनाय्क्कॊण्डु ‘‘रसह्येवायं लब्ध्वाऽऽनन्दी भवति’’ ऎऩ्गिऱ पडि मुक्तरुक्कु रसतया अदावदु आनन्दतया भोग्यनागैयाले अदावदु अनुभाव्यनाआगैयाले अन्द वेषत्ताले अदावदु भोग्यत्ववेषत्ताले अवनैये उपेयमॆऩ्गिऱदु.
तथाच नित्यऩाऩ भगवान् ऒरुवनुक्के तऩ्ऩैक्कुऱित्तु
कार्यत्वमुं कारणत्वमुमिल्लाविडिलुं कारणमाऩ उपाय-ज्ञान-विषयत्वात्
अत एव फल-प्रदत्वाच् च उपायत्वमुम्,
कार्यम् आऩ उपेय-ज्ञान-विषयत्वाद् भोग्यत्वाच् च उपेयत्वमुं वरलामागैयाल् ऒरुवनैये सिद्धोपायमॆऩ्ऱुं सिद्धोपेयमॆऩ्ऱुं व्यवहरिक्कलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. भोग्यत्वादीत्यत्रादिपदात् उपायदशायां प्रतिबन्धकनिवर्तकत्वत्तुक्कुम्, उपेयदशायां कैङ्कर्यप्रतिसम्बन्धित्वत्तिऱ्‌कुं ग्रहणम्.↩︎

इव्वुपायरूपमायुम् प्राप्तिरूपमायुमिरुक्किऱ ज्ञानत्तुक्कु विषयमाय्क् कॊण्डु फलप्रदत्वभोग्यत्वादिवेषत्ताले ईश्वरनुक्कु उपायत्वमुम् उपेयत्वमुम्.↩︎

इदम् ईश्वरस्योपायत्वम् अ-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठ-विषये
उपायान्तर-स्थान-निवेशेन विशिष्टं भवति ।↩︎

In the case of the mumukṣu who has adopted prapatti as the sole and independent means,
Iśvara takes the place of other upāyas.↩︎

In the case of the mumukṣu who has adopted prapatti as the sole and independent means,
Iśvara takes the place of other upāyas.↩︎

ईश्वरनुडैय इन्द उपायत्वमिरण्डु अधिकारिकळुक्कुं तुल्यन्दानोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वीश्वरनुडैय उपायत्वमित्यादिना । अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठन्बक्कल् - स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩ् पक्कल्. उपायान्तरस्थाननिवेशत्ताले विशिष्टमायिरुक्कुमिति । सद्वारक-प्रपन्नन्विषयत्तिल् अङ्गप्रपत्तियैयुम् पण्णि पिऱगु भक्तियोगत्तैयुम् अनुष्ठित्ताल् फलं कॊडुक्कक्कडवऩाऩ ईश्वरऩ् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानानन्तरं भक्तियोगम् पण्णवेण्डादबडि अन्द भक्तियोगमागिऱ उपायान्तरत्तिनुडैय स्थानत्तिले ‘‘त्वमेवोपायो भव’’ अदावदु- त्वमेवोपायान्तरस्थाने स्थित्वा रक्षको भव ऎऩ्गिऱ प्रार्थनैयिनाले निवेशिक्कप्पट्टवनाय् अऩ्ऩिवेशत्ताले विशिष्टमायिरुक्कुमॆऩ्ऱ पडि. तथाच स्वतन्त्रप्रपन्नऩ् विषयत्तिल् ईश्वरनुक्कु साधारणमाग उपायदशैयिल् सॊऩ्ऩ प्रपत्तिरूपज्ञानविषयत्वफलप्रदत्वङ्गळागिऱ इव्विरण्डु धर्मङ्गळुम् उपायान्तरस्थाननिवेशरूपधर्मत्तोडुं कूडियिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि. इदुवे, भक्तनुक्कु भक्तिये उपायम्; प्रपन्ननुक्कु भगवाने उपायमॆऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लुवदऱ्‌कुक् कारणमाम्.↩︎

इव्वीश्वरनुडैय उपायत्वम् अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठन्बक्कल् उपायान्तरस्थाननिवेशत्ताले विशिष्टमायिरुक्कुम्.↩︎

अधिकार्य्-अन्तर-विषयेऽपि
कर्म-योगारम्भ-काल-प्रभृताव् उपासन-पूर्ति-पर्यन्ते काले
अन्तराल-कर्तव्येष्व् अत्यन्ताशक्य-विषयेषु एतत्-प्रपत्ति-वशीकृत ईश्वरः प्रविश्य स्थित्वा
तैर् दुष्कर-कर्तव्यैः साध्यां पाप-निवृत्तिं सत्त्वोन्मेषादीनि चोत्पाद्य
तम् उपासन-रूपम् उपायं फल-पर्यन्तं करोति ॥↩︎

In the case of others also (i, e.) those who adopt bhakti,
Iśvara whose favour has been won by prapatti
(adopted as an auxiliary means to bhakti)
intervenes and, standing in the place of rites and duties which are too hard for them in those situations
which lie between the beginning of karma yoga
and the completion of the (prescribed) meditation,
brings about the removal of sins
and the manifestation of sattvam
which can result from their performance.
He sees to it that the meditation or worship
which has been adopted as an upāya is so complete as to bear fruit.↩︎

In the case of others also (i, e.) those who adopt bhakti,
Iśvara whose favour has been won by prapatti
(adopted as an auxiliary means to bhakti)
intervenes and, standing in the place of rites and duties which are too hard for them in those situations
which lie between the beginning of karma yoga
and the completion of the (prescribed) meditation,
brings about the removal of sins
and the manifestation of sattvam
which can result from their performance.
He sees to it that the meditation or worship
which has been adopted as an upāya is so complete as to bear fruit.↩︎

भक्तर्गळिडत्तिल् ईश्वरनुडैय उपायत्वप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् मऱ्ऱ अधिकारिक्कुमित्यादिना । मऱ्ऱवधिकारि – सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठऩ्, भक्त इति यावत् । कर्मयोगारम्भम् मुदलाग - वक्ष्यमाणकर्मयोगप्रारम्भम्मुदल्, उपासनपूर्तिपर्यन्तमाग - भक्तियोगत्तिनुडैय यथावस्थितनिष्पत्तिपर्यन्तमाग, नडुवुळ्ळ - मध्यत्तिलेयुळ्ळ, कर्तव्यङ्गळिल् - अनुष्ठेयत्वेन प्राप्तमाऩ शास्त्रार्थङ्गळिल्, अत्यन्ताशक्यमाऩ नेर्गळिले - सर्वात्मना पण्णमुडियाद कर्मङ्गळिऩ् स्थानङ्गळिले, इप्प्रपत्तिवशीकृतऩाऩ ईश्वरऩ् - इन्द दुष्करकर्मस्थानत्तिले इरुन्दु इन्द कर्मसाध्यफलत्तैत् तरवेणुमॆऩ्गिऱ प्रार्थनापूर्वकप्रपत्तियिनाले वशीकरिक्कप्पट्ट ईश्वरऩ्, पुगुन्दु निऩ्ऱु - अन्द दुष्करकर्मङ्गळै अपेक्षिक्कामल् तानेअवऱ्ऱिऩ् कार्यङ्गळै सॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱु निऩ्ऱु, अन्द दुष्करकर्तव्यङ्गळाले वरुम् - नमक्कुप् पण्णमुडियाददाय् अवश्यम् पण्णित् तीर वेण्डि यदाऩ कर्मङ्गळाले वरुम्, पापनिवृत्तियैयुम् - उपायविरोधिपापनिवृत्तियैयुम्, सत्वोन्मेषादिगळैयुम् - उपायाभिवर्धकसत्वोन्मेषादिगळैयुम्, आदिपदग्राह्योत्तरोत्तरज्ञानवैशद्यादिगळैयुम्, उण्डाक्किक्कॊडुत्तु - अन्द कर्मनिरपेक्षमाग ताने उण्डाक्किक्कॊडुत्तु, अव्वुपासनमागिऱवुपायत्तै - अङ्गियाय् भक्तिरूपमाऩ उपायत्तै, फलपर्यन्तमाक्किक्कॊडुक्कुम् - उपेयज्ञानविकासपूर्वककैङ्कर्यपर्यन्तमाक्किक्कॊडुक्कुम्. कर्मयोगादिगळ् उपायनिष्पत्तिविरोधिपापनिवृत्तिसत्वोन्मेषाद्यर्थङ्गळागैयालवऱ्ऱिल् सिल अत्यन्ताशक्यङ्गळाऩ पोदु तत्स्थानत्तिले निवेशिक्कप्पट्ट ईश्वरऩ् अन्द दुष्करकर्मकार्यङ्गळाऩ पापनिवृत्त्यादिगळैयुं सॆय्युमागैयाल् इव्वधिकारिक्कुम् उपासननिष्पत्तिविरोधिपापनिवृत्त्यर्थमुं तत्तत्कालङ्गळिल् अशक्यमाऩ कर्मनिर्वर्त्यपापनिवृत्तिसत्वोन्मेषाद्यर्थमागवुं तत्तत्कालङ्गळिल् अङ्गमाऩ प्रपत्तिविशेषङ्गळ् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, तद्वशीकृतऩाऩ भगवान् उपासनानिर्वृत्तिपूर्वकमाय् कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ भगवदनुभवत्तैक् कॊडुप्पनॆऩ्ऱुं सॊल्लित्तायिऱ्ऱु.↩︎

मऱ्ऱ अधिकारिक्कुम् कर्मयोगारम्भम् मुदलाग उपासनपूर्ति-पर्यन्तमाग नडुवुळ्ळ कर्तव्यङ्गळिल् अत्यन्ताशक्यमाऩ नेर्गळिले इप्प्रपत्तिवशीकृतऩाऩ ईश्वरऩ् पुगुन्दु निऩ्ऱु अन्ददुष्करकर्तव्यङ्गळाले वरुम् पापनिवृत्तियैयुम् सत्त्वोन्मेषादिगळैयुमुण्डाक्किक्कॊडुत्तु अव्वुपासनमागिऱ उपायत्तै फलपर्यन्तमाक्किक्कॊडुक्कुम्.↩︎

कर्म-योगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अङ्गु कर्म-योगम् आवदु -
शास्त्रत्ताले जीव-परमात्म-याथात्म्य-ज्ञानं पिऱन्दाल् तनक्कु शक्यङ्गळ् आय्
फल-सङ्गादि-रहितङ्गळ् आऩ काम्य-कर्मङ्गळोडुम् (←यत्राकरणे प्रत्यवायाभावः, करणे ऽभ्युदयः)
नित्य-नैमित्तिकङ्गळोड् उङ् कूडिऩ
स-नियमम् आग परिगृहीतम् आय् इरुक्कुम् कर्म-विशेषम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् अवान्तर-भेदङ्गळ्
“दैवम् एवापरे यज्ञं”(गीता 4-25) ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊल्लप्पट्ट
देवार्चऩ-तपस्-तीर्थ-दाऩ-यज्ञादिगळ्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अधिकारि-भेदत्ताले प्रपत्ति ताऩे
भक्तियैय् इडैय्(=मध्यम्) इट्टुम्
इडैय्(=मध्यम्) इडादेयुम्
मोक्ष-हेतुव् आनाऱ्‌ पोले

इक् कर्म-योगम् ज्ञान-योगत्तैय् इट्टुम्
इडैय् इडादेयुम्
स-परिकरम् आऩ योगत्तैक् कॊण्डु
आत्मावलोकन-साधनम् आम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

तत्र कर्मयोगो नाम -
शास्त्रेण जीव-परमात्म-याथाम्य-ज्ञाने निष्पन्ने
स्व-शक्यैः फल-सङ्गादि-रहितैः काम्य-कर्मभिः (←यत्राकरणे प्रत्यवायाभावः, करणे ऽभ्युदयः),
नित्य-नैमित्तिकैश् च सह
स-नियमं परिगृहीतः कर्म-विशेषः ।↩︎

Karma Yoga means the performance of certain kinds of karma or rites and duties
as the result of knowledge acquired from the śāstras in regard to the true nature of the Jīvātmā and the Paramātmā.
The rites and duties consist of the following:
(1) nitya karna or regular duties to be performed compulsorily (like the daily sandhya vandana)
(2) naimittika karma or rites to be compulsorily performed on specific occasions (like the eclipse of the sun or the moon) and
(3) such kāmya karmās or rites as are optional and as have been chosen to be within one's ability.
Though these kāmya rites are ordained for obtaining certain specified fruits like svarga,
they have to be performed without any desire for those fruits. [(4) Some other duty] All these rites and duties, 1, 2 and 3, have to be performed regularly and in accordance with the prescribed rules by the Karma-yogin.↩︎

Karma Yoga means the performance of certain kinds of karma or rites and duties
as the result of knowledge acquired from the śāstras in regard to the true nature of the Jīvātmā and the Paramātmā.
The rites and duties consist of the following:
(1) nitya karna or regular duties to be performed compulsorily (like the daily sandhya vandana)
(2) naimittika karma or rites to be compulsorily performed on specific occasions (like the eclipse of the sun or the moon) and
(3) such kāmya karmās or rites as are optional and as have been chosen to be within one's ability.
Though these kāmya rites are ordained for obtaining certain specified fruits like svarga,
they have to be performed without any desire for those fruits. [(4) Some other duty] All these rites and duties, 1, 2 and 3, have to be performed regularly and in accordance with the prescribed rules by the Karma-yogin.↩︎

इनि कर्मयोगारम्भम् मुदल् आग ऎऩ्ऱु सामान्यम् आग प्रसक्तङ्गळ् आऩ कर्मयोगज्ञानयोगादिगळैयुम्,
अवैगळुक्कु भक्तियोगत्तिल् उपयोग-प्रकारत्तैयुम् अरुळिच् चॆय्यक् करुदि
मुन्दर कर्मयोगत्तिऩ्-उडैय स्वरूपत्तैयुम्, भेदत्तैयुम्, कार्यत्तैयुम्, क्रममाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् अङ्गु कर्मयोगमावदु इत्यादियाल्.

अङ्गु उपासकनुक्कु कर्तव्यङ्गळ् आग शास्त्रङ्गळिल् विहितङ्गळुक्क्-उळ्ळे -
कर्मयोगम् आवद् ऎन्बदऱ्‌कु

‘‘सनियमम् आग परिगृहीतम् आय् इरुक्कुं कर्म-विशेषम्"

ऎन्बद्-ओड् अन्वयम्.
इदु अङ्गि--स्वरूप--निर्देशम्.

नित्य-नैमित्तिकादिगळुक्क् उळ्ळे
यावत्-फल-प्राप्ति इत्तैये अनुष्टिक्कक् कडवेऩ्

ऎऩ्ऱ्
इप्पडि सङ्कल्पत्तोडु परिग्रहिक्कप्पट्ट
ऒरु कर्म-विशेषम् ऎऩ्ऩ-बडि.

आनाल् इतर-नित्य-नैमित्तिकङ्गळ् अनुष्ठेयङ्गळ् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऩ -
ऎल्ला कर्मङ्गळुम् अ-प्रधानतया - अद्-आवदु अङ्गतया - ऽनुष्ठेयम् ऎऩ्गिऱार् "शास्त्रत्ताले" इत्यादियाल्.
एतद्-अनुष्ठानोपयुक्ताधिकारत्तैक् काट्टुगिऱार्
जीव-परमात्म-याथात्म्य-ज्ञानम् पिऱन्दाल् इति ।
इन्द ज्ञानम् इल्ला-विडिल्
निवृत्ति-धर्म-रूपम् आऩ कर्म-योगत्तिऩ्-उडैय अनुष्ठानत्तिऱ्‌कु अधिकारिय् आग-माट्टाऩ् इऱे.

तनक्कु शक्यङ्गळ् आय् इति ।
‘‘न ह्यशक्ये नियोजयति शास्त्रं’’ ।(5)

"फल-सङ्गादि-रहितङ्गळ् आऩ" इति ।
इङ्गु आदि-पदत्ताले कर्तृत्वादिकं विवक्षितं
यद्यपि काम्य-कर्मङ्गळ् फलार्थम् आगवे विहितङ्गळ्;
आनालुं कर्म-योग-रूप-निवृत्ति-धर्म-निष्ठऩ्
अन्द फलङ्गळिल् सङ्गम् इल्लाद्-अवऩ् आय्
अद्-आवदु आसैय् इल्लाद्-अवऩ् आय्
अवैगळैय् अनुष्ठिक्क-वेण्डुम् आगैयाल्
अवैगळै फल-सङ्ग-रहितङ्गळ् ऎऩ्ऱदु.

काम्य-कर्मङ्गळ्-ओडुम् इति ।
अ-करणे प्रत्यवायापादकम् अल्लादद् आय्
करणे अभ्युदयावहङ्गळ् आऩ कर्मङ्गळ्-ओड् ऎऩ्ऱ बडि.(5)
इङ्गु ‘‘सहयुक्तेऽप्रधाने’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट तृतीयाप्रयोगत्ताले
काम्यङ्गळुक्कु अ-प्राधान्यम् अदावदु अङ्गत्वं तोऱ्ऱुगिऱदु.

नित्यनैमित्तिकङ्गळोडुं कूड ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् इप्पडिये कण्डुगॊळ्वदु.

तथा च भगवानुक्कुं तनक्कुं शेष-शेषि-भाव-ज्ञानम् उळ्ळवऩ् आय्
नित्य-नैमित्तिकादिगळ्-उडैय मध्यत्तिले
तनक्कु शक्यम् आनद् ऒरु कर्म-विशेषत्तै
"यावत्-फलम् इदैये अनुष्टिक्कक् कडवेऩ्" ऎऩ्ऱु सङ्कल्प-पूर्वकम् आग
अङ्गिय् आग परिग्रहित्तु
अदऱ्‌कु अङ्गङ्गळ् आग तनक्कु शक्यङ्गळ् आऩ काम्य-कर्मङ्गळैयुम्
इतर-नित्य-नैमित्तिकङ्गळैयुम् परिग्रहित्तु
अनुष्ठिक्कुम्
अदु कर्मयोगम् ऎऩ्ऱत् आयिऱ्ऱु.↩︎

अङ्गु कर्मयोगमावदु -
शास्त्रत्ताले जीवपरमात्मयाथात्म्य ज्ञानं पिऱन्दाल् तनक्कु शक्यङ्गळाय् फलसङ्गादिरहितङ्गळाऩ काम्यकर्मङ्गळोडुम् नित्य-नैमित्तिकङ्गळोडुङ्गूडिऩ सनियममाग परिगृहीतमायिरुक्कुम् कर्मविशेषम्.↩︎

तत्रावान्तर-भेदाः,
"दैवम् एवापरे यज्ञम् " इत्य्-उपक्रम्य गीता
देवार्चन-तपस्-तीर्थ-दान-यज्ञादयः ।↩︎

This karma yoga has several subdivisions
described in the śloka s beginning with

"Some perform the rites or sacrifices (Yajna)
which are of the nature of the worship of the Gods"
(Bhagavadgītā IV 25.)

They include such (items) as
the adoration of the gods,
the performance of austerities (tapas),
pilgrimage to sacred places,
giving in charity, and sacrifices.↩︎

This karma yoga has several subdivisions
described in the śloka s beginning with

"Some perform the rites or sacrifices (Yajna)
which are of the nature of the worship of the Gods"
(Bhagavadgītā IV 25.)

They include such (items) as
the adoration of the gods,
the performance of austerities (tapas),
pilgrimage to sacred places,
giving in charity, and sacrifices.↩︎

इप्-पडि कर्म-विशेषम् ऎऩ्ऱु पॊदुविले सॊऩ्ऩाल्
अदैय् इऩ्ऩद् ऎऩ्ऱ् अऱिन्दु अनुष्ठिप्पदु शक्यमामोवॆऩ्ऩ वदिऩ् स्वरूपभेदङ्गळै सप्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् अदिलवान्तरभेदङ्गळित्यादिना । अदिल् - कर्मयोगत्तिल् अवान्तरभेदङ्गळ् - व्याप्यधर्मवत्तुक्कळ्, दैवमेवापरे यज्ञं – देवसम्बन्धिनं यज्ञं, तदर्चनरूपयज्ञमिति यावत् । योगिनः पर्यपासते – वक्ष्यमाणभिन्नाः कर्मयोगनिष्ठा अनुतिष्ठन्तीत्यर्थः । सॊल्लप्पट्ट - श्रीमद्गीतैयिल् नाऩ्गावदु अध्यायत्तिल् सॊल्लप्पट्ट तपः – कृच्छ्र चान्द्रायणादि, तीर्थं – तीर्थयात्रा, दानं – स्वीयार्थस्यस्वस्वत्वनिवृत्तिपूर्वकपरस्वत्वापादनं, यज्ञं – ज्योतिष्टोमादिगळ्. आदिपदात् प्राणायामादिपरिग्रहः ।↩︎

अदिलवान्तरभेदङ्गळ् “दैवमेवापरे यज्ञं”(गीता 4-25) ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊल्लप्पट्ट देवार्चनतपस्तीर्थदानयज्ञादिगळ्.↩︎

अधिकारि-भेदेन प्रपत्तिः स्वयं भक्तिं द्वारी कृत्य अद्वारीकृत्य च यथा मोक्ष-हेतुर् भवति,
तथाऽयं कर्म-योगो ज्ञान-योगं द्वारी-कृत्याद्वारी-कृत्य च
स-परिकर-योग-मुखेनाऽऽत्मावलोकन-साधनं भवति ॥↩︎

In the same way as,
in accordance with the differences of competence,
prapatti becomes the means of attaining mukti,
either through bhakti
or directly by itself and without the intervention of bhakti,
so also karma yoga,
either through Jñāna Yoga or without it,
becomes the means of having a vision of one's own ātmā
with the help of yogic auxiliaries like yama (self-restraint), niyama (observance of rites) and prāṇāyāma (the control of the breath).↩︎

In the same way as,
in accordance with the differences of competence,
prapatti becomes the means of attaining mukti,
either through bhakti
or directly by itself and without the intervention of bhakti,
so also karma yoga,
either through Jñāna Yoga or without it,
becomes the means of having a vision of one's own ātmā
with the help of yogic auxiliaries like yama (self-restraint), niyama (observance of rites) and prāṇāyāma (the control of the breath).↩︎

इनि कर्मयोगत्तिऩ् कार्यत्तैक् काट्टुगिऱार् अधिकारीति । मेले सॊल्लप् पोगिऱबडि ऒऩ्ऱे ऒरु फलत्तिऱ्‌कु सद्वारकमायुम् अद्वारकमायुं साधकमागक् कूडुमो? ओर् अधिकारिक्कु अप्पडि साधकमागादानालुम् अधिकारिभेदत्ताले अप्पडि साधकमागक्कूडुमॆऩ्ऩिल्? अदु यॆङ्ङने ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् अधिकारिभेदत्ताले इत्यादिना । सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु सकिञ्चनत्वरूपाधिकारिभेदत्तालुम्.अद्वारकप्रपत्तिनिष्ठनुक्कु अकिञ्चनत्वरूपाधिकारिभेदत्तालुम्. प्रपत्ति ताने - ऒरु प्रपत्तिये, भक्तियै यिडैयिट्टुम् - भक्तियै द्वारमागक्कॊण्डुम्, सकिञ्चनऩ् विषयत्तिल् भक्तियै द्वारकमागक्कॊण्डुम्, इडैयिडादेयुम् - अकिञ्च्नऩ् विषयत्तिल् भक्तियै यिडैयिडादेयुम्, साक्षात्ताकवे यॆऩ्ऱबडि. मोक्षहेतुवानाऱ्‌पोले - मोक्षरूप ऒरु फलत्तुक्कुक् कारणमानाप्पोले.
इक् कर्मयोगमिति । अधिकारिभेदत्ताले इत्यनुषज्यते ।

इङ्गु कर्मयोगानुष्ठातावुक्कु शिष्टतया व्यपदेश्यत्वमुम्,
निष्प्रमाद-सुकरोपायाभिलाषित्वमुम् अधिकारिभेदम्.

ज्ञानयोगानुष्ठातावुक्कु शिष्टतया व्यपदेश्यत्वम् इल्लामैयुम्,
दुष्करोपायत्तैयुम् मुडिक्कलाम् ऎऩ्ऱ धैर्यमुम्,
तऩ्-निर्वहण-सामर्थ्यमुम् अधिकारिभेदम्.(5)
इप्-पडिप्-पट्ट अधिकारि-भेदत्ताल् ऎऩ्ऱ-बडि.

ज्ञान-योगत्तैय् इडैय् इट्टुम् -
दुष्करोपाय-निर्वहण-समर्थऩ् विषयत्तिल्
ज्ञानयोगत्तै द्वारीकरित्तुम्,
इडैयिडादेयुम् - शिष्टतया व्यपदेश्यनाय् निष्प्रमाद-सुकरोपायाभिलाषियुम् आऩ कर्म-योगाधिकारि-विषयत्तिल्
ज्ञान-योगत्तै द्वारीकरिक्कामलुम्,
साक्षात्ताकवेय् ऎऩ्ऱ बडि.

सपरिकरमाऩ योगत्तैक्कॊण्डु इति ।
इङ्गु परिकरम् आवदु - यम-नियमासनादिगळ्.
योगम् आवदु - भविष्यद्-आत्म-साक्षात्कारानुगुण--चित्त-वृत्ति-निरोध-रूपम् आऩ व्यापारम्.
अदैक् कॊण्डु - अदै द्वारी-करित्तु,
आत्मावलोकऩ-साधनम् आम् -
स्व--स्व-रूप-साक्षात्कारत्तिऱ्‌कु साधनम् आम् ऎऩ्गै.
तथाच ऎप्पडि ऒरु प्रपत्तिताऩे स-किञ्चनाकिञ्चनाधिकारि-भेदत्ताल्
भक्तियै द्वारीकरित्तुं साक्षात्तायुम् मोक्षसाधनमागलामॆऩ्ऱु शास्त्रसिद्धमो
अप्पडिये इक्कर्मयोगमुं शक्ताशक्ताधिकारिभेदत्ताले ज्ञानयोगत्तै द्वारीकरित्तुं साक्षात्तागवुं सपरिकरयोगसहकारत्ताले आत्मसाक्षात्कारसाधनमागलामॆऩ् पदुं शास्त्रसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

अधिकारिभेदत्ताले प्रपत्तिताने भक्तियै यिडैयिट्टु मिडैयिडादेयुम् मोक्षहेतुवानाऱ्‌पोले इक्कर्मयोगम् ज्ञानयोगतैयिट्टुमिडैयिडादेयुम् सपरिकरमाऩ योगत्तैक्कॊण्डु आत्मावलोकनसाधनमाम्.↩︎

ज्ञान-योगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञान-योगम् आवदु—
कर्म-योगत्ताल् अन्तः-करण-जयम् पिऱन्द्-अवनुक्कु

प्रकृत्य्-आदि-विलक्षणम् आय्,
ईश्वरनैप् पऱ्ऱ आधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वङ्गळाले (←नेमे चिन्तनीयांशाः)
शरीरतया प्रकारम् आऩ तऩ्-स्वरूपत्तै (←नित्यत्व-ज्ञानत्वानन्दत्वामलत्वाहन्त्वादि)

निरन्तर-चिन्तनम् पण्णुगै.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक्-कर्म-योग--ज्ञान-योगङ्गळाले
योग-मुखत्ताले आत्मावलोकनम् पिऱन्दाल्
वैषयिक-सुख-वैतृष्ण्यावहम् आऩ आत्मानुभव-सुखम् आगिऱ आकर्षकत्तिल् अगप्(=अन्तः)-पट्ट्-इलऩ् आगिल्
परम-पुरुषार्थम् आऩ भगवद्-अनुभवत्तुक्कु उपायम् आऩ भक्ति-योगत्तिलेय् इऴियुम्-पोदु
उळ्ळ् इरुक्किऱ रत्नङ्-काण्गैक्कुक् किऴिच्-चीरैक्(=शाटीं) कण्डाऱ्‌-पोल् ए(5)
अन्तर्-यामियैप् पार्क्कुम्-पोदैक्कु
अवऩ्-उडैय शरीर-भूतऩ् आऩ जीवात्माविऩ्-उडैय दर्शनम् उपयुक्तम् आय्क्-कॊण्डु
भक्ति-योगत्तुक्कु अधिकार-कोटियिलेय् एऱ्-इट्टुक् किडक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

ज्ञानयोगो नाम -
कर्म-योगोत्पन्नान्तः-करण-जयेन पुंसा
प्रकृत्य्-आदि-विलक्षणस्य,
ईश्वरं प्रत्य् आधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वैः (←नेमे चिन्तनीयांशाः)
शरीरतया प्रकारभूतस्य
स्वस्वरूपस्य (←नित्यत्व-ज्ञानत्वानन्दत्वामलत्वाहन्त्वादि)

निरन्तर-चिन्तन-करणम् ।↩︎

Jñāna Yoga is the constant and uninterrupted contemplation,
by one who has conquered his mind by karna-yoga,
of his svarūpa or essential nature or the self as being distinct from matter, (the body, the senses and the like) -
his svarūpa which is the mode or prakāra of Iśvara
in virtue of its relation to Him as His body or śarīra.
The self is the body of Iśvara ( as has been already pointed out)
because it is supported and controlled by Him and serves His purposes.↩︎

Jñāna Yoga is the constant and uninterrupted contemplation,
by one who has conquered his mind by karna-yoga,
of his svarūpa or essential nature or the self as being distinct from matter, (the body, the senses and the like) -
his svarūpa which is the mode or prakāra of Iśvara
in virtue of its relation to Him as His body or śarīra.
The self is the body of Iśvara ( as has been already pointed out)
because it is supported and controlled by Him and serves His purposes.↩︎

इनि ज्ञानयोगत्तै अरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्ञानयोगमावदु इत्यादिना ।
इदऱ्‌कु तऩ् स्वरूपत्तै निरन्तरचिन्तनम् पण्णुगैय् ऎन्बदोडन्वयम्.
तऩ् स्वरूपत्तैय् ऎऩ्ऱदाल्
भगवत्-स्वरूप-चिन्तन-रूप--भक्ति-योग-व्यावृत्तिः ।
निरन्तर ऎन्बदाल्
श्रवणमनऩ रूप कादाचित्कात्मचिन्तन-व्यावृत्तिः ।
चिन्तनम् ऎऩ्ऱदाल् ज्ञान-योग-फलम् आऩ आत्मावलोकन-व्यावृत्तिः ।

इन्द ज्ञानयोगाधिकारिक्कुं कर्मयोगं वेण्डुमोव्

ऎऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग कर्मयोगत्ताल् इत्यादि ।
अन्तःकरणजयम् पिऱन्दाल् अल्लदु ज्ञानयोगं सिद्धियाद् आगैयाल्
अदऱ्‌क् आग अवनुक्कुं कर्म-योगम् आवश्यकम् ऎऩ्ऱु सूचिप्पिक्कैक्क् आग
कर्म-योगत्ताल् अन्तः-करण-जयम् पिऱन्दवनुक्क् ऎऩ्ऱु हेतुहेतुमद्भावेन निर्देशित्तदु.
अन्द निरन्तर-चिन्तनत्तिल् विजातीय-भ्रमं कलसामैक्क् आग
प्रकृत्य्-आदि-विलक्षणम् आय् इति स्वरूपविशेषणम्.
आदि-पदात् बुद्धि-परिग्रहः ।(5)
स्वतन्त्रात्म-भ्रमं कलसामैक्क् आग **ईश्वरनैप्पऱ्ऱ आधेयत्वे**ति ।
इङ्गु आधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वङ्गळाले
शरीरतया चिन्तनम् पण्णुगैय्
ऎऩ्ऱु चिन्तन-विशेषणतया निर्देशिक्कामल्
शरीरतया प्रकारमाऩ तऩ् स्वरूपत्तैय् ऎऩ्ऱु स्वरूप-विशेषणतया निर्देशित्तदाल्
आधेयत्वादिगळ् ज्ञान-योगत्तिले चिन्तनीय-गुणङ्गळ् अऩ्ऱु ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु.(5)
ज्ञानयोगत्तिल् नित्यत्व-ज्ञानत्वादिगळ् ऒऴिय
आधेयत्वादिगळ् वेद्यङ्गळ् अऩ्ऱ्
ऎऩ्ऩुम् इडं
श्रीमत्-तात्पर्यचन्द्रिकैयिल् स्पष्टम्.(5)

तऩ् स्वरूपत्तै इति ।
स्वरूप-निरूपकङ्गळ् आऩ
नित्यत्व-ज्ञानत्वानन्दत्वामलत्वाहन्त्वादिगळाले विशिष्टस्वस्वरूपत्तै यॆऩ्ऱबडि.↩︎

ज्ञानयोगमावदु— कर्मयोगत्ताल् अन्तःकरणजयम् पिऱन्दवनुक्कु प्रकृत्यादि-विलक्षणमाय् ईश्वरनैप्पऱ्ऱ आधेयत्वविधेयत्वशेषत्वङ्गळाले शरीरतया प्रकारमाऩ तन्स्वरूपत्तै निरन्तरचिन्तनम् पण्णुगै.↩︎

आभ्यां (कर्म-योग--ज्ञान-योगाभ्यां)
योग-मुखेनाऽऽत्मावलोकने निष्पन्ने सति —
वैषयिक-सुख-वैतृष्ण्यावहे आत्मानुभव-सुख-रूपे आकर्षके अनिमग्नश् चेत् (अलग्नश् चेत् ),
तर्हि परम-पुरुषार्थ-भूतस्य भगवद्-अनुभवस्योपाये भक्ति-योगे प्रवृत्तस्य
तदा, अन्तः-स्थ-रत्न-दर्शनार्थं वस्त्र-ग्रन्थि-दर्शनवत्,(5)
अन्तर्यामि-दर्शनार्थं तच्-छरीर-भूत--जीवात्म-दर्शनम् उपयुक्तं
भक्ति-योगाधिकार-कोटौ निविशते ॥↩︎

If a person has succeeded in attaining to a vision of his self ( ātmāvalokana)
by the practice of yoga preceded by karma yoga and Jñāna yoga
and if he escapes the snare of being (permanently) attracted by the pleasure of enjoying this vision
which is so great as to create a distaste for all sense-pleasures -
then he begins the practice of bhakti yoga
which is (the direct) means for the attainment of the supreme goal of enjoying Bhagavān.
While practising bhaktiyoga, the aspirant contemplates on Bhagavān
as the Inner Self, or antaryāmin of his own self which is His body.
The vision that he has (already ) acquired of his own pure self is then useful,
for it is only through it that he reaches its Inner Self,
just as the cloth within which a gem is tied up is first to be seen
before the gem itself can be seen.
In this way the vision of one's self
serves as a qualification for the practice of bhakti yoga.↩︎

If a person has succeeded in attaining to a vision of his self ( ātmāvalokana)
by the practice of yoga preceded by karma yoga and Jñāna yoga
and if he escapes the snare of being (permanently) attracted by the pleasure of enjoying this vision
which is so great as to create a distaste for all sense-pleasures -
then he begins the practice of bhakti yoga
which is (the direct) means for the attainment of the supreme goal of enjoying Bhagavān.
While practising bhaktiyoga, the aspirant contemplates on Bhagavān
as the Inner Self, or antaryāmin of his own self which is His body.
The vision that he has (already ) acquired of his own pure self is then useful,
for it is only through it that he reaches its Inner Self,
just as the cloth within which a gem is tied up is first to be seen
before the gem itself can be seen.
In this way the vision of one's self
serves as a qualification for the practice of bhakti yoga.↩︎

इक्कर्मयोगज्ञानयोगङ् गळाले योगमुखत्ताले आत्मावलोकनम् पिऱन्दाल् वैषयिकसुखवैतृष्ण्यावहमाऩ आत्मानुभवसुखमागिऱ आकर्षकत्तिल् अगप्पट्टिलनागिल् परमपुरुषार्थमाऩ भगवदनुभवत्तुक्कु उपायमाऩ भक्तियोगत्तिलेयिऴियुम्-पोदु उळ्ळिरुक्किऱ रत्नङ्गाण्गैक्कुक् किऴिच्चीरैक् कण्डाऱ्‌पोले अन्तर्यामियैप् पार्क्कुम्बोदैक्कु अवनुडैय शरीरभूतऩाऩ जीवात्माविनुडैय दर्शनम् उपयुक्तमाय्क्कॊण्डु भक्तियोगत्तुक्कु अधिकारकोटियिले येऱिट्टुक् किडक्कुम्.↩︎

इक्कर्मयोगज्ञानयोगङ्गळुक्कु आत्मावलोकनसाधनत्वम् इरुन्दालुम्
भगवदुपासनोपयोगित्वम् उण्डो?
उण्डागिल् अद् ऎप्पडिय् ऎऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् - इक्कर्मयोगेत्यादिना ।
आत्मावलोकनम् पिऱन्दालित्यन्तम् पूर्वोक्तानुवादम्.
पिऱऩ्दाल् - पिऱन्दबिऩ्,
आत्मावलोकनम् पिऱन्दाल् इदु

‘‘सुखमात्यन्तिकं यत्तत्’’

‘‘यं लब्ध्वा चापरं लाभं
मन्यते नाधिकं ततः’’

ऎऩ्गिऱबडि स्वेतर-समस्त-सुख--वैतृष्ण्यावहम् आऩ आत्मानुभव-सुखत्तोडु सेर्न्देय् इरुक्कुम् आगैयाल्
स्वविषयत्तिलेये आकर्षकम् आग मुडियुम् आगैयाल्
उपासनोपयुक्तम् आगुमोव्?

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् वैषयिकसुखेत्यादि ।
वैषयिकसुखं – शब्दादिविषयानुभवत्तालुण्डागुं सुखम्.
वैतृष्ण्यावहमाऩ - अदिनासैयैप् पोक्कडिक्कक्कूडियदाऩ, आकर्षकत्तिल् - वलैयिल्. अगप्पट्टिलनागिलिति । इदिलगप्पडाद धीरनुमॊरुवऩ् सम्भावितनागैयाल् अवनुक्किदु उपासनोपयुक्त मागुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.
परमपुरुषार्थमाऩ भगवदनुभवत्तुक्कु उपायमाऩ भक्तियोगत् तिले इति ।
आत्मानुभवं वैषयिकसुखातिशयितमागैयाले तद्वैतृष्ण्यावहमाय्, आकर्षकम् आयिरुन्दालुं
सर्वातिशायियाय् परमपुरुषार्थमाऩ भगवदनुभवम् आत्मानुभववैतृष्ण्यावहमायुम् आत्मानुभवरसिकनैयुम्

‘‘भोगा इमे विधि-शिवादि-पदं च किञ्च
स्वात्मानुभूतिरिति या किल मुक्तिरुक्ता ।
सर्वं तद् ऊष(र)-जल(=मृग-तृष्णिका)-जोषम् अहं जुषेय’’

ऎऩ्ऩुम्बडि आकर्षिक्कवल्लदायुमिरुप्पदाल् तादृशानुभवत्तिऱ्‌कु उपायमाऩ भक्तियोगत्तिलेयॆऩ्ऩबडि.
इदनाल् कर्म-योग--ज्ञान-योगङ्गळाल् योग-द्वारा आत्मानुभवत्तैय् अडैन्द ऒरुवऩ्,
"इदु अल्प-सुखम्, भगवद्-अनुभवं सर्वापेक्षयाप्य् अतिशयित सुखम्"
ऎऩ्ऱु तॆळिन्द् आनागिल्
अवऩ् आत्मावलोकनत्तै विट्टु
भगवदनुभवोपायमाऩ भक्तियोगत् तैयेयवलम्बिप्पनॆऩ्ऱु सूचिप्पिक्कप्पट्टदु.
इऴियुम् पोदु - भक्तियोगत्तैप् पण्णवारम्भिक्कुम्बोदु. इप्पडि आत्मानुभवमुळ्ळ ऒरुवऩ् आत्मानुभवसुखत्तिल् अगप्पडामल् भगवदनुभवसुखहेतुवाऩ भक्तियोगत्तिलिऴिवनॆऩ्ऱाल् आत्मानुभवत्ताल् भक्तियोगविषयत्तिल् सॆय्यप्पडुम् उपकारमॆऩ् ऎऩ्ऩ? अन्द उपाकारप्रकारत्तै सदृष्टान्तमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् उळ्ळिरुक्किऱ रत्नङ्गाण्गैक्कु इत्यादिना ।
ऒरुवऩ् अत्युत्कृष्टमाऩ रत्नत्तै ऒरु सिऩ्ऩ वस्त्रत्तिले मुडिन्दु मडियिले वैत्तिरुन्दु अदै कैसोरविट्टु अदैक् काणवेणुमॆऩ्गिऱ आसैयिनाल् तेडिक्कॊण्डिरुक्कुम्बोदु भाग्यवशत्ताल् अन्द रत्नसंवरणमाऩ अन्द वस्त्रत्तैक् कण्डाल् अदिनुळ्ळिरुक्कुं रत्नत्तैक् काण्बदऱ्‌कु अधिकारियानाप्पोले यॆन्बदु दृष्टान्तवाक्यत्तिऩ् तात्पर्यम्. इनि दार्ष्टान्तिकत्तै उपपादित्तु आत्मदर्शनत्तै भक्तियोगाधिकारापादकमॆऩ्गिऱार् अन्तर्यामीत्यादिना ।
अन्तर्यामियैप् पार्क्कुम्बोदैक्कॆऩ्ऱदु उळ्ळिरुक्किऱ रत्नङ्गाण्गैक्कु ऎऩ्गिऱ दृष्टान्ततुल्यम्; अदिलन्तर्यामि रत्नतुल्यम्. अवनुडैय शरीरभूतऩाऩ जीवात्माविनुडैय दर्शनमॆन्बदु किऴिच्चीरैक् कण्डाप्पोले ऎऩ्गिऱ दृष्टान्ततुल्यम्. शरीरभूतऩाऩ जीवात्मा किऴिच्चीरै तुल्यम्, उपयुक्त माय्क्कॊण्डु - हेतुवाय्क्कॊण्डु. भक्तियोगत्तिले परमात्मस्वरूपमात्र मऩ्ऱिक्के यवनुक्कु जीवान्तर्यामित्वमुं ध्येयमागैयाले अदिल् प्रतिसम्बन्धिज्ञानत्वेन जीवात्मदर्शनमुम् उपयुक्तमागैयाले अन्यऩाऩ जीवात्माविनुडैय दर्शनत्तिऱ्‌कु अन्यऩाऩ भगवानुडैय भक्त्युपयुक्तत्वम् ऎप्पडि यॆऩ्गिऱ चोद्यत्तिऱ्‌कु इङ्गु अवकाशमिल्लै. भक्तियोगत्तुक्कु अधिकारकोटियिलेयेऱिट्टुक्किडक्कुमिति ।
इतरविरक्तनाय् परमपुरुषार्थैकरसिकऩाऩ इवऩ् बुद्धियाले तनक्कु भक्तियोगाधिकारत्वेन उपयुक्ताकारङ्गळिल् इदुवुमॊऩ्ऱॆऩ्ऱु अप्राधान्येन निनैक्कप्पट्टिरुक्कुमॆऩ्ऩबडि. इदनाल् ‘‘परमात्मनि यो रक्तो विरक्तोऽपरमात्मनि’’ ऎऩ्ऩुम्बडियिरुक्किऱ परमैकान्तियाऩ इव्वधिकारिक्कु इज्जीवदर्शनम् प्रयोज-नान्तरमाग मुडियादोवॆऩ्गिऱ चोद्यत्तिऱ्‌कवगाशमिल्लै. आगैयालेयिऱे इजीजीवदर्शनत्तुक्कु अत्यन्तानुपयुक्तमाऩ किऴिच् चीरैयिनुडैय दर्शनं दृष्टान्तमागच् चॊल्लप्पट्टदु. इव्वधिकारिक्कु जीवदर्शनं किऴिच्चीरै दर्शनम्बोलिरुक्कुमत्तनै पोक्कि सुखमाग तोऱ्ऱादु ऎऩ्ऱभिप्रायम्.↩︎

भक्ति-योगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

भक्ति-योगम् आवदु —
अन्-अन्य-निष्ठन् आय्, अन्-अन्याधीनन् आय्, अन्-अन्य-शेष-भूतन् आऩ भगवान्-उडैय स्वरूपादिगळै
विषयम् आगव्-उडैत्त् आय्
निरतिशय-प्रीति-रूपम् आऩ ध्यान-विशेषम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु ताऩ् तैल-धारैयैप् पोले निरन्तरम् आऩ स्मृति-रूपम् आय्
साक्षात्-कार-तुल्यम् आऩ वैशद्यत्तैय् उडैत्त् आय्
परम-पदत्तुक्कु प्रयाणम् पण्णुम् दिवसम् अऱुदिय्(=विच्छिन्नम्) आग नाळ्-तोऱुम्(=प्रति) अनुष्ठिक्क वळर्न्दु(=वृद्ध)-वरुवद् आय्
(मृत्यु-क्षणिक-) अन्तिम-प्रत्ययावधिय् आऩ ज्ञान-सन्तति-विशेषम् (प्रीतिरूपापन्नम्).

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु वर्णाश्रम-धर्मङ्गळ्
ज्ञान-विकास-हेतुव् आऩ सत्त्व-विवृद्धिक्कुक् कळैय्(=दूषकम्) आऩ रजस्-तमस्सुक्कळुक्कु
मूलम् आऩ पापङ्गळैक् कऴित्तुक्-कॊण्डु
इति-कर्तव्यतैय् (→अङ्गभूतम्) आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-भक्ति-योगऩ् ताऩे

“प्रत्ययार्थं च मोक्षस्य
सिद्धयस् संप्रकीर्तिताः”(सात्त्वत-संहितै.)

ऎऩ्गिऱ पडिये
इळ(=बाल)-नॆञ्जरैत्ते(=हृदयान्)ऱ्ऱुगैक्कु
इट्ट विरग्(=उपायम्) आऩ वऴियिल्
कामना-भेदत्ताले ऐश्वर्यादिगळुक्कुम् साधनम्
ऎऩ्ऩुम् इव्व्-अर्थम्

“चतुर्विधा भजन्ते मां”(गीता 7-16.) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्-पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व् इडत्तिल्

“तेषां ज्ञानी नित्य-युक्त
एक-भक्तिर् विशिष्यते” (गीता 7-17.)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊऩ्ऩ ज्ञानियिऩ्-उडैय एऱ्ऱत्तै …

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“चतुर्विधा मम जना
भक्ता एव हि ते स्मृताः ।
तेषाम् एकान्तिनश् श्रेष्ठास्
ते चैवानन्य-देवताः ।
(भारतम् शान्तिपर्व 350-33-35.)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अहम् एव गतिस् तेषां
निराशीः कर्म-कारिणाम् ।
ये तु शिष्टास् त्रयो (→अर्तोऽर्थार्थी कैवल्यार्थी च) भक्ताः
फल-कामा हि ते मताः ।
सर्वे च्यवन-धर्माणः
प्रतिबुद्धस् तु मोक्ष-भाक्

ऎऩ्ऱु ताऩे वॆळियिट्टाऩ्.

(नीलमेघः (सं)31)

विश्वास-टिप्पनी

अनेन कैवल्यस्याशाश्वतता ऽप्य् उक्ता। (5)

(English32)

(Español33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

(मूलम्35)

भक्तियोगो नाम -
अनन्य-निष्ठ-अनन्याधीन-अनन्य-शेष-भूत--भगवत्-स्वरूपादि-विषयको
निरतिशय-प्रीति-रूपो ध्यान-विशेषः ।↩︎

Bhakti yoga is the special form of meditation
which is of the nature of unsurpassed love
and which has, for its object, the essential nature and the like (form, qualities, etc.) of Bhagavān
who is not dependent on any one else,
who is not subject to the authority of any one else
and who does not exist for the fulfilment of the purposes of any one else.↩︎

Bhakti yoga is the special form of meditation
which is of the nature of unsurpassed love
and which has, for its object, the essential nature and the like (form, qualities, etc.) of Bhagavān
who is not dependent on any one else,
who is not subject to the authority of any one else
and who does not exist for the fulfilment of the purposes of any one else.↩︎

इनि आत्मावलोकनसाध्यमाऩ भक्तियोगत्तै निरूपिक्किऱार् भक्तियोगमावदु इत्यादिना । इदऱ्‌कु भगवानुडैय स्वरूपादिगळै विषयमागवुडैत्ताय् निरतिशयप्रीतिरूपमाऩ ध्यानविशेषमॆन्बदोडु अन्वयम्. ध्यानशब्दत्ताले स्तुतिनमस्कारादिरूपमाऩ प्रेमभक्तिव्यावृत्तिः । विशेषशब्दत्ताले प्राप्यदशैयिल् वरक्कूडिय फलरूपभक्तिव्यावृत्तिः । निरतिशय ऎऩ्ऱदाल् आत्मावलोकनसाधनसातिशयप्रीतिरूपापन्नध्यानव्यावृत्तिः ।
प्रीतिरूपत्वोक्त्या ध्यानत्तिऱ्‌कु भक्तिरूपत्वमप्युक्तं भवति ।
‘‘प्रीति-पूर्वम् अनुध्यानं भक्तिर् इत्य् अभिधीयते’’ ऎऩ्ऩप्पट्टदिऱे.
भगवत्स्वरूपादिविषयत्वोक्त्या जीवविषयक ज्ञानयोगव्यावृत्तिः ।
इङ्गु आदिशब्दत्ताल् गुणविग्रहादिसङ्ग्रहः ।
अनन्यनिष्ठत्वादि विशेषणत्रयम् मूलमन्त्रत्तिल् प्रातिलोम्येन पदत्रयविवक्षितार्थम्.(5) इदनाल् स्वरूपत्तै विशेषिक्कामल् भगवच्छब्दार्थत्तै विशेषित्तदालिदु भगवानुडैय स्वरूपकथनमेयॊऴिय ध्यानत्तिल् विषयमागवेण्डिय गुणकथनमऩ्ऱॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु. आनालिदैयिङ्गु सॊल्लु वानेनॆनिल् ध्यानत्तिल् परावरतत्त्वङ्गळिल् माऱाट्टं कलसामैक्काग.↩︎

भक्तियोगमावदु — अनन्यनिष्ठनाय् अनन्याधीननाय् अनन्यशेषभूतऩाऩ भगवानुडैय स्वरूपादिगळै विषयमागवुडैत्ताय् निरतिशयप्रीतिरूपमाऩ ध्यानविशेषम्.↩︎

[[८४]]
स च तैलधारावन् निरन्तर-स्मृति-रूपः साक्षात्-कार-तुल्य-वैशद्यवान्
परम-पद-प्रयाण-दिवस-पर्यन्तम् अहर्-अहर् अनुष्ठानेन वर्धमानो
(मृत्यु-क्षणिक-) ऽन्तिम-प्रत्ययावधिको ज्ञान-सन्तति-विशेषः (प्रीतिरूपापन्नः)।↩︎

Bhakti is of the form of a continuous stream of knowledge
which is of the nature of uninterrupted memory
like oil streaming down continuously;
it has clearness similar to that of visual perception;
it grows from strength to strength by being practised every day
until the day of journey to Paramapada
and terminates in the remembrance of the last moment.↩︎

Bhakti is of the form of a continuous stream of knowledge
which is of the nature of uninterrupted memory
like oil streaming down continuously;
it has clearness similar to that of visual perception;
it grows from strength to strength by being practised every day
until the day of journey to Paramapada
and terminates in the remembrance of the last moment.↩︎

ध्याऩ विशेषम् ऎऩ्ऱु सामान्यमागच्चॊऩ्ऩ ध्यानत्तिनुडैय विशेषत्तै श्रीभाष्योक्तप्रक्रियैयाले विशदीकरिक्किऱार् अदुदानित्यादिना । तैलधारै ऎप्पडि नडुविल् विच्छेदमऩ्ऱिक् केयिरुक्कुमो अदुबोलेयॆऩ्ऱबडि. अन्तरं – विच्छित्तिः । अदु इल्लाददु निरन्तरम्. अविच्छिन्नमॆऩ्ऱबडि. स्मृतिरूपमाय् - शास्त्रश्रवणजन्यानुभवजन्याविच्छिन्नस्मृतिरूप माय्. इदनाल् ‘‘ध्रुवा स्मृतिः’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् ध्रुवशब्दं स्मृतिसन्ततिरूपमाऩ ध्यानत्तुक्कु तैलधारैबोल् अविच्छिन्नत्वत्तै सॊल्लवन्ददेयॊऴिय स्थायियाग ऒरु स्मृति उण्डॆऩ्ऱु सॊल्लवन्ददऩ्ऱु ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु.
साक्षात्कारतुल्यमाऩ वैशद्यत्तैयुडैत्तायिति ।
वैशद्यं – विषयिताविशेषम्. अदऱ्‌कु साक्षात्कारतुल्यत्वमावदु पश्यामीतिव्यवहारहेतुत्वम्. अदावदु ऒरुवऩ् घटत्तै साक्षात्करित्तबिऱगु अन्द साक्षात्कारनिष्ठघटनिरूपितविषयितै घटं पश्यामि ऎऩ्गिऱ व्यवहारत्तिऱ्‌कु ऎप्पडि प्रयोजकमागिऱदो अदु पोलवे ऒरुवनुक्कु ऒरु वस्तुविनुडैय अविच्छिन्नस्मृतिसन्ततियिले अनवरतभावनैयाले पश्यामीतिव्यवहारप्रयोजकवैशद्यम् अदावदु विषयिताविशेषम् उण्डागुम् आगैयाल् इदै साक्षात्कारतुल्यमाऩ वैशद्यमॆऩ्गिऱदु. इदु श्रीभाष्यत्तिल्

‘‘भवति च स्मृतेर् भावना-प्रकर्षाद् दर्शनरूपता’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.
रामत्रस्तऩाऩ मारीचऩ् अन्द भयत्ताले सर्वदा रामस्मरणम् पण्णियदाल्
अन्द स्मरणम् प्रत्यक्षतुल्यमाऩ वैशद्यत्तै उडैत्तानद् आय्क्-कॊण्डु,
अवनै, रामनै स्मरिक्किऱेऩ् ऎऩ्ऱु व्यवहरिक्कुम् बडि पण्णामल्

‘‘वृक्षे वृक्षे च पश्यामि
चीरकृष्णाजिनाम्बरम् ।
गृहीतधनुषं रामं
पाशहस्तमिवान्तकम्’’

ऎऩ्ऱु व्यवहरिक्कुम् पडि पण्णिऱ्ऱिऱे.(5)

इदनाल् ‘‘भिद्यते हृदयग्रन्थिः .....तस्मिन् दृष्टे परावरे’’ इत्यादिगळुं
साक्षात्कारत्तिऱ्‌कु मोक्षोपायत्वत्तै विधिक्कवन्दद् अऩ्ऱु,
किन्तु इन्द स्मृतिसन्ततिक्के साक्षात्कार-तुल्यवैशद्य-रूप-गुणत्तै विधिक्क वन्दद् ऎऩ्ऱु अभिप्रायं वॆळियिडप्पट्टदु.

परमपदत्तुक्कु प्रयाणम् पण्णुं दिवसमऱुदियाग इति । अऱुदि - पर्यन्तम्. इदु ‘‘स खल्वेवं वर्तयऩ् यावदायुषम्’’ ‘‘आप्रयाणात्तत्राऽपि हि दृष्टम्’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिसूत्रङ्गळिल् अभिप्रेतार्थकथनम्. नाळ्दोऱुम् - प्रतिदिनमुम्. अनुष्ठिक्क - योगकालत्तिलेययनुष्ठिक्क वळर्न्दु वरुवादायिति ।
उत्तरोत्तरदिनङ्गळिल् पूर्वपूर्वदिनापेक्षया अधिककालानुवृत्तमायुं वैशद्यातिशयवत्तायुमॆऩ्ऱबडि.
अन्तिमप्रत्ययावधियाऩ इति । अन्तिमप्रत्ययमावदु चरमशरीरवियोगकालत्तिल् वागिन्द्रियोपरतिक्कुप् पिऩ्ऩुम् मऩ इन्द्रियोपरतिक्कु मुन्बुं वरुम् भगवत् ज्ञानम्. तदवधियानः- तत्पर्यन्तमाऩ. अदु चरमाङ्गमागैयाल् अदु पर्यन्तम् इव्वुपासनम् अनुष्ठेय मॆऩ्ऱु करुत्तु.
ज्ञानसन्ततिविशेषमिति ।
इङ्गु विशेषशब्दत्ताले प्रीतिरूपापन्नत्वं विवक्षितम्.
तथा च श्रुतिसिद्धम् आऩ उपाय-शरीरं साक्षात्-कार-तुल्य--स्मृति-सन्तति-मात्रम् अऩ्ऱिक्के आप्रयाणम् अहर्-अहर् अभ्यासाधेयातिशयम् आय्,
अन्तिमप्रत्ययावधियाऩ ज्ञानसन्ततिरूपमागैयाले ऒरु दिनत्तिले यनुष्ठेयमागादॆऩ्ऱुम्, अन्तिमप्रत्यमुम् इदऱ्‌कु चरमाङ्गमागुमॆऩ्ऱुं स्थापिक्कप्पट्टदु.
यद्यपि उपायविधायकवाक्यङ्गळिल् ‘‘तमेव विदित्वा’’ ‘‘तमेवं विद्वान्’’ ‘‘ध्यायीत’’ ‘‘उपासीत’’ इत्यादि सामान्यशब्दङ्गळ् श्रुतङ्गळ्;
आनालुम् ‘‘ध्रुवा स्मृतिः’’ ‘‘स्मृतिलम्भे सर्वग्रन्थीनां विप्रमोक्षः’’ ऎऩ्ऱु विशेषविधिस्मरणात्
सामान्य-विशेष-न्यायत्तालेय् अवैगळॆल्लां स्मृत्य्-आत्मक-ज्ञानसन्ततिविशेषत्तिल् पर्यवसन्नङ्गळ् आगुम् ऎऩ्ऱु
श्रीभाष्यत्तिल् निर्णयिक्कप्पट्टदिऱे.(5)↩︎

अदु ताऩ् तैलधारैयैप्पोले निरन्तरमाऩ स्मृतिरूपमाय् साक्षात्कारतुल्यमाऩ वैशद्यत्तैयुडैत्ताय् परमपदत्तुक्कु प्रयाणम् पण्णुम् दिवसमऱुदियाग नाळ्दोऱुम् अनुष्ठिक्क वळर्न्दुवरुवदाय् अन्तिमप्रत्ययावधियाऩ ज्ञानसन्ततिविशेषम्.↩︎

अस्य वर्णाश्रम-धर्माः
ज्ञान-विकास-हेतु-भूत--सत्त्व-विवृद्धि-प्रतिबन्धक--
रजस्-तमो-मूल-भूत--पाप-निबर्हण-द्वारा इति-कर्तव्यता (→अङ्गभूता) भवन्ति ।↩︎

The performance of the rites and duties of one's varṇa and āśrama is auxiliary to it (bhakti yoga ),
as it dispels sins that cause rajas and tamas,
which, like weeds, impede the growth of sattvam
so necessary for the expansion of knowledge.↩︎

The performance of the rites and duties of one's varṇa and āśrama is auxiliary to it (bhakti yoga ),
as it dispels sins that cause rajas and tamas,
which, like weeds, impede the growth of sattvam
so necessary for the expansion of knowledge.↩︎

इन्द ज्ञानसन्ततिक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱवराय् योगाभ्यासत्ताले वरुगिऱ इन्द ज्ञानसन्ततिरूपोपायत्तिऱ्‌कु इवैगळ् उपयुक्तङ्गळागुम्बडियॆङ्ङनेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदुक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळित्यादिना – इतिकर्तव्यतैयायिरुक्कुमित्यन्तेन ।
ज्ञानविकासहेतुवाऩ सत्त्वविवृद्धिक्कु इति । ‘‘सत्वात्सञ्जायते ज्ञानम्’’ ऎऩ्गिऱबडि आप्रयाणादनुवर्तनीयमाऩ इन्द ज्ञानविकासत्तिऱ्‌कुक् कारणमाऩ सत्वविवृद्धियै सम्पादिक्कवेण्डुम्. अदऱ्‌कुक्कळैयाग (प्रतिबन्धकमाग) रजस्तमस्सुक्कळ् वरुम्. अदऱ्‌कु मूलकारणम् पापविशेषङ्गळ्. अवैगळैक्कऴित्तुक्कॊण्डु - अन्द पापनिरासद्वारकम् आय्क्-कॊण्डु, इतिकर्तव्यतैयाय् - अङ्गमायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि.
तथाच उपायविरोधिपापविशेषम् अङ्गप्रपत्तियाले कऴिन्दालुम् भक्तियोगानुष्ठानदशैयिले अहरहः सम्पादनीयमाऩ ज्ञानविकासत् तिऱ्‌कु विरोधियाऩ पापविशेषङ्गळै वर्णाश्रमधर्मानुष्ठानङ्गळाल् कऴिक्कवेण्डुम्. अदु कऴिन्दाल् सत्वाभिवृद्धिप्रतिबन्धकमाऩ रजस्तमस्सुक्कळ् कारणाभावात्कार्याभावः ऎऩ्गिऱ कणक्किले कऴिन्दुबोम्. प्रतिबन्धकङ्गळाऩ अवैगळ् कऴिन्दाल् सत्वं स्वतः अभिवृद्धमाम्. सत्त्वम् अभिवृद्धमानाल् ज्ञानविकासं दिनेदिने अभिवृद्धमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

इदुक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळ् ज्ञानविकासहेतुवाऩ सत्त्वविवृद्धिक्कुक् कळैयाऩ रजस्तमस्सुक्कळुक्कु मूलमाऩ पापङ्गळैक् कऴित्तुक्कॊण्डु इतिकर्तव्यतैयायिरुक्कुम्.↩︎

अयं भक्तियोगः,

"प्रत्ययार्थं च मोक्षस्य
सिद्धयः संप्रकीर्तिताः"

इत्य्-उक्त-रीत्या दुर्बल-चितानां विश्वास-जननार्थं विहितोपाय-नीत्या
कामना-भेदेनैश्वर्यादीनां साधनं भवतीत्य् अयम् अर्थः,
"" चतुर्विधाः भजन्ते माम्" इति गीतः ।↩︎

This bhakti yoga is also a means or sadhana
in accordance with the specific desire of the sādhaka,
for acquiring lordship (in this world or in svarga) and other fruits (like kaivalya).
This is calculated to strengthen the faith of the weak-minded as stated in the śloka ;

"Worldly benefits have also been mentioned as arising from bhakti-yoga.
They produce confidence in the attainment of mukti
(by verifying what is stated in the śāstra from the example of these worldly benefits).

This idea is expressed in the śloka in the Gita (7-16)
which says: "Four kinds of persons worship me etc.”↩︎

This bhakti yoga is also a means or sadhana
in accordance with the specific desire of the sādhaka,
for acquiring lordship (in this world or in svarga) and other fruits (like kaivalya).
This is calculated to strengthen the faith of the weak-minded as stated in the śloka ;

"Worldly benefits have also been mentioned as arising from bhakti-yoga.
They produce confidence in the attainment of mukti
(by verifying what is stated in the śāstra from the example of these worldly benefits).

This idea is expressed in the śloka in the Gita (7-16)
which says: "Four kinds of persons worship me etc.”↩︎

इन्द भक्तियोगमे कामनाभेदत्ताले ऐश्वर्यकैवल्यङ्गळुक्कुं साधनमामॆऩ्गिऱार् इब् भक्तियोगन्दानेयित्यादियाल्. हितपरमाऩ शास्त्रम् ऐश्वर्यादिगळै बन्धकत्वेन त्याज्यङ् गळागच्चॊल्लिप् पिऩ्ऩैयुम् अवऱ्ऱैये पुरुषार्थङ्गळागच्चॊल्लियवऱ्ऱिऱ्‌कु इन्द भक्तियोगत्तैये साधनमाग विधिक्किऱदॆऩ्ऱाल् शास्त्रं विश्वसनीयमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रत्ययार्थञ्चेत्यादिना. भक्तियोगम् मोक्षसाधनमागुमोवॆऩ्ऱु शङ्गिक्कुम् मन्दविश्वासनुक्कु, मोक्षस्य – मोक्षविषयत्तिल् भक्ति साधनमामॆऩ्ऱु, प्रत्ययार्थं - नम्बिक्कै वरुवदऱ्‌काग सिद्धयः –

‘‘अणिमा महिमा च तथा
गरिमा लघिमा वशित्वम् ऐश्वर्यम् ।
प्राप्तिः प्राकाम्यञ् चेत्य्
अष्टैश्वर्याणि योगसिद्धस्य’’

ऎऩ्गिऱ अष्टैश्वर्यसिद्धिकळ्.
सम्प्रकीर्तिताः – भक्तिक्कु फलङ् गळगच्चॊल्लप्पट्टदुगळ्. इदनाल् ऒरुवऩ् ऐहिकङ्गळाऩ अष्टैश्वर्यसिद्धिकळ् भक्तिक्कु फलमागच्चॊल्लियिरुप्पदै शास्त्रत्ताल् तॆरिन्दु अन्द भक्तियोगत्तै अनुष्ठित्तु अदनाल् अष्टैश्वर्यसिद्धिक्कळैप् पॆऱ्ऱाल् अवनुक्कु, मोक्षत्तिऱ्‌कु साधऩ मागच् चॊल्लप्पट्ट इन्द भक्तियोगत्तै यनुष्ठित्ताल् नमक्कु इन्द ऐहिकैश्वर्यङ्गळ् पोल् आमुष्मिकमाऩ मोक्षमुमवश्यं वरुमॆऩ्ऱु महाविश्वासमुम् उण्डागुमॆऩ्ऱुं ज्ञापिक्कप्पट्टदु. ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु सात्वतसंहितैयिल् सॊल्लुगिऱबडिये. इळनॆञ्जरै - मन्दविश्वासर्गळै. तेऱ्ऱुगैक्कु - वेदविहितमाऩ साधनत्तै अनुष्ठित्ताल् अवश्यम् मोक्षं सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱ विश्वासशालिकळागप्पण्णुगैक्काग. इट्टविरगाऩ - एऱ्‌पाडुसॆय्यप्पट्ट उपायमाऩ.
वऴियिले - मार्गत्तिले, मार्गमवलम्ब्येत्यर्थः । कामनाभेदत्ताल् ऐश्वर्यादिगळुक्कुं साधनमिति । भक्तियोगम् ऒऩ्ऱु तानेयागिलुम्, कामनाभेदत्ताले - तत्तत्कामनाविशेषत्ताले, ऐश्वर्यादिगळुक्कुंसाधनम् - ऐश्वर्यादिकामनासहकृतमाय्क्कॊण्डु ऐश्वर्यादिगळुक्कुं साधनम्. ऎऩ्ऩुमिव्वर्थम् - ऎऩ्गिऱ न्यायसिद्धमाऩ इव्वर्थम्. इदु ‘‘चतुर्विधा भजन्ते मां’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तालुं सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् चतुर्विधा भजन्ते माम् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु इति ।
चतुर्विधेत्याद्युक्तार्थः । अव्विडत्तिलित्यादि ।↩︎

इब् भक्तियोगन्दाने “प्रत्ययार्थं च मोक्षस्य सिद्धयस्संप्रकीर्तिताः”(सात्त्वत-संहितै.) ऎऩ्गिऱ पडिये
इळनॆञ्जरैत्तेऱ्ऱुगैक्कु इट्ट विरगाऩ वऴियिल् कामनाभेदत्ताले ऐश्वर्यादिगळुक्कुम् साधनमॆऩ्ऩुमिव्वर्थम् “चतुर्विधा भजन्ते मां”(गीता 7-16.) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

तत्र "4 तेषां ज्ञानी नित्ययुक्तः एकभक्तिर् विशिष्यते" इत्युपक्रम्य गीतं ज्ञानिनः समुत्कर्षम् …↩︎

The superiority of the Jnāni which is stated there in the words,

" Among them, the Jñāni is the best
because he desires to be always with Bhagavān
and is devoted solely and exclusively to Him"

↩︎

The superiority of the Jnāni which is stated there in the words,

" Among them, the Jñāni is the best
because he desires to be always with Bhagavān
and is devoted solely and exclusively to Him"

↩︎

अव्विडत्तिल् - अङ्गु सॊऩ्ऩ चतुर्विधाधिकारिमध्यत्तिल्. इदऱ्‌कु ज्ञानियिनुडैय ऎन्बदोडन्वयम्. तेषां - इन्द चतुर्विधाधिकारिकळुडैय मध्यत्तिले. निर्धारणे षष्ठी ।
ज्ञानी – भगवदनुभवाकाङ्क्षी ।
नित्ययुक्तः – मया सह नित्य-योगं काङ्क्षमाणः,
ऐश्वर्यार्थिकळैप् पोले उपासऩ-कालत्तिल् मात्तिरम् ऎऩ्ऩुडैय सम्बन्धत्तैय् अपेक्षित्तवर्गळ् अऩ्ऱिक्के
नित्यमागवे अद् आवदु उपासऩ-कालत्तिलुम् फल-कालत्तिलुम् ऎऩ्ऩोडु सम्बन्धत्तै काङ्क्षमाणः । (5)
आशंसायां – भूतवच्च इति क्तः ।

एकभक्तिः – मय्येकस्मिन्ऩेव भक्तियैयुडैयवऩ्. ऐश्वर्याद्यर्थङ्गळ् फलमागैयाले ऐश्वर्यादिगळिल् भक्तियैयुम्, अदऱ्‌कु साधनमागैयाले ऎऩ्ऩिडत्तिल् भक्तियैयुम् उडैयवर्गळ्, अवर्गळ्बोलऩ्ऱिक्के ज्ञानिक्कु फलमुं साधनमुं यानेयागैयाले मयि एकस्मिन्ऩेव फलतया साधनतया च भक्तियैयुडैयवनॆऩ्ऱबडि. इव्विरण्डुं हेतुगर्भविशेषणङ्गळ्. नित्ययॊगाकाङ्क्षित्वात्, प्रयोजनान्तरं विहाय मय्येकस्मिन्ऩेव भक्तियुक्तत्वाच्च, विशिष्यते – उत्कृष्टो भवतीत्यर्थः । ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच्चॊऩ्ऩ - ऎऩ्ऱारम्बित्तुच्चॊऩ्ऩ, ज्ञानियिनुडैय एऱ्ऱत्तै - ज्ञानियिनुडैय उत्कर्षत्तै. इदनाल् इन्द ज्ञानिक्कु एकभक्तिर्विशिष्यते ऎऩ्ऱु कामनाभेदकृतमाऩ उत्कर्षं सॊल्लुगिऱदेयॊऴिय भक्तिवैलक्षण्यकृतवैलक्षण्यं सॊल्लविल्लैयागैयाल् इव्वधिकारिकळ् पण्णुम् भक्तिस्वरूपत्तिल् वैलक्षण्यमिल्लैयॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु.↩︎

अव्विडत्तिल् “तेषां ज्ञानी नित्ययुक्त एकभक्तिर्विशिष्यते”(गीता 7-17.) ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊऩ्ऩ ज्ञानियिनुडैय एऱ्ऱत्तै↩︎

“चतुर्विधा मम जना
भक्ता एव हि ते स्मृताः ।
तेषाम् एकान्तिनश् श्रेष्ठास्
ते चैवानन्य-देवताः ।

↩︎

… is thus described by Bhagavān Himself

" Four *kinds of people are my men.
They are all devotees (bhaktas).
Of them they who worship me alone exclusively are the best,
for they do not approach other deities.

↩︎

… is thus described by Bhagavān Himself

" Four *kinds of people are my men.
They are all devotees (bhaktas).
Of them they who worship me alone exclusively are the best,
for they do not approach other deities.

↩︎

चतुर्विधेति । चतस्त्रःविधाः आर्तत्वादयः येषां, नाऩ्गु वगैप्पट्ट आर्तादिगळ्. मम जनाः – मया – मदीयत्वेनादृताः जनाः, ते सर्वेऽपि भक्ता एव हि शास्त्रेषु स्मृता इति प्रसिद्धम्. तेषां – तेषां मध्ये, एकान्तिनः – एकस्मिन् मयि अन्तः साधनतया फलतया च निश्चयो येषां, ते एकान्तिनः । इदनाल् एकभक्तिशब्दार्थं विवरिक्कप्पट्टदु. श्रेष्ठाः – उत्कृष्टाः । इदनाल् विशिष्यते ऎऩ्गिऱ शब्दार्थं वॆळियिडप्पट्टदु. ते चैवानन्यदेवताः – अनन्या देवता येषाम् । प्राप्यभूतदेवतैसाधनदेवतानन्यमो ते अनन्यदेवताः । एवकारो भिन्नक्रमः । अनन्यदेवता एवेत्यर्थः इदनालिवर्गळुक्कु अनन्यदेवताकत्वं नित्यमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदु. इतरर्गळ् मूवरुक्कुम् फललाभपर्यन्तं नाऩ् देवतै । ऐश्वर्यादिफलं किडैत्तबिऱगु मदन्यदेवताकत्वमुंसम्भविक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु. इदनाल् नित्ययुक्तशब्दार्थं वॆळियिडप्पट्टदु.↩︎

“चतुर्विधा मम जना भक्ता एव हि ते स्मृताः ।
तेषामेकान्तिनश्श्रेष्ठास्ते चैवानन्यदेवताः ।(भारतम् शान्तिपर्व 350-33-35.)↩︎

अहम् एव गतिस् तेषां
निराशीः कर्म-कारिणाम् ।
ये तु शिष्टास् त्रयो (→अर्तोऽर्थार्थी कैवल्यार्थी च) भक्ताः
फल-कामा हि ते मताः ।
सर्वे च्यवन-धर्माणः
प्रतिबुद्धस् तु मोक्ष-भाक्

इति स्वयमेव प्रकाशयाम् आस ।↩︎

They perform the prescribed rites and duties
without caring for their fruits
and desire to attain me alone.
The other three kinds of devotees desire ( worldly) fruits
which have an end and they are subject to lapses.
The wise man who worships me with sole and exclusive devotion attains mokṣa ."

↩︎

They perform the prescribed rites and duties
without caring for their fruits
and desire to attain me alone.
The other three kinds of devotees desire ( worldly) fruits
which have an end and they are subject to lapses.
The wise man who worships me with sole and exclusive devotion attains mokṣa ."

↩︎

अहमेवेत्यादि । निराशीः कर्म - फलसङ्गादिरहितं कर्म, तत्कारिणां प्रयोजनान्तरानाकाङ्क्षया मत्सेवारूपकर्मकारिणामित्यर्थः । अहमेव गतिः – गम्यत इति, गम्यते अनेनेति कर्मणिव्युत्पत्त्या, करणव्युत्पत्त्या चाहमेव प्राप्यः, साधनञ्चेत्यर्थः । ये तु शिष्टास्त्रयो भक्ताः – मिगुन्द आर्तादिगळानमूऩ्ऱु भक्तर् ऎवरो? ते फल कामा हि – ऐश्वर्यादिफलकामा मता इति प्रसिद्धम्. सर्वे च्यवनधर्माण इति । इङ्गु धर्मशब्दम् फलपरम्. तत्तत्फलभाक्काऩ अधिकारिरूपधर्म्यपेक्षया फलं धर्ममिऱे. तत्तत्फलानुभवानन्तरम् अन्द मूऩ्ऱु अधिकारिकळुक्कुम् फलं नश्वरमागुमॆऩ्ऱबडि. प्रतिबुद्धस्तु - इवर्गळिल् विलक्षणनागच् चॊल्लप्पट्ट ज्ञानियो वॆऩ्ऱाल्! मोक्षभाक् – नित्यमाऩ मोक्षत्तैयडैगिऱवऩ्. भावान्तराभाववादिगळाऩ नं सिद्धान्तत्तिल् संसारविमोचनं, भगवत्प्राप्तिरूपमाऩ अदावदु - भगवदनुभवरूपमाऩ भावमाग मुडिगैयाल् भगवदनुभवरूपभगवत्प्राप्तिमानाग आगिऱानॆऩ्ऱबडि.↩︎

अहमेव गतिस्तेषां निराशीः कर्मकारिणाम् ।
ये तु शिष्टास्त्रयो भक्ताः फलकामा हि ते मताः ।
सर्वे च्यवनधर्माणः प्रति बुद्धस्तु मोक्षभाक्”
ऎऩ्ऱु ताने वॆळियिट्टाऩ्.↩︎

भक्ति--पर-भक्ती

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि मोक्षोपायम् आग विधित्त भक्ति-योगम्
पर-भक्तिय् ऎऩ्ऱु पेसप्-पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ्-उडैय हेतुव् आय्
सात्त्विक-परिशीलनादिगळाले वन्द भगवद्-विषयत्तिल् प्रीति-विशेषम्
सर्वेश्वरनैत् तॆळियव् अऱिय-वेणुम् ऎऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तुक्कुक् कारणम् आय्
भक्तिय् ऎऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱ् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले

"शुद्ध-भावं गतो भक्त्या
शास्त्राद्वेद्मि जनार्दनम्”(भारतम् उद्योगपर्व 68-5.)

ऎऩ्गिऱप्-पडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-जन्य-तत्त्व-ज्ञान--कर्म-योगादि परंपरैयाले पिऱन्द पर-भक्तिय् आऩदु
"साक्षात्-करिक्क-वेणुम्" ऎऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तैय् उण्डाक्कि

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“योगेश्वर ततो मे त्वं
दर्शयात्मानम् अव्ययम्”(गीता 11-4.)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""काणुम् आऱ्(=[उपाय-]प्रकारम्) अरुळाय्""(तिरुवा. 8-1-1.)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

""ऒरु नाळ् काण वाराय् ए""(तिरुवा. 6-9-4.)

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु विलपिक्कुम् बडि पण्णि

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

(मूलम्40)

इत्थं मोक्षोपायत्वेन विहितो भक्ति-योगः पर-भक्तिर् इत्य् अभ्यधायि ।↩︎

Bhakti yoga which has thus been prescribed as the means of obtaining mokṣa has been called parābhakti.↩︎

Bhakti yoga which has thus been prescribed as the means of obtaining mokṣa has been called parābhakti.↩︎

शास्त्रज्ञानजन्यमाय् कर्मयोग--ज्ञानयोग-साध्य-भक्ति-योगम् आनदु
एतादृशम् आय् मोक्ष-साधनम् आनाल्
सम्प्रदायत्तिल् पर-भक्तिय् ऎऩ्ऱुम् पर-ज्ञानमॆऩ्ऱुम् परम-भक्तियॆऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱदु ऎदै?
इदु निऱ्‌क

‘‘शुद्धभावङ् गतो भक्त्या
शास्त्राद् वेद्मि जनार्दनं’’

ऎऩ्ऱु शास्त्रत्ताले भगवानैय् अऱिगैक्कु हेतुवागच् चॊल्लप्-पट्ट भक्तिय् ऎन्बदु-दाऩ् ऎदु?

ऎऩ्गिऱ मध्य-स्थ-शङ्कैयिल् अवैगळै विवरिक्किऱार् इप्पडि इत्यादिना - वीडुबॆऱप्पण्णुमित्यन्तेन ।
इप्पडि - भक्तियोगमावदु ऎऩ्ऱारम्बित्तु ज्ञानसन्ततिविशेषमॆऩ्ऩुमळवाले सॊल्लप्-पट्ट विशेषण-विशिष्टम् आय् ऎऩ्ऱ बडि.
मोक्षोपायम् आय् इत्यनेन साक्षात्कारसमानाकारताप्राप्तिक्कु मुन्बट्ट स्मृतिव्यावृत्तिः ।

विधित्त इत्य् अनेन इन्द भक्तिकार्यमागत्तानागवरुम् परमभक्तिव्यावृत्तिः । भक्तियोगम् - एतावता उपपादितमाऩ भक्तियोगमे, परभक्तियॆऩ्ऱु पेसप्पट्टदु - ‘‘मद्भक्तिं लभते परां’’ इत्यादिगळिले सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

इप्पडि मोक्षोपायमाग विधित्त भक्तियोगम् परभक्तियॆऩ्ऱु पेसप्पट्टदु.↩︎

एतद्-धेतु-भूतः सात्त्विक-परिशीलनादि-जनितो भगवद्-विषये प्रीति-विशेषः,
'सर्वेश्वरो विशदं ज्ञातव्यः' इत्य् अभिनिवेशस्य कारणं सन्
भक्तिर् इति समाख्यायते ।↩︎

Love of the Lord which results from intimacy with sāttvikas (and the scriptures )
and which produces parābhakti is also called bhakti,
because it generates an eager desire to know Iśvara with perfect clearness.↩︎

Love of the Lord which results from intimacy with sāttvikas (and the scriptures )
and which produces parābhakti is also called bhakti,
because it generates an eager desire to know Iśvara with perfect clearness.↩︎

इप्पडियिदै परभक्तियॆऩ्ऱाल् इदऱ्‌कुक् कीऴ्प्पट्टदाग अवरभक्तियॊऩ्ऱुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदिनुडैय हेतुवायित्यादिना ।
भक्तियॆऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱिरुक्कुमित्यन्तेन ।
इदिनुडैय हेतुवाय् इति ।
भक्तिय् ऎऩ्ऱाल् भगवान्-इडत्तिल् उण्डागुम् प्रीति-विशेषम्.
अदऱ्‌कु नाऩ्गु अवस्थैकळुण्डु.
मुदलवस्थै इरण्ड् आवदु अवस्थैक्कुक् कारणम्;
अप्पडिये इरण्डावदु मूऩ्ऱावदऱ्‌कुम्, मूऩ्ऱावदु नाऩ्गावदऱ्‌कुं कारणम्.
अदिल् एतावत्-पर्यन्तं निरूपित्तु-वन्द पर-भक्तिय् ऎऩ्ऩुम् अवस्थैये इरण्ड्-आवदु अवस्थै ।
अदऱ्‌कु हेतुव् आय् ऎऩ्ऱबडि.
इप्पडि हेतुवाऩ प्रीति ऎदनाल् वन्ददॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग सात्त्विकपरिशीलनादिगळाले वन्द ऎऩ्ऱदु. सात्त्विकाः – सत्वोत्तरर्गळाऩ ज्ञानिकळ्. अवर्गळुडैय परीशीलनम् - अनवरतपरिचयम्; अदनाल् - सत्सङ्गादिगळालॆऩ्ऱबडि. आदिपदात् पुराणश्रवणसुकृतविशेषादिपरिग्रहः । वन्द - वेदान्तशास्त्र श्रवणात्पूर्वमेयुण्डाऩ, भगवद्विषयत्तिल् - दोषरहितनाय् ज्ञानादिषाड्गुण्यपरिपूर्णऩाऩ भगवानिडत्तिल्. दोषरहितत्वमुं गुणपरिपूर्णत्वमुम् प्रीतिविशेषत्तिऱ्‌कुक् कारणमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग इङ्गु भगवच्छब्दप्रयोगम्.
प्रीतिविशेषमिति । इङ्गु प्रीतिक्कु विशेषमावदु जिज्ञासाजनकतावच्छेदकधर्मवत्वम्.(4)
सर्वेश्वरनैत् तॆळियवऱियवेणुमॆऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तुक्कु शास्त्रङ्गळै श्रवणम्बण्णि भगवानै नऩ्ऱाग स्वरूपरूपगुणविभूतिकळोडे अऱिय वेणुमॆऩ्गिऱवभिनिवेशत्तिऱ्‌कु, अदावदु इच्छाविशेषत्तिऱ्‌कु. अऱिन्दालल्लदु धरिक्कमुडियाद अवस्थाजनकमाऩ इच्छाविशेषत्तिऱ्‌कॆऩ्ऱबडि. कारणमाय् - जनकमाय्, भक्तियॆऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱिरुक्कुमिति ।

परभक्ति-पोले इदुवुम् प्रीति-रूपापन्न-ज्ञानम् आगैयालुम्
पर-भक्ति वक्ष्यमाणरीत्या भगवत्-साक्षात्काराभिनिवेश-हेतुव् आऩाप् पोलेय्
इदुवुं शास्त्र-जन्य-भगवद्-विषयक-विशद-ज्ञानाभिनिवेश-हेतुव् आगैयालुम्,
यथावस्थित-ग्रहणाभिनिवेश-हेतुत्वमुम् प्रीति-रूपत्वमुम्
इरण्डुक्क् उं समानम् आगैयाल् ए पर-भक्ति-सादृश्यत्ताल् इदुवुम् भक्ति-शब्द-वाच्यम् आय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱ-बडि.↩︎

इदिनुडैय हेतुवाय् सात्त्विकपरिशीलनादिगळाले वन्द भगवद्विषयत्तिल् प्रीतिविशेषम् सर्वेश्वरनैत् तॆळियवऱियवेणुमॆऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तुक्कुक् कारणमाय् भक्तियॆऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱिरुक्कुम्.↩︎

अनेन, ""शुद्धभावं गतो भक्तया शास्त्राद्वेद्मि जनार्दनम् " इत्युक्तरीत्या↩︎

It has been said:

"Owing to my devotion to the Lord and to my gurus,
I have attained spiritual purity
and come to know Janārdana with the help of the Śāstras."

(So parābhakti is born successively of a knowledge of the truth
obtained from the śāstras which leads to karma yoga and the like).↩︎

It has been said:

"Owing to my devotion to the Lord and to my gurus,
I have attained spiritual purity
and come to know Janārdana with the help of the Śāstras."

(So parābhakti is born successively of a knowledge of the truth
obtained from the śāstras which leads to karma yoga and the like).↩︎

इत्ताले - इन्द प्रेमभक्तियाले. इदऱ्‌कु पिऱन्द ऎऩ्- पदोडन्वयम्. शुद्धेति । इदु भारतत्तिल् उद्योगपर्वत्तिल् धृतराष्ऱ्ऱनैक्कुऱित्तु सञ्जयऩ् वाक्यम्. भक्त्या – कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रेमभक्तियाले, शुद्धभावं – शुद्धमाऩ मनोभाववत्तै, गतस्सन् शास्त्राज्जनार्दनं वेद्मीत्यर्थः । ऎऩ्गिऱबडिये - इन्द श्लोकत्तिल् सॊल्लियिरुक्किऱबडिये.↩︎

इत्ताले

"शुद्धभावं गतो भक्त्या
शास्त्राद्वेद्मि जनार्दनम्”(भारतमुद्योगपर्व 685.)

ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

शास्त्र-जन्य-तत्त्व-ज्ञान--कर्म-योगादि--परम्-परया जाता पर-भक्तिः
"साक्षात्-कर्तव्य" इत्य् अभिनिवेशम् उत्पाद्य,↩︎

It (parābhakti) produces in its turn
an eager desire and determination to see the Lord↩︎

It (parābhakti) produces in its turn
an eager desire and determination to see the Lord↩︎

शास्त्रजन्यतत्त्वज्ञानम् - शास्त्रत्तालेयुण्डाऩ यथावस्थितचिदचिदीश्वरतत्त्वज्ञानम्, अदनालुण्डाऩ,
कर्मयोगादिपरम्परैयाले पिऱन्द - कर्मयोग--ज्ञानयोग--चित्त-समाधान-रूप-योग-- आत्मावलोकऩ-रूप-परम्परैयाले पिऱन्द,

तथाच प्रेमभक्तियाले विशदज्ञानाभिनिवेशम्,
अदनाले विशदम् आऩ शास्त्र-जन्य-तत्त्व-ज्ञानम्,
अदनाले कर्मयोग--ज्ञानयोगाद्य्-अनुष्ठानम्,
अदनाले चित्त-समाधान-रूप-योगम्,
अदनाल् आत्मवलोकनम्,
अदावदु एतादृश-परम्परया पिऱन्द ऎऩ्ऱ बडि.

परभक्तियानदु -
कीऴ् निरूपिक्कप्पट्ट परभक्तियानदु.
साक्षात्करिक्क-वेणुम् ऎऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तैयुण्डाक्कि इति ।

‘‘परभक्तिरदृष्टार्थ-
प्रत्यक्षाभिनिवेशनम् ।
पर-ज्ञानन्तु तस्यैव
साक्षात्कारः परिस्फुटः ॥
पुनर्-विश्लेष-भीरुत्वं
परमा भक्तिर् इष्यते’’

ऎऩ्गिऱ-बडि इप्-पोदे भगवानै साक्षात् करिक्क-वेण्डुम् ऎऩ्ऩुम् अभिनिवेशत्तैय् उण्डाक्किय् ऎऩ्ऱ-बडि,
अभिनिवेशम् आवदु, साक्षात्कारं वन्दाल् अल्लदु विडव्-ऒण्णाद तीव्रम् आऩ आशा-विशेषम्.(5)
इन्द परभक्तिय् आनदु अन्तिम-प्रत्ययानन्तरं यथावन् निष्पन्नम् आय्
देहवियोगानन्तरं देश-विशेषावच्छिन्न--परिपूर्ण-भगवद्-अनुभवत्तिऱ्‌कु जनकम् आगप्-पोगिऱत् आनालुम्
इङ्गिरुन्द कालत्तिलेये साक्षात्-कारम् पॆऱ-वेणुम् ऎऩ्गिऱव् अभिनिवेशत्तिऱ्‌कुं कारणम् आम् ऎऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

शास्त्रजन्यतत्त्वज्ञानकर्मयोगादि परंपरैयाले पिऱन्द परभक्तियानदु साक्षात्करिक्कवेणुमॆऩ्ऩुमभिनिवेशत्तैयुण्डाक्कि↩︎

“योगेश्वर ततो मे त्वं
दर्शयात्मानम् अव्ययम्”(गीता 11-4.)

↩︎

"O Lord, who art the abode of attributes like jñāna,
be pleased to show Thy whole self 1"↩︎

"O Lord, who art the abode of attributes like jñāna,
be pleased to show Thy whole self 1"↩︎

अभिनिवेशकार्यत्तैक् काट्टुगिऱार् योगेश्वरेति ।
चेतनाचेतनङ्गळ् उडैय उच्चावचम् आऩ स्वभाव-योगङ्गळुक्कु नियन्तावाऩ भगवाने! ततो मे त्वमव्ययमात्मानं दर्शय ।↩︎

“योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम्”(गीता 11-4.)↩︎

[[८५]] " दर्शनोपायम् अनुगृहाण",↩︎

“Vouchsafe Thy grace so that I may see Thee"↩︎

“Vouchsafe Thy grace so that I may see Thee"↩︎

काणुमाऱरुळाय् - काणुम्बडि कृपै पण्णवेण्डुम्.↩︎

""काणुमाऱरुळाय्""(तिरुवा. 8-1-1.)↩︎

"एकस्मिन् दिने दर्शनार्थम् आगच्छ"↩︎

"May I see Thee some day!"↩︎

"May I see Thee some day!"↩︎

ऒरु नाळ् काणवाराये - ऒरु नाळागिलुं काणुम्बडि वन्दरुळाय्.↩︎

""ऒरु नाळ् काणवाराये""(तिरुवा. 6-9-4.)↩︎

इति विलापदशाम् आपाद्य↩︎

and makes the man cry out as above follows-↩︎

and makes the man cry out as above follows-↩︎

ऎऩ्ऱु - एवं प्रकारेण, विलपिक्कुम्बडि पण्णि इति । इव्विलाबमऩ्ऱिक्के इव्वभिनिवेशं सहिक्क मुडियादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्. इव्वपेक्षामात्रमडियाग - विलापपर्यन्तमाऩ अभिनिवेशरूपेच्छामात्रकारणमाग. उपायनिष्पत्ति यऩ्ऱिक्केयिरुक्क इङ्गिरुन्द कालत्तिलेयुण्डाऩ इव्वभिनिवेशमात्रहेतुकमाय् ऎऩ्ऱबडि.↩︎

ऎऩ्ऱु विलपिक्कुम् बडि पण्णि↩︎

पर-ज्ञानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अपेक्षामात्रम् अडिय् आग वन्द भगवत्-प्रसाद-विशेषत्ताले
तत्-काल-नियतम् आऩ परिपूर्ण-साक्षात्-कारत्तैय् उण्डाक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस्साक्षात्कारम् परज्ञानम् ऎऩ्ऱु पेसप्पट्टदु.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

1. एतद्-अपेक्षा-मात्र-निबन्धनेन भगवत्-प्रसाद-विशेषेण
तत्-काल-नियतं परिपूर्ण-साक्षात्-कारम् उमुत्पादयति ।↩︎

2. By this keen desire alone,
he wins the grace of Bhagavān who rewards him
with a perfect visual perception of himself for the time being.↩︎

3. By this keen desire alone,
he wins the grace of Bhagavān who rewards him
with a perfect visual perception of himself for the time being.↩︎

4. वन्द - उण्डाऩ, भगवत्प्रसादविशेषत्ताले इति । उपायनिष्पत्त्यनन्तरं देशविशेषत्तिलुण्डागुम् परिपूर्णभगवत्साक्षात्कारत्तिऱ्‌कु हेतुवाऩ प्रसादत्तैक् काट्टिलुं वेऱुबट्ट प्रसादविशेषत्ताले यॆऩ्ऱबडि. तथा च उपायनिष्पत्तिजन्यपरिपूर्णसाक्षात्कारहेतुभूत प्रसादविशेषरूपकारणम् इप्पोदिल्लाविट्टालुं तद्विलक्षणमाऩ इन्द प्रसादविशेषत्ताल् इङ्गेये साक्षात्कारम् पिऱक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु. तत्कालनियतमाऩ - इवनुडैयवबेक्षै यॆव्वळवु कालमिरुक्किऱदो, अव्वळवु पर्यन्तमाऩ. परिपूर्णसाक्षात्कारत्तैयुण्डाक्कुम् - देशविशेषावच्छिन्नसाक्षात्कारम्बोलिरुक्किऱ पूर्णसाक्षात्कारत्तै युण्डाक्कुम्.↩︎

5. इव्वपेक्षामात्रमडियाग वन्द भगवत्प्रसादविशेषत्ताले तत्कालनियतमाऩ परिपूर्णसाक्षात्कार त्तैयुण्डाक्कुम्.↩︎

6. एष साक्षात्कारः परज्ञानम् इत्य् अभ्यधायि ।↩︎

7. This visual perception is called parajñāna.↩︎

8. This visual perception is called parajñāna.↩︎

9. इस्साक्षात्कारम् परज्ञानमॆऩ्ऱु पेसप्पट्टदु - इदुवे परज्ञानमॆऩ्ऱु ‘‘परज्ञानन्तु तस्यैव साक्षात्कारः परिस्फुटः’’ इत्यादौ सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱबडि.↩︎

10. इस्साक्षात्कारम् परज्ञानम् ऎऩ्ऱु पेसप्पट्टदु.↩︎

परम-भक्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि निरतिशय-भोग्यम् आऩ भगवत्-स्वरूपत्तै साक्षात्-करित्त-वाऱे(=रीत्या)
पॆरु-विडाय्प्(=तृषां) पट्टवऩ् तटाकत्तैक् कण्ड्-आप्-पोले पिऱन्द प्रीत्य्-अतिशयम् परम-भक्ति ।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ""मुनिये नाऩ्-मुखऩ्""(तिरुवा. 10-10-1) +इऱ्‌पडिये
सङ्कोचम् अऱ अनुभवित्त् अल्लदु
धरिक्क-वॊण्णाद अभिनिवेशत्तै उण्डाक्कि
मऱुक्कव्(=निगूहनम्) ऒण्णाद तिरुव्(=लक्षी) आणैय् इट्टु, वळैत्तुक्(=वलयित्वा)
कूप्पिडुगैयाले इवनुक्कुक् कडुग प्राप्तियैक् कॊडुक्कुम्-बडि
सर्वेश्वरनुक्कु त्वरातिशयत्तै उण्डाक्कि
इवनैय् अवाव्(=अभिनिवेसम्) अऱ्ऱु वीडु(=त्यागम्→मुक्तिं) पॆऱप्-पण्णुम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

इत्थं निरतिशय-भोग्य-भगवत्--स्व-रूप--साक्षात्-कार--समनन्तरम् एव अतिताप-श्रमार्तस्य जलाशय-दर्शनेनेव जातः प्रीत्य्-अतिशयः परम-भक्तिः ।↩︎

From this perfect vision of the svarūpa of the Lord
is born an excessive and unsurpassed love for the Lord
similar to the yearning felt by a man suffering from great thirst
at the sight of a tank. This (excessive and unsurpassed love for the Lord) is called parama bhakti.↩︎

From this perfect vision of the svarūpa of the Lord
is born an excessive and unsurpassed love for the Lord
similar to the yearning felt by a man suffering from great thirst
at the sight of a tank. This (excessive and unsurpassed love for the Lord) is called parama bhakti.↩︎

इप्-पडि पर-भक्तियाले अभिनिवेश, विलाप, भगवत्-प्रसाद-क्रमत्तालेय् उण्डु-बण्णप्-पट्ट
परिपूर्ण-साक्षात्-कार-रूप--पर-ज्ञानत्तै उपपादित्तु
एतत्-कार्यम् आऩ परमभक्तियिऩ् स्वरूपत्तै उपपपादिक्किऱार् इप्पडियित्यादिना । इप्पडि - परिपूर्णमाग, इदऱ्‌कु साक्षात्करित्तवाऱे ऎन्बदोडऩ् वयम्.
इन्द साक्षात्-कारत्तिऱ्‌कु प्रीत्य्-अतिशय-हेतुत्वं सॊल्लुगैक्क् आग
इदिऩ् विषयमाऩ भगवत्-स्वरूपत्तिऩ् वैलक्षण्यत्तै मुदलिल् उपपादिक्किऱार्
निरतिशयभोग्यमाऩ इति ।
साक्षात्करित्तवाऱे - साक्षात्करियानिऩ्ऱव् अळविल्.
इदऱ्‌कु पिऱन्द ऎन्बदोडन्वयम्.
नडुविल् अनुरूपदृष्टान्तत्तैक् काट्टुगिऱार् पॆरुविडाय्प्पट्टवनित्यादियाल्.
विडाय्क्कुप्पॆरुमैयावदु जलावगाहनपानादिगळऩ्ऱिक्के ताङ्ग मुडियामै.
तडागत्तैक् कण्डाप्पोले - परिपूर्णोदकमाय् तनक्कवगाहनादियोग्यमाऩ तडागत्तैसाक्षात्करित्ताप्पोले.
पॆरुविडाय्प्पट्टवनुक्कु तटाकदर्शनम्बोल् तापत्रयाभिहतनानविवनुक्कु भगवत्साक्षात्कारम् ऎऩ्ऱभिप्रायम्.
पिऱन्द प्रीत्यतिशयम् परमभक्ति इति ।
पर-भक्तियुम् प्रीत्यतिशयमानालुम् अदु साक्षात्कारजन्यम् इल्लामैयाले परभक्तिय् ऎऩ्ऱुम्,
इदु साक्षात्-कारत्तालुम् अन्द पर-भक्ति-परम्परैय् आयालुं जन्य-प्रीत्यतिशयमागैयाले
परम-भक्तियॆऩ्ऱुं सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु.
(5) "परो मा यस्या" इति व्युत्पत्त्या
इदुवे स्वावधिकोत्कर्ष-रहितम् आग एऱ्‌-पडुवदाल्
इन्द परम-भक्तिये पर-भक्ति--पर-ज्ञानम् पोल् अऩ्ऱिक्के
साक्षाद्-भगवत्-प्राप्ति-हेतुव् ऎऩ्ऱु ज्ञापितम् आगिऱदु.↩︎

इप्पडि निरतिशयभोग्यमाऩ भगवत्स्वरूपत्तै साक्षात्करित्तवाऱे पॆरुविडाय्प्पट्टवऩ् तटाकत्तैक्कण्डाप्पोले पिऱन्द प्रीत्यतिशयम् परमभक्ति ।↩︎

इयं "मुने चतुर्मुख" इति दशकोक्त-रीत्या
अ-संकुचितानुभवम् अन्तरा
ऽऽत्म-चारणस्याशक्यताम् आपादयन्तम् अभिनिवेशम् उत्पाद्य
अ-प्रत्याख्येय-लक्ष्मी-विषयक-शपथ-पूर्व--स-निर्बन्धाह्वान-साधनात्
अस्य झटिति स्व-प्राप्ति-दानार्थं
सर्वेश्वरस्य त्वरातिशयम् उत्पाद्य
एनम् अभिनिवेशोपशमनेन मोक्षं प्रापयति ।↩︎

Parama bhakti produces an eager desire and determination to enjoy the Lord without any limitations,
as the bhakta feels that it is impossible to live any longer without this experience of the Lord
as described in the Tiruvoymozhi 10.10-1 (where the Alwar cries out that he will not hereafter allow the Lord to leave him)
and that he must become one with the Lord
and declares all this with an oath that cannot be ignored by the Lord.
It causes (likewise) an excessive eagerness in the Lord
to give him mokṣa immediately
and makes him attain mokṣa
after quenching his great thirst for union.↩︎

Parama bhakti produces an eager desire and determination to enjoy the Lord without any limitations,
as the bhakta feels that it is impossible to live any longer without this experience of the Lord
as described in the Tiruvoymozhi 10.10-1 (where the Alwar cries out that he will not hereafter allow the Lord to leave him)
and that he must become one with the Lord
and declares all this with an oath that cannot be ignored by the Lord.
It causes (likewise) an excessive eagerness in the Lord
to give him mokṣa immediately
and makes him attain mokṣa
after quenching his great thirst for union.↩︎

इन्द परम-भक्ति अप्-पडि व्यवधानम् अऱ हेतुव् आगुम्
प्रकारत्तै उपपादिक्किऱार् इदु मुनिये नान्मुगनिऱ्‌पडिये इत्यादिना । मुनिये नान्मुगने ऎऩ्गिऱ तिरुवाय्मॊऴियिल् सॊऩ्ऩबडि. सङ्कोचमऱ - मुन्बु सॊऩ्ऩ तत्कालनियतसाक्षात्कारानुभवम्बोल् कालसङ्कोच मऩ्ऱिक्के. अनुभवित्तल्लदु - कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ भोगरूपसाक्षात्कारानुवर्तियऩ्ऱिक्के. धरिक्कवॊण्णादवभिनिवेशत्तैयुण्डाक्कि - फलसिद्धियिल्लामल् शरीरधारणम् पण्णमुडियाद ऒरु आशाविशेषत्तैयुण्डाक्कि. मऱुक्कवॊण्णाद - अति-क्रमिक्कमुडियाद. तिरुवाणैयिट्टु - पिराट्टियिन्मेल् आणैयिट्टु, शपथमिट्टु ऎऩ्ऱबडि. इदु "वासंसॆय् पूङ्गुऴलाळ् तिरुवाणै निऩ्ऩाणै कण्डाय्" ऎन्बदिऩ् अनुवादम्. वळैत्तु - अप्पाल् पोगविडादबडि निर्बन्धि त्तु,इदु "इनि नाऩ् पोगलॊट्टेऩ् ऒऩ्ऱुम् मायं सॆय्येल्" ऎन्बदै निनैत्तुच् चॊऩ्ऩबडि. कूप्पिडुगैयाले - आक्रन्दनम् पण्णुगैयाले. इदऱ्‌कु त्वरातिशयत्तैयुण्डाक्कियॆन्बदोडन्वयम्. इवनुक्कु - परमभक्ति माऩाऩ इवनुक्कु. कडुग - व्यवधानमिल्लामल्. प्राप्तियैक्कॊडुक्कुम्बडि - तऩ्ऩुडैय निरतिशयभोग्यमाऩ स्वरूपसाक्षात्काररूपप्राप्तियैक् कॊडुक्कैक्कु. प्राप्तिं दातुमित्यर्थः । सर्वेश्वरनुक्कु - परमदयाळुवाऩ सर्वेश्वरनुक्कु. त्वरातिशयत्तैयुण्डाक्कि - उत्तरक्षण एव प्राप्तिप्रदानेच्छाविशेषत्तै उण्डाक्कि, इवनाणैयिट्टु वळैत्तुक् कूप्पिडुगैयाल् साक्षात्कृतऩाऩ भगवानुक्कु प्राप्तियैक् कॊडुत्तालल्लदु ताङ्ग मुडियाद त्वरैयुण्डागुमिऱे. इवनै - परमभक्तिभरितऩाऩ इन्द अधिकारियै. अवा - महत्ताऩ आसै, अदु अऱ्ऱु - निश्शेषमाग नशित्तु, वीडुबॆऱ - मोक्षत् तैयडैय, सिद्धेऽर्थे इच्छा नोदेति ऎऩ्गिऱबडिये परिपूर्णब्रह्मानुभवमोक्षत्तैयडैन्दबिऩ् ऒरुविधमाऩ अवावुमिरादॆऩ्ऱबडि. इङ्गु दीपिकाचार्यर् सॊल्लुं क्रमम् -

‘‘सात्त्विक-सङ्गादिगळाल् भगवान्-इडत्तिल् प्रीति-विशेष-रूप-भक्तिय् उण्ड् आम्;
अत्ताल् शास्त्रतो ज्ञातुम् इच्छैय् उण्डाम्;
अत्ताल् भगवत्-प्रसादम् अडिय् आग शास्त्रज्ञानं वरुम्;
अत्ताल् उपाय-भक्ति;
अत्ताल् साक्षात्-कारेच्छै;
अथ भगवत्-प्रसादात् तत्-साक्षात्-कारम्;
अत्ताल् परम-भक्ति-रूप-निरतिशय-प्रीति;
इत्ताल् प्राप्त्य्-अभिनिवेशम्;
अनन्तरम्; भगवत्-प्रसादात् तत्-प्राप्तिः’’

ऎऩ्ऱु.↩︎

इदु ""मुनिये नान्मुगऩ्""(तिरुवा. 10-10-1) +इऱ्‌पडिये सङ्कोचमऱ अनुभवित्तल्लदु धरिक्कवॊण्णाद अभिनिवेशत्तै उण्डाक्कि मऱुक्कवॊण्णाद तिरुवाणैयिट्टु वळैत्तुक्कूप्पिडुगैयाले इवनुक्कुक्कडुग प्राप्तियैक्कॊडुक्कुम्बडि सर्वेश्वरनुक्कु त्वरातिशयत्तै उण्डाक्कि इवनैयवावऱ्ऱु वीडु पॆऱप्पण्णुम्.↩︎

प्रपत्तिः पर-भक्ति-स्थाने

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भक्ति-योगम् त्रैवर्णिकरैय् ऒऴिन्दार्क्कुम्
त्रैवर्णिकर्-तङ्गळिल् ज्ञानत्तिलेय् आदल्, शक्तियिलेय् आदल्, इरण्डिलुम् आदल् कुऱैय्-उडैयार्क्कुम्,
फल-विळम्बम् पॊऱुक्क इसैयाद तीव्र-संवेगम् उडैयार्क्कुम्
योग्यम् अल्लामैयाल् ए

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तङ्गळ् अळवुगळैत् तॆळिन्दु
अ-द्वारकम् आग प्रपत्तियै
मोक्षोपायम् आगप् पऱ्ऱुम् अवर्गळुक्कु
सर्व-फल-साधनम् आऩ प्रपत्ति-ताऩे **पर-भक्ति-स्थानत्तिले**चोदितैय् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासकनुक्कु पर-भक्तिक्कु मेल् वरुम् अवस्थैगळ् पोले -
इस् स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩ्-उडैय कोलुदलुक्क् ईड् आग
इप् प्रपत्तिक्कु मेल् वरुम् अनुकूलावस्थैगळ्
इदिऩ् फलम् आय् इरुक्कुम्.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि प्रपत्तिक्कुम् भक्तिक्कुम्
अधिकारि-विशेषत्तैप् पऱ्ऱि तुल्य-फलत्वम् उण्डागैयाले
विकल्पम् आगक् कडवदु.

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

(मूलम्22)

Parama bhakti produces an eager desire and determination to enjoy the Lord without any limitations,
as the bhakta feels that it is impossible to live any longer without this experience of the Lord
as described in the Tiruvoymozhi 10.10-1 (where the Alwar cries out that he will not hereafter allow the Lord to leave him)
and that he must become one with the Lord
and declares all this with an oath that cannot be ignored by the Lord.
It causes (likewise) an excessive eagerness in the Lord
to give him mokṣa immediately
and makes him attain mokṣa
after quenching his great thirst for union.↩︎

Parama bhakti produces an eager desire and determination to enjoy the Lord without any limitations,
as the bhakta feels that it is impossible to live any longer without this experience of the Lord
as described in the Tiruvoymozhi 10.10-1 (where the Alwar cries out that he will not hereafter allow the Lord to leave him)
and that he must become one with the Lord
and declares all this with an oath that cannot be ignored by the Lord.
It causes (likewise) an excessive eagerness in the Lord
to give him mokṣa immediately
and makes him attain mokṣa
after quenching his great thirst for union.↩︎

अयं भक्तियोगस् त्रैवर्णिकेतरेषाम्,
त्रैवर्णिकेष्व् अपि ज्ञानतः शक्तित उभयतोऽपि वा न्यूनतावताम्
फल-विलम्ब-सहनानिच्छापादक-तीव्र-संवेगवतां चायोग्य इति↩︎

Since bhakti yoga is not suitable
for those who do not belong to the three higher castes
and (likewise) also for those in these three castes
who are wanting in jñāna or ability or both
and since it will not suit those
who cannot endure any delay in the attainment of its fruit (namely, mokṣa)
and are therefore extremely impatient,↩︎

Since bhakti yoga is not suitable
for those who do not belong to the three higher castes
and (likewise) also for those in these three castes
who are wanting in jñāna or ability or both
and since it will not suit those
who cannot endure any delay in the attainment of its fruit (namely, mokṣa)
and are therefore extremely impatient,↩︎

भक्तियोगनिष्ठनुक्कु उपायमाऩ परभक्तियिऩ् स्वरूपादिगळैयुम्, अदिऩ् फलमाऩ पर-ज्ञानपरभक्तियिनुडैय क्रमप्राप्तियैयुमुपपादित्तु, इदऱ्‌कनधिकारियाऩ एतत्स्थानत्तिले चोदितैयाऩ अद्वारकप्रपत्तियै अनुष्ठित्तवनुक्कुम् प्रपत्तिफलमाग कैङ्कर्यपर्यन्तपरभक्तिपरज्ञानपरमभक्तिकळ् तत्तदिच्छानुगुणमाग फलमाग वरुमॆऩ्गिऱार् इप्भक्तियोगमित्यादिना । इदऱ्‌कु योग्यमिल्लामैयाले यॆन्बदोडन्वयम्. त्रैवर्णीकरै यॊऴिन्दार्क्कुमिति । त्रैवर्णिकर् - ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यर् । तद्भिन्नर्क्कुम् अदावदु शूद्रादिगळुक्कुमॆऩ्ऱबडि. त्रैवर्णि कर्दङ्गळिल् - त्रैवर्णिकमध्ये । ज्ञानत्तिलेयादलित्यादि । भक्त्यनुष्ठानोपयोगिज्ञानत्तिलेयो शक्तियिलेयो इरण्डिलुमो कुऱैयुळ्ळवर्गळुक्कुमॆऩ्गै. ज्ञानशक्तत्यादिगळ् परिपूर्णमाग इरुक्कच्चॆय्देयुम् फलविळम्बम् - प्रारब्धकर्मपर्यवसानभावियाऩ फलविळम्बत्तै,पॊऱुक्क - सहिक्क, इसैयाद - इच्छैयिल्लाद, तीव्रसंवेगमुडैयार्क्कुम् - अत्यन्तत्वरैयुडैयार्क्कुम्, इव्वळवाल् मेल् प्रपत्तियोग्याधिकारत्तिल् सॊल्लप्पोगिऱ प्रपत्त्यधिकारङ्गळ्
‘‘अङ्कान्त-पात्रैर् अङ्कास्यम् उत्तराङ्कार्थसूचनं’’
ऎऩ्गिऱ अङ्कास्यन्यायत्तालेय् इङ्गेये सूचितङ्गळ्.
योग्यमल्लामैयाले - अनुष्ठिक्क शक्यमल्लामैयाले,↩︎

इब् भक्तियोगम् त्रैवर्णिकरैयॊऴिन्दार्क्कुम् त्रैवर्णिकर्दङ्गळिल् ज्ञानत्तिलेयादल् शक्तियिलेयादल् इरण्डिलुमादल् कुऱैयुडैयार्क्कुम् फलविळम्बम् पॊऱुक्क इसैयाद तीव्रसंवेगमुडैयार्क्कुम् योग्यमल्लामैयाले↩︎

स्वस्थितीः विशदं विज्ञाय
अ-द्वारकतया प्रपत्ति मोक्षोपायत्वेन परिगृह्णतां विषये
सर्व-फल-साधन-भूतायाः प्रपत्तेः पर-भक्ति-स्थाने चोदितत्वात्↩︎

prapatti is prescribed as the sole and independent means of mokṣa for them.
Since it will be the means of securing all desired objects,
it has been prescribed in the place of parābhakti for those who know their limitations.↩︎

prapatti is prescribed as the sole and independent means of mokṣa for them.
Since it will be the means of securing all desired objects,
it has been prescribed in the place of parābhakti for those who know their limitations.↩︎

तङ्गळळवुगळै - तङ्गळ् तङ्गळ् सामर्थ्यत्तिऩ् इयत्तैयै, तॆळिन्दु - नऩ्ऱाग निर्धारणम् पण्णि, अद्वारकप्रपत्तियै - साक्षान्मोक्षसाधनमाऩ स्वतन्त्रप्रपत्तियै, मोक्षोपायमाग - साक्षान्मोक्षसाधनमाग, पऱ्ऱुमवर्गळुक्कु - अवलम्बिक्कुमधिकारिकळुक्कु, मुख्यमाऩ भक्तियोगत्तिल् तङ्गळुक्कु सामर्थ्यमिल्लामैयैत् तॆळिन्दालत्तै विट्टु गौणमाऩ अद्वारकप्रपत्तियै साक्षान्मोक्षसाधनमाग अवलम्बिप्पारिऱे. सर्वफलसाधनमाऩ प्रपत्तिताने - ‘‘तावदार्तिः’’ इत्यादिषु सर्वफलसाधनतया ज्ञातमाऩ अद्वारकप्रपत्तिये. परभक्तिस्थानत्तिले चोदितै यागैयाले -

‘‘यद् येन काम-कामेन
न साध्यं साधनान्तरैः ।
मुमुक्षुणा यत् साङ्ख्येन
योगेन न च भक्तितः ॥
तेन तेनाप्यते तत् तन्
न्यासेनैव महामुने’’

इत्यादिगळिल् चोदितैयागैयाले,↩︎

तङ्गळ् अळवुगळैत् तॆळिन्दु अद्वारकमाग प्रपत्तियै मोक्षोपायमागप् पऱ्ऱुमवर्गळुक्कु सर्वफलसाधनमाऩ प्रपत्तिताने परभक्तिस्थानत्तिले चोदितैयागैयाले↩︎

उपासकस्य परभक्तेः परस्ताज् जायमाना अवस्था इव,
अस्य स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठस्य प्रार्थनानुगुणम्
एतत्-प्रपत्त्यनन्तरं जायमाना अनुकूलावस्था
अस्याः फलभूताः ॥↩︎

Just as in the case of the man who practises the vidyās,
parābhakti is followed by (certain) stages of attainment (like para jñāna ),
this prapatti will be followed by certain favourable results or states
in accordance with the desire of the man who adopts it as the independent upāya.
These states are to be considered as part of the fruits of prapatti.↩︎

Just as in the case of the man who practises the vidyās,
parābhakti is followed by (certain) stages of attainment (like para jñāna ),
this prapatti will be followed by certain favourable results or states
in accordance with the desire of the man who adopts it as the independent upāya.
These states are to be considered as part of the fruits of prapatti.↩︎

परभक्तिक्कु मेल् वरुमवस्थैकळ् पोले - परज्ञानपरमभक्ति मुदलानववस्थैकळ् पोले, इदऱ्‌कु अनुकूलावस्थैकळॆन्बदोडन्वयम्. कोलुदलुक्कीडाग - प्रपत्तिकालसङ्कल्पत्तुक्कीडाग, इदनाल् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठरॆल्लारुक्कुम् मेल् सॊल्लप्पोगिऱ अनुकूलावस्थैकळ् काणविल्लैये ऎऩ्गिऱ शङ्गै परास्तम्. इप्प्रपत्तिक्कुमेल्वरुम् - इस् स्वतन्त्रप्रपत्तिक्कुमेलुण्डागुम्, अनुकूलावस्थैकळ् - परभक्तिपरज्ञानपरमभक्तिकळुम्, कैङ्कर्यङ्गळुम्, इदिऩ् फलमायिरुक्कुम् - परभक्तिस्थानत्तिल् चोदितैयाऩ इप्प्रपत्तियिऩ् फलमायिरुक्कुम्. परभक्तियानदु परज्ञानपरमभक्तिरूपफलजनकमानाप्पोले तत्स्थानत्तिले चोदितैयाय् सर्वफलप्रदैयाऩ इन्द प्रपत्ति कोलुदलुक्कीडाग अन्द परभक्तियैयुमुण्डाक्कि तत्कार्यङ्गळाऩ परज्ञान परमभक्तिकळैयुं कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ भगवत्प्राप्तियैयुमुण्डाक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

उपासकनुक्कु परभक्तिक्कु मेल् वरुम् अवस्थैगळ् पोले इस्स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठनुडैय कोलुदलुक्कीडाग इप्प्रपत्तिक्कु मेल् वरुम् अनुकूलावस्थैगळ् इदिऩ् फलमायिरुक्कुम्.↩︎

इत्थं भक्ति-प्रपत्योर् अधिकारिविशेषं प्रति तुल्यफलत्वाद्
विकल्पो भवति ।↩︎

Thus prapatti and bhakti are said to be optional
in relation to those who are qualified for them
as they secure the same final goal or fruit.↩︎

Thus prapatti and bhakti are said to be optional
in relation to those who are qualified for them
as they secure the same final goal or fruit.↩︎

इप्पडि गुरुवाऩ भक्तियोगत्तुक्कुं तत्स्थानत्तिले चोदितैयाऩ लघुवाऩ स्वतन्त्रप्रपत्तिक्कुम्, कैङ्कर्यपर्यन्तभगवत्प्राप्तियुम् इङ्गिरुन्द कालत्तिल् परज्ञानादिफलङ्गळुं तुल्यमाग वुण्डागुमॆऩ्ऱाल् लघुवाऩ प्रपत्तियै विट्टु गुरुवाऩ भक्तियिल् ऎवनावदु प्रवृत्तिप्पानो? भक्तियोगत्तिऱ्‌कु अधिकारिकळ्दाऩ् तेट्टमागादो? गुरुलघुवाऩ इव्विरण्डुक्कुं विकल्पन्दाऩ् कूडुवदॆङ्ङनेयॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि प्रपत्तिक्कुमित्यादिना । इप्पडि - कीऴ् उपपादित्तबडि, प्रपत्तिक्कुम् भक्तिक्कुम् - लघुवाऩ प्रपत्तिक्कुं गुरुवाऩ भक्तिक्कुम्, अधिकारिविशेषत्तैप्पऱ्ऱि - अकिञ्चनसकिञ्चऩ-रूपाधिकारिविशेषत्तैयुत्तेशित्तु. तुल्यफलत्वमुण्डागैयाले इति । शरीरत्तिल् गुरुलघुभावमुण्डानालुम् फलत्तिल् तौल्यमुण्डागैयाले यॆऩ्ऱबडि. विकल्प मागक्कडवदु - विकल्पः - भिन्नकल्पः, अन्यतरानुष्ठानमेव; न तु समुच्चय इति भावः ।

तथाच शक्तनुक्के गुरुवायुं लघुवायुमुळ्ळ भक्ति-प्रपत्तिकळाले
समाऩ-फलसिद्धिय् उण्डागुम् ऎऩ्ऱाल्
अवऩ् विषयत्तिल् गुरुवैयर्थ्य-प्रसङ्गेन
गुरु-लघु-विकल्पं कूडाद् आनालुं
स-किञ्चनाकिञ्चनाधिकारि-विषयत्तिले गुरु-लघुक्कळ् उडैयव् अनुष्ठानत्ताले
तुल्य-फलं वरुगिऱत् ऎऩ्ऱाल्
शक्तऩ् गुरुवैयेय् अनुष्टिक्कक् कडवऩ्,
अशक्तऩ् लघुवैयेय् अनुष्टिक्कक् कडवऩ् ऎऩ्ऱु व्यवस्थित-विकल्पमे एऱ्‌-पडुम् आगैयाल्
गुरु-वैयर्थ्यत्तिऱ्‌को समुच्चयत्तिऱ्‌को प्रसक्तिये एऱ्-‌पडाद् ऎऩ्ऱु तिरुव्-उळ्ळम्.(4)↩︎

इप्पडि प्रपत्तिक्कुम् भक्तिक्कुम् अधिकारिविशेषत्तैप्पऱ्ऱि तुल्यफलत्व मुण्डागैयाले विकल्पमागक्कडवदु.↩︎

भेदः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱुक्कु

“(मोक्षार्थ-विद्या) नाना (→प्रपत्त्युपासनयोर् [विधि]शब्द-भेदाः←)शब्दादि(→विधिसाम्येऽप्य् अन्य-भेदाः)-भेदात्”
(ब्रह्मसूत्रम्3-3-56)

ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले भेदम् सिद्धम्.

विश्वास-टिप्पनी

उपासीत, ध्यायीत इत्यादिषु शब्द-भेदो नास्ति।
उपासीत, (ओम् इत्य् आत्मानं) युञ्जीत इत्येतयोस् त्व् अस्ति शब्द-भेदः।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“विकल्पोऽविशिष्ट-फलत्वात्”(ब्रह्मसूत्रम्3-3-57.)
ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले विकल्पमुम् सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(मूलम्12)

Thus prapatti and bhakti are said to be optional
in relation to those who are qualified for them
as they secure the same final goal or fruit.↩︎

Thus prapatti and bhakti are said to be optional
in relation to those who are qualified for them
as they secure the same final goal or fruit.↩︎

एतयोः

“(मोक्षार्थ-विद्या) नाना (→प्रपत्त्युपासनयोर् [विधि]शब्द-भेदाः←)शब्दादि(→विधिसाम्येऽप्य् अन्य-भेदाः)-भेदात्”
(ब्रह्मसूत्रम्3-3-56)

इत्यधिकरणे भेदः सिद्धः।↩︎

That the two are different from each other is evident from the adhikaraṇa or section -

"The Brahma Vidyās are different as their *4 names and the like are different ".
Brahma sūtras (III-3.56).

↩︎

That the two are different from each other is evident from the adhikaraṇa or section -

"The Brahma Vidyās are different as their *5 names and the like are different ".
Brahma sūtras (III-3.56).

↩︎

भक्तिक्कुम् प्रपत्तिक्कुम् भेदम् उण्डागिल् अऩ्ऱो
विकल्पं सॊल्लल् आवदु;

‘‘अर्चनं वन्दनं दास्यं सख्यमात्मनिवेदनम् ।
.............भक्तिश्चेन्नव लक्षणा’’

इत्यादिगळिल् भक्तिप्रपत्तिशब्दवाच्यङ्गळॊऩ्ऱुबोल् तोऩ्ऱुगिऱदेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱुक्कु इत्यादिना । विद्या नाना – परस्परं भिन्ना शब्दादिभेदात् –‘‘उपासीत’’ ‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’ इति शब्दभेदात् । आदिपदादभ्यासनामधेयगुणप्रकरणसङ्ग्रहः । ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले भेदं सिद्धमिति । तथाच सूत्रकारैरेव भक्तिप्रपत्तिकळुक्कु भेदकहेतुक्कळाले भेदस्य व्यवस्थापितत्वेन ‘‘सख्यमात्मनिवेदनम्’’ इत्यादिगळिल् अभेदप्रतीतिरन्यथा नेया ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्.↩︎

इवऱ्ऱुक्कु “नाना शब्दादि भेदात्”(ब्रह्मसूत्रम्3-3-56) ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले भेदम् सिद्धम्.↩︎

[[95]]

“12 विकल्पोऽविशिष्टफलत्वात्" इत्यधिकरणे विकल्पः सिद्धः ।↩︎

That there is option (to choose any of them) is also evident from the section :

" There is option (to adopt any of them )
because the result or (final) fruit is the same".
Brahma sutras (III - 3. 57).

↩︎

That there is option (to choose any of them) is also evident from the section :

" There is option (to adopt any of them )
because the result or (final) fruit is the same".
Brahma sutras (III - 3. 57).

↩︎

इप्पडि भेदत्तै स्थापित्त सूत्रकाररे विकल्पाधिकरणत्तिल् विकल्पत्तैयुं निर्णयित्तारॆऩ्गिऱार् विकल्पोऽविशिष्टफलत्वात् ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले विकल्पमुं सिद्धमिति । विकल्पः – विभिन्नकल्प एव, न तु समुच्चयः । कुतः? अविशिष्टफलत्वात् – परस्परासहायेन तुल्यफलजनकत्वात् । उपासनत्तिल्भेदम्बोले शाखाभेदसंहिताभेदङ्गळिल् न्यासविद्यैकळिलुम् मन्त्रादिभेदत्ताले भेदं सिद्ध मॆऩ्गिऱार्. अथवा साङ्गमाऩ प्रपदनमॊऩ्ऱागैयाले ऒरु प्रपदनत्तिल् ‘‘वसुरण्य’’, ‘‘श्रीमन्नारायण स्वामिन्’’, ‘‘भगवन्’’, ‘‘सर्वविजयिन्’’, ‘‘श्रीमन्नारायणचरणौ’’ इत्यादिगळान अनेकमन्त्रङ्गळ् करणमन्त्रङ्गळाग आगवेण्डुमागैयाल् अवैगळुक्कु करणमन्त्रतया विनियोगविकल्पं कॊळ्ळवेण्डुम्. विकल्पमो अष्टदोषदुष्टम्. ऒऩ्ऱिनालेये प्रपदननिष्पत्तौ बहुमन्त्रश्रवणं व्यर्थमागवुम् प्रसङ्गिक्कुम्.↩︎

“विकल्पोऽविशिष्टफलत्वात्”(ब्रह्मसूत्रम्3-3-57.) ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिले विकल्पमुम् सिद्धम्.↩︎

प्रपत्ति-भेदाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनत्तिल् विशेषङ्गळ् पोले
शाखा-भेदङ्गळिलुम् भगवच्-छास्त्र-संहिता-भेदङ्गळिल् उञ् चॊल्लुम् न्यास-विद्यैयिल्
मन्त्रादि-विशेषङ्गळ् कण्डु-गॊळ्वदु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नमस्कारम्
वाचिकम्, मानसम्, कायिकम्
ऎऩ्ऱु पिरिन्दाप्-पोले
प्रपत्तियिलुम् ओर्-ऒऩ्ऱै मुऩ्ऩ् इट्टु
इव् विभागङ्गळ् सॊल्लप् पट्टदु
(यथा सत्त्व-बाहुल्य-मात्रे सात्त्विक इति).

विश्वास-टिप्पनी

उक्तिनिष्ठायाम् उक्तेर् बाहुल्यम्,
आचार्यनिष्ठायाम् कायिकस्याधिक्यम्,
स्वनिष्ठायाम् मनसः प्राधान्यम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै मूऩ्ऱुम् पॊरुन्दिऩ(=समवेत)-पोदु पूर्ण-नमस्-कारम् आनाऱ्‌ पोले
पूर्ण-प्रपत्तिय् आगक् कडवद्

ऎऩ्ऱ्-अवर्गळ् पा-सुरङ्गळुक्कुम्
वाचिक-कायिकङ्गळ् आऩ व्यापार-विशेषङ्गळ् परीवाहम् आम् पडिय् आऩ
मानस(-प्रधान)-प्रपत्तियिऩ्-उडैय पूर्तियिले तात्पर्यम् आगक् कडवदु (न तु प्रपत्ति-मात्रस्य).(5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथाऽधिकारम् इवैय् ऎल्लाम् (प्राध्यान्य-भिन्न-प्रपत्ति-त्रयम्) फल-प्रदङ्गळ्
ऎऩ्ऩुम् इडम् मुन्बे सॊऩ्ऩोम्.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

उपासने विशेषा इव
शाखा-भेदेषु भगवच्-छास्त्र-संहिता-भेदेषु च प्रतिपाद्यमानाः
न्यास-विद्यायां मन्त्रादि-विशेषा द्रष्टव्याः ।↩︎

It may be seen that, as in upāsanās there are differences in mantras and the like (aṅgas),
there are, in Nyāsa Vidyā also, differences stated in the different branches of the vedas (Shakhas) and in the different samhitas of the agamas.↩︎

It may be seen that, as in upāsanās there are differences in mantras and the like (aṅgas),
there are, in Nyāsa Vidyā also, differences stated in the different branches of the vedas (Shakhas) and in the different samhitas of the agamas.↩︎

आगैयाल् बहुमन्त्रङ्गळुक्कु उपनिषद्भेदेन करणत्वं सॊऩ्ऩदऱ्‌कु गति ऎऩ्ऩॆऩ्ऩिल्? सर्व श्रुतिकळिलुम् पाञ्चरात्रादिगळिलुम् पठितमाऩ ऎल्ला भरन्यासत्तिलुम् आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळ् अविशिष्टमानालुं तत्तच्छाखैकळिलुम् अहिर्बुध्नयसंहितादिगळिलुं गुणविग्रहादिविशेषविशिष्टनुक्के प्रपत्तव्यत्वं सॊल्लियि रुप्पदाल् रूपभेदत्ताले तत्तत्प्रपदनभेदं सिद्धिक्कैयाल् तत्तत्प्रपदनविशेषे तत्तन्मन्त्रस्य करणतयान्वयात् मन्त्राणां बहुत्वेऽपि न वैयर्थ्य मॆऩ्गिऱ वभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् उपासनत्तिल् इत्यादिना ।
उपासनत्तिल् विशेषङ्गळ् पोले - उपासनत्वव्याप्यधर्मवत्तुक्कळाऩ दहरशाण्डि-ल्यद्युपासनङ्गळ्बोल्, शाखाभेदङ्गळिलुम् - तैत्तिरीयश्वेताश्वतरादिवेदशाखाभेदङ्गळिलुम्, भगवच्छास्त्रासंहिताभेदङ्गळिलुम् - पाञ्चरात्रसम्बन्धिकळाऩ लक्ष्मीतन्त्राहिर्बुध्नयादिसंहिताभेदङ्गळिलुम्, सॊल्लुं न्यासविद्यैयिल् - प्रतिपाद्यमाऩ न्यासविद्यैयिल्, मन्त्रादिविशेषङ्गळ् कण्डु कॊळ्वदु - मन्त्रादिकृतभेदङ्गळ् कण्डुगॊळ्वदु. इङ्गु आदिपदादनुसन्धेयगुणविग्रहादि परिग्रहः । इप्पडि प्रतिशाखैयिलुम् प्रतिसंहितैयिलुम् मन्त्रङ्गळुम् अनुसन्धेयगुणविग्रहादिगळुम् भिन्नङ्गळाग इरुप्पदाल् रूपभेदं तोऩ्ऱानिऱ्‌क न्यासविद्यैयिल् मन्त्रादिविशेषङ्गळ् कण्डुगॊळ्वदॆऩ्गिऱविडत्तिलुळ्ळ न्यासविद्याशब्दोत्तरमाऩ एकवचनत्तैमात्तिर मवलम्बित्तु,

‘‘न्यासविद्यै इति ।
इङ्गु एकवचनत्ताल् कर्मैक्यं ज्ञापितम् आगिऱदु.
ततश् च प्रकरणान्तरादिगळ् इरुन्दालुं
शाखाभेदादिगळिल् सॊल्लुगिऱ न्यासम् ऎल्लां
सर्व-वेदान्त-प्रत्यय-न्यायत्ताले
एक-कर्ममेय् ऒऴिय
भिन्न-कर्मम् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱु करुत्तु"

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवदु ऎप्पडि सङ्गतमागुम्?
इप्पडि न्यासविद्यै ऒऩ्ऱानाल्
अनेकमन्त्रङ्गळै ऎप्पडि उपसंहारम् पण्णिक्कॊळ्वदु?
अनेकविग्रहचिन्तनं ताऩ् ऒऩ्ऱिल् ऎप्पडि शक्यमागुम्?
अप्पडि न्यासविद्यैयॆल्लाम् ऒऩ्ऱॆऩ्ऱाल्

‘‘यद्य् अपि अनन्य-प्रयोजनस्यापि
तत्र-तत्रोक्त-न्यास-विद्या-भेदात्
स्व-निष्ठा-विषय-तत्-तत्-संहितोक्त-प्रक्रिया-भेदाच् च
अनुसन्धेय-रूप-गुण-विग्रह-विभूत्य्-आदिकन् नाना भवति’’

ऎऩ्गिऱ योगप्रकरणस्थ श्रीपाञ्चरात्र-रक्षा-वाक्यं विरुद्धम् आम्.↩︎

उपासनत्तिल् विशेषङ्गळ् पोले शाखाभेदङ्गळिलुम् भगवच्छास्त्रसंहिताभेदङ्गळिलुञ्चॊल्लुम् न्यासविद्यैयिल् मन्त्रादिविशेषङ्गळ् कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

नमस्कारे वाचिक-मानसिक-कायिक-विभागवत्
प्रपत्ताव् अपि +एकैकं पुरस्-कृत्येमे विभागा उक्ताः
(यथा सत्त्व-बाहुल्य-मात्रे सात्त्विक इति)।↩︎

Just as obeisance (namaskāra) is divided into three forms, verbal, mental and bodily,
so prapatti, too, is said to be of different kinds owing to the excess of one or other of these differences.↩︎

Just as obeisance (namaskāra) is divided into three forms, verbal, mental and bodily,
so prapatti, too, is said to be of different kinds
owing to the excess of one or other of these differences.↩︎

उपायमाऩ इन्द प्रपत्ति ज्ञानविकासविशेषमायिरुक्क इदऱ्‌कु वाचिकादि विभागं सॊल्लुवदऱ्‌कु दृष्टान्तपूर्वकमाग अभिप्रायमरुळिच्चॆय्गिऱार् नमस्कारमित्यादिना । नमस्कारं – शेषत्वज्ञानम्; नमस्कारनिष्ठशेषितानिरूपितशेषत्वानुसन्धानमिति यावत्, वाचिकं कायिकम् मानसमॆऩ्ऱु पिरिन्दाप्पोले इति । शेषित्वानुसन्धानमे मानसव्यापारमागैयाले मानसिकनमस्कारमाय् स्वपुरस्कृतशेषिप्रसादजनकवाग्व्यापाररूप नमश्शब्दोच्चारणजनकत्वेन वाचिकनमस्कारमाय्, स्वपुरस्कृतशेषि-प्रसादजनककायिकप्रणिपतनादिजनकत्वेन कायिक नमस्कारमाय् पिरिन्दाप्पोलेयॆऩ्ऱबडि. तथाच शेषत्व ज्ञानरूपनमस्कारं स्वकार्यमाऩ नमश्शब्दोच्चारणविशिष्टतादशायां वाचिकमॆऩ्ऱुम्, स्वकार्यभूतप्रणिपतनादिविशिष्टतादशायां कायिकमॆऩ्ऱुं विभागवत्ताग ऎप्पडिप् पिरिन्दिरुक्किऱदो अप्पडिये ऎऩ्ऱबडि. प्रपत्तियिलुम् भरसमर्पणरूपप्रपत्तियिलुम्, ओरॊऩ्ऱै मुऩ्ऩिट्टु - भगवत्प्रसादजनकमाऩ भरसमर्पण द्वयोच्चारण प्रणिपतनरूपमाऩ मानसवाचिककायिकव्यापारङ्गळिल् ओरॊऩ्ऱै प्रधानीकरित्तु; अदावदु - स्वनिष्ठैयिल् करणमन्त्रोच्चारणपूर्वकभरसमर्पणत्तै प्रधानीकरित्तुम्, भरसमर्पणपूर्वकमाऩ द्वयोच्चारणरूपवाचिकप्रपत्तियिल् प्रसादजनकमाऩ द्वयोच्चारणत्तै प्रधानीकरित्तुम्, भरसमर्पणपूर्वकप्रणिपतनरूपकायिकप्रपत्तियिल् प्रसाद जनकप्रणिपतनादिरूपकायव्यापारत्तै प्रधानीकरित्तुम् ऎऩ्ऱबडि. इव्विभागङ्गळ् - मानसिकवाचिककायिक विभागङ्गळ्. सॊल्लप्पट्टदु - भरद्वाज संहितायां ‘‘एषैव त्रिविधा ज्ञेया करणत्रय भेदतः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु. यद्यपि भरसमर्पणपुरस्कृतमन्त्रोच्चारणरूपैव वाचिकी प्रपत्तिः; भरसमर्पणपुरस्कृत-प्रणामादिरूपैव कायिकीप्रपत्तिः; वाचिककायिक प्रपत्तित्वरूपधर्मौ च तयोरेव वर्तेते । तथाऽपि विशेषणीभूते भरसमर्पणेऽपि तयोर्धर्मयोः स्वाश्रयज्ञाप्यत्वसम्बन्धेन वा स्वाश्रयविशेषणत्वरूपसम्बन्धेन वा सत्वेन भरद्वाजसंहितैयिल् भरसमर्पणात्मकप्रपत्तिक्के वाचिकादिविभागकथनमॆऩ्ऱु कण्डुगॊळ्वदु. इप्पडि साक्षात्सम्बद्धमाऩ मानसप्रपत्तित्वरूपधर्मत्तैयुं स्वाश्रयविशेषणत्वसम्बन्धेनसम्बद्धङ्गळाऩ वाचिकप्रपत्तित्वकायिकप्रपत्तित्वरूपधर्मङ्गळैयुमिट्टु मानसिकादिविभागं सॊल्लक्कूडुमो? ‘द्रव्यं द्वेधा विभक्तं जडमजड’’ मित्यादौ जडत्वाजडत्वरूपसाक्षात्सम्बद्धविभाजकधर्मङ्गळैयिट्टऩ्ऱो विभागं सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऩिल्; सर्वत्र तादृशनियममिल्लै यॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्कागवे मुदलिलेये सर्वात्मना तुल्यमाऩ नमस्कारदृष्टान्तत्तैच् चॊऩ्ऩदु. अङ्गुं शेषत्व ज्ञानत्तिल् मानसत्वं साक्षात्सम्बन्धत्तालुम्, नमश्शब्दोच्चारणत्तिलिरुक्किऱ वाचिकत्वं स्वाश्रयजनकत्वरूपपरम्परासम्बन्धत्तालुम् प्रणिपतनवृत्ति कायिकत्वं स्वाश्रय प्रणिपतन जनकत्व रूप परम्परा सम्बन्धत् तालुमिरुप्पदैयिट्टे वाचिककायिकमानसिकविभागं लोकसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु.यत्तु सारास्वादिन्यामेतद्वाक्यव्याख्यानावसरे

"ओरॊऩ्ऱै इति । प्रपत्तिमानसमायिरुक्कच् चॆय्देयुम् प्रपत्तिवाक्योच्चारणादिमुखेन वाक्कायान्वयियायुमिरुप्पदाले इन्द करणत्रयव्यापारङ्गळिल् तत्तदधिकारिषु शक्तिभेदादेकैकव्यापारं विञ्जियिरुक्कैयाल् अव्वभिप्रायत्ताले यवऱ्ऱिलोरॊऩ्ऱै पुरस्करित्तु इप्पडि प्रपत्तिक्कु त्रैविध्येन भेदं सॊल्लुगिऱदत् तनैयागैयाले प्रपत्ति ज्ञानैकरूपैयॆऩ्ऩक् कुऱैयिल्लै ऎऩ्ऱु करुत्तु"

इत्युक्तम् । अदिल् सॊल्लवेण्डिय साधकबाधकयुक्तिकळै अस्मत्कृत उक्तिनिष्ठाभरणोद्योतत्तिले कण्डुगॊळ्वदु.↩︎

नमस्कारम् वाचिकम् मानसम् कायिकम् ऎऩ्ऱु पिरिन्दाप्पोले प्रपत्तियिलु मोरॊऩ्ऱै मुऩ्ऩिट्टु इव्विभागङ्गळ् सॊल्लप्पट्टदु.↩︎

"एषां त्रयाणां समवाये पूर्ण-नमस्-कारवत्
पूर्ण प्रपत्तिर् भवती"ति प्रतिपादयतां वाचाम् अपि
वाचिक-कायिक-व्यापार-विशेषौ परीवाहयन्त्याः मानस(-प्रधान)-प्रपत्तेः पूर्तौ तात्पर्यं ग्रह्यम् (न तु प्रपत्ति-मात्रस्य)।↩︎

It has been stated by some that,

just as obeisance becomes complete when all the three, verbal, mental and bodily are combined,
prapatti, too, becomes complete when verbal and bodily actions are combined with mental states or jñāna.

This statement of theirs should be understood as meaning that

mental prapatti is full and complete
and that verbal and bodily activities are, as it were, the overflow of the mental prapatti (jñāna).
(It should not be taken to mean that prapatti is incomplete
when verbal and bodily actions are absent).

↩︎

It has been stated by some that,

just as obeisance becomes complete when all the three, verbal, mental and bodily are combined,
prapatti, too, becomes complete when verbal and bodily actions are combined with mental states or jñāna.

This statement of theirs should be understood as meaning that

mental prapatti is full and complete
and that verbal and bodily activities are, as it were, the overflow of the mental prapatti (jñāna).
(It should not be taken to mean that prapatti is incomplete
when verbal and bodily actions are absent).

↩︎

इप्पडियानाल् प्रपत्तियिलेय् ए
एकैक-पुरस्कारत्ताले त्रेधा विभाग कथनं कूडुम् ओ?

इवै मूऩ्ऱुम् पॊरुन्दिऩ बोदु
पूर्ण-नमस्-कारम् आनाऱ्‌-पोले
पूर्ण-प्रपत्तिय् आगक् कडवद्

ऎऩ्गिऱ अभियुक्त-श्री-सूक्तियिले

मानसादि-व्यापार-त्रय-समुच्चय-रूपम् आयुम्
पूर्वोक्त-वाचिकादि-त्रय-व्यतिरिक्तम् आयुम्
प्रपत्त्य्-अन्तरम् इरुप्पद् आगत् तोऩ्ऱव् इल्लैय् ओव्

ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार्
इवै मूऩ्ऱुम् इत्य्-आदिना ।

इवै मूऩ्ऱुम् - मानसिक-वाचिक-कायिक-व्यापारङ्गळ् मूऩ्ऱुम्.
पॊरुन्दिऩ पोदु - परस्-परं सेर्न्द-बोदु.
इदऱ्‌कु "पूर्णप्रपत्तिय् आगक् कडवद्" ऎन्बद्-ओड् अन्वयम्.
ऎऩ्ऱ्-अवर्गळ् पासुरङ्गळुक्कुम् -
ऎऩ्ऱु अभियुक्तर्गळ् सॊल्लुं वार्त्तैगळुक्कुम्.

वाचिक-कायिकङ्गळ् आऩ व्यापार-विशेषङ्गळ् परीवाहम् आम् बडिय् आऩ -
स्तुति-नमस्-कारादि-रूपङ्गळ् आऩ वाचिक-कायिक-व्यापार-विशेषङ्गळ् तडुक्क-मुडियाद कार्यम् आम् बडिय् आऩ.
मानस-प्रपत्तियिऩ् उडैय - मुन्बु सॊऩ्ऩ मूऩ्ऱिल् ऒऩ्ऱ् आऩ मानस-प्रपत्तियिनुडैय.
पूर्तियिले तात्पर्यम् आगक् कडवदु इति ।

तथा च

मुऩ् सॊऩ्ऩ मानस-प्रपत्तिये ऒरुवनुक्कु
स्तुति--नमस्-कारादि-रूपम् आऩ वाक्-काय-व्यापारङ्गळोडु सेर्न्दाल्
अदुवे पूर्ण-मानस-प्रपत्तिय् आगक्-कडवद्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम् एय्, ऒऴिय

वाचिक-कायिक-व्यापार-रूप-प्रपत्तिकळ् सेर्न्दाल् पूर्ण-प्रपत्तिय्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम् इल्लामैयाल् उं

व्यापार-त्रय-समुच्चय-रूप प्रपत्त्य्-अन्तरम् उण्ड्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम् इल्लामैयालुम्

पूर्वोक्तम् आऩ त्रेधा-विभागत्तिऱ्‌कु
ऒरु विधम् आऩ अनुपपत्तियुम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱु करुत्तु.↩︎

इवै मूऩ्ऱुम् पॊरुन्दिऩ-पोदु पूर्णनमस्कारमानाऱ्‌पोले पूर्णप्रपत्तियागक् कडवदॆऩ्ऱवर्गळ् पासुरङ्गळुक्कुम् वाचिककायिकङ्गळाऩ व्यापारविशेषङ्गळ् परीवाहमाम्बडियाऩ मानसप्रपत्तियिनुडैय पूर्तियिले तात्पर्यमागक् कडवदु.↩︎

यथाऽधिकारम् एते सर्वेऽपि (विभागाः) फल-प्रदा
इत्य् एतम् अर्थं पूर्वम् एवावोचाम ॥↩︎

We have already stated that
all these are productive of the desired result or fruit
in accordance with the competency of those who adopt them.
[[110]]↩︎

We have already stated that
all these are productive of the desired result or fruit
in accordance with the competency of those who adopt them.
[[110]]↩︎

यथाधिकारमिवैयॆल्लाम् फलप्रदङ्गळॆऩ्ऩुमिडम् मुन्बे सॊऩ्ऩोम्.↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

निऩ्ऱ निलैक्क् उऱ(=उप) निऱ्‌कुङ् करुमम् उ(म्), नेर्-मतियाल्
नऩ्ऱ् ऎऩ नाडिय(=अन्विष्टं) ञानम् उ(म्), नल्गुम्(=काङ्क्षि/सुखि) उट्(←ळ्)कण्ण्-उडैयार्
ऒऩ्ऱिय(=एकान्त) भत्तियुम्, ऒऩ्ऱुम् इला (त्वरा=)विरैवार्क्क्, अरुळाल्
अऩ्ऱु(=तदा) पयऩ्(=फलम्)+तरुम् आऱुम्(=प्रयासम्) अऱिन्दवर् अन्दणरे(=सुशीतलाः = ब्राह्मणाः → वेद-विदः). (16)

विश्वास-टिप्पनी

ये स्वतन्त्र-प्रपत्तिं नाङ्गीचक्रुर् माध्वादयो,
न ते साधु वेदान् विदुर् इति।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम् (त॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

कर्म-ज्ञानम् उपासनञ् च शरण-व्रज्येति चावस्थितान्
सन्-मार्गान् अपवर्ग-साधन-विधौ स-द्वारकाद्वारकान् ।
(कर्म-ज्ञाने→) एक-द्व्य्(←प्रपत्तिः सद्वारकत्वाद्वारत्व-प्रकार-गणनया)-आकृति--योग-संभृत--पृथग्-भाव-+अनुभावान् इमान् (पूर्वोक्तान् उपायान्)
सम्यक् प्रेक्ष्य, शरण्य-सारथि-गिराम् अन्ते ("सर्वधर्मान् …") रमन्ते बुधाः (विलम्बाक्षमादिभिः)॥ २३ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अधिकारिविभागाधिकारोऽष्टमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्11)

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)

सिद्ध-स्वाधिकारानुरूपतया स्थितं कर्म,
सूक्ष्म-बुद्धया समीचीनम् इति अन्विष्टं ज्ञानम्,
सुखमयान्तर्-दृष्टि-वहद्भिर् ऐदम्-पर्यं परिगृहीतां भक्तिम्,
अ-किञ्चनानां त्वरमाणानां भगवत्-कृपया
तत्-काल एव फल-प्रदम् उपायं च
विजानन्तो ब्राह्मणाः ॥↩︎

They are Brahmins who know the following :--
(1) Karma Yoga is suited to one's state (viz. varṇa, āśrama and the like);
(2) Jñāna Yoga adopted with keen intelligence on account of its beneficial results;
(3) Bhakti Yoga adopted by those with an inner vision which is delightful and
(4) Prapatti which yields immediate fruit by the grace of God
to those who are destitute of the qualifications (for the other three )
and who cannot endure delay in attaining mokṣa .↩︎

They are Brahmins who know the following :--
(1) Karma Yoga is suited to one's state (viz. varṇa, āśrama and the like);
(2) Jñāna Yoga adopted with keen intelligence on account of its beneficial results:
(3) Bhakti Yoga adopted by those with an inner vision which is delightful and
(4) Prapatti which yields immediate fruit by the grace of God
to those who are destitute of the qualifications (for the other three )
and who cannot endure delay in attaining mokṣa .↩︎

इव्वधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगप्रपत्तियोगङ्गळिऩ् स्वरूपङ्गळै संग्रहमाग अनुवदित्तुक्कॊण्डु इवैगळुडैय ज्ञानत्तिऱ्कु ब्राह्मणोत्तमत्वप्राप्ति फल मॆऩ्ऱु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् निऩ्ऱ निलैक्कु इत्यादिना । निऩ्ऱ निलैक्कु - चेतनर् स्थिरमाग निऩ्ऱ स्थितिक्कु। उऱ निऱ्कुम् - योग्यमाग इरुक्किऱ ऎऩ्ऱबडि। करुममुम् - कर्मयोगत्तैयुम्, प्रकृतिसंबद्धरुक्कु अनुष्ठितलौकिककर्मसजातीय मागैयाले सुकरमायुम्, अप्रमादमायुमिरुक्किऱ कर्मयोगत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। नेर्मदियाल् - सूक्ष्ममाऩ बुद्धियाले, दुष्करज्ञानयोगत्तैयुम् निष्प्रमादमाग निर्वहिक्कवल्ल सूक्ष्मबुद्धियालॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् एतादृशसूक्ष्मबुद्धियिल्लादवऩे योगद्वारा आत्मावलोकनसाधनकर्मयोगत्तिऱ्कु अधिकारि; अदु उळ्ळवऩ् ज्ञानयोगाधिकारियॆऩ्ऱु अधिकारिभेदम् सूचितमागिऱदु। नऩ्ऱॆऩ नाडिय ञाऩमुम् - नल्लदॆऩ्ऱु तेडप्पडुम् ज्ञानयोगत्तैयुम्। कर्मयोगम् अभ्यस्तसजातीयमागैयाले सुकरमाय्, निष्प्रमादमाय् इरुन्दालुम् अदु विजातीयव्यापारमागैयाले आत्मावलोकनत्तिऱ्कु बहिरङ्गम्। अदैक्काट्टिलुम् ज्ञानयोगम् विषयव्यापारशून्यमागैयालुम्, ज्ञानत्वेन सजातीयमागैयालुम् अन्तरङ्गमागैयाले नल्लदॆऩ्ऱु आत्मवलोकनेच्छुक्कळाल् तेडप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु। नल्गु मुट्कण्णुडैयार् - नल्गुगै - स्नेहिक्कै। स्वस्वरूपत्तिल् स्नेहत्तैयुण्डाक्कुमदाऩ ऎऩ्ऱबडि। इदु आत्मावलोकनम् पिऱन्दालित्यादि कीऴ्च्चॊऩ्ऩदऱ्कु ज्ञापकम्। उट्कण्णुडैयार् - आत्मावलोकनमुडैयार्। ऒऩ्ऱिय - ध्यातृध्यानाविभागेनस्वीकरित्त, निरतिशयप्रियमागैयाले ध्यानत्तोडॊऩ्ऱाऩाप्पोले अविच्छिन्नमागप् पऱ्ऱिऩ ऎऩ्ऱबडि। पत्तियुम् - भक्तियोगत्तैयुम्। ऒऩ्ऱुमिला विरैवार्क्कु - इन्द कर्मयोगादिगळॊऩ्ऱुमिल्लादवराय् शीघ्रमागवे मोक्षम् पॆऱवेणुमॆऩ्ऱु त्वरिप्पार्क्कु। (विरैवार् - त्वरिप्पार्) कर्मयोगाद्यसमर्थर्गळुक्कुम्, अदु इरुन्दालुम् शीघ्रमागवे मोक्षम् पॆऱवेण्डुमॆऩ्ऱु तीव्रसंवेगमुडैयार्क्कुम्। प्रपन्नर्गळुक्कॆऩ्ऱबडि। अरुळाल् - उपायान्तरस्थाननिवेशजन्यमाऩ कृपैयाले। अऩ्ऱु पयऩ् तरुम् - ईश्वरप्रसादत्तैयुण्डुबण्णि इवऩ् कोलिऩ कालत्तिलेये फलत्तैक् कॊडुक्कुम्। आऱुम् - उपायत्तैयुम्, प्रपत्तियैयुमॆऩ्ऱबडि। अऱिन्दवर् - पूर्वोक्ताकारविशिष्टङ्गळागत् तॆरिन्दवर्गळे। अन्दणर् - ब्राह्मणोत्तमर्। इदऱ्कु विबरीदमागवऱिन्दवर्गळ् ब्राह्मणरल्लरॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

निऩ्ऱनिलैक्कुऱ निऱ्‌कुङ् गरुममुनेर्मदियाल्
नऩ्ऱॆऩ नाडिय ञानमुनल्गुमुट्कण्णुडैयार्
ऒऩ्ऱियबत्तियुमॊऩ्ऱुमिलाविरैवार्क्करुळाल्
अऩ्ऱु पयऩ्ऱरुमाऱुमऱिन्दवरन्दणरे. (16)↩︎

कर्म-ज्ञानम् उपासनञ् च शरण-व्रज्येति चावस्थितान्
सन्-मार्गान् अपवर्ग-साधन-विधौ स-द्वारकाद्वारकान् ।
(कर्म-ज्ञाने→) एक-द्व्य्(←प्रपत्तिः सद्वारकत्वाद्वारत्व-प्रकार-गणनया)-आकृति--योग-संभृत--पृथग्-भाव-+अनुभावान् इमान् (पूर्वोक्तान् उपायान्)
सम्यक् प्रेक्ष्य, शरण्य-सारथि-गिराम् अन्ते ("सर्वधर्मान् …") रमन्ते बुधाः (विलम्बाक्षमादिभिः)॥ २३ ॥↩︎

Karma, Jñāna, Upāsana (bhakti ) and likewise śaraṇāgati are the good ways prescribed in the Vedas for securing mokṣa7 ;
of these some are indirect and auxiliary means (namely, karma and jñāna )
while the others, bhakti and śaraṇāgati are direct and independent upāyas for mukti.

Of these, some (i.e. karma and jñāna), have only one form (that of being indirect and auxiliary means );
bhakti has only one form (that of being the direct and independent means for mukti,
while śaraṇāgati or prapatti has two forms,
that of being an indirect and auxiliary means as leading to bhakti
and also that of being the direct and independent means or upāya for obtaining mukti.

The wise (who know the śāstras), having understood well the difference among these upāyas
due to their having this single or twofold nature,
delight in the last words (caramaśloka ) of the charioteer
who is the Saviour of all, (i.e.) they prefer śaraṇāgati),↩︎

Karma, Jñāna, Upāsana (bhakti ) and likewise śaraṇāgati are the good ways prescribed in the Vedas for securing mokṣa8 ;
of these some are indirect and auxiliary means (namely, karma and jñāna )
while the others, bhakti and śaraṇāgati are direct and independent upāyas for mukti.

Of these, some (i.e. karma and jñāna), have only one form (that of being indirect and auxiliary means );
bhakti has only one form (that of being the direct and independent means for mukti,
while śaraṇāgati or prapatti has two forms,
that of being an indirect and auxiliary means as leading to bhakti
and also that of being the direct and independent means or upāya for obtaining mukti.

The wise (who know the śāstras), having understood well the difference among these upāyas
due to their having this single or twofold nature,
delight in the last words (caramaśloka ) of the charioteer
who is the Saviour of all, (i.e.) they prefer śaraṇāgati),↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ कर्मयोगादिगळिल् प्रपत्तिये सद्वारकमायुम् अद्वारकमायुम् अपवर्गसाधन मागैयाल् अदु तऩ्ऩैये पण्डिदर्गळ् पऱ्ऱुगिऱार्गळ् ऎऩ्ऱु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् कर्मज्ञानमुपासनञ्च शरणव्रज्येति इत्यादिना । इङ्गु इतिशब्दम् इदुगळिल् प्रत्येकम् अन्वयिक्किऱदु। तथाच, कर्मेति – कर्मयोगमॆऩ्ऱुम्, ज्ञानमिति – ज्ञानयोगमॆऩ्ऱुम्, उपासनञ्चेति – भक्तियोगमॆऩ्ऱुम्, इङ्गु चकारत्तै प्रयोगित्तदु इवैगळ् एकाकृतियोगत्ताले एकराशिकळॆऩ्ऱु तॆरिविक्कैक्काग। शरणव्रज्येति च – शरणवरणमॆऩ्ऱुम्। इङ्गु चकारप्रयोगमुम् इदु ऒरु विलक्षणोपायमॆऩ्ऱु तॆरिविक्कैक्काग। अपवर्ग साधनविधौ – अपवर्गसाधनं – मोक्षोपायः । तद्विधौ – तद्विधाने, विधायकवाक्ये इति यावत् । अवस्थितान् – विषयतयाऽवस्थितान् । उपनिषत्तुक्कळिलुम् गीतैयिलुम् अपवर्गसाधनत्वेन विहितानिति यावत् । सन्मार्गान् - समीचीनमोक्षोपायान् । इवैगळुक्कॆल्लाम् सन्मार्गत्वकथनत्ताले कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगङ्गळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ पक्षम् निरस्तमॆऩ्बदागक् कण्डुगॊळ्वदु। इवैगळ् नाऩ्गुम् सन्मार्गमाऩाल् ‘‘भक्त्या परमया वाऽपि प्रपत्त्या वा महामते । प्राप्योऽहं’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् इरण्डुक्के प्राधान्यम् सॊऩ्ऩदु ऎदऩाले यॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् सद्वारकाद्वारकानिति । कर्मयोगज्ञानयोगङ्गळ् भक्तिद्वारा मोक्षसाधनङ्गळागैयाले अप्रधानङ्गळ्। भक्तियोगमुम् स्वतन्त्रप्रपत्तियोगमुम् अद्वारकमाग अदावदु साक्षात्तागवे मोक्षसाधनमागैयाले प्रधानङ्गळ्। ‘‘भक्त्या परमया’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकम् तदभिप्रायकमागैयाले पूर्वोक्तशङ्गैक्कु अवगाशमिल्लै।
एकेत्यादि । एका च द्वे च आकृतयः एकद्व्याकृतयः; तासां योगः ।
तत्र भक्तिक्कु अद्वारकत्व-रूपम् आऩ एकाकृति-योगमुम्
कर्म-ज्ञानङ्गळुक्कु सद्वारकत्व-रूपम् आऩ एकाकृतियोगमुम्
प्रपत्तिक्कु अद्वारकत्व-सद्वारकत्वरूपद्व्याकृतियोगमुमॆऩ्ऱु विवेकङ् कण्डुगॊळ्वदु।
इन्द एकद्व्याकृतियोगत्ताले, संभृत – संपादितङ्गळाऩ। पृथग्भावानुभावान् – पृथक्त्वमॆऩ्ऩ, माहात्म्यङ्गळॆऩ्ऩ इवैगळैयुडैत्ताऩ। इमान् – कर्मयोगादीन् । सम्यक्प्रेक्ष्य – न्यायोपेतङ्गळाऩ श्रुतिस्मृतिप्रमाणङ्गळाले नऩ्ऱाग निरूपणम् पण्णि। प्रपत्तिक्कु इरण्डाकृतियोगत्तालेयुळ्ळ प्रभावातिशयत्तैयुम्, मऱ्ऱवैगळुक्कु अदिल्लामैयैयुम् नऩ्ऱागक् कण्डु। बुधाः – सारासारविवेकज्ञर्गळाऩ पण्डिदर्गळ्। शरण्यसारथिगिरां – शरणे साधुः शरण्यः, सारथि सर्वशरण्यऩागवैत्ते आश्रितवात्सल्यत्ताले पार्थसारथियाग इरुन्द कण्णऩुडैय। गिरां – गीतावाक्यङ्गळुडैय। अन्ते – मुडिवाऩ चरमश्लोकत्तिले। चरमश्लोकविहितमाऩ प्रपत्तियिले यॆऩ्ऱबडि। रमन्ते – रमिक्किऱार्गळ्। प्रपत्तिक्कु इरण्डाकृतियिरुप्पदाल् भक्तर्गळ् अङ्गप्रपत्तियिलुम्, प्रपन्नर्गळ् स्वतन्त्रप्रपत्तियिलुम् रमिक्किऱार्गळॆऩ्ऱबडि। इङ्गु प्रपत्तौ रमन्ते ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् सारथिगिरामन्ते रमन्ते ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु चरमश्लोकत्तै गीताभाष्यत्तिल् सद्वारकप्रपत्तिपरमायुम्, गद्यत्तिल् अद्वारकप्रपत्तिपरमायुम् श्रीभाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्दबडियाल् प्रपत्तिक्कु उभायाकृतियोगत्तै स्पष्टीकरिक्कैक्काग।

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवकश्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां उपायविभागाधिकारो नवमः ॥↩︎

कर्मज्ञानमुपासनञ्च शरणव्रज्येति चावस्थितान्
सन्मार्गानपवर्गसाधनविधौ सद्वारकाद्वारकान् ।
एकद्व्याकृतियोगसंभृतपृथग्भावानुभावानिमान्
सम्यक्प्रेक्ष्य शरण्यसारथिगिरामन्ते रमन्ते बुधाः ॥ २३ ॥↩︎

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अधिकारिविभागाधिकारोऽष्टमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

१० प्रपत्तियोग्याधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे प्रपत्तियोग्याधिकारः ॥ १० ॥

उपोद्घातः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अर्थित्वेन (→संपिण्डिता) समर्थता (शास्त्र-ज्ञानम्, शास्त्रानुज्ञा, शक्तिः→)त्रिक-तनुस् संपिण्डिता ऽधिक्रिया
सा चाष्टाङ्ग(→भक्तौ)--षड्-अङ्ग(→प्रपत्तौ)-योग-नियताऽवस्था व्यवस्थापिता ।
श्रौती सर्व-शरण्यता भगवतः, स्मृत्याऽपि सत्यापिता
सत्यादिष्व् इव नैगमेष्व् अधिकृतिस् सर्वास्पदे (प्रणामादि-प्रपत्त्यन्ते) सत्-पथे ॥ २४ ॥

(English3)

(Español4)

(सायणोक्त-विनियोगः5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

(10) THE CHAPTER ON FITNESS FOR PRAPATTI. page170↩︎

(10) THE CHAPTER ON FITNESS FOR PRAPATTI. page170↩︎

Fitness (for Bhakti or Prapatti) consists in a combination of desire (for the fruits of a course of action)
and of ability which is threefold3 .
This fitness of man is differentiated
as consisting in conditions prescribed for the yoga of eight aṅgas or auxiliaries (bhakti yoga)
and for the yoga of six aṅgas or auxiliaries (prapatti).
That Bhagavān is the refuge or Saviour of all has been declared in the śruti
and confirmed in the smṛtis.
In adopting this righteous path viz., prapatti,
there is competence for all
as in the matter of speaking the truth and such other injunctions as are ordained in the Vedas (for all men , without any difference of caste or āśrama).

(Those who are not of the three higher castes are prohibited from the performance of certain rites and duties ordained in the śruti s,
but this prohibition does not apply to such injunctions as "speak the truth ", and " look upon your mother as divine" etc.
which are also ordained in the Vedas.
So also prapatti, though prescribed in the Vedas, is open to all castes ).

(010 2:- Bhakti Yoga: Bhakti Yoga is called the aṣṭāṅga yoga, because its eight aṅgas are yama, niyama, etc.
Prapatti is called ṣaḍaṅga yoga, because its six aṅgas are such as anukulya saṅkalpa, prathikulya varjanam, mahāviśvāsam, ākiñcanyam, etc., to be described later,)↩︎

Fitness (for Bhakti or Prapatti) consists in a combination of desire (for the fruits of a course of action)
and of ability which is threefold4 .
This fitness of man is differentiated
as consisting in conditions prescribed for the yoga of eight aṅgas or auxiliaries (bhakti yoga)
and for the yoga of six aṅgas or auxiliaries (prapatti).
That Bhagavān is the refuge or Saviour of all has been declared in the śruti
and confirmed in the smṛtis.
In adopting this righteous path viz., prapatti,
there is competence for all
as in the matter of speaking the truth and such other injunctions as are ordained in the Vedas (for all men , without any difference of caste or āśrama).

(Those who are not of the three higher castes are prohibited from the performance of certain rites and duties ordained in the śruti s,
but this prohibition does not apply to such injunctions as "speak the truth ", and " look upon your mother as divine" etc.
which are also ordained in the Vedas.
So also prapatti, though prescribed in the Vedas, is open to all castes ).

(010 2:- Bhakti Yoga: Bhakti Yoga is called the aṣṭāṅga yoga, because its eight aṅgas are yama, niyama, etc.
Prapatti is called ṣaḍaṅga yoga, because its six aṅgas are such as anukulya saṅkalpa, prathikulya varjanam, mahāviśvāsam, ākiñcanyam, etc., to be described later,)↩︎

पूर्वाधिकारत्तिल् "भक्तियोगम् त्रैवर्णिकरैय् ऒऴिन्दार्क्कुम्" इत्यादिना उपक्षिप्तम् आऩ प्रपत्त्य्-अधिकारत्तै,
इव्व् अधिकारत्तिल् निरूपिक्कक् करुदि सर्व-कर्मङ्गळुक्कुम् पॊदुव् आऩ सामान्याधिकारत्तैयुम्,
भक्तिप्रपत्तिगळुक्कु असाधारणम् आऩ नियताधिकारत्तैयुम्,
श्रौतम् आऩ प्रपत्तिक्क्-उळ्ळ सर्वाधिकारत्वत्तैयुम्
श्लोकत्ताले संग्रहिक्किऱार् अर्थित्वेनेत्यादिना ।
त्रिका तनुः – स्वरूपं यस्यास्सा त्रिकतनुः । समर्थता – सामर्थ्यम्।
अदावदु शास्त्रार्थत्तैय् अऱिगैयुम्, अनुष्ठिक्क-वल्लऩ् आगैयुम्, शास्त्रानुमत-जाति-गुणादि-योग्यतैयुम् ऎऩ्गिऱ त्रिकत्तै
स्वरूपम् आगव् उडैय सामर्थ्यम् ऎऩ्ऱ बडि।
इदऩाल् इम्मूऩ्ऱिलॊऩ्ऱु कुऱैन्दालुम् अव्वो शास्त्रार्थत्तिल् अधिकारियागमाट्टाऩॆऩ्बदु सूचितम्। इव्वळवु मात्तिरमऩ्ऱिक्के इन्द सामर्थ्यम् फलार्थित्वत्तोडे सेर्न्दाले अधिकारमामॆऩ्गिऱार् अर्थित्वेन संपिण्डितेति । अर्थित्वेन – तत्तत्फलार्थित्वेन, संपिण्डिता – मिळिता सत्येव, अधिक्रिया – तत्तत्कर्मानुष्ठानत्तिल् अधिकारमागिऱदु। ऒरुवऩुक्कु ज्ञानशक्तिगुणादिगळ् परिपूर्णङ्गळायिरुन्दालुम् तत्तत्कर्मजन्यमाऩ फलत्तिल् आसैयिल्लाविडिल् तत्तत्कर्मङ्गळै अनुष्ठिक्कमाट्टाऩागैयाल् फलेच्छैयोडु कूडिऩ सामर्थ्यमे तत्तत्कर्मानुष्ठाने अधिकारमॆऩ्ऱु करुत्तु। इदुवे अधिकारमागिल् भक्तियोगप्रपत्तियोगाधिकारम् अव्यवस्थितमाग मुडियादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सा चेत्यादिना । सा च – पूर्वोक्तसामान्याधिक्रिया च । अष्टाङ्गषडङ्गयोगनियतावस्था – अष्टाङ्गयोगः – भक्तिः; षडङ्गयोगः – प्रपत्तिः, अदुगळिले नियतावस्था – प्रतिनियतमाऩ स्थितियैयुडैयदाग,अदावदु भक्तऩुक्कु साङ्गमाऩ भक्तियोगत्तिल् परिपूर्णमाऩ ज्ञानमुम्, अऱिन्दबडि अदै यनुष्ठिक्क शक्तियुम्, त्रैवर्णिकत्वादिगुणमुम् अधिकारमॆऩ्ऱुम्, प्रपन्नऩुक्कु साङ्गमाऩ प्रपत्तिज्ञानमुम्, अऱिन्दबडि अदैयनुष्ठिक्क शक्तियुम् अकिञ्चनत्वानन्यगतित्वङ्गळुम् अधिकारमॆऩ्ऱुम् परस्परभिन्नमाय् (असाङ्कर्येण) प्रतिनियतमाऩ स्थितियैयुडैयदागवॆऩ्ऱबडि। व्यवस्थापिता – समीचीनन्यायोपेतप्रमाणसंप्रदायङ्गळाले निरूपिक्कप्पट्टदु। इप्पडि प्रपत्तिक्कु अदैयऱिगैयुम् अनुष्ठिक्क सामर्थ्यमुम् आकिञ्चन्यानन्यगतित्वमुमे अधिकारमाऩाल् इवैगळ् शूद्रादिगळुक्कुम् संभावितङ्गळागैयाल् अवर्गळुम् प्रपत्तिक्कु अधिकारिकळाग प्रसङ्गिक्कादो? इष्टापत्तियॆऩ्ऩिल्; वेदविहितमाऩ इन्द प्रपत्तियिल् वेदानधिकारिकळाऩ शूद्रादिगळुक्कुम् अधिकारम् सॊल्लुवदु सङ्गतमामोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् श्रौती सर्वशरण्यतेत्यादिना । श्रौती – ‘‘सर्वस्य शरणं सुहृत्’’ ऎऩ्बदु श्वेताश्वतरश्रुति । तत्सम्बन्धियाऩ अदावदु तत्प्रतिपाद्यैयाऩवॆऩ्ऱबडि। भगवतस्सर्वशरण्यता – भगवाऩुडैय वर्णादिविभागमऱ सर्वर्गळालुम् अनुष्ठीयमानशरणवरणार्हतै। स्मृत्याऽपि – इङ्गु एकवचनम् जात्यभिप्रायम्। ‘‘सर्वलोकशरण्याय’’ ‘‘सर्वयोग्यमनायासं’’ इत्यादि स्मृतिकळालेयुम्। सत्यापिता – स्थापिक्कप्पट्टदु। इप्पडि निगमोक्तमाऩ कर्मङ्गळिल् शूद्रादिगळुक्कु अनुष्ठानम् कण्डदुण्डोवॆऩ्ऩ दृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले दार्ष्टान्तिकत्तिल् सर्वाधिकारत्वत्तै दृढीकरिक्किऱार् सत्यादिष्विवेत्यादिना । नैगमेषु – ‘‘सत्यं वद’’, ‘‘धर्मं चर’’ इत्यादि निगमविहितङ्गळाऩ। सत्यादिष्विव – सत्यवदनादिगळिल् पोल्। इङ्गु आदिपदत्ताल् धर्मदानादिसंग्रहः । सर्वास्पदे – सर्वरुक्कुमनुष्ठेयमागच् चॊल्लप्पट्ट। सत्पथे – प्रपत्तिरूपसन्मार्गत्तिले। अधिकृतिरस्तीति शेषः । इङ्गु प्रपदने ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् सत्पथे ऎऩ्ऱु सामान्यमागच् चॊऩ्ऩदु वैदिकमाऩ नामसङ्कीर्तन, अर्चन, प्रणामादिरूपाग्निविद्यासाध्यमल्लाद सद्धर्मङ्गळिलुम् सर्वाधिकारत्वमुण्डॆऩ्ऱु द्योतनार्थम्।↩︎

अर्थित्वेन समर्थता त्रिकतनुस्संपिण्डिताधिक्रिया
सा चाष्टाङ्गषडङ्गयोगनियतावस्था व्यवस्थापिता ।
श्रौती सर्वशरण्यता भगवतः स्मृत्याऽपि सत्यापिता
सत्यादिष्विव नैगमेष्वधिकृतिस्सर्वास्पदे सत्पथे ॥ २४ ॥↩︎

अधिकारार्थः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अभिमत-फलत्तुक्कु उपायान्तर-निःस्पृहऩ् (→भविष्ये ऽपि) आय्
न्यास-विद्यैयिले इऴियुम् अवऩुक्कु
इव्-विद्यैक्कु अधिकार-विशेषम् मुदलाऩ्-अवैय् इरुक्कुम् बडि अऱियवेणुम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अधिकारम् आवदु
अव्व्-ओ फलोपायङ्गळिले प्रवृत्तऩ् आम् पुरुषऩुक्कु
फलत्तिल् अर्थित्वमुम्
उपायत्तिल् सामर्थ्यमुम्।(5)

(नीलमेघः (सं)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् सामर्थ्यम् आवदु -
शास्त्रार्थत्तैय् अऱिगैयुम्
अऱिन्द बडि अनुष्ठिक्क-वल्लऩ् आगैयुम्
शास्त्रानुमत-जाति-गुणादि-योग्यतैयुम्।

(नीलमेघः (सं)13)

विश्वास-टिप्पनी

शास्त्रार्थस्य ज्ञाने पूर्वोक्तार्थपञ्चके (प्राप्य-प्राप्तृ+उपाय+इष्टार्थ--प्राप्ति-विरोधिषु)
वस्तुतः प्राप्तृविषये जीव-शेषित्वेनालम्।

(English14)

(Español15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अधिकारम् (उपाय-ग्रहणात्) मुऩ्बे सिद्धम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

(मूलम्22)

Fitness (for Bhakti or Prapatti) consists in a combination of desire (for the fruits of a course of action)
and of ability which is threefold1 .
This fitness of man is differentiated
as consisting in conditions prescribed for the yoga of eight aṅgas or auxiliaries (bhakti yoga)
and for the yoga of six aṅgas or auxiliaries (prapatti).
That Bhagavān is the refuge or Saviour of all has been declared in the śruti
and confirmed in the smṛtis.
In adopting this righteous path viz., prapatti,
there is competence for all
as in the matter of speaking the truth and such other injunctions as are ordained in the Vedas (for all men , without any difference of caste or āśrama).

(Those who are not of the three higher castes are prohibited from the performance of certain rites and duties ordained in the śruti s,
but this prohibition does not apply to such injunctions as "speak the truth ", and " look upon your mother as divine" etc.
which are also ordained in the Vedas.
So also prapatti, though prescribed in the Vedas, is open to all castes ).

(010 2:- Bhakti Yoga: Bhakti Yoga is called the aṣṭāṅga yoga, because its eight aṅgas are yama, niyama, etc.
Prapatti is called ṣaḍaṅga yoga, because its six aṅgas are such as anukulya saṅkalpa, prathikulya varjanam, mahāviśvāsam, ākiñcanyam, etc., to be described later,)↩︎

Fitness (for Bhakti or Prapatti) consists in a combination of desire (for the fruits of a course of action)
and of ability which is threefold2 .
This fitness of man is differentiated
as consisting in conditions prescribed for the yoga of eight aṅgas or auxiliaries (bhakti yoga)
and for the yoga of six aṅgas or auxiliaries (prapatti).
That Bhagavān is the refuge or Saviour of all has been declared in the śruti
and confirmed in the smṛtis.
In adopting this righteous path viz., prapatti,
there is competence for all
as in the matter of speaking the truth and such other injunctions as are ordained in the Vedas (for all men , without any difference of caste or āśrama).

(Those who are not of the three higher castes are prohibited from the performance of certain rites and duties ordained in the śruti s,
but this prohibition does not apply to such injunctions as "speak the truth ", and " look upon your mother as divine" etc.
which are also ordained in the Vedas.
So also prapatti, though prescribed in the Vedas, is open to all castes ).

(010 2:- Bhakti Yoga: Bhakti Yoga is called the aṣṭāṅga yoga, because its eight aṅgas are yama, niyama, etc.
Prapatti is called ṣaḍaṅga yoga, because its six aṅgas are such as anukulya saṅkalpa, prathikulya varjanam, mahāviśvāsam, ākiñcanyam, etc., to be described later,)↩︎

इत्थम् अभिमत-फलार्थम् उपायान्तर-निस्स्पृहेण
न्यासविद्यायां प्रवर्तमानेन
अस्या विद्याया अधिकार-विशेषादिकं यथावद् वेदितव्यम् ।↩︎

It is necessary that one should know the special qualifications and the like
required in a person
who intends to adopt nyāsa vidyā (prapatti)
without any desire for the other upāyas
in the quest for the goal that is desired.↩︎

It is necessary that one should know the special qualifications and the like
required in a person
who intends to adopt nyāsa vidyā (prapatti)
without any desire for the other upāyas
in the quest for the goal that is desired.↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां प्रपत्तियोग्याधिकारः ॥

इप्पडि प्रपत्त्यधिकारनिरूपणम् पण्णवेण्डुमो? अधिकारमॆल्लाम् स्वरूपसत्तयैव अव्वोवुपायानुष्ठानत्तिऱ्कु उपकारकमेयॊऴिय ज्ञातमाय्क्कॊण्डे उपकारकमॆऩ्ऱु ताऩ् सॊल्लप्पोमो? अप्पडियिदु ज्ञातमाय्क्कॊण्डु उपकारकमल्लाविडिल् अधिकारज्ञानार्थम् इव्वधिकारम् आरम्बिक्क वेण्डुमोवॆऩ्ऩिल्; मोक्षोपायमाऩ कर्मयोगादिगळिल् निःस्पृहऩाय् इदैप्पऱ्ऱ वेण्डुगैयाल् कर्मयोगादिगळिल् तऩक्कु शक्तियिल्लामैयै यऱियवेण्डुम्। अदुवे प्रपत्त्यधिकारज्ञानमागैयाले तदर्थम् इव्वधिकारारम्भम् आवश्यकमॆऩ्गिऱवभिप्रायत्ताले यरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडियित्यादिना । इप्पडि - "तङ्गळळवुगळैत् तॆळिन्दु अद्वारकमाग प्रपत्तियै मोक्षोपायमागप् पऱ्ऱुमवर्गळुक्कु" ऎऩ्ऱु कीऴधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩबडि।अभिमतफलत्तिऱ्कु - मोक्षत्तिऱ्कु; उपायान्तरनिःस्पृहऩाय् - कर्मयोगाद्युपायान्तरत्तिल् तऩक्कु सामर्थ्यमिल्लामैयै यऱिन्दु अवैगळिलासैयऱ्ऱवऩाय्। न्यासविद्यैयिले यिऴियुमवऩुक्कु - प्रपत्त्यनुष्ठानत्तिले प्रवृत्तिक्कुमवऩुक्कु। अधिकारविशेषम् मुदलाऩवै यिरुक्कुम्बडि इति । मुदलाऩवै ऎऩ्ऱदाल् फलपरिकरादिगळुक्कु संग्रहम्। अऱियवेणुम् - अवश्यम् ज्ञातव्यम्। इतरविडङ्गळिल् ऎप्पडियाऩालुम्, प्रपत्ति-विषयत्तिल् भक्तियिल् तऩक्कधिकारमिल्लामैयैत् तॆळिन्दे अदै विट्टु इदैप् पऱ्ऱवेण्डुगैयाल् तमक्कु अधिकारादिगळ् अवश्यम् ज्ञातव्यङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इप्पडि अभिमतफलत्तुक्कु उपायान्तरनिःस्पृहऩाय् न्यासविद्यैयिले इऴियुमवऩुक्कु इव्विद्यैक्कु अधिकारविशेषम् मुदलाऩवैयिरुक्कुम्बडि अऱियवेणुम्।↩︎

[[८८]] अधिकारो नाम
तत्-तत्फलोपायेषु प्रवर्तमानस्य पुरुषस्य
फलेऽर्थित्वम्, उपाये सामर्थ्यञ्च। (5)↩︎

सामान्यमाऩ अधिकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् अधिकारमावदु इत्यादिना । अव्वो फलोपायङ्गळिल् प्रवृत्तऩाम् पुरुषऩुक्कु इति । ऒरु फलत्तिले अर्थित्वमुम्, मऱ्ऱॊरु उपायत्तिले सामर्थ्यमुम् तद्भिन्नोपायानुष्ठानत्तिऱ्कु अधिकारमागामैक्काग अव्वो ऎऩ्ऱदु, अन्दन्द ऎऩ्ऱबडि। ऎन्द उपायानुष्ठानत्ताल् ऎन्द फलम् वरुमो? अन्द फलोपायङ्गळिले प्रवृत्तऩाम् पुरुषऩुक्कु ऎऩ्ऱबडि। फलत्तिल् अर्थित्वमुम् - इवऩ् अनुष्ठिक्किऱ उपायत्तिऩ् फलत्तिल् अर्थित्वमुम्। उपायत्तिल् सामर्थ्यमुम् - इवऩासैप्पडुम् फलोपायत्तिल् सामर्थ्यमुम्।↩︎

Competency (adhikāra ) consists in the attribute of desiring the end
on the part of the person who adopts an upāya
for the sake of a certain desired result
and also ability to adopt it.↩︎

Competency (adhikāra ) consists in the attribute of desiring the end
on the part of the person who adopts an upāya
for the sake of a certain desired result
and also ability to adopt it.↩︎

अधिकारमावदु अव्वो फलोपायङ्गळिले प्रवृत्तऩाम् पुरुषऩुक्कु फलत्तिल् अर्थित्वमुम् उपायत्तिल् सामर्थ्यमुम्।↩︎

अत्र सामर्थ्य नाम —
शास्त्रार्थस्य ज्ञानं, यथाज्ञानम् अनुष्ठाने शक्तिः, शास्त्रानुमत-जाति-गुणादि-योग्यता च ।↩︎

Ability means the capacity to understand the meaning of the śāstras
and the capacity to perform what is ordained therein and,
likewise, fitness or competency in accordance with what is prescribed in the śāstras, such as, caste, quality and the like (āchāra - samskāra).↩︎

Ability means the capacity to understand the meaning of the śāstras
and the capacity to perform what is ordained therein and,
likewise, fitness or competency in accordance with what is prescribed in the śāstras, such as, caste, quality and the like (āchāra - samskāra).↩︎

सामर्थ्यत्तै निरूपिक्किऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना । इवऱ्ऱिल् - अर्थित्वसामर्थ्ययोर्मध्ये । सामर्थ्यमावदु - सामर्थ्यशब्दवाच्यमाऩदु। शास्त्रार्थत्तैयऱिगैयुम् - शास्त्रत्तिल् सॊल्लप्पट्ट अव्वो उपायस्वरूपत्तैयुम्, अदिऩ् परिकरादिस्वरूपत्तैयुम् नऩ्ऱागत् तॆळिगैयुम्। अऱिन्दबडि यनुष्ठिक्क वल्लऩागैयुम् - यथाज्ञानम् अनुष्ठिक्क समर्थऩागुगैयुम्। शास्त्रानुमतजातिगुणादीति । ‘‘वसन्ते ब्राह्मणोऽग्नीनादधीत’’ इत्यादि शास्त्रत्तिल् सॊऩ्ऩ ब्राह्मणत्वादिजातिगळुम्, ‘‘जातपुत्रः कृष्णकेशी अग्नीनादधीत’’ इत्यादि शास्त्रत्तिल् सॊऩ्ऩ कृष्णकेशित्वास्तिक्यादिगुणङ्गळुम् ऎऩ्ऱबडि। इङ्गु आदिपदादाचारपरिग्रहः । योग्यतैयुम् - एतादृशमाऩ कर्मानुष्ठानार्हतैयुम्।↩︎

इवऱ्ऱिल् सामर्थ्यमावदु - शास्त्रार्थत्तै यऱिगैयुम् अऱिन्दबडि अनुष्ठिक्कवल्लऩागैयुम् शास्त्रानुमतजातिगुणादियोग्यतैयुम्।↩︎

अयम् अधिकारः पूर्वमेव सिद्धो भवति ।↩︎

This competency exists already (before the adoption of the upāya).↩︎

This competency exists already (before the adoption of the upāya).↩︎

इन्द अधिकारत्तिऱ्कु उपायफलङ्गळैक् काट्टिलुम् वैलक्षण्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वधिकारम् मुऩ्बे सिद्धमायिरुक्कुमिति । मुऩ्बे – उपायानुष्ठानसङ्कल्पत्तिऱ्कु मुऩ्बे। तथाच अधिकारत्तिऱ्कु उपायपूर्वकालिकत्वमुम् सिद्धत्वमुम् वैलक्षण्यमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

इव्वधिकारम् मुऩ्बे सिद्धमायिरुक्कुम्।↩︎

फलोपायौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्(→अधिकारम्) उडैय्-अवऩुक्कु प्रयोजनम् आय्क् कॊण्डु
साध्यम् आग (साध्यत्वं रागतः प्राप्तम्→)अनुवदिक्कप्-पडुम् अदु फलम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तद्-अर्थम् आग साध्यम् आग विधिक्कप्-पडुम् अदु उपायम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(नीलमेघः (सं)9)

(मूलम्10)

1. (अधिकार←)एतद्वतः प्रयोजनं सत्, साध्यत्वेनानूद्यमानं यत्, तत् फलम् ।↩︎

2. To the man who has this competency,
what is stated to be the object to be obtained by the means,
is the desired result or fruit.↩︎

3. To the man who has this competency,
what is stated to be the object to be obtained by the means,
is the desired result or fruit.↩︎

4. इप्पडियाऩाल् तदनन्तरकालिकत्वम् फलोपायङ्गळिरण्डिऱ्कुम् तुल्यमागैयाले अवैगळिल् परस्परवैलक्षण्यम् सिद्धिक्कुमोवॆऩ्ऩ उपायत्तैक्काट्टिलुम् फलत्तिऱ्कु वैलक्षण्यत्तै मुदलिल् काट्टुगिऱार् इदुडैयवऩुक्कु इत्यादिना ।
इदुडैयवऩुक्कु - इन्द अधिकारमुडैयवऩुक्कु।

प्रयोजनमाय्क्कॊण्डु साध्यमाग इति ।
प्रयोजनम् आय्क् कॊण्ड् ऎऩ्गिऱदु साभिप्राय-विशेषणम्।
तथा च प्रयोजनम् आगिल् स्वतः-सुन्दरम् आय् इरुक्कुम् आगैयालेय्
अदऱ्कु साध्यत्वम् उपाय-साध्यत्वम्-बोल्
विधि-व्यापारापेक्षम् अऩ्ऱिक्के,
रागतः सिद्धमायिरुक्कुम् ऎऩ्ऱबडि - अनुवदिक्कप्पडुमदु इति ।
उपायम्-बोल् विधेयम् आय् व्यापार-साध्यम् अऩ्ऱिक्के
राग-सिद्धम् आय् अनुवाद्यम् आय् इरुक्कुम्
अदुवे फल--स्व-रूपम् ऎऩ्ऱ-बडि।

इदऩाल् प्रयोजनत्वेन राग-सिद्धत्वाद् अनुवाद्यत्वम् फलत्तिऱ्कु,
उपायाद्-वैलक्षण्यम् ऎऩ्ऱु ज्ञापितम् आगिऱदु।(4)↩︎

5. इदुडैयवऩुक्कु प्रयोजनमाय्क् कॊण्डु साध्यमाग अनुवदिक्कप्पडुमदु फलम्।↩︎

6. तदर्थं साध्यत्वेन विधीयमानोऽर्थः उपायः ।↩︎

7. Upāya is the means prescribed or ordained for securing that fruit or result.↩︎

8. Upāya is the means prescribed or ordained for securing that fruit or result.↩︎

9. तदर्थं साध्यत्वेन विधीयमानोऽर्थः उपायः ।↩︎

10. तदर्थमाग साध्यमाग विधिक्कप्पडुमदु उपायम्।↩︎

प्रपत्त्य्-अधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु मुमुक्षुत्वम् उण्डाय्
स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-रूप--मोक्षोपाय-विशेष-निष्ठऩुक्कु
शास्त्र-जन्य-सम्बन्ध-ज्ञानादिगळ् उपासकऩोडु (भक्त-प्रपन्नयोः) साधारणम् आय् इरुक्क
विशेषित्त अधिकारम् - तऩ्ऩ्-उडैय आकिञ्चन्यमुम्, अन्-अन्य-गतित्वमुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

1. अत्र मुमुक्षुत्वे संपन्ने
स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-रूपोपाय-विशेष-निष्ठस्य
शास्त्र-जन्य-सम्बन्ध-ज्ञानादिषु उपासक-साधारणेषु सत्सु
विशिष्यमाणोऽधिकारः स्वस्या ऽऽकिञ्चन्यम् अनन्यगतित्वं च ।↩︎

2. The person who has become desirous of mukti (mumukṣu)
and who adopts the special upāya for mokṣa called direct and independent prapatti
should have, in common with the upāsaka ( who has adopted bhakti), a knowledge obtained from the Śāstras of such things as the relationship (between Jīvātmā and Paramatma as that between the body and the soul)
and he should have in addition, the special qualifications of ākiñcanya and ananyagatitva ;↩︎

3. The person who has become desirous of mukti (mumukṣu)
and who adopts the special upāya for mokṣa called direct and independent prapatti
should have, in common with the upāsaka ( who has adopted bhakti), a knowledge obtained from the Śāstras of such things as the relationship (between Jīvātmā and Paramatma as that between the body and the soul)
and he should have in addition, the special qualifications of ākiñcanya and ananyagatitva ;↩︎

4. इप्पडि सामान्यमाऩ अधिकारत्तैयुम् अधिकारफलोपायङ्गळिऩ् स्वरूपवैलक्षण्यत्तैयुम् निरूपित्तु, भक्तऩुक्कुम् प्रपन्नऩुक्कुमुळ्ळ साधारणाकारत्तै अनुवदित्तुक्कॊण्डु प्रपन्नऩुक्कसाधारणमाऩ अधिकारत्तै निरूपिक्किऱार् इङ्गु इत्यादिना । इङ्गु - प्रपत्तौ, इदऱ्कु विशेषित्तु अधिकारमॆऩ्बदोडन्वयम्। मुमुक्षुत्वमुण्डाय् - इदु भक्तप्रपन्नोभयसाधारणम्। स्वतन्त्र प्रपत्तिरूपऎऩ्ऱदाल् अङ्गप्रपत्तिनिष्ठव्यावृत्तिः । मोक्षोपाय ऎऩ्ऱदाल् प्रयोजनान्तरार्थप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु व्यावृत्तिः । अङ्गप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कुम् प्रयोजनान्तरार्थप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कुम् वक्ष्यमाणप्रयोजनान्तरवैमुख्यरूपानन्यगतित्वमुम् भक्तऩुक्कु उपायान्तरसामर्थ्याभावरूपाकिञ्चन्यमुम् घटियातिऱे। शास्त्रजन्य सम्बन्धज्ञानादिगळ् - प्रधानप्रतितन्त्राधिकारादिनिरूपितङ्गळाऩ शास्त्रजन्यसम्बन्धज्ञानादिगळ्। इङ्गु आदिपदत्ताल् अर्थपञ्चकज्ञान तत्त्वत्रयज्ञानपरदेवतापारमार्थ्यज्ञानङ्गळुम् मुमुक्षुत्वमुम् विवक्षितङ्गळ्। उपासकऩोडु साधारणमायिरुक्क - उपासकऩोडु तुल्यमायिरुक्क। विशेषित्त अधिकारम् - असाधारणमाऩ वधिकारम्। तऩ्ऩुडैय आकिञ्चन्यमुम् - स्वसम्बन्धियाऩ वाकिञ्चन्यमुम् अनन्यगतित्वमुम् - स्वसम्बन्धियाऩवनन्यगतित्वमुम्। इङ्गु उम्मैयालिरण्डुम् सेर्न्दे अधिकारमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु। यद्यपि प्रयोजनान्तरार्थमाग स्वतन्त्रप्रपत्तियै पण्णुमवऩुक्कु अनन्यगतित्वम् संभविक्कादु। तथाऽपि मोक्षोपायमाग स्वतन्त्रप्रपत्तियैप् पण्णुमवऩुक्कु इव्विरण्डुम् सेर्न्दे अधिकारमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

5. इङ्गु मुमुक्षुत्वमुण्डाय् स्वतन्त्रप्रपत्तिरूपमोक्षोपायविशेषनिष्ठऩुक्कु शास्त्रजन्यसम्बन्धज्ञानादिगळ् उपासकऩोडु साधारणमायिरुक्क विशेषित्त अधिकारम् - तऩ्ऩुडैय आकिञ्चन्यमुम् अनन्यगतित्वमुम्।↩︎

आकिञ्चन्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आकिञ्चन्यम् आवदु उपायान्तर-सामर्थ्याभावम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

1. आकिञ्चन्यं नामउपायान्तरसामर्थ्याभावः ।↩︎

2. ākiñcanya means the absence (in a person) of the ability for other upāyas.↩︎

3. ākiñcanya means the absence (in a person) of the ability for other upāyas.↩︎

4. आकिञ्चन्यत्तै निरूपिक्किऱार् आकिञ्चन्यमावदु इति ।
उपायान्तरसामर्थ्याभावमिति । सामर्थ्याभावम् आकिञ्चन्यमॆऩ्ऩिल्, भक्तऩुक्कुम् यत्किञ्चित्सामर्थ्याभावमिरुक्कु मागैयाल् अतिप्रसक्तमाम्। अतः उपायान्तरपदम्। उपायान्तरसामर्थ्याभावम् भक्तऩुक्कु इरादिऱे। उपायसामर्थ्याभावमात्तिरम् सॊऩ्ऩाल् इवऩुक्कु प्रपत्त्युपायत्तिल् सामर्थ्यमिरुप्पदाल् असंभवम् संभविक्कुम्। अतः अन्तरपदम्। इवऩुक्कु उपायान्तरत्तिल् सामर्थ्यमिल्लैयिऱे। सामर्थ्यपदत्तै नीक्कि उपायान्तराभावमॆऩ्ऩिल्, अदु उपासकऩुक्कुम् उपासनानुष्ठानात्पूर्वम् उपायान्तरमिल्लामैयाल् अतिप्रसक्तमामिऱे। अतस्सामर्थ्यपदम्।↩︎

5. आकिञ्चन्यमावदु उपायान्तरसामर्थ्याभावम्।↩︎

अनन्य-गतिकता

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्-अन्य-गतित्वम् आवदु
प्रयोजनान्तर-वैमुख्यम्
शरण्यान्तर-वैमुख्यम् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु (शरण्यान्तर-वैमुख्यं) प्रयोजनान्तर-वैमुख्यत्तालुम् अर्थ-सिद्धम्। (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थम्

‘‘ब्रह्माणं शितिकण्ठं च
याश् चान्या देवताः स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते
यस्मात् परिमितं फलम्’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६।)

इत्य्-आदिगळिले कण्डुगॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

दृप्त-प्रपत्त्या विलम्बः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(आर्तप्रपत्तौ यथा→) तीव्रतमम् आऩ मुमुक्षुत्वम् अऩ्ऱिक्के देहानुवृत्त्य्-आदि-**प्रयोजनान्तर-सक्तऩ्** आऩवऩ् मोक्षार्थम् आग प्रपत्तियैप् **पऱ्ऱिऩाल्** अव्व्-ओ प्रयोजनान्तरङ्गळिल् अळवुक्क् ईडाग मोक्षम् **विलम्बिक्कुम्**।

(नीलमेघः (सं)16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

अनन्यगतित्वं नाम — प्रयोजनान्तर-वैमुख्यम्, शरण्यान्तर-वैमुख्यं वा ;↩︎

Ananyagatitvam means an aversion to all other interests (than mokṣa)
and a turning away from all other refuge than Bhagavān.↩︎

Ananyagatitvam means an aversion to all other interests (than mokṣa)
and a turning away from all other refuge than Bhagavān.↩︎

अनन्यगतित्वत्तै निरूपिक्किऱार् अनन्यगतित्वमावदु इत्यादिना ।
प्रयोजनान्तरवैमुख्यमिति ।
अनन्यगतित्वम् इत्य्-अत्र गतिशब्दः "गम्यत इदम्" इति कर्मणि व्युत्पत्त्या फलपरः।
अन्या गतिः फलं यस्य सः अन्यगतिः,
तस्य भावः अन्यगतित्वं, फलान्तरवत्वं, प्रयोजनान्तरवत्वमिति यावत् ।
तस्याभावः; स्वविषयकेच्छावत्वसम्बन्धेन प्रयोजनान्तरशून्यत्वमित्यर्थः । तथाच प्रयोजनान्तरवैमुख्यमिति फलितम्। भक्तऩ् विळम्बसहऩागैयाले प्रारब्धावसानात्पूर्वम् प्रयोजनान्तरम् वरिल् अदै विलक्कामल् अनुभवित्तालुम् तद्विषयकेच्छैयिल्लामैयाले तद्विषयकेच्छावत्वसम्बन्धेन प्रयोजनान्तरशून्यत्वरूपानन्यगतित्वम् अवऩुक्कुम् वरुमागैयाले तद्व्यावृत्त्यर्थम् आकिञ्चन्यत्तैयुमधिकारकोटियिल् सेर्त्तदु। गतिशब्दत्तिऱ्कु गम्यते अनेनेति करणव्युत्पत्त्या प्रापकपरत्वत्तै अङ्गीकरित्तुच् चॊल्लुगिऱार् शरण्यान्तरवैमुख्यमागवुमामिति । अन्या गतिः प्रापकं यस्य सः अन्यगतिः । तस्य भावः अन्यगतित्वम्। प्रापकान्तरवत्वमिति यावत् । तस्य स्वविशेष्यकप्रापकत्वप्रकारकेच्छावत्वसम्बन्धेनाभावः अनन्यगतित्वमिति फलितम्; ऎऩ्गिऱवभिप्रायत्ताले शरण्यान्तरवैमुख्यमागवुमामॆऩ्ऱदु। इदु शरण्यान्तरवैमुख्यम्।↩︎

अनन्यगतित्वमावदुप्रयोजनान्तरवैमुख्यम् शरण्यान्तरवैमुख्यमागवुमाम्।↩︎

इदं प्रयोजनान्तर-वैमुख्येनाप्य् अर्थ-सिद्धम् । (5)↩︎

The latter is implicit in the former,
namely, aversion to all other interests.↩︎

The latter is implicit in the former,
namely, aversion to all other interests.↩︎

प्रयोजनान्तरवैमुख्यत्तालुम् अर्थसिद्धमिति । प्रयोजनान्तरत्तिल् आसैयुळ्ळवऩुक्के शरण्यान्तराश्रयणम् संभविक्कुमागै याले प्रयोजनान्तरवैमुख्यमिरुन्दाल् मोक्षप्रदानसमर्थरल्लाद शरण्यान्तरत्तिल् वैमुख्यम् अर्थस्वभावत्तालेये सिद्धमामॆऩ्ऱबडि। इप्पडि अर्थसिद्धमागिल् प्रयोजनान्तरवैमुख्यमॊऩ्ऱे यमैयादो? अर्थसिद्धमाऩ शरण्यान्तरवैमुख्यमुम् अनन्यगतित्वशब्दार्थमागच् चॊल्ल वेण्डुमो वॆऩ्ऩिल्; गतिशब्दत्तिऱ्कु कर्मव्युत्पत्तियाले प्रयोजनान्तरवैमुख्यरूपार्थमुम् करणव्युत्पत्तियाले शरण्यान्तरवैमुख्यरूपार्थमुम् अनन्यगतित्वशब्दार्थमामॆऩ्ऱु तॆरियबडुत्तिऩ मात्तिरमे यॊऴिय शरण्यान्तरवैमुख्यरूपार्थसिद्धियाले सॊऩ्ऩदऩ्ऱु।↩︎

इदु प्रयोजनान्तरवैमुख्यत्तालुम् अर्थसिद्धम्।↩︎

अयमर्थः

‘‘ब्रह्माणं शितिकण्ठं च
याश् चान्या देवताः स्मृताः ।
प्रतिबुद्धा न सेवन्ते
यस्मात् परिमितं फलम्’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६।)

इत्यादिषु द्रष्टव्यः ।↩︎

This may be seen from such passages as the following :-

"Wise men never worship Brahma, Rudra and others who are called gods,
for the boons that they could grant are limited."

↩︎

This may be seen from such passages as the following :-

"Wise men never worship Brahma, Rudra and others who are called gods,
for the boons that they could grant are limited."

↩︎

इप्पडि अन्यवैमुख्यम् तदन्यवैमुख्यहेतुवागुमोवॆऩ्ऩ प्रमाणत्ताले यदै उपपादिक्किऱार् इव्वर्थ मित्यादिना । इव्वर्थम् - प्रयोजनान्तरवैमुख्यकथनत्तालेये शरण्यान्तरवैमुख्यमुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱवर्थम्। ब्रह्माणमित्यादि । इदु परदेवतापारमार्थ्याधिकारत्तिले व्याख्यातम्। इदिल् परिमितफलविमुखर्गळाऩ प्रतिबुद्धर्गळ् परिमितफलदायिकळाऩ ब्रह्मादिगळै सेवियारॆऩ्ऱदाल् प्रयोजनान्तरवैमुख्यम् शरण्यान्तरवैमुख्यत्तिऱ्कु हेतुवागलामॆऩ्ऱु करुत्तु। इत्यादिगळिले कण्डुगॊळ्वदु - इत्यादिप्रमाणङ्गळिले तात्पर्यगत्या नेयमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इव्वर्थम् ‘‘ब्रह्माणं शितिकण्ठं च याश्चान्या देवताः स्मृताः । प्रतिबुद्धा न सेवन्ते यस्मात्परिमितं फलम्’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३६।) इत्यादिगळिले कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

(आर्तप्रपत्तौ यथा→) तीव्रतमं मुमुक्षुत्वम् अन्तरा
देहानुवृत्त्य्-आदि-प्रयोजनान्तर-सक्तो
मोक्षार्थं प्रपत्तिं परिगृहीतवांश् चेत्,
तत्-तत्-प्रयोजनान्तरावध्य्-अनुरोधेन मोक्षो विलम्बेत ।↩︎

इन्द प्रयोजनान्तर-वैमुख्यरूपानन्यगतित्वत्तिल् न्यूनतैक्कु अनुगुणमाग फलम् विळम्बिक्कु मॆऩ्गिऱार् तीव्रेत्यादिना ।
मुमुक्षुत्वम् सर्वसाधारणम्। अदिल् तीव्रतमत्वं क्षणान्तरदिवसान्तरजन्मान्तरविळम्बासहिष्णुत्वविशिष्टत्वम्; क्षणान्तरदिवसान्तरजन्मान्तरजन्य फलासहिष्णुत्वविशिष्टत्वमिति यावत् । इदऩ्ऱिक्के - तीव्रतममुमुक्षुत्वरूपानन्यगतित्वमऩ्ऱिक्के। देहानुवृत्त्यादि इति । देहानुवृत्तिः – देहस्य उत्तरकालसम्बन्धः । इङ्गु आदि-पदात् अर्चावतार सेवानुवृत्त्यादिसंग्रहः । प्रयोजनान्तरसक्तऩाऩवऩ् - प्रयोजनान्तरत्तिले रुसियुडैयवऩ्। प्रयोजनान्तरसहिष्णुवाऩवऩॆऩ्ऱबडि। दृप्तऩाऩ अधिकारीति यावत् । मोक्षार्थमाग प्रपत्तियैप् पऱ्ऱिऩाल् - कालत्तैक् कुऱित्तु मोक्षार्थमाग प्रपत्तियैप् पऱ्ऱिऩाल्। अव्वो प्रयोजनान्तरङ्गळिल् अळवुक्कीडाग - अव्वो प्रयोजनान्तरत्तिऩ् इयत्तैक् कीडाग। अवसानपर्यन्तमिति यावत् । मोक्षम् विळम्बिक्कुमिति । प्रपत्ति अभ्युपगतप्रारब्धनाशकमऩ्ऱिऱे।↩︎

If, without an eager and impatient desire for immediate mokṣa,
a person who wants such things as the continuance of the body
(or the continuance of the worship of arcāvatāra)
adopts prapatti for the sake of mokṣa ,
his mukti will be delayed in proportion to these other interests,↩︎

If, without an eager and impatient desire for immediate mokṣa,
a person who wants such things as the continuance of the body
(or the continuance of the worship of arcāvatāra)
adopts prapatti for the sake of mokṣa ,
his mukti will be delayed in proportion to these other interests,↩︎

तीव्रतममाऩ मुमुक्षुत्वमऩ्ऱिक्के देहानुवृत्त्यादिप्रयोजनान्तरसक्तऩाऩवऩ् मोक्षार्थमाग प्रपत्तियैप् पऱ्ऱिऩाल् अव्वो प्रयोजनान्तरङ्गळिल् अळवुक्कीडाग मोक्षम् विलम्बिक्कुम्।↩︎

अधिकार-निबन्धनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आकिञ्चन्यत्तुक्कुम्, अनन्य-गतित्वत्तुक्कुम् निबन्धनम्
उपायान्तरङ्गळिल् इव्व्-अधिकारियिऩ्-उडैय अज्ञानाशक्तिगळुम्, फल-विलम्बासहत्वमुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् शरण्यान्तर-वैमुख्यत्तुक्कु निबन्धनम्,

‘‘यथा वायोस् तृणाग्राणि
वशं यान्ति बलीयसः ।
धातुर् एवं वशं यान्ति
सर्वभूतानि भारत’’ (भारतम् आरण्य ३०-२९।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कुम् पिऱरुक्कुम् ऒत्त् इरुक्किऱ
भगवद्-एक-पारतन्त्र्याध्यवसायमुम्
प्रयोजनान्तर-वैमुख्यमुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

अस्याऽऽकिञ्चन्यस्यानन्यगतित्वस्य च निबन्धनम्
उपायान्तरेष्व् अस्याधिकारिणो ऽज्ञानाशक्ती, फलविलम्बासहत्वं च ।↩︎

Ākiñcanya and ananyagatitva are conditioned by the ignorance of and inability to adopt other upāyas
on the part of the person adopting this means,
as also his inability to endure delay in attaining mukti.↩︎

Ākiñcanya and ananyagatitva are conditioned by the ignorance of and inability to adopt other upāyas
on the part of the person adopting this means,
as also his inability to endure delay in attaining mukti.↩︎

उपायान्तरसामर्थ्याभावरूपाकिञ्चन्यत्तिऱ्कुम् प्रयोजनान्तरवैमुख्यरूपानन्यगतित्वत्तिऱ्कुम् मूलमरुळिच् चॆय्गिऱार् इव्वाकिञ्चन्यत्तुक्कुमित्यादिना । उपायान्तरङ्गळिल् - सपरिकरमाऩ कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगङ्गळिल्। इव्वधिकारियिऩुडैय अज्ञानाशक्तिगळुम् - प्रपत्त्यधिकारियिऩुडैय ज्ञानमिल्लामैयुम् शक्तियिल्लामैयुम्। उपायान्तरसामर्थ्यमॆऩ्बदु उपायान्तरज्ञानमॆऩ्ऩ, शक्तियॆऩ्ऩ, शास्त्रानुमतजातिगुणादिगळॆऩ्ऩ, इवैगळुडैय समुदायम्; इन्द समुदायाभावरूपाकिञ्चन्यत्तिऱ्कु ज्ञानशक्त्यादिगळुडैय प्रत्येकाभावमे कारणमागुमॆऩ्ऱु करुत्तु। फलविळम्बासहत्वमुम् – फलविळम्बत्तै सहिक्कादवऩुक्कु प्रयोजनान्तरानुभवत्तिल् आसैयुण्डागादागैयाल् अदिल् वैमुख्यम् सिद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इव्वाकिञ्चन्यत्तुक्कुम् अनन्यगतित्वत्तुक्कुम् निबन्धनम् उपायान्तरङ्गळिल् इव्वधिकारियिऩुडैय अज्ञानाशक्तिकळुम् फलविलम्बासहत्वमुम्।↩︎

अत्र शरण्यान्तर-वैमुख्यस्य निबन्धनम्,

‘‘यथा वायोस् तृणाग्राणि
वशं यान्ति बलीयसः ।
धातुर् एवं वशं यान्ति
सर्वभूतानि भारत’’ (भारतम् आरण्य ३०-२९।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

His turning away from other saviours than Bhagavān, as is stated in the śloka :

“ Just as, O 'Bharata, tips of grass are entirely subject to (the force of) the wind,
even so are all beings subject to the sway of the Lord ",

↩︎

His turning away from other saviours than Bhagavān, as is stated in the śloka :

“ Just as, O 'Bharata, tips of grass are entirely subject to (the force of) the wind,
even so are all beings subject to the sway of the Lord ",

↩︎

गतिशब्दकरणव्युत्पत्तियाले सिद्धमाऩ शरण्यान्तरवैमुख्यरूपानन्यगतित्वत्तिऱ्कु मूलमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदिल् शरण्यान्तरवैमुख्यत्तुक्कु निबन्धनमिति । इदिल् - गतिशब्दत्तिऩुडैयकर्मकरणव्युत्पत्तिसिद्धमाऩ अनन्यगतित्वशब्दार्थङ्गळुडैय मध्यत्तिले। यथा वायोरित्यादि । बलीयस्साऩ वायुवुक्कु तृणाग्रङ्गळ् ऎप्पडि वशङ्गळागुमो अप्पडिये ब्रह्मादि-स्तम्बपर्यन्तमाऩ सर्वभूतङ्गळुम् सर्वस्रष्टावाऩ भगवाऩुक्कु, वशं यान्ति – स्वस्वाधीनमऱ्ऱु परतन्त्रङ्गळागिऱदुगळॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्गिऱबडिये - इन्द श्लोकत्तिल् सॊल्लि यिरुक्किऱबडिये।↩︎

इदिल् शरण्यान्तरवैमुख्यत्तुक्कु निबन्धनम्,
‘‘यथा वायोस्तृणाग्राणि वशं यान्ति बलीयसः ।
धातुरेवं वशं यान्ति सर्वभूतानि भारत’’ (भारतम् आरण्य ३०-२९।)
ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

स्व-पर-साधारणस्य भगवद्-एक-पारतन्त्र्यस्याध्यवसायः
प्रयोजनान्तर-वैमुख्यं च ॥↩︎

is conditioned by his conviction of the absolute dependence on Bhagavān alone,
which is common to himself and to others (including other deities than the Lord)
and it is conditioned also by his aversion to other interests than mukti,↩︎

is conditioned by his conviction of the absolute dependence on Bhagavān alone,
which is common to himself and to others (including other deities than the Lord)
and it is conditioned also by his aversion to other interests than mukti,↩︎

तऩक्कुम् पिऱरुक्कुम् - स्वस्य स्वभिन्नर्गळाऩ ब्रह्मादिगळुक्कुम्। ऒत्तिरुक्किऱ - समानमाऩ। भगवदेकपारतन्त्र्याध्यवसायमुम् प्रयोजनान्तरवैमुख्यमुम् - भगवत्पारतन्त्र्यमॊत्तिरुन्दालुम्, लोकेश्वरर्गळाग प्रसिद्धर्गळाऩ ब्रह्मादिगळुक्कु प्रयोजनान्तरप्रदानसामर्थ्यमिरुप्पदाल् प्रयोजनान्तरपररुक्कु तद्वैमुख्यम् कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग प्रयोजनान्तरवैमुख्यमुम्, भगवत्पारतन्त्र्याध्यवसायमुम् सेर्न्दे शरण्यान्तरवैमुख्यत्तिऱ्कु निबन्धनमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु।↩︎

तऩक्कुम् पिऱरुक्कु मॊत्तिरुक्किऱ भगवदेकपारतन्त्र्याध्यवसायमुम् प्रयोजनान्तरवैमुख्यमुम्।↩︎

प्रमाणानि

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रपत्त्य्-अधिकार-विशेषम्

‘‘स पित्रा (शक्रेण) च परित्यक्तस्
सुरैश्च स-महर्षिभिः ।
त्रीन् लोकान् संपरिक्रम्य
तम् एव शरणं गतः’’
(रामा॰ सुन्दर ३८-३३।)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयोऽकिञ्चनोऽगतिः’’ (अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३०।),

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अकिञ्चनोऽनन्य-गतिश् शरण्य’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २२।)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनागतानन्त-काल-समीक्षया ऽप्य्
अ-दृष्ट-सन्तारोपायः (श्रीरङ्गगद्यम्।),

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

''तत्-प्राप्तये च तत्-पादाम्बु-ज--द्वय-प्रपत्तेर् अन्यन्
न मे कल्प-कोटि-सहस्रेणापि साधनम् अस्तीति मन्वानः’’ (श्रीवैकुण्ठ-गद्यम्।),

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"पुगल् ऒऩ्ऱ् इल्लाव् अडियेऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०।)

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱिवै मुदल् आऩ प्रमाण-संप्रदायङ्गळाले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

is conditioned by his conviction of the absolute dependence on Bhagavān alone,
which is common to himself and to others (including other deities than the Lord)
and it is conditioned also by his aversion to other interests than mukti,↩︎

is conditioned by his conviction of the absolute dependence on Bhagavān alone,
which is common to himself and to others (including other deities than the Lord)
and it is conditioned also by his aversion to other interests than mukti,↩︎

अयं प्रपत्यधिकारविशेषः,

‘‘स पित्रा (शक्रेण) च परित्यक्तस्
सुरैश्च स-महर्षिभिः ।
त्रीन् लोकान् संपरिक्रम्य
तम् एव शरणं गतः’’
(रामा॰ सुन्दर ३८-३३।)

↩︎

"Having been abandoned by his own father (Indra), the gods and the great sages,
he, (i.e.) Kakasura, wandered about the three worlds
and finally took refuge under Rāma alone",↩︎

"Having been abandoned by his own father (Indra), the gods and the great sages,
he, (i.e.) Kakasura, wandered about the three worlds
and finally took refuge under Rāma alone",↩︎

इप्पडिच्चॊऩ्ऩ आकिञ्चन्यानन्यगतित्वङ्गळुक्कु प्रपत्त्यधिकारत्वत्तिल् प्रमाणसंप्रदायङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इप्प्रपत्त्यधिकारविशेषमित्यादिना । स पित्रा चेत्यादि । इदु रामायणत्तिल् सुन्दरकाण्डवचनम्। इङ्गु पूर्वार्धत्तिल् पित्रादिभिस्सर्वैः परित्यक्तत्वकथनादाकिञ्चन्यम् सूचितम्। तमेव शरणं गतः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अवधारणत्ताल् शरण्यान्तरवैमुख्यरूपानन्यगतित्वम् सूचितम्।↩︎

इप्प्रपत्त्यधिकारविशेषम् ‘‘स पित्रा च परित्यक्तस्सुरैश्च समहर्षिभिः । त्रीन् लोकान् संपरिक्रम्य तमेव शरणं गतः’’ (रामा॰ सुन्दर ३८-३३।)↩︎

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयोऽकिञ्चनोऽगतिः’’ (अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३०।),↩︎

"I am the abode of all transgressions;
I have no means or upāya to save myself
and I have nothing else to attain besides Thee";↩︎

"I am the abode of all transgressions;
I have no means or upāya to save myself
and I have nothing else to attain besides Thee";↩︎

अहमस्मीत्यादि । इदु अहिर्बुध्न्यसंहितैयिल्। अपराधानामालयः – सर्वापराधत्तिऱ्कुम् स्थानम्। इप्पडि दोषमुण्डाऩालुम् गुणलेशमावदु उण्डोवॆऩ्ऩ अकिञ्चनः ऎऩ्ऱदु; ज्ञानकर्मादिसर्वगुणशून्यऩॆऩ्ऱबडि। इप्पडियाऩाल् शरण्यान्तरत्तैयडैयलागादो वॆऩ्ऩ अगतिरिति । प्रयोजनान्तरत्तिल् आसैयऱ्ऱवऩ्। अत एव शरण्यान्तरत्तिलुम् पऱ्ऱुदलिल्लादवऩ्।↩︎

‘‘अहमस्म्यपराधानामालयोऽकिञ्चनोऽगतिः’’ (अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३०।),↩︎

‘‘अकिञ्चनोऽनन्य-गतिश् शरण्य’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २२।)↩︎

"I seek the refuge of Thy feet, O Śaraṇya (Saviour):
I have no other upāya
and nothing else to attain than Thee"↩︎

"I seek the refuge of Thy feet, O Śaraṇya (Saviour):
I have no other upāya
and nothing else to attain than Thee"↩︎

अकिञ्चनोऽनन्यगतिश्शरण्य इति । इदु आळवन्दार् स्तोत्रम्। अकिञ्चनोऽनन्यगतिश्शरण्य ऎऩ्ऱु सॊल्लि त्वत्पादमूलं शरणं प्रपद्ये ऎऩ्ऱु प्रपत्तियैप् पण्णुगैयाल् आकिञ्चन्यमुमनन्यगतित्वमुम् प्रपत्त्यधिकारमॆऩ्बदु स्पष्टम्।↩︎

‘‘अकिञ्चनोऽनन्यगतिश्शरण्य’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २२।)↩︎

अनागतानन्त-काल-समीक्षया ऽप्य्
अ-दृष्ट-सन्तारोपायः तत्-प्राप्तये च
(श्रीरङ्गगद्यम्।),

↩︎

"*Finding that there is no upāya for leaping over saṁsāra
even in all the endless future, etc."↩︎

"*Finding that there is no upāya for leaping over saṁsāra
even in all the endless future, etc."↩︎

अनागतानन्तकालसमीक्षयाऽपि - इदु मितगद्यत्तिल्।
अदृष्टसन्तारोपायः ऎऩ्ऱदाल् आकिञ्चन्यमुम्,↩︎

अनागतानन्तकालसमीक्षयाप्यदृष्टसन्तारोपायः (श्रीरङ्गगद्यम्।),↩︎

''तत्-प्राप्तये च तत्-पादाम्बु-ज--द्वय-प्रपत्तेर् अन्यन्
न मे कल्प-कोटि-सहस्रेणापि साधनम् अस्तीति मन्वानः’’ (श्रीवैकुण्ठ-गद्यम्।),↩︎

"I, who am aware that there is no upāya for me in all the thousands of crores of kalpas
other than performing prapatti at Thy two lotus-like feet",↩︎

"I, who am aware that there is no upāya for me in all the thousands of crores of kalpas
other than performing prapatti at Thy two lotus-like feet",↩︎

त्वत्पादांबुजद्वय-प्रपत्तेर् अन्यन् नमे कल्पकोटि सहस्रेणाऽपि साधनमस्तीति मन्वानः ऎऩ्ऱदाल् अनन्यगतित्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

''तत्प्राप्तये च तत्पादाम्बुजद्वयप्रपत्तेरन्यन्न मे कल्पकोटिसहस्रेणापि साधनमस्तीति मन्वानः’’ (श्रीवैकुण्ठ-गद्यम्।),↩︎

"शरणान्तरशून्यो दासोऽहम्"↩︎

and, “I who have no other refuge and no other saviour etc."↩︎

and, “I who have no other refuge and no other saviour etc."↩︎

पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩिदि । पुगलॊऩ्ऱिल्ला इत्यनेन आकिञ्चन्यमुम्, "उऩ्ऩडिक्कीऴमर्न्दु पुगुन्देऩे" ऎऩ्ऱविडत्तिल् अवधारणविवक्षया अनन्यगतित्वमुम् विवक्षितम्।↩︎

"पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩ्" (तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०।)↩︎

इत्य्-एवम्-आदि-प्रमाण-संप्रदायाभ्यां सिद्धः ।↩︎

The nature of the specific competency for prapatti is evident from the above following authoritative passages and from spiritual tradition↩︎

The nature of the specific competency for prapatti is evident from the above following authoritative passages and from spiritual tradition↩︎

ऎऩ्ऱिवै मुदलाऩ प्रमाणसंप्रदायङ्गळाले सिद्धम्।↩︎

सर्वाधिकारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अळव् अधिकारम् पॆऱ्ऱाल्
प्रपत्तिक्कु जात्य्-आदि-नियमम् इल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

1. The nature of the specific competency for prapatti is evident from the above following authoritative passages and from spiritual tradition↩︎

2. The nature of the specific competency for prapatti is evident from the above following authoritative passages and from spiritual tradition↩︎

3. एतावत्य् अधिकारे लब्धे
प्रपत्तेर् जात्य्-आदि-नियमाभावात्
सर्वाधिकारत्वं सिद्धम् ॥↩︎

4. If such qualifications exist,
prapatti is certainly open to all as an upāya,
since there are no restrictions to it such as caste.↩︎

5. If such qualifications exist,
prapatti is certainly open to all as an upāya,
since there are no restrictions to it such as caste.↩︎

6. इप्पडि प्रपत्तिक्कु विशिष्य इरण्डधिकारमुम् वेण्डुमॆऩ्ऱाल् प्रपत्ति सर्वाधिकारमॆऩ्ऱदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वळवधिकारम् पॆऱ्ऱाल् इत्यादिना । भक्त्यादिगळिल् शक्तऩुक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानवारणार्थमाग "इव्वळवधिकारम् पॆऱ्ऱाल्" ऎऩ्ऱदु। भक्त्यधिकारिक्कु आकिञ्चन्यानन्यगतित्वरूपमाऩ इव्वधिकारम् घटियातागैयाले भक्त्यधिकारिक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानप्रसङ्गम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु। प्रपत्तिक्कु जात्यादि नियममिल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वम् सिद्धमिति । उपासनत्तिऱ्कुप्पोले त्रैवर्णिकत्वादिनियममिल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु। अपशूद्राद्यधिकरणङ्गळिल् अग्निविद्यासाध्यङ्गळाऩ वैदिककर्मोपासनङ्गळिलेये शूद्रादिगळुक्कु अधिकारम् निषिद्धमागैयाले प्रपत्तियिल्
‘‘नमो नारायणेत्युक्त्वा श्वपाकः पुनरागमत्’’
ऎऩ्ऱु सर्वाधिकारत्वम् सूचितमागैयालुम् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ आकिञ्चन्यानन्यगतित्वम् तविर जातिनियममिल्लामैयिलेये प्रपत्ति सर्वाधिकारमॆऩ्बदऱ्कु भावमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

7. इव्वळवधिकारम् पॆऱ्ऱाल् प्रपत्तिक्कु जात्यादिनियम मिल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वम् सिद्धम्।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

अन्-दणर्(→ब्राह्मणाः)--अन्तिय(ज)र्-- ऎल्लैयि-निऩ्ऱव् अनैत्त् उलगम्
नॊन्दवरे मुदल् आग नुडङ्गिय्(=कृशीभूय [आकिञ्चन्येन]) अनन्नियर् आय्
वन्द् अडैयुम् वगै → वन्(ल्)-दगव्(=कृपां) एन्दि वरुन्दिय(=श्राम्यन्) नम्
अन्तम्-इल् आदियैय् → अन्बर्(=स्निग्धाः/ भक्ताः) अऱिन्द् अऱि-वित्तनरे. (17)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम् (त॰प॰)5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

भक्त्य्-आदौ शक्त्य्-अ-भावः, प्रमिति-रहितता, शास्त्रतः पर्यदासः
काल-क्षेपाक्षमत्वं त्व् इति नियतिवशाद् आपतद्भिश् चतुर्भिः ।
एक-द्वि-त्र्य्-आदि-योग-व्यतिभिदुर-निजाधिक्रियास् संश्रयन्ते
सन्तः श्रीशं स्व-तन्त्र-प्रपदन-विधिना मुक्तये निर्विशङ्काः ॥ २५ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
प्रपत्तियोग्याधिकारो दशमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा )

ब्राह्मणान्त्यजावध्य्-अन्तर्गताः
( आ-ब्राह्माणात् आ चान्त्यजात् स्थिताः ) सर्वे लोका
शोकाविष्टत्व-रूप-मुख्याधिकारेण,
कृशाः, अनन्या भूत्वा
एत्य यथा आश्रयेयुः
तथा भक्ताः सु-दृढकृपां धृत्वा
प्रयस्यन्तम्(→यस् यत्ने) अस्मदीयम् अनन्तम् आदिं विदित्वा उपदिदिशुः ॥↩︎

The devotees of the Lord ( ācārya s) have themselves understood
and have made us (also ) understand
the eternal Lord who is the origin of all things
and who is anxious to save us,
being full of the might of mercy,
so that all persons from the Brahmin to the Caṇḍāla
and especially those who feel most the sufferings of saṁsāra
may, in their helplessness and without seeking any other saviour or any other fruit,
approach Him and seek refuge under Him.↩︎

The devotees of the Lord ( ācārya s) have themselves understood
and have made us (also ) understand
the eternal Lord who is the origin of all things
and who is anxious to save us,
being full of the might of mercy,
so that all persons from the Brahmin to the Caṇḍāla
and especially those who feel most the sufferings of saṁsāra
may, in their helplessness and without seeking any other saviour or any other fruit,
approach Him and seek refuge under Him.↩︎

जात्यादिनियममिल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वम् सिद्धमॆऩ्ऱु कीऴ्च्चॊऩ्ऩ वर्थत्तै ‘‘पूर्वे पूर्वेभ्यो वच एतदूचुः’’ ऎऩ्गिऱबडिये नम्मासार्यर् स्वाचार्यसकाशत्तिले पूर्वपरावधि कळोडु केट्टऱिन्दु भगवाऩैयाश्रयिक्कुम् प्रकारत्तै उपदेशित्तारॆऩ्ऱु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् अन्दणरि इत्यादिना ।
अऩ्बर् - ‘‘कृपया निस्पृहो वदेत्’’ ऎऩ्गिऱबडि शिष्यऩिडत्तिल् कृपालुक्कळाऩ आचार्यर्गळ्।
अऩ्बु - स्नेहम्। पुत्रशिष्यादिगळिडत्तिल् स्नेहत्तै कृपैयॆऩ्गिऱदु। अन्दणर् - ब्राह्मणर्, अन्दियर् - अन्त्यर्; श्वपाकरॆऩ्ऱऎल्लैयिल् - इव्वुभयावधियिल्, निऩ्ऱ - घटकराऩ, अऩैत्तुलगम् - सर्वजातीयरुम्, नॊन्दवरे मुदलाग – संसारतापाक्रान्तरे प्रधानराग; संसारतापमे प्रधानकारणमाग ऎऩ्ऱबडि।
नुडङ्गि - अकिञ्चनराय्, नुडङ्गुगै - कृशरागुगै; इङ्गु ज्ञानकर्मादिकार्श्यम् विवक्षितम्।
अऩऩ्ऩियराय् वन्दु - अन्यशून्यराय् वन्दु; इङ्गु अन्यशब्दम् प्रयोजनान्तरत्तैयुम्, शरण्यान्तरत्तैयुम्, उपायान्तरत्तैयुम् सॊल्लुगिऱदु, तथाच अनन्यप्रयोजनराय्, अनन्यशरणराय्, अनन्योपायरायॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।
वन्दगवु - वलिय कृपै। कृपैक्कु वलिमैयावदु भगवाऩालुम् अनतिक्रमणीयत्वम्। अदै, एन्दि - धरित्तु। वरुन्दिय - वरुन्दुगै - श्रमप्पडुगै। चेतनोज्जीवनव्यापाररूपमाऩ कृषियिले प्रयासप्पडुगिऱ ऎऩ्ऱबडि।
नम् अन्दमिलादियै - नमक्कु स्वामियाय्, त्रिविधपरिच्छेदरहितराय्, जगत्कारणभूतऩाऩ भगवाऩै।
अडैयुम् वगै - शरणम् पुगुम् प्रकारत्तै,
अऱिन्दु - ताङ्गळुम् आचार्यसकाशात् तॆळिन्दु।
अऱिवित्तऩरे - उपदेशित्तार्गळ्। इदऩाल् इव्वधिकारत्तिऱ्सॊऩ्ऩ प्रपत्त्यधिकारम् प्राचीनसंप्रदायपरंपरानिर्णीतमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

अन्दणरन्दियरॆल्लैयिनिऩ्ऱवनैत्तुलगम्
नॊन्दवरे मुदलाग नुडङ्गियनन्नियराय्
वन्दडैयुम् वगै वन्दगवेन्दि वरुन्दिय नम्
अन्दमिलादियै यन्बरऱिन्दऱिवित्तनरे. (17)↩︎

भक्त्य्-आदौ शक्त्य्-अ-भावः, प्रमिति-रहितता, शास्त्रतः पर्यदासः
काल-क्षेपाक्षमत्वं त्व् इति नियतिवशाद् आपतद्भिश् चतुर्भिः ।
एक-द्वि-त्र्य्-आदि-योग-व्यतिभिदुर-निजाधिक्रियास् संश्रयन्ते
सन्तः श्रीशं स्व-तन्त्र-प्रपदन-विधिना मुक्तये निर्विशङ्काः ॥ २५ ॥↩︎

(1) Inability to adopt such upāyas as Bhakti yoga,
(2) ignorance of the required knowledge;
(3) prohibition by the śāstras of the adoption of such means and
(4) inability to endure any delay in attaining mukti :-
these four, occurring either singly7 or in combinations of two, three or four, by virtue of adṛṣṭa (resulting from meritorious deeds performed in the past)
are qualifications of varied kinds
for the performance of direct and independent prapatti to the Lord of Lakṣmī
and good men resort to it with these qualifications and freedom from all doubt
for the attainment of mukti.↩︎

(1) Inability to adopt such upāyas as Bhakti yoga,
(2) ignorance of the required knowledge;
(3) prohibition by the śāstras of the adoption of such means and
(4) inability to endure any delay in attaining mukti :-
these four, occurring either singly8 or in combinations of two, three or four, by virtue of adṛṣṭa (resulting from meritorious deeds performed in the past)
are qualifications of varied kinds
for the performance of direct and independent prapatti to the Lord of Lakṣmī
and good men resort to it with these qualifications and freedom from all doubt
for the attainment of mukti.↩︎

उपायान्तरसामर्थ्याभावरूपमाऩ आकिञ्चन्यत्तै पञ्चदशधावागप् पिरित्तुक्काट्टि, इदिल् एकैकमुळ्ळ महाऩ्गळुम् स्वतन्त्रप्रपत्तियाले श्रीशऩै याश्रयिक्किऱार्गळ् ऎऩ्ऱु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् भक्त्यादावित्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् कर्मयोगज्ञानयोगसंग्रहः । इन्द भक्त्यादौ ऎऩ्गिऱदु शक्तियिलुम्, प्रमितियिलुम्, शास्त्रतः पर्युदासत्तिलु मन्वयिक्किऱदु। तथाच भक्त्यादिगळिल् शक्त्यभावमुम्, भक्त्यादिगळिल् प्रमित्यभावमुम्, भक्त्यादिगळिल् शास्त्रपर्युदासमुमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। कालक्षेपाक्षमत्वं – कालविलम्बासहिष्णुत्वम्। इति – ऎऩ्गिऱ; इदऱ्कु चतुर्भिः ऎऩ्बदोडन्वयम्। नियतिवशात् – भाग्यवशात्, तत्तददृष्टवैचित्र्यात् ऎऩ्ऱबडि। आपतद्भिः – प्राप्तङ्गळाऩ। चतुर्भिः, नालु धर्मङ्गळाले; इदऱ्कु व्यतिभिदुर ऎऩ्बदोडन्वयम्। एकद्वित्र्यादियोगम् इन्द नालु धर्मङ्गळुक्कुम् द्वारमाग अदिलन्वयिक्किऱदु। इत्थञ्च शक्त्यभावादिगळाऩ नालुगळाले एकद्वित्र्यादियोगरूपद्वारत्ताले व्यतिभिदुरङ्गळाऩ ऎऩ्ऱु पर्यवसितम्। एकश्च द्वौ च त्रयश्च एकद्वित्रयः । एकद्वित्रयः आदयः यस्य पूर्वोक्तचतुर्धर्मघटितसमुदायस्य, एकद्वित्र्यादिः, तस्य योगेन – अन्द समुदायघटकङ्गळाऩ नालुगळिऩ् परस्परसंबन्धत्ताले। व्यतिभिदुर – विविधमाग अत्यन्तभिन्नङ्गळाऩ; इङ्गु वैविध्यञ्च पञ्चदशप्रकारम्। तथाहि। एषां चतुर्णां मध्ये एकैकयोगप्रयुक्तमाऩ भेदम् चतुर्विधम्; द्विकयोगप्रयुक्तमाऩ भेदम् षड्विधम्; त्रिकयोगप्रयुक्तमाऩ भेदम् चतुर्विधम्। कृत्स्नयोगप्रयुक्तभेदम् ऒरु विधम्। इप्पडि विविधङ्गळाग भिन्नङ्गळाऩ। निजाधिक्रियाः – स्वतन्त्रप्रपत्तिविषयकस्वस्वाधिकारवन्तः । तथाच भक्तिक्कु शक्ति, ज्ञान, जात्यादिगळुम्, कालक्षेपक्षमत्वमुमागिऱ नाऩ्गुम् समुदितङ्गळाय्क्कॊण्डे अधिकारम्। अन्द समुदायाभावमे स्वतन्त्रप्रपत्तिक्कु अधिकारमागिऱदु। अदु एकाभावप्रयुक्तमायुम्, इरण्डिऩभावप्रयुक्तमायुम्, मूऩ्ऱिऩुडैय अभावप्रयुक्तमायुम्, नाऩ्गिऩुडैय अभावप्रयुक्तमायुम् वरुम्। अदिल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि एकद्वित्र्यादियोगत्ताले पञ्चदशाधिकारान्यतमवन्तः ऎऩ्ऱबडि। सन्तः – सम्यङ्न्यायनिरूपणचतुरर्गळाऩ सत्तुक्कळ्। निर्विशङ्काः – इव्वधिकारङ्गळिल् ओरॊऩ्ऱिरुन्दालुम् तमक्कु प्रपत्त्यधिकारमुण्डो इल्लैयोवॆऩ्गिऱ सन्देह मऱ्ऱवर्गळाय्, महाविश्वासशालिकळामॆऩ्ऱबडि। मुक्तये – मोक्षत्तिऱ्काग। श्रीशं – श्रीयःपतियाऩ भगवाऩै। इदऩाल् लक्ष्मीक्कुम् उपायत्वम् सूचितम्। स्वतन्त्रप्रपदनविधिना – स्वतन्त्रप्रपत्त्यनुष्ठानत्ताले। संश्रयन्ते – आश्रयिक्किऱार्गळ्। इङ्गु वर्तमाननिर्देशत्ताले उपपत्तिमात्रमऩ्ऱिक्के अद्य यावत् अविगीतशिष्टाचारम् इदिल् प्रमाणमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

भक्त्यादौ शक्त्यभावः प्रमितिरहितता शास्त्रतः पर्यदासः
कालक्षेपाक्षमत्वं त्विति नियतिवशादापतद्भिश्चतुर्भिः ।
एकद्वित्र्यादियोगव्यतिभिदुरनिजाधिक्रियास्संश्रयन्ते
सन्तः श्रीशं स्वतन्त्रप्रपदनविधिना मुक्तये निर्विशङ्काः ॥ २५ ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
प्रपत्तियोग्याधिकारो दशमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां प्रपत्तियोग्याधिकारो दशमः ॥↩︎

११ परिकरविभागाधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परिकरविभागाधिकारः ॥ ११ ॥

उपोद्घातः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इयान् इत्थं-भूतस् सकृद् अयम् अवश्यं-भवनवान् (→परिकर-विशेषः)
दया-दिव्याम्भो-धौ, जगद् अ-खिलम् अन्तर्यमयति ।
भव-ध्वंसोद्युक्ते, भगवति - भर-न्यास-वपुषः
प्रपत्तेर् आदिष्टः परिकर-विशेषः श्रुति-मुखैः ॥ २६ ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम् (सं॰प॰)7)

(11) THE CHAPTER ON THE CLASSIFICATION OF ACCESSORIES OR AÑGAS: page174↩︎

(11) THE CHAPTER ON THE CLASSIFICATION OF ACCESSORIES OR AÑGAS: page174↩︎

इयान् इत्थं-भूतस् सकृद् अयम् अवश्यं-भवनवान् (→परिकर-विशेषः)
दया-दिव्याम्भो-धौ, जगद् अ-खिलम् अन्तर्यमयति ।
भव-ध्वंसोद्युक्ते, भगवति - भर-न्यास-वपुषः
प्रपत्तेर् आदिष्टः परिकर-विशेषः श्रुति-मुखैः ॥ २६ ॥↩︎

Prapatti to Bhagavān which is of the nature of bharanyāsa (the surrender to the Lord of the responsibility of one's protection) is ordained in such śāstras as the Vedas
as having certain distinctive accessories or aṅgas,
which are of a certain specific nature and of a certain specific extent
and it is to be necessarily performed only once to Bhagavān,
who is the celestial ocean of mercy
who controls the whole universe from within it
and who is already bent on the destruction of saṁsāra.↩︎

Prapatti to Bhagavān which is of the nature of bharanyāsa (the surrender to the Lord of the responsibility of one's protection) is ordained in such śāstras as the Vedas
as having certain distinctive accessories or aṅgas,
which are of a certain specific nature and of a certain specific extent
and it is to be necessarily performed only once to Bhagavān,
who is the celestial ocean of mercy
who controls the whole universe from within it
and who is already bent on the destruction of saṁsāra.↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
परिकरविभागाधिकारः ॥
पूर्वाधिकारत्तिऩ् आरम्भत्तिल् ‘‘न्यासविद्यैयिलिऴियुमवऩुक्कु अधिकारविशेषम् मुदलाऩवै इरुक्कुम्बडि' ऎऩ्गिऱविडत्तिल् मुदलाऩ ऎऩ्गिऱ पदत्ताले संगृहीतमाऩ परिकरविशेषङ्गळै इव्वधिकारत्तिल् निरूपिक्कक्कोलि अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले संग्रहिक्किऱार् इयानित्यादिना । दयादिव्याम्भोधौ – दयैक्कु दिव्यसमुद्रमाऩ। इङ्गु दिव्यशब्दत् ताल् वृद्धिह्रासरहितत्वम् सूचितम्। इदु हेतुगर्भविशेषणम्। इदऩाल् अनादियाग सन्तन्यमान महापराधशालिक्कु सर्वज्ञऩाऩ भगवाऩिडत्तिल् भरन्यासमुम् तत्परिकरङ्ळुम् ऎप्पडिक् कूडुवदॆऩ्गिऱ शङ्गै परमदयालुवागैयाले अवऩ् विषयत्तिल् भरन्यासमुम् तत्परिकरङ्गळुम् कूडलामॆऩ्ऱु परिहृतमागिऱदु। जगदखिलमन्तर्यमयति - इप्पडि सहजकारुण्यमिरुप्पदाल् तदनुगुणमाग चेतनङ्गळिल् अन्तः प्रवेशम् पण्णि सत्कार्यङ्गळिल् प्रवृत्तिक्कुमवऩाय्। भवध्वंसोद्युक्ते – सत्कार्यप्रवृत्तिरूपसामान्यव्याजत्तैयुम्, यादृच्छिकसुकृतादिरूपविशेषव्याजत्तैयुमिट्टु तत्प्रवृत्तर्गळुडैय संसारनाशत्तिले उद्योगमुळ्ळवऩायु मिरुक्किऱ। इन्द विशेषणङ्गळाल् मुदलिल् सहजकारुण्यमुम्, अदऩाल् सत्कार्य प्रवर्तनमुम्, तद्व्याजत्ताल् भवध्वंसोद्योगमुम् भगवाऩुक्कुच् चॊल्लप्पट्टदु। भगवति – ज्ञानादि-षाड्गुण्यपरिपूर्णऩाऩ भगवाऩिडत्तिले। इप्पडि प्रपत्तव्यगुणकथनत्ताले प्रपत्तेः फलाविनाभावम् सूचितम्। क्रियमाणाया इति शेषः । भरन्यासवपुषः – भरसमर्पणस्वरूपायाः । प्रपत्तेः – न्यासविद्यायाः । परिकरविशेषः – अङ्गविशेषः । इङ्गु विशेषशब्दत्ताल् ‘‘प्रपत्तेः क्वचिदप्येवं परापेक्षा न विद्यते’’ ऎऩ्ऱु सामान्यतः परापेक्षै इल्लै ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु विहिताङ्गव्यतिरिक्तभक्त्यङ्गतुल्याङ्गापेक्षा निषेधपरमॆऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु। श्रुतिमुखैः – ‘‘मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये’’ इत्यादिश्वेताश्वतरादिश्रुतिकळालुम् लक्ष्मीतन्त्रादिगळालुमॆऩ्ऱबडि। अथवा अङ्गत्वज्ञापकैः तत्तत्संहितागतश्रुतिलिङ्गवाक्यप्रकरणादिभिः ऎऩ्ऩवुमाम्। अयं - इन्द परिकरविशेषमाऩदु। इयान् - इव्वळवु संख्यैयैयुडैयदागवुम्, इत्थंभूतः – ‘‘आनुकूल्येतराभ्यान्तु विनिवृत्तिरपायतः’’ इत्याद्युक्तमाऩ उपयोगत्तैयुडैयदायुम्, सकृद्भवनवान् – अङ्गिना सह अङ्गिपोले सकृत्कर्तव्यमायुम्, अवश्यंभवनवान् – संभवित्ताल् सॆय्यलामॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवदु पोलऩ्ऱिक्के अङ्गियोडे अवश्यानुष्ठेयतयाऽविनाभूतमायुम्, आदिष्टः – विहितमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इयानित्थंभूतस्सकृदयमवश्यंभवनवान्
दयादिव्याम्भोधौ जगदखिलमन्तर्यमयति ।
भवध्वंसोद्युक्ते भगवति भरन्यासवपुषः
प्रपत्तेरादिष्टः परिकरविशेषः श्रुतिमुखैः ॥ २६ ॥↩︎

अङ्ग-कलनम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विद्यैक्कुप् परिकरम् आवदु -
(पूर्वम् एव निश्चिते स्वामिनि) आनुकूल्य-सङ्कल्पमुम्, प्रातिकूल्य-वर्जनमुम्, कार्पण्यमुम्, महा-विश्वासमुम्, गोप्तृत्व-वरणमुम् (=स्वाभिप्राय-निवेदनम्)।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

1. Prapatti to Bhagavān which is of the nature of bharanyāsa (the surrender to the Lord of the responsibility of one's protection) is ordained in such śāstras as the Vedas
as having certain distinctive accessories or aṅgas,
which are of a certain specific nature and of a certain specific extent
and it is to be necessarily performed only once to Bhagavān,
who is the celestial ocean of mercy
who controls the whole universe from within it
and who is already bent on the destruction of saṁsāra.↩︎

2. Prapatti to Bhagavān which is of the nature of bharanyāsa (the surrender to the Lord of the responsibility of one's protection) is ordained in such śāstras as the Vedas
as having certain distinctive accessories or aṅgas,
which are of a certain specific nature and of a certain specific extent
and it is to be necessarily performed only once to Bhagavān,
who is the celestial ocean of mercy
who controls the whole universe from within it
and who is already bent on the destruction of saṁsāra.↩︎

3. अस्यां विद्यायाः परिकरस् तावत् —
आनुकूल्य-संकल्पः प्रातिकूल्यवर्जनं कार्पण्यं महाविश्वासो गोप्तृत्ववरणं च ।↩︎

4. The accessories or aṅgas of this vidyā (nyāsavidyā or prapatti) are the following:
the intention or will to do (thereafter) whatever is agreeable ( to the Lord),
the avoidance of whatever is displeasing (to Him,
helplessness (kārpaṇya), supreme faith, and supplication or seeking His protection.↩︎

5. The accessories or aṅgas of this vidyā (nyāsavidyā or prapatti) are the following:
the intention or will to do (thereafter) whatever is agreeable ( to the Lord),
the avoidance of whatever is displeasing (to Him,
helplessness (kārpaṇya), supreme faith, and supplication or seeking His protection.↩︎

6. प्रपत्तिपरिकरङ्गळै क्रमेण नाम्ना सङ्कीर्तनम् पण्णुगिऱार् इव्विद्यैक्कुप् परिकरमावदु इत्यादिना । इव्विद्यैक्कु – प्रपत्तिविद्यैक्कु। इङ्गु प्रपत्तिक्कु ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् विद्यैक्कु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल् विद्यात्वसामान्यात् भक्तिविद्यैक्कुप् पोलिदऱ्कुम् परिकरम् अपेक्षितमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु। भक्तिपरिकरत्तैक् काट्टिलुम् इदऩ् परिकरम् विलक्षणमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग इव्विद्यैक्कॆऩ्ऱदु। परिकरम् - अङ्गम्। आनुकूल्येत्यादि । आनुकूल्यसंङ्कल्पमुम् - इतःपरं तवानुकूलोऽस्मि ऎऩ्गिऱ सङ्गल्बमुम्। प्रातिकूल्यवर्जनमुम् - प्रातिकूल्यस्य परित्यागमुम्। कार्पण्यमुम् - कृपणस्य भावः कार्पण्यम्; अदुवुम्; आकिञ्चन्यानुसन्धानमुम् ऎऩ्ऱबडि। महाविश्वासमुम् - स्वसमानाधिकरणसंशयप्रागभावासमानकालिकविश्वासमुम्। गोप्तृत्ववरणमुम् - त्वमेव गोप्ता भव अदावदु रक्षको भव ऎऩ्गिऱ वरणमुम्, अदावदु प्रार्थऩैयुम्।↩︎

7. इव्विद्यैक्कुप् परिकरमावदु - आनुकूल्यसङ्कल्पमुम्, प्रातिकूल्यवर्जनमुम्, कार्पण्यमुम्, महाविश्वासमुम्, गोप्तृत्ववरणमुम्।↩︎

षाड्विध्योक्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल्

(पूर्वम् एव निश्चिते स्वामिनि)
‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः
प्रातिकूल्यस्य वर्जनम् ।
रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्व-वरणं(=स्वाभिप्राय-निवेदनम्) तथा ॥
आत्म-निक्षेप(→अङ्गी)--कार्पण्ये(←तद्-अनुसन्धानम्, अधिकाराङ्गम् अपि)
षड्विधा शरणागतिः’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।)

इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ षाड्विध्यमुम्
(अङ्गि-भूत-ध्यान-समुच्चयेन) अष्टाङ्ग-योगम् ऎऩ्ऩुम् आप् पोले
अङ्गाङ्गि-समुच्चयत्तालेय् आगक् कडवद् ऎऩ्ऩुम् इडमुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् इऩ्ऩद् ऒऩ्ऱुमे अङ्गि,
इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडमुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

अत्र

(पूर्वम् एव निश्चिते स्वामिनि)
‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः
प्रातिकूल्यस्य वर्जनम् ।
रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्व-वरणं(=स्वाभिप्राय-निवेदनम्) तथा ॥
आत्म-निक्षेप--कार्पण्ये
षड्विधा शरणागतिः’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।)

इत्यादिषूच्यमानं षाड्-विध्यम् अपि
(अङ्गि-भूत-ध्यान-समुच्चयेन) अष्टाङ्ग-योग-व्यवहारवत् अङ्गाङ्गि-समुच्चय-निबन्धनम् इत्य् अयम् अर्थः।↩︎

It has (sometimes) been said that śaraṇāgati is of six kinds :
intention to do whatever is pleasing ( to the Lord) (ānukūlyasaṅkalpa),
the avoidance of whatever is displeasing to Him (prātikūlyavarjanam),
the faith that He will afford protection (mahāviśvāsa),
begging His protection (goptṛtvavaraṇa),
the surrender of the self (ātmanikṣepa)
and the feeling of helplessness (kārpaṇya).

It is stated to be six-fold in this and other passages
by the inclusion of the aṅgī, namely prapatti or self surrender among its aṅgas or accessories
as in the word aṣṭāṅga2 yoga.↩︎

It has (sometimes) been said that śaraṇāgati is of six kinds :
intention to do whatever is pleasing ( to the Lord) (ānukūlyasaṅkalpa),
the avoidance of whatever is displeasing to Him (prātikūlyavarjanam),
the faith that He will afford protection (mahāviśvāsa),
begging His protection (goptṛtvavaraṇa),
the surrender of the self (ātmanikṣepa)
and the feeling of helplessness (kārpaṇya).

It is stated to be six-fold in this and other passages
by the inclusion of the aṅgī, namely prapatti or self surrender among its aṅgas or accessories
as in the word aṣṭāṅga3 yoga.↩︎

आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळै ‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले षड्विधा शरणागतिः ऎऩ्ऱु शरणागतियागवे सॊल्लियिरुक्क, इदै शरणागतिपरिकरमागच् चॊल्ललामोवॆऩ्गिऱ शङ्कैयै अन्द वचनोपन्यासपूर्वकं अदिऩ् भावत्तै प्रदर्शनम् पण्णि परिहरिक्किऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । कीऴ् मूऩ्ऱावदु अङ्गमाग कार्पण्यत्तैच् चॊल्लियिरुक्क श्लोकत्तिल् आत्मनिक्षेपानन्तराङ्गमाग पाठक्रमम् कूडुवदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; अङ्गङ्गळिल् उत्पत्तिक्रमम् पूर्वोक्तप्रकारमेयाऩालुम् करणमन्त्रमाऩ द्वयत्तिल् प्रतिपाद्यक्रमत्तैयनुसरित्तु इव्वचनत्तिल् पाठक्रममॆऩ्ऱु परिहारम् कण्डु कॊळ्वदु। द्वयत्तिल् प्रपूर्वकपदॢ धातूत्तरमाऩ उत्तमऩिलेये कार्पण्यम् प्रतिपाद्यमिऱे। इत्यादिगळिऱ्सॊल्लुगिऱ - इत्यादिप्रमाणवचनङ्गळिल् सॊल्लुगिऱ।
षाड्विध्यं – शरणागतिषाड्विध्यम्।
अङ्गाङ्गिसमुच्चयत्ताले - अङ्गङ्गळाऩ आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळुडैयवुम्, आत्मनिक्षेपरूपमाऩ अङ्गियाऩ शरणागतियिऩुडैयवुम् समुच्चयत्ताले।
छत्रिस्थलवत् शरणागतिघटितसमुदायघटकत्वरूपलक्ष्यतावच्छेदकधर्मत्ताले यॆऩ्ऱबडि। इदिल् अनुरूपदृष्टान्तत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् अष्टाङ्गयोगमॆऩ्ऩुमाप् पोले इति ।
अष्टाङ्गम् ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अङ्गियाऩ समाधियैयुम् अङ्गघटितसमुदायघटकत्वरूपधर्मत्ताले सेर्त्तु अष्टाङ्गयोगमॆऩ्ऱु व्यवहरिक्किऱाप्पोलेयॆऩ्ऱबडि।
दृष्टान्तत्तिल् अङ्गघटितसमुदायघटकत्वरूपधर्मत्ताले अङ्गियैयुम् सेर्त्तु अष्टाङ्गमॆऩ्गिऱदु।
दार्ष्टान्तिकत्तिल् शरणागतियाऩ अङ्गिघटितसमुदायघटकत्वरूपधर्मत्ताले अङ्गङ्गळैयुम् अङ्गियैयुम् सेर्त्तु शरणागतियॆऩ्ऱु व्यवहरिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
आगक् कडवदॆऩ्ऩुमिडमुमिति । श्लोकत्तिल् प्रयोगङ्गळ् नानातात्पर्यङ्गळागविरुप्पदालितर-प्रमाणङ्गळै यनुसरित्तु प्रकरणतात्पर्यादियोगेन इदु इप्पडिये यागक्कडवदॆऩ्ऱबडि।↩︎

इव्विडत्तिल्
‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः
प्रातिकूल्यस्य वर्जनम् ।
रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्ववरणं तथा ॥
आत्मनिक्षेपकार्पण्ये
षड्विधा शरणागतिः’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।)

इत्यादिगळिऱ्सॊल्लुगिऱ षाड्विध्यमुम्
अष्टाङ्गयोगमॆऩ्ऩुमाप् पोले अङ्गाङ्गिसमुच्चयत्तालेयागक् कडवदॆऩ्ऩुमिडमुम्,↩︎

एषु किञ्चिद् एकम् एवाङ्गि,
इतराणि अङ्गानीत्य् अयम् अर्थश् च ,↩︎

That one of these is angī
and that the others are aṅgas
are evident from the following śloka↩︎

That one of these is angī
and that the others are aṅgas
are evident from the following śloka↩︎

इव्विडत्तिऱ्सॊऩ्ऩ आऱु पदार्थङ्गळिल् इऩ्ऩदु अङ्गियाऩ शरणागतियॆऩ्ऱु एऱ्पट्टालल्लवो तद्घटितसमुदायघटकत्वत्ताले अजहत्स्वार्थलक्षणया अङ्गङ्गळिलुम् शरणागतिशब्दप्रयोगमॆऩ्ऱु सॊल्ललावदु? अदऱ्कु विनिगमकमाऩ प्रमाणमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना ॥ इवऱ्ऱिल् - आनुकूल्यसङ्कल्पादिषट्कत्तिल्↩︎

आत्मनिक्षेपाङ्गित्वम्

(मूलम्1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘निक्षेपापर-पर्यायो
न्यासः पञ्चाङ्ग-संयुतः ।
सन्न्यासस् त्याग इत्य् उक्तश्
शरणागतिर् इत्य् अपि’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।)

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले न्यायनिरपेक्षम् आग सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

1. इवऱ्ऱिल् इऩ्ऩदॊऩ्ऱुमे अङ्गि,
इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्ऩुमिडमुम्↩︎

2. ‘‘निक्षेपापरपर्यायो
न्यासः पञ्चाङ्ग-संयुतः ।
सन्न्यासस् त्याग इत्य् उक्तश्
शरणागतिर् इत्य् अपि’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।)

↩︎

3. “Nyāsa or self-surrender which has the word nikṣepa for a synonym has five aṅgas
and is called also sannyāsa, tyāga and śaraṇāgati.”↩︎

4. “Nyāsa or self-surrender which has the word nikṣepa for a synonym has five aṅgas
and is called also sannyāsa, tyāga and śaraṇāgati.”↩︎

5. ‘‘निक्षेपापरपर्यायो
न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः ।
सन्न्यासस्त्याग इत्युक्तश्
शरणागतिरित्यपि’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।)↩︎

6. इति श्लोकेन न्यायनिरपेक्षं सिद्धौ ।↩︎

7. and this does not require any argument :↩︎

8. and this does not require any argument :↩︎

9. निक्षेपेत्यादि । निक्षेपापरपर्यायः – निक्षेप इति अपरं पर्यायनाम यस्य सः, निक्षेपमॆऩ्गिऱ पर्यायनामत्तै युडैयदॆऩ्ऱबडि। न्यासः – आत्मरक्षाभरन्यास एव अङ्गी । पञ्चाङ्गसंयुतः – इतरङ्गळाऩ ऐन्दु अङ्गङ्गळोडे कूडिऩदागवागिऱदु। इदु सन्न्यासमॆऩ्ऱुम्, त्यागमॆऩ्ऱुम्, शरणागतियॆऩ्ऱुम् पर्यायशब्दत्ताले सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् सन्न्यास इत्यादि । न्यायनिरपेक्षमाग सिद्धमिति । आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् अजहल्लक्षणैयाले अङ्गाङ्गि कळै सेर्त्तु शरणागतियॆऩ्ऱु सॊल्लि ‘‘निक्षेपापरपर्यायो न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् इव्वाऱिल् घटकमाऩ आत्मनिक्षेपत्तैये भरन्यासरूपाङ्गियॆऩ्ऱुम्, अङ्गङ्गळाऩ ऐन्दोडु सेर्न्ददॆऩ्ऱुम्, ‘‘सन्न्यासस्त्याग इत्युक्तश्शरणागतिरित्यपि’’ ऎऩ्ऱु अदुवे शरणागतियॆऩ्ऱुम् निष्कर्षिक्कैयाल् अङ्गत्वज्ञापकश्रुतिलिङ्गादितात्पर्यलिङ्गसहकृत- न्यायापेक्षैयऩ्ऱिक्के आत्मनिक्षेपमे अङ्गी । अदुवे शरणागति; मऱ्ऱ ऐन्दुम् अदऱ्कुअङ्गङ्गळॆऩ्ऱु सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु। निक्षेप’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले इऩ्ऩदु अङ्गम्, इऩ्ऩदु अङ्गी ऎऩ्बदु न्यायनिरेपक्षमाग सिद्धिक्कुमॆऩ्बदाल् ‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम् इन्द आऱिल् ऎदिऩुडैय स्वरूपम् ऎदऩाले निर्वर्त्यमामॆऩ्ऱु श्लोकन्यायसहकृतमाऩ विचारम् पण्णिऩाल् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

10. ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले न्यायनिरपेक्षमाग सिद्धम्।↩︎

फल-त्याग-रूपाङ्गान्तरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्विडत्तिल्

‘‘शाश्वती मम संसिद्धिर्** (=फलम् [मोक्षेऽपीष्टत्वात्])
इयं - (शाश्वत-कैङ्कर्येण) प्रह्वी भवामि यत् (→आत्म-निक्षेपेण) ।
पुरुषं परम् उद्दिश्य
न मे सिद्धिर् (=फलम्) इतो ऽन्यथा ॥
इत्य् (आत्म-निक्षेपाख्यम्) अङ्गम् उदितं श्रेष्ठं,
फलेप्सा तद्-विरोधिनी’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ५२-१४।)

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-टिप्पनी

अनेनात्मनिक्षेपास्याङ्गित्वम् अप्य् उक्तम्।

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु अहिर्बुध्न्योक्तम् आऩ फल-त्याग-रूपाङ्गान्तरम्
मोक्षार्थम् आऩ आत्म-निक्षेपत्तिले नियतम् (- नान्यार्थेषु प्रपत्तिषु)।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

फल-सङ्ग--कर्तृत्वादि-त्यागम्
कर्म-योगम् मुदल्-आग निवृत्ति-धर्मङ्गळ् ऎल्लात्तिल् उं वरुगैयाले
इव्व्-अनुसन्धानम् मुमुक्षुवुक्कु साङ्ग-समर्पण-दशैयिले कर्तव्यम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

अत्र,

‘‘शाश्वती मम संसिद्धिर्** (=फलम् [मोक्षेऽपीष्टत्वात्])
इयं - (शाश्वत-कैङ्कर्येण) प्रह्वी भवामि यत् (→आत्मनिक्षेपेण) ।
पुरुषं परम् उद्दिश्य
न मे सिद्धिर् (=फलम्) इतो ऽन्यथा ॥
इत्य् (आत्म-निक्षेपाख्यम्) अङ्गम् उदितं श्रेष्ठं,
फलेप्सा तद्-विरोधिनी’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ५२-१४।)

↩︎

In the Ahirbudhnya Saṁhitā, it is stated as follows:---

"The self-offering prapatti that I perform to the Lord
is itself eternal fruition to me:
I desire no other fruit than this.
This absence of the desire for any other fruit (than self-offering prapatti) is itself considered as the chief aṅga.
The desire for the fruit is opposed to this."↩︎

In the Ahirbudhnya Saṁhitā, it is stated as follows:---

"The self-offering prapatti that I perform to the Lord
is itself eternal fruition to me:
I desire no other fruit than this.
This absence of the desire for any other fruit (than self-offering prapatti) is itself considered as the chief aṅga.
The desire for the fruit is opposed to this."↩︎

अहिर्बुध्न्योक्तमाऩ फलत्यागरूपाङ्गान्तरम्
मोक्षार्थम् आऩ आत्मनिक्षेपत्तिल् नियतमॆऩ्ऱु अरुळिच् चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिल् इत्यादिना ।
इव्विडत्तिल् - प्रपत्तिविषयत्तिल्।

परं पुरुषमुद्दिश्य प्रह्वीभवामीति यत्,
इयं मम शाश्वती संसिद्धिः ।
"शैत्यं हि यत् सा प्रकृतिर् जलस्य" ऎऩ्गिऱविडत्तिऱ्पोल् विधेयप्राधान्यात् इयमिति स्त्रीलिङ्गनिर्देशः ।
इतोऽन्यथा – इन्द प्रह्वीभवनातिरिक्तमाग।
सिद्धिः – इन्द प्रह्वीभावजन्यफलम्।
मे नास्ति – शेषतैकरसिकऩ् आऩ ऎऩक्कु
स्वर्गादिगळ् स्वरूपानुचितङ्गळ् आगैयालुम्,
अपवर्ग-कैङ्कर्यम् शेषिक्के प्रधान-प्रयोजनम् आगैयाले
अदिल् ममताबुद्धिय् अनुचितम् आगैयालुम्
इन्द प्रह्वी-भावमे उत्तरोत्तरम् अनुसन्धीयमानम् आय्क्-कॊण्डु
भोग्यतमम् आय् इरुप्पदाल्
इदुवे ऎऩक्कु फलम्;
वेऱु फलम् उद्देश्यमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। इतीदं श्रेष्ठमङ्गं – मोक्षार्थप्रपत्तिक्कु इदु श्रेष्ठमाऩ अङ्गम्। उदितं – शास्त्रङ्गळिल् निवृत्तिधर्मसामान्यत्तिल् फलत्यागम् अङ्गमागच् चॊल्लप्पट्टबडियाल् इदऱ्कुम् सॊल्लप्पट्ट तॆऩ्ऱबडि।
फलेप्सा तद्विरोधिनी – फलेच्छैयाऩदु अन्द अङ्गत्तिऱ्कु विरोधिनियागु मॆऩ्ऱबडि। फलेच्छैयिरुन्दाल् फलत्यागरूपाङ्गत्तैयनुष्ठिक्कमाट्टाऩिऱे।↩︎

इव्विडत्तिल्
‘‘शाश्वती मम संसिद्धिरियंप्रह्वीभवामि यत् ।
पुरुषं परमुद्दिश्य न मे सिद्धिरितोऽन्यथा ॥
इत्यङ्गमुदितं श्रेष्ठं फलेप्सा तद्विरोधिनी’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ५२-१४।)↩︎

इत्य् अहिर्-बुध्न्योक्तं फल-त्याग-रूपाङ्गान्तरं
मोक्षार्थे आत्म-निक्षेपे नियतम् (- नान्यार्थेषु प्रपत्तिषु)॥↩︎

This other aṅga (described in the Ahi. Saṁhitā), namely, the absence of any desire for ulterior results or fruit
is essential in the surrender of the self for the sake of mokṣa , (and not in every form of prapatti).↩︎

This other aṅga (described in the Ahi. Saṁhitā), namely, the absence of any desire for ulterior results or fruit
is essential in the surrender of the self for the sake of mokṣa , (and not in every form of prapatti).↩︎

ऎऩ्ऱु अहिर्बुध्न्योक्तमाऩ फलत्यागरूपाङ्गान्तरम् - ऎऩ्गिऱ इन्द श्लोकत्तिले अहिर्बुध्न्यराल् सॊल्लप्पट्ट फलत्यागरूपाङ्गान्तरम्। मोक्षार्थमाऩ आत्मनिक्षेपत्तिले नियतम् - फलत्यागरूपेति हेतुगर्भविशेषणम्। इदु फलत्यागरूपमागैयाले अन्द फलत्यागम् आत्मयाथात्म्यज्ञानप्रयुक्तमागैयाल् मोक्षार्थप्रपत्तियिलेये नियतम्। प्रयोजनान्तरार्थप्रपत्तियिले आत्मज्ञानमपेक्षितमल्लामैयालुम् प्रयोजनान्तरत्तैये फलमाग उद्देशिक्कैयाले अदऩ् त्यागम् संभविक्कादागैयालुम् प्रपत्तिसामान्यानुयायियाग आगमाट्टादु। आगैयाले फलत्यागत्तै अङ्गमागच् चॊल्लुगिऱ वचनम् मोक्षार्थप्रपत्ति विषयमागैयालुम्, ‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ ऎऩ्गिऱ पूर्वोदाहृतवचनम् प्रपत्तिसामान्य विषयमागैयालुम्, विरोधमुमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

ऎऩ्ऱु अहिर्बुध्न्योक्तमाऩ फलत्यागरूपाङ्गान्तरम् मोक्षार्थमाऩ आत्मनिक्षेपत्तिले नियतम्।↩︎

फल-सङ्ग--कर्तृत्वादि-त्यागस्य
कर्म-योगप्रभृतिषु निवृत्तिधर्मेषु सर्वेषु अनुवृत्तेः
एतद्-अनुसंधानं मुमुक्षोः साङ्ग-समर्पण-दशायां कर्तव्यम् ।↩︎

The giving up of all attachment to the fruit or consequence
and also of the thought of one's doer-ship
is common to all forms of renunciation such as karma yoga,
This thought or reflection should therefore be entertained
by the person desirous of mokṣa,
at the time of his surrender of His self to the Lord with all the aṅgas.↩︎

The giving up of all attachment to the fruit or consequence
and also of the thought of one's doer-ship
is common to all forms of renunciation such as karma yoga,
This thought or reflection should therefore be entertained
by the person desirous of mokṣa,
at the time of his surrender of His self to the Lord with all the aṅgas.↩︎

इन्द फलत्यागमाऩदु मोक्षार्थप्रपत्तियिल् नियतमाग वरुमॆऩ्बदिल् उपपत्तियैयुम् अदिऩ् अनुष्ठानकालत्तैयु मरुळिच्चॆय्गिऱार् फलसङ्गकर्तृत्वादित्यागमित्यादियाल्। फलं च सङ्गश्च कर्तृत्वं च फलसङ्गकर्तृत्वानि । सङ्गमावदु कर्मणि ममताबुद्धिः । आदिशब्दत्ताल् कर्मणि फलोपायत्वबुद्धिक्कु संग्रहः । त्यागशब्दम् प्रत्येकत्तिलुमन्वयिक्किऱदु। तथा च फलत्यागम्, सङ्गत्यागम्, कर्तृत्वत्यागम्, कर्मणि फलोपायत्वबुद्धित्यागमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। कर्मयोगम् मुदलाग निवृत्तिधर्मङ्गळॆल्लात्तिलुम् वरुगैयाले इति । यद्यपि एतादृशसात्त्विकत्यागम् गीतैयिल् कर्मयोगप्रकरणत्तिल् ‘‘मयि सर्वाणि कर्माणि सन्न्यस्याध्यात्मचेतसा’’ इत्यादिगळिल् पठितमायिरुन्दालुम् इदु आत्मयाथात्म्यज्ञानकार्यमागैयाले प्रकरणात् बलीयस्साऩ अर्थसामर्थ्यरूपलिङ्गबलत्ताले निवृत्तिधर्मङ्गळॆल्लावऱ्ऱिऱ्कुम् अङ्गमाय्क्कॊण्डु अनुवर्तिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु। इव्वनुसन्धानम् - इप्पडि निवृत्तिधर्मसामान्यत्तिल् वरुम् सात्त्विकत्यागत्तिल् घटकमाऩ अहिर्बुध्न्योक्तमाऩ फलत्यागानुसन्धानम्। मुमुक्षुवुक्कु - फलान्तरविरक्तऩाय् मोक्षत्तैये इच्छिक्कुमवऩुक्कु, साङ्गसमर्पणदशैयिले - अङ्गपञ्चकसंपन्नमाऩ स्वरूपभरफलसमर्पणकालत्तिले। कर्तव्यम् - सङ्कल्पानन्तरम् सात्त्विकत्यागघटकतया कर्तव्यमित्यर्थः । अङ्गङ्गळुम् निवृत्तिधर्मङ्गळागैयाल् अवैगळुक्कुम् सात्त्विकत्यागमबेक्षिदमागैयाल् साङ्गसमर्पणदशैयिल् कर्तव्यमॆऩ्ऱदु।↩︎

फलसङ्गकर्तृत्वादित्यागम् कर्मयोगम् मुदलाग निवृत्तिधर्मङ्ग ळॆल्लात्तिलुंवरुगैयाले इव्वनुसन्धानम् मुमुक्षुवुक्कु साङ्गसमर्पणदशैयिले कर्तव्यम्।↩︎

अङ्ग-हेतु-फले

शेष्य्-अभिमत-वृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु परिकरङ्गळ् आऩ् अवऱ्ऱिल्
आनुकूल्य-सङ्कल्पत्तुक्कुम्
प्रातिकूल्य-वर्जनत्तुक्कुम् निबन्धनम्,
सर्व-शेषिय् आऩ श्रियः-पतियैप् पऱ्ऱ
प्रवृत्ति-निवृत्तिगळाले अभिमतानुवर्तनम् पण्ण-वेण्डुम् बडिय्
इवऩुक्क् उण्ड् आऩ पारार्थ्य-ज्ञानम्। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(सार-प्रकाशिका5)

(सार-प्रकाशिका-सङ्ग्रहः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले

‘‘आनुकूल्य+(प्रातिकूलवर्जन←)इतराभ्यां तु
विनिवृत्तिर् अपायतः’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७६।)

ऎऩ्गिऱ बडिये
अपाय-परिहारं सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(सार-प्रकाशिका-सङ्ग्रहः12)

(मूलम्13)

अत्र परिकर-भूतेष्व् आनुकूल्य-संकल्प--प्रतिकूल्य-वर्जनयोर् निबन्धनं
सर्वशेषिणः श्रियः पत्युर् विषये
प्रवृत्ति-निवृत्तिभ्याम् अभिमतानुवर्तनस्य कर्तव्यतायाः प्रयोजकम्
एतद्-गतं पारार्थ्य-ज्ञानम् । (4)↩︎

Among these aṅgas, the essential condition for the will to do what is pleasing (to the Lord) (ānukülya saṅkalpa)
and the avoidance of what would be displeasing to Him, (prātikulya. varjanam)
is the knowledge that the person exists solely for the Lord of Lakṣmī
for whom all things and all beings exist
and should therefore do whatever would please Him by performance and by abstention from performance.↩︎

Among these aṅgas, the essential condition for the will to do what is pleasing (to the Lord) (ānukülya saṅkalpa)
and the avoidance of what would be displeasing to Him, (prātikulya varjanam)
is the knowledge that the person exists solely for the Lord of Lakṣmī
for whom all things and all beings exist
and should therefore do whatever would please Him by performance and by abstention from performance.↩︎

इऩि परिकरङ्गळुक्कु निबन्धनत्तैयुम्, फलत्तैयुम्, अवान्तरफलत्तैयुमरुळिच् चॆय्गिऱार् इङ्गु परिकरङ्गळाऩवऱ्ऱिलित्यादिना, इङ्गु - प्रपत्तियिल्। परिकरङ् गळाऩवऱ्ऱिल् - न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः ऎऩ्गिऱ वचनत्तिले परिकरङ्गळाग सिद्धङ्गळाऩ वऱ्ऱिल्। परिकरङ्गळाग सिद्धङ्गळुडैय मध्यत्तिलेयॆऩ्ऱबडि। आनुकूल्यसङ्कल्पत्तुक्कुम् प्रातिकूल्यवर्जनत्तुक्कुम् निबन्धनमिति । निबन्धनम् - मूलम्। सर्वशेषियाऩ श्रियःप्रतियैप् पऱ्ऱ इति । इङ्गु सर्वशेषियॆऩ्ऱदाल् शेष्यनुकूलाचरणम् शेषऩुक्कु स्वतःप्राप्तमॆऩ्ऱु सूचितम्। श्रियःपतियैप्पऱ्ऱ ऎऩ्ऱदु अङ्गिपोले अङ्गङ्गळुम् विशिष्टविषयङ्गळॆऩ्ऱु सूचिप्पिक्कैक्काग। प्रवृत्तिनिवृत्तिकळाले इति । प्रवृत्तिरनुकूलेषु । निवृत्तिः प्रतिकूलेषु । तथा च, आनुकूल्यसङ्कल्प प्रातिकूल्यवर्जनत्तै निऩैत्तु प्रवृत्तिनिवृत्तिकळालेयॆऩ्ऱदु। अभिमतानुवर्तनम् पण्णवेण्डुम्बडि - स्वामिक्कु अभिमतमाऩ कैङ्गर्यङ्गळै प्रवृत्तियालेयुम्, स्वामिक्कनभिमतमाऩ निषिद्धङ्गळै निवृत्तियालेयुम् पण्णवेण्डुगैक्कु हेदुवाऩ। इवऩुक्कुण्डाऩ पारार्थ्यज्ञानम् - इवऩुक्कुण्डाऩ शेषत्वज्ञानम्। तथा च सर्वशेषियाऩ श्रियःपतिक्कु इवऩुडैय आनुकूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळाले वरुवदोर् इष्टप्राप्त्यनिष्टनिवृत्तिरूपमाऩ लाभमिल्लाविट्टालुम् शेषऩाऩ इवऩुक्कु प्रवृत्तिनिवृत्तिकळाले शेष्यभिमताचरणमिष्टमागैयाले भगवाऩ् शेषी, नाऩ्शेषऩ् ऎऩ्गिऱ ज्ञानमिल्लाविडिल् अदु सिद्धिक्कादागैयाल् भगवच्छेषत्वज्ञानमे इव्विरण्डङ्गङ्गळुक्कुम् निबन्धनमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

(सा।प्र) इङ्गु परिकरङ्गळाऩवऱ्ऱिल् इत्यादिना ।

“अन्तस्थितोऽहं सर्वेषां
भावनाम् इति निश्चयात् ।
मयीव सर्वभूतेषु
ह्यानुकूल्यं समाचरेत् ।
तथैव प्रातिकूल्यं च
भूतेषु परिवर्जयेत् ।
चराचराणि भूतानि
सर्वाणि भगवद्-वपुः ।
अतस् तद्-आनुकूल्यं मे
कार्यम् इत्येव निश्चयः

इत्यादि प्रमाण-बोधितयोस्
स्वस्य भगवद्-अत्यन्त-पारार्थ्य-ज्ञान-पूर्वकम्
"श्रुति-स्मृती ममैवाज्ञा" इत्युक्त-विहितानुष्ठान--निषिद्ध-निवृत्तिभ्यां सिद्ध्यत्--स्व-रूपयोस्
सर्वानुकूल्य--प्रातिकूल्य-वर्जनयोः प्रयोजकानुकूल्य-सङ्कल्प--प्रातिकूल्य-वर्जन-सङ्कल्पयोर्
भर-न्यास-पूर्व-कालीनयोस् सङ्कल्पितानुष्ठापन-द्वारा

“उपायापायसंयोगे
निष्ठया हीयते न या"

इत्य्-उक्ताधिकारान्तर्गत-मध्य-मवृत्ति-प्रतिबन्धकस्य
तादात्विक-विहिताननुष्ठान--निषिद्धानुष्ठान-रूपापायस्य निवर्तकत्वेनोपयोग इत्यर्थः ।
सङ्कल्पविषयस्याङ्गत्वेऽपि तादात्विकस्यैव तस्याङ्गत्वाद् अयम् एवोपयोगः ।↩︎

(सा।प्र) इङ्गु परिकरङ्गळाऩवऱ्ऱिल् इत्यादिना ।

“अन्तस्थितोऽहं सर्वेषां
भावनाम् इति निश्चयात् ।
मयीव सर्वभूतेषु
ह्यानुकूल्यं समाचरेत् ।
तथैव प्रातिकूल्यं च
भूतेषु परिवर्जयेत् ।
चराचराणि भूतानि
सर्वाणि भगवद्-वपुः ।
अतस् तद्-आनुकूल्यं मे
कार्यम् इत्येव निश्चयः

इत्यादि प्रमाण-बोधितयोस्
स्वस्य भगवद्-अत्यन्त-पारार्थ्य-ज्ञान-पूर्वकम्
"श्रुति-स्मृती ममैवाज्ञा" इत्युक्त-विहितानुष्ठान--निषिद्ध-निवृत्तिभ्यां सिद्ध्यत्--स्व-रूपयोस्
सर्वानुकूल्य--प्रातिकूल्य-वर्जनयोः प्रयोजकानुकूल्य-सङ्कल्प--प्रातिकूल्य-वर्जन-सङ्कल्पयोर्
भर-न्यास-पूर्व-कालीनयोस् सङ्कल्पितानुष्ठापन-द्वारा

“उपायापायसंयोगे
निष्ठया हीयते न या"

इत्य्-उक्ताधिकारान्तर्गत-मध्य-मवृत्ति-प्रतिबन्धकस्य
तादात्विक-विहिताननुष्ठान--निषिद्धानुष्ठान-रूपापायस्य निवर्तकत्वेनोपयोग इत्यर्थः ।
सङ्कल्पविषयस्याङ्गत्वेऽपि तादात्विकस्यैव तस्याङ्गत्वाद् अयम् एवोपयोगः ।↩︎

इङ्गु परिकरङ्गळाऩवऱ्ऱिल् आनुकूल्यसङ्कल्पत्तुक्कुम् प्रातिकूल्यवर्जनत्तुक्कुम् निबन्धनम्, सर्वशेषियाऩ श्रियःपतियैप्पऱ्ऱ प्रवृत्तिनिवृत्तिकळाले अभिमतानुवर्तनम् पण्णवेण्डुम्बडि यिवऩुक्कुण्डाऩ पारार्थ्यज्ञानम्।↩︎

एतेन,

‘‘आनुकूल्य+(प्रातिकूलवर्जन←)इतराभ्यां तु
विनिवृत्तिर् अपायतः’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७६।)

इत्युक्तरीत्या अपायपरिहारः सिद्धः ।↩︎

From this it follows that
by the determination to do whatever is pleasing
and the other (the avoidance of whatever is displeasing)
one would avoid transgressing the command of the Lord.↩︎

From this it follows that
by the determination to do whatever is pleasing
and the other (the avoidance of whatever is displeasing)
one would avoid transgressing the command of the Lord.↩︎

इप्पडि इव्विरण्डिऱ्कुम् निबन्धनत्तैच् चॊल्लि
फलत्तैयुमुपपादिक्किऱार् इत्तालित्यादिना । इत्ताल् - इन्द अङ्गद्वयत्ताल्, ऎऩ्गिऱबडिये - इव्वचनोक्तप्रकारत्ताले। अपाय-परिहारम् सिद्धमिति ।
अपायम् आवदु आज्ञातिलङ्घनम्।
मुऩ्बु इव्वधिकारि सॆय्द आज्ञातिलङ्घनसामान्यत्तै भगवदानुकूल्याचरणप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळाले भगवाऩ् पॊऱुप्पाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अपायनिवृत्तेस् तत्-फलत्वं चोक्तम् ।↩︎

इत्ताले ‘‘आनुकूल्येतराभ्यां तु विनिवृत्तिरपायतः’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७६।) ऎऩ्गिऱबडिये अपायपरिहारम् सिद्धम्।↩︎

कार्पण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

कार्पण्यम् आवदु
मुऩ्बु (प्रपत्त्य्-अधिकारत्वेन) सॊऩ्ऩ आकिञ्चन्यादिगळ् उडैय अनुसन्धानम् आदल्,
अद्-अडिय्-आग वन्द गर्व-हानिय् आदल्,
कृपा-जनक-कृपण-वृत्तिय् आदल् आय्

निऩ्ऱु शरण्यऩ्-उडैय कारुण्योत्तंभनार्थमुम् आय्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कार्पण्येनाप्य् उपायानां
विनिवृत्तिर् इहेरिता’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।)

ऎऩ्गिऱ-बडिये
पिऩ्बुम् अनन्योपायतैक्कुम् उपयुक्तम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

कार्पण्यं तावत् (प्रपत्त्य्-अधिकारत्वेन) पूर्वोक्तस्या ऽऽकिञ्चन्यादेर् अनुसन्धान-रूपं वा
तन्-निबन्धन-गर्व-हानि-रूपं वा
कृपा-जनक-कृपण-वृत्ति-रूपं वा भवत्
शरण्य-कारुण्योत्तम्भनार्थं च सत्↩︎

Karpanyam , or helplessness is meditation on one's ākiñcanya and other attributes (like ananyagatitvam) described in the previous chapter,
or the freedom from pride to which it gives rise.
These generate a feeling of wretchedness or helplessness.
In any one of these ways, it would serve to heighten the compassion of the Saviour (śaraṇya )↩︎

Karpanyam , or helplessness is meditation on one's ākiñcanya and other attributes (like ananyagatitvam) described in the previous chapter,
or the freedom from pride to which it gives rise.
These generate a feeling of wretchedness or helplessness.
In any one of these ways, it would serve to heighten the compassion of the Saviour (śaraṇya )↩︎

इऩि कार्पण्यस्वरूपभेदत्तैयुम् अदऩाल् पूर्वापरादिकालङ्गळिलुण्डागुम् फलत्तै युमरुळिच्चॆय्गिऱार् कार्पण्यमावदु इत्यादिना ।
मुऩ्बु सॊऩ्ऩ - प्रपत्तियोग्याधिकारत्तिले सॊऩ्ऩ।
आकिञ्चन्यादिगळुडैय। इङ्गु आदिपदत्ताल् अनन्यगतित्वसंग्रहः । अनुसन्धानमादलिदि। इदऩाल् आकिञ्चन्यादिसत्वमे तदनुसन्धानरूपकार्पण्यत्तिऱ्कु निबन्धन मॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु। ‘‘त्यागो गर्वस्य कार्पण्यं’’ ऎऩ्ऱु प्रमाणम् सॊल्लुगिऱदेयॆऩ्ऩ विकल्पेन अदुवुम् कार्पण्यमागलामॆऩ्गिऱार् अदडियाग वन्द गर्वहानियातलॆऩ्ऱु। कृपणस्य वृत्तिः कार्पण्यम् ऎऩ्गिऱ विग्रहत्तैयवलंबित्ताल् कृपणऩुडैय व्यापारसामान्यम् प्रपत्त्यङ्गकार्पण्यमागवेण्डिवरुमागैयाल् अदै कृपाजनकत्वेन विशेषिप्पित्तु कृपाजनक कृपणवृत्तियुम् कार्पण्यमागलामॆऩ्गिऱार् कृपाजनककृपणवृत्तियादलाय् ऎऩ्ऱु कृपणो-दरिद्रः कृपाजनकमाऩ अवऩुडैय वृत्तियावदु पुनः पुनः प्रणिपतनमुम् दन्तदर्शनमुम्, ‘‘बद्धाञ्जलिपुटं दीनं याचन्तं’’ इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ व्यापारमुम्। निऩ्ऱु - बहुप्रकारमाय् निऩ्ऱु।

इदऱ्कु तात्कालिकमाऩ प्रयोजनत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् शरण्यऩुडैय इत्यादिना । कारुण्योत्तंभनार्थमुमाय् इति । भगवाऩ् स्वयम् शरणागतरक्षणदीक्षितऩाय् सहजकारुण्यवाऩाय् इरुन्दालुम् अवऩुडैय स्वापराधप्रतिबद्धमाऩ सहजकारुण्यत्तुक्कुम् इदु उत्तंभनमाम्। अदावदु उत्तेजकमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

कार्पण्यमावदु मुऩ्बु सॊऩ्ऩ आकिञ्चन्यादिगळुडैय अनुसन्धानमादल्, अदडियाग वन्द गर्वहानियादल्, कृपाजनककृपणवृत्तियादलाय् निऩ्ऱु शरण्यऩुडैय कारुण्योत्तंभनार्थमुमाय्,↩︎

‘‘कार्पण्येनाप्य् उपायानां
विनिवृत्तिर् इहेरिता’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।)

इत्य् उक्त-रीत्या पश्चाद् अप्य् अनन्योपायताया उपयुक्तं भवति ।↩︎

and would be useful later on for the promotion of the knowledge
that there is no other upāya.
For it is said :- "Kārpanya is abstention from seeking any other upāya"↩︎

and would be useful later on for the promotion of the knowledge
that there is no other upāya.
For it is said :- "Kārpanya is abstention from seeking any other upāya"↩︎

इदिऩ् अङ्ग्यनुष्ठानोत्तरकालिकप्रयोजनत्तैक् काट्टप् पोगिऱवराय् मुदलिल् प्रमाणत्तैक् काट्टुगिऱार् कार्पण्येनाप्युपायानामित्यादिना । उपायानां – कर्मयोगज्ञानयोगभक्तियोगानाम् । विनिवृत्तिः – स्वविषयकेच्छावत्वसंबन्धेन विनिवृत्तिः । अभाव इति यावत् । इहेरिता – इन्द अधिकारिविषयत्तिल् सॊल्लप्पट्टदु। ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु इप्प्रमाणवचनत्तिल् सॊल्लुगिऱबडिये। पिऩ्बुम् - प्रपत्त्यनुष्ठानोत्तरकालत्तिलुम्, अनन्योपायतैक्कुम् - उपायान्तरस्पर्शराहित्यत्तिऱ्कुम्, स्वविषयकेच्छावत्वसंबन्धेनापि उपायाभावत्तिऱ्कुम्। उपयुक्तमायिरुक्कुमिदि। तात्कालिकोपायान्तरस्पर्शाभावम् अङ्गत्वोपयुक्तमाऩालुम् पिऩ्बुम् उपायान्तरस्पर्शाभावम् वेण्डुमोवॆऩ्ऩिल्, अदु अङ्गत्वेनोपयुक्तमागाविट्टालुम् ‘‘उपायापायसन्त्यागी मध्यमां वृत्तिमाश्रितः’’ ऎऩ्ऱु प्रपन्नऩुक्कुच्चॊऩ्ऩ मध्यमवृत्तियिल् घटकमागैयाले उत्तरकालमुम् उपायान्तरस्पर्शाभावम् अवश्यापेक्षितमिति भावः ।↩︎

‘‘कार्पण्येनाप्युपायानां विनिवृत्तिरिहेरिता’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।) ऎऩ्गिऱबडिये पिऩ्बुम् अनन्योपायतैक्कुम् उपयुक्तमायिरुक्कुम्।↩︎

महाविश्वासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-विश्वासम्,

‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासाद्
(प्रपत्त्य्-आख्य-)अभीष्टोपाय-कल्पनम्’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।)

ऎऩ्गिऱ बडियेय्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(सन्देहाभावात्) अणिय्(=उपकरणान्तरम्) इडाद अनुष्ठान-सिद्ध्य्-अर्थमुम् आय्प् पिऩ्बु निर्भरतैक्कुम् उऱुप्प्(=अङ्गम्) आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

1. महाविश्वासः,

‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासाद्
(प्रपत्त्य्-आख्य-)अभीष्टोपाय-कल्पनम्’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।)

इत्य् उक्त-रीत्या↩︎

2. For it is said.
"From the faith that He will protect
arises the performance of the desired upāya."↩︎

3. For it is said.
"From the faith that He will protect
arises the performance of the desired upāya."↩︎

4. इतरशास्त्रार्थानुष्ठानत्तिल्बोल् इङ्गुम् शास्त्रार्थविश्वासमे यमैयादो? अदिल् महत्वनिवेशत्तुक्कु प्रयोजनम् ताऩुण्डो वॆऩ्ऩ, महाविश्वासत्तै सप्रयोजनमाग निरूपिक्किऱार् महाविश्वासमित्यादिना । ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु प्रमाणम् सॊल्लुगिऱबडिये,↩︎

5. महाविश्वासम्, ‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासादभीष्टोपायकल्पनम्’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७७।) ऎऩ्गिऱबडियेय्↩︎

6. (सन्देहाभावात्) सहायान्तर-निरपेक्षानुष्ठान-सिद्धयर्थः सन्
पश्चात् निर्भरताया अपि प्रयोजको भवति ।↩︎

7. Supreme faith or mahāviśvāsa is necessary for the performance of prapatti free from all doubts
and it leads later on to freedom from all care or anxiety.↩︎

8. Supreme faith or mahāviśvāsa is necessary for the performance of prapatti free from all doubts
and it leads later on to freedom from all care or anxiety.↩︎

9. अणियिडाद - सन्देहियाद, मेल् सॊल्लप्पोगिऱ शङ्का-पञ्चकम् प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-विरोधिय् आगैयाले
तन्-निवारण-पूर्वकम् आग ऎऩ्ऩबडि।
इदऩाल् स्व-समानाधिकरण-सन्देह-प्राग्-अभावासमान-कालिकत्वम् विश्वासत्तिल् महत्त्वम् ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।
अनुष्ठान-सिद्ध्य्-अर्थमुम् आय् इति। अङ्गियिऩुडैय अनुष्ठानसिद्ध्यर्थमुमाय्। इङ्गु उम्मैयाल् विवक्षितमाऩ प्रयोजनान्तरत्तैक् काट्टुगिऱार् पिऩ्बु निर्भरतैक्कुमुऱुप्पायिरुक्कुमिति । पिऩ्बु - प्रपत्त्युत्तरकालम्, निर्भरतैक्कुमुऱुप्पायिरुक्कुमिति - प्रपत्त्युत्तरकालम् रक्षिष्यति न वेति सन्देहम् पिऱन्दाल् निर्भरोऽस्मि ऎऩ्गिऱ निश्चयम् घटियातागैयाले उत्तरकालम् सन्देहमुण्डागादबडि निर्भरत्वनिश्चयत्तिऱ्कु हेतुवायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् स्वसमानाधिकरणसंशयप्रागभावासमानकालिकत्वमुम् महत्वशब्दार्थमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु। ऒरुवऩुक्कु निर्भरत्वनिश्चयमिल्लाविडिल् इरुन्दगालम् मनस्सिल् सौख्यमिरादागैयालुम् उपायान्तरस्पर्शम् सम्भावितमागैयालुम् उत्तरकालम् निर्भरत्वनिश्चयम् वेण्डुमिऱे।↩︎

10. अणियिडाद अनुष्ठानसिद्ध्यर्थमुमाय्प् पिऩ्बु निर्भरतैक्कु मुऱुप्पायिरुक्कुम्।↩︎

गोप्तृत्व-वरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-रूपानुचित-पुरुषार्थङ्गळ् पोले
स्व-रूप-प्राप्तम् आऩ अपवर्गमुम् पुरुषार्थम् आम् पोदु
पुरुषऩ् अर्थिक्कक् कॊडुक्क-वेण्डुगैयाले
इङ्गु गोप्तृत्व-वरणमुम् अपेक्षितम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नऩ्ऱ् आय् इरुप्पद् ऒऩ्ऱैयुम्
इप्-पुरुषऩ् अर्थिक्कक् कॊडाद पोदु
पुरुषार्थङ् कॊडुत्ताऩ् आगाऩ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयालेयिऱे ‘‘अप्रार्थितो न गोपायेत्’’ (लक्ष्मी-तन्त्रम् १७-७२।) ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘गोप्तृत्व-वरणं नाम
स्वाभिप्राय-निवेदनम्’’
(लक्ष्मी-तन्त्रम् १७-७८।)

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱदु। (5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

(मूलम्20)

स्वरूपानुचित-पुरुषार्थवत् स्व-रूप-प्राप्तो ऽपवर्गो ऽपि पुरुषार्थत्वात्
पुरुषेणार्थितत्वे सत्य् एव दातव्य इत्य्-अतो
ऽत्र गोप्तृत्व-वरणम् अप्य् अपेक्षितम् ।↩︎

Though mokṣa is the appropriate goal of our essential nature, (svarūpa),
yet when it is sought as the desired end (puruṣārtha),
it has to be asked for, just like other desired objects not so appropriate.

Supplication for protection is necessary
since the thing (viz. mokṣa ) would be given only to one who asks for it.↩︎

Though mokṣa is the appropriate goal of our essential nature, (svarūpa),
yet when it is sought as the desired end (puruṣārtha),
it has to be asked for, just like other desired objects not so appropriate.

Supplication for protection is necessary
since the thing (viz. mokṣa ) would be given only to one who asks for it.↩︎

हितैषियाऩ भगवाऩ् प्रयोजनान्तरङ्गळै अपेक्षैयऩ्ऱिक्के कॊडुक्कमाट्टाऩागिलुम् स्वरूपानुगुणमाऩ अपवर्गत्तै त्वं गोपायिता भव ऎऩ्गिऱ अपेक्षैयऩ्ऱिक्के कॊडुक्कक्कूडादो, आगैयाल् गोप्तृत्व-वरणम् आवश्यकमोव् ऎऩ्ऩ,
अदै सप्रयोजनमाग निरूपिक्किऱार् स्वरूपानुचितेत्यादिना । स्वरूपानुचितपुरुषार्थङ्गळ् पोले - धर्मार्थकामङ्गळ्बोले, स्वरूपप्राप्तमाऩ - शेषत्वस्वरूपत्तिऱ्कु अनुगुणमाग वन्द, अपवर्गमुम् - मोक्षमुम्, पुरुषार्थमाम्बोदु - पुरुषार्थव्यवहार विषयमाम्बोदु, पुरुषऩ् अर्थिक्कक् कॊडुक्कवेण्डुगैयाले - पुरुषऩाल् अर्थ्यमानमाय्क्कॊण्डे देयमागैयाले, इङ्गु - इन्द प्रपत्तियिले, गोप्तृत्व-वरणम् - त्वं मे गोपायिता भव इति प्रकर्षेणार्थनं प्रार्थनम्,
अपेक्षितम् - अङ्गतयापेक्षितमॆऩ्ऱबडि। तथाच अपवर्गम् स्वरूपोचितमागैयाले स्वरूपोचितमॆऩ्गिऱ व्यवहारविषयमाऩालुम् पुरुषऩ् अर्थिक्कामल् कॊडुत्ताल् अदु पुरुषार्थमॆऩ्गिऱ व्यवहारविषयमागादागैयाल् ‘‘चतुर्णां पुरुषार्थानां दाता विष्णुश्चतुर्भुजः’’ इत्यादिगळिल् सॊल्लुगिऱ चतुर्विधपुरुषार्थदायित्वम् भगवाऩुक्कु घटियातॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स्वरूपानुचितपुरुषार्थङ्गळ् पोले स्वरूपप्राप्तमाऩ अपवर्गमुम् पुरुषार्थमाम् पोदुपुरुषऩ् अर्थिक्कक् कॊडुक्कवेण्डुगैयाले इङ्गु गोप्तृत्ववरणमुम् अपेक्षितम्।↩︎

समीचीनम् अपि कञ्चिद् अर्थं
पुरुषे ऽर्थ्यमाने सत्य् एव ददातीत्य्
अस्याभावे हि न पुरुषार्थं दत्तवान् स्यात् ।↩︎

No good thing is ever given without its being asked for.
Therefore mokṣa will not be puruṣārtha,
unless it is asked for by the purusha.↩︎

No good thing is ever given without its being asked for.
Therefore mokṣa will not be puruṣārtha,
unless it is asked for by the purusha.↩︎

इप्पडि कीऴ् स्वरूपप्राप्तमाऩ अपवर्गमुम् पुरुषार्थमाम्बोदु ऎऩ्ऱु नल्लदाऩ अपवर्गरूपविशेषत्तिऱ्कु पुरुषार्थत्वप्राप्तेरावश्यकत्वे पुरुषऩ् अर्थित्ते कॊडुक्कवेण्डु मॆऩ्ऱुबपादित्तु अन्द न्यायत्तै नल्लदाऩ वस्तुसामान्यत्तिल् व्यतिरेकप्रदर्शनत्ताले दृढीकरिक्किऱार् नऩ्ऱायिरुप्पदॊऩ्ऱैयुमित्यादिना । इन्द न्यायम् अपवर्गेतरविषय मागादोवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग नऩ्ऱायिरुप्पदॊऩ्ऱैयुमॆऩ्ऱदु। नल्लदायिरुप्पदु त्रिवर्गमाऩालुम्, अपवर्गमाऩालुमदै यॆऩ्ऱबडि। इप्पुरुषऩ् अर्थिक्कगॊडादबोदु - इदु विशेषणत्तिल् व्यतिरेकनिर्देशम्। पुरुषऩ् अर्थिक्कामल् कॊडुत्तबोदु ऎऩ्ऱबडि। पुरुषार्थङ्गॊडुत्ताऩागाऩिऱे इति । इवऩ् अर्थिक्कादबोदु अवऩ् कॊडुक्कुम् नल्ल वस्तुविऱ्कुम् पुरुषार्थत्वम् किडैयादागैयाल् इदऱ्कु पुरुषार्थत्वम् सिद्धियाददोडु इदैक्कॊडुक्कुमवऩुक्कुम् पुरुषार्थप्रदायित्वम् सिद्धियातॆऩ्ऱबडि।
तथा च गोप्तृत्व-वरणत्तिऱ्कु
भगवता दीयमानम् आऩ अपवर्गत्तिल् पुरुषार्थत्वापादकत्वमुम्,
अदडिय् आग दाताव् आऩ भगवाऩुक्कु
पुरुषार्थ-प्रदायित्वापादनमुम् फलम् ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।↩︎

नऩ्ऱायिरुप्पदॊऩ्ऱैयुमिप् पुरुषऩ् अर्थिक्कक् कॊडादबोदु पुरुषार्थङ् गॊडुत्ताऩागाऩिऱे।↩︎

अत एव हि "7 अप्रार्थितो न गोपायेत्" इति,↩︎

That is why it has been stated as follows :-
"No protection would be given when it is not sought",↩︎

That is why it has been stated as follows :-
"No protection would be given when it is not sought",↩︎

आगैयालेयिऱे इति । इप्पडि पुरुषऩ् अर्थिक्कादबोदु अपवर्गत्तुक्कु पुरुषार्थत्वमुम्, भगवाऩुक्कु पुरुषार्थदायित्वमुम् सिद्धिक्कादागैयालेयिऱे। अप्रार्थितो न गोपायेदिति । इन्द वस्तु ऎऩक्कु वेण्डुमॆऩ्ऱु याचिक्कादबोदु ऒऩ्ऱिलुम् पुरुषैरर्थ्य-मानत्वरूपपुरुषार्थसिद्धियिल्लामैयाल् पुरुषार्थप्रदानरूपरक्षैयैप् पण्णमाट्टाऩॆऩ्ऱ पडि। ऎऩ्ऱुम् - इति ।↩︎

आगैयालेयिऱे ‘‘अप्रार्थितो न गोपायेत्’’ (लक्ष्मी-तन्त्रम् १७-७२।) ऎऩ्ऱुम्↩︎

‘‘गोप्तृत्ववरणं नाम
स्वाभिप्राय-निवेदनम्’’
(लक्ष्मी-तन्त्रम् १७-७८।)

इति चोच्यते ।↩︎

and " Suppliancy or seeking the Lord as Saviour is to make our mind known (to Him)."↩︎

and " Suppliancy or seeking the Lord as Saviour is to make our mind known (to Him)."↩︎

गोप्तृत्व-वरणं नाम स्वाभिप्राय निवेदनमिति । गोप्तृत्ववरणं नाम – गोप्तृत्व-वरण-शब्दार्थम्, स्वाभिप्राय-निवेदनम् - नी ऎऩक्कु इन्द फलत्तैक् कॊडुत्तु इन्द फलप्रदान-रूप-रक्षैयैप् पण्ण-वेण्डुम् ऎऩ्गिऱ स्वाभिप्रायत्तुक्कु बोधकमाऩ शब्दकथनम्। ऎऩ्ऱुम् - इति च । सॊल्लुगिऱदु - वचनङ्गळ् सॊल्लुगिऱदु। इदऩाल् नल्लदाऩ इष्टवस्तुवुमिवऩ् अर्थियादबोदु पुरुषार्थमागादागैयालुम्, इवऩ् याच्नाविज्ञापनादिगळाले स्वाभिप्रायत्तै निवेदनम् पण्णादबोदु भगवाऩुक्कु इवऩ् विषयत्तिल् इष्टप्रदित्सा-पूर्वकपुरुषार्थप्रदायित्वम् सिद्धियादागैयालुम्, गोप्तृत्व-वरणम् आवश्यकम् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

‘‘गोप्तृत्ववरणं नाम स्वाभिप्रायनिवेदनम्’’ (लक्ष्मी-तन्त्रम् १७-७८।) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱदु।↩︎

अङ्गापेक्षा स-निदर्शनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि इव्व् ऐन्दुम् इव्-विद्याऽनुष्ठान-कालत्तिल्
उपयुक्तङ्गळ् आगैयाल्
इवै इव्व् आत्म-निक्षेपत्तुक्कु अ-विना-भूत--स्व-भावङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

1. इत्थम् इमानि पञ्चापि एतद्-विद्यानुष्ठान-काले उपयुक्तानीति
इमानि अस्यात्म-निक्षेपस्याविनाभूत-स्व-भावानि ।↩︎

2. Since these five are of use at the time of the performance of prapatti,
they are essential for the surrender of one's self, atma nikṣepa.↩︎

3. Since these five are of use at the time of the performance of prapatti,
they are essential for the surrender of one's self, atma nikṣepa.↩︎

4. इव्वैन्दु अङ्गङ्गळुम् अवश्यम् वेण्डुमॆऩ्ऱु निर्बन्धमुण्डो? सयूथ्यर् सॊल्लुगिऱबडि सम्भवस्थलाभिप्रायङ्गळॆऩ्ऱो, यथा कथञ्चित् इवैगळ् उदवुगिऱ मात्तिरमॆऩ्ऱो कॊळ्ळलागादोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि इव् वैन्दुमित्यादिना । इप्पडि - परस्परविलक्षणमाय्, सनिबन्धनमाय्, सप्रयोजनमाय्, कीऴे उपपादिक्कप्पट्टबडि। इव्वैन्दुम् - इन्द अङ्गपञ्चकमुम्। इव्विद्यानुष्ठानकालत् तिल् - प्रपत्तिविद्यानुष्ठानसमयत्तिल्। उपयुक्तङ्गळागैयाल् - ‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासादभीष्टोपाय-कल्पनम्’’ इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱबडि प्रपत्तिस्वरूपनिष्पत्तिक्के उपयुक्तङ्गळागैयाले। आरादुपकारकङ्गळ्बोल् अदृष्टार्थङ्गळऩ्ऱिक्के सन्निपत्योपकारकङ्गळागैयालॆऩ्ऱ पडि। इवै - इव्वैन्दुम्। इव्वात्मनिक्षेपत्तुक्कु अविनाभूतस्वभावङ्गळिति । इदिल् ओरॊऩ्ऱिऩुबयोगमुम् विलक्षणमायिरुप्पदाल् इदिलॊऩ्ऱिल्लाविडिलुम् आत्मनिक्षेपम् सिद्धिक्कादागैयाल् इवै ऐन्दुम् आत्मनिक्षेपत्तोडु अविनाभूतस्वभावङ् गळ् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

5. इप्पडि इव्वैन्दुम् इव्विद्यानुष्ठानकालत्तिल् उपयुक्तङ्गळागैयाल् इवै इव्वात्मनिक्षेपत्तुक्कु अविनाभूतस्वभावङ्गळ्।↩︎

त्रिजटा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थम्

पिराट्टियै शरणम् आगप् पऱ्ऱ वारुङ्गोळ्

ऎऩ्ऱु सात्त्विक-प्रकृतिय् आऩ त्रिजटै राक्षसिगळुक्कुच् चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तिलुङ् काणलाम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तद् अलं क्रूर-वाक्यैर् वः’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४१।)

ऎऩ्ऱु प्रातिकूल्य-वर्जनञ् चॊल्लप्-पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सान्त्वम् एवाभिधीयताम्’’ ऎऩ्गैयाले
("मनः पूर्वरूपम्, वाग् उत्तर-रूपम्" इत्य्-उक्त-रीत्या)
मनः-पूर्वकम् आग-वल्लदु वाक्-प्रवृत्तिय् इल्लामैयाले
आनुकल्य-संकल्पम् आकृष्टम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘राघवाद् +धि भयं घोरं
राक्षसानाम् उपस्थितम्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४३)

ऎऩ्ऱु पोक्क्(=गति) अऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयैच् (→अन्-अन्य-गतिकता) चॊल्लुगैयाले
अधिकारम् आऩ आकिञ्चन्यमुम्
अदिऩ्-उडैय अनुसन्धान-मुखत्ताले वन्द
गर्व-हान्य्-आदि-रूपम् आय् अङ्गम् आऩ कार्पण्यमुञ् जॊल्ल्-इऱ्ऱ् आय्-इऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अलम् एषा परि(→सर्वेभ्यः)-त्रातुं
राक्षस्यो महतो भयात्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४)

ऎऩ्गैयालुम्

(नीलमेघः (सं)23)

विश्वास-टिप्पनी

नेयं मोक्षार्थ-प्रपत्तिर् इत्य् अतो नात्र लक्ष्मीविशिष्ट-नारायण एव शरण्यः।

(English24)

(Español25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै विवरित्तुक्कॊण्डु

‘‘अलम् एषा परित्रातुं
राघवाद् राक्षसी-गणम्’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१।)

ऎऩ्ऱु तिरुव्-अडि(→हनुमत्)-अनुवदिक्कैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॆरु-माळ् ऒरुत्तऩै निग्रहिक्कप् पार्क्किलुम्
अवर् सीऱ्ऱत्तैय्(=क्रेधम्) आऱ्ऱिय्(=शीतली-कृत्य) इवळ् रक्षिक्क वल्लवळ् आगैयाले
रक्षिष्यतीति विश्वासञ् चॊल्लप्-पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

(मूलम्37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अभियाचाम वैदेहीम्
एतद्धि मम रोचते ।
भर्त्सिताम् अपि याचध्वं
राक्षस्यः किं ("रक्षिष्यति न वे"ति) विवक्षया’’
(अप्रतिशापादि-लिङ्गैः)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४१, ४३।)

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गैयाले गोप्तृत्व-वरणञ् जॊल्लिऱ्ऱ्-आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् ऐन्दुक्कुम् अङ्गिय् आऩ आत्म-निक्षेपम्

‘‘प्रणिपात-प्रसन्ना हि
मैथिली जनकात्मजा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४३।)

ऎऩ्ऱु प्रसाद-कारण-विशेषत्तैच् चॊल्लुगिऱ प्रणिपात-शब्दत्ताले
विवक्षितम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)47)

विश्वास-टिप्पनी

रघुवंशेऽनूच्यते -

अपनीत-शिरस्-त्राणाः
शेषास् तं शरणं ययुः ।
प्रणिपात-प्रतीकारः
संरम्भो हि महात्मनाम् ॥

अपनीत-शिरस्-त्राणाः इत्यनेन कार्पण्यम् उक्तं शरणागत्य्-अङ्गम्।
द्वितीयार्धेन महाविश्वासः, शरणागति-साफल्यं च।

(English48)

(Español49)

(नीलमेघः (सं)50)

(मूलम्51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् ‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।) ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थम्
इङ्गे पूर्णम्।

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् उपदेशिक्क राक्षसिगळ् विलक्काद(←विलक्षिक्काद=अनिषेध)-मट्टे(=मानम्) पऱ्ऱ्-आस्(=आलम्बनम्) आगप् पिराट्टि (5)
तऩ् वात्सल्यातिशयत्ताले
‘‘भवेयं शरणं हि वः’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-८९।)
ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दाळ्।

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

(मूलम्61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(सीताया) इप्-पासुरम् स-हृदयम् आय् फल-पर्यन्तम् आऩ-बडियै

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

(मूलम्66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मातर् मैथिलि राक्षसीस् त्वयि तथैवार्द्र(→क्रियमाण-)+अपराधास् त्वया
(सम्मुख-प्रणिपाताभावेऽपि, प्रार्थित-राघवाभयम् अन्तरा हनुमद्-रावणाभ्याम् अपि)
रक्षन्त्या (←)पवनात्मजाल्, लघुतरा (शुष्कापराध-क्षामकी) रामस्य गोष्ठी कृता ’’
(श्रीगुणकोशम् ५०।)

ऎऩ्ऱु अभियुक्तर् वॆळियिट्टार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(४२तमाहोबिल-यतिः70)

(मूलम्71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् त्रिजटैय्-उडैय आत्मात्मीय-भर-समर्पणत्तिलेय्
अवळुक्कुप् पिऱवित्-तुवक्काले(=अनुबन्धतः)
नम्म्-अवर्गळ् ऎऩ्ऱु कण्-णोट्टम्
पिऱक्कुम् राक्षसिकळुम् अन्तर्-भूतैगळ्।

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(४२तमाहोबिल-यतिः75)

(मूलम्76)

Since these five are of use at the time of the performance of prapatti,
they are essential for the surrender of one's self, atma nikṣepa.↩︎

Since these five are of use at the time of the performance of prapatti,
they are essential for the surrender of one's self, atma nikṣepa.↩︎

अयम् अर्थः "श्रीजानकीं शरणत्वेन वरीतुम् आगच्छते"ति
सात्त्विक-प्रकृतिकया त्रि-जटया
राक्षसीः प्रति उच्यमाने वाक्येऽपि सुदर्शः ।↩︎

These aṅgas that are essential for prapatti may be seen
in the words of the good Trijata
to the Rākṣasis advising them to seek refuge under Sītādevi.↩︎

These aṅgas that are essential for prapatti may be seen
in the words of the good Trijata
to the Rākṣasis advising them to seek refuge under Sītādevi.↩︎

इप्पडि इवै आत्मनिक्षेपाविनाभूतमॆऩ्ऩिल् शरणागतिप्रस्तावप्रकरणत्तिलॆल्लाम् सूचितङ्गळागवादल् इरुक्कवेण्डुमे यॆऩ्ऩ त्रिजटैयिऩुडैय शरणागतिप्रकरणत्तिल् इवैगळैक्काणलामॆऩ्गिऱार् इव्वर्थमित्यादिना । इव्वर्थम् - अङ्गियाऩ निक्षेपत्तिऱ्कु इव्वङ्गङ्गळ् ऐन्दुम् अविनाभूतङ्गळॆऩ्गिऱवर्थम्। पिराट्टियै -सीदैयै। त्रिजटै राक्षसिकळुक्कुच्चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तिलुम् काणलामिति । शरणागतिप्रस्ताववाक्यत्तिलेये अङ्गङ्गळ् काणलामॆऩ्ऱाल् तदनुष्ठानवाक्यत्तिल् तत्सत्वम् किमुत ऎऩ्ऱबडि।↩︎

इव्वर्थम् पिराट्टियै शरणमागप्पऱ्ऱ वारुङ्गोळॆऩ्ऱु सात्त्विकप्रकृतियाऩ त्रिजटै राक्षसिकळुक्कुच् चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तिलुङ् गाणलाम्।↩︎

“ तदलं क्रूरवार्यैर्वः" इति प्रातिकूल्य-वर्जनम् अभ्यधायि ।↩︎

"Enough of your cruel words."
This states the avoidance of what is displeasing.↩︎

"Enough of your cruel words."
This states the avoidance of what is displeasing.↩︎

अन्द प्रकरणत्तिल् तत्तदङ्गव्यञ्जकवाक्यङ्गळै उदाहरिक्किऱार् तदलं क्रूरवाक्यैर्वः इत्यादियाल् तत् – दुःस्वप्नदर्शनत्ताले राक्षसर्गळुक्कु भयमुपस्थितमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। क्रूरवाक्यैः ऎऩ्ऱदु प्रातिकूल्यङ्गळ् ऎल्लावऱ्ऱिऱ्कुमुपलक्षकम्। ऎऩ्गैयाले - ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले।↩︎

‘‘तदलं क्रूरवाक्यैर्वः’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४१।) ऎऩ्ऱु प्रातिकूल्यवर्जनञ् जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

“10 सान्त्वम् एवाभिधीयताम् ” इत्युक्तेः,
("मनः पूर्वरूपम्, वाग् उत्तर-रूपम्" इत्य्-उक्त-रीत्या)
मनःपूर्वकत्वम् अन्तरा वाक्-प्रवृत्तेर् अ-संभवात्
आनुकूल्य-संकल्पाकर्षणं फलितम् ।↩︎

" Use only conciliatory language".
This states implicitly the intention or will to do what is pleasing,
since the utterance of speech is impossible
without being preceded by mental resolution.↩︎

" Use only conciliatory language".
This states implicitly the intention or will to do what is pleasing,
since the utterance of speech is impossible
without being preceded by mental resolution.↩︎

आनुकूल्यसङ्कल्पद्योतकवाक्यत्तैक् काट्टुगिऱार् सान्त्वमेवाभिधीयतां ऎऩ्गैयाले इति । इदऩाल् सान्त्ववचनम् विधिक्कप्पडुगिऱदेयॊऴिय आनुकूल्यसङ्कल्पम् ज्ञापिक्कप्पडविल्लैयेयॆऩ्ऩ, इदु ज्ञापकमागुम् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् मनःपूर्वकमागवल्लदु वाक्प्रवृत्तियिल्लामैयाले इति । इदऩाल् आनुकूल्यसङ्कल्पो यदि न स्यात्, वाचि सान्त्ववचनाभिधानप्रवृत्तिर्न स्यात् । तस्मात् मनसि आनुकूल्यसङ्कल्पम् सिद्धमिति अर्थापत्तिप्रमाणत्ताले इन्द वचनम् आनुकूल्यसङ्कल्पत्तिऱ्कु ज्ञापकमागुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप् पट्टदु। आनुकूल्यसङ्कल्पम् आकृष्टमायिऱ्ऱु इति । वाचकशब्दमिल्लाविडिलुम् अर्थतः सिद्धमायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘सान्त्वमेवाभिधीयताम्’’ ऎऩ्गैयाले मनःपूर्वकमागवल्लदु वाक्प्रवृत्तियिल्लामैयालेआनुकल्यसंकल्पम् आकृष्टमायिऱ्ऱु।↩︎

"11 राघवाद्धि भयं घोरं
राक्षसानाम् उपस्थितम्"

इत्य् अनन्य-गतिकत्वावस्थायाः प्रतिपादनाद्
अधिकार-भूतम् आकिञ्चन्यम्,
तद्-अनुसन्धान-मुखेन प्राप्तं गर्व-हान्य्-आदि-रूपम् अङ्ग-भूत-कार्पण्यं चाभिहितं भवति ।↩︎

“Terrible dread has, indeed, befallen the Rākṣasās from Rāma."
By describing the state of helplessness in which they stand,
this shows their ākiñcanya which is a qualification (for prapatti)
and it reveals their kārpaṇya also,
for, by reflecting on their helplessness
they would give up their arrogance and the like,
which leads to kārpaṇya, one of the aṅgas.↩︎

“Terrible dread has, indeed, befallen the Rākṣasās from Rāma."
By describing the state of helplessness in which they stand,
this shows their ākiñcanya which is a qualification (for prapatti)
and it reveals their kārpaṇya also,
for, by reflecting on their helplessness
they would give up their arrogance and the like,
which leads to kārpaṇya, one of the aṅgas.↩︎

कार्पण्य प्रकाशकमायुम् तद्विषयीभूताकिञ्चन्यादिरूपाधिकारप्रदर्शकमायुमुळ्ळ वाक्यत्तैक् काट्टुगिऱार् राघवाद्धीत्यादियाल्। ऎऩ्ऱु - इति । इदु सॊल्लुगैयाल् ऎऩ्बदोडन्वयिक्किऱदु। पोक्कऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयैच् चॊल्लुगैयाले इति । पोक्कु - सीताशरणवरणभिन्नमार्गगतिः । अऱ्ऱु - इल्लामल्। निऱ्किऱ स्थितमाऩ। निलैयै - अवस्थैयै। गत्यन्तरशून्यत्वावस्थैयैच् चॊल्लुगैयाले यॆऩ्ऱबडि। अधिकारमाऩ आकिञ्चन्यमुमिति । इदऱ्कु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु ऎऩ्बदोडन्वयम्। अदिऩुडैय अनुसन्धानमुखत्ताले - अदिऩ् अनुसन्धानरूपकार्पण्यमुखत् ताले। वन्द - प्राप्तमाऩ, गर्वहान्यादि रूपमाय् - गर्वहान्यादिस्वरूपमायिरुक्किऱ। अङ्गमाऩ कार्पण्यमुम् - इङ्गु उम्मै उक्तमाऩ अधिकारसमुच्चायकम्।↩︎

‘‘राघवाद्धि भयं घोरं
राक्षसानामुपस्थितम्’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४३) ऎऩ्ऱु पोक्कऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयैच् चॊल्लुगैयाले अधिकारमाऩ आकिञ्चन्यमुम् अदिऩुडैय अनुसन्धानमुखत्ताले वन्द गर्वहान्यादिरूपमाय् अङ्गमाऩ कार्पण्यमुञ्जॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

‘‘अलमेषा परि(→सर्वेभ्यः)-त्रातुं
राक्षस्यो महतो भयात्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४)

इत्युक्तेः,↩︎

"She is capable of protecting us,
O Rākṣasis, from this great danger",↩︎

"She is capable of protecting us,
O Rākṣasis, from this great danger",↩︎

विश्वासद्योतकवाक्यङ्गळैक् काट्टुगिऱार् अलमेषा इत्यादि । हे राक्षस्यः! महत्ताऩ रामभयत्तिल् निऩ्ऱुम् नम्मै, परि-त्रातुं – रक्षिक्कैक्कु, एषा अलं – पर्याप्ता । समर्थेति यावत् । ऎऩ्गैयालुम् - ऎऩ्ऱु त्रिजटै सॊल्लुगैयालुम्।↩︎

‘‘अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात्’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४) ऎऩ्गैयालुम्↩︎

एतद्-विवरणतया

‘‘अलमेषा परित्रातुं
राघवाद् राक्षसीगणम्’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१।)

इति श्रीहनूमता ऽनुवादाच् च↩︎

which is elaborated by Hanuman into

" She is capable of protecting these Rākṣasis from Rāma".↩︎

which is elaborated by Hanuman into

" She is capable of protecting these Rākṣasis from Rāma".↩︎

इत्तै विवरित्तुक्कॊण्डु - इलङ्गैयिल् निऩ्ऱुम् तिरुम्बिप्पोऩ हनूमाऩ् वानरवीरर्गळुक्कु त्रिजटावाक्यङ्गळै अनुवदिक्कुम्बोदु इन्द वाक्यत्तै ‘‘अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणम्’’ ऎऩ्ऱु त्रिजटावाक्यत्तिल् महतो भयात् ऎऩ्ऱु सामान्यमागच् चॊऩ्ऩ भयात् – भयजनकऩाऩ राघवात् परित्राणमागच् चॊल्लुगैयाले विवरित्तुक्कॊण्डु। अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणम् ऎऩ्ऱु - ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताले। तिरुवडि - हनुमान् । अनुवदिक्कैयालुम् अर्थतः अनुवदिक्कैयालुम्।↩︎

इत्तै विवरित्तुक्कॊण्डु
‘‘अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणम्’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१।) ऎऩ्ऱु तिरुवडि अनुवदिक्कैयालुम्,↩︎

भगवति कञ्चिन् निजिघृक्षत्य् अपि
तत्-क्रोधं प्रशमय्येयं रक्षणे समर्थेति,
रक्षिष्यतीति विश्वासो ऽभ्यधायि ।↩︎

This shows the great faith or mahavisvāsa
that she will protect,
for even when the Lord is intent on punishing one (for his or her mis-deeds )
she can turn his mind from anger.↩︎

This shows the great faith or mahavisvāsa
that she will protect,
for even when the Lord is intent on punishing one (for his or her mis-deeds )
she can turn his mind from anger.↩︎

परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट राघवऩिडत्तिऩिऩ्ऱुम् सीताकर्तृकपरित्राणप्रकारत्तै उपपादित्तुक्कॊण्डु महाविश्वासम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् पॆरुमाळॊरुत्तऩै निग्रहिक्कप्पार्क्किलुमित्यादिना । पॆरुमाळ् - त्रातुं न शक्ता युधि रामवध्य मॆऩ्ऱु ख्यातिपॆऱ्ऱ पॆरुमाळ्। ऒरुत्तऩै - सामान्यमाऩ ऒरुवऩै निग्रहिक्कप्पार्क्किलुम् - अपराधभूयस्तैयाले निग्रहिक्क निऩैक्किलुम्। अवर् सीऱ्ऱत्तैयाऱ्ऱि - सीऱ्ऱम् - सीऱुगै; कोबमॆऩ्गै। आऱ्ऱि -

‘‘किम् एतन् निर्दोषः? क इह जगतीति त्वम् उचितैर् उपायैर् विस्मार्य स्वजनयसि’’

ऎऩ्गिऱ-बडिये
उचितङ्गळ् आऩ उपायङ्गळाले यवऩ् मऱन्दुबोगुम्बडि आऱुदल् सॆय्दु। रक्षिक्कवल्लवळागैयाले - रक्षिक्क समर्थैयागैयाले। इवळ् परतन्त्रैयागिलुम् कोबत्तैमाऱ्ऱि रक्षिक्कुम्बडियाऩ वाल्लभ्यमुडैयवळागैयाले यॆऩ्ऱु करुत्तु।
रक्षिष्यतीति विश्वासञ्जॊल्लप् पट्टदु इति । इन्द श्लोकत्तिल् अवळ् रक्षणसमर्थैयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु रक्षिष्यतीति विश्वासम् सॊल्लुगैक्कागवागैयाल् रक्षिष्यतीति विश्वासम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

पॆरुमाळॊरुत्तऩै निग्रहिक्कप् पार्क्किलुम् अवर् सीऱ्ऱत्तैयाऱ्ऱि यिवळ् रक्षिक्क वल्लवळागैयाले रक्षिष्यतीति विश्वासञ् जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

‘‘अभियाचाम वैदेहीम्
एतद्धि मम रोचते ।
भर्त्सिताम् अपि याचध्वं
राक्षस्यः किं ("रक्षिष्यति न वे"ति) विवक्षया’’
(अप्रतिशापादि-लिङ्गैः)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४१, ४३।)

↩︎

"Let us beg Sītā (to protect us).
This is what I consider proper.
Though you threatened her before,
beg of her now; O Rākṣasis,
do not ask whether she will protect.
Sach talk is vain."↩︎

"Let us beg Sītā (to protect us).
This is what I consider proper.
Though you threatened her before,
beg of her now; O Rākṣasis,
do not ask whether she will protect.
Sach talk is vain."↩︎

गोप्तृत्ववरणप्रकाशकवचनत्तैक् काट्टुगिऱार् अभियाचामेत्यादिना । अभियाचाम – रक्षिक्कवेण्डु मॆऩ्ऱु याचिप्पोम्। ‘‘अप्रार्थितो न गोपायेत्’’ ऎऩ्गिऱ शरण्यऩ् पडिगळै योसित्ताल् इवळ् विषयत्तिलुमिन्दवभियाचनमे युक्तमॆऩ्ऱु ऎऩक्कु रुचिक्किऱदु। एतावत्पर्यन्तम् इवळै कडुवाग भर्त्सनम् पण्णिऩोमे; इऩि नम् अभियाचनम् फलिक्कुमो वॆऩ्गिऱ राक्षसिकळुडैय अभिप्रायत्तै इङ्गितत्तालेयऱिन्दु अदऱ्कु उत्तरम् सॊल्लुगिऱाळ् भर्त्सितामपि याचध्वं राक्षस्यः किं विवक्षया इति । सर्वंसहैयाय्, नित्यं अज्ञातनिग्रहैयाऩ इवळ् विषयत्तिल् इन्द भर्त्सनोक्तिकळ् निरर्थकङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु। ‘‘अभियाचाम’’ ‘‘याचध्वं’’ ऎऩ्ऱु पिऱर्क्कु उपदेशित्तदालेये अभियाचनमुम् सॊऩ्ऩ प्रायम्।↩︎

‘‘अभियाचाम वैदेहीमेतद्धि मम रोचते । भर्त्सितामपि याचध्वं राक्षस्यः किं विवक्षया’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४१, ४३।)↩︎

इत्युक्तया गोप्तृत्ववरणमभ्यधायि ।↩︎

This is supplication for protection.↩︎

This is supplication for protection.↩︎

ऎऩ्गैयालेगोप्तृत्ववरणञ् जॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

एषां पञ्चानाम् अप्य् अङ्गिभूत आत्म-निक्षेपः,

‘‘प्रणिपात-प्रसन्ना हि
मैथिली जनकात्मजा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४३।)

इति प्रसाद-कारण-विशेष-प्रतिपादकेन प्रणिपात-शब्देन विवक्षितः सिद्धः ।↩︎

The surrender of the self, ātma nikṣepa,
which is the aṅgī
and which has these five as ita aṅgas
is intended in the word pranipāta (obeisance )
which states the cause that produces the graciousness, in the śloka :

"Sītā, the daughter of Janaka,
is surely bent on showing her graciousness to those who do her obeisance".

↩︎

The surrender of the self, ātma nikṣepa,
which is the aṅgī
and which has these five as ita aṅgas
is intended in the word pranipāta (obeisance )
which states the cause that produces the graciousness, in the śloka :

"Sītā, the daughter of Janaka,
is surely bent on showing her graciousness to those who do her obeisance".

↩︎

अङ्गियाऩ आत्मनिक्षेपत्तै सकार्यमाग सूचिप्पिक्कुम् वचनत्तैक् काट्टुगिऱार् इव् वैन्दुक्कुम् अङ्गियाऩ आत्मनिक्षेपम् प्रणिपातेत्यादिना । इव्वैन्दुक्कुम् - कीऴ् उदाहरित्त वचनङ्गळाले सूचितङ्गळाऩ इन्द ऐन्दु अङ्गङ्गळुक्कुम्। ‘‘प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा’’ ऎऩ्ऱदाल् इवळ् पिऱन्द देशत्तिऩुडैयवुम्, इवळैप् पॆऱ्ऱ तगप्पऩुडैयवुम्, माहात्म्यं, जनको ह वैदेहः’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिप्रसिद्धमॆऩ्ऱु ज्ञापित मागिऱदु। इङ्गु हिशब्दत्ताल् इवळुडैय स्वभावप्रसिद्धिद्योतितम्। ऎऩ्ऱु - इति । प्रसादकारणविशेषत्तैच् चॊल्लुगिऱ प्रणिपातशब्दत्ताले विवक्षितमायिऱ्ऱु इति । प्रणिपातशब्दम् कायिकमाऩ दण्डवत् प्रणामत्तिलुम् प्रसिद्धमाऩालुम् इङ्गु अन्द प्रणिपातत्तै प्रसादकारणविशेषमागच् चॊल्लुगैयाल् इङ्गुळ्ळ प्रणिपातशब्दत्ताले आत्मनिक्षेपमे विवक्षितमाग वेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु। इन्द प्रणिपातम् शरणागतिरूपमॆऩ्बदु मेल् ‘‘भवेयं शरणं हि वः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ पिराट्टियिऩुडैय भरस्वीकारत्तालुम् सिद्धम्। आगैयाल् - इप्पडि ऐन्दु अङ्गङ्गळुम् अङ्गियुम् तात्पर्यवृत्त्या इङ्गु सूचितङ्गळागैयाले। न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थम् - इन्द वचनत्तिल् सॊऩ्ऩ पञ्चाङ्गविशिष्ट-न्यासरूपशास्त्रार्थम्।↩︎

इव्वैन्दुक्कुम् अङ्गियाऩ आत्मनिक्षेपम् ‘‘प्रणिपातप्रसन्ना हि मैथिली जनकात्मजा’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४३।) ऎऩ्ऱु प्रसादकारणविशेषत्तैच् चॊल्लुगिऱ प्रणिपातशब्दत्ताले विवक्षितमायिऱ्ऱु।↩︎

अतः, ‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।) इति शास्त्रार्थोऽत्र पूर्णः ।↩︎

Therefore the statement in the śāstrās that "Nyāsa has five aṅgas'' is seen in its completeness here (in the prapatti of the Rākṣasis ).↩︎

Therefore the statement in the śāstrās that "Nyāsa has five aṅgas'' is seen in its completeness here (in the prapatti of the Rākṣasis ).↩︎

इङ्गे - इन्द प्रकरणत्तिले, पूर्णमिति । सिल शरणागतिप्रकरणङ्गळिल् अङ्गिमात्रद्योतनत्तालुम् साङ्गभरसमर्पणत्तै सिद्धवत्करिक्क वेण्डियिरुन्दालुम् इन्द प्रकरणत्तिल् अङ्गाङ्गिकळुडैय ज्ञापनम् पूर्णमागविरुप्पदाल् शास्त्रार्थम् इङ्गे परिपूर्ण मॆऩ्ऱबडि।↩︎

आगैयाल् ‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४।) ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थमिङ्गे पूर्णम्।↩︎

इत्थम् उपदिष्टे सति
राक्षसीनाम् अनिवारणम् एवोपघ्नी-कृत्य
श्रीजानकी स्वकीय वात्सल्यातिशयेन, “18 भवेयं शरणं हि वः" इत्यनुजग्राह ।↩︎

The Rākṣasis did not reject this advice
and even this (mere) acquiescence (namely, non-rejection ) made Sītā become their refuge
owing to her extreme love and graciously say:-
"I will be your refuge."↩︎

The Rākṣasis did not reject this advice
and even this (mere) acquiescence (namely, non-rejection ) made Sītā become their refuge
owing to her extreme love and graciously say:-
"I will be your refuge."↩︎

इप्पडि उपदेशित्त पिऱगुम् प्रपत्तियै अनुष्ठियादिरुक्क पिराट्टि ‘‘भवेयं शरणं हि वः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लक्कूडुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि उपदेशिक्क इत्यादिना । विलक्कादमट्टे - विलक्कादमात्तिरत्तैये, पऱ्ऱासाग - ‘‘अप्रतिषिद्धमनुमतं’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले व्याजमाग। इदऩाल् स्वाचार्यऩ् ऒरुवऩुक्कु प्रपत्तियैप् पण्णुवदागच् चॊल्लुम्बोदु शिष्यऩुडैय विलक्कामैये यपेक्षितमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इप्पडि आर्द्रापराधिकळ् विषयत्तिले व्याजमात्रत्तैक्कॊण्डु भरस्वीकारम् पण्णवमैयुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩ् वात्सल्यातिशयत्ताले इति । लोकत्तारुक्कु अदु अमैयादागिलुम् नित्यमज्ञातनिग्रहैयाऩ पिराट्टिक्कु वात्सल्यातिशययत्ताले अदावदु दोषादर्शित्वरूप तम्मुडैय गुणविशेषत्ताले, इप्पडि भरस्वीकारम् पण्णुवदु अमैयुमॆऩ्ऱु करुत्तु। वः – उङ्गळुक्कु, शरणं – उपायमाग भवेयं – आगक्कडवेऩ् इत्यर्थः ।↩︎

इप्पडियुपदेशिक्क राक्षसिकळ् विलक्कादमट्टे पऱ्ऱासागप् पिराट्टि तऩ् वात्सल्यातिशयत्ताले ‘‘भवेयं शरणं हि वः’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-८९।) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दाळ्।↩︎

(सीताया) अस्य वाक्यस्य सहृदयतां फलपर्यन्ततां च↩︎

That these words were from the very heart
and ultimately bore fruit has been declared↩︎

That these words were from the very heart
and ultimately bore fruit has been declared↩︎

इप्पासुरम् उपच्छन्दनमात्रमागादोवॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पासुरमित्यादिना । इप्पासुरम् - भरस्वीकारप्रतिपादकमाऩ इन्द वचनम्, सहृदयमाय् - सहृदयमागवे, अहृदयमाय् उपच्छन्दनमात्रमऩ्ऱिक्के यॆऩ्ऱबडि। फलपर्यन्तमाऩ पडियै - राक्षसिकळुडैय रक्षणरूपफलत्तोडु तलैक्कट्टिऩबडियै↩︎

इप्पासुरम् सहृदयमाय् फलपर्यन्तमाऩबडियै↩︎

‘‘मातर् मैथिलि राक्षसीस् त्वयि तथैवार्द्र(→क्रियमाण-)+अपराधास् त्वया
(सम्मुख-प्रणिपाताभावेऽपि, प्रार्थित-राघवाभयम् अन्तरा हनुमद्-रावणाभ्याम् अपि)
रक्षन्त्या (←)पवनात्मजाल्, लघुतरा (शुष्कापराध-क्षामकी) रामस्य गोष्ठी कृता ’’
(श्रीगुणकोशम् ५०।)

इत्य् अभियुक्ताः प्रकाशयाम् आसुः ।↩︎

by the great Parāśara Bhattar renowned for his learning and wisdom in the śloka :

“O Mother Maithili, by the protection which you gave to the offending Rākṣasis from Hanuman,
you reduced Rāma and His council (Sugrīva and others) to a lower position,
(for Rāma protected Vibhishana (who had committed no offence)
and Kakasura (who had offended)
when they were able to ask for protection
whereas you protected the Rākṣasis while they were in the very act of offending, and even when they did not themselves beg of you to do so, (at the intercession of Trijata),"

↩︎

by the great Parāśara Bhattar renowned for his learning and wisdom in the śloka :

“O Mother Maithili, by the protection which you gave to the offending Rākṣasis from Hanuman,
you reduced Rāma and His council (Sugrīva and others) to a lower position,
(for Rāma protected Vibhishana (who had committed no offence)
and Kakasura (who had offended)
when they were able to ask for protection
whereas you protected the Rākṣasis while they were in the very act of offending, and even when they did not themselves beg of you to do so, (at the intercession of Trijata),"

↩︎

मातर्मैथिलीत्यादि । इदु श्रीगुणरत्नकोशत्तिल् भट्टर् अरुळिच्चॆय्ददु। ‘‘काकन्तं च विभीषणं शरणमित्युक्तिक्षमौ रक्षतस्सानस्सान्द्रमहागसस्सुखयतु क्षान्तिस्तवाकस्मिकी’’ ऎऩ्बदिदिऩुत्तरार्धम्।

इदिऩर्थम्, हे मातः मैथिलि - तायाराऩ मिथिलाधिपऩ् पुत्रियाऩ पिराट्टिये। त्वयि - उऩ् विषयत्तिल्, तथैवार्द्रापराधाः – वाचामगोचरमाऩ तदानीन्तनमाऩ अपराधङ्गळैयुडैय, राक्षसीः – राक्षसिकळै, पवनात्मजात् – हनुमारिडत्तिल् निऩ्ऱुम्, रक्षन्त्या – शरणमॆऩ्गिऱ उक्तियैच् चॊल्लाम लिरुक्कच्चॆय्देयुम् विलक्कामैये पऱ्ऱासागक् कॊण्डु रक्षित्त, त्वया - उऩ्ऩाल्, काकं - कागत्तैयुम्, तं च विभीषणं - अन्द विभीषणऩैयुम्, शरणमित्युक्तिक्षमौ – राघवं शरणं गतः इत्याद्युक्तिक्षमौ, काकासुरऩ् मूऩ्ऱु उलगङ्गळैयुम् सुऱ्ऱि तिरुवडिगळिल् विऴुगैयालुम्, अक्कालत्तिल् पक्षिकळुम् शरणमॆऩ्गिऱ उक्तियैच् चॊल्ल समर्थङ्गळागैयालुम्,

‘‘त्रींल् लोकान् सम्परिक्रम्य तमेव शरणं गतः’’

ऎऩ्ऱु वाल्मीकि भगवाऩ् अरुळिच्चॆय्गैयालुम् कागत्तिऱ्कुम् शरणमित्युक्तिक्षमत्वम् सॊऩ्ऩदु। रक्षतो रामस्य गोष्ठी – रामसम्बन्धियाऩ तिरुवोलक्कम्, लघुतरा कृता – अनादरविषयीकृता ।

ऎऩ्गै। अभि-युक्तर् - पराशरभट्टर्, वॆळियिट्टार्गळ् - प्रकाशप्पडुत्तिऩार्गळ्।↩︎

‘‘मातर्मैथिलि राक्षसीस्त्वयि तथैवार्द्रापराधास्त्वया रक्षन्त्या पवनात्मजाल्लघुतरा रामस्य गोष्ठी कृता’’ (श्रीगुणकोशम् ५०।) ऎऩ्ऱु अभियुक्तर् वॆळियिट्टार्गळ्।↩︎

यत्र त्रिजटाया आत्मात्मीय-समर्पणे
तस्या औत्पत्तिक-संबन्धात्
"अस्मदीया" इति कटाक्षस्य विषय-भूता राक्षस्यो ऽप्य् अन्तर्भूताः ।↩︎

In this surrender, by Trijata, of the responsibility (for protection) of herself and of others connected with her,
the Rakṣasis who were related to Trijata by birth
and who had won her affection, were included.↩︎

In this surrender, by Trijata, of the responsibility (for protection) of herself and of others connected with her,
the Rakṣasis who were related to Trijata by birth
and who had won her affection, were included.↩︎

इप्पडि उक्तियुमऩ्ऱिक्के विलक्कामैमात्रत्तैयवलम्बित्तु रक्षित्ताळॆऩ्ऱाल् अतिप्रसङ्गम् वारादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इव्विडत्तिल् - त्रिजटैयिऩुडैय शरणागति प्रस्तावप्रकरणत्तिल्। त्रिजटैयिऩुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिले इति । त्रिजटै ‘‘प्रणिपातप्रसन्ना हि’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदालुम् ‘‘मनः पूर्वो वागुत्तरः’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले इन्द वार्त्तैक्कु हेतुभूतमाऩ भरसमर्पणम् अवळ् हृदयत्तिल् सिद्धमाग यिरुक्कवेण्डुमागैयालुम्, अदैयऱिन्द सर्वज्ञैयाऩ पिराट्टि ‘‘भवेयं शरणं हि वः’’ ऎऩ्ऱु अवर्गळैच् चेर्त्तुच् चॊल्लुगैयालुम् त्रिजटैयिऩुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिलेयॆऩ्ऱु सिद्धवत्करित्तुच् चॊऩ्ऩदु।
अवळुडैय आत्मीयभरसमर्पणत्तिल् हेतुवरुळिच्चॆय्गिऱार् अवळुक्कित्यादिना ।
पिऱवित्तुवक्कु - जन्म-सम्बन्धम्, नम्मवर् कळ् ऎऩ्ऱु कण्णोट्टम्बिऱक्कुम् - मदीया इति दृष्टिविशेषविषयत्वत्तिऱ्कु आश्रयिकळाऩ। राक्षसिकळुमन्तर्भूतैकळ् - इदऱ्कु आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिलेयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩ तोडन्वयम्। अन्तर्भूतैकळ् - घटकैकळ्। इप्पडि राक्षसिकळुक्कुम् त्रिजटैयिऩुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणमागिऱ उपायत्तोडु तुवक्किरुप्पदाल् अतिप्रसक्तियिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडियाऩाल् विलक्कामैयैये पऱ्ऱासागक्कॊण्डॆऩ्ऱु विलक्कामैक्के रक्षणत्वम् सॊऩ्ऩदऱ्कभिप्रायमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल् अवर्गळिडत्तिलुळ्ळ व्याजम् तावन्मात्रमॆऩ्ऱभिप्रायम्।↩︎

इव्विडत्तिल् त्रिजटैयुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिले यवळुक्कुप् पिऱवित्तुवक्काले नम्मवर्गळॆऩ्ऱु कण्णोट्टम् पिऱक्कुम् राक्षसिकळु मन्तर्भूतैकळ्।↩︎

विभीषणः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये श्री-विभीषणाऴ्वाऩोडु कूड वन्द नालु राक्षसरुम्
अवर्-उडैय उपायत्तिले अन्तर्-भूतर्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अङ्ग्-उऱ्ऱ(←ळ्ळ??) अभय-प्रदान-प्रकरणत्तिलुम्
इव्व्-अङ्गाङ्गि-वर्गम् अडैक्कल् आम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

प्रातिकूल्य-वर्जनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
प्रातिकूल्यत्तिले व्यवस्थितऩ् आऩ रावणऩुक्क् उङ् कूड

‘‘प्रदीयतां दाशरथाय मैथिली’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३।)

विश्वास-टिप्पनी

दाशरथयय् इति नोक्तम्, दाशरथायेत्य् एव।
तेन रामस्याप्राकृतत्वं विभिषणेन ज्ञातम् इत्य् ऊह्यम्।

इति केचित्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सीताञ् च रामाय निवेद्य देवीं
वसेम राजन्निह वीतशोकाः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १५-१४।)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु हितञ् चॊल्लुगैयाले आनुकूल्य-सङ्कल्पन् तोऱ्ऱिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द हितवचनम् पित्तोपहतऩुक्कुप् पाल् कैक्कुम्(=तिक्तम्) आप्-पोलेय्
अवऩुक्कु उद्वेग-हेतुव् आयिऱ्ऱु।(5)

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्वां तु धिक् कुल-पांसनम्’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १६-१५)

ऎऩ्ऱु धिक्-कारम् पण्णिऩ पिऩ्बु

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

(मूलम्33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩिय् इवऩुक्कु उपदेशिक्कवुम् आगादु,

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩोडु अनुबन्धित्त विभूतिगळुम् आगादु,

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

(मूलम्43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् इरुन्दव् इडत्तिल् इरुक्कवुम् आगाद् ऎऩ्ऱ् अऱुदिय्(=निश्चयम्) इट्टु

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्यक्त्वा पुत्रांश् च दारांश्च’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४),

(नीलमेघः (सं)49)

विश्वास-टिप्पनी

अनेन विभीषणो न राज्यार्थं शरणम् आगतः (यथा दक्षिणकलार्या ऊचुः), अपि तु कैङ्कर्यार्थम् इति वेङ्कटनाथार्यः।

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘परित्यक्ता मया लङ्का
मित्राणि च धनानि च’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-५।)

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ स्ववाक्यत्तिऩ् पडियेय्
अङ्गु तुवक्क्(=सम्बन्ध)-अऱ्ऱुप्-पोरुगैयाले
प्रातिकूल्य-वर्जनाभिसन्धि तोऱ्ऱिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

(मूलम्61)

कार्पण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘रावणो नाम दुर्वृत्तः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१०)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि
सर्व-जित्-आऩ रावणऩ्-ओट्टै विरोधत्ताले
ताम् पोक्क् अऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयैच् चॊल्लुगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

(मूलम्66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिऩ्बुम्

‘‘अनुजो रावणस्याहं
तेन चास्म्य् अवमानितः ।
भवन्तं सर्व-भूतानां
शरण्यं शरणं गतः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-४)

ऎऩ्गैयालुम् कार्पण्यञ् चॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(४२तमाहोबिल-यतिः70)

(मूलम्71)

महाविश्वासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अञ्जादे वन्दु किट्टि

‘‘सर्व-लोक-शरण्याय
राघवाय महात्मने’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुम् पडि पण्णिऩ महाविश्वासम्

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(४२तमाहोबिल-यतिः75)

(मूलम्76)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विभीषणो महाप्राज्ञः(=महा-प्रज्ञः)’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-३५।)

ऎऩ्ऱु कारण-मुखत्ताले सॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)77)

(English78)

(Español79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

(मूलम्81)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राज्ञतैयै विशेषिक्किऱ महच्-छब्दत्ताले
विश्वासातिशयन्-दाऩे विवक्षितम् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)82)

(English83)

(Español84)

(४२तमाहोबिल-यतिः85)

(मूलम्86)

गोप्तृत्व-वरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘राघवं शरणं गतः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४।) ऎऩ्गैयाले
उपाय-वरणान्तर्-नीतम् आऩ गोप्तृत्व-वरणञ् (=स्वाभिप्राय-निवेदनम्) जॊल्लिऱ्ऱ् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)87)

(४२तमाहोबिल-यतिः88)

(English89)

(Español90)

(मूलम्91)

आत्म-निक्षेपः

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-वरण-शब्दत्ताले व्यञ्जितम् आगिऱव् अळव् अऩ्ऱिक्के

‘‘निवेदयत मां क्षिप्रं
विभीषणम् उपस्थितम्’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।)

ऎऩ्गैयाले घटक(="पुरुष-कार")-पुरस्-सरम् आऩ आत्म-निक्षेपम् सॊल्लिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)92)

(English93)

(Español94)

(४२तमाहोबिल-यतिः95)

(मूलम्96)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रकरणत्तिले निवेदन-शब्दं विज्ञापन-मात्र-परम् आऩाल् निष्प्रयोजनम्।

(नीलमेघः (सं)97)

विश्वास-टिप्पनी

रामस्य निवेदक-कपिभिस् सहैव वर्तमानत्वम्,
विभीषणस्य तारस्वरत्वम् … इति प्रकरणगतांशाः।
वाल्मीकिर् अपि

‘‘सीताञ् च रामाय निवेद्य देवीं

इति निवेदनशब्दं निक्षेपार्थे प्रयुङ्क्ते।

(English98)

(Español99)

(४२तमाहोबिल-यतिः100)

(मूलम्101)

एवम् एव श्री-विभीषणेन सहाऽऽगताश् चत्वारो राक्षसा अपि
तदीयोपाये ऽन्तर्भूताः ।↩︎

So also the four Rākṣasas
who came along with Vibhishana
were included in the upāya adopted by him.↩︎

So also the four Rākṣasas
who came along with Vibhishana
were included in the upāya adopted by him.↩︎

इप्पडि राक्षसिकळुक्कु त्रिजटैयिऩुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिल् अन्तर्भावम् सॊल्लि, इन्द न्यायत्तै विभीषणऩोडु कूड वन्द मन्त्रिकळ् विषयत्तिलु मतिदेशिक्किऱार् अप्पडिये इत्यादिना । नालु राक्षसरुम् - ‘‘उत्पपात गदापाणिः चतुर्भिस्सह राक्षसैः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट नालु राक्षसर्गळुम्, अवरुडैय उपायत्तिले - अवरुडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणत्तिले। अन्तर्भूतरिति ।

‘‘सर्वलोकशरण्याय
राघवाय महात्मने ।
निवेदयत मां क्षिप्रं
विभीषणमुपस्थितम् ॥’’

ऎऩ्गिऱ भरसमर्पणद्योतकश्लोकत्तिले ‘‘मां’’ ऎऩ्ऱु सर्वनामशब्दम् प्रयुक्तमागैयालुम् बुद्धिविषयतावच्छेदकत्वोपलक्षितधर्मावच्छिन्नशक्तमाऩ अन्द पदम् नालु राक्षसर्गळोडु विशिष्टऩाऩ विभीषणऩैये सॊल्लुमागैयालुम् ‘‘मां निवेदयत’’ ऎऩ्बदाल् विभीषणाऴ्वाऩ्-उडैय आत्मात्मीयभरसमर्पणम् द्योतितमागैयाले अदिले अन्तर्गतर्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

अप्पडिये श्रीविभीषणाऴ्वाऩोडु कूड वन्द नालु राक्षसरुम् अवरुडैय उपायत्तिले अन्तर्भूतर्।↩︎

तत्रत्ये अभय-प्रदान-प्रकरणे ऽप्य्
अयम् अङ्गाङ्गि-वर्गः अन्तर्गमयितुं शक्यः ।↩︎

In that context also where protection was granted (by Rāma ),
it is possible to fit in the aṅgī and the aṅgas.↩︎

In that context also where protection was granted (by Rāma ),
it is possible to fit in the aṅgī and the aṅgas.↩︎

इन्द अतिदेशवाक्यत्ताले अभयप्रदानप्रकरणम् बुद्धिस्थमाऩदाल् अन्दप्रकरणत्तिलुम् इव्वङ्गाङ्गिवर्गत्तै यडैक्कलामॆऩ्गिऱार् अङ्गुऱ्ऱ अभयप्रदान-प्रकरणत्तिलुमिव्वङ्गाङ्गिवर्गमडैक्कलामिति ।↩︎

अङ्गुऱ्ऱ अभयप्रदानप्रकरणत्तिलुम् इव्वङ्गाङ्गिवर्गमडैक्कलाम्।↩︎

[[20]]
कथमिति चेत् — प्रातिकूल्ये व्यवस्थितस्य रावणस्यापि

‘‘प्रदीयतां दाशरथाय मैथिली’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३।)

↩︎

And it is in this way - Since (Vibhishana) tells Ravana who is determined to continue in his evil career,
“Let "Sītā be given back to Rāma",↩︎

And it is in this way - Since (Vibhishana) tells Ravana who is determined to continue in his evil career,
“Let "Sītā be given back to Rāma",↩︎

अडैक्कुम् प्रकारत्तै प्रश्नपूर्वकमाग उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादि । ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल् - कथमित्यर्थः । प्रातिकूल्यत्तिले व्यवस्थितऩाऩ रावणऩुक्कुम् कूड इति । इदऱ्कु हितञ्जॊल्लुगैयाले ऎऩ्बदोडन्वयम्। इङ्गु प्रतिकूलऩाऩ रावणऩुक्कुमॆऩ्ऱु अपिशब्दप्रयोगत्ताले अनुकूलर्गळुक्कु इवऩ् सॊल्लुवाऩॆऩ्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धमागैयाले ‘‘आनुकूल्यमिति प्रोक्तं सर्वभूतानुकूलता’’ ऎऩ्गिऱ आनुकूल्यत्तिल् इवरुक्कु सङ्कल्पमुण्डॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।(5)
हितवचनत्तै उदाहरिक्किऱार् प्रदीयतामित्यादियाल्।↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; प्रातिकूल्यत्तिलेव्यवस्थितऩाऩ रावणऩुक्कुङ्गूड ‘‘प्रदीयतां दाशरथाय मैथिली’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३।)↩︎

‘‘सीताञ्च रामाय निवेद्य देवीं
वसेम राजन्निह वीतशोकाः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १५-१४।)

↩︎

and "Let us give Sītā Devi to Rāma
and live here, O King, free from all anxiety,"↩︎

and "Let us give Sītā Devi to Rāma
and live here, O King, free from all anxiety,"↩︎

‘‘सीताञ्च रामाय निवेद्य देवीं वसेम राजन्निह वीतशोकाः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १५-१४।)↩︎

इति हितवचनात् आनुकूल्य संकल्पः सिद्धः ।↩︎

Vibhishana's intention to do whatever is pleasing (anukulya saṅkalpa ) is disclosed.↩︎

Vibhishana's intention to do whatever is pleasing (anukulya saṅkalpa ) is disclosed.↩︎

ऎऩ्ऱु हितञ्जॊल्लुगैयाले आनुकूल्यसङ्कल्पन्दोऱ्ऱिऱ्ऱु।↩︎

इदं हित-वचनं तिक्ततया भासमानं क्षीरम् इव तस्योद्वेगहेतुः समपद्यत ।↩︎

This wholesome speech caused anger in Ravana's mind
in the same way as milk tastes bitter to the person suffering from (excess of) pitta bile.↩︎

This wholesome speech caused anger in Ravana's mind
in the same way as milk tastes bitter to the person suffering from (excess of) pitta bile.↩︎

इदु रावणऩुक्कु हितवचनमागिल् उद्वेगहेतुवावाऩेऩ्? अदु अवऩुडैय दोषत्ताले यॆऩ्ऩिल्, नल्लदाऩ ऒरु वस्तु पुरुषदोषत्ताले विपरीतमागत् तोऩ्ऱक्कूडुमोव् ऎऩ्ऩ, अदिलनुरूपदृष्टान्तत्तै यरुळिच्चॆय्दु इदऩुडैय हितत्वत्तै स्थापिक्किऱार् इन्द हितवचनम् पित्तोपहतऩुक्कु पाल् कैक्कुमाप्पोले यवऩुक्कु उद्वेगहेतुवायिऱ्ऱु इति ।↩︎

इन्द हितवचनम् पित्तोपहतऩुक्कुप्पाल् कैक्कुमाप्पोले यवऩुक्कु उद्वेगहेतुवायिऱ्ऱु।↩︎

‘‘त्वां तु धिक् कुल-पांसनम्’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १६-१५)

इति धिक्कारे कृते सति,↩︎

(ForthcomingThese words were uttered by him) after Ravana cursed him saying: "Shame on thee, O thou that bringest disgrace to our race."↩︎

(ForthcomingThese words were uttered by him) after Ravana cursed him saying: "Shame on thee, O thou that bringest disgrace to our race."↩︎

प्रातिकूल्यवर्जनाभिसन्धियै उपपादिक्कक् करुदि अङ्गुळ्ळ सिल वचनङ्गळुक्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् ‘‘त्वान्तु धिक्कुलपांसनं’’ ऎऩ्ऱु धिक्कारम् पण्णिऩ पिऩ्बु इत्यादिना । कुलपांसनः– कुलदूषकः । इङ्गु विभीषणविषयक रावणकर्तृकधिक्कारवचनत्तै उदाहरित्तदु ऐम्बदु लक्षम् वरुषमाग ज्येष्ठभ्रातावाऩ रावणऩाले पोषितऩाऩ विभीषणऩ् अवऩै निष्कारणमाग युद्धसमयत्तिल् विडक्कूडुमो वॆऩ्ऱु धर्मसौक्ष्म्यम् तॆरियाद मन्दर्गळुडैय मदिमयक्कत्तै मात्तुगैक्काग। इन्द वचनत्ताल् ‘‘परमापद्गतस्यापि धर्मे मम मतिर्भवेत्’’ ऎऩ्ऱु वरम् वाङ्गिऩ विभीषणाऴ्वाऩ्, ज्येष्ठऩुडैय अपन्यायङ्गळै यॆल्लाम् सहित्तुवन्दुम् लोगमादाविऩ् विषयत्तिल् अवऩ् पण्णिऩ अपराधत्तै सहिक्क मुडियामल् मन्त्रालोचनसमयत्तिलावदु अवऩुक्कु हितञ्जॊल्ल प्रतीक्षित्तिरुन्दु मन्त्रालोचनम् प्राप्तमाऩवाऱे ‘‘प्रदीयतां दाशरथाय मैथिली’’ ऎऩ्ऱु हितोपदेशम् पण्ण, अदैक्केळाददोडु, ‘‘अन्यस्त्वेवंविधो ब्रूयात्’’ ‘‘अस्मिन्मुहूर्ते नभवेत्’’ ‘‘त्वां तु धिक्कुलपासन्नम्’’ ऎऩ्ऱु धिक्कारम् पण्णुगैयालुम्, लोकमाताविऩ् विषयत्तिल् महापाराधप्पडुगैयालुम् विभीषणकर्तृकरावणपरित्यागम् निष्कारणमऩ्ऱॆऩ्ऱुम्, अवऩै त्यजिप्पदे धर्ममॆऩ्ऱुम् स्पष्टमाग ज्ञापिक्कप्पडुगैयाल् पूर्वोक्तमन्दमतिकळुडैय शङ्गै निरस्तमायिऱ्ऱु।↩︎

‘‘त्वां तु धिक्कुलपांसनम्’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १६-१५) ऎऩ्ऱुधिक्कारम् पण्णिऩ पिऩ्बु↩︎

इतः परम् अस्मै नोपदेशो युक्तः,↩︎

He then came to the conclusion that there was no use of giving him advice any more,↩︎

He then came to the conclusion that there was no use of giving him advice any more,↩︎

इऩि इवऩुक्कु उपदेशिक्कवुमागादु इति । इऩि - उपदेशम् निरर्थमाऩवळवऩ्ऱिक्के धिक्कारपर्यवसानमाऩ पिऱगु, इवऩुक्कु - परमहितम् सॊऩ्ऩ तऩ्विषयत्तिल् आचार्यविषयत्तिल्बोल् बहुमति पण्णवेण्डियिरुक्क धिक्कारपर्यन्तमाग अवमानम् पण्णिऩ इवऩुक्कु। उपदेशिक्कवुमागादु - ‘‘न जिह्मबुद्धये प्रदेयमेतत्’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडि इवऩुक्कु उपदेशमे प्रत्यवायावहमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इऩि यिवऩुक्कु उपदेशिक्कवुमागादु,↩︎

एतेनानुबद्धा विभूतयोऽपि नोचिताः,↩︎

that he should not enjoy any further the glories of being with him↩︎

that he should not enjoy any further the glories of being with him↩︎

इवऩोडु अनुबन्धित्त विभूतिकळुमागादु -

‘‘न तेषां पुण्यतीर्थेषु
गतिस् संसर्गिणाम् अपि’’

ऎऩ्गिऱबडिये इवऩ् संसर्गत्ताल् दुष्टङ्गळाऩ विभूतिकळुमागादु।↩︎

इवऩोडु अनुबन्धित्त विभूतिकळुमागादु,↩︎

एतदधिष्ठितस्थाने निवासोऽपि न युक्त इति निश्चित्य↩︎

and that he should not even stay in the place where he was.↩︎

and that he should not even stay in the place where he was.↩︎

अऱुदियिट्टु - निश्चयित्तु↩︎

इवऩिरुन्द विडत्तिलिरुक्कवुमागा तॆऩ्ऱऱुदियिट्टु↩︎

‘‘त्यक्त्वा पुत्रांश् च दारांश्च’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४),

↩︎

"I seek refuge under Rāma having given up (my) sons and wives",↩︎

"I seek refuge under Rāma having given up (my) sons and wives",↩︎

‘‘त्यक्त्वा पुत्रांश्च दारांश्च’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४),↩︎

‘‘परित्यक्ता मया लङ्का
मित्राणि च धनानि च’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-५।)

↩︎

and

"Lanka, friends, and all kinds of wealth
have been abandoned by me,"

↩︎

and

"Lanka, friends, and all kinds of wealth
have been abandoned by me,"

↩︎

‘‘परित्यक्ता मया लङ्का मित्राणि च धनानि च’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-५।)↩︎

इति स्व-वाक्योक्त-रीत्या तत्रत्य-संबन्ध-विच्छेदेनावस्थानात्
प्रातिकूल्य-वर्जनाभिसन्धिः सिद्धः ।↩︎

The intention to avoid what is displeasing (prātikulya varjanam) is revealed
in his coming (to ŚrīRāma) having given up all attachment to Lanka
in accordance with his words.↩︎

The intention to avoid what is displeasing (prātikulya varjanam) is revealed
in his coming (to ŚrīRāma) having given up all attachment to Lanka
in accordance with his words.↩︎

अङ्गु - लङ्कापुत्रदारादिगळिले तुवक्कऱ्ऱु - सम्बन्धमऱ्ऱु, पोरुगै याले - पोगैयाले। प्रातिकूल्यवर्जनाभिसन्धि तोऱ्ऱिऱ्ऱु इति । प्रातिकूल्यवर्जनाभिसन्धि यिल्लाविट्टाल् अङ्गु तुवक्कऱुत्तुप्पोरमाट्टादिऱे।↩︎

ऎऩ्गिऱ स्ववाक्यत्तिऩ् पडिये यङ्गु तुवक्कऱ्ऱुप्पोरुगैयाले प्रातिकूल्यवर्जनाभिसन्धि तोऱ्ऱिऱ्ऱु।↩︎

“२ रावणो नाम दुर्वृत्तः" इत्य् आरभ्य
सर्वजिता रावणेन सह विरोधात् स्वस्यागतिकतयाऽवस्थितेर्वर्णनेन,↩︎

Vibhishana's karpanya or feeling of helplessness is stated
in his words beginning with,
“The wicked Ravana"↩︎

Vibhishana's karpanya or feeling of helplessness is stated
in his words beginning with,
“The wicked Ravana"↩︎

कार्पण्यद्योतकवचनङ् गळै उदाहरिक्किऱार् रावणो नाम दुर्वृत्तः ऎऩ्ऱु तुडङ्गि इत्यादिना । सर्वजित्ताऩ रावण ऩोट्टै विरोधत्ताले - दिक्पालजेतावाऩ रावणऩोडु विरोधत्ताले, पोक् कऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयै - गत्यन्तरशून्यावस्थैयै। सॊल्लुगैयालुम् - इदऱ्कु कार्पण्यम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

‘‘रावणो नाम दुर्वृत्तः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१०) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि सर्वजित्ताऩ रावणऩोट्टै विरोधत्ताले ताम् पोक्कऱ्ऱु निऱ्किऱ निलैयैच् चॊल्लुगैयालुम्,↩︎

पश्चाद् अपि

‘‘अनुजो रावणस्याहं
तेन चास्म्य् अवमानितः ।
भवन्तं सर्व-भूतानां
शरण्यं शरणं गतः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-४)

इत्युक्तया च कार्पण्यं प्रत्यपादि ।↩︎

and in his saying that he has no other course left open owing to his enmity with the all-conquering Ravana
and in his declaring a short while after:

"I am the younger brother of Ravana and have been put to disgrace by him;
I have sought Thy protection, O Thou Saviour of all."

↩︎

and in his saying that he has no other course left open owing to his enmity with the all-conquering Ravana
and in his declaring a short while after:

"I am the younger brother of Ravana and have been put to disgrace by him;
I have sought Thy protection, O Thou Saviour of all."

↩︎

पिऩ्बुम् - शरणागतियैप् पण्ण पिऩ्बुम्। अनुज इत्यादि । ऎऩ्गैयालुम् - गत्यन्तरशून्यत्वावस्थैयै अनुवदिक्कैयालुम्, विश्वासानुमापकङ्गळाऩ विश्वासकार्यङ्गळैच् चॊल्लि।↩︎

पिऩ्बुम् ‘‘अनुजो रावणस्याहं तेन चास्म्यवमानितः । भवन्तं सर्वभूतानां शरण्यं शरणं गतः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-४) ऎऩ्गैयालुम् कार्पण्यञ्जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

निर्भयम् आगत्योपसृत्य,

‘‘सर्व-लोक-शरण्याय
राघवाय महात्मने’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।)

इत्येवं प्रार्थनस्य प्रयोजको महा-विश्वासः,↩︎

His supreme faith (mahāvisvāsa) which made him approach without fear and say:

"I have sought, as my refuge or upāya, Raghava
who is the protector of the whole world "

↩︎

His supreme faith (mahāvisvāsa) which made him approach without fear and say:

"I have sought, as my refuge or upāya, Raghava
who is the protector of the whole world "

↩︎

इदु कारणकथनत्तालुम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् अञ्जादे वन्दु किट्टि इत्यादिना । अञ्जादे वन्दु किट्टि ऎऩ्बदु विश्वासकार्यम्। मऩस्सिल् रक्षिष्यतीति विश्वासमिल्लाविट्टाल् ‘‘आजगाम मुहूर्तेन यत्र रामस्सलक्ष्मणः’’ ऎऩ्गिऱबडि शङ्कैयऱ्ऱु तऩ् स्थलत्तिऱ्कु वरुवदुबोल् वरमाट्टाऩिऱे। जगाम ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् आजगाम ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् शङ्कैयऱ्ऱु स्वस्थानत्तिऱ्कु वरुवदुबोल् आगमनम् तोऱ्ऱुगिऱदिऱे। ‘‘सर्वलोकशरण्याय राघवाय महात्मने’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयुम् विश्वासकार्यमिऱे। महाविश्वासमे सर्वलोकशरण्याय ऎऩ्ऱु सॊल्लप् पण्णिऱ्ऱिऱे।↩︎

अञ्जादे वन्दु किट्टि ‘‘सर्वलोकशरण्याय राघवाय महात्मने’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।) ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडि पण्णिऩ महाविश्वासम्↩︎

‘‘विभीषणो महाप्राज्ञः(=महा-प्रज्ञः)’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-३५।)

इति कारणमुखेन प्रत्यपादि ।↩︎

is indicated in the words
“ Vibhishana who was great in wisdom"
as being the cause (of this faith).↩︎

is indicated in the words
“ Vibhishana who was great in wisdom"
as being the cause (of this faith).↩︎

‘‘विभीषणो महाप्राज्ञः’’ ऎऩ्ऱु कारणमुखत्ताले सॊल्लप्पट्टदु इति । महाप्राज्ञत्वरूपकारणमिल्लाविडिल् महाविश्वासम् पिऱवादिऱे।↩︎

‘‘विभीषणो महाप्राज्ञः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १९-३५।) ऎऩ्ऱु कारणमुखत्ताले सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

प्राज्ञता-विशेषकेन महच्-छब्देन विश्वासातिशय एव विवक्षित इति वा ।↩︎

The world "great " which qualifies " wisdom"
is intended also to show his supreme faith;↩︎

The world "great " which qualifies " wisdom"
is intended also to show his supreme faith;↩︎

इप्पडि महाविश्वासकारण माऩ महाप्राज्ञतैयैच् चॊल्लुगैयाल् तत्कार्यमाऩ महाविश्वासम् महाप्राज्ञशब्दत्ताले लक्षणया सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु सॊल्लि महाप्राज्ञशब्दम् अभिधावृत्तियाले महाविश्वासत्तै सॊल्लुमॆऩ्गिऱार् प्राज्ञतैयै इत्यादिना ।
यद्यपि महच्छब्दम् प्राज्ञविशेषणम्।
तथापि परमसुन्दर इत्यादौ सुन्दरऩै विशेषिक्किऱ परम-शब्दम् सौन्दर्यत्तिलुम् अन्वयित्तु
परमसौन्दर्यवान् ऎऩ्गिऱ बोधत्तै युण्डुबण्णुमाप् पोले
इङ्गुम् महांश्चासौ प्राज्ञश्च ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियाले
प्राज्ञऩै विशेषिक्किऱ महच्छब्दम्

‘‘असति बाधके
सति चावश्यकत्वे
विशिष्टान्वयिनः विशेषणान्वयित्वं’’

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले विशेषणत्तिलुमन्वयित्तु महत्ताऩ प्राज्ञतैयै अदावदु महत्ताऩ विश्वासत्तै युडैयवऩॆऩ्गिऱ बोधत्तै वाच्यवृत्तियिऩालेये सॊल्लु मॆऩ्ऱु करुत्तु।(5)↩︎

प्राज्ञतैयै विशेषिक्किऱ महच्छब्दत्ताले विश्वासातिशयन्दाऩे विवक्षितमागवुमाम्।↩︎

‘‘राघवं शरणं गतः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४।)
इत्य् उक्तया उपाय-वरणान्तर्-नीतं गोप्तृत्व-वरणम् उक्तं भवति ।↩︎

गोप्तृत्ववरणप्रकाशकमाऩ वाक्यत्तै उदाहरिक्किऱार् राघवं शरणं गतः इत्यादि याल्। ऎऩ्गैयाले - ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले, उपायवरणान्तर्नीतमाऩ - शरणं गतः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् शरणशब्दम् उपायपरम्। गतः ऎऩ्ऱु गत्यर्थानां बुद्ध्यर्थत्वात् वरणपरम्। प्रार्थनात्मकबुद्धिपरमॆऩ्ऱबडि। तदन्तर्नीतमाऩ - तद्घटकमाऩ।↩︎

his supplication for protection (Goptritva varaṇam) is conveyed in the words,
“I have sought Raghava ",
for it is included within them.↩︎

his supplication for protection (Goptritva varaṇam) is conveyed in the words,
“I have sought Raghava ",
for it is included within them.↩︎

‘‘राघवं शरणं गतः’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१४।) ऎऩ्गैयाले उपायवरणान्तर्नीतमाऩ गोप्तृत्ववरणञ्जॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

उपाय-वरण-शब्देन व्यञ्जितत्व-मात्रातिरेकेण,

‘‘निवेदयत मां क्षिप्रं
विभीषणम् उपस्थितम्’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।)

इत्य् उक्तया घटक(="पुरुष-कार")-पुरस्--सर आत्म-निक्षेपः प्रतिपादितो भवति ।↩︎

Besides the indirect suggestion of the supplication for protection, his speech,

"Offer me ( Vibhishana) to him at once "

shows the surrender of his self (atmanikṣepa)
done with the help of those who could promote this surrender (ghatake).↩︎

Besides the indirect suggestion of the supplication for protection, his speech,

"Offer me ( Vibhishana) to him at once "

shows the surrender of his self (atmanikṣepa)
done with the help of those who could promote this surrender (ghatake).↩︎

गोप्तृत्ववरणम् सॊल्लिऱ्ऱा यिऱ्ऱु इति । उपायवरणमावदु अकिञ्चनऩ् चेतनऩाऩ भगवाऩै मोक्षोपायमाग वरिक्किऱदु। अदावदु अकिञ्चनऩाऩ ऎऩक्कु मोक्षोपायमाऩ भक्तियैप् पण्ण शक्तियिल्लै। अन्द भक्तिरूपोपायस्थानत्तिले नीरे निऩ्ऱु। अदावदु अन्द भक्तिरूपोपायान्तरनिरपेक्षऩाय्क्कॊण्डु रक्षिक्क वेण्डुमॆऩ्गिऱ प्रार्थनै ।

उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थनेति यावत् ।
अन्द विशिष्टत्तिल् रक्षकत्वप्रार्थनै विशेष्यम् आय्गॊण्डु अन्तर्नीतम्।
तथाच निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थनारूपोपायवरणत्तिल् रक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणम् अन्तर्नीतमॆऩ्ऱबडि। एवमेवानुगृहीतं निक्षेपरक्षायाम् –

‘‘तत्र गोप्तृत्व-समानार्थ एव ।
गोप्तृत्व-बहिष्ठोपायत्वस्य दुर्निरूपत्वात् ।
कथं तर्हि रक्षितृत्व-व्युदासेन
‘‘साम्प्रतं त्व् एष उपायार्थैक-वाचकः’’ इति निष्कर्ष इति चेत् – श्रूयताम् अवधानेन ।
उपायान्तर-शून्यस्य हि प्रपदने अधिकारः ।
भगवतश् च रक्षितृत्वं उपायान्तरवति तद्-रहिते च समानम् ।
प्रपद्यमानेन च स्वस्य निरुपायत्वं पुरस्कार्यम् ।
तद्-अभिप्रायेण हि

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयो ऽकिञ्चनो ऽगतिः’’,

‘‘त्वम् एवोपायभूतो मे
भवेति प्रार्थनामतिः’’

इत्यादिकम् उच्यते ।
तदेवं गोप्तर्य् एव भगवति
प्रपित्सोर् उपायान्तर-निवृत्तिम् अभिसन्धाय
उपायत्व-वाचो युक्तिः ।
तेन निरपेक्ष-रक्षकत्वम् अनुसंहितं भवति’’

इति ।

आत्मनिक्षेपप्रकाशकवाक्यत्तैक् काट्टुगिऱार् निवेदयत इत्यादिना । इन्द आत्मनिक्षेपम्

‘‘आकिञ्चन्य--भर-न्यासोपायत्व-प्रार्थनात्मनाम् ।
त्रयाणां सौहृदं सूक्ष्मं’’

ऎऩ्ऱु मेले सॊल्लप्पोगिऱ पडि उपायवरणमुम् आत्मनिक्षेपमुम् एकाधिकारिनियतमागैयाले ‘‘राघवं शरणं गतः’’ ऎऩ्ऱु उपायवरणम् सॊऩ्ऩदालेये व्यञ्जितमाऩालुम् वाचकशब्दमुमिरुप्पदाल् बोद्ध्यवृत्ति यिऩालुम् सॊल्लक्कूडुमॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताल् उपायवरणशब्दत्ताले व्यञ्जितमागिऱ वळवऩ्ऱिक्के ऎऩ्ऱदु।

इङ्गु निवेदयत ऎऩ्ऱु विज्ञापनमेयऩ्ऱो शीघ्रं प्रतीतमागिऱदु;
आत्मनिक्षेपम् प्रतीतमागविल्लैये यॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् घटकपुरस्सरमाऩ आत्मनिक्षेपम् सॊल्लिऱ्ऱु इति ।
इङ्गु निवेदयत ऎऩ्गिऱ शब्दम् आत्मनिक्षेपपरमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

अप्पडियाऩाल् "निवेदयामि" ऎऩ्ऱु स्वकर्तृकम् आगच् चॊल्ल वेण्डामोव्

ऎऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग घटकपुरस्सरमाऩ ऎऩ्ऱदु।

स्व-कर्तृकम् आऩ भर-समर्पणत्तै
(यथाधिकारम् आचार्य-द्वारक-पक्षे) आचार्य-पुरस्-सरम् आग अनुष्ठिप्पदु पोल्
(परिचय-नाविन्य-प्रभुत्वावतारत्वादि विचिन्त्य साक्षाद्-उपसर्पणे स्वायोग्यतां मत्वा)
घटकर्गळ् नेरुम् इडत्तिल् घटक-पुरस्-सरम् आग अनुष्ठिप्पदु उचितम् आगैयाले
निवेदयत ऎऩ्ऱदु।
(लोके स्वनिष्ठ-प्रपत्तौ न तावत् परिचय-नावीन्यादि वर्तते।)

‘‘सख्यम् आत्मनिवेदनं’’
‘‘निवेदयीत स्वात्मानं विष्णावमलतेजसि’’
‘‘आत्मानं देवाय विनिवेदयेत्’’

ऎऩ्ऱु आत्मनिक्षेपत्तिलुम् निवेदनशब्दप्रयोग-प्राचुर्यम् इरुप्पदाल्
इप्प्रकरणत्तिल् अदुवे विवक्षितमागक्कडवदु।↩︎

उपायवरणशब्दत्ताले व्यञ्जितमागिऱवळवऩ्ऱिक्के ‘‘निवेदयत मां क्षिप्रं विभीषणमुपस्थितम्’’ (रामायणम् युद्ध-काण्डम् १७-१५।) ऎऩ्गैयाले घटकपुरस्सरमाऩ आत्मनिक्षेपम् सॊल्लिऱ्ऱु।↩︎

अस्मिन् प्रकरणे निवेदन-शब्दो विज्ञापन-मात्र-परत्वे निष्प्रयोजनः ।↩︎

The word Nivedayata, which here means "offer to Him" would be of no use,
if it were interpreted as 'inform'.↩︎

The word Nivedayata, which here means "offer to Him" would be of no use,
if it were interpreted as 'inform'.↩︎

निवेदनशब्दम् विज्ञापनपरमॆऩ्ऱाल् प्रकरणानौचित्यमुम् उण्डॆऩ्गिऱार् इप्प्रकरणत्तिलित्यादिना ।
प्रपत्ति-प्रकरणत्तिल् अङ्गाङ्गि-विवक्षैये उचितम् आगैयाले
अपेक्षितम् आऩ अङ्गि-प्रतिपादनत्तै विट्टु
अनपेक्षित-विज्ञापनपरत्वे प्रयोजनम् इल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इप्प्रकरणत्तिले निवेदनशब्दम् विज्ञापनमात्रपरमाऩाल् निष्प्रयोजनम्।↩︎

लौकिक-निक्षेपे

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि मऱ्ऱुम् उळ्ळ प्रपत्ति-प्रकरणङ्गळिलुम्
लौकिक-द्रव्य-निक्षेपङ्गळिलुम्
संक्षेप-विस्तर-प्रक्रियैयालेय् इव्वर्थङ्गळ् काणलाम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् रक्षिक्क-माट्टादद् ऒरु वस्तुवै
रक्षिक्क-वल्लऩ् ऒरुवऩ् पक्कलिले समर्पिक्कुम् पोदु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् अवऩ्-तिऱत्तिल्(=विषये)
अनुकूलाभिसन्धियैय् उडैयऩ् आय्
प्रतिकूलाभिसन्धियैत् तविर्न्दु(=हित्वा)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् रक्षिक्क-वल्लऩ्
अपेक्षित्ताल् रक्षिप्पदुञ् सॆय्युम्

ऎऩ्ऱु तेऱित्(=निश्चित्य),
ताऩ् रक्षित्तुक्-कॊळ्ळ-माट्टामैयैय् अऱिवित्तु

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नी रक्षिक्क-वेणुम् ऎऩ्ऱ् अपेक्षित्तु
रक्ष्य-वस्तुवैय् अवऩ्-पक्कलिले समर्पित्तु

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् निर्भरऩ् आय्
भयङ् कॆट्टु
मार्बिले(=उरसि) कैवैत्तुक्-कॊण्डु
किडन्द्(=शयित्वा) उऱङ्गक्(=स्वापं)
काणा निऩ्ऱोम् इऱे।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

(मूलम्30)

[[९५]]

इत्थमन्यान्येषु प्रपत्तिप्रकरणेषु
लौकिक-द्रव्य-निक्षेपेषु च
संक्षेप-विस्तर-प्रक्रियया इमेऽर्थाः सुदर्शाः ।↩︎

These ideas can be found either briefly or at length in all other contexts of prapatti
and in all deposits of property on trust with others in ordinary life.↩︎

Estas ideas se pueden encontrar brevemente o extensamente en todos los demás contextos de Prapatti.
y en todos los depósitos de propiedad en confianza con otros en la vida ordinaria.↩︎

इप्पडि सिलविडङ्गळिल् अङ्गङ्गळुक्कु अङ्गियोडु नैयत्यम् कण्ड मात्रत्ताले सर्वत्र नैयत्यम् सॊल्लक्कूडुमोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि मऱ्ऱुमुळ्ळ प्रपत्तिप्रकरणङ्गळिलुमित्यादिना । मऱ्ऱुमुळ्ळ प्रपत्तिप्रकरणङ्गळिल् - काककपोतगजेन्द्रादिप्रपत्तिप्रकरणङ्गळिल्। इप्पडि भूयोदर्शनमिरुन्दालुम् क्वचिदनैकान्त्यमुम् कूडादोवॆऩ्ऩिल्, अङ्गाङ्गिकळुडैय स्वभावत्तै निरूपित्तुप् पार्त्ताल् ओरिडत्तिलुम् अनैकान्त्यम् वारादॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् लौकिकद्रव्यनिक्षेपङ्गळिलुम् सङ्क्षेपविस्तरप्रक्रियैयाले इव्वर्थम् काणलामिति ।↩︎

इप्पडि मऱ्ऱुमुळ्ळ प्रपत्तिप्रकरणङ्गळिलुम् लौकिकद्रव्यनिक्षेपङ्गळिलुम् संक्षेपविस्तरप्रक्रियैयाले यिव्वर्थङ्गळ् काणलाम्।↩︎

स्वेन रक्षितुम् अशक्यस्य कस्यचिद् वस्तुनः
रक्षण-समर्थस्य कस्यचित् सन्निधौ समर्पणावसरे↩︎

When depositing, with a capable person, property or wealth
which one is oneself unable to keep safe,↩︎

Al depositar, con una persona capaz, propiedad o riqueza Cual es el que no puede mantenerse a salvo …↩︎

लौकिकद्रव्यनिक्षेपप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् ताऩित्यादियाल्। सिल वस्तुक्कळैत् तामे रक्षित्तुक्कॊळ्ळविल्लैयो? अप्पडिये इदुवुमागादोवॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग वस्तुवै विशेषिक्किऱार् ताऩ् रक्षिक्कमाट्टाददु ऎऩ्ऱु। तथाच तऩ्ऩाल् रक्षिक्कमुडियाद वस्तुवुक्के ऎङ्गुम् समर्पणम् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। अन्द वस्तु सीरिय धनम् मुदलाऩवै। रक्षिक्कवल्लऩॊरुवऩ् पक्कलिले - दुष्प्रवेशमाऩ गृहमुम्, दुर्भेद्यमाऩ अयःपेटिकादिगळुमुळ्ळवऩायुम्, अत एव रक्षिक्क सामर्थ्यमुळ्ळवऩायुमिरुक्किऱ ऒरुवऩ् पक्कलिले। इदऩाल् असमर्थऩ् समर्थऩिडत्तिल् निक्षेपम् पण्ण वेण्डुमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। समर्पिक्कुम्बोदु - समर्पिक्किऱ कालत्तिल्।↩︎

ताऩ् रक्षिक्कमाट्टाद तॊरु वस्तुवै रक्षिक्कवल्लऩॊरुवऩ् पक्कलिले समर्पिक्कुम्बोदु↩︎

स्वयं तद्-विषये अनुकूलाभिसन्धिमान् भूत्वा
प्रतिकूलाभिसन्धिं हित्वा↩︎

has it not been seen that
one intends to do what is pleasing
and to give up the intention to displease that person ?↩︎

no se ha visto que uno tiene la intención de hacer lo que es agradable Y renunciar a la intención de desagradar a esa persona?↩︎

ताऩवऩ् तिऱत्तिल् अनुकूलाभिसन्धियै युडैयऩायिति । इदऩाल् आनुकूल्यसङ्कल्पम् काट्टप्पट्टदु। रक्षगऩिडत्तिल् अनुकूलाभिसन्धियिल्लाविट्टाल् रक्ष्यवस्तुवै ताऩ् समर्पिक्कमाट्टाऩिऱे। प्रतिकूलाभिसन्धियैत् तविर्न्दु इति । रक्षकऩिडत्तिल् तमक्कु प्रातिकूल्याचरणमिरुप्पदाल् प्रतिकूलाचरणम् पण्णुगिऱ नम् वस्तुवै रक्षित्तुत् तरमाट्टाऩोवॆऩ्गिऱ सन्देहत्ताल् समर्पिक्कमाट्टाऩिऱे। इदऩाल् लौकिकद्रव्यसमर्पणत्तिलुम् रक्षगविषयत्तिल् प्रातिकूल्याभिसन्धिवर्जनम् आवश्यकमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। तविर्न्दु - विट्टु,↩︎

ताऩवऩ्दिऱत्तिल् अनुकूलाभिसन्धियै युडैयऩाय्
प्रतिकूलाभिसन्धियैत् तविर्न्दु↩︎

अयं रक्षण-समर्थः,
अपेक्षायां कृतायां रक्षणं कुर्याच्चेति विश्वस्य,
स्वस्य रक्षणासामर्थ्यं विनिवेद्य↩︎

One believes that the person ( so trusted ) can keep it safe
and will do so if required,
tells him of one's inability to take care of it↩︎

Uno cree que la persona (tan confiable) puede mantenerlo a salvo
y lo hará si es necesario,
le dice la incapacidad de uno para cuidarlo↩︎

इवऩ् रक्षिक्क वल्लऩ् - रक्षिक्क समर्थऩ् अपेक्षित्ताल् रक्षिप्पदुम् सॆय्युमॆऩ्ऱु तेऱि इति । तेऱि - विश्वसित्तु, इदऩाल् रक्षगऩिडत्तिल् रक्षणसामर्थ्यबुद्धिपूर्वकरक्षिष्यतीति महाविश्वासम् वेण्डुमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। प्रधानमाऩ इव् विश्वासमिल्लाविट्टाल्रक्ष्यवस्तुवै समर्पिक्कमाट्टाऩिऱे। ताऩ् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ माट्टामैयैयऱिवित्तु इति । इदऩाल् कार्पण्यम् सॊल्लप्पट्टदु। इप्पडि तऩ्ऩुडैय असामर्थ्यत्तै वॆळियिडाविट्टाल् रक्षकऩ् नीये रक्षित्तुक्कॊळ्, उऩक्कुम् सामर्थ्यमिरुक्किऱदे यॆऩ्ऱु सॊल्लि रक्षणभरत्तै स्वीगरिक्कमाट्टाऩिऱे।↩︎

इवऩ् रक्षिक्कवल्लऩ् अपेक्षित्ताल् रक्षिप्पदुञ् जॆय्युमॆऩ्ऱु तेऱित् ताऩ् रक्षित्तुक्कॊळ्ळमाट्टामैयै यऱिवित्तु↩︎

त्वया संरक्षितव्यमिति प्रार्थ्य
रक्ष्यवस्तु तत्-सन्निधौ समर्प्य↩︎

and begs him to be its custodian.
Then one leaves it with him↩︎

y le ruega que sea su custodio.
Entonces uno lo deja con él↩︎

नी रक्षिक्क वेण्डुमॆऩ्ऱु अपेक्षित्तु इति । इदऩाल् गोप्तृत्ववरणम् सॊल्लप्पट्टदु। इन्दवबेक्षैयिल्लाविट्टाल् रक्षगऩ्, उऩ्ऩुडैय असामर्थ्यमुम् उऩक्कु ऎऩ्ऩिडत्तिलुळ्ळ महाविश्वासमुम् ऎऩक्कुत् तॆरिन्दिरुन्दालुम्, नी अबेक्षिक्कामल् नाऩाग ऎप्पडि रक्षिप्पदॆऩ्ऱु सॊल्लि, रक्षणत्तिल् उदासीनऩाग निऱ्पाऩिऱे। इव्वळविरुन्दुम् रक्ष्यवस्तुवै समर्पिक्काविडिल् अवऩुक्कु रक्ष्यवस्तु स्वीगारमुम् इवऩुक्कु निर्भरतैयुमुण्डागादागैयाल् प्रधानमाऩ रक्ष्यवस्तुसमर्पणत्तैयवऩ् पक्कलिले सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱार् रक्ष्यवस्तुवै अवऩ् पक्कलिले समर्पित्तु इति ।↩︎

नी रक्षिक्कवेणुमॆऩ्ऱबेक्षित्तु रक्ष्यवस्तुवै यवऩ्बक्कलिले समर्पित्तु↩︎

स्वयं निर्भरः
निर्भयम् उरसि हस्तं निधाय
शयित्वा स्वपितीत्य् एतद् अध्यक्षयामः किल ।↩︎

and sleeps care-free, without any fear
and with one's arms on one's chest.↩︎

y duerme sin cuidado, sin miedo
y con los brazos de uno en el pecho.↩︎

ताऩ् निर्भरऩाय् भयङ्गॆट्टु - मडियिलिरुन्द भरत्तै रक्षकऩिडत्तिले समर्पित्ताल् निर्भरऩाय्, इदऱ्कॆऩ्ऩ तीङ्गुवरुमोवॆऩ्गिऱ भयमुम् पोय्। मार्बिले कै वैत्तुक्कॊण्डु किडन्दुऱङ्गक् काणानिऩ्ऱोमिऱे इति । इदऩाल् निर्भरत्वकार्यम् सॊल्लप्पट्टदु। मडियिले भरमिरुन्दाल् सर्वदा अदिल् कैवैत्तुक् कॊण्डुम् तूङ्गवुम् माट्टाऩिऱे। अदु कऴिन्दमैयाल् स्वच्छन्दमाग मार्बिले कैवैत्तुक् कॊण्डु तूङ्गवुम् काण्गिऱोमिऱे। इदु लोकदृष्टियैच् चॊल्लुगिऱदु। इन्द लौकिकद्रव्यसमर्पणत्तिल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ आनुकूल्यादिगळिलॊऩ्ऱिल्ला विडिलुम् समर्पणम् घटियातॆऩ्ऱु उपपादित्तबडियाल् इव्वैन्दुगळुम् समर्पणत्तिऱ्कु अविनाभूतङ्गळॆऩ्ऱुम्, इव्वङ्गङ्गळुम् अङ्गियुम् अनुष्ठितमाऩ पिऱगु ताऩ् निर्भरतै युण्डागुमॆऩ्ऱुम् ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

ताऩ् निर्भरऩाय् भयङ्गॆट्टु मार्बिले कैवैत्तुक्कॊण्डु किडन्दुऱङ्गक् काणा निऩ्ऱोमिऱे।↩︎

द्वयेय् आनुकूल्य-प्रातिकूल्याभावौ

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक् कट्टळैय्(=नियतम्) ऎल्लाम्
क्रियमाणार्थ-प्रकाशकम् (→मन्त्र-लक्षणम् ← [लट्, सम्बोधनम्…]) आऩ द्वयाख्य-मन्त्रत्तिले अनुसन्धिक्कुम् बडिय् ऎङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

(मूलम्7)

1. and sleeps care-free, without any fear
and with one's arms on one's chest.↩︎

2. y duerme sin cuidado, sin miedo
y con los brazos de uno en el pecho.↩︎

3. एवं नियतम् इदं सर्वं
क्रियमाणार्थ-प्रकाशके (→मन्त्र-लक्षणम् ← [लट्, सम्बोधनम्…]) द्वयाख्य-मन्त्रे कथम् अनुसन्धेयम्

इति चेत् —↩︎

4. It may be asked how these aṅgas are to be understood in the mantra called Dvaya
which reveals the meaning of the action (prapatti) to be performed.
The answer is as follows:--↩︎

5. Se puede preguntar cómo se deben entender estos aṅGas en el mantra llamado dvaya
lo que revela el significado de la acción (Prapatti) que se realizará. La respuesta es la siguiente:-↩︎

6. अनुष्ठेयार्थप्रकाशकमाऩ द्वयत्तिलुम् इव्वङ्गाङ्गिवर्गङ्गळै अनुसन्धिक्कुम् स्थलङ्गळै प्रश्नपूर्वकमुपपादिक्किऱार् इक्कट्टळैयॆल्लामित्यादिना ।↩︎

7. इक् कट्टळैयॆल्लाम् क्रियमाणार्थप्रकाशकमाऩ द्वयाख्यमन्त्रत्तिले अनुसन्धिक्कुम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;↩︎

भगवत्-स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सार्वज्ञ-सर्वशक्ति-युक्तऩ् आय्,
कर्मानुरूप-फल-प्रदऩ् आय्,
सर्वोपकार-निरपेक्षऩ् आय्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… क्षुद्र-देवतैगळैप्-पोले क्षिप्र-कारिय् अऩ्ऱिक्केय् इरुप्पाऩ् आय्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

सार्वज्ञ्य--सर्व-शक्ति--युक्तस्य
कर्मानुरूप-फल-प्रदस्य
सर्वोपकार-निरपेक्षस्य↩︎

Doubts might arise whether the Lord of all

(1) who is omniscient and omnipotent,
(2) who rewards in proportion to the karma (performed by one),
(3) who does not require any help or assistance,↩︎

Pueden surgir dudas si el Señor de todos

(1) quien es omnisciente y omnipotente
(2) quien se recompensa en proporción al karma (realizado por uno),
(3) quien no requiere ayuda o asistencia↩︎

आनुकूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळुडैय अनुसन्धानस्थलम् श्रीमच्छब्दमुम् नारायणशब्दमुमॆऩ्ऱु काट्टप्पोगिऱवराय् अन्द शब्दङ्गळुक्कु शङ्कापञ्चकनिवर्तकगुणविशेषप्रतिपादकत्वरूपोत्कर्षत्तैच् चॊल्ल निऩैत्तुमुदलिल् शङ्कापञ्चकत्तैक् काट्टुगिऱार् सार्वज्ञसर्वशक्तियुक्तऩायिति । नम् अपराधत्तै यऱियक्कूडियवऩाय्, अदैयऱिन्दाल् नम्मुडैय अपराधानुगुणमाऩ निग्रहत्तिले शक्तियुळ्ळवऩाय् ऎऩ्ऱबडि। इदु अनन्तापराधङ्गळैयुडैयार्क्कु अभिगम्यऩाग कूडुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गैक्कुक् कारणम्। ऒरुवऩ् नम्मुडैय अपराधत्तै यॆल्लाम् स्पष्टमाग अऱिन्दवऩायुम् नम्मै निग्रहिक्क शक्तऩायुमिरुन्दालवऩ् नम्माल् किट्टमुडियाऩिऱे। कर्मानुरूपफलप्रदऩायिति । सत्कर्मत्तिऱ्कु सत्फलत्तैयुम् प्राप्तिविरोधियाऩ कर्मत्तिऱ्कु प्राप्तिनिरोधफलत्तैयुम्, अल्पकर्मत्तिऱ्कु अल्पफलत्तैयुम् कॊडुक्किऱवऩायॆऩ्ऱबडि। इदु प्राप्तिविरोधियाऩ अनन्तापराधङ्गळैयुडैयार्क्कु अळविल्लाद फलत्तैत् तरुगै कूडुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गैक्कुक् कारणम्। प्राप्तिविरोधिकर्ममुडैयवऩुक्कु प्राप्तियै प्रतिबन्धिक्कवेण्डुमेयॊऴिय अळविल्लाद फलत्तैक् कॊडुक्कक्कूडुमोवॆऩ्बदु शङ्काभिप्रायम्। सर्वोपकारनिरपेक्षऩायिति । इदु अल्पव्यापारत्ताल् तारामैक्कु हेतूपन्यासम्। बहुविधमहोपकारङ्गळिलुम् अपेक्षैयिल्लादवऩ् इन्द अल्पव्यापारत्तैयबेक्षित्तु महाफलम् तरक्कूडुमोवॆऩ्बदु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

सार्वज्ञसर्वशक्तियुक्तऩाय्, कर्मानुरूपफलप्रदऩाय्, सर्वोपकार निरपेक्षऩाय्,↩︎

क्षुद्र-देवतावत् क्षिप्र-कारित्वम् अन्तरा वर्तमानस्य↩︎

(4) who does not take action immediately like minor deities and↩︎

(4) who does not take action immediately like minor deities and↩︎

क्षुद्रदेवतैगळैप्पोले क्षिप्रकारियऩ्ऱिक्के यिरुप्पाऩायिति ।

‘‘त्वं हि रुद्र महाबाहो
मोहशास्त्राणि कारय ।
दर्शयित्वाल्पम् आयासं
फलं शीघ्रं प्रदर्शय’’

‘‘क्षिप्रं हि मानुषे लोके
सिद्धिर्भवति कर्मजा’’

इत्यादिगळिऱ्पडिये क्षिप्रकारियाऩ देवतान्तरम् पोलऩ्ऱिक्के यिरुप्पाऩाय् ऎऩ्ऱबडि। इदु ताऴादे अल्लदु विळम्बियादे प्रतिगृहीतृनैच्यानादरेण तरुगै कूडुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गैक्कुक् कारणम्।↩︎

क्षुद्रदेवतैगळैप्पोले क्षिप्रकारि यऩ्ऱिक्के यिरुप्पाऩाय्,↩︎

५ शङ्काः

विश्वास-प्रस्तुतिः

… समाधिक-दरिद्रऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्तापराधङ्गळैय् उडैयार्क्कु अभिगम्यऩ् आगैयुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्ति-विरोधिय् आऩ अनन्तापराधङ्गळैय्-उडैयार्क्कु
अळव्-इल्लाद फलत्तैत् तरुगैयुम्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… अल्पव्यापारत्तुक्कुत् तरुगैयुम्,

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… ताऴादे तरुगैयुम्,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… तरम् पारादे(=अदृष्ट्वा) तरुगैयुङ्
कूडुमोव्?

ऎऩ्गिऱ शङ्कैकळुक्कु निवर्तकङ्गळुमाय्,

(नीलमेघः (सं)22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(5) whether He would be absolutely indifferent to the status of the suppliant.

To remove these doubts one should know that

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

(मूलम्25)

समाधिक-दरिद्रस्य सर्वेश्वरस्य↩︎

(5) who is destitute of equals and superiors--↩︎

(5) who is destitute of equals and superiors--↩︎

समाधिकदरिद्रऩाऩ सर्वेश्वरऩ् इति ।
इदु तरम् पारादे अदावदु तारतम्यमिल्लादे तरुगै कूडुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गैक्कुक् कारणम्। निस्समाभ्यधिकऩाऩवऩ् तारदम्यम् पारादे तरमाट्टाऩॆऩ्बदु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

समाधिकदरिद्रऩाऩ सर्वेश्वरऩ् अनन्तापराधङ्गळै युडैयार्क्कु अभिगम्यऩागैयुम्,↩︎

अनन्तापराधवद्भिर् अभिगन्तव्यत्वम्,↩︎

(1) whether the Lord who is of such a nature could ( at all) be accessible to those who have committed unlimited transgressions↩︎

(1) Si el Señor que es de tal naturaleza
podría (en absoluto) ser accesible para aquellos
que han cometido transgresiones ilimitadas↩︎

अनन्तापराधङ्गळैय् उडैयार्क्कु अभिगम्यऩ् आगैयुम्,

↩︎

प्राप्ति-विरोध्य्-अनन्तापराधवद्-भ्यो ऽपरिमित-फल-दातृत्वम्,

↩︎

(2) whether He would grant fruits beyond all measure
to those who have committed unlimited transgressions
which are hindrances to their attainment,↩︎

(2) si otorgaría frutas más allá de toda medida
a aquellos que han cometido transgresiones ilimitadas
que son obstáculos para su logro,↩︎

प्राप्तिविरोधियाऩ अनन्तापराधङ्गळैयु टैयार्क्कु अळविल्लाद फलत्तैत् तरुगैयुम्,↩︎

अल्पव्यापारस्य कृते दानम्,↩︎

(3) whether He would give (these blessings ) in return for insignificant actions (on the part of the persons concerned),↩︎

(3) Si él daría (estas bendiciones) a cambio de acciones insignificantes (por parte de las personas en cuestión),↩︎

अल्पव्यापारत्तुक्कुत् तरुगैयुम्,↩︎

अविलम्बेन दानम्,↩︎

(4) whether - he would grant them without delay and↩︎

(4) Si - él les concedería sin demora y↩︎

ताऴादे तरुगैयुम्,↩︎

तारतम्यानादरेण दानं च
कथं घटेरन्

इति शङ्कानां निवर्तकान्↩︎

(5) Si sería absolutamente indiferente al estado del suplicante.

Para eliminar estas dudas, uno debe saber que↩︎

शङ्कैकळुक्कु निवर्तकङ्गळुमायिति । वक्ष्यमाणरीत्या शङ्कानिवर्तनसमर्थङ्गळा यॆऩ्ऱबडि।↩︎

(5) Si sería absolutamente indiferente al estado del suplicante.

Para eliminar estas dudas, uno debe saber que↩︎

५ आकाराः

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथा-संभवम् उपायत्व-प्राप्यत्वोपयुक्तङ्गळुम् आय् इरुन्द्-उळ्ळ
पुरुष-कार--सम्बन्ध--गुण--व्यापार--प्रयोजन(इति ५)-विशेषङ्गळ् आगिऱ शेषियिऩुडैय आकारङ्गळैप्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… पॊदिन्दु(=संवृत्य‌/खचित) कॊण्ड् इरुक्किऱ श्रीमच्-छब्दत्तिलुम्, नारायण-शब्दत्तिलुम्
(वक्ष्यमाण-रीत्या शेषित्वतः) आर्थम् आग
आनुकूल्य-सङ्कल्पमुम् प्रातिकूल्यवर्जनमुम् अनुसन्धेयम् आगक्-कडवदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(मूलम्10)

यथा-संभवम् उपायत्व-प्राप्यत्वोपयुक्ततया स्थितान्
पुरुष-कार--संबन्ध--गुण--व्यापार--प्रयोजन-विशेष-रूपान् शेषिण आकारान्↩︎

the Lord has certain features like
(1) helpful recommendation (purushakāra) from Lakṣmī,
(2) the relationship of the Master to his servants,
(3) attributes and qualities like love (to His creatures ).
(4) the will or determination (to redeem them) and
(5) His own satisfaction in saving them.↩︎

El Señor tiene ciertas características como

(1) Recomendación útil (Purushakāra) de Lakṣmī,
(2) la relación del maestro con sus sirvientes,
(3) Atributos y cualidades como el amor (para sus criaturas).
(4) la voluntad o determinación (para redimirlos) y
(5) Su propia satisfacción para salvarlos.↩︎

यथासम्भवं – यथायोग्यम्। पुरुषकारम् उपायत्वोपयुक्तम्; सम्बन्धगुणङ्गळ् उभयत्रोपयुक्तङ्गळ्। पुरुषकारमावदु अपेक्षितत्तैक् कॊडुक्कक्कूडिय आश्रयणीयऩुक्कुम् आश्रयिप्पवऩुक्कुम् घटकमाऩ चेतनान्तरम्। सम्बन्धमावदु स्वामित्वदासत्वरूपम्। गुणङ्गळ् दयावात्सल्यादिगळ् व्यापारम् सृष्ट्यादिगळ्। प्रयोजनम् आश्रितप्रयोजनैकप्रयोजनत्वम्। प्रयोजनविशेषङ्गळागिऱऎऩ्गिऱ विडत्तिल् विशेषपदम् द्वन्द्वान्ते श्रूयमाणमागैयाल् पुरुषकारादि प्रत्येकङ्गळिलुमन् वयिक्किऱदु। शेषियिऩुडैय - भरसमर्पणोद्देश्यऩाऩ स्वामियिऩुडैय।↩︎

यथासंभवम् उपायत्वप्राप्यत्वोपयुक्तङ्गळुमायिरुन्दुळ्ळ पुरुषकारसम्बन्धगुणव्यापारप्रयोजन विशेषङ्गळागिऱ शेषियिऩुडैय आकारङ्गळैप्↩︎

… गर्भी-कुर्वति श्रीमच्छब्दे नारायणशब्दे च
(वक्ष्यमाण-रीत्या शेषित्वतः) आर्थतया ऽऽनुकूल्य-संकल्पः प्रातिकूल्य-वर्जनं चानुसन्धेयं भवितुम् अर्हतः ।↩︎

These features of the śeṣī (Bhagavān ) which are needed, respectively, for the upāya or means and for the attainment
lie imbedded, as it were, in the words Śrīmat (with Śrī or Lakṣmī ) and Nārāyaṇa (the refuge of all men )
and these features will not, in reason, be available for salvation
if there is no determination on the part of the Jīva
to do what is pleasing: (anukulya saṅkalpa)
and the avoidance of what is displeasing (prātikulya varjana).
This should be considered as referred to in those two words in Dvaya.↩︎

Estas características del Śeṣī (Bhagavān) que son necesarios, respectivamente, para el upāya o los medios y para el logro
mentir incrustado, por así decirlo, en las palabras śrīmat (con Śrī o Lakṣmī) y Nārāyaṇa (el refugio de todos los hombres) y estas características no estarán, en razón, disponibles para la salvación Si no hay determinación por parte del Jīva Para hacer lo que es agradable: (Anukulya Saṅkalpa) y la evitación de lo que es desagradable (Prātikulya varjana). Esto debe considerarse como se hace referencia en esas dos palabras en Dvaya.↩︎

पॊदिन्दु कॊण्डिरुक्किऱ - तात्पर्यविषयङ्गळाऩ अर्थङ्गळैयन्तर्भवित्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ। इदु हेतुगर्भविशेषणम्। पॊदिन्दु कॊण्डिरुप्पदाल् श्रीमच्छब्दत्तिलुम् नारायण शब्दत्तिलुम् आर्थमाग आनुकूल्यसङ्कल्पमुम् प्रातिकूल्यवर्जनमुम् अनुसन्धेयमागक् कडवदॆऩ्ऱबडि।↩︎

पॊदिन्दुगॊण्डिरुक्किऱ श्रीमच्छब्दत्तिलुम् नारायणशब्दत्तिलुम् आर्थमाग आनुकूल्यसङ्कल्पमुम् प्रातिकूल्यवर्जनमुम् अनुसन्धेय मागक्कडवदु।↩︎

आनुकूल्य-सङ्कल्पादेर् आर्थता

विश्वास-प्रस्तुतिः

(तद् एवम् -) इप्पडि **विशिष्टऩ् आऩ** स्वामियैक् **काट्टुगिऱ** (श्रीमन्-नारायण-) शब्दङ्गळ् औचित्यत्ताले अवऩ् तिऱत्तिल्(=पक्षे) प्राप्तम् आऩ अभिमतानुवर्तन-सङ्कल्पत्तैयुम् अनभिमत-निवर्तनत्तैयुम् **प्रकाशिप्पिक्किऩ्ऱऩ**।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(मूलम्5)

1. एवं विशिष्टं स्वामिनं प्रकाशयन्तौ शब्दौ
औचित्यात् तद्-विषये प्राप्तम् अभिमतानुवर्तन संकल्पम्
अनभिमत-निवर्तनं च प्रकाशयतः ।

[[१६]]↩︎

2. These words which show that the master has these features
reveal by their appropriateness (the need for) the determination to perform what would please Him
and the avoidance of what would cause displeasure.↩︎

3. Estas palabras que muestran que el maestro tiene estas características
revelar por su idoneidad (la necesidad de) la determinación de realizar lo que le agradaría
y la evitación de lo que causaría disgusto.↩︎

4. आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् आर्थमाग सिद्धिक्कुम् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि विशिष्टऩाऩ स्वामियै इत्यादिना । इप्पडि विशिष्टऩाऩ स्वामियै - पूर्वोक्तप्रकारविशिष्टऩाऩ स्वामियै, पुरुषकारादिविशिष्टऩाऩ स्वामियै यॆऩ्ऱबडि। काट्टुगिऱ शब्दङ्गळ् - श्रीमच्छब्दनारायणशब्दङ्गळ्। औचित्यत्ताले इति । इत्तऩैगालम् आनुकूल्यवर्जनप्रातिकूल्यानुवर्तनङ्गळाले वन्द निग्रहनिवृत्त्यर्थमे पुरुषकारसम्बन्धादिगळ् अपेक्षितङ्गळायिऱ्ऱु। इन्द शब्दङ्गळिल् पुरुषकारादिपञ्चकङ्गळैयुमनुसन्धित्तबिऱगु अदैयुडैयवऩिडत्तिल् अनुकूलऩाय् प्रातिकूल्यान्निवृत्तऩाय्प्पोरुवदु उचितमामिऱे। आगैयाल् अवैयिरण्डिऱ्कुम् इव्विरण्डु पदङ्गळ् आर्थमाग प्रकाशकङ्गळ् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

5. इप्पडि विशिष्टऩाऩ स्वामियैक् काट्टुगिऱ शब्दङ्गळ् औचित्यत्ताले अवऩ् तिऱत्तिल् प्राप्तमाऩ अभिमतानुवर्तनसङ्कल्पत्तैयुम् अनभिमतनिवर्तनत्तैयुम् प्रकाशिप्पिक्किऩ्ऱऩ।↩︎

५ आकार-विशेषाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पुरुष-कारादिगळ् अञ्जुक्कुम् विशेषङ्गळ् आवऩ (क्रमशः)-

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(पुरुष-कारस्य) मऱुक्कव् ऒण्णामैयुम्, (सम्बन्धस्य) ऒऴिक्कव्(=नाशे) ऒऴियामैयुम्(=अविरामः →अनर्हता), (गुणानां) निरुपाधिकम् आगैयुम्, (व्यापारस्य) सहकारियैप् पार्त्त् इरुक्क वेण्डामैयुम्, (प्रयोजनस्य) तण्णियर् आऩ पिऱर्-उडैय पेऱे(=पुरुषार्थं हि) तऩ् पेऱ् आगैयुम्।(5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(नीलमेघः (सं)9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

एषां पुरुषकारादीनां पञ्चानां विशेषास् तावत् (क्रमशः)-↩︎

These five,
namely helpful recommendation from Śrī,
the relationship of the Master to His servants,
His attributes and qualities,
His activity in redeeming and the satisfaction (prayojana) He receives
have, respectively, the following specific properties:↩︎

Estos cinco,
a saber, recomendación útil de Śrī,
la relación del maestro con sus sirvientes,
Sus atributos y cualidades, Su actividad en redimir
y la satisfacción (Prayojana) recibe
tener, respectivamente, las siguientes propiedades específicas:↩︎

इप्पुरुषकारादिगळञ्जुक्कुम् विशेषङ्गळावऩ:-↩︎

इप् पुरुषकारादिगळिऩ् विशेषत्तै अनुसन्धित्तालुम् आनुकूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळ् सिद्धङ्गळामॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यवैगळैक्काट्टुगिऱार् इप्पुरुषकारादिगळञ्जुक्कुम् विशेषङ्गळावऩ इत्यादिना ।↩︎

- (पुरुष-कारस्य) अ-प्रत्याख्येयत्वं
- (सम्बन्धस्य) नाशयितुम्-अशक्यत्वं
- (गुणानां) निरुपाधिकत्वं
- (व्यापारस्य) सहकारि-प्रतीक्षा-राहित्यम्

- (प्रयोजनस्य) अतिनीचानां परेषां पुरुषार्थस्यैव स्व-प्ररुषार्थत्वं चेति ( यथा-संख्यम् ) ।

↩︎

(1) inability to refuse,
(2) impossibility of dissociating (Himself from His servants),
(3) the unconditioned Nature of His grace,
(4) the absence of the need for accessory help and
(5) His feeling that the gain of those who are below Him is His own gain.↩︎

(1) Incapacidad para rechazar,
(2) imposibilidad de disociar (él mismo de sus sirvientes),
(3) La naturaleza incondicionada de su gracia,
(4) La ausencia de la necesidad de ayuda accesoria y
(5) Su sentimiento de que la ganancia de quienes están debajo de él es su propia ganancia.↩︎

- (पुरुष-कारस्य) अ-प्रत्याख्येयत्वं
- (सम्बन्धस्य) नाशयितुम्-अशक्यत्वं
- (गुणानां) निरुपाधिकत्वं
- (व्यापारस्य) सहकारि-प्रतीक्षा-राहित्यम्

- (प्रयोजनस्य) अतिनीचानां परेषां पुरुषार्थस्यैव स्व-प्ररुषार्थत्वं चेति ( यथा-संख्यम् ) ।

↩︎

मऱुक्कवॊण्णामैयुम्, ऒऴिक्कवॊऴियामैयुम्, निरुपाधिकमागैयुम्, सहकारियैप् पार्त्तिरुक्कवेण्डामैयुम्, तण्णियराऩ पिऱरुडैय पेऱे तऩ्बेऱागैयुम्।↩︎

मऱुक्कवॊण्णामै - अतिक्रमिक्कक्कूडामै। इदु पुरुषकारत्तुक्कु विशेषम्। लोकत्तिल् सिल लौकिकेश्वरर्गळ् पुरुषकारत्तिऩ् वार्तैयै अनादरित्तु अवऩै मऱुत्तुविडुवार्गळिऱे। अप्पडियऩ्ऱिऱे वाल्लभ्यातिशयमुळ्ळ पिराट्टि। ऒऴिक्कवॊऴियामैयुमिति ।
ऒऴिक्क निऩैक्किलुम् ऒऴियामैयुमॆऩ्ऱबडि। ऒरुवऩ् भगवच्छेषत्वत्तै विट्टु देवतान्तरशेषत्वत्तै आश्रयिक्क निऩैत्तालुम् इन्द स्वाभाविकशेषत्वम् पोगादॆऩ्ऱु करुत्तु। इदु भगवच्छेषत्वादि सम्बन्धत्तिऱ्कु विशेषम्। भृति-दानप्रयुक्तङ्गळाऩ अन्यशेषत्वादिसम्बन्धङ्गळ् भृत्यदाने भृतिग्रहणानिच्छायां वा ताऩागवे ऒऴिन्दु पोमिऱे। निरुपाधिकम् आगैयायुमिति । इदु गुणङ्गळुक्कु विशेषम्। भगवाऩुडैय दयाकारुण्यादिगळ् सोपाधिकङ्गळऩ्ऱिऱे। अप्पडियाऩाल् उपाधिनिवृत्तियाले यवैगळ् निवृत्तङ्गळागवेण्डिवरुमिऱे। सहकारियैप् पार्त्तिरुक्क वेण्डामैयुमिति । इदु व्यापारत्तिऱ्कु विशेषम्। भगवाऩ् सृष्ट्यादिव्यापारङ्गळैच् चॆय्वदऱ्को रक्षणादिसङ्कल्परूपव्यापारत्तैच् चॆय्वदऱ्को सहकार्यन्तरम् वेण्डामिऱे। तण्णियराऩ पिऱरुडैय पेऱे तऩ् पेऱागैयुमिति । इदु प्रयोजनत्तिऱ्कु विशेषम्। तण्णियराऩ - अत्यन्तम् नीचऩाऩ, पिऱरुडैय - इतरऩुडैय, पेऱे - लाभमे, इतरऩुक्कु वरुम् लाबमे यॆऩ्ऱबडि। तऩ्बेऱागैयुम् - इतरर्गळ्बोलऩ्ऱिक्के भगवाऩ् मिगवुम् ताऴ्न्दवरुक्कु वरुम् लाभत्तैयुम् तऩक्कु पुरुषार्थमाग ऎण्णुवाऩिऱे।↩︎

आकार-विशेषैः शङ्का-परिहार-प्रकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विशेषङ्गळ्-अञ्जालुम् शङ्का-परिहारम् पिऱन्द बडिय् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

अ-प्रत्याख्येय-घटकताया अभिगम्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वज्ञऩ् आय् सर्वशक्तिय् आय् इरुन्-दाऩेय् आगिलुम्
मऱुक्क(=तिरस्-कार)-वॊण्णाद पुरुष-कार-विशेषत्ताले
अन्तः-पुर-परिजन-विषयत्तिऱ् पोले
अभिगन्तव्यता-विरोधिगळाऩ अपराधङ्गळैय् ऎल्लाम् क्षमित्तु
इवऱ्ऱिल् (अपराधेषु) "अविज्ञाता" ऎऩ्ऩुम् बडि निऩ्ऱु अभिगन्तव्यऩ् आम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

अ-नाश्य-सम्बन्धतः क्षमया फलदता

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्मानुरूप-फल-प्रदऩेय् आगिलुम्
इप्-प्रपत्ति-रूप-व्याजत्ताले प्रसन्नऩ् आय्
स्वामित्व-दासत्व-सम्बन्धोपाधिकम् आय्
दायम् पोले स्वतः प्राप्तम् आऩ अळव्-इल्लाद फलत्तैयुन् तरुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

निरुपाधिक-गुणेभ्यो व्याज-साफल्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवाप्त-समस्त-कामतैयाले सर्वोपकार-निरपेक्षऩेय् आगिलुम्
(क्षुद्रोपहार-निभ) अल्प-व्याजत्ताले वशी-कार्यऩ् आऩ सु-जन--सार्व-भौमऩैप्-पोले
तऩ् निरुपाधिक-कारुण्यादिगळाले
इवऩ् सॆय्गिऱ सिल्व् आऩ व्यापारत्तैत्
तऩक्कु परमोपकारम् आग आदरित्तुक्-कॊण्डु (5)
कृत-ज्ञऩ् आय् कार्यञ् जॆय्युम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

सह-कार्य्-अनपेक्ष-व्यापारतो ऽविलम्बः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(निरुपाधिक-सम्बन्धतो हित-कारित्वात्) क्षुद्र-देवतैगळैप् पोले क्षिप्र-कारिय् अऩ्ऱ् आगिलुम् मऱ्ऱ्-उळ्ळ शास्त्रार्थङ्गळुक्कु विळम्बित्तु फलङ् कॊडुत्-ताऩेय् आगिलुम् अनन्य-शरणऩ्-उडैय प्रपत्तिक्कु औदार्यादि-गुण-सहितम् आय्, सह-कार्य्-अन्तर निरपेक्षम् आऩ तऩ्-सङ्कल्प-मात्रत्ताले काक-विभीषणादिगळुक्कुप् पोलेय् इवऩ् कोलिऩ कालत्तिले अपेक्षितम् कॊडुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

पर-रक्षण-प्रयोजनत्वतस् तारतम्याभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

समाधिक-दरिद्रऩेय् आगिलुम्
स्वातन्त्र्य्-आदि-गुण-विशिष्टऩ् आय्
तऩ् प्रयोजनम् आग आश्रितर्क्कु अपेक्षितञ् जॆय्गिऱाऩ् आगैयाल्
कोसल-जन-पदत्तिल् जन्तुक्कळुक्कुप् पोले
कुमारऩोड् ऒक्क तिर्यक्क् आऩ किळिक्कुप् पाल् ऊट्टुङ् कणक्किले (5)
तरम् पारादे(=अदृष्ट्वा) कॊडुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

एभिः पञ्चभिर् विशेषैः शंकापरिहारः कथं जात इति चेत्↩︎

If it is asked how the doubts (about salvation by prapatti) stated before are removed by these specific properties,
the answer is as follows:-↩︎

Si se pregunta cómo las dudas (sobre la salvación de Prapatti) declaradas anteriormente son eliminadas por estas propiedades específicas,
La respuesta es la siguiente:-↩︎

इव्विशेषङ्गळञ्जालुम् शङ्कापरिहारम् पिऱन्दबडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्,↩︎

इव्वैन्दु विशेषङ्गळालुम् शङ्कापञ्चकनिवृत्ति ऎप्पडि यॆऩ्ऱु प्रश्नपूर्वकमाग निवृत्तिप्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विशेषङ्गळञ्जालुमित्यादिना ।↩︎

सर्वज्ञः सर्वशक्तिश् च सन्न् अपि
(ततः) अप्रत्याख्येय-पुरुष-कार-विशेषेण
अन्तः-पुर-परिजन-विषय इव
अभिगन्तव्यता-विरोध्य् अनन्तापराधान् क्षमित्वा,
एषां विषये (अपराधेषु) 'अविज्ञाता' इति वर्णनार्हतया ऽवस्थितो ऽभिगन्तव्यो भवति ।↩︎

(1) Though He is omniscient and omnipotent,
He can not ignore recommendations of certain kinds
and will pardon all faults which stand in the way of His accessibility
in the same way as a king will pardon the faults of servants of the zenaną (on the recommendation of the royal ladies).
He will appear as if he is unaware of these faults and be easily accessible.↩︎

(1) Aunque es omnisciente y omnipotente,
No puede ignorar las recomendaciones de ciertos tipos
y perdonará todas las fallas que se interponen en el camino de su accesibilidad
De la misma manera que un rey perdonará las fallas de los sirvientes del Zenaną (por recomendación de las Royal Ladies).
Aparecerá como si no fuera al tanto de estas fallas y se puede acceder fácilmente.↩︎

सर्वज्ञऩाय् सर्वशक्तियायिरुन्दाऩेयागिलुम् मऱुक्क वॊण्णाद पुरुषकारविशेषत्ताले
अन्तःपुरपरिजनविषयत्तिऱ्पोले अभिगन्तव्यताविरोधिकळाऩ अपराधङ्गळैयॆल्लाम् क्षमित्तु
इवऱ्ऱिल् अविज्ञाता ऎऩ्ऩुम्बडि निऩ्ऱु अभिगन्तव्यऩाम्।↩︎

सर्वज्ञऩाय् सर्वशक्ति यायिरुन्दाऩेयागिलुमिति । इदऩाल् शङ्काबीजमिरुन्दालुम् शङ्कापरिहारङ्गळै निऩैत्तालदु अकार्यकरमामॆऩ्ऱु द्योतितम्। मऱुक्कवॊण्णाद पुरुषकारविशेषत्ताले इति । पिराट्टियागिऱ पुरुषकारम् पॆरुमाळैक्किट्टि इवऩुडैय अपराधम् उमक्कुत् तॆरियुमागिलुम्, इवऩै तण्डिक्क उमक्कु शक्तियिरुन्दालुम् इवऩ् नम्मुडैय मनुष्यऩागैयाल् दोषत्तै मऱन्दु शक्तियै यडक्कि इवऩै रक्षित्ते तीरवेण्डुम्। अपराधमिल्लादवर्गळ् ऒरुवरुमिल्लै यॆऩ्ऱु पारुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् अवऩ् दोषत्तै उपेक्षित्तुप्पोगवेण्डुमेयॊऴिय अन्द वार्तैयै अनादरित्तु इन्द पुरुषकारम् भगवाऩुक्कुम् मऱुक्कमुडियादिऱे। इदिल् दृष्टान्तत्तैक् काण्बित्तु अभिगन्तव्यऩागुम् प्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् अन्तःपुरपरिजन विषयत्तिऱ्पोले इति । अन्तःपुरपरिजन ऎऩ्ऱदाल् पुरुषकारप्राबल्यम् सूचितम्। पुरुषकारप्राबल्यमिरुन्दालुम् पण्णिऩ अपराधत्तिऱ्कु परिहारम् वेण्डावो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अभिगन्तव्यताविरोधिकळाऩ अपराधङ्गळैयॆल्लाम् क्षमित्तु इति । पुरुषकारम् प्रबलमाम्बोदु अभिगन्तव्यताविरोधिपापङ्गळुक्कु क्षमैगॊळ्वदे परिहारमॆऩ्ऱु करुत्तु। सर्वज्ञऩाऩ भगवाऩ् तॆरिन्दिरुन्दुम् ऒरुवऩुडैय पापत्तै क्षमै कॊळ्व तॆप्पडि यॆऩ्ऩिल्, अदिऩ् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् इवऱ्ऱिल् अविज्ञाता ऎऩ्ऩुम् पडि निऩ्ऱु इति । अपराधङ्गळिले अज्ञऩ् पोल् अत्यन्तनिर्विकारत्वत्तै अभि-नयित्तु अभिगन्तव्यऩामॆऩ्ऱु करुत्तु। अप्पडि अभिनयिक्काविडिल् आश्रयिप्पवऩ् स्वापराधत्तै निऩैत्तु इदु भगवद्विदितमाऩाल् ऎऩ्सॆय्वदॆऩ्ऱु शङ्कित्तु किट्टुगैक्कु भयप्पडुवाऩिऱे।↩︎

कर्मानुरूप-फल-प्रदः सन्नपि,
अनेन प्रपत्ति-रूप-व्याजेन प्रसन्नः सन्
स्वामित्व-दासत्व-संबन्धोपाधिकतया
दायवत् स्वतःप्राप्तम् अपरिमितं फलं ददीत ।↩︎

(2) Though He rewards in accordance with one's karma,
he will become gracious owing to the performance of prapatti,
which is something like an apology for greater things, a vyāja or gesture,
and grant even that fruit which is beyond all measure
and which is one's natural right like an inheritance,
on account of its being due to the relationship of master and servant.↩︎

(2) Aunque recompensa de acuerdo con el karma de uno,
se volverá amable debido a la actuación de Prapatti,
que es algo así como una disculpa por cosas más grandes, un vyāja o gesto,
y concede incluso esa fruta que está más allá de toda medida
y que es el derecho natural como una herencia,
Debido a su ser debido a la relación de maestro y sirviente.↩︎

कर्मानुरूपफलप्रदऩे यागिलुम् इप्प्रपत्तिरूपव्याजत्ताले प्रसन्नऩाय् स्वामित्वदासत्वसम्बन्धोपाधिकमाय् दायम् पोले स्वतः प्राप्तमाऩ अळविल्लाद फलत्तैयुन्दरुम्।↩︎

कर्मानुरूपफलप्रदऩेयागिलुमिति । इतरफलङ्गळैक् कॊडुक्कुम्बोदु स्वतःप्रवृत्तऩागामैयाल् कर्मानुरूपफलप्रदऩेयागिलुमॆऩ्ऱबडि। इदऱ्कु सम्बन्धोपाधिकमाय् अळविल्लाद फलत्तैत् तरुमॆऩ्बदोडन्वयम्। प्राप्ति विरोधिपापङ्गळ् अनन्तङ्गळायिरुक्क तत्फलदानमुम् आवश्यकमायिरुक्क, इप्पडि सम्बन्धमात्रत्ताले अळविल्लाद फलम् तरलामो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग प्रसन्नऩायॆऩ्ऱदु। प्रसन्नऩाय् - प्रसादवाऩाय्। प्राप्तिविरोधिकळाऩ पापङ्गळै यॆल्लाम् पॊऱुत्तवऩायॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् प्राप्तिविरोधिपापङ्गळुक्कु फलप्रदानम् वेण्डामॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इप्पडि आकस्मिकमाग इवऩ् विषयत्तिल् क्षमिक्कलामो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग इप्प्रपत्तिरूपव्याजत्तालेयॆऩ्ऱदु। स्वामित्वदासत्वसम्बन्धोपाधिकमाय् दायम्बोले स्वतःप्राप्तमाऩवळविल्लाद फलत्तैयुम् तरुमिति । प्रपत्तिरूपव्याजत्ताले प्राप्तिविरोधिपापनिवृत्तिये साध्यमागैयालुम्, स्वामित्वदासत्वसम्बन्धोपाधिकमाऩवळविल्लाद फलम् स्वतः प्राप्तमागैयालुम्, कर्मोपाधिकमाग वन्ददिल्लैयागैयालुम् सम्बन्धमात्रत्तै प्रधानमागक्कॊण्डु अदैत् तरक्कूडुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अवाप्त-समस्त-कामत्वात् सर्वोपकार-निरपेक्षः सन्न् अपि,
(क्षुद्रोपहार-निभ) अल्प-व्याज--वशी-कार्य--सु-जन--सार्व-भौमवत्
स्वकीय-निरुपाधिक-कारुण्यादिभिः
एतत्-कृतं क्षुद्र-व्यापारम् अपि
स्वस्य परमोपकारतया ऽऽद्रियमाणः(5) सन्
कृतज्ञः कार्यं कुर्वीत ।↩︎

(3) Although He has all objects of desire
and does not require any help or assistance,
He looks upon the little action (prapatti) performed by one
as if it were an act of supreme help to Him
because of His supreme and unconditioned compassion;
for He is like a generous emperor
who is easily won over by even little tokens of homage.
Thus he becomes grateful and acts ( accordingly).↩︎

(3) Aunque tiene todos los objetos de deseo
y no requiere ninguna ayuda o asistencia,
Mira la pequeña acción (Prapatti) realizada por una
como si fuera un acto de ayuda suprema para él
Debido a su compasión suprema e incondicionada;
porque él es como un generoso emperador
quien es fácilmente ganado por incluso pequeñas tokens de homenaje.
Así se vuelve agradecido y actúa (en consecuencia).↩︎

अवाप्तसमस्तकामतैयाले सर्वोपकारनिरपेक्षऩेयागिलुम् अल्पव्याजत्ताले वशीकार्यऩाऩ सुजनसार्वभौमऩैप्पोले तऩ् निरुपाधिककारुण्यादिगळाले इवऩ् सॆय्गिऱ सिल्वाऩ व्यापारत्तैत् तऩक्कु परमोपकारमाग आदरित्तुक्कॊण्डु कृतज्ञऩाय् कार्यञ्जॆय्युम्।↩︎

अवाप्तसमस्तकामतैयाले सर्वोपकार निरपेक्षऩेयागिलुमिति ।
इदऩाल् तऩ्ऩुडैय परिपूर्णतैयाले महोपकारङ्गळैयुम् अपेक्षिक्कादवऩ् कैमुतिकन्यायत्ताले अल्पोपकारत्तै अपेक्षित्तु फल-प्रदानम् पण्णमाट्टाऩॆऩ्गिऱ शङ्काबीजमनूदितम्। तऩ् निरूपाधिककारुण्यादिगळाले इति । कारुण्यादिगळुक्कु निरुपाधिकत्वमावदु आनुषङ्गिकमागवरुवदॊरु फलत्तैक् कणिसियामल् स्वत एव प्रसरिक्कै। इवऩ् सॆय्गिऱ सिल्वाऩ व्यापारत्तै - इवऩनुष्ठिक्कुम् अञ्जलिबन्धभरन्यासादिरूपस्वल्पमाऩ व्यापारत्तै, तऩक्कु परमोपकारमाग आदरित्तुक्कॊण्डु - तऩक्कु वैषम्यनैर्घृण्यनिवारकमागैयालुम् कारुण्यपरवशऩागैयाले इवऩ् सॆय्युम् किञ्चित्कारत्तैयुम् स्वीकरित्तालऩ्ऱि धरिक्कमाट्टामैयालुम् स्वोज्जीवनार्थमवऩ् अनुष्ठिक्किऱ व्यापारत्तै सर्वनिरपेक्षऩाऩ तऩक्कु इदऱ्कुमेल् वेऱु उपकारान्तरमिल्लै यॆऩ्ऱु आदरित्तुक्कॊण्डु। कृतज्ञऩाय् - इवऩाले सॆय्यप्पट्ट इन्द अल्पव्यापारत्तैयुम् बहुवाग ऎण्णिक्कॊण्डु। कार्यञ्जॆय्युमिति । कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ स्वानुभवत्तैत् तरुमॆऩ्ऱबडि।

इप्पडि लोकत्तिल् परिपूर्णऩाऩवऩ् अल्पव्याजत्तै आदरित्तु कार्यञ्जॆय्यक्कण्डदुण्डो, प्रत्युत उपेक्षकऩायऩ्ऱो काण्गिऱोमॆऩ्गिऱ शङ्कैयै यनुरूपदृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले परिहक्किऱार् अल्पव्याजत्ताले वशीकार्यऩाऩ सुजनसार्वभौमऩैप्पोले इति । सौजन्यमिल्लादार् तऩ् परिपूर्णतैयाले उपेक्षकर्गळाऩालुम् सुजनसार्वभौमऩाऩवऩ् परिपूर्णतैयै मऱन्दु तण्णियर्विषयत्तिल् अल्पव्याजत्तालुम् कार्यञ्जॆय्यक् काण्गिऱोमॆऩ्ऱु लोकसिद्धमाऩ दृष्टान्तकथनम्।↩︎

(निरुपाधिक-सम्बन्धतो हित-कारित्वात्)
क्षुद्र-देवतावत् क्षिप्र-कारी अभवन्न् अपि,
इतरेषां शास्त्रार्थानां विलम्बेन फलं ददानोऽपि,
अनन्य-शरणस्य प्रपत्तेः,
औदार्यादि-गुण-सहितेन सह-कार्य्-अन्तर-निरपेक्षेण स्व-संकल्प-मात्रेण
काक-विभीषणादिभ्य इव एतद्-उद्दिष्ट-काले, अपेक्षितं ददीत ।↩︎

(4) Though He does not (in general) act quickly like inferior deities
and rewards those who adopt other means laid down in the Śāstras only after (some) delay,
yet when a man who has no other protector or refuge has performed prapatti,
He grants whatever is desired
at the very time when it is wanted,
as He did in the case of Kakasura and Vibhishana,
by His mere will
which is accompanied with generosity
and which does not require any other help or aid.↩︎

(4) Aunque él (en general) no actúa rápidamente como deidades inferiores
y recompensa a aquellos que adoptan otros medios establecidos en los Śāstras solo después de (algunos) retraso,
Sin embargo, cuando un hombre que no tiene otro protector o refugio ha realizado Prapatti,
Otorga lo que se desee
en el momento en que se quiere
Como lo hizo en el caso de Kakasura y Vibhishana,
por su mera voluntad
que está acompañado de generosidad
y que no requiere ninguna otra ayuda.↩︎

क्षुद्रदेवतैगळैप्पोले क्षिप्रकारियऩ्ऱागिलुम् मऱ्ऱुळ्ळ शास्त्रार्थङ्गळुक्कु विळम्बित्तु फलङ्गॊडुत्ताऩेयागिलुम् अनन्यशरणऩुडैय प्रपत्तिक्कु औदार्यादिगुणसहितमाय् सहकार्यन्तर निरपेक्षमाऩ तऩ् सङ्कल्पमात्रत्ताले काकविभीषणादिगळुक्कुप् पोलेयिवऩ् कोलिऩ कालत्तिले अपेक्षितम्गॊडुक्कुम्।↩︎

क्षुद्रदेवतेत्यादि । मऱ्ऱुळ्ळ शास्त्रङ्गळ् - यजनभजनादिगळ्, अनन्यशरणऩुडैय - अनन्योपायऩाऩ प्रपन्नऩुडैय, इदऩाल् भक्तऩुक्कुम् शीघ्रं फलम् वेण्डावो वॆऩ्गिऱ शङ्कै निरस्तमायिऱ्ऱु। अवऩ् उपायान्तररहितऩऩ्ऱिऱे। प्रपत्तिक्कु इति । इदऱ्कु अपेक्षितम् कॊडुक्कुमॆऩ्बदोडन्वयम्। सहकार्यन्तरनिरपेक्षमाऩ इति । सहकार्यन्तरम् - स्वाधीन सहकारिव्यतिरिक्तसहकारी, तन्निरपेक्षमाऩ ऎऩ्ऱबडि। निरपेक्षमाऩ ऎऩ्ऱु सिद्धवदनुवादत्ताल् शरण्यऩुडैय फलप्रदानसङ्कल्पसामान्यम् सहकार्यन्तर निरपेक्षमॆऩ्ऱुम् भक्त्यादिगळिल् विलम्ब्य फलप्रदत्वसङ्कल्पमुम् सहकार्यन्तरापेक्षैयालऩ्ऱु; किन्तु स्वातन्त्र्यात् ऎऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। इप्पडि स्वातन्त्र्यत्ताले शीघ्रफलप्रदत्वसङ्कल्पत्तैप् पण्णुगिऱाऩॆऩ्ऩिल्, इदु क्वचिद्व्यभिचरितमागादो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग औदार्यादिगुणसहितमायॆऩ्ऱदु। औदार्यमिल्लादवऩ् विषयत्तिल् स्वातन्त्र्यम् व्यभिचारहेतुवाऩालुम् औदार्यसहितमाऩ इन्द स्वतन्त्रसङ्कल्पत्तुक्कु क्वचिदपि व्यभिचारम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु। इतरर्गळुक्कु विळम्बकारियाऩ इवऩ्प्रपन्नर्गळ् विषयत्तिल् अविळम्बेन फलप्रदऩागक् कण्डदुण्डो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग काकविभीषणादिगळुक्कुप्पोले ऎऩ्ऱदु। इवऩ् कोलिऩ कालत्तिले अपेक्षितम् कॊडुक्कुमिति । मऱ्ऱ विषयङ्गळिल् ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩाऩालुम् कालम् कोलुम् विषयत्तिल् इवऩिच्छैयै अनुसरित्तु अवऩ् कोलिऩ कालत्तिलेये अपेक्षितङ् गॊडुक्कुमॆऩ्ऱबडि। एतावता अल्लाद शास्त्रार्थङ्गळिल् विळम्बमुम् प्रपत्तिक्कु फलाविळम्बमुम् स्वतन्त्रसङ्कल्पनियतमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

समाधिकदरिद्रः सन्न् अपि
यतः स्वातन्त्र्यादि-गुण-विशिष्टः स्व-प्रयोजनतया ऽऽश्रितानाम् अपेक्षितं साधयति
अतः, कोसल-जन-पद स्थित-जन्तुभ्य इव
कुमारेण सह तिरश्चे शुकाय क्षीर-प्रदान-न्यायेन (5)
तार-तम्यम् अनवलोकयन् ददीत ।↩︎

(5) Though He is destitute of equals and superiors,
He has such attributes as independence
and does what is desired by His dependants
for His own satisfaction;
so He grants (their request ) without any consideration of their status or rank as ( ŚrīRāma did) in the case of all creatures in Kosala
and in the same way as a man feeds his parrot and his child alike with milk.↩︎

(5) Aunque es indigente de iguales y superiores,
Tiene tantos atributos como la independencia
y hace lo que desean sus dependientes
por su propia satisfacción;
Entonces él otorga (su solicitud) sin consideración de su estado o rango como (Śrīrāma lo hizo) en el caso de todas las criaturas en Kosala
y de la misma manera que un hombre alimenta a su loro y a su hijo por igual con leche.↩︎

समाधिकदरिद्रऩेयागिलुम् स्वातन्त्र्यादिगुणविशिष्टऩाय् तऩ् प्रयोजनमाग आश्रितर्क्कु अपेक्षितञ्जॆय्गिऱाऩागैयाल् कोसलजनपदत्तिल् जन्तुक्कळुक्कुप्पोले कुमारऩोडॊक्क तिर्यक्काऩ किळिक्कुप्पालूट्टुङ्गणक्किले तरम्बारादे कॊडुक्कुम्।↩︎

समाधिकदरिद्रऩेयागिलुमिति । निस्समाभ्यधिकऩे यागिलुमॆऩ्ऱबडि। स्वातन्त्र्यादिगुणविशिष्टऩायिति । इङ्गु आदिपदत्ताल् दयावात्सल्यसङ्ग्रहः । स्वातन्त्र्यमिरुन्दालुम् दयावात्सल्यविशिष्टऩे फलप्रदऩावाऩॆऩ्ऱु भावम्। समाभ्यधिकरहितऩागैयाल् स्वतन्त्रऩॆऩ्ऱबडि। तऩ् प्रयोजनमाग आश्रितर्क्कपेक्षितम् सॆय्गिऱाऩागैयाले इति । पिऱर्क्काग सॆय्वदाग ऎण्णिऩालऩ्ऱो अवर्बक्कल् तारतम्यम् पार्प्पदु। इवऩ् स्वार्थमाग ऎण्णि कार्यञ्जॆय्यिल् इतरर्बक्कल् तरम् पार्क्क वेण्डामॆऩ्ऱभिप्रायम्। ईश्वरऩ् इप्पडि तरम् पारादे कॊडुत्तुक्कण्डदुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् कोसलजनपदत्तिल् जन्तुक्कळुक्कुप्पोले इत्यादिना । 'नऱ्पालयोत्तियिल् वाऴुम् सरासरम् मुऱ्ऱवुम् नऱ्पालुक्कुय्त्तऩऩ्' ऎऩ्गिऱबडिये कोसलजनपदजन्तुक्कळुक्कु तरम्बारादे कॊडुत्ताऩिऱे। तऩ् प्रयोजनमाग पिऱर् कार्यम् सॆय्युम्बोदु तरम्बारादे तरुगै साधारणमाग लोकत्तिलुम् काण्गिऱोमॆऩ्गिऱार् कुमारऩोडॊक्क तिर्यक्काऩ किळिक्कुप् पालूट्टुङ्गणक्किले इति । कुमारऩोडॊक्क - अत्यन्तलालनीयऩाय् अन्तरङ्गमायुमिरुक्कुम् कुमारऩुक्कु समानमाग, तिर्यक्काऩ किळिक्कु - भिन्नजातीयमाय् अत एव कुमारऩोडु नॆडुवासियुळ्ळ किळिक्कु, पालूट्टुङ्गणक्किले - तऩक्कु लीलारसजनकमागैयाल् तऩ् प्रयोजनमाग ऎण्णि पालूट्टुङ्गणक्किले, तरम्बारादे कॊडुक्कुम् - किळिक्कु ऒरु प्रयोजनम् सॆय्वदाग निऩैत्तुप् पालूट्टिऩालल्लवो कुमारऩुक्कुम् किळिक्कुम् तरम् पार्प्पदु। तऩ् प्रयोजनमागच् चॆय्युम्बोदु तरम् पार्प् पदिल्लैयिऱे। अप्पडिये भगवाऩुम् प्रपन्नविषयत्तिल् तरम्बारादे कॊडुक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि यथा-लोकम् पिऱन्द शङ्कैगळुक्कु
यथा-लोकम् परिहारम् उण्डागैयाले
यथाशास्त्रम् प्रपत्ति अपेक्षित-साधनम् आगक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इत्थं यथालोकं जातानां शङ्कानां
यथालोकं परिहाराणां सत्त्वात्
यथा-शास्त्रं प्रपत्तेर् अपेक्षित-साधनत्वे न कापि हानिः ।↩︎

2. Thus the doubts (regarding the efficacy of prapatti ) arising from analogy with everyday life
are removed also by the same analogy.
Therefore there is nothing to hinder prapatti
from being the upāya for the desired object,
as ordained in the śāstras.↩︎

3. Así, las dudas (con respecto a la eficacia de Prapatti) que surgen de la analogía con la vida cotidiana
se eliminan también por la misma analogía.
Por lo tanto, no hay nada que obstaculice a Prapatti
de ser el upāya para el objeto deseado,
según lo ordenado en los Śāstras.↩︎

4. इप्पडि यथालोकम् पिऱन्दशङ्कैकळुक्कु यथालोकम् परिहारमुण्डागैयाले यथाशास्त्रम् प्रपत्ति अपेक्षितसाधन मागक् कुऱैयिल्लै।↩︎

5. अत्यन्तातीन्द्रियऩाऩ ईश्वरऩ् प्रपन्नऩुक्कु फलप्रदानम् पण्णुम् विषयत्तिल् पिऱन्द शङ्कैकळै लोकदृष्टान्तत्ताले परिहरिक्कक् कूडुमोवॆऩ्गिऱ शङ्कैयै परिहरियानिऩ्ऱुगॊण्डु प्रक्रान्तार्थत्तै निगमिक्किऱार् इप्पडि यथालोकमित्यादिना । यथालोकमिति हेतुगर्भविशेषणम्। अवऩदीन्द्रियऩेयागिलुम् अवऩ् विषयत्तिल् पिऱन्द शङ्कै लोकदृष्टान्तत्तै अनुसरित्तुप् पिऱन्ददागैयाल् अवैगळुक्कॆऩ्ऱबडि। यथालोकम् परिहार मुण्डागैयाले इति । यथालोकम् परिहारमावदु:- अन्तःपुरपरिजनसुजन सार्वभौम काकविभीषणतिर्यक्कुगळागिऱ दृष्टान्तप्रदर्शनत्ताल् वन्द परिहारम्। यथाशास्त्रं प्रपत्ति अपेक्षितसाधनमागक् कुऱैयिल्लै इति । यथाशास्त्रं – ‘‘आर्तेष्वाशुफला’’ इत्यादि शास्त्रङ्गळिल् सॊऩ्ऩबडि। प्रपत्ति – प्रारब्धनाशकमाऩ प्रपत्ति, अपेक्षितसाधनमागक् कुऱैयिल्लै - शास्त्रान्तरविरोधमुम्, प्रत्यक्षविरोधमुम्, कीऴ् शङ्कितमाऩ लौकिकविरोधमुम् इल्लादबोदु शास्त्रङ्गळिल् सॊल्लु किऱबडि प्रपत्ति अपेक्षितसाधनमागत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

महा-विश्वासोत्पत्तिः

आचार्य-कटाक्षापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-विशिष्टम् आऩ पुरुष-कारादिगळ् अञ्जैयुम्
सद्-आचार्य-कटाक्ष-विशेषत्ताले तॆळिन्दवऩुक्क् अल्लदु
महा-विश्वासम् पिऱवादु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इदं विशिष्टं पुरुष-कारादि-पञ्चकं
सद्-आचार्य-कटाक्ष-विशेषात् प्रबुद्धवन्तं विना
ऽन्यस्य महाविश्वासो नोदियात ।↩︎

2. Supreme faith or Mahāvisvāsa is not possible for one who has not understood, from the special grace of a good ācharya, these five,
namely, helpful recommendation and the like,
qualified by such attributes as have been mentioned before.↩︎

3. La fe suprema o mahāvisvāsa no es posible para alguien que no ha entendido, de la gracia especial de una buena ācharya, estos cinco,
a saber, recomendación útil y similares,
calificado por los atributos que se han mencionado anteriormente.↩︎

4. इव्विशिष्टमाऩ पुरुषकारादिगळ् अञ्जैयुम् सदाचार्यकटाक्षविशेषत्ताले तॆळिन्दवऩुक्कल्लदु(5)↩︎

5. इप्पडि पुरुषकारादिपञ्चक ज्ञानङ्गळुक्कु शङ्कापञ्चकनिवर्तनद्वारेण महाविश्वासहेतुत्वत्तैक् काट्टि अदै व्यतिरेकप्रदर्शनमुखत्ताले दृढीकरिक्किऱार् इव्विशिष्टमाऩ पुरुषकारादिगळ् अञ्जैयुमित्यादिना । इव्विशिष्टमाऩ - मऱुक्कवॊण्णामै ऒऴिक्कवॊऴियामै मुदलाऩ विशेषणविशिष्टमाऩ, पुरुषकारादिगळ् अञ्जैयुम् - पुरुषकार सम्बन्ध गुणव्यापारप्रयोजनङ्गळागिऱ अञ्जैयुम्। सदाचार्यकटाक्षविशेषत्ताले तॆळिन्दवऩुक्कल्लदु इति । सिलरुक्कु पुरुषकारादिपञ्चकज्ञानमिरुन्दुम् महाविश्वासम् काणविल्लैये यॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग तॆळिन्दवऩुक्कल्लदॆऩ्ऱदु। तॆळिवावदु:- शङ्का-पञ्चकनिवर्तकतावच्छेदकयावद्धर्मविषयकज्ञानम्। इन्द विशिष्टज्ञानवाऩ्गळ् ऎल्लोरुक्कुम् तॆळिवु उण्डागामैक्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् सदाचार्यकटाक्षविशेषत्ताले इति । तथाच सदाचार्यकटाक्षविशेषमिल्लामैये कारणमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। ज्ञानत्तिऱ्कु शास्त्रम् सामान्यकारणमाऩालुम् तॆळिवुक्कु आचार्यकटाक्षम् विशेषकारणमागैयाल् अदिल्लादवऩुक्कु अदिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

दौर्लभ्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
ईश्वराभिमुखऩ् अल्लामैयाले
कर्म-योगादिगळुक्कु अनर्हऩ् आम् बडिय् आऩ महापराधङ्गळैय् उडैयऩ् आय्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘धिग् अ-शुचिम् अ-विनीतम्’’ (आळवन्दार्-स्तोत्रम् - ४७।)
ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् बडिये
ऎट्टव्(=दूरता-[मात्रां]) अरिय फलत्तैग् गणिसिक्कुम्(=गणनं) पडिय् आऩ चापलत्तैयुम् उडैयऩ् आय्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-फलत्तुक्क् अनुष्ठिक्कप् पुगुगिऱव् उपायम्
काय-क्लेशार्थ-व्यय--काल-दैर्घ्यादिगळ् ऒऩ्ऱुम् वेण्डाद् अद् ऒरु
सकृद् अनुसन्धानम् आदल्
(अविषद-)समुदाय-ज्ञान-पूर्वक--सकृद्-उक्ति-मात्रम् आदल् आय्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द लघुतरम् आऩव् उपायत्तैक् कॊण्डु
अन्द गुरुतरम् आऩ फलत्तैत्
ताऩ् कोलिऩ कालत्तिले पॆऱव् आसैप् पट्टु

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-फलत्तुक्कु ‘‘शुनाम् इव पुरोडाशः’’ (पाद्म-संहिता चर्या-पादः १२-८३) ऎऩ्गिऱ बडिये
जन्म-वृत्तादिगळाले ताऩ् अनर्हऩाय् वैत्तुत्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् अनुबन्धिगळैयुङ् कॊण्डु
इप्-पेऱु पॆऱुवद् आग ऒरुत्तऩुक्कु महा-विश्वासम् पिऱक्कैयिल् अरुमैयै(=दौर्लभ्यम्) निऩैत्तु

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

निदर्शने

विश्वास-प्रस्तुतिः

'(अत्रैवाशक्तेः←) कल(=१२-आढक-भार)-ऎळ्-कट्टुप्(=[सस्य-]भार) पोय्क्
कल ऎण्णैय् आय् इऱ्ऱु' (4)

ऎऩ्ऱु ऎम्बार् अरुळिच्-चॆय्दार् इऱे (भक्तियोगस्थाने सफला प्रपत्तिर् इति)।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

कथमिति चेत् —
ईश्वरस्यानभिमुखत्वात्
कर्म-योगाद्य्-अनर्हतापादक--महापराधान् कृत-वतः,↩︎

This is how it happens:
The man finds that
he is unfit to adopt such upāyas as karma yoga and the like
on account of his great sins
resulting from Iśvara's being unfavourably disposed towards him (sic).↩︎

Así es como sucede:
El hombre encuentra que
No es apto para adoptar upāyas como karma yoga y similares
a causa de sus grandes pecados
resultando de que Iśvara está dispuesto desfavorablemente hacia él (sic).↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; ईश्वराभिमुखऩल्लामैयाले कर्मयोगादिगळुक्कु अनर्हऩाम्बडियाऩमहापराधङ्गळैयुडैयऩाय्↩︎

प्रकारान्तरत्ताले महाविश्वासदौर्लभ्यत्तै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । ईश्वरऩभिमुखऩल्लामैयाले इति । इदऱ्कु महापराधङ्गळैयुडैयऩाय् ऎऩ्बदोडन्वयम्। कर्मयोगादिगळुक्कु इति । आदिपदात् ज्ञानयोगभक्तियोगङ्गळुक्कु ग्रहणम्। अनर्हऩाम्बडियाऩ - अनर्हतापादकमाऩ। महापराधङ्गळै युडैयऩायिति ।↩︎

‘‘धिग् अ-शुचिम् अ-विनीतम्’’ (आळवन्दार्-स्तोत्रम् - ४७।)
इति श्लोकोक्त-रीत्या
सु-दुर्-लभ-फल-प्रेप्सा-जनकं चापलम् आवहतः,↩︎

His condition is such as is described in the following śloka :

"Shame on me that have neither purity, nor modesty,
neither compassion nor shame;
for, O Supreme Person, I desire to aspire to Thy service
which even such great yogis, as Brahma, Rudra and Sanaka find far beyond the reach of their meditation."

↩︎

Su condición es la que se describe en el siguiente Śloka:

"Qué vergüenza que no tengo pureza ni modestia, ni compasión ni vergüenza;
Porque, oh persona suprema, deseo aspirar a tu servicio
que incluso tan grandes yoguis, como Brahma, Rudra y Sanaka encuentran mucho más allá del alcance de su meditación ".

↩︎

‘‘धिगशुचिमविनीतम्’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् - ४७।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ्बडिये ऎट्टवरिय फलत्तैक् कणिसिक्कुम्बडियाऩ चापलत्तैयुमुडैयऩाय्↩︎

इव्वळवाल् तऩ् अपराधत्तै निऩैत्ताल् महाविश्वासम् पिऱवादॆऩ्ऱु सॊल्लित्तायिऱ्ऱु। ‘‘धिगशुचिमविनीतम्’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ्बडिये ऎट्टवरिय फलत्तैक् कणिसिक्कुम्बडियाऩ चापल्यत्तैयुमुडैयऩायिति । इदऩाल् तऩ्ऩुडैय अशुचित्वत्तैयुम्, अविनीतत्वत्तैयुम् तऩक्कु स्मरिक्कवुम् कूडाद फलत्तिल् चापल्यत्तैयुम् निऩैत्ताल् महाविश्वासम् घटियातॆऩ्ऱ तायिऱ्ऱु।↩︎

एतत्-फलार्थम् अनुष्ठेयतया प्रसक्तं साधनं
काय-क्लेश-+अर्थ-व्यय- काल-दैर्घ्यादिषु
यत् किञ्चिद् एकम् अप्य् अनपेक्षमाणम् एकलं
सकृद् अनुसन्धानं वा
समुदाय-ज्ञान-पूर्वक--सकृद्-उक्ति-मात्रं वेति↩︎

Thus he has a hankering for attaining an object that is hard to attain;
but for securing it, he adopts an upāya which does not involve physical strain, expenditure of money or length of time
and which is easy of performance, since it involves only a single mental act
or even a single utterance with only a general understanding of the meaning of the words as a whole.↩︎

Por lo tanto, tiene un anhelo de alcanzar un objeto que es difícil de alcanzar;
Pero para asegurarlo, adopta un upāya que no implica tensión física, gasto de dinero o duración de tiempo
y que es fácil de rendimiento, ya que implica solo un acto mental
o incluso una sola expresión con solo una comprensión general del significado de las palabras en su conjunto.↩︎

इप्फलत्तुक्कनुष्ठिक्कप् पुगुगिऱ वुपायम् कायक्लेशार्थव्ययकालदैर्घ्यादिगळॊऩ्ऱुम् वेण्डाददॊरु सकृदनुसन्धानमादल् समुदायज्ञानपूर्वकसकृदुक्तिमात्रमादलाय्↩︎

उपायलाघवत्तैप् पार्त्तालुम् महाविश्वासम् घटियातॆऩ्गिऱार् इप् फलत्तु क्कनुष्ठिक्कप्पुगुगिऱ उपायमिति । इप्फलत्तुक्कु - महत्ताऩ इन्द फलत्तुक्कु, कर्मयोगादिवैपरीत्यत्तैयुम्, उपायस्वरूपत्तैयुम् काट्टि इदऩ् लाघवत्तै उपपादिक्किऱार् कायक्लेशेत्यादिना । तपस्तीर्थदानयज्ञादिसेवनरूपकर्मयोगादिगळिल् कायक्लेशार्थव्ययकालदैर्घ्यादिगळुण्डिऱे। अप्पडिक्कु ऒऩ्ऱुम् वेण्डाददाल् इदु लघुतरमिऱे। असकृदनुसन्धेयमाऩ भक्तियोगम् पोलऩ्ऱिक्के स्वतन्त्रप्रपत्तियिऩ् स्वरूपम् सकृदनुसन्धानरूपमागैयालुम् अदिलुमशक्तऩुक्कु समुदायज्ञानपूर्वकमाऩ अदावदु अविशदभरसमर्पणपूर्वकमाऩ सकृदुक्तिमात्रस्वरूपमागैयालुम् अत्यन्तलघुतरमॆऩ्ऱु उपपादितमायिऱ्ऱु।↩︎

अनेन लघुतरोपायेन
तस्य गुरुतरस्य फलस्य
स्वोद्दिष्ट-काले प्राप्तिं कामयित्वा↩︎

With this easy upāya
he desires to attain that supremely great object (namely, mokṣa )
and that, too, when he wants it. (4)↩︎

Con esta fácil upāya
Desea alcanzar ese objeto supremamente genial (a saber, mokṣa)
Y eso también cuando lo quiere.↩︎

इन्द लघुतरमाऩव् उपायत्तैक् कॊण्डु अन्द गुरुतरमाऩ फलत्तैत् ताऩ् कोलिऩ कालत्तिले पॆऱवासैप्पट्टु↩︎

इन्द उपायलाघवत्तैयुम्, इदऩाल् तऩक्कुम् तऩ् अनुबन्धिकळुक्कुङ्गूड ताऩबेक्षित्त पोदु अन्द महाफलम् सिद्धिक्कु मॆऩ्बदैयुम् निऩैत्तालुम् महाविश्वासम् पिऱप्पदु अरिदु ऎऩ्गिऱार् इन्द लघुतरमाऩ इत्यादिना । अन्द गुरुतरमाऩ फलत्तै - विधिशिवसनकाद्यैर्ध्यातुमत्यन्तदूरमाऩ अन्द फलत्तै, ताऩ् कोलिऩगालत्तिले पॆऱवासैप्पट्टु इति । इन्द आसै गुरुतरमाऩ भक्तियोगनिष्ठऩुक्कुम् तलैक्कट्टक्कूडिऩदऩ्ऱिऱे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एतस्य फलस्य "शुनाम् इव पुरोडाशः" (पाद्म-संहिता चर्या-पादः १२-८३) इति रीत्या
जन्म-वृत्तादिभिर् वस्तुतः स्वयम् अनार्ह इति ज्ञातवतः कस्यचित्↩︎

He knows that, by birth, conduct and the like,
he is unfit to enjoy that fruit,
like a dog which is unfit to eat the offering made to the gods,↩︎

Él sabe que, por nacimiento, conducta y similares, No es apto para disfrutar de esa fruta Como un perro que no es apto para comer la ofrenda hecha a los dioses,↩︎

इप्फलत्तुक्कु ‘‘शुनामिव पुरोडाशः’’ (पाद्म-संहिता चर्या-पादः १२-८३) ऎऩ्गिऱबडिये जन्मवृत्तादिगळाले ताऩ् अनर्हऩाय् वैत्तुत्↩︎

इप्फलत्तुक्कु - इम्महाफलत्तिऱ्कु, ‘‘शुनामिव पुरोडाशः’’ ऎऩ्गिऱबडिये - देवार्हमाय् पावनतममाऩ पुरोडाशम् श्वावुक्कु निऩैक्कवुमनर्हमॆऩ्गिऱबडिये। जन्मवृत्तादिगळाले ताऩ् अनर्हऩाय् वैत्तु इति । इदऩाल् निहीनमाऩ तऩ् जन्मवृत्तादिगळै निऩैत्तालुम् महाविश्वासम् घटियातॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इप्पडि तऩक्के फलसिद्धियिल् विश्वासमिल्लादबोदु इन्द लघूपायत्तालेये तऩ् अनुबन्धिकळुक्कुम् फलसिद्धियुण्डा मॆऩ्गिऱ महाविश्वासमुण्डागादिऱे।↩︎

“सानुबन्धिकेन स्वेनायं पुरुषार्थः प्राप्स्यते " इति महाविश्वासोत्पत्तौ दौर्लभ्यम् अभिसन्धाय,↩︎

and yet he longs to attain this glory
not only for himself
but also for those who are connected with him.↩︎

Y sin embargo, anhela alcanzar esta gloria
no solo para sí mismo
pero también para aquellos que están conectados con él.↩︎

तऩ् अनुबन्धिकळैयुङ्गॊण्डु इप्पेऱु पॆऱुवदाग ऒरुत्तऩुक्कु महाविश्वासम् पिऱक्कैयिल् अरुमैयै निऩैत्तु↩︎

इप्पडि इम्महाविश्वासम् पिऱक्कैयिल् कष्टत्तै नोक्कि इदऱ्कु ऒरु लौकिकदृष्टान्तत्तै ऎम्बाररुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् महाविश्वासम् पिऱक्कैयिल् अरुमैयै निऩैत्तु इत्यादिना ।↩︎

"(अत्रैवाशक्तेः←) आढक-द्वादशक-तिल-भार-स्थाने
तावत् तैलम् आसीत् (आपन्नम् ) ”

इति श्रीगोविन्दाचार्योऽनुजग्राह किल (भक्तियोगस्थाने सफला प्रपत्तिर् इति)।↩︎

Embar has, therefore, illustrated the difficulty of having such faith by saying that
to expect this man who dreads bhaktiyoga
to have this supreme faith (regarding the efficacy of prapatti) is

“to ask a man who pleads inability to pay a bundle of sesamum stalks which would yield a kalam of seeds
to pay instead a kalam of oil".(4)

↩︎

Embar, por lo tanto, ha ilustrado la dificultad de tener tanta fe diciendo que
esperar a este hombre que teme bhaktiyoga
tener esta fe suprema (con respecto a la eficacia de Prapatti) es

“Preguntar a un hombre que declare incapacidad para pagar un paquete de tallos de sesamum que produciría un kalam de semillas En su lugar, pagar un kalam de petróleo ".

↩︎

'कल ऎळ्गट्टुप् पोय्क् कल ऎण्णैयायिऱ्ऱु' ऎऩ्ऱु ऎम्बाररुळिच्चॆय्दारिऱे।↩︎

'कल ऎळ् कट्टुबोय्क् कल ऎण्णॆयायिऱ्ऱु' ऎऩ्बदु ऎम्बार् वचनम्। इदिऩर्थम्, ऒरु राजा ऒरु कुडिमगऩुक्कु कल ऎळ्ळुक्कट्टु अदावदु कल ऎळ्ळागुम्बडियाऩ सुमै कॊडुक्कवेणुमॆऩ्ऱु सॊल्लिविट्टाऩाय् अदऱ्कु अवऩ् मऩ्ऩाड वर अदु माट्टायागिल् कलत्तैलमावदु वरक्काट्टु ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। मऩ्ऩाडिऩवऩुक्कु कल ऎळ्ळु सुमैबोय् अदिलुङ्गाट्टिल् गुरुवाऩ कलत्तैलम् वन्दु प्राप्तमायिऱ्ऱाम्। अप्पडिये यिङ्गुम् गुरुवाऩ भक्तियोगत्तैक् कुऱित्तु अञ्जिऩ अधिकारिक्कु ‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु अत्यन्तदुःशकमहाविश्वासाङ्गक लघूपायत्तिऩुडैय विधानम् वन्दु विऴुन्ददु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

सौलभ्य-ज्ञानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल्

सर्वेश्वरऩ्-उडैय परत्वमात्रत्तैय् अऱिन्दु अगल्-(प्रेरण=)उगैयाले
नराधमऩॆऩ्ऱु पेर् बॆऱ्ऱ पिऱन्दु कॆट्टाऩिऱ् काट्टिल्
(गोपिका=)इडैच्चिगळैप् पोले विवेकम् इल्लैयेय् आगिलुम् सौलभ्यत्तैय् अऱिन्दु
अन्-नलऩ्-उडैय् ऒरुवऩै (उपगत=)नणुगुम् अवऩे परमास्तिकऩ्

ऎऩ्ऱु अप्-पुळ्ळार्(=तत्-पक्ष्य्[आचार्यः]) अरुळिच्चॆय्युम् पासुरम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

अत्र

सर्वेश्वरस्य परत्व-मात्रं बुद्ध्वा दूरी-भवनेन
नराधम इति संज्ञां प्राप्तवन्तं जात-नष्टम् अपेक्ष्य
गोपिकावत् विवेकाभावेऽपि
सौलभ्यं ज्ञात्वा तादृश-कल्याण-गुणकम् एकं (भगवन्तं ) यः समाश्रयति,
स एव परमास्तिक

इति श्रीवादि-हंसाम्बुदाचार्यानुगृहीता सूक्तिः ।↩︎

In this connection Appullar stated that

the man who, like the gopis, has little discrimination
but knows that the Lord is easily accessible
and who seeks Him as having this quality
has greater faith
than the man who thinks only of the Lord's supreme greatness and remoteness and avoids Him;
for the latter is called in the Gita the worst of men (narādhama)
as the birth of his knowledge has only led to his ruin.

↩︎

A este respecto, Appullar declaró que

El hombre que, como el Gopis, tiene poca discriminación
pero sabe que el Señor es fácilmente accesible
y quién lo busca tener esta calidad
tiene mayor fe
que el hombre que piensa solo en la suprema grandeza y lejanía del Señor y lo evita;

Porque este último se llama en el Gita el peor de los hombres (Narādhama) Como el nacimiento de su conocimiento solo ha llevado a su ruina.

↩︎

इव्विडत्तिल् सर्वेश्वरऩुडैय परत्वमात्रत्तै यऱिन्दु अगलुगैयाले नराधमऩॆऩ्ऱु पेर्बॆऱ्ऱ पिऱन्दु कॆट्टाऩिऱ्काट्टिल्इडैच्चिगळैप्पोले विवेकमिल्लैयेयागिलुम् सौलभ्यत्तैयऱिन्दु अन्नलऩुडैयॊरुवऩै नणुगुमवऩे परमास्तिकऩॆऩ्ऱु अप्पुळ्ळार रुळिच्चॆय्युम् पासुरम्।↩︎

इप्पडि भगवाऩुडैय सर्वस्मात्परत्वत्तैयुम् तऩ्ऩुडैय अत्यन्तनैच्यत्तैयुम् अनुसन्धित्तु महाविश्वासमऩ्ऱिक्के अवऩै विट्टु अगलुवदे उसिदमो? महाविश्वासत्तै सिल गुणमूलमाग सम्पादित्तु आश्रयिप्पदे उसिदमो वॆऩ्ऱु शङ्गैवर अदऱ्कु अप्पुळ्ळार् समाधानमरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इव्विडत्तिल् - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ सन्देहम् वन्दुविट्टदिल्। सर्वेश्वरऩुडैय परत्वमात्रत्तैयऱिन्दु इति । इङ्गु मात्रपदत्ताले सौलभ्यसौशील्यादिव्यावृत्तिः । अगलुगैयाले - अवऩै विट्टुविडुगैयाले। नराधमऩॆऩ्ऱु पेर्बॆऱ्ऱ - भगवत्परत्वज्ञानादिगळिरुन्दुम् सौलभ्यादिगळैयुम् कूड अनुसन्धियामैयाले ‘‘हरेर्विज्ञाय पारम्यमपगच्छेन्नराधमः’’ ऎऩ्ऱु नराधमत्वेन व्यवह्रियमाणऩाऩ। इप्पडि सर्वोत्कृष्टमाऩ परत्वज्ञानमुडैयवऩै नराधमऩॆऩ्ऱु शास्त्रम् ताऩ् व्यवहरिक्कक्कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार्बिऱन्दुगॆट्टाऩिऱ्काट्टिलिति । पिऱन्दुम् - भगवाऩुडैय परत्वज्ञानम्बिऱन्दुम्। कॆट्टाऩिऱ्काट्टिल् - भगवाऩै आश्रयिप्पदुम् तविर्न्दु विबरीदमाग विट्टगऩ्ऱु कॆट्टुप्पोऩवऩैक्काट्टिलुम्। लोकत्तिल् पुरुषार्थानुभवत्तिऱ्कु हेतुवाऩ पिऱप्पे पापानुष्ठानमात्रत्तिऱ्कु हेतुवाऩाल् अवऩुक्कुप् पिऱप्पे केडाऩाप्पोले इवऩुक्कु श्लाघ्यमाऩ परत्वज्ञानम् आश्रयणीयतैक्कु हेतुवागामल् तद्विपरीतमाय् अगलुगैक्कु हेतुवाऩबोदु इवऩुक्कु परत्वज्ञानम् पिऱन्ददे अनर्थावहमागैयाल् इवऩ् पिऱन्दु कॆट्टाऩॆऩ्ऱु अभिप्रायम्। इप्पडियिवऩ् पिऱन्दु कॆट्टाऩागैयाल् इवऩै शास्त्रम् नराधमऩॆऩ्ऱु व्यवहरित्तदे युक्तमॆऩ्ऱु करुत्तु। इडैच्चिगळैप् पोले विवेकमिल्लैये यागिलुमिति । परमपुरुषऩ् सर्वोत्कृष्टऩॆऩ्ऱुम्, ताऩ् निकृष्टऩॆऩ्ऱुम् स्वपरयाथात्म्यज्ञानमिल्लैयेयागिलुम् ऎऩ्ऱबडि। इङ्गु अपिशब्दत्ताले विवेकमुमिरुन्दु सौलभ्यत्तैयुमऱिन्दु आश्रयिप्पवऩ् विवेकमिल्लामल् सौलभ्यत्तै यऱिन्दु आश्रयिप्पवऩै काट्टिलुम् परमास्तिकऩॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। सौलभ्यत्तै यऱिन्दु - आश्रयणीयतैक्कु उऱुप्पाऩ सौलभ्यमॊऩ्ऱैये अऱिन्दु। अन्नलऩुडै यॊरुवऩै - अन्द स्वामित्व सौशील्य सौलभ्यादिकल्याणगुणङ्गळैयुडैय ऒरुवऩै। एतादृशगुणवत्तया सजातीयरहितऩाऩ भगवाऩै। नणुगुमवऩे - किट्टुमवऩे। परमास्तिकऩॆऩ्ऱु - आस्तिकोत्तमऩॆऩ्ऱु। अप्पुळ्ळार् - वादिहंसाम्बुवाहाचार्याः । इङ्गु ‘‘सौलभ्यवेदी भजते कश्चित्तं परमास्तिकः’’ ऎऩ्गिऱ वचनार्थम् अभिप्रेतम्। इङ्गु 'अन्नलऩुडै यॊरुवऩै नणुगिऩम् नामे' ऎऩ्गिऱ नम्माऴ्वार् पासुरमुम् प्रत्यभिज्ञातमाय् इव्विषयत्तिल् प्रमाणमुमागिऱदु। इप्पडि सौलभ्यम् तॆळिन्दवऩ् महाविश्वासपूर्वकमाग भगवाऩै नणुगलामॆऩ्ऱु अप्पुळ्ळार् अरुळिच्चॆय्ददालुम्, ‘‘सौलभ्यवेदी भजते’’ ऎऩ्गिऱ वचनमिरुप्पदालुम् ऎम्बार् पासुरम् सौलभ्यमऱियाद परत्वज्ञानमात्रमुडैयवऩ् विषयमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

द्वयेऽङ्गान्तराणि

महाविश्वासः कार्पण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि पुरुष-कारादि-ज्ञानत्ताले पिऱन्द विश्वास-महत्त्वमुम्, विश्वास-स्वरूपमुम्, कार्पण्यमुम्
‘प्रपद्ये’ ऎऩ्गिऱ क्रिया-पदत्तिल् उपसर्गत्तिलुम्, शरण-शब्दोपश्लिष्टम् आऩ (पद्←)धातुविलुम्, उत्तमऩिलुम् अनुसन्धेयङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् उत्तमऩिल् विवक्षितत्तै
‘‘अनन्य-शरणः’’ (शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्ऱु गद्यत्तिले व्याख्यानम् पण्णिऩार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् ("शरणं प्रपद्ये"→) उपायत्वाध्यवसाय-वाचक-शब्दत्तिले
गोप्तृत्व-वरणम् अन्तर् नीतम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

[[९८]]

इत्थं पुरुषकारादि-ज्ञानेन निष्पन्नं विश्वास-महत्त्वं, विश्वास-स्वरूपं, कार्पण्यं च,
"प्रपद्ये" इति क्रियापदोपसर्गे,
शरण-शब्दोपश्लिष्टे धातौ,
उत्तमे चानुसन्धेयानि ।↩︎

The greatness of this supreme faith born of a knowledge of such things as helpful recommendation (purushakāra) from Lakṣmī ,
the essential nature of this faith
and the feeling of helplessness
are to be seen respectively
in the preposition pra in prapadye (in Dvaya ),
the root pad in prapadye occurring with the word śaranam and in the first person singular in prapadye.↩︎

La grandeza de esta fe suprema nacida de un conocimiento de cosas como una recomendación útil (Purushakāra) de Lakṣmī,
La naturaleza esencial de esta fe
y la sensación de impotencia
se pueden ver respectivamente
en la preposición pra en Prapadye (en dvaya),
la raíz "pad" en Prapadye que ocurre con la palabra Śaranam
y en la primera persona singular en Prapadye.↩︎

इप्पडि पुरुषकारादिज्ञानत्ताले पिऱन्द विश्वासमहत्वमुम् विश्वासस्वरूपमुम् कार्पण्यमुम् ‘प्रपद्ये’ ऎऩ्गिऱ क्रियापदत्तिल् उपसर्गत्तिलुम्शरणशब्दोपश्लिष्टमाऩ धातुविलुम् उत्तमऩिलुमनुसन्धेयङ्गळ्।↩︎

इप्पडिप्पट्ट महाविश्वासमुम् कार्पण्यमुम् द्वयत्तिल् अनुसन्धिक्कुमिडत्तैयरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडियित्यादिना । विश्वासमहत्वम् प्र ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्तिलुम्, रक्षकत्वाध्यवसायरूपमाऩ विश्वासस्वरूपम् शरणशब्दोपश्लिष्टमाऩ पदॢ धातुविलुम्, कार्पण्यम् उत्तमऩिलुम् अनुसन्धेयमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अत्रोत्तमे विवक्षितम् अर्थम्
"अनन्यशरणः " इति गद्ये व्याचचक्षे ।↩︎

In Saranāgati Gadya, Śrī Rāmānuja explains the implication contained in the first person singular (prapadye) as meaning "I have no other refuge".↩︎

En Saranāgati Gadya, Śrī Rāmānuja explica la implicación contenida en la primera persona singular (Prapadye)
como lo que significa "No tengo otro refugio".↩︎

इदिलुत्तमऩिल् विवक्षितत्तै ‘‘अनन्यशरणः’’ (शरणागति-गद्यम्।) ऎऩ्ऱु गद्यत्तिले व्याख्यानम् पण्णिऩार्।↩︎

कर्तृवाचकमाऩ उत्तमऩिल् कार्पण्यम् कथं अनुसन्धेयमॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इदिल् उत्तमऩिल् विवक्षितत्तै इति । उत्तमऩुक्कु कर्ता वाच्यऩाऩालुम् शरणवरणम् पण्णुगिऱ इक्कर्ता अकिञ्चनऩागैयाले अवऩ् ‘‘अकिञ्चनऩाऩ नाऩ् शरणमाग वरिक्किऩ्ऱेऩ्' ऎऩ्ऱनुसन्धिक्कुम्बोदु आकिञ्चन्यानुसन्धानरूपकार्पण्यम् अनुसंहितमागुमागैयाल् तात्पर्यवृत्त्या विवक्षितमागैयाले अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु करुत्तु। इदु इङ्गु विवक्षित मॆऩ्बदिल् सम्प्रदायत्तैक् काट्टुगिऱार् अनन्यशरणः इत्यादिना । अनन्यशरणः – अनन्योपायः, उपायान्तरशून्य इत्यर्थः ।↩︎

अत्रोपायाध्यवसाय-वाचक-शब्दे (←"शरणं प्रपद्ये") गोप्तृत्ववरणम् अन्तर्नीतम् ।↩︎

In Dvaya the words Saranam prapadye express supreme faith in the Lord's protection.
Therefore the supplication (or prayer for protection ) is implicit in the words which express supreme faith in the upāya (though not actually stated in so many words ).↩︎

En Dvaya, las palabras "Saranam Prapadye" expresan fe suprema en la protección del Señor.
Por lo tanto, la súplica (o oración por la protección) está implícita en las palabras que expresan la fe suprema en el upāya (aunque en realidad no se declara en tantas palabras).↩︎

इव्विडत्तिलुपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले गोप्तृत्ववरणमन्तर्नीतम्।↩︎

गोप्तृत्ववरणानुसन्धानत्तिऱ्कु स्थलमरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिल् उपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले इति । निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायवाचक ‘‘शरणं प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱ शब्दत्तिलेयॆऩ्ऱबडि। गोप्तृत्ववरणम् - रक्षकत्वप्रार्थऩै। अन्तर्नीतम् - आर्थिकमाग अनुसन्धेय मॆऩ्ऱबडि। निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायत्तिल् रक्षकत्वाध्यवसायम् घटकमागैयाले निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायकार्यमाऩ निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थऩै सिद्धिक्कुमिडत्तिल् रक्षकत्व प्रार्थनात्मक गोप्तृत्ववरणमुम् अर्थात्सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।
यत्तु अत्र उपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले गोप्तृत्ववरणम् अन्तर्नीतमॆऩ्बदऱ्कु

‘उपायेति । अध्यवसायो महाविश्वासः । उऩ्ऩै उबायमाग अध्यवसिक्किऱेऩ् ऎऩ्गिऱ महाविश्वासम् नी ऎऩक्कु अभिमतफलत्तैत् तरवेण्डुमॆऩ्गिऱ गोप्तृत्ववरणत्तिऱ्कु अव्यवहितकारणमागैयाले तद्वाचकशब्दत्तिल् इदु अवश्यम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु। इव्वर्थम् तोऱ्ऱु कैक्कागवे इङ्गु शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिले ऎऩ्ऱु प्रयोगिक्कादे इप्पडि प्रयोगित्तदु, इङ्गु अन्तर्नीतमॆऩ्ऱदु अर्थसिद्धमॆऩ्ऩबडि। अर्थत्तुक्कु शब्दत्तोडु अनतिभिन्नत्वमिल्लामैयाल् उपायवरणान्तर्नीतमॆऩ्ऱु मुऩ्बु सॊऩ्ऩविडत्तिल् पोल् इङ्गु अर्थम् कॊळ्ळक्कूडादिऱे'

ऎऩ्ऱु व्याख्यानम्। तत्पक्षे महाविश्वासवाचकशब्दत्तिले अल्लदु रक्षकत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले गोप्तृत्ववरणमन्तर्नीतमॆऩ्ऱु स्पष्टमागच् चॊल्लि यिरुक्कवेण्डुमिऱे।

महाविश्वासमावदु:- रक्षिष्यतीति विश्वासः । अदावदु रक्षकत्वाध्यवसायम्। इन्द विश्वासमिरुन्दालुम् अव्यवहितोत्तरम् रक्षको भव ऎऩ्गिऱ गोप्तृत्ववरणमार्थिकमाग सिद्धिक्कुमिऱे। अप्पडिच् चॊल्लामल् उपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले अदावदु निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिले ऎऩ्ऱु निर्देशित्तदु कूडादिऱे। रक्षिष्यतीति विश्वासमे महाविश्वासस्वरूपमेयॊऴिय उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायम् महाविश्वासस्वरूपमऩ्ऱिऱे। पूर्वं विभीषणशरणागतिप्रकरणत्तिलुम् ‘‘विभीषणो महाप्राज्ञः’’ ऎऩ्गिऱ विश्वासवाचकशब्दत्तिले गोप्तृत्ववरणमन्तर्नीतमॆऩ्ऱु सॊल्लामल् ‘‘राघवं शरणं गतः’’ ऎऩ्गैयाले उपायवरणान्तर्नीतमाऩ गोप्तृत्ववरणञ् जॊल्लित्तायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱु शरणशब्दोपश्लिष्ट गमॢ धातुवालेये उपायवरणम् अदावदु निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थऩै सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱुम् अदिऩालेये तदन्तर्गतरक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणम् सॊल्लित्तायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱुम् सॊल्लप्पट्टदु। आगैयालिव्विडत्तिल् उपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिल् ऎऩ्ऱदाल् निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायरूपोपायत्वाध्यवसायमे सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु कॊळ्ळवेणुम्। इव्वध्यवसाय मुण्डाऩाल् निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थऩैयुमदिलन्तर्गतमाऩ रक्षकत्व प्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणमुम् आर्थिकमाग सिद्धिक्कुमिऱे। उपायत्वाध्यवसायमुम् महाविश्वासमुम् ऒऩ्ऱॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱवर् पक्षत्तिल् इन्द महाविश्वासम् शरणशब्दोपश्लिष्टमाऩ धातुविले अनुसन्धेयमाग मुऩ्बे सॊल्लियिरुक्क, मेल् अहमस्मीत्यादियाले प्रमाणोपपत्तिकळैक् काट्टि ‘‘उपायत्वाध्यवसायमिव्विडत्तिले विवक्षितमायिऱ्ऱु' ऎऩ्ऱु पुनरपि महाविश्वासानुसन्धानस्थलत्तैक् काट्टवेण्डामिऱे। निक्षेपरक्षायां ‘‘तदेवं गोप्तर्येव भगवति प्रपित्सोरुपायान्तरनिवृत्तिमभिसन्धायोपायत्ववाचो युक्तिः । तेन निरपेक्षरक्षकत्वमनुसंहितं भवति’’ ऎऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गैयाल् निरेपक्षरक्षकत्वमे उपायत्वमॆऩ्ऱु सिद्धिक्कैयाल् अन्द उपायत्वाध्यवसायमुम्, केवलरक्षकत्वाध्यवसायरूपमहाविश्वासमुमॊऩ्ऱागादिऱे। मेल् सॊल्लुम् ‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भवेति प्रार्थनामतिः’’ ऎऩ्गिऱ उपायप्रार्थऩैक्कु हेतुभूतमाऩ उपायत्वाद्ध्यवसायम् निरपेक्षरक्षकत्वाद्ध्यवसायमे यॊऴिय महाविश्वासमागादु। उपायत्वमुम् गोप्तृत्वमुम् अनतिभिन्नमॆऩ्ऱु सॊल्लुम् अन्द पक्षत्तिल् ‘‘उपाये गृहरक्षित्रोश्शब्दश्शरणमित्ययम् । वर्तते साम्प्रतं त्वेष उपायार्थैकवाचकः’’ ऎऩ्ऱु नियमम् सॊऩ्ऩदुम् कूडादिऱे। रक्षितृत्वत्तुक्कुम् उपायत्वत्तुक्कुम् यत्किञ्चिद्भेदमुमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्लुमप्पक्षत्तिल् रक्षितृत्वव्युदासेन ‘‘साम्प्रतं त्वेष उपायार्थैकवाचकः’’ ऎऩ्ऱु शरणशब्दत्तुक्कु उपायमात्रवाचकत्वम् सॊऩ्ऩदु निष्फलमामिऱे। किञ्च महाविश्वासमुम् गोप्तृत्ववरणमुम् शाब्दमागवुम् आर्थमागवुम् इङ्गु अनुसन्धेयमाग विवक्षितमॆऩ्ऩिल्, इन्द प्रपत्तिक्कु असाधारणवेद्याकारमाऩ निरपेक्षरक्षकत्वानुसन्धानत्तुक्कु इम् मन्त्रत्तिल् स्थलान्तरमिल्लामैयाल् प्रपत्तिये अपूर्णमाग प्रसङ्गिक्कुम्। आगैयाल् उपायत्वाध्यवसायवाचकशब्दत्तिल् ऎऩ्बदऱ्कु निरपेक्षरक्षकत्वाद्ध्यवसायवाचकशब्दत्तिल् ऎऩ्ऱे अर्थम् कॊळ्ळ वेणुम्। इत्यलमधिकेन ।↩︎

आत्म-निक्षेपः / उपाय-निश्चयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयो ऽकिञ्चनो ऽगतिः’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०।)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्वमेवोपायभूतो मे
भवेति प्रार्थना-मतिः ।
शरणागतिर् इत्य् उक्ता
सा देवे ऽस्मिन् प्रयुज्यताम्’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाये गृह-रक्षित्रोश्
शब्दश् शरणम् इत्य् अयम् ।
वर्तते, सांप्रतं (द्वय-मन्त्रे) त्व् एष
उपायार्थैक-वाचकः॥
(मीमांसक-मते विधिषु तत्-सम्बद्ध-मन्त्रेष्व् अभिधैकत्वाग्रहात्)
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२९।)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ पडिये
उपायान्तराशक्तऩुक्कु सर्वेश्वरऩ् सर्व-शास्त्रार्थ-साधारणम् आऩ रक्षकत्व-मात्रत्तिले निऱ्कैय् अऩ्ऱिक्के
स्वीकृत-भरऩ् आय्क्-कॊण्डु
उपायान्तर-स्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम् …

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

न्यस्त-भरऩ् आऩ इव्व्-अधिकारिक्कुप्
(भरन्यासात्) पिऩ्बु अनन्योपायत्वम् निलै निऱ्कैक्क् आगवुम्

उपायत्वाध्यावसायम् इव्व्-इडत्तिले विवक्षितम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपायम् ऎऩ्ऱाल्
ऒरु विरगु(=साधनम्) ऎऩ्ऱ मात्रम् आगैयालेय्
इव्व्-उपायत्वम् चेतनाचेतन-साधारणम् आय् इरुक्कैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयो ऽकिञ्चनो ऽगतिः’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०।)

↩︎

It has been said

" I am the abode of transgressions;
I am without any other means of protecting myself,
I have nothing else to attain than Thee."

↩︎

Se ha dicho

"Soy la morada de transgresiones;
No tengo ningún otro medio para protegerme,
No tengo nada más que lograr que ti ".

↩︎

‘‘अहमस्म्यपराधानामालयोऽकिञ्चनोऽगतिः’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०।)↩︎

ननु शरणशब्दम् रक्षकऩैक् काट्टुगैयिलुम् समर्थमागैयाल् इदिल् रक्षकत्वाद्ध्यवसायत्तै वाच्यमागच् चॊल्लि रक्षकत्वप्रार्थनारूपमाऩ अदावदु गोप्तृत्ववरणरूपमाऩ अदिऩ् कार्यत्तै आर्थिकमॆऩ्ऱु सॊल्लक्कूडादो? शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तुक्कु उपायत्वाद्ध्यवसायत्तै अदावदु निरपेक्षरक्षकत्वाद्ध्यवसायत्तै वाच्यमागक्कॊण्डु तत्कार्यमाऩ निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थनैयाल् रक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणत्तै आर्थिकमागच् चॊल्ल वेण्डुमोऎऩ्ऩ? अप्पडि सॊल्लुवदिल् वचनङ्गळैयुम् वचनसिद्धयुक्तिकळैयुम् काट्टुगिऱार् अहमस्मीत्यादिना ।↩︎

‘‘त्वमेवोपायभूतो मे
भवेति प्रार्थना-मतिः ।
शरणागतिर् इत्य् उक्ता
सा देवे ऽस्मिन् प्रयुज्यताम्’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१।)

इति↩︎

"Be pleased to be my upāya.
This thought of prayer is called śaraṇāgati.
Let it be performed to the Lord.”

↩︎

"Se complace en ser mi upāya.
Este pensamiento de la oración se llama śaraṇāgati.
Que se realice al Señor ".

↩︎

‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भवेति प्रार्थनामतिः । शरणागतिरित्युक्ता सा देवेऽस्मिन् प्रयुज्यताम्’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

त्वमेवोपायभूतो मे भवेति । इङ्गु एवकारत्ताल् उपायान्तरनैरपेक्ष्यम् सॊल्लप्पडुगिऱदु। उपायभूतः – इङ्गु उपायमाग वरिक्कप्पडुगिऱवऩ् चेतनऩागैयाले अवऩिडत्तिलिरुक्कुम् सामान्यमाऩ उपायत्वम् चेतनैकान्तमाऩ रक्षकत्वे पर्यवसिप्पदाल् रक्षको भवेत्यर्थः । इति प्रार्थनामतिः– उपायान्तरनिरपेक्षरक्षको भवेति प्रार्थनाबुद्धिः, शरणागतिरित्युक्ता – याच्नान्वितमभिवदन्ति प्रपदनमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱबडि शरणागतिशब्दशक्यतावच्छेदिका, सा – उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थना । देवेऽस्मिन् प्रयुज्यतां – भगवति निरपेक्षरक्षकत्वमिव्विद्यैक्कु वेद्याकारमागैयाले तत्प्रार्थनै भगवाऩिडत्तिल् अवश्यकर्तव्येत्यर्थः ।↩︎

उपाये गृह-रक्षित्रोश्
शब्दश् शरणम् इत्य् अयम् ।
वर्तते, सांप्रतं (द्वय-मन्त्रे) त्व् एष
उपायार्थैक-वाचकः॥
(मीमांसक-मते विधिषु तत्-सम्बद्ध-मन्त्रेष्व् अभिधैकत्वाग्रहात्)
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२९।)

↩︎

Further

"this word śaranam is employed to mean
any one of the following :
upāya, house and protector;
here it means only upāya."

↩︎

Más

"Esta palabra Śaranam se emplea para significar
Cualquiera de los siguientes:
upāya, casa y protector; Aquí significa solo upāya ".

↩︎

‘‘उपाये गृहरक्षित्रोश्शब्दश्शरणमित्ययम् । वर्तते, सांप्रतं त्वेष उपायार्थैकवाचकः’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२९।)

↩︎

तथाच ‘‘अकिञ्चनोऽगतिः’’ ऎऩ्ऱु उपायान्तरशून्यत्वत्तै मुदलिले सॊल्लि अवऩ् भगवाऩैये उपायमाग प्रार्थिक्क वेण्डुमॆऩ्ऱुम्, अन्द प्रार्थऩै अवश्यकर्तव्यै यॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् शरणशब्दोपश्लिष्ट पदॢ धातुविल् उपायत्वाद्ध्यवसायमे अदावदु निरपेक्षरक्षकत्वाद्ध्यवसायमे वाच्यमाग अवश्यमङ्गीकर्तव्यमागैयालदऩाल् तत्कार्यमाऩ उपायत्वप्रार्थऩै अर्थसिद्धमाम् पोदु रक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणमुम् आर्थिकमॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डुमेयॊऴिय शरणशब्दम् रक्षितावैयुम् बोधिक्कुमागैयाल् शरणशब्दोपश्लिष्ट पदॢ धातुवुक्कु रक्षकत्वाद्ध्यवसायम् वाच्यमॆऩ्ऱुगॊण्डु अदिल् रक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणम् आर्थिकमॆऩ्ऱु सॊल्वदु वचनविरुद्धमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु। ‘‘उपाये गृहरक्षित्रोः … उपायार्थैकवाचकः’’ ऎऩ्बदुम् अहिर्बुध्न्यवचनम्। इदिलुम् शरणमॆऩ्गिऱ शब्दम् उपायत्तैयुम्, गृहत्तैयुम्, रक्षितावैयुम् सॊल्लुगिऱदु। आऩालुम्, साम्प्रतं – उपायान्तररहितऩुक्कु कर्तव्यमागच् चॊऩ्ऩ प्रपत्तिप्रकरणत्तिल्, एषः – अनुष्ठेयार्थप्रकाशककरणमन्त्रघटकमाऩ इन्द शरणशब्दम्, उपायार्थैकवाचकः – गृहरक्षितृव्युदासेन उपायमॆऩ्गिऱ अर्थमॊऩ्ऱैये सॊल्लुगिऱदु।
कीऴ् उदाहरित्त वचनप्पडि उपायान्तरशून्यऩाऩ ऎऩक्कु नीये उपायमाग वेण्डुमॆऩ्ऱु अदावदु उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकऩागवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थऩैये विहितमागैयाल् शरणशब्दस्य गृहरक्षित्रादिवाचकत्वे अदु सिद्धिक्कादागैयाल् शरणशब्दत्तुक्कु उपायार्थैकवाचकत्वम् नियमिक्कप्पडुगिऱदु।
उपायत्वमुम् रक्षितृत्वमुम् अनतिभिन्नमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱवर् पक्षत्तिल् इन्द नियमत्ताल् विलक्षणमाऩ ऒरु फलसिद्धियुम् सॊल्लमुडियादिऱे।↩︎

इति चोक्त-रीत्या उपायान्तराशक्तस्य सर्वेश्वरः सर्व-शास्त्रार्थ-साधारणे रक्षकत्व-मात्रे ऽनवस्थाय,
स्वी-कृत-भरः सन्
उपायान्तर-स्थानेऽपि निविशते
इत्य् अतोऽपि,↩︎

The Lord of all, besides being the protector in the general sense, as stated in all śāstras
should, in the case of the prapanna,
be thought of steadfastly as being an upāya,
since he has accepted the responsibility of protecting him
and stands therefore in the place of other upāyas.↩︎

El Señor de todos, además de ser el protector en el sentido general, como se indica en todos los Śāstras
Debería, en el caso de Prapanna,
ser considerado firmemente como un upāya,
ya que ha aceptado la responsabilidad de protegerlo
y se encuentra, por lo tanto, en el lugar de otros upāyas.↩︎

ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडियेउपायान्तराशक्तऩुक्कु सर्वेश्वरऩ् सर्वशास्त्रार्थसाधारणमाऩ रक्षकत्वमात्रत्तिले निऱ्कैयऩ्ऱिक्के स्वीकृतभरऩाय्क्कॊण्डु उपायान्तरस्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम्↩︎

उक्तवचनार्थङ्गळै परामर्शित्तालुम् युक्त्यन्तरत्तै निऩैत्तालुम् उपायत्वाद्ध्यवसायमे इङ्गु विवक्षितमॆऩ्गिऱार् ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱबडिये इत्यादिना । उपायान्तराशक्तऩुक्कु - भक्तियोगादिगळिलशक्तऩुक्कु। सर्वेश्वरऩ् - सर्वनियन्तावाऩ भगवाऩ्, सर्वशास्त्रार्थसाधारणमाऩ - भक्तिप्रपत्त्यादिगळुक्कु साधारणमाऩ, रक्षकत्वमात्रत्तिले निऱ्कैयऩ्ऱिक्के स्वीकृतभरऩाय्क्कॊण्डु - ऎऩ्ऩाल् भक्तियै अनुष्ठिक्कमुडियादु; अन्द भक्तिरूपोपायस्थानत्तिले नीरे निऩ्ऱु रक्षिक्कवेण्डुम्। अदावदु भक्तियै अनुष्ठिक्कामल् नीरे रक्षिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थित्त पिऱगु, ‘‘मदीयरक्षणभरस्तवैव’’ ऎऩ्ऱु भरसमर्पणम् पण्णुम् प्रपन्नविषयत्तिल् अन्द भरत्तै स्वीकरित्तवऩाय्क्कॊण्डु ऎऩ्ऱबडि। उपायान्तरस्थानत्तिले - भक्तिस्थानत्तिले, निवेशिक्कैयालुम् - निऱ्कैयालुम्, उपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्कैयावदु - अदिलॊरु आसनम् समर्पित्तु निऱ्कैयऩ्ऱु। किन्तु भक्तिरूपोपायत्तै यबेक्षिक्कामल् ताऩे रक्षणोपायमागै। चेतनऩागैयाले रक्षकऩागैयॆऩ्ऱबडि। तथाच निक्षेपरक्षा ।

तदेवं गोप्तर्य् एव भगवति
प्रपित्सोर् उपायान्तर-निवृत्तिम् अभिसन्धाय
उपायत्व-वाचो युक्तिः ।
तेन निरपेक्ष-रक्षकत्वम् अनुसंहितं भवति॥

अतः 'उपायार्थैक-वाचकः' इति च तत्-परम् एव ।
ततश् चाङ्गि-प्रपत्तौ
उपाय-भूताया भक्तेः स्थाने निवेश्य
भगवान् उपदिश्यते ।
भक्त्याऽपि हि भगवत्-कृपैवोत्तभ्यते ।
सा चेद् अकिञ्चने प्रपन्ने
स्वयम् एवोत्तिष्ठेत।
अतो "भक्ति-साध्यां ताम्
ईश्वर-स्वभाव एव निर्वर्तयती"ति
अनुपायानां स एवोपायः ॥

इति ।↩︎

न्यस्त-भरस्यास्याधिकारिणः
पश्चात्-काले ऽप्य् अनन्योपायत्व-दार्ढ्यार्थञ् च
उपायत्वाध्यवसायो ऽत्र विवक्षितो भवति ।↩︎

Besides, the Lord should be thought of as an upāya
in order that this adhikārī (namely, the prapanna) who has surrendered the responsibility for his protection to the Lord
may remain steadfast without seeking other upāyas.↩︎

Además, el Señor debe ser considerado como un upāya
Para que este adhikārī (a saber, el Prapanna) que haya entregado la responsabilidad de su protección al Señor
puede permanecer firme sin buscar otros upāyas.↩︎

न्यस्तभरऩाऩ इव्वधिकारिक्कुप् पिऩ्बु अनन्योपायत्वम् निलै निऱ्कैक्कागवुम् उपायत्वाध्यावसायमिव्विडत्तिले विवक्षितमायिऱ्ऱु।↩︎

न्यस्तभरऩाऩ इव्वधिकारिक्कु समर्पितभरऩाऩ अकिञ्चऩाऩ इव्वधिकारिक्कु।
पिऩ्बु - भरसमर्पणोत्तरकालम्। अनन्योपायत्वम् निलैनिऱ्कैक्कागवुम् - इतराधिकारिकळैप्पोलऩ्ऱिक्के इवऩ् न्यस्तभरऩागैयाले पिऩ्बुम् इवऩुक्कु अनन्योपायत्वम् निलै निऱ्कवेण्डुम्; अदऱ्कागवुमॆऩ्ऱबडि। उपायत्वाध्यवसायमिव्विडत्तिले विवक्षितमायिऱ्ऱु इति । उपायत्वाध्यवसायमिल्लाविडिल् भगवाऩै उपायान्तरस्थानत्तिले वैक्कैयुम्, इवऩुक्कु सर्वदा अनन्योपायत्वमुम् घटियातिऱे।↩︎

उपाय-शब्दार्थस्य साधन-विशेष-मात्र-रूपत्वेनास्योपायत्वस्य चेतनाचेतन साधारणत्वात्,↩︎

The word upāya stands for "the means to secure an end"
and this means may be either sentient or non-sentient.↩︎

La palabra upāya representa "los medios para asegurar un fin"
Y esto puede ser sensible o no sensible.↩︎

उपायमॆऩ्ऱाल् ऒरु विरगु ऎऩ्ऱ मात्रमागैयालेयिव्वुपायत्वम् चेतनाचेतनसाधारणमायिरुक्कैयालुम्,↩︎

आऩाल् गोप्तृत्ववरणमुम् अनुसन्धेयमागवेण्डुमोवॆऩ्ऩ, अदिल् उपपत्तिकळै उपपादिक्किऱार् उपायमॆऩ्ऱाल् ऒरु विरगु ऎऩ्ऱ मात्रमागैयाले इति । ऒरु विरगु ऎऩ्ऱ मात्रम् - ऒरु कारणमॆऩ्ऱ मात्तिरम्। आगैयाले इति । उपायशब्दम् सामान्यमाग कारण-मात्रवाचियागैयालेयॆऩ्ऱबडि। इव्वुपायत्वम् - इन्द कारणत्वम्, चेतनाचेतनसाधारण मायिरुक्कैयालुम् - चेतनऩाऩ भगवाऩुक्कुम् अचेतऩैयाऩ भक्तिक्कुम् साधारण-मायिरुक्कैयालुम्। इन्द उपायत्वरूप साधारणधर्मत्तै परमचेतनऩाऩ भगवाऩिडत्तिल् रक्षकत्वे अदावदु गोप्तृत्वे पर्यवसिप्पिक्कवेण्डुगैयाले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

गोप्तृत्व-वरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्व-वरणं तथा’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वज्ञोऽपि हि विश्वेशस्
सदा कारुणिकोऽपि सन् ।
संसार-तन्त्र-वाहित्वाद्
रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’(5)
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ-बडिये
चेतनैकान्तम् आऩ गोप्तृत्व-वरणम् अनुसन्धेयम् आगैयालुम्
गोप्तृत्व-वरणमुम् इङ्गे विवक्षितम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(मीमांसक-मते विधिषु तत्-सम्बद्ध-मन्त्रेष्व् अभिधैकत्वाग्रहात्) अदिल् शरण-शब्दम् ऒरु प्रयोगत्तिले इरण्ड् अर्थत्तैय् अभिधानम् पण्ण-माट्टामैयालेय् इव्व्-अधिकारिक्कु अ-साधारणम् आऩ उपायत्वाध्यवसायम् (न "रक्षा") इव्व्-इडत्तिले शाब्दम् आय् सर्वाधिकारि-साधारणम् आऩ गोप्तृत्व-वरणम् आर्थम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)15)

(विश्वास-टिप्पनी16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासो
गोप्तृत्व-वरणं तथा’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।)

इति↩︎

It has been said:-

"Among the aṅgas to prapatti are the faith that He will protect
and the supplication or prayer for protection "

↩︎

Se ha dicho:-

"Entre los aṅgas a Prapatti están la fe que protegerá
y la súplica o oración por la protección "

↩︎

‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासो गोप्तृत्ववरणं तथा’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘सर्वज्ञोऽपि हि विश्वेशस्
सदा कारुणिकोऽपि सन् ।
संसार-तन्त्र-वाहित्वाद्
रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’(5)
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८)

↩︎

" The Lord who controls everything,
though He is omniscient and always compassionate
expects a prayer for protection,
since He has to look after the process of saṁsāra".

↩︎

"El Señor que controla todo,
Aunque es omnisciente y siempre compasivo
espera una oración por protección,
Dado que tiene que cuidar el proceso de Saṁsāra ".

↩︎

‘‘सर्वज्ञोऽपि हि विश्वेशस्सदा कारुणिकोऽपि सन् । संसारतन्त्रवाहित्वाद्रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८)↩︎

सर्वज्ञोपीत्यादि । विश्वेशः – सर्वनियन्तावाऩ भगवाऩ्, सर्वज्ञोऽपिहि – सर्वज्ञऩागैयाले प्रपित्सुवाऩ इवऩुडैय आनुकूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जन कार्पण्यमहाविश्वासङ्गळैत् तॆरिन्दवऩायिरुन्दालुम्। इङ्गु अपिर्विरोधे । इव्वळवु तॆरिन्दवऩ् स्वयमे रक्षिक्कामल् रक्षापेक्षैयै प्रतीक्षिप्पदु विरुद्धमऩ्ऱो ऎऩ्गिऱ विरोधत्तिऱ्कु द्योतकम्। हिः प्रसिद्धौ । सर्वज्ञऩायिरुन्दालुम् कारुणिकऩऩ्ऱागैयाले रक्षियाऩॆऩ्ऱु सॊल्लवॊण्णादॆऩ्गिऱार् सदा कारुणिकोऽपि सन्निति । कारुणिकत्वम् अव्याप्यवृत्तियोवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग सदेति । इङ्गुम् अपिर्विरोधे । कारुणिकऩायिरुन्दुदाऩे रक्षिक्काददु रक्षापेक्षैयै प्रतीक्षिप्पदु विरुद्धमिऱे। इवैगळ् विरुद्धमल्लवॆऩ्बदिल् हेतुवैक्काट्टुगिऱार् संसारतन्त्रवाहित्वादिति । संसारतन्त्रवाहित्वमावदु वैषम्यनैर्घृण्यमऩ्ऱिक्के संसारत्तै नडत्तिप्पोरुगै। अदावदु रक्षापेक्षैयऩ्ऱिक्के ऒरुवऩै रक्षित्तु ऒरुवऩै रक्षिक्काविट्टाल् वैषम्यनैर्घृण्यम् वरुमागैयाले अदिल्लामल् संसारत्तै नडत्तुवदऱ्काग। रक्षापेक्षां – त्वं मे रक्षको भव; अदावदु गोप्ता भव ऎऩ्गिऱवबेक्षैयै अदावदु प्रार्थऩैयै। प्रतीक्षते – अपेक्षिक्किऱाऩ्। सर्वज्ञऩाय् परमकारुणिकऩायिरुन्दालुम् वैषम्यनैर्घृण्यम् तऩ्ऩिडन्दट्टामल् संसारनिर्वाहम् सॆय्य वेण्डुवदाल् रक्षापेक्षाप्रतीक्षणम् सॆय्गिऱाऩागैयाल् विरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इति चोक्त-रीत्या चेतनैकान्तस्य गोप्तृत्व-वरणस्यानुसन्धेयत्वात्
गोप्तृत्व-वरणम् अत्र विवक्षितम् ।↩︎

Since the upāya or means in this case is a sentient being (namely, the Lord),
and the prayer for protection (or goptṛtva varaṇam) which is applicable only to sentient beings is necessary here,
the word saranam in Dvaya, which means upāya, implies also the prayer for protection.↩︎

Dado que el upāya o los medios en este caso es un ser sensible (es decir, el Señor),
y la oración por la protección (o goptṛtva varaṇam) que es aplicable solo a los seres sintientes es necesaria aquí,
La palabra saranam en dvaya, que significa upāya, implica también la oración por la protección.↩︎

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये चेतनैकान्तमाऩ गोप्तृत्ववरणमनुसन्धेयमागैयालुम् गोप्तृत्ववरणमुमिङ्गे विवक्षितम्।↩︎

ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये - इन्द वचनङ्गळिल् सॊल्लुगिऱबडिये। चेतनैकान्तमाऩ - चेतनमात्रनिष्ठमाऩ। इङ्गे विवक्षितम् - शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिलेये विवक्षितम्।↩︎

(मीमांसक-मते विधिषु तत्-सम्बद्ध-मन्त्रेष्व् अभिधैकत्वाग्रहात्)
तत्र शरण-शब्देन
एकस्मिन् प्रयोगे ऽर्थद्वयाभिधानस्याशक्यत्वात्
अस्याधिकारिणो ऽसाधारण उपायत्वाध्यवसायो (न "रक्षा") ऽत्र शाब्दः,
सर्वाधिकारि-साधारणं गोप्तृत्व-वरणम् आर्थम्
इति भवितुम् अर्हति ॥↩︎

उपायत्वेन मोक्ष-दान-रूप--रक्षण-विशेष उच्यते।
शरणम् = रक्षेत्य् एतावद् एव स्वीकृते तु
रक्षा-विशेषो नोच्येत।
स्वाभिप्राय-निवेदनं न तत्र स्यात्।↩︎

Since the word saranam cannot have two (abhidhAna) meanings when it is used only once,
(we should understand that) in the Dvaya, the steadfast thought of the Lord being an upāya
which is peculiar to the adhikārī called prapanna
is brought out by the word saranam itself
and that the prayer for protection which is common to all adhikārīs
is understood by implication from the meaning.↩︎

Dado que la palabra saranam no puede tener dos significados (abhidhana) cuando se usa solo una vez,
(Deberíamos entender que) En el dvaya, el firme pensamiento de que el Señor sea un upāya
que es peculiar del adhikārī llamado Prapanna
es sacado por la palabra saranam en sí
y que la oración por la protección que es común a todos los adhikārīs
se entiende por la implicación del significado.↩︎

अदिल् शरणशब्दमॊरु प्रयोगत्तिले इरण्डर्थत्तै यभिधानम् पण्णमाट्टामैयालेयिव्वधिकारिक्कु असाधारणमाऩ उपायत्वाद्ध्यवसायम् इव्विडत्तिले शाब्दमाय् सर्वाधिकारिसाधारणमाऩ गोप्तृत्ववरणमार्थमागक्कडवदु।↩︎

इप्पडि उपायत्वाध्यवसायमुम् गोप्तृत्ववरणमुम् शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिल् अनुसन्धेय मॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् करणमन्त्रघटकमाऩ शरणशब्दम् प्रयोगकालत्तिल् सकृत्ते उच्चरिक्क वेण्डियिरुप्पदाल् ‘‘सकृदुच्चरितश्शब्दस्सकृदेवार्थं गमयति’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले अन्यतरार्थत्तैये बोधिक्कैयाले इरण्डर्थमुम् ऎप्पडि अनुसन्धेयमॆऩ्ऩिल् उत्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् अदिलित्यादिना । अदिल् - शरणशब्दमॆऩ्ऩ, पदॢ धातुवॆऩ्ऩ, इव्विरण्डुगळिले घटकीभूतमाऩ। ऒरु प्रयोगत्तिले - सकृदुच्चारणत्तिले। इरण्डर्थत्तै - उपायत्ववरणरूपार्थत्तैयुम् गोप्तृत्ववरणरूपार्थत्तैयुम्। अभिधानम् पण्ण माट्टामैयाले – अभिधावृत्त्या बोधिक्कमाट्टादागैयाले। अप्पडि बोधिप्पदु सकृदुच्चरितन्यायविरुद्धमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। इव्वधिकारिक्कु - उपायान्तरशून्यऩाऩ इव्वधिकारिक्कु। असाधारणमाऩ - गोप्तृत्ववरणम्बोले भक्तसाधारणमऩ्ऱिक्केयिरुक्किऱ। उपायत्वाध्यवसायम् - निरपेक्षरक्षकत्वाध्यवसायम्। इव्विडत्तिले - शरणशब्दोपश्लिष्ट-क्रियापदत्तिले। शाब्दमाय् - अभिधावृत्तियाले बोधितमाय्। सर्वाधिकारिसाधारणमाऩ गोप्तृत्ववरणम् - सर्वाधिकारिसाधारणमाऩ रक्षकत्वप्रार्थनम्। आर्थमागक्कडवदु - अर्थात्सिद्ध मागक्कडवदु। तथाच सकृदुच्चरितश्शब्दस्सकृदेवार्थं गमयति ऎऩ्गिऱ न्यायत्तिऱ्कु एकया वृत्त्या एकार्थमेव गमयति ऎऩ्ऱु अर्थमागैयाल् इङ्गु शरणशब्दत्तिल् उपायत्वाध्यवसायम् अभिधावृत्तियालुम्, गोप्तृत्ववरणम् तात्पर्यवृत्तियालुम्, अदावदु लक्षणैयालुम् बोधिक्कप्पट्टाल् न्यायविरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडि निष्कर्षित्तदाल् इव्वधिकारिक्कु असाधारणमाऩ उपायत्वप्रार्थऩै अदावदु निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थऩैयऩ्ऱिक्के सर्वसाधारणमाऩ केवलरक्षकत्वप्रार्थऩैयै मात्तिरम् शरणागत्यनुष्ठानकालत्तिल् अनुसन्धिक्कुमवर्गळुक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानम् विकलमागैयाले फलम् सिद्धिक्कादॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

अऱिवित्तनर् अन्बर् - ऐयम्(=संशयं) पऱैयुम्(=सॊल्लुगिऱ [भक्ति-योगादि]) उपायम् इल्लात्,
तुऱवित्(=आकिञ्चन्यम्) तुनियिऱ्(=दुःखे) +तुणैय्(=सहायः) आम् परनै वरिक्कुम् वगै।
उऱव्(=सम्बन्धम्) इत्तनैय् इऩ्ऱिय्, ऒत्तार्(=समा) ऎन निऩ्ऱव् उम्बरै (=उच्चान् [देवान्]) "नाम्
पिऱवित्(=जन्मनः) तुयर्(=दुःखं) सॆगुवीर्(=नाशयत)" ऎऩ्ऱ् इरक्कुम्(=अधोगामकं) पिऴैय्(=दोषम्) अऱवे(=विनाकृत्य हि). (18 )

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रख्यातः पञ्च-षाङ्गस् (→फलत्यागो मोक्षार्थिनः) सकृद् इति भगवच्-छासनैर् एष (प्रपत्ति-)योगस्
तत्र (आनुकूल्य-सङ्कल्पः, प्रातिकूल्य-विवर्जयिषा→) द्वाभ्याम् अपायाद् विरतिर्, अनितरोपायतैकेन (कार्पण्येन संस्मृतेन) बोध्या ।
एकेन (महाविश्वासेन) स्वान्त-दार्ढ्यं निज-भर-विषये, ऽन्येन (गोप्तृत्व-वरणेन [रक्षायाः]) तत्(→भगवत्)-साध्यतेच्छा,
तत्त्व-ज्ञान-प्रयुक्ता त्व् इह स-परिकरे (ऽङ्गिनि, तद्-अङ्गेषु च) (कर्तृत्व-फलादिषु) ताद्(→भगवद्)-अधीन्यादि-बुद्धिः ॥ २७ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
परिकरविभागाधिकार एकादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

( गाथा ) चोदयामासुः स्नेहवन्तः
सन्देह-हेतु-भूतोपायाभाव-रूप-दारिद्र्य-दुःखे सहाय-भूतस्य परस्य वरण-प्रकारम्,

संबन्ध-स्वरूपांशेनापि विना-भूतानां
सदृशा इति स्थितानां देवानां सविधे
"अस्माकं जन्मात्मकं दुःखं नाशयते"त्य् एवं याचन-रूपो ऽपराधो यथा न भवेत् तथा ॥↩︎

Our kind ācārya s have taught us the way of seeking, as an upāya,
the Supreme Being who is (ever) ready to help us in our state of helplessness,
when we are without such upāyas as bhakti yoga
which give rise to doubts (concerning our ability to adopt them with success).
They have taught it to us so well that
we shall never commit the mistake of begging, for deliverance from the sorrows of saṁsāra,
the (other) gods who are bound by karma
and are therefore like ourselves
and who are not related in any way to us.↩︎

Nuestro ācārya-s amables nos ha enseñado la forma de buscar, como un upāya,
El ser supremo que está (siempre) listo para ayudarnos en nuestro estado de impotencia,
Cuando estamos sin upāyas como bhakti yoga
que dan lugar a dudas (con respecto a nuestra capacidad de adoptarlas con éxito).
Nos lo han enseñado tan bien que
Nunca cometeremos el error de mendigar, por la liberación de las penas de Saṁsāra,
Los (otros) dioses que están obligados por el karma
y por lo tanto somos como nosotros mismos
y que no están relacionados de ninguna manera con nosotros.↩︎

अऱिवित्तनरन्बरैयम्बऱैयुमुबायमिल्लात्
तुऱवित्तुनियिऱ्ऱुणैयाम् परनै वरिक्कुम् वगै
उऱवित्तनैयिऩ्ऱियॊत्तारॆन निऩ्ऱ वुम्बरै नाम्
पिऱवित्तुयर् सॆगुवीरॆऩ्ऱिरक्कुम् पिऴैयऱवे. (18 )↩︎

कटाक्ष-विशेषत्ताले
शङ्कापञ्चकनिवृत्तिपूर्वकम् आग महाविश्वासत्तैयुण्डाक्किऩ
परम-दयाळुक्कळ् आऩ आचार्यर्गळ्
अकिञ्चनर्गळाऩ नमक्कु इव्वङ्गपञ्चकङ्गळैक्कॊण्डु
भगवाऩै वरिक्कुम् प्रकारत्तै उपदेशित्तार्गळॆऩ्बदै
ऒरु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् अऱिवित्तऩरित्यादिना ।
अऩ्बर् - स्निग्धर्गळाऩ नम् आचार्यर्गळ्; ऐयम् - संशयत्तै, पऱैयुम् - सॊल्लुगिऱ, संशयत्तैयुण्डु पण्णुमदाऩ ऎऩ्ऱबडि। इन्द उपायम् नम्माल् अनुष्ठित्तुत् तलैक्कट्टक्कूडुमो कूडादोवॆऩ्गिऱ संशयत्तैयुण्डु पण्णुमदाऩ ऎऩ्ऱबडि। दुष्करमाऩ ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

उबायम् - भक्तियोगादिगळ्।
इल्लात्तुऱवि - इवैय् इल्लादद् आऩव् आकिञ्चन्यम्। अदागिऱ तुऩियिल् - दुःखावस्थैयिल्, तुणैयाम् - सहायभूतऩाऩ, अभिमतत्तैत् तलैक्कट्टिक्कॊडुक्कुंस्वभावऩाऩ ऎऩ्ऱबडि।
परऩै - उत्कृष्टऩाऩ भगवाऩै, शङ्कापञ्चकहेतुभूतमाऩ सार्वज्ञ्यसर्वशक्त्याद्युत्कृष्टगुणङ्गळैयुडैय भगवाऩै ऎऩ्ऱबडि।
वरिक्कुम् वगै - शरणमाग वरिक्कुम् प्रकारत्तै। परत्वमात्रत्तैक् कण्डु अगऩ्ऱुबोगादे पुरुषकारसम्बन्धादिगळाल् उण्डाऩ सौलभ्यातिशयत्तैत् तॆळिन्दु महाविश्वासत्तै यडैन्दु अवऩै उपायान्तरस्थानत्तिले निवेशिक्कुम् प्रकारत्तै ऎऩ्ऱबडि।
इदऱ्कु अऱिवित्तऩरॆऩ्बदोडन्वयम्।
किमर्थमित्यत्राह उऱवित्तऩैयिऩ्ऱि इति ।
इत्तऩै उऱविऩ्ऱि - स्वल्पसम्बन्धमुम् इल्लादबडि।
शेषशेषिभावादिसम्बन्धमऱ्ऱ ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

ऒत्तारॆऩ निऩ्ऱ - कर्मवश्यत्वादिगळाले नमक्कुत् तुल्यर् ऎऩ्ऩुम्बडि निऩ्ऱ। उम्बरै - देवर्गळै, ब्रह्मरुद्रादिदेवतान्तरङ्गळै यॆऩ्ऱबडि। नाम् - मुमुक्षुक्कळाऩ नाम्। पिऱवित्तुयर् - संसारदुःखत्तै। सॆगुवीरॆऩ्ऱु - पोक्कुङ्गोळॆऩ्ऱु।
इरक्कुम् पिऴै - इरक्कैयागिऱ तप्पु। अऱवे - अऱ्ऱुप्पोगुम्बडि। अदऱ्कु प्रसक्तिये इल्लामल् पोम्बडियॆऩ्गै। एतादृशफलार्थमागवे अऩ्बरऱिवित्तऩ रॆऩ्ऱु पूर्वेणान्वयः । आचार्यर्गळ् इप्पडि पुरुषकारसम्बन्धादिज्ञानत्ताले शङ्गैगळैप् पोक्कि महाविश्वासत्तैयुण्डाक्कि, सौलभ्यत्तैयुम् तॆळिवियादबोदु मुमुक्षुक् कळाऩ नामुम् क्षिप्रकारित्वमात्रज्ञानत्ताले देवतान्तरङ्गळ् पक्कलिले मोक्षयाचनरूपमाऩ महाबाबत्तैयुम् सॆय्युम्बडि नेरिडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रख्यातः पञ्च-षाङ्गस् (→फलत्यागो मोक्षार्थिनः) सकृद् इति भगवच्-छासनैर् एष (प्रपत्ति-)योगस्
तत्र (आनुकूल्य-सङ्कल्पः, प्रातिकूल्य-विवर्जयिषा→) द्वाभ्याम् अपायाद् विरतिर्, अनितरोपायतैकेन (कार्पण्येन संस्मृतेन) बोध्या ।
एकेन (महाविश्वासेन) स्वान्त-दार्ढ्यं निज-भर-विषये, ऽन्येन (गोप्तृत्व-वरणेन [रक्षायाः]) तत्(→भगवत्)-साध्यतेच्छा,
तत्त्व-ज्ञान-प्रयुक्ता त्व् इह स-परिकरे (ऽङ्गिनि, तद्-अङ्गेषु च) (कर्तृत्व-फलादिषु) ताद्(→भगवद्)-अधीन्यादि-बुद्धिः ॥ २७ ॥↩︎

In the Scriptures (vouchsafed to us ) by Bhagavān himself (e. in the pañcarātra Āgamas),
this yoga called prapatti is proclaimed
as having five or six aṅgas
and as requiring to be performed only once.
In this yoga, abstention from transgressions results from two of the aṅgas,
namely, ânukulya saṅkalpa and prātikulya varjana.
It may be understood (also ) that from one aṅga, namely,karpanya,
one feels that there is no other upāya.
From supreme faith, another aṅga arises: firmness of mind.
By another aṅga, namely, goptṛtva varaṇam, is generated the Lord's will to save.
In this yoga, namely, prapatti, and also in its aṅgas,
the thought that all these are dependent upon the Lord
should arise from a knowledge of the truth (tattva)
(that the jīva is śeṣa to the Lord
and that all he does is really done by the Lord
and that [it is done] for His own purposes - sāttvika parityāga).

This last thought is common to prapatti and all other upāyas for securing mokṣa ,
(When śaraṇāgati is performed for the sake of worldly goods,
this last thought, sāttvika parityāga is absent.)↩︎

En las Escrituras (nos atribuyen) por el propio Bhagavān (e. En Pañcarātra āgamas),
Este yoga llamado Prapatti se proclama
como tener cinco o seis aṅgas
y como requiere ser realizado solo una vez.
En este yoga, la abstención de las transgresiones resulta de dos de las Aṅga,
a saber, ânukulya saṅkalpa y prātikulya varjana.
Se puede entender (también) que de una aṅga, a saber, Karpanya,
Uno siente que no hay otro upāya.
De la fe suprema, surge otro aṅga: firmeza mental.
Por otro aṅga, a saber, Goptṛtva Varaṇam, se genera la voluntad del Señor de salvar.
En este yoga, a saber, Prapatti, y también en sus Aṅgas,
el pensamiento de que todos estos dependen del Señor
Debería surgir de un conocimiento de la verdad (tattva)
(que el Jīva es Śeṣa para el Señor
y que todo lo que hace es realmente hecho por el Señor
y que [está hecho] para sus propios fines - sāttvika parityāga).

Este último pensamiento es común a Prapatti y a todos los demás upāyas para asegurar mokṣa,
(Cuando Śaraṇāgati se realiza en aras de los bienes mundanos,
Este último pensamiento, Sāttvika Parityāga está ausente).↩︎

प्रख्यातः पञ्चषाङ्गस्सकृदिति भगवच्छासनैरेष योग-
स्तत्र द्वाभ्यामपायाद्विरतिरनितरोपायतैकेन बोद्ध्या ।
एकेन स्वान्तदार्ढ्यं निजभरविषयेऽन्येन तत्साध्यतेच्छा
तत्त्वज्ञानप्रयुक्ता त्विह सपरिकरे तादधीन्यादिबुद्धिः ॥ २७ ॥↩︎

इयान् इत्थं भूतः ऎऩ्ऱु आरम्भश्लोकत्तिल् सामान्यमागच्चॊऩ्ऩ अङ्गङ्गळिऩ् इयत्तैयैच् चॊल्लि अङ्गिपोले इवैगळुम् सकृत्कर्तव्यङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्ला निऩ्ऱुगॊण्डु अङ्गङ्गळाल् वरुम् प्रयोजनत्तै ऒरु श्लोकत्ताले काट्टुगिऱार् प्रख्यात इत्यादिना । एष योगः – इन्द न्यासरूपोपायमाऩदु। भगवच्छासनैः – लक्ष्मीतन्त्राहिर्बुध्न्यसंहितादिरूपङ्गळाऩ भगवच्छास्त्रङ्गळाले। पञ्चषाङ्गः – पञ्च वा षड्वा अङ्गानि यस्य सः पञ्चषाङ्गः । काम्यप्रपत्तियिल् फलत्यागरूपाङ्गमिल्लामैयाले पञ्चाङ्गः; मोक्षार्थप्रपत्तौ तु फलत्यागरूपाङ्गसत्वात् षडङ्ग इति व्यवस्थितोऽयं विकल्पः । अतः

‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ ऎऩ्बदोडु विरोधमिल्लै।
सकृदिति च प्रख्यातः – ‘‘सकृदेव हि शास्त्रार्थः कृतोऽयं तारयेन्नरम्’’ इत्यादिगळ् इङ्गु अभिप्रेतम्। इङ्गु साङ्गभरन्यासरूपमाऩ षडङ्गयोगत्तिऱ्कु सकृत्त्वम् सॊल्लुगैयाल् अङ्गिवत् अङ्गत्तिऱ्कुम् सकृदनुष्ठानम् सॊल्लप् पट्टदु।

तत्र – अन्द अङ्गङ्गळुडैय मध्यत्तिले। द्वाभ्यां – आनुकूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळाले, अपायाद्विरतिः – अज्ञातिलङ्घनरूपमाऩ अपायत्तिल् निऩ्ऱु, अदावदु पाबत्तिऩिऩ्ऱुम्, विरतिः – अधिकारिणो निवृत्तिः, प्रयोजनतया बोध्येत्यर्थः ।
एकेन – कार्पण्यरूपाङ्गत्ताल्, अनितरोपायता – प्रपत्त्युत्तरकालम् अनन्योपायता । बोध्या – प्रयोजनतया आपततीति ज्ञेया ।
एकेन – महाविश्वासरूपमाऩ ऒरु अङ्गत्ताल्। निजभरविषये - फले, स्वान्तदार्ढ्यं – स्वान्तस्य – मनसः, दार्ढ्यं – पूर्वं पश्चाच्च रक्षिष्यति न वेति शङ्कारहितत्वं, शङ्कारहिततया निश्चलत्वमिति यावत् ।
अन्येन – गोप्तृत्ववरणेन, निजभरविषये इत्यत्राप्यन्वेति । तत्साद्ध्यतेच्छा – तस्य – भगवतः, साद्ध्यतेच्छा — इन्द फलत्तै इवऩुक्कु साधित्तुक् कॊडुक्क वेणुमॆऩ्गिऱ इच्छै । गोप्तृत्ववरणानन्तरम् भगवाऩुक्कु

(सर्व-ज्ञेऽपि स्वतो देवे
याच्ञा-विज्ञापनादिभिः ।)
‘‘तत्-तद्-इष्ट-प्रदित्सात्मा,
(प्रार्थनया) प्रीतिर् एव प्रसाध्यते’’

ऎऩ्गिऱबडि फलप्रदानेच्छैयुण्डागिऱदिऱे।
तत्त्वज्ञानप्रयुक्ता – शास्त्रजन्यतत्त्वज्ञानजन्या, तादधीन्यादिबुद्धिस्तु – तादधीन्यम् - भगवदधीनत्वम्, भगवदधीनकर्तृकत्वमिति यावत् । आदिपदत्ताले तच्छेषत्वत्तुक्कुम् फलस्य तदीयत्वत्तुक्कुम् ग्रहणम्।
तेषां बुद्धिः – इदऩाल् कर्तृत्वत्यागममतात्यागफलत्यागङ्गळ् सॊल्लप्पट्टदुगळ्।
इङ्गु ‘‘तु’’ शब्दत्ताले वैलक्षण्यम् द्योतितमागिऱदु।
अदावदु इतरमाऩ आनुकूल्यादिगळ् भर-समर्पणत्तुक्कु अङ्गङ्गळ्।
इन्द सात्त्विकत्यागरूपम् आऩ अङ्गमोव् ऎऩ्ऱाल्
सपरिकरे तादधीन्यादिबुद्धिरूपम् आगैयाल् अङ्गिक्कुप्पोल्
अङ्गङ्गळुक्कुम् अङ्गम् आयिरुक्कुम्। (5)
इह सपरिकर इति ।
सपरिकरे – इन्द ऐन्दु अङ्गङ्गळोडु कूडिऩ, इह – अनुष्ठीयमानप्रपत्तौ, भवति – अङ्गतया भवति। परिकराणामपि तदधीनकर्तृकत्वात् ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
परिकरविभागाधिकार एकादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवकश्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां परिकरविभागाधिकार एकादशः ॥↩︎

१२ साङ्ग-प्रपदनाधिकारः

१२ साङ्ग-प्रपदनाधिकारः

प्रवेशः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अभीष्टे दुस्-साधे स्वत इतरतो वा, क्वचन तत्
भर-न्यासं याच्ञान्वितम् अभिवदन्ति प्रपदनम् ।
"इतः पश्चाद् अस्मद्-यतन-निरपेक्षेण भवता
समर्थ्यो ऽसाव् अर्थस्" त्व् इति मति-विशेषं तद् अविदुः ॥ २८ ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

(12) THE CHAPTER ON THE PERFORMANCE OF PRAPATTI WITH IT’S AṄGAS. page186↩︎

(12) El capítulo sobre la actuación de Prapatti con su AṅGAS. Page186↩︎

अभीष्टे दुस्-साधे स्वत इतरतो वा, क्वचन तत्
भर-न्यासं याच्ञान्वितम् अभिवदन्ति प्रपदनम् ।
"इतः पश्चाद् अस्मद्-यतन-निरपेक्षेण भवता
समर्थ्यो ऽसाव् अर्थस्" त्व् इति मति-विशेषं तद् अविदुः ॥ २८ ॥↩︎

When a desired object is incapable of attainment by oneself and by other upāyas,
prapatti is the placing of the responsibility or burden of securing it in somebody who is capable of doing so
with a request or supplication.
It is declared to be the specific thought such as (the following):

"This object should be accomplished (for me) by you
without my making any effort of my own hereafter."

↩︎

Cuando un objeto deseado es incapaz de logro por uno mismo y por otros upāyas,
Prapatti es la colocación de la responsabilidad o la carga de asegurarlo en alguien que sea capaz de hacerlo
con una solicitud o súplica.
Se declara que es el pensamiento específico, como (lo siguiente):

"Este objeto debe ser logrado (para mí) por ti
sin hacer ningún esfuerzo de mi propio esfuerzo ".

↩︎

अभीष्टे दुस्साधे स्वत इतरतो वा क्वचन तत्
भरन्यासं याच्ञान्वितमभिवदन्ति प्रपदनम् ।
इतः पश्चादस्मद्यतन निरपेक्षेण भवता
समर्थ्योऽसावर्थस्त्विति मतिविशेषं तदविदुः ॥ २८ ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां साङ्गप्रपदनाधिकारः ॥
इप्पडि कीऴधिकारत्तिल् अङ्गङ्गळै निरूपित्तु, इव्वधिकारत्तिले भरन्यासमे मुमुक्षुक्कळुक्कुम् साधारणमाऩ अङ्गियॆऩ्ऱुम्, अदुवे प्रपत्तिशब्दवाच्यमामॆऩ्ऱुम् प्रपत्तियिऩ् सन्निवेशमिरुक्कुम्बडियै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् अभीष्ट इति । अभीष्टे - अभिलषितमाऩ फलमाऩदु, अदावदु - सुखरूपमागवो, दुःखनिवृत्तिरूपमागवो, अवैगळुक्कु साधनरूपमागवो उळ्ळ स्वाभीष्टफलमाऩदॆऩ्ऱबडि, स्वतः – अकिञ्चऩाऩ तऩ्ऩालुम्, इतरतो वा – प्रपत्तव्यऩैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट स्वेतरऩालुम्, वाशब्दश्चार्थे । दुस्साधे सति – श्रमप्पट्टुम् साधिप्पदऱ्कु अशक्यमाऩबोदु, इदऩाल् अधिकारसत्वम् द्योतितम्। ‘‘अनन्यसाध्ये स्वाभीष्टे’’ ऎऩ्गिऱ भरतमुनिलक्षणवाक्यम् स्मारितम्। क्वचन – अभीष्टसाधनसमर्थऩायुम् कारुणिकऩायुमुळ्ळ ऒरु पुरुषऩिडत्तिले; स्वत इतरतो वा ऎऩ्बदै इङ्गुम् कूट्टुवदु। स्वतः – विशदज्ञानवाऩागवो, अविशदज्ञानवाऩागवो इरुक्किऱ तऩ्ऩालेयो, इतरतो वा – आचार्यऩालेयो, स्वकर्तृकं आचार्यकर्तृकं वेति यावत् । इङ्गु वाशब्दम् अधिकारिभेदेन व्यवस्थितविकल्पद्योतकम्। विशदाविशदज्ञानवाऩ्गळुक्कु तऩ्ऩाले यॆऩ्ऱुम्, ज्ञानशक्त्यादिशून्यऩुक्कु आचार्यऩालेये यॆऩ्ऱुम्, व्यवस्था । याच्ञान्वितं – त्वं मे उपायो भव, अदावदु:- उपायान्तरनिरपेक्षस्सन् रक्षको भव ऎऩ्गिऱ याच्ञैयोडु कूडिऩ, इदऩाल् आज्ञापूर्वकमाऩ भरन्यासस्य प्रपदनशब्दवाच्यत्वव्यावृत्तिः । तद्भरन्यासं – तद्भरस्य – स्वाभिलषितफलनिष्पादनभरस्य, न्यासं - निष्पादनभरस्त्वयि समर्पितः इति भरसमर्पणं, प्रपदनं –प्रपदनशब्दवाच्यं, अभिवदन्ति – तत्वज्ञा इति शेषः । इदऩाल् निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थनम् अङ्गितावच्छेदक मॆऩ्ऱुम्, भरन्यासम् अङ्गियॆऩ्ऱुम्, इव्विशिष्टमे प्रपदनशब्दवाच्यमॆऩ्ऱुम् स्पष्टीकरिक्कप्पट्टदु। इदऩाल् न्यासविद्यादर्पणोक्तं सर्वमनुक्तोपालम्भनरूपमॆऩ्ऱु ज्ञापितमायिऱ्ऱु।

भरतमुनि-लक्षण-वाक्यत्तिल्

‘‘अनन्यसाध्ये स्वाभीष्टे
महाविश्वासपूर्वकं ।
तद्-एकोपायता याच्ञा
प्रपत्तिश्शरणागतिः’’

ऎऩ्ऱु उपायत्वप्रार्थऩैयैये प्रपत्ति ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुक्क तदन्वितमाऩ भरन्यासत्तै प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्ललामोवॆऩ्ऩिल्? अदु भरन्यासान्वितयाच्ञाविशेषपरमॆऩ्ऱु सॊल्लक्करुदि अदिऩ् सन्निवेशत्तै प्रदर्शनम् पण्णुगिऱार् इतः पश्चादित्यादिना ।
इतःपश्चात् - इन्द भरसमर्पणानुष्ठानकालत्तिऱ्कुप् पिऱगु, इदऩाल् याच्ञैक्कु भरसमर्पणपूर्वकत्वम् सूचितम्। अस्मद्यतननिरपेक्षेण – अस्मत्प्रयत्ननिरपेक्षेण । भवता – समर्थकारुणिकऩाऩ उऩ्ऩाले, असावर्थः – अस्मद्दुस्साधमाऩ अस्मदभीष्टफलरूपार्थमाऩदु, समर्थ्यः – सङ्कल्पत्ताले निर्वाह्यः, इति मतिविशेषं – उक्तमाऩ बुद्धिविशेषत्तै, तत् – प्रपदनमाग, अविदुः – प्राज्ञा इति शेषः । इङ्गु मतिविशेषमॆऩ्ऱदाल् लक्षणवाक्यस्थमाऩ याच्ञापदम् वाग्व्यापारपरमऩ्ऱॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु। इङ्गु इतः पश्चात् ऎऩ्बदाल् भरसमर्पणगर्भत्वमुम्, समर्थ्यः ऎऩ्गिऱ यक् प्रत्ययत्ताले अन्द बुद्धिक्कु प्रार्थनारूपत्वमुम् सूचितमागिऱदु। इदऩाल् भरसमर्पणगर्भमाऩ याच्ञैयाऩालुम् याच्ञान्वितभरसमर्पणमाऩालुम् प्रपत्तिशब्दवाच्यमागला मॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु। अत एव पौर्वापर्यमनपेक्ष्य तन्मेळने लक्षणं स्यादित्युक्तम्।↩︎

मुमुक्ष्व्-असाधारणाङ्गि

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुव् आऩ अधिकारिक्कु
इव्व्-उपायत्तिल् अङ्गि-स्वरूपम् आवदु
(आत्मा→) आभरणत्तैय् (तत्-स्वामिने←)उडैयवऩुक्कु
अवऩ् ताऩे रक्षित्तुक्-कॊण्डु पूणक्(=आभरणार्थं) कॊडुक्कुमाप् पोले
(फल-स्वरूप-त्यागौ→) यथावस्थिम् आऩ आत्म-निक्षेपम्। (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद् आवदु
प्रणवत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृति-प्रत्ययङ्गळाले
सर्व-रक्षकऩ् आय्, सर्व-शेषिय् आय्त् तोऱ्ऱिऩ सर्वेश्वरऩैप् पऱ्ऱ

आत्मात्मीय-रक्षण-व्यापारत्तिलुम्
आत्मात्मीय-रक्षण-फलत्तिलुम्
स्वाधीनम् आगवुं, स्वार्थम् आगवुं
तऩक्कु अन्वयम् इल्लाद बडि

भर-न्यास-प्रधानम् आऩ
अत्यन्त-पारतन्त्र्य-विशिष्ट-शेषत्वानुसन्धान-विशेषम्
(←भर-न्यास-प्राधान्यम्, न काम्य-प्रपत्तिवत्)।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

मुमुक्षोर् अधिकारिणो ऽस्मिन्न् उपाये
ऽङ्गि-स्वरूपं तावत् -
(आत्मा→) आभरणस्य तत्-स्वामिने
तेनैव रक्षण-पूर्वक-धार्यत्वार्थं प्रदानवत्
(फल-स्वरूप-त्यागौ→)यथावस्थित आत्म-निक्षेपः । (5)↩︎

In this upāya ( consisting of angi and aṅgas ) to be adopted by the seeker after mokṣa ,
the angī is the surrender of one's self or ātmā
with a clear understanding (that)
neither in the prapatti nor in the fruit thereof, one has any independence;
it should be in the same way as one would surrender a jewel belonging to another
to that person himself
to be kept safe by him
and to be worn by him.↩︎

En esto upāya (que consiste en angi y aṅgas) para ser adoptado por el buscador después de mokṣa,
El angī es la rendición de uno mismo o ātmā
con un entendimiento claro (que)
ni en el Prapatti ni en la fruta del mismo, uno tiene independencia;
Debería ser de la misma manera que se entregaría una joya que pertenece a otra
a esa persona él mismo
para mantener a salvo por él
y ser usado por él.↩︎

मुमुक्षुवाऩ अधिकारिक्कु इव्वुपायत्तिल् अङ्गिस्वरूपमावदु आभरणत्तै युडैयवऩुक्कु अवऩ् ताऩे रक्षित्तुक्कॊण्डु पूणक्कॊडुक्कुमाप्पोले यथावस्थिमाऩ आत्मनिक्षेपम्।↩︎

मुमुक्षुवुक्कु अनुष्ठेयमाऩ अङ्गिस्वरूपत्तैक्काट्टुगिऱार् मुमुक्षुवाऩ अधिकारिक्कु इत्यादिना । इव्वुपायत्तिल् - अङ्गाङ्गिसमुदायरूपमाऩ इव्वुपायत्तिल्, अङ्गिस्वरूपमावदु इति । इदऱ्कु आत्मनिक्षेपमॆऩ्बदोडन्वयम्। आभरणत्तै - ऒरु विरगाले तऩ् कैयिल् वन्द शेषियिऩुडैय आभरणत्तै, तऩक्कु रक्षिक्क शक्यमिल्लादबोदु अवऩ्दाऩे रक्षित्तुक् कॊण्डु पूण - शेषिये रक्षित्तुक्कॊण्डु पूण, कॊडुक्कुमाप्पोले - समर्पिक्कुमाप्पोले, यथावस्थितमाऩ आत्मनिक्षेपमिति । आत्मनिक्षेपत्तिऱ्कु यथावस्थितत्वमावदु रक्षणत्तिलुम् तत्फलत्तिलुम् तऩक्कु प्राप्तियिल्लै यॆऩ्गिऱ तॆळिवोडु कूडियिरुक्कै। अदावदु राजाविऩुडैय आभरणकॊट्टडिक्कारऩ् तऩ् कैयिलिरुक्कुम् आभरणत्तै तऩक्कु रक्षिक्क सामर्थ्यमिल्लादबोदु शेषियिऩिडत्तिल् नीरे रक्षित्तुक्कॊण्डु पूणवेणुमॆऩ्ऱु समर्पित्ताल् अन्द समर्पणम् यथावस्थितमिऱे। इन्द दृष्टान्तत्तिल् अवऩ्दाऩे रक्षित्तुक्कॊण्डॆऩ्बदाल्समर्पित्त पिऱगु रक्षणभरमिवऩुक्किल्लै यॆऩ्ऱुम् अवऩुडैयदे यॆऩ्ऱुम्, पूण ऎऩ्बदाल् पूणुगैयागिऱ फलमुम् शेषियिऩुडैयदे यॆऩ्ऱुम् सूचितमागिऱदु। कॊडुक्कुमॆऩ्ऱदाल् आभरणस्वरूपसमर्पणम् स्पष्टमागिऱदु। दार्ष्टान्तिकत्तिलुम् यथावस्थितमॆऩ्बदाल् यथावस्थितफलत्ताले भरफलसमर्पणघटितत्वमुम्, आत्मनिक्षेपमॆऩ्बदाल् स्वरूपसमर्पणमुम् सॊल्लित्तायिऱ्ऱु। इङ्गु दृष्टान्तत्तिल् उडैयवऩ् आभरणत्तै कॊट्टडिक्कारऩिडत्तिल् इदै नी वैत्तुक्कॊण्डु अव्वो समयत्तिल् नाऩ् पूणक्कॊडु ऎऩ्ऱु नियमित्तु कॊडुत्तु वैत्तदाल् आभरणम् अवऩ् कैयिल् इरुन्ददागत् तोऱ्ऱुगिऱदु। दार्ष्टान्तिकत्तिल् आत्मस्वरूपम् एदो ऒरु विरगाले अदावदु दुर्निरूपमाऩ हेतुवाले आत्मावुक्कु अधीनमागत् तोऱ्ऱुगिऱदु। इव्वळवे भेदम्। इदऩाल् निक्षेपमावदु - तऩ् वस्तुवै तऩ् प्रयोजनत्तिऱ्काग ऒरुवऩ् पक्कलिले अडैक्कलमाग वैक्कैयऩ्ऱो! इवऩुक्कु आत्मवस्तु तऩ्ऩदऩ्ऱे; अत एव तद्रक्षणफलमुम् तऩ्ऩदऩ्ऱे; अवऩ् वस्तुवै अवऩ् पक्कलिले इवऩ् अडैक्कलम् वैक्कैक्कु प्राप्तियिल्लैये यॆऩ्गिऱ शङ्कैकळ् दूरोत्सारितङ्गळ्। उडैयवऩुडैय उडमै तऩ्ऩिडत्तिलिरुन्दाल् अदै उडैयवऩिडत्तिल् समर्पिप्पदुम् निक्षेपमाग लोगत्तिल् काण्गिऱोम्। अन्द उडमै तऩ्ऩुडैयदागवे इरुक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमिल्लै।↩︎

स च प्रणवे प्रथमाक्षरे प्रकृतिप्रत्ययाभ्यां
सर्व-रक्षकत्वेन सर्व-शेषित्वेन च प्रतीतं सर्वेश्वरं प्रति —
आत्मात्मीय-रक्षण-व्यापारे आत्मात्मीय-रक्षण-फले च
स्वाधीनतया स्वार्थतया च स्वस्यान्वयो यथा न स्यात्
तथा भर-न्यास-प्रधानो
ऽत्यन्त-पारतन्त्र्य-विशिष्ट-शेषत्वानुसन्धान-विशेषः
(←भर-न्यास-प्राधान्यम्, न काम्य-प्रपत्तिवत्)॥↩︎

That is; one should realise that,
in relation to the Lord of all who appears in the base and the suffix of the first letter in the praṇava (i.e. "a" which means Iśvara and the suffix of the dative or fourth case which has been dropped i.e. aya (for the Lord of all))
as the protector of all and the śeṣī of all,
one has no interest or connection at all
in the activity of protecting one-self or those related to one-self
and also in what results from the protection of oneself and those related to oneself,
either as depending upon one self
or as bringing about some results for oneself.

It is the specific form of thought
that one is śeṣa to the Lord
and is entirely dependent upon the Lord -
in this, the most important feature is
surrendering the responsibility of protection (bharanyāsa) to the Lord.↩︎

Eso es; uno debe darse cuenta de que, En relación con el Señor de todos los que aparecen en la base y el sufijo de la primera letra en la praṇava
(es decir, "a" que significa iśvara
y el sufijo del dativo o cuarto caso que se ha eliminado, es decir, Aya (para el Señor de todos))
Como el protector de todos y el Śeṣī de todos,
uno no tiene ningún interés ni conexión en absoluto
en la actividad de proteger un uno mismo o aquellos relacionados con un solo
y también en lo que resulta de la protección de uno mismo y los relacionados con uno mismo,
ya sea como dependiendo de un yo
o como traer algunos resultados para uno mismo.

Es la forma específica de pensamiento
ese es Śeṣa para el Señor
y depende completamente del Señor -
En esto, la característica más importante es
Rinción de la responsabilidad de la protección (Bharanyāsa) al Señor.↩︎

अदावदु प्रणवत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिल्प्रकृतिप्रत्ययङ्गळाले सर्वरक्षकऩाय् सर्वशेषियाय्त् तोऱ्ऱिऩ सर्वेश्वरऩैप् पऱ्ऱ आत्मात्मीयरक्षणव्यापारत्तिलुम् आत्मात्मीयरक्षणफलत्तिलुम् स्वाधीनमागवुंस्वार्थमागवुन् दऩक्कु अन्वयमिल्लादबडि भरन्यासप्रधानमाऩ अत्यन्तपारतन्त्र्य-विशिष्टशेषत्वानुसन्धानविशेषम्।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अपूर्वमाऩ दृष्टान्तत्तिल् अवऩुडैय सॊत्तै अवऩिडत्तिलेये समर्पित्तु अदऩाल् वरुम् फलत्तिल् तऩक्कु अन्वयमिल्लामैयैक्काट्टि, अन्द फलम् उडैयवऩुक्के यॆऩ्ऱुम् समर्पितवस्तुवै रक्षित्तुक्कॊळ्ळवेण्डिय भरमुम् उडैयवऩुडैयदेयॆऩ्ऱुम् निरूपिक्कैयाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ शङ्कैकळुक्कु उत्थितिये वारादॆऩ्ऱु करुत्तु। आत्मनिक्षेपत्तिऩुडैय यथावस्थितस्वरूपत्तै विशदमाग वॆळियिडुगिऱार् अदावदु इत्यादिना । यथावस्थितात्मनिक्षेपमावदु ऎऩ्ऱबडि। प्रकृतिप्रत्ययङ्गळाले इति । प्रकृति – अकारम्। प्रत्ययम् - लुप्तचतुर्थी । इवैगळाले ऎऩ्ऱबडि। सर्वरक्षकऩाय् - अव रक्षणे ऎऩ्गिऱ धातुविले निष्पन्नमाऩ अकाररूपप्रकृतियाले सर्वरक्षकऩाय् लुप्तमाऩ तादर्थ्यचतुर्थियाले सर्वशेषियाय्, इव्विरण्डु विशेषणङ्गळालुम् रक्षणव्यापारफलङ्गळिल् आत्मावुक्कु अन्वयमिल्लामै यथाक्रमम् काट्टप्पडुगिऱदु। तोऱ्ऱिऩ सर्वेश्वरऩैप्पऱ्ऱ इति । तदुद्देश्यकमाऩ तन्निरूपितमाऩ वॆऩ्ऱबडि। इदऱ्कु शेषत्वानुसन्धानविशेषमॆऩ्गिऱ विडत्तिल् शेषत्वपदार्थत्तिल् अन्वयम्। शेषत्वानुसन्धानत्तुक्कु विशेषत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् आत्मात्मीयरक्षणव्यापारत्तिलुमित्यादिना । अवऩ् सर्वरक्षकऩाय् तोऩ्ऱुगैयाल् इवऩुक्कु स्वरक्षणव्यापारत्तिल् स्वाधीनमाग अन्वयमिल्लै। आत्मात्मीयरक्षणफलत्तिलुमिति । अवऩ् सर्वशेषियागत् तोऩ्ऱुगैयाल् आत्मात्मीयरक्षणफलत्तिलुम् अदावदु रक्षणजन्यातिशयभाक्त्वत्तिलुम् स्वार्थमाग अन्वयमिल्लै। तऩक्कु अन्वयमिल्लादबडि - तथा च एतदुभयान्वयो यथा न स्यात् तथा, भरन्यासप्रधानमाऩ इति । शेषत्वानुसन्धानविशिष्टरक्षाभरसमर्पणम् आत्मनिक्षेपशब्दार्थः ।

‘‘आत्मात्मीयभरन्यासो ह्यात्मनिक्षेप उच्यते’’ इत्युक्तेः ।

अदिल् भरन्यासम् प्रधानमिऱे। उडैयवऩुक्कु उडैमैयै समर्पिप्पदु अदिऩ् रक्षणभरत्तै अवऩ् मेले एरिडुगैक्कागविऱे। विशेषान्तरत्तैयुमरुळिच् चॆय्गिऱार् अत्यन्तपारतन्त्र्यविशिष्टेति । अत्यन्तपारतन्त्र्यमावदु - शेषियैप्पऱ्ऱ भृत्यऩुक्कुळ्ळ लोकदृष्टमाऩ पारतन्त्र्यम् पोलऩ्ऱिक्के आत्मात्मीयङ्गळुडैय सत्तास्थितिप्रवृत्तिकळॆल्लाम् तदधीनङ्गळायिरुक्कै।

शेषत्वानुसन्धानविशेषम् - तत्-प्रयोजनैक-प्रयोजनत्वानुसन्धान-विशेषम्।
भरन्यास-प्रधानत्वमुम्
अत्यन्त-पारतन्त्र्य-विशिष्ट-शेषत्व-विषयकत्वमुम्
इव्व्-अनुसन्धानत्तिऱ्कु विशेषम्।

शेषत्वानुसन्धानविशेषम् आत्मनिक्षेपमॆऩ्ऱदाल् ग्रहणप्रक्षेपणादिकायिकव्यापारविषयमल्लाद आत्मावै आभरणत्तै निक्षेपिक्किऱाप्पोले निक्षेपिक्कत्ताऩ् कूडुमो? ऎऩ्गिऱ शङ्कै दूरोत्सारितम्। ग्रहणप्रक्षेपयोग्यमल्लाद आत्मावै ईश्वरऩुक्कु शेषऩॆऩ्ऱु निऩैप्पदे इङ्गु ईश्वरऩिडत्तिल् आत्मावुक्कु निक्षेपमागैयालुम् लोकत्तिल् क्षेत्रसमर्पणम् पण्णुम् ऒरुवऩै इवऩ् इन्द क्षेत्रत्तै देवदत्तऩुक्कु समर्पित्तुविट्टाऩॆऩ्ऱाल् ग्रहणप्रक्षेपानर्हमाऩ अन्द क्षेत्रत्तिऱ्कु समर्पणमावदु परशेषत्वानुसन्धानरूपमागवुम् काण्गैयालुम् कायिकव्यापारविषयस्यैव समर्पणमॆऩ्ऱु नियममिल्लामैयाले ग्रहणप्रक्षेपानर्हमाऩ आत्मावुक्कु भगवच्छेषत्वानुसन्धानरूपनिक्षेपम् अत्यन्तम् सुसङ्गतमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अङ्गि-स्वरूपानुष्ठान-प्रकारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ (सात्यकि-तन्त्रम्।) ऎऩ्ऱु चोदितमाऩ इव्वनुसन्धानविशेषत्तै अनुष्ठिक्कुम्बडि

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. That is; one should realise that,
in relation to the Lord of all who appears in the base and the suffix of the first letter in the praṇava (i.e. "a" which means Iśvara and the suffix of the dative or fourth case which has been dropped i.e. aya (for the Lord of all))
as the protector of all and the śeṣī of all,
one has no interest or connection at all
in the activity of protecting one-self or those related to one-self
and also in what results from the protection of oneself and those related to oneself,
either as depending upon one self
or as bringing about some results for oneself.

It is the specific form of thought
that one is śeṣa to the Lord
and is entirely dependent upon the Lord -
in this, the most important feature is
surrendering the responsibility of protection (bharanyāsa) to the Lord.↩︎

2. Eso es; uno debe darse cuenta de que, En relación con el Señor de todos los que aparecen en la base y el sufijo de la primera letra en la praṇava
(es decir, "a" que significa iśvara
y el sufijo del dativo o cuarto caso que se ha eliminado, es decir, Aya (para el Señor de todos))
Como el protector de todos y el Śeṣī de todos,
uno no tiene ningún interés ni conexión en absoluto
en la actividad de proteger un uno mismo o aquellos relacionados con un solo
y también en lo que resulta de la protección de uno mismo y los relacionados con uno mismo,
ya sea como dependiendo de un yo
o como traer algunos resultados para uno mismo.

Es la forma específica de pensamiento
ese es Śeṣa para el Señor
y depende completamente del Señor -
En esto, la característica más importante es
Rinción de la responsabilidad de la protección (Bharanyāsa) al Señor.↩︎

3. "स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्” इति चोदितस्यानुसन्धान-विशेषस्यानुष्ठान-प्रकारस् तावत् –↩︎

4. The manner in which this form of mental realisation contained in the injunction "One should surrender one's self to me" should be effected is as follows:-↩︎

5. La forma en que esta forma de realización mental contenida en la orden
"Uno debería entregarme a mí mismo"
debe efectuarse es el siguiente:-↩︎

6. ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ (सात्यकि-तन्त्रम्।) ऎऩ्ऱु चोदितमाऩ इव्वनुसन्धानविशेषत्तै अनुष्ठिक्कुम्बडि↩︎

7. इन्द शेषत्वानुसन्धानविशेषत्तै अनुष्ठिक्कुम् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् स्वात्मानं मयि निक्षिपेदित्यादिना । इन्द वचनम् भगवाऩिडत्तिल् आत्माविऩुडैय निक्षेपत्तै विधिक्किऱदु। ऎऩ्ऱु चोदितमाऩ - इव्वचनत्तिल् सॊऩ्ऩबडि विहितमाऩ, इव्वनुसन्धानविशेषत्त - फलभरन्यासगर्भमाऩ कीऴ्च्चॊऩ्ऩ शेषत्वानुसन्धानविशेषत्तै, अनुष्ठिक्कुम्बडि - अनुष्ठिक्कुम् प्रकारम्। इदऱ्कु भाविक्कै यॆऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

पारतन्त्र्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषिय् आय् स्व-तन्त्रऩ् आऩ ईश्वरऩ्
तऩ् प्रयोजनम् आगवे, ताऩे रक्षिक्कुम् पडिक्क् ईडाग
अनन्यार्हानन्याधीन-शेष-भूतऩ् आय् अत्यन्त-पर-तन्त्रऩ् आऩ नाऩ्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्मापि चायं न मम’’
(भारतम् शान्ति-पर्व २५-१९)

ऎऩ्गिऱ बडिये ऎऩक्क् (शेषित्वाय) उरियेऩ्(=योग्यः) अल्लेऩ्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

[[१०१]]

शेषिणा स्वतन्त्रेणेश्वरेण
स्वप्रयोजनार्थं स्वयं-रक्षणानुगुणतया
ऽनन्यार्हानन्याधीन-शेषत्वात्यन्त-पारतन्त्र्यवान् अहम्

↩︎

The person should realise this within himself: viz.,

"I am absolutely dependent (upon the Lord);
I am His śeṣa
and exist only for Him.
My śeṣatva does not belong to anybody else
and has no dependence on anybody else.
Therefore Iśvara who is the śeṣī
and who is independent
should protect me for the fulfilment of His own purposes.

↩︎

La persona debe darse cuenta de esto dentro de sí mismo: a saber,

"Soy absolutamente dependiente (sobre el Señor);
Soy su Śeṣa
y existir solo para él.
Mi Śeṣatva no pertenece a nadie más
y no tiene dependencia de nadie más.
Por lo tanto, iśvara, que es el Śeṣī
Y quién es independiente
Debería protegerme para el cumplimiento de sus propios propósitos.

↩︎

शेषियाय् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩ् तऩ् प्रयोजनमागवे ताऩेरक्षिक्कुम्बडिक्कीडाग अनन्यार्हानन्याधीनशेषभूतऩाय् अत्यन्तपरतन्त्रऩाऩ नाऩ्↩︎

शेषियायिति । इदु प्रणवार्थम्। स्वतन्त्रऩाऩ इति । इदु स्वस्वातन्त्र्यनिषेधयोजऩैयिल् अर्थसिद्धमाऩ नमःपदार्थम्। इव्विरण्डुम् हेतुगर्भविशेषणम् शेषित्वात् तऩ् प्रयोजनमागवे, स्वतन्त्रत्वात् ताऩे ऎऩ्ऱु। रक्षिक्कुम्बडिक्कीडाग इति । इदऱ्कु शेषभूतऩायॆऩ्बदोडन्वयम्। अनन्यार्हानन्याधीन शेषभूतऩायिति । अनन्यार्हशेषत्वम् - मद्ध्यमाक्षरसहितप्रणवार्थम्। अनन्याधीनशेषभूतत्वम् - नमश्शब्द-सहितप्रणवलभ्यम्। अत्यन्तपरतन्त्रऩाऩ नाऩिदि । इदु नमश्शब्दार्थम्। अत्यन्तपारतन्त्र्यम् पूर्वोक्तम्। अनन्यार्हशेषभूतऩाऩ नाऩ् ऎऩक्कुम् मऱ्ऱॊऩ्ऱुक्कुम् निरुपाधिकमाग उरियेऩल् लेऩ् ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

अनन्याधीनऩाऩ नाऩ् स्वतन्त्रऩायुम्, शेषभूतऩाऩ नाऩ् प्रधानफलियायुम् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ योग्यऩुमल्लेऩ् ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

"आत्मापि चायं न मम"

इत्य्-उक्त-रीत्या
मम शेषी नास्मि;

↩︎

As is said in the śloka :

"Even myself or ātmā does not belong to me;
(if a man should consider what does not belong to him as his,
he could consider the whole earth as his )';

my soul does not belong to me,
it does not belong to anyone else (than Bhagavān),
I do not belong to myself,↩︎

As is said in the śloka :

"Even myself or ātmā does not belong to me;
(if a man should consider what does not belong to him as his,
he could consider the whole earth as his )';

my soul does not belong to me,
it does not belong to anyone else (than Bhagavān),
I do not belong to myself,↩︎

‘‘आत्मापि चायं न मम’’ (भारतम् शान्ति-पर्व २५-१९) ऎऩ्गिऱबडिये ऎऩक्कुरियेऩल्लेऩ्,↩︎

‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् परस्वत्वापादनमात्रम् सॊल्लियिरुक्किऱदे यॊऴिय स्वसम्बन्धिनिवृत्ति श्रुतमागविल्लैये यॆऩ्ऩ? अदिल् प्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् आत्मापि चायं न मम ऎऩ्गिऱबडिये इत्यादिना । अपि च शब्दत्ताले आत्मीयसङ्ग्रहः । इन्द प्रमाणबलत्ताले स्वसम्बन्धत्यागमुम्, मयि निक्षिपेत् ऎऩ्गिऱ परस्वत्वापादकविधिवाक्यत्तिल् विवक्षितमॆऩ्ऱु करुत्तु। उरियेऩल्लेऩ् - योग्यऩल्लेऩ्। नाऩ् ऎऩक्कु शेषऩागैक्कु उरियेऩल्ले ऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अस्वामिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒऩ्ऱै निरुपाधिकम् आग ऎऩ्ऩद् ऎऩ्ऱवुम् उरियेऩ् अल्लेऩ्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. किमपि निरुपाधिकतया "मदीयम्" इत्य् अनुसन्धातुम् अपि नार्होऽस्मि ;

↩︎

2. nor can I say that any thing belongs to me unconditionally.↩︎

3. Tampoco puedo decir que nada me pertenece incondicionalmente.↩︎

4. ऒऩ्ऱै निरुपाधिकमाग ऎऩ्ऩदॆऩ्ऱवुमुरियेऩल्लेऩ्,↩︎

5. ऒऩ्ऱै - ऒरु वस्तुवैयुम्, ऎऩ्ऩदॆऩ्ऱवुम् उरियेऩल्लेऩ् - मदीयम् ऎऩ्ऱु अभिमानिक्कैक्कुम् योग्यऩल्लेऩ्।
आत्मीयमाऩ इव्वस्तुक्कळै ऎऩ्ऩदॆऩ्ऱभिमानिक्कक् काण्गिऱोमे यॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग निरुपाधिकेति । अन्द अभिमानम् सोपाधिकशेषवस्तुविषयकमागैयाल् बाधकमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। यागत्तिल् इन्द्राय इदं न मम ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् इन्द्रोद्देशेन समर्पितहविस्सिल् स्वसम्बन्धत्यागम् पोले भगवच्छेषतयानुसंहितमाऩ आत्माविल् स्वशेषत्वाभावप्रतिसन्धानमुम् भगवच्छेषतयानुसंहितमाऩ आत्मीयङ्गळिल् निरुपाधिकस्वशेषत्वयोग्यताभावप्रतिसन्धानमुम् स्वसम्बन्धत्यागमागिऱदु ऎऩ्ऱ भिप्रायम्।↩︎

अ-रक्षकत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥स्वयं मृत्-पिण्ड-भूतस्य
परतन्त्रस्य देहिनः ।
स्व-रक्षणे ऽप्य् अ-शक्तस्य
को हेतुः पर-रक्षणे॥
(भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९) (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये
ऎऩ्ऩैयुम्, ऎऩद् ऎऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱव् अऱ्ऱैयुम्(=फल्ग्व् अपि)
नाऩे स्व-तन्त्रऩायुम्, प्रधान-फलिय् आयुम् रक्षित्तुक्-कॊळ्ळ योग्यऩुम् अल्लेऩ्,

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

‘‘स्वयं मृत्-पिण्ड-भूतस्य
परतन्त्रस्य देहिनः ।
स्व-रक्षणे ऽप्य् अशक्तस्य
को हेतुः पर-रक्षणे’’
(भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९) (5)

↩︎

कार्पण्यम्, रक्षा, ईश्वरः↩︎

" The embodied being who is like a lump of clay
and is entirely dependent on the Lord
is not able to protect himself;
how can he protect others ?',

↩︎

"El ser encarnado que es como un trozo de arcilla
y depende completamente del Señor
no es capaz de protegerse;
¿Cómo puede proteger a los demás? ',

↩︎

‘‘स्वयं मृत्पिण्डभूतस्य परतन्त्रस्य देहिनः । स्वरक्षणेऽप्यशक्तस्य को हेतुः पररक्षणे’’ (भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९)

↩︎

इऩि रक्षणभरत्तिल् स्वसम्बन्धनिवृत्तियै उपपादिक्कक् करुदि अदिल् प्रमाणत्तैक् काट्टुगिऱार् स्वयं मृत्पिण्डभूतस्येत्यादिना । इवऩ् चेतनऩागैयाले तऩ्ऩैत् ताऩ् रक्षित्तुक्कॊळ्ळक्कूडादो वॆऩ्ऩ स्वयं मृत्पिण्डभूतस्येति । ईश्वरप्रेरणाभावे मृत्पिण्डप्रायस्येत्यर्थः । इदऩाल् परतन्त्रस्य ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱ ईश्वरपारतन्त्र्यत्तुक्कु आत्यन्तिकत्वम्द्योतितम्। स्वरक्षणेप्यशक्तस्य - ताऩाग तऩ् रक्षणत्तिल् शक्तियिल्लादवऩुक्कु, पररक्षणे – आत्मीयताभिमतरक्षणत्तिल्, को हेतुः – कः प्रसङ्ग इति भावः ।↩︎

इत्य् उक्तरीत्या
मां मदीयत्वेन प्रसिद्धं च
अहं स्वतन्त्रः प्रधान-फली च सन्
रक्षितुं नार्होऽस्मि ;

↩︎

As stated in these -
I am incapable of protecting myself
and those who are said to be mine,
independently (of the Lord) or for the sake of myself
as the main person interested in it."

↩︎

Como se indica en estos -
Soy incapaz de protegerme
y aquellos que se dice que son míos,
Independientemente (del Señor) o por el bien de mí mismo
como la persona principal interesada en él ".

↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये ऎऩ्ऩैयुमॆऩदॆऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱवऱ्ऱैयुम् नाऩे स्वतन्त्रऩायुम् प्रधानफलियायुम् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ योग्यऩुमल्लेऩ्,↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु सॊल् लुगिऱबडिये। अन्द वचनत्ताल् ‘‘आत्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्गिऱ विधियिल् स्वरक्षणभरत्तिलुम् स्वीयरक्षणभरत्तिलुम् तऩक्कु सम्बन्धत्यागम् विवक्षितमॆऩ्ऱु द्योतितम्। स्वतन्त्रऩायुम् प्रधानफलियायुम् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ योग्यऩुमल्लेऩ् इति । स्वतन्त्रऩाय् प्रधानफलिया यिरुन्दालऩ्ऱो रक्षित्तुक्कॊळ्ळ योग्यऩावदु। स्वातन्त्र्यमिल्लामैयालुम् प्रधानफलित्वमिल्लामैयालुम् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ योग्यऩल्लऩ् ऎऩ्ऱबडि। इदऩाल् अकिञ्चनऩुक्कु स्वरक्षणार्थव्यापाररूपभरत्तिल् कर्तृत्वेन सम्बन्धमे यिल्लामैयाल् अदिल् तऩक्कु योग्यताभावप्रतिसन्धानमे भरस्य स्वसम्बन्धत्यागमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। प्रधानफलि-त्वाभाववचनत्ताले फलत्तिलुम् सम्बन्धत्यागम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

तद्-रक्षकत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्मा राज्यं धनं चैव
कलत्रं वाहनानि च ।
एतद् भगवते सर्वम्
इति (रक्षणायापि) तत्-प्रेक्षितं सदा’’(5)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४३-२४)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु विवेकिगळ् अनुसन्धित्त क्रमत्तिले
ऎऩ्ऩ्-उडैय आात्मात्मीयङ्गळुम् अवऩदे,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्मात्मीय-भर-न्यासो
ह्य् आत्म-निक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९।) (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गैयाल् इवऱ्ऱिऩ्-उडैय रक्षण-भरमुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न हि पालन-सामर्थ्यम्
ऋते सर्वेश्वरं हरिम्’’ (विष्णुपुराणम् १-२-२१।)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱबडिये सर्व-रक्षकऩ् आऩ अवऩदे,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

‘‘आत्मा राज्यं धनं चैव
कलत्रं वाहनानि च ।
एतद् भगवते सर्वम्
इति (रक्षणायापि) तत्-प्रेक्षितं सदा’’(5)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४३-२४)

↩︎

"I and what is mine are His.
The responsibility of protecting these is also that of the Lord
who is the universal Protector"

↩︎

"Yo y lo que es mío son suyos.
La responsabilidad de proteger esto es también la del Señor
quién es el protector universal "

↩︎

‘‘आत्मा राज्यं धनं चैव कळत्रं वाहनानि च । एतद्भगवते सर्वमिति तत्प्रेक्षितं सदा’’ (भारतम् शान्ति-पर्व ३४३-२४)↩︎

इप्पडि स्वरूपभरफलङ्गळुक्कु स्वसम्बन्धत्यागभावऩैयैक् काट्टि अवैगळिल् परसम्बन्धानुसन्धानप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् आत्मेत्यादिना । इन्द वचनम् भारतत्तिल् शान्तिपर्वत्तिल् उपरिचरवसुविषयम्। आत्मादिसर्वं भगवत इति तादर्थ्ये चतुर्थी भगवाऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्ऱु। सदा तत्प्रेक्षितं – भावे क्तः । तस्य प्रेक्षणमिति यावत् । इप्पडि लोकत्ताराल् स्वीयमाग अभिमानिक्कप्पट्टवैगळॆल्लाम् सर्वदा भगवाऩुक्के शेषभूतमॆऩ्ऱे अवराले अभिमानिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इति विवेक्य्-अनुसंहित-क्रमेण
मदीयानि आत्मात्मीयान्यपि तदीयान्य् एव

↩︎

Just as the wise Uparicharvasu always felt that his soul, his kingdom, his wealth, his wife, and his vehicles were all for Bhagavān,
we should also say (this)↩︎

Así como el sabio uparicharvasu siempre sintió
que su alma, su reino, su riqueza, su esposa y sus vehículos eran para Bhagavān,
También debemos decir (esto)↩︎

ऎऩ्ऱु विवेकिकळ् अनुसन्धित्त क्रमत्तिले ऎऩ्ऩुडैय आात्मात्मीयङ्गळुमवऩदे,↩︎

ऎऩ्ऱु - ऎऩ्गिऱबडि, विवेकिकळ् - ऒऩ्ऱिलुम् स्वीयत्वाभिमानमिल्लामल् भगवदीयत्वाभिमानमे युळ्ळ उपरिचरवस्वादिगळ्, अनुसन्धित्त क्रमत्तिले - अनुसन्धित्त प्रकारत्तिले, इन्द श्लोकत्तिल् आत्मावैयुम् आत्मीयङ्गळैयुम् भगवच्छेषमाग अनुसन्धित्त क्रमत्तिले यॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऩुडैय आत्मात्मीयङ्गळुम् अवऩदे इति । ऎऩ्ऩुडैय ऎऩ्गिऱविडत्तिल् सम्बन्धसामान्यषष्ठिक्कु सम्बन्धित्वेनाभिमानविषयत्वम् अर्थम्। तथाच मत्सम्बन्धित्वेनाभिमतमाऩ; लोकत्तारालेयो मया वा मत्सम्बन्धित्वेनाभिमानिक्कप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। आत्मात्मीयङ्गळुम् अवऩदे - आत्मस्वरूपमुम् तदीयमुम् अवऩुक्कु शेषभूतमे। ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्गिऱ विधायकवाक्यत्तिल् आत्ममात्रत्तिऱ्कु निक्षेपम् विहितमाऩालुम् उपरिचरवसुवाक्यत्तिल् आत्मीयङ्गळुक्कुम् भगवच्छेषत्वानुसन्धानम् श्रुतमागैयाले तदनुसारेणविधिवाक्यत्तिलुम् आत्मीयङ्गळुक्कुम् निक्षेपम् विहितमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

‘‘आत्मात्मीय-भर-न्यासो
ह्य् आत्म-निक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९।) (5)

↩︎

" the surrender of the responsibility for one's self and of what is one's
is called atmanikṣepa."

↩︎

"La rendición de la responsabilidad de uno mismo y de lo que es de uno se llama atmanikṣepa ".

↩︎

‘‘आत्मात्मीयभरन्यासो ह्यात्मनिक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९।)↩︎

इन्द विधायकवाक्यत्तिल् आत्मात्मीयङ्गळुडैय भरसमर्पणमुम् विवक्षितमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् आत्मात्मीयेत्यादिना । आत्मा च आत्मीयश्च आत्मात्मीयौ । तयोः भरः आत्मात्मीयभरः । तस्य न्यासः आत्मभरन्यासः आत्मीयभरन्यासश्चेत्यर्थः ।↩︎

इत्युक्तेरेषां रक्षणभरोऽपि↩︎

for it is said (thus):
(The responsibility of this protection,)↩︎

porque se dice (así):
(La responsabilidad de esta protección ),↩︎

ऎऩ्गैयाल् इवऱ्ऱिऩुडैय रक्षणभरमुम्,↩︎

आत्मनिक्षेप उच्यते ऎऩ्गैयालिति । आत्मात्मीयभरन्यासत्तैयुम् आत्मनिक्षेपमॆऩ्ऱु इन्द वचनत्तिल् सॊल्लुगैयाल् स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ऎऩ्गिऱ विधायकवाक्यत्तिल् आत्मात्मीयभरन्यासमुम् आत्मनिक्षेपशब्दवाच्यमागिऱदु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। इवऱ्ऱिऩुडैय रक्षणभरमुम् - आत्मात्मीयङ्गळुडैय रक्षणभरमुम्। इदऱ्कु सर्वरक्षकऩाऩ अवऩदे ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

‘‘न हि पालन-सामर्थ्यम्
ऋते सर्वेश्वरं हरिम्’’ (विष्णुपुराणम् १-२-२१।)

↩︎

" There is no one other than Bhagavān
who is capable of affording protection ".

↩︎

"No hay nadie más que Bhagavān
Quién es capaz de brindar protección ".

↩︎

‘‘न हि पालनसामर्थ्यमृते सर्वेश्वरं हरिम्’’ (विष्णुपुराणम् १-२-२१।)↩︎

इप्पडि अवऩदे ऎऩ्ऱु अवधारणम् सॊल्लक्कूडुमो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग नहीति । सर्वेश्वरं हरिमृते पालनसामर्थ्यं न हीत्यन्वयः । सर्वेश्वरत्वमुम् सर्वपापहरत्वमुमिल्लादवऩुक्कु रक्षणसामर्थ्यम् घटियादॆऩ्ऱबडि।↩︎

इत्युक्तरीत्या सर्व-रक्षकस्य तस्यैव;↩︎

(as it is been thus said,
it belongs to the protector of all)↩︎

(como se ha dicho así,
pertenece al protector de todos)↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये सर्वरक्षकऩाऩ अवऩदे,↩︎

प्रधान-रक्ष्ण-फली

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तेन संरक्ष्यमाणस्य
फले स्वाम्य्-अवियुक्तता ।
केशवार्पण-पर्यन्ता
ह्य् आत्म-निक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७३।)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ पडिये
रक्षण-फलमुम् प्रधान-फलिय् आऩ अवऩदेय्
ऎऩ्ऱु भाविक्कै।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. ‘‘तेन संरक्ष्यमाणस्य
फले स्वाम्य्-अवियुक्तता ।
केशवार्पण-पर्यन्ता
ह्य् आत्म-निक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७३।)

↩︎

2. "Ātmanikṣepa consists (also) in giving up all relationship to the fruit
resulting from His protection
and surrendering it (viz the fruit) to Keśava who is the chief beneficiary".

↩︎

3. "Ātmanikṣepa consiste (también) en renunciar a toda relación con la fruta
resultante de su protección
y entregarlo (a saber la fruta) a Keśava,
quien es el principal beneficiario ".

↩︎

4. ‘‘तेन संरक्ष्यमाणस्य फले स्वाम्यवियुक्तता । केशवार्पणपर्यन्ता ह्यात्मनिक्षेप उच्यते’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७३।)↩︎

5. रक्षणफलमुम् अवऩदे ऎऩ्बदिल् प्रमाणम् - तेन संरक्ष्यमाणस्येति । स्वाम्यवियुक्तता – तऩक्कु प्रधानस्वामित्ववियुक्ततै, फलत्तुक्कु स्वसम्बन्धनिवृत्तिमात्रम् पोरादु; परसम्बन्धमुमनुसन्धेयमॆऩ्गिऱदु केशवार्पणपर्यन्तेति । आत्मनिक्षेप उच्यते ऎऩ्गिऱबडिये - फलसमर्पणमुम् आत्मनिक्षेपमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ इव्वचनत्तिऩ्बडिये। इन्द वचनत्तिल् तऩक्कु प्रधानफलित्वत्यागत्तैयुम्, भगवाऩिडत्तिल् प्रधानफलित्वानुसन्धानत्तैयुम् आत्मनिक्षेपमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्गिऱ विधायकवाक्यत्तिल् तऩक्कु प्रधानफलित्वत्यागमुम्, भगवाऩुक्के प्रधानफलित्वसम्बन्धमुम् विवक्षितमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

6. इत्युक्तरीत्या रक्षणफलमपि प्रधानफलिनस्तस्यैवेति भावनम् ।↩︎

7. The fruit of this protection should also be considered primarily His,
for it has been said (thus)↩︎

8. El fruto de esta protección también debe considerarse principalmente suyo,
porque se ha dicho -↩︎

9. ऎऩ्गिऱबडिये रक्षणफलमुम् प्रधानफलियाऩ अवऩदे यॆऩ्ऱु भाविक्कै।↩︎

10. अदै अभिलापकशब्दत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् रक्षणफलमुम् प्रधानफलियाऩ अवऩदे यॆऩ्ऱु इति । चेतऩाऩ ताऩुम् फलियायिरुक्क फलमवऩदे ऎऩ्ऱवधारणम् पण्णक् कूडुमो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग इङ्गु प्रधानफलियाऩ ऎऩ्ऱु निर्देशः । तऩक्कु वरुगिऱ फलभोगांशम् प्रधानफलियाऩ पतियिऩुडैय भोगत्तिऱ्कु शेषमागैयाल् फलम् अवऩदे ऎऩ्गिऱ अवधारणत्तुक्कुत् तट्टिल्लै। भाविक्कै - अनुसन्धिक्कै।↩︎

मुमुक्षु-बुभुक्षु-प्रपन्नेषु समर्पणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

मुमुक्षु-मात्र-सामान्यं
स्व-रूपादि-समर्पणं ।
अ-किञ्चने भर-न्यासस्
त्व् अधिको ऽङ्गितया स्थितः ॥ २८-अ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अत्र रक्षा-भर-न्यासस्
समस् सर्व-फलार्थिनाम् (प्रपन्नानाम्)।
स्व-रूप-फल-निक्षेपस्
त्व् अधिको मोक्ष-काङ्क्षिणाम् ॥ २८-आ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

मुमुक्षु-मात्र-सामान्यं
स्व-रूपादि-समर्पणं ।
अ-किञ्चने भर-न्यासस्
त्व् अधिको ऽङ्गितया स्थितः ॥ २८-अ॥↩︎

To all seekers of mokṣa (whether bhaktas or prapannas),
the surrender of one's svarūpa or self and the rest (i.e) the fruit in common.

To one who has no other upāya ((i.e.) prapannā) and is therefore akinchana,
the surrender of the responsibility of protection (bharanyása ) is an additional aṅgī.↩︎

A todos los buscadores de Mokṣa (ya sea Bhaktas o Prapannas),
la rendición de la svarūpa o el yo y el resto (es decir) el fruto en común.

A alguien que no tiene otro upāya ((es decir) Prapannā) y, por lo tanto, es Akinchana,
La rendición de la responsabilidad de la protección (Bharanyása) es un Aṅgī adicional.↩︎

मुमुक्षुमात्रसामान्यं स्वरूपादिसमर्पणं । अकिञ्चने भरन्यासस्त्वधिकोऽङ्गितया स्थितः ॥ २८-अ॥↩︎

इप्पडि स्वरूपफलभरसमर्पणङ्गळ् अनुष्ठेयङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लि अदिल् स्वरूपफलसमर्पणांशत्तिऱ्कु मुमुक्षुत्वम् निबन्धनमॆऩ्ऱुम्, भरसमर्पणांशत्तिऱ्कु अकिञ्चनत्वम् निबन्धनमॆऩ्ऱुम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् मुमुक्षुमात्रेति । इङ्गु मात्रपदम् कृत्स्नार्थकम्। समानानां भावस्सामान्यम्। तुल्यमित्यर्थः । स्वरूपसमर्पणमुम् फलसमर्पणमुम् भक्तप्रपन्नर्गळाऩ सर्वमुमुक्षुक्कळुक्कुम् सामान्यम्। साधारणमॆऩ्ऱबडि। भरन्यासस्तु – भरन्यासमोवॆऩ्ऱाल्। इङ्गु तु शब्दत्ताले स्वरूप-फलसमर्पणादस्य वैलक्षण्यम् द्योतितम्। अदावदु मुमुक्षुमात्रसामान्यमऩ्ऱिक्केयॊऴिगै। अकिञ्चने – मुमुक्षुवाऩ अकिञ्चनऩ् विषयत्तिल्। अधिकः – अधिकतया कर्तव्यः । अङ्गितया स्थितः – अङ्गियायुमिरुक्कुम्। इन्द श्लोकत्ताल् स्वरूपफलसमर्पणत्तिऱ्कु मुमुक्षुत्वम् निबन्धनमॆऩ्ऱुम्। भरसमर्पणत्तिऱ्कु अकिञ्चनत्वम् निबन्धनमॆऩ्ऱुम्, एऱ्पडुगैयाल् अकिञ्चनऩाय् मुमुक्षुवाऩ प्रपन्नऩुक्कु इम्मूऩ्ऱुम् अनुष्ठेयमॆऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

अत्र रक्षा-भर-न्यासस्
समस् सर्व-फलार्थिनाम् (प्रपन्नानाम्)।
(आत्म-)स्व-रूप--(मोक्ष-)फल-निक्षेपस्
त्व् अधिको मोक्ष-काङ्क्षिणाम् ॥ २८-आ॥↩︎

To all prapannas, whatever may be the object desired by them,
the surrender of the responsibility is common.
To those prapannas who are desirous of (only) mokṣa ,
the surrender of one's self or svarūpa and also of the fruit arising therefrom is an additional (requirement).↩︎

A todas las prapaninas, cualquiera que sea el objeto deseado por ellos,
La rendición de la responsabilidad es común.

A aquellos Prapannas que desean (solo) mokṣa,
La rendición de uno mismo o svarūpa y también de la fruta que surge de la misma
es un (requisito) adicional.↩︎

अत्र रक्षाभरन्यासस्समस्सर्वफलार्थिनाम् । स्वरूपफलनिक्षेपस्त्वधिको मोक्षकाङ्क्षिणाम् ॥ २८-आ॥↩︎

इप्पडि अधिकारिभेदत्तैयिट्टु अनुष्ठेयभेदत्तैयरुळिच्चॆय्दु फलकामनाभेदत्तैयिट्टु अदैयरुळिच् चॆय्गिऱार् अत्रेत्यादिना । अत्र – अकिञ्चनमध्यत्तिल्। रक्षाभरन्यासः सर्वफलार्थिनां समः – भरन्यासम् मुमुक्षुत्वनिबन्धनमऩ्ऱिक्के आकिञ्चन्यमात्रनिबन्धनमागैयाल्, आकिञ्चन्यमिरुन्दाल् मोक्षार्थिक्को, तदितरफलार्थिक्को भरन्यासांशम् तुल्यमॆऩ्ऱबडि। स्वरूपेत्यादि । मोक्षकाङ्क्षिणामिति । प्रयोजनान्तरपररुक्कु फलसमर्पणम् कूडादागैयालुम्, शेषत्वज्ञानरूपस्वरूपसमर्पणम् अनावश्यकमागैयालुम् मोक्षकाङ्क्षिकळुक्के अदावदु अकिञ्चनर्गळाऩ मुमुक्षुक्कळुक्के यॆऩ्ऱबडि। स्वरूपफलनिक्षेपस्त्वधिकः - इङ्गु तुशब्दत्ताले प्रयोजनान्तरपरावृत्तित्वरूपवैलक्षण्यं द्योत्यते अधिकः – अधिकतया कर्तव्यः ।↩︎

ईश्वरस्य प्रधानफलित्वम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

फलार्थियाय् उपायानुष्ठानम् पण्णुगिऱ जीवऩ् फलिय् आय् इरुक्क
ईश्वरऩ् इङ्गु प्रधान-फलिय् आऩ बडि यॆङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)3)

विश्वास-टिप्पनी

जीवस्येह फलम् इष्टं संसार-पीडा-रूप-+अनिष्ट-निवृत्तिः।
तच् चानिष्टम् अमुत्र न भवतीति, तदात्वे स्पष्टम् भगवतः प्रधान-फलित्वम्।

तद् यथा काचित् कन्या विवाहात् पूर्वं वर-चितौ स्वसुखम् एवेक्षते, विवाहात् परं तु पति-परिवारस्यैव हितं स्व-सुखाद् अपि पुरः करोति।

संस्कार-हेतुना तु बद्ध-दशायाम् एव भगवत्-सेवा काङ्क्षिततमा स्यात् - स्व-पीडा-निवृत्तेर् अप्य् अधिकम्।

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अचित्तिऩ् परिणामङ्गळ् पोले
चित्तुक्कुत् ताऩ् कॊडुत्त पुरुषार्थङ्गळुम्
सर्व-शेषिय् आऩ तऩक्कु
उगप्प्(=तोषः) आय् इरुक्कैयाले
ईश्वरऩ् प्रधान-फलिय् आगिऱाऩ्। (4)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अचेतनम् आऩ कुऴ-मणऩैय्(=पुत्तलिकां) अऴित्तुप्(=नाशयित्वा) पण्णियुम् आभरणम् पूट्टियुम् (=अलङ्कृत्य)
अऴगु कण्डु उगक्किऱदोडु,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चेतनम् आऩ किळियै
पञ्जरत्तिल् वैत्तुप्, पाल् कॊडुत्तुम्,
वेण्डिऩ बडि पऱक्क विट्टुम्
अदिऩ् उगप्पु कण्डु उगक्किऱद्-ओडुव्
आसिय् इल्लैयिऱे निरपेक्षर् आऩ रसिकर्क्कु (भगवन्-निभानाम्)।

(नीलमेघः (सं)18)

विश्वास-टिप्पनी

बाल-शिक्षायाम् अपि पिता फल्य् एव।

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिऩ्बु इङ्गु -

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्व-निर्भरत्व-पर्यन्त(→भावनम्)--
रक्षकैकार्थ्य(←फलादि-प्रत्यर्पणेन)-भावनम् ।
त्यक्त-रक्षा-फल-स्वाम्यं
रक्ष्यस्यात्म-समर्पणम् ॥ २८-इ॥

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम् (सं॰प॰)31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

To all prapannas, whatever may be the object desired by them,
the surrender of the responsibility is common.
To those prapannas who are desirous of (only) mokṣa ,
the surrender of one's self or svarūpa and also of the fruit arising therefrom is an additional (requirement).↩︎

A todas las prapaninas, cualquiera que sea el objeto deseado por ellos,
La rendición de la responsabilidad es común.

A aquellos Prapannas que desean (solo) mokṣa,
La rendición de uno mismo o svarūpa y también de la fruta que surge de la misma
es un (requisito) adicional.↩︎

"फलार्थिनि उपायानुष्ठातरि जीवे फलिनि विद्यमाने सति ईश्वरोऽत्र प्रधानफली कथं भवती"ति चेत् —↩︎

If it is asked how,
when the Jīva who performs prapatti as the upāya
for the sake of some gain or fruit
is the person interested in the fruit,
Iśvara becomes the chief beneficiary,
the answer is as follows:-↩︎

Si se pregunta

cómo,
Cuando el Jīva que realiza Prapatti como el upāya
por el bien de alguna ganancia o fruta
es la persona interesada en la fruta,
Iśvara se convierte en el principal beneficiario,

La respuesta es la siguiente:-↩︎

फलार्थियायुपायानुष्ठानम् पण्णुगिऱ जीवऩ् फलियायिरुक्क ईश्वरऩिङ्गुप्रधानफलियाऩबडि यॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩिल्,↩︎

ईश्वरऩुक्कु प्रधानफलित्वम् सम्भविक्कादागैयाल् तदनुसन्धानरूपमाऩ फलसमर्पणम् कूडादॆऩ्ऱु आक्षेबित्तु समाधानम् सॊल्लुगिऱार् फलार्थियाय् इत्यादिना । इदऩाल् फलार्थियाऩ जीवऩुक्के फलित्वमुण्डेयॊऴिय बन्धमोक्षादिफलार्थियऩ्ऱिक्केयिरुक्कुम् ईश्वरऩुक्कु लोकदृष्टप्रक्रियैयाले फलित्वमे सम्भविक्कादागैयाल् कैमुतिकन्यायत्ताले प्रधानफलित्वम् सुतरां सम्भविक्कादॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। उपायानुष्ठानम् पण्णुगिऱ जीवऩिदि । कर्मोपासनादिरूपमाऩ स्वर्गापवर्गोपायानुष्ठानम् पण्णुगिऱ जीवऩ् ऎऩ्ऱबडि। इदऩाल् ‘‘शास्त्रफलं प्रयोक्तरि’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले जीवऩुक्के स्वर्गापवर्गफलित्वमेयॊऴिय कर्मोपासनानुष्ठानरहितऩाऩ भगवाऩुक्कु फलित्वमे सम्भविक्कादागैयाल् प्रधानफलित्वम् सुतरां सम्भविक्कादॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु। फलियायिरुक्क - अवऩुक्के फलित्वम् युक्तमायिरुक्क। ईश्वरऩ् - फलार्थियुमऩ्ऱिक्के उपायानुष्ठानमुमऩ्ऱिक्केयिरुक्किऱ ईश्वरऩ्। इङ्गु - स्वरूपभरफलसमर्पणरूपमाऩ प्रपत्त्यनुष्ठानविषयत्तिल्। प्रधान फलियाऩबडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । फलित्वमे कूडादिरुक्क प्रधानफलित्वम् कूडुवदॆप्पडि यॆऩ्ऱबडि।↩︎

अचितः परिणामा इव
चिद्भ्यः स्वेन प्रत्ताः पुरुषार्था अपि
सर्व-शेषिणं स्वं नन्दयतीति हेतोर्
ईश्वरः प्रधान-फली संपद्यते ।↩︎

Iśvara becomes the chief beneficiary, because,
just like the modifications of acit or matter,
the benefits (purushārthas) granted by Him to cit (jīva)
are pleasing to Him.
Being the śeṣī of all, He is the chief beneficiary.↩︎

Iśvara se convierte en el principal beneficiario, porque,
Al igual que las modificaciones de ACIT o Materia,
Los beneficios (Purushārthas) otorgados por él a Cit (Jīva)
le agradan.
Siendo el Śeṣī de todos, él es el principal beneficiario.↩︎

अचित्तिऩ् परिणामङ्गळ्बोले चित्तुक्कुत् ताऩ् कॊडुत्त पुरुषार्थङ्गळुम् सर्वशेषियाऩ तऩक्कु उगप्पा यिरुक्कैयाले ईश्वरऩ् प्रधानफलियागिऱाऩ्।↩︎

समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् अचित्तिऩ् परिणामङ्गळ् पोले इत्यादिना । अचित्तिऩ् परिणामङ्गळ् पोले - अचित्ताऩ पृथिव्यादिगळुडैय पृथिवीत्वगन्धरसादिगळ् पोले चित्तुक्कुत् ताऩ् कॊडुत्त पुरुषार्थङ्गळुम् - चेतनऩाऩ जीवऩुक्कुत् ताऩ् कॊडुत्त धर्मार्थकाममोक्षरूपपुरुषार्थङ्गळुम्। सर्वशेषियाऩ - चेतनाचेतनरूप सर्वपदार्थशेषि याऩ। तऩक्कु उगप्पायिरुक्कैयालिति । अचेतनङ्गळुक्कु ताऩ् उण्डुबण्णिऩ गन्धरसादिपरिणामङ्गळुक्कुत् ताऩ् आश्रयऩिल्लाविडिलुम् ताऩ् शेषियागैयाले यदैक्कण्डे ऎप्पडि उगक्किऱारो अप्पडिये ईश्वरऩ् बन्धमोक्षभागल्लाविडिलुम् जीवऩैप्पोल् फलत्तैयासैप्पट्टु उपायानुष्ठानम् पण्णुगिऱवऩल्लाविडिलुम् जीवऩुक्कुम् शेषियागैयाले जीवऩुक्कुत् ताऩ् कॊडुत्त पुरुषार्थङ्गळैक् कण्डु अत्यन्तम् उगक्किऱवऩागैयालॆऩ्ऱबडि। ईश्वरऩ् प्रधानफलियागिऱाऩिदि । शेषमाऩ वस्तुक्कळुडैय अवस्थैकळुम् पुरुषार्थङ्गळुम् शेषियिऩिडत्तिल् सम्बन्धिक्काविडिऩुम् अवैगळैक् कण्डु उगप्पवऩ् शेषियागैयालुम्, तऩ्ऩुडैय उगप्पुक्कागवे अवैगळैत् ताऩ् कॊडुक्किऱाऩागैयालुम्, तऩ्ऩुडैय उगप्पे प्रधानफलमागैयालुम् अवऩे प्रधानफलियागिऱाऩ् ऎऩ्ऱबडि। अचेतनत्तिऱ्कु फलित्वम् कूडादागैयाल् अचेतनपरिणामङ्गळुक्कु ईश्वरऩ् फलियागलाम्।↩︎

[[१०२]]

अचेतनायाः प्रतिमाया अवस्था-परिवर्तनेन आभरण-धारणाधानेन च
तत्-सौन्दर्यस्य दर्शनेन नन्दने,↩︎

the delight in melting dolls made of metals and shaping them into ornaments
and wearing them in admiration of their beauty
is not different (in kind)↩︎

La delicia por la fusión de muñecas hechas de metales y las moldeas en adornos
y usarlos en admiración de su belleza
no es diferente (en especie)↩︎

अचेतनमाऩ कुऴमणऩै यऴित्तुप्पण्णियुम् आभरणम् पूट्टियुमऴगु कण्डु उगक्किऱदोडु,↩︎

जीवऩ् चेतनऩागैयाले अवऩुक्कुम् पुरुषार्थसम्बन्धत्ताले उगप्पु उण्डागुमागैयाल् भगवाऩ् प्रधानफलियागक्कूडुमोवॆऩ्ऩ लोकदृष्टप्रक्रियैयाले समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् अचेतनमाऩ कुऴमणऩै इत्यादिना । कुऴमणऩ् - मृत्-सुवर्णादिगळाले सॆय्यप् पट्ट विग्रहम्। अदावदु प्रतिमै। अऴित्तुप्पण्णियुम् - पूर्वरूपम् पोगुम्बडिय् आग अऴित्तु नवीऩमागप् पण्णियुम्। आभरणम् पूट्टियुम् अदऱ्कु शोभावहमाऩ आभरणत्तैप् पूट्टियुम्, अऴित्तुप् पण्णियुमॆऩ्ऱदु ईश्वरऩ् संहारसृष्ट्यादिगळैप् पण्णि अचित्तुक्कु स्वरूपपरिणामत्तै युण्डाक्कुवदिल् दृष्टान्तम्। आभरणम् पूट्टियुमॆऩ्ऱदु अव्वो भूतङ्गळिऩ् गन्धादिरूपस्वभावपरिणामवैचित्र्यजनकत्वे दृष्टान्तम्। अऴगुगण्डु उगक्किऱदोडु इति । कुऴमणऩ् अचेतनमागैयाले तऩ्ऩुडैय विचित्रमाऩ परिणामत्तालुम् आभरणादिशोभैयालुम् उगक्कमाट्टादागैयाल् तत्सम्बन्धिचेतनऩाऩ शेषिक्के यदऩाल् उगप्पु उण्डागवेण्डुमागैयाल् अङ्गु ऎप्पडि अवऩे प्रधानफलियागिऱाऩो अप्पडिये ऎऩ्बदु दृष्टान्ततात्पर्यम्।↩︎

चेतनस्य शुकस्य पञ्जरे निधानपूर्वं क्षीरदानेन
स्वैरं बहुलं सञ्चारणेन च
तदीयानन्दस्य दर्शनेन नन्दने च
नास्ति किल तारतम्यं निरपेक्षाणां रसिकानाम् (भगवन्-निभानाम्)॥↩︎

... from the delight enjoyed by him
in keeping a sentient being like a parrot in a cage
and feeding it with milk
and seeing it fly according to His pleasure,
to a man of cultivated tastes,
who is not in need of anything.↩︎

... desde el deleite que disfruta de él
Al mantener una sensación como un loro en una jaula
y alimentarlo con leche
y verlo volar según su placer,
a un hombre de gustos cultivados,
quien no necesita nada.↩︎

चेतनमाऩ किळियै पञ्जरत्तिल् वैत्तुप् पाल् कॊडुत्तुम् वेण्डिऩबडि पऱक्कविट्टुम् अदिऩुगप्पु कण्डु उगक्किऱदोडुव् आसिय् इल्लैयिऱे निरपेक्षराऩ रसिकर्क्कु।↩︎

शेषभूतऩ् चेतनऩायिरुन्दालुम् अवऩुक्कु वरुम् पुरुषार्थङ्गळाले शेषिक्के प्रधानमाऩ उगप्पॆऩ्बदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् चेतनमाऩ किळियै इत्यादिना । पञ्जरत्तिल् वैत्तुप् पाल्गॊडुत्तुमिति । पञ्जरम् - कूण्डु। इदु चेतनऩुडैय संहारत्तिल् दृष्टान्तम्। इवऩुक्कुम् स्वरूपनाशमऩ्ऱिक्के सूक्ष्मप्रकृतियिले सङ्कुचितत्वेन इरुक्कैयिऱे संहारम्। पाल् कॊडुत्तुमॆऩ्ऱदु करणकळेबरस्वर्गादिप्रदानत्तिल् दृष्टान्तम्। अथवा पञ्जरत्तिल् वैत्तुप् पाल्गॊडुत्तुमॆऩ्ऱदु शरीरत्तिऱ्कुळ्ळे वैत्तु चेतनऩुक्कु स्वर्गादिभोगङ्गळैक् कॊडुप्पदऱ्कु दृष्टान्तम्। वेण्डिऩबडि पऱक्कविट्टुमिति । इदु ‘‘सर्वेषु लोकेषु कामचारो भवति’’ ऎऩ्गिऱ मोक्षावस्थैयैयुण्डुबण्णुवदिल् दृष्टान्तम्। अदिऩुगप्पु कण्डु उगक्किऱदोडु वासियिल्लैयिऱे इति । अदिऩुगप्पु ऎऩ्बदाल् किळिक्कुम् अवान्तरफलित्वम् सॊल्लप्पट्टदु। कण्डु उगक्किऱदोडु ऎऩ्बदाल् अदैप् पार्त्तु उगक्कैयागिऱ शेषियिऩुडैय प्रधानफलम् सॊल्लप्पट्टदु। लोकत्तिल् किळि वळर्प्पदु किळियिऩुडैय मधुरभाषणस्वच्छन्दविहारादिगळैक्कण्डु ताऩ् उगप्पदऱ्कागवे यॊऴिय किळियिऩ् सन्तोषार्थमऩ्ऱिऱे। शेषिक्कु शेषभूतमाऩ अचेतनत्तिऩुडैय परिणामादिगळैक् कण्डु उगप्पदे यॆप्पडि प्रधानोद्देश्यमो अप्पडिये शेषभूतऩाऩ चेतऩुडैय पुरषार्थानुभवजनितसन्तोषत्तैक्कण्डु उगप्पदे प्रधानमाग लोकत्तिल् काण्गैयाल् रक्षाभरसमर्पणजन्यमाऩ रक्षाफलमाऩ स्वर्गापवर्गादिगळुक्कु चेतनऩ् अवान्तरफलियाऩालुम् अवऩुक्कु वरुम् स्वर्गापवर्गादिगळैक् कण्डु भगवाऩुक्कु वरुम् उगप्पे प्रधानफलमागैयाल् प्रधानफलित्वम् अवऩुक्कु वरत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। निरपेक्षराऩ इति । निरपेक्षराऩ - अबेक्षैयिल्लाद। रसिकर्क्कु - लीलारसानुभोक्ताक्कळुक्कु। इदऱ्कु पूर्वोक्तमाऩ वासियिल्लैयिऱे ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

अतोऽत्र-↩︎

Therefore,↩︎

Por lo tanto,↩︎

आऩ पिऩ्बु इङ्गु -↩︎

आऩबिऩ्बु इत्यादि । आऩबिऩ्बु - प्रधानफलित्वम् अवऩदागवाऩ पिऩ्बु। इङ्गु मुमुक्षुवाऩ इव्वधिकारिक्कु।↩︎

स्व-निर्भरत्व-पर्यन्त(→भावनम्)--
रक्षकैकार्थ्य(←फलादि-प्रत्यर्पणेन)-भावनम् ।
त्यक्त-रक्षा-फल-स्वाम्यं
रक्ष्यस्यात्म-समर्पणम् ॥ २८-इ॥↩︎

ātmasamarpanam (the surrendering of the self to the Lord for protection) means here
the realisation of the self as existing solely for the purpose of the Saviour
and that to such an extent that the self feels no further responsibility, whatever, for its own protection
and this should be accompanied by the knowledge that the fruits of such surrender are not one's own.↩︎

ātmasamarpanam (la rendición del yo al Señor para la protección) significa aquí
la realización del yo como existente únicamente para el propósito del Salvador
y eso hasta tal punto que el yo no siente más responsabilidad, lo que sea, para su propia protección
y esto debería estar acompañado por el conocimiento de que los frutos de tal rendición no son propios.↩︎

स्वनिर्भरत्वपर्यन्तरक्षकैकार्थ्यभावनम् ।
त्यक्तरक्षाफलस्वाम्यं रक्ष्यस्यात्मसमर्पणम् ॥ २८-इ॥↩︎

स्वनिर्भरत्वपर्यन्तेत्यादि । रक्ष्यस्य – रक्ष्यभूतवस्तुवुक्कु; आत्मात्मीय माऩ रक्ष्यभूतवस्तुवुक्कॆऩ्ऱबडि।
आत्मसमर्पणम् - ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्ऱु विहितमाऩ आत्मसमर्पणमाऩदु।
त्यक्त-रक्षा-फल-स्वाम्यं – रक्षाफल ऎऩ्बदु स्वरूपत्तिऱ्कुम् उपलक्षणम्। तथा च स्वरूपरक्षाफलानां स्वाम्यं त्यक्तं यस्मिन् तत् । इदु भावऩैयिल् अन्वयिक्किऱदु।
इदऩाल् स्वरूप-भर-फलङ्गळिल् स्व-सम्बन्ध-त्यागम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।
स्वनिर्भरत्व-पर्यन्त-रक्षकैकार्थ्य-भावनं – स्वनिर्भरत्वपर्यन्तं च तत् रक्षकैकार्थ्य-भावनञ् चेति शीतोष्णवत् समासः ।

‘‘मयि निक्षिप्तकर्तव्यः
कृतकृत्यो भविष्यति’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ निर्भरत्वं पर्यन्तम् अवसाने यस्य तत् स्वनिर्भरत्वपर्यन्तम् ।
इतः परं मम रक्षायां भरो नास्तीति
यथा दृढाध्यवसायः अन्ते भवेत्
तादृशमिति यावत् ।

रक्षकैकार्थ्यभावनं – रक्षकस्य – भगवतः, ऐकार्थ्यं – तस्यैकस्यैव इमे स्वरूप-रक्षा-भर-फल-रूपार्थाः नान्यस्य । इति भावनं – रक्षकैकार्थ्यभावनं, कीऴ् त्यक्तरक्षाफलस्वाम्यं ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् स्वरूपभरफलानां स्वसम्बन्धत्यागम् सॊल्लियिरुप्पदाल् तेषामेव रक्षकैकार्थ्यभावन मिङ्गु अवश्यम् कॊळ्ळवेण्डुम्। इदऩाल् आत्मसमर्पणम् स्वरूपभरफलङ्गळुक्कु स्वनिर्भरत्वपर्यन्तमाऩ परसम्बन्धानुसन्धानम् ऎऩ्ऱु निगमिक्कप्पट्टदु। तथाच ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’ ऎऩ्ऱु विहितमाऩ केवलात्मनिक्षेपमात्रमऩ्ऱिक्के, ‘‘आत्मात्मीयभरन्यासः’’ ‘‘केशवार्पण पर्यन्ता’’ ऎऩ्ऱु कीऴ् उदाहरित्त वचनङ्गळ् सॊल्लुवदैयुमनुसरित्तु रक्षकऩिडत्तिल् स्वनिर्भरत्वपर्यन्तमाऩ स्वरूपभरफलसमर्पणमागवे निर्णयिक्कप्पट्टदायिऱ्ऱु। इदिल् त्यक्तरक्षाफलस्वाम्यं ऎऩ्गिऱ पदत्ताले इम्मूऩ्ऱुक्कुम् स्वसम्बन्धत्यागमुम् भाविक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। स्वरूपभरफलसमर्पणङ्गळै प्रत्येकम् आत्मनिक्षेपमागक् कीऴ्च् चॊऩ्ऩ वचनङ्गळिल् सॊल्लियिरुप्पदाल् स्वरूपभरफलङ्गळुडैय रक्षकैकार्थ्यभावनम् आत्मनिक्षेपशब्दत्ताले मुख्ययैव वृत्त्या अदावदु शक्त्या सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स्तेत्र-रत्नाभिप्रायः

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्तोत्रत्तिल्

‘‘वपुर्-आदिषु योऽपि कोऽपि वा
गुणतोऽसानि यथा तथा-विधः ।
तद् अयं तव पाद-पद्मयोर्
अहम् अद्यैव मया समर्पितः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।)

ऎऩ्गिऱत्तुक्कुत् तात्पर्यम् ऎऩ्ऩ् ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुद्रैय् इट्ट् इरुक्किऱ राजाविऩ् किऴिच्-चीरै
ऒरु हेतुवाले तऩ् कैयिलेय् इरुन्दाल्
"राजा कैक् कॊळ्ळुम्" ऎऩ्ऱु उळ्ळ् इरुक्किऱ
माणिक्कत्तिऩ् स्व-रूप--स्व-भावङ्गळै विशदम् आग अऱियादे
किऴिच्-चीरैयोडे मीळक्(=पुनः) कॊडुक्कुमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देहाद्य्-अतिरिक्तात्माविऩ् स्व-रूप--स्व-भाव--स्थितिगळै विशदम् आग विवेकिक्क अऱियादारुम्
उळ्ळ अऱिवैक् कॊण्डु आत्म-समर्पणम् पण्णिऩाल्
अव्व् अळवालुम् अनादि-कालम् पण्णिऩ आत्मापहार-चौर्यत्ताल् उण्डाऩ
भगवन्-निग्रहम् शमिक्कुम्
ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुव्-उळ्ळम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु मेल्
‘‘मम नाथ यदस्ति’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५३।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्
इस्-समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ अनुशयम्(=शोकम्) पण्ण्-इऱ्ऱुम् स्व-रूपादि-विवेकम् अऩ्ऱिक्के
समर्पिक्कप् पुक्कालुम् तऩ्ऩ्-उडैय द्रव्यत्तै राजावुक्कु उपहारम् आगक् कॊडुप्पारैप् पोलेय्
ऎऩ्ऩद् ऎऩ्गिऱ अभिमानत्तोडे समर्पिक्किल्
आत्मापहार-चौर्यम् अडिय्-अऱ्ऱद् आगाद्
ऎऩ्गैक्कागव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)16)

विश्वास-टिप्पनी

पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै इत्य् अनेन स्तोत्र-रत्न-व्याख्याने -

उम्मदै नीरे स्वीकरित्तीरि् इतनै,
“आत्म-समर्पणमुम् आत्मापहारत्तोपाधि” ऎन्टु पण्णिन आत्मसमर्पणत्तै अनुशयिक्किरार्

इति लेखितं
तद्-अनुयायिभिः -

अनेन यामुनस्यात्म-समर्पणम् अकार्यम् इति ज्ञानम् अवर्तत जातं वा, तत्-प्रदर्शनायैवं श्लोकं रचितवान्।
तद् एव पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै-महाशयेनोच्यते।

इत्य् उच्यते स्म।
तत्-प्रतिषेधाय यततेऽत्र वेङ्कटनाथार्यः।

पूर्वतन-श्लोक-व्याख्याने
पॆरियव्-आच्चाऩ्-पिळ्ळै-महाशयेन स्पष्टम् एव +आत्म-समर्पणस्य शास्त्रीयत्वं, कार्यत्वं सुपोषितम्।
तद्-उपेक्ष्यैवं नावगन्तव्यम्।
प्रत्युत +आत्म-प्रत्यर्पणं हि कार्यम् इत्य् आशयः।

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लदु शास्त्र-चोदितम् आय्त् ताम् अनुष्ठित्त समर्पणत्तै
अ-ज्ञ-कृत्यम् आक्किऩ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आग इरण्डु श्लोकत्तालुम्
यथाऽवस्थित--स्व-रूपादि--विवेकम् इल्लैयेय् आगिलुम्
‘‘न मम’’ ऎऩ्ऱु स्व-सम्बन्धम् अऱुक्कैये
‘‘अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ६०) ऎऩ्ऩुम् बडि
भर-समर्पण-प्रधानम् आऩ शास्त्रार्थत्तिल् सारम् ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

स्तोत्रे,

‘‘वपुर्-आदिषु योऽपि कोऽपि वा
गुणतोऽसानि यथा-तथा-विधः ।
तद् अयं तव पाद-पद्मयोर्
अहम् अद्यैव मया समर्पितः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।)

इत्यस्य किं तात्पर्यम् इति चेत् —↩︎

The purport of the śloka in Aḷavandār's Stotra (52) which says

"Whatever I may be in the body, the senses and the like,
and whatever may be the qualities of my Nature,
I who know that I am Thy śeṣa
hereby surrender myself at this very moment at thy two lotus-like feet"

-- the purport of this śloka is as follows:↩︎

El significado del Śloka en el stotra de Aḷavandār (52) que dice

"Sea lo que sea que esté en el cuerpo, los sentidos y similares,
Y lo que sea que sean las cualidades de mi naturaleza,
Yo que sé que soy tu Śeṣa
por la presente, rindome en este mismo momento en tus dos pies de loto "

- El significado de este Śloka es el siguiente:

↩︎

स्तोत्रत्तिल् ‘‘वपुरादिषु योऽपि कोऽपि वा गुणतोऽसानि यथा तथाविधः । तदयं तव पादपद्मयोरहमद्यैव मया समर्पितः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५२।) ऎऩ्गिऱत्तुक्कुत् तात्पर्यमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्,↩︎

इप्पडि आत्मसमर्पणम् रक्षकैकार्थ्यभावनमाग अदावदु स्वरूपभरफलङ्गळ् रक्षकऩाऩ भगवाऩॊरुवऩुक्के शेषभूतङ्गळॆऩ्ऱु भाविक्कैयाग मुडिन्दाल् तत्त्ववित्तऩ्ऱिक्के अदावदु रक्षकऩ् ईश्वरऩॆऩ्ऱुम् रक्ष्यऩ् ताऩॆऩ्ऱुम् स्वरूपभरफलङ्गळ् ईश्वरशेषभूतङ्गळॆऩ्ऱुम्, ज्ञानवाऩऩ्ऱिक्के इरुक्कुमवऩुक्कुम् इन्द समर्पणम् सॆय्यलामॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ आळवन्दार् स्तोत्रवचनत्तिऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऱु शङ्गित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् स्तोत्रत्तिलित्यादिना । वपुरादिष्वित्यादि । अस्यायमर्थः । वपुरादिषु – शरीरम् मुदलाऩदुगळिल्, इङ्गु आदिशब्दत्ताल् इन्द्रियादिगळुक्कु ग्रहणम्। योऽपि कोऽपि वा – अहं वपुरादिषु यः कश्चन स्यामित्यर्थः । प्रमाणसिद्धमाऩ अहमर्थत्तिऱ्कु सारभूतमाऩत्वच्छेषत्वत्तिल् मम निर्बन्धः न त्वहमर्थः शरीरं वा इन्द्रियं वा प्राणो वा इत्यत्र । इङ्गु देहात्मभ्रमम् अस्तु वा मा वा । ‘‘योऽहमस्मि स सन्यजे’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्तै यिङ्गु आश्रयिक्किऱेऩॆऩ्ऱभिप्रायम्। इप्पडि शेषत्वम् प्रधानमाऩालुम् ज्ञातृत्वादिगळुमऱियवेण्डावो वॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् गुणतोऽसानि यथा तथाविध इति । अणुत्वविभुत्वज्ञातृत्वादिविवेकमाऩदु इङ्गु अतीवापेक्षितमऩ्ऱु। अपेक्षितमाऩालुम् तत्परिज्ञानत्तिलॆऩक्कु शक्तियिल्लै। स्वतस्सर्वज्ञऩाऩ नी ऎप्पडि ऎण्णुगिऱायो नाऩ् अप्पडिप्पट्टवऩॆऩ्गिऱ सामान्यज्ञान मुडैयवऩ्। तत् – एतावतापि प्रस्तुतशास्त्रार्थविरोधाभावादित्यर्थः । अयमहं – त्वदनुसंहितमाऩ यथावस्थिताकारऩाय् शरणवरणानुगुणार्थित्वसामर्थ्यवाऩायिरुक्किऱ नाऩ्, तव पादपद्मयोस्समर्पितः - उऩ्ऩुडैय तिरुवडित्तामरैगळिले ‘‘यस्यास्मि न तमन्तरेमि’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले त्वच्छेषत्वेन समर्पित इत्यर्थः । मया – त्वद्दत्तकरणकळेबरबुद्धिश्रद्धादिशालिना, स्मर्यते हि — ‘‘विचित्रा देहसम्पत्तिः ईश्वराय निवेदितुम् । पूर्वमेव कृता ब्रह्मन् हस्तपादादिसंयुता ॥’’ ऎऩ्ऱु। इतः परं त्वया सह विवादो मे न भविष्यति ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले सॊल्लुगिऱार् अद्यैवेति । ऎऩ्गिऱदुक्कुत् तात्पर्य मॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल् - समर्पणीयवस्तुविऩ् स्वरूपगुणादिगळ् नऩ्ऱागत् तॆरियाविडिलुम् शेषियिऩिडत्तिल् अदै समर्पिक्कलामॆऩ्गिऱदऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्।↩︎

कृत-मुद्रायां राज्ञो भूषण-नीव्यां केनचिद् +धेतुना स्व-हस्तगतायां सत्याम्,
राजा स्वीकुर्याद् इति (धिया)
अन्तः-स्थित-माणि-चयस्य स्वरूप--स्वभावौ विशदम् अज्ञात्वाऽपि
नीव्या सह (माणिक्यं) यथा पुनः प्रत्यर्प्यते,↩︎

If a man has (somehow) come into possession of a cloth bag with the king's seal on it,
he would return the bag (to the king),
even though he does not know for certain the nature and character of the gem contained within it,
in the hope that the king would take it back.↩︎

Si un hombre ha (de alguna manera) en posesión de una bolsa de tela con el sello del rey,
Regresaría la bolsa (al rey),
a pesar de que no sabe con certeza la naturaleza y el carácter de la gema contenida dentro de ella,
con la esperanza de que el rey lo recupere.↩︎

मुद्रैयिट्टिरुक्किऱ राजाविऩ् किऴिच्चीरै ऒरु हेतुवाले तऩ् कैयिलेयिरुन्दाल् राजा कैक्कॊळ्ळुमॆऩ्ऱु उळ्ळिरुक्किऱ माणिक्कत्तिऩ् स्वरूपस्वभावङ्गळै विशदमाग अऱियादे किऴिच्चीरैयोडे मीळक्कॊडुक्कुमाप् पोले↩︎

तात्पर्य मरुळिच्चॆय्गिऱार् मुद्रैयिट्टु इत्यादिना । मुद्रैयिट्टिरुक्किऱ - उळ्ळे यिरुक्किऱ वस्तु तॆरियामैक्काग राजाविऩ् मुद्रैयिट्टु वैत्तिरुक्किऱ, राजाविऩ् किऴिच्चीरै - मुद्रैयिऩाले राजाविऩुडैयदॆऩ्ऱु ज्ञातमाऩ माणिक्कम् मुडिन्द वस्त्रखण्डम्, ऒरु हेतुवाले - अज्ञातमाऩ ऒरु कारणत्ताले, तऩ् कैयिले यिरुन्दाल् - तऩ् कैयिल् इरुन्ददेयाऩाल्, राजा कैक्कॊळ्ळुमॆऩ्ऱु - मुद्रैयिरुप्पदाल् इदै उळ्ळे यिरुक्किऱ वस्तुवोडु अङ्कीकरिप्पऩॆऩ्ऱु ऎण्णि; इदऱ्कु कॊडुक्कुमाप्पोले ऎऩ्बदोडन्वयम्। उळ्ळिरुक्किऱ - किऴिच्चीरैयिऩुळ्ळिरुक्किऱ, माणिक्कत्तिऩ् - रत्नत्तिऩुडैय, विशदमाग अऱियादे - विशदमागत् ताऩ् अऱिन्दुगॊळ्ळामले, किऴिच्चीरैयोडे - आच्छादकमाऩ वस्त्रखण्डत्तोडे, मीळक्कॊडुक्कुमाप्पोले - प्रत्यर्पणम् पण्णुमाप्पोले।↩︎

तथा देहाद्य्-अतिरिक्तस्यात्मनः स्व-रूप--स्व-भाव--स्थितीर्
विशदं विवेक्तुम् अविजानद्भिर् अपि
विद्यमानं ज्ञानम् अवलम्ब्याऽऽत्म-समर्पणे कृते सति
तावन्-मात्रेणापि अनादि-काल-कृतात्मापहार-चौर्य-जनितो भगवन्-निग्रहः शाम्येद्
इत्य् अस्मिन् शास्त्रार्थे तात्पर्यम् ।↩︎

So also even those who have not the intelligence to know, with perfect clearness,
the nature, character and state of the soul as distinguished from the body
may surrender their self or soul with the little knowledge that they possess.
If they do so,
even for that much,
Bhagavān will be prepared to remit the punishment for the theft
consisting in making away with one's self (i. e. claiming it as one's own) from beginningless time.

This idea contained in the śāstras is what (Aḷavandār) has in mind.↩︎

Así también incluso aquellos que no tienen la inteligencia para saber, con perfecta claridad,
la naturaleza, el carácter y el estado del alma a diferencia del cuerpo
puede entregar su yo o alma con el pequeño conocimiento que poseen.
Si lo hacen,
Incluso por eso,
Bhagavān estará preparado para remitir el castigo por el robo
consistir en prepararse con uno mismo (es decir, reclamarlo como propio) desde el momento sin inicio.

Esta idea contenida en los Śāstras es lo que (aḷavandār) tiene en mente.↩︎

देहाद्यतिरिक्तात्माविऩ् स्वरूपस्वभावस्थितिकळै विशदमाग विवेकिक्कअऱियादारुम् उळ्ळ अऱिवैक्कॊण्डु आत्मसमर्पणम् पण्णिऩाल् अव्वळवालुम् अनादिकालम् पण्णिऩ आत्मापहारचौर्यत्तालुण्डाऩ भगवन्निग्रहम् शमिक्कुमॆऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम्।↩︎

देहाद्यतिरिक्तात्माविऩिदि । इङ्गु आदिपदात् इन्द्रियादिसङ्ग्रहः । स्वरूपस्वभावस्थितिकळै - ज्ञानानन्दमयमाऩस्वरूपत्तैयुम्, ज्ञातृत्वादिरूपङ्गळाऩ स्वभावस्थितिकळैयुम्, विशदमाग विवेकिक्क अऱियादारुम् - विविच्य ज्ञातुमशक्तर्गळुम्, उळ्ळ अऱिवैक्कॊण्डु - नामॆऩ्बदु अहमर्थम्, अदु भगवाऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्गिऱ अऱिवैक्कॊण्डु, अहमर्थम् देहेन्द्रियमनःप्राणेन्द्रिय(णादि)ङ्गळैक् काट्टिलुम् विलक्षणमॆऩ्ऱु तॆरियामल् पोऩालुम् अदु भगवाऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्गिऱ ज्ञानमात्रत्तैक् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। आत्मसमर्पणम् पण्णिऩालिति । अहमर्थमाऩ आत्मा अवऩुक्कु शेषभूतमॆऩ्ऱॆण्णिऩालॆऩ्ऱबडि। अव्वळवालुम् - आत्मस्वरूपगुणादिगळिल् वैशद्यमऩ्ऱिक्के समर्पणमात्रत्तालुम्। आत्मापहारचौर्यत्तालुण्डाऩ - भगवच्छेषभूतऩाऩ आत्मावै तऩक्के शेषऩाग अदावदु स्वतन्त्रऩाग निऩैक्कैयागिऱ चौर्यत्तालुण्डाऩ, भगवन्निग्रहम् - भगवन्निग्रहसङ्कल्पम्, शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम् -

‘‘योऽहम् अस्मि स सन् यजे ।
यस्यास्मि न तम् अन्तरेमि’’

ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले, अदावदु आत्माविऩुडैय स्वरूपस्वभावादिगळ् ऎऩक्कुत् तॆरियाविडिलुम्, योऽहमस्मि – वस्तुतो याऩ् यादृशस्वरूपस्वभावऩो, स सन् – तादृशऩागवे कॊण्डु, यजे – आत्मयागत्तैप् पण्णुगिऱेऩ्। अदावदु आत्मावै समर्पिक्किऱेऩ्। यस्यास्मि - ऎवऩुक्कु शेषभूतऩाग आगिऱेऩो, तमन्तरा - अवऩैविट्टु, नैमि – वेऱे रक्षकऩागप्पऱ्ऱुगिऱेऩल्लऩ् ऎऩ्गिऱ आत्मस्वरूपस्वभावङ्गळिल् वैशद्यमिल्लाविडिलुम् सामान्यतः तदनुसन्धानपूर्वकमाग शेषत्वानुसन्धानम् अनुष्ठिक्कवमैयुमॆऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिले तिरुवुळ्ळम्।↩︎

एतद् अग्रे, “9 मम नाथ यदस्ति" इति श्लोके
एतत्-समर्पण-विषये ऽनुशय(=शोक)-करणम् अपि

स्व-रूपादि-विवेकं विना समर्पणे प्रवृत्ताव् अपि
स्वकीयं द्रव्यं राज्ञे उपहारत्वेन ददान इव
मदीयम् इत्य् अभिमानेन सह यदि समर्पयेत्,

तर्हि आत्मापहार-चौर्यम् उन्मूलितं न भवतीत्य् एतज्-ज्ञापनार्थम् ।↩︎

In the next *śloka (53)17 it might appear as if he revoked the surrender (made before);
but its meaning is only this :
Even when a person is bent on surrendering his self
without a knowledge of such things as the nature of his self,
if he surrenders it with the notion that it is his own,
like the presentation to a king of something belonging to oneself,
it would not completely put an end to the crime of having stolen one's self.↩︎

En el siguiente *śloka (53) 18 podría parecer que revocó la rendición (hecha antes);
Pero su significado es solo esto:

Incluso cuando una persona está empeñada en rendirse
sin conocimiento de cosas como la naturaleza de su ser,
Si lo entrega con la noción de que es suyo,
como la presentación a un rey de algo que pertenece a uno mismo,
No pondría fin al delito de haber robado a uno mismo.↩︎

इदुक्कु मेल् ‘‘मम नाथ यदस्ति’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ५३।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् इस्-समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ अनुशयम् पण्णिऱ्ऱुम् स्वरूपादिविवेकमऩ्ऱिक्के समर्पिक्कप् पुक्कालुम्दऩ्ऩुडैय द्रव्यत्तै राजावुक्कु उपहारमागक् कॊडुप्पारैप्पोले यॆऩ्ऩदॆऩ्गिऱ अभिमानत्तोडे समर्पिक्किल् आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱ तागा तॆऩ्गैक्कागवत्तऩै।↩︎

इप्पडि विशदज्ञानपूर्वकमागवादल्, उळ्ळवऱिवैक्कॊण्डादल् समर्पणम् पण्ण वेण्डुवदु आवश्यकमॆऩ्ऩिल्; स्त्रोत्रत्तिल् इन्द श्लोकत्तुक्कु मेल् ‘‘मम नाथ’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् ‘‘अहमद्यैव मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु ताऩ् पण्णिऩ समर्पणत्तैक् कुऱित्तु अनुशयिक्कक्कूडुमो? अदावदु पश्चात्तापप्पडक् कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्गित्तु परिहारमरुळिच् चॆय्गिऱार् इदुक्कु मेल् मम नाथ यदस्ति ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलित्यादियाल्।

अस्य श्लोकस्यायमर्थः । हे नाथ – नाथत्वेन पतिं विश्वस्येत्यादि प्रमाणप्रसिद्धऩाऩ भगवाऩे! मम – जीवतया प्रसिद्धऩाऩ अहमर्थमाऩ ऎऩक्कु। यदस्ति – स्वानुबन्धितया प्रमाणसिद्धमाऩ गुणविग्रहादिगळ् यादु उण्डो? योऽस्म्यहं – त्र्यक्षरब्रह्मत्तिल् अदावदु प्रणवत्तिल् तृतीयाक्षरत्तिल् विवक्षितऩाऩ यादॊरु अहमर्थऩाऩ नाऩुण्डो? सकलं – तत् – आत्मात्मीयङ्गळाऩ अन्द सर्वम्। हिशब्देन प्रमाणप्रसिद्धिर्द्योत्यते । तवैव – सर्वकारणतया सर्वरक्षकतया च प्रथमाक्षरप्रकृत्युक्तऩाऩ उऩ्ऩुडैयदे। एवकारत्ताले मध्यमाक्षरसिद्धमाऩ अनन्यार्हत्वं प्रकाश्यते । माधव - इदऩाल् निरुपाधिकसर्वशेषित्वं सूच्यते । चतुर्थियिल् विवक्षितत्तैच् चॊल्लुगिऱदु नियतस्वमिति । नित्यशेषभूतमित्यर्थः । इति प्रबुद्धधीः –नित्यशेषभूतमॆऩ्ऱु त्वत्प्रसादसन्धुक्षितशास्त्रङ्गळाले विकसितबुद्धिः । अथवा – पक्षान्तरेण, किन्नु समर्पयामि ते – ‘‘मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩविडत्तिल् शेषत्वज्ञानमिरुन्दालुम् स्वाधीनसमर्पणकर्तृत्वबुद्ध्या किन्नु समर्पयामि ते? न किमपीत्यर्थः । सर्वस्वामिनः सर्वेश्वरस्य तव पूर्वम् अशेषभूतम् इदानीं मया स्वातन्त्र्यस्वामित्वाभिमानपूर्वकं शेषीकर्तव्यं न किञ्चिदस्ति । अतः पूर्वश्लोकोक्तं समर्पणं त्वच्छेषत्वप्रतिपत्तिमात्रकृतम्; न तु मदीयस्य त्वच्छेषत्वापादनरूपमिति भावः ऎऩ्ऱु।

इस्समर्पणत्तैप् पऱ्ऱ - मया समर्पितः ऎऩ्ऱु पूर्वश्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट आत्मसमर्पणत्तैप्पऱ्ऱ। अनुशयम् पण्णिऱ्ऱुम् - अथवा किन्नु समर्पयामि ते ऎऩ्ऱु अनुशयित्तदुम्। पश्चात्तापद्योतकवाक्यत्तैच् चॊऩ्ऩदुवुम् ऎऩ्ऱबडि। स्वरूपादिविवेकमऩ्ऱिक्के समर्पिक्कप् पुक्कालुमिति । इङ्गु आदिपदाद्गुणादिपरिग्रहः ।

अऩ्ऱिक्के - कीऴ् श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडि स्वरूपगुणङ्गळिल् विविच्य ज्ञानमऩ्ऱिक्केयॆऩ्ऱबडि। समर्पिक्कप् पुक्कालुम् - समर्पिक्क यत्नम् पण्णिऩालुमॆऩ्ऱबडि। तऩ्ऩुडैय द्रव्यत्तै - स्वीयत्वेनाभिमतमाऩ द्रव्यत्तै। राजाविऱ्कु उपहारमागक् कॊडुप्पारैप् पोले पूर्वम् इन्द वस्तुविऱ्कु शेषियल्लाद राजाविऱ्कु उपहारतया स्वत्वापादनम् पण्णुवारैप्पोले। ऎऩ्ऩदॆऩ्गिऱ अभिमानत्तोडु समर्पिक्किल् - अयमात्मा मदीयः; तमिमं भगवते समर्पयामि ऎऩ्गिऱ अभिमानत्तोडु समर्पिक्किल्। आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱदागादॆऩ्गैक्काग - भगवच्छेषभूतऩाऩ आत्मावै तऩक्कु शेषमाग निऩैक्कैयागिऱ आत्मापहारचौर्यमडियऱ्ऱदाग वागादॆऩ्गैक्काग, अडियऱ्ऱदाग - मूलकारणमऱ्ऱदाग। समर्पणत्तिऱ्कु मुऩ्बे इदं न मदीयम्; अदावदु इन्द आत्मवस्तु ऎऩ्ऩुडैयदऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तॆळिन्दु समर्पिक्कामल् इदै समर्पणकालत्तिलुम् मदीयमॆऩ्ऱु ऎण्णि समर्पित्ताल् आत्माविल् मदीयत्वबुद्धियागिऱ आत्मापहारचौर्यत्तिऩ् वेर् अऱ्ऱदागादॆऩ्गैक्काग, समर्पणत्तिऱ्कु मुऩ्बे न ममेदं आत्मवस्तु ऎऩ्ऱु इप्पडि तऩ्ऩोडु सम्बन्धत्तैयऱुत्तालल्लदु चौर्यमडियऱ्ऱ तागादॆऩ्ऱु करुत्तु। मऱ्ऱ आत्मस्वरूपगुणविवेकमिल्लामल् समर्पित्ताल् अदु कार्यकरमाऩालुम् अवऩुडैय वस्तुवै यवऩुक्कु समर्पिक्किऱेऩॆऩ्गिऱ विवेकमिल्लामल् समर्पित्तालदु कार्यकरमागादॆऩ्ऱु इव्वळविले उत्तरश्लोकत्तिऱ्कु तात्पर्यमेयॊऴिय पूर्वम् समर्पितमाऩ समर्पणम् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कुत् कूडादॆऩ्गिऱ वर्थत्तिले तात्पर्यमिल्लै यॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

न तु शास्त्र-चोदितस्य स्वानुष्ठितस्य समर्पणस्याज्ञकृत्यत्वापादनार्थम् ।↩︎

It does not mean that Aḷavandār considered his self surrender made in śloka 52 in accordance with the injunctions contained in the śāstras,
as having been made in ignorance.↩︎

No significa que Aḷavandār considerara su auto -rendición realizado en Śloka 52
de acuerdo con los mandatos contenidos en los Śāstras,
como habido de ignorancia.↩︎

अल्लदु शास्त्रचोदितमाय्त् तामनुष्ठित्तसमर्पणत्तै अज्ञकृत्यमाक्किऩबडियऩ्ऱु।↩︎

इदै स्पष्टीकरिक्किऱार् अल्लदु इत्यादिना । अल्लदु - इप्पडियऩ्ऱिक्के, शास्त्रचोदितमाय् - ‘‘अप्रमत्तेन वेद्धव्य’’मित्यादिशास्त्रङ्गळिल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्के कर्तव्यमाग विधिक्कप्पट्ट। इदऩाल् तत्ववित्तुक्कळुक्कु इन्द श्लोकत्तिल् आत्मसमर्पणम् अनुशयपूर्वकमाग निषेधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु सॊल्लुबवर्गळुक्कु तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु इन्द समर्पणत्तै विधिक्किऱ इन्द श्रुति विरुद्धमाम् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु। तामनुष्ठित्त - तत्त्वविदग्रेसरराऩ तामनुष्ठित्त। इदऩाल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु समर्पणम् अनुष्ठेयमल्लवॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱवर्गळुक्कु तत्त्वविदग्रेसराऩ आळवन्दारुडैय अनुष्ठानविरोधम् दुरुद्धरमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। समर्पणत्तै - ‘‘अहमद्यैव मया समर्पितः’’ ऎऩ्ऱु कीऴ् श्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट आत्मसमर्पणत्तै। अज्ञकृत्यमाक्किऩ पडियऩ्ऱु - मुदल् श्लोकम् अज्ञानदशैयिल् पण्णिऩ आत्मसमर्पणत्तैच् चॊल्लुगिऱ तॆऩ्ऱुम् इरण्डावदु श्लोकम् प्रबुद्धधीयागवाऩवऩुक्कु अदै निषेधिक्किऱ तॆऩ्ऱुम् सॊल्लुबवर् मदप्पडियऩ्ऱु ऎऩ्ऱबडि। अवर्गळ् मदप्पडियाऩाल् तत्त्ववित्तुक्कळुक्कु समर्पणविधायकशास्त्रमुम् तत्त्वविदग्रेसराऩ आळवन्दारुडैय अनुष्ठानमुम् विरुद्धमाय् मुडियुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[१०३]]

तद् एवं द्वाभ्यां श्लोकाभ्याम् -
यथा-ऽवस्थित--स्व-रूपादि-विवेके अ-सत्यपि,
"न ममे"ति स्व-स्व-सम्बन्ध-लवनम् एव
"10 अहम् अपि तवैवास्मि हि भरः" इति वर्णनार्ह-भर-समर्पण-प्रधाने शास्त्रार्थे सार इति सिद्धम् ।↩︎

So from these two śloka s,
it is clear that the essence of the śāstras
which primarily prescribe bharasamarpaṇam as in the words of Aḷavandār (60)

"The responsibility of protecting me is also Thine",

consists in saying "na mama" = “It is not mine"
and getting rid of the feeling of one's connection (with everything),
though one may not have a true and discriminatory knowledge
about such things as the essential nature of the self.↩︎

Entonces de estos dos Śloka s,
Está claro que la esencia de los Śāstras
que prescribe principalmente a Bharasamarpaṇam como en las palabras de Aḷavandār (60)

"La responsabilidad de protegerme también es tuya",

Consiste en decir "Na Mama" = "No es mío"
y deshacerse de la sensación de la conexión de uno (con todo),
Aunque uno puede no tener un conocimiento verdadero y discriminatorio
sobre cosas como la naturaleza esencial del yo.↩︎

आग इरण्डु श्लोकत्तालुम् यथावस्थितस्वरूपादि विवेकमिल्लैयेयागिलुम् ‘‘न मम’’ ऎऩ्ऱु स्वसम्बन्धमऱुक्कैये ‘‘अहमपि तवैवास्मि हि भरः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ६०) ऎऩ्ऩुम्बडि भरसमर्पणप्रधानमाऩ शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

इन्द इरण्डु श्लोकत्तालुम् फलितमाऩ अर्थत्तैक् काट्टुगिऱार् आगवित्यादिना । आग - आहत्य, इरण्डु श्लोकत्तालुम् - इरण्डु श्लोकत्तालुम् सेर्न्दॆऩ्ऱबडि। यथावस्थितस्वरूपादिविवेकमिल्लैयेयागिलुमिति । इदु ‘‘योऽपि कोऽपि वा’’ ‘‘यथा तथाविधः’’ ‘‘यदस्ति योस्म्यहम्’’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळिऩ् फलितार्थम्। न मम ऎऩ्ऱु स्वसम्बन्धमऱुक्कैये इति । इदऱ्कु शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱ तायिऱ्ऱु ऎऩ्बदोडन्वयम्। स्वसम्बन्धमऱुक्कै यॆऩ्बदु ‘‘मया समर्पितः’’ ‘‘तवैव माधव’’ ऎऩ्बदिऩ् फलितार्थम्। शास्त्रार्थत्तिल् - शेषत्वानुसन्धानरूपसमर्पणशास्त्रार्थत्तिल्, इप्पडि शेषत्वानुसन्धानमे समर्पणशास्त्रमागिल् भरन्यासम् प्रपत्तिशास्त्रार्थमॆऩ्गिऱ सम्प्रदायमॆप्पडिप् पॊरुन्दुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भरसमर्पण प्रधानमाऩ इति । अहं त्वच्छेषभूतः, मदीयभरस्तवैव ऎऩ्गिऱ शास्त्रार्थत्तिल् भरसमर्पणम् प्रधानमाय् शेषत्वज्ञानम् तत्प्रधानकमायिरुक्कुमिऱे। आऩाल् इन्द भरसमर्पणप्रधानत्वम् आळवन्दारुक्कु अभिमतमायिरुन्दाल् इन्द इरण्डुश्लोकत्तिलुम् अदै यरुळिच्चॆय्यविल्लैये यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अहमपि तवैवास्मि हि भरः इति । इङ्गु अरुळिच्चॆय्याविडिलुम् मेल् कण्ठरवेण भरसमर्पणत्तैच् चॊल्लुगैयाल् तत्प्रधानत्वम् इव्विरण्डु श्लोकङ्गळिलुम् सॊऩ्ऩ शेषत्वानु-सन्धानरूपसमर्पणशास्त्रार्थत्तिऱ्कुप् पॊरुन्दुमॆऩ्ऱु करुत्तु। सारमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु - अवऩिडत्तिल् समर्पणम् पण्णुवदु स्वसम्बन्धमऱ्ऱु निर्विचारऩाग यिरुक्कैक्कागवादलाल् स्वसम्बन्धमऱुक्कैये समर्पण शास्त्रार्थत्तिल् सारमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

द्वये ऽङ्गी-स्वरूपानुसन्धान-स्थानम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि (अष्टाक्षरय् ॐकारे मकारः→ उत्तम-पुरुषे /"अहं"→) शेषत्वानुसन्धान-विशिष्टम् आऩ स्व-रक्षा-भर-समर्पणम्
द्वयत्तिल् उपाय-परम् आऩ पूर्व-खण्डत्तिल्
महा-विश्वास--पूर्वक--गोप्तृत्व-वरण--गर्भम् आऩ शरण-शब्दोपश्लिष्ट-क्रिया-पदत्तिले (→"प्रपद्ये")
सेर्त्तु अनुसन्धिक्क प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

So from these two śloka s,
it is clear that the essence of the śāstras
which primarily prescribe bharasamarpaṇam as in the words of Aḷavandār (60)

"The responsibility of protecting me is also Thine",

consists in saying "na mama" = “It is not mine"
and getting rid of the feeling of one's connection (with everything),
though one may not have a true and discriminatory knowledge
about such things as the essential nature of the self.↩︎

Entonces de estos dos Śloka s,
Está claro que la esencia de los Śāstras
que prescribe principalmente a Bharasamarpaṇam como en las palabras de Aḷavandār (60)

"La responsabilidad de protegerme también es tuya",

Consiste en decir "Na Mama" = "No es mío"
y deshacerse de la sensación de la conexión de uno (con todo),
Aunque uno puede no tener un conocimiento verdadero y discriminatorio
sobre cosas como la naturaleza esencial del yo.↩︎

इत्थं (अष्टाक्षरय् ॐकारे मकारः→ उत्तम-पुरुषे /"अहं"→) शेषत्वानुसन्धान-विशिष्टं स्व-रक्षा-भर-समर्पणं
द्वये उपाय-परे पूर्व-खण्डे
महा-विश्वास-पूर्वक--गोप्तृत्व-वरण-गर्भ--"शरण"-शब्दोपश्लिष्ट-क्रियापदे (→"प्रपद्ये")
समुच्चित्यानुसन्धातुं युक्तम् ।↩︎

Thus in the first part of the Dvaya which deals with the upāya or means,
the surrender to the Lord of the responsibility (for one's protection)
accompanied by the thought that one is śeṣa to the Lord
and exists only for Him
is to be understood in connection with the verb (prapadye)
joined with the word śaranam
which treats of the upāya preceded by supreme faith ( mahavisvāsa )
and which contains within it, in an implicit form, the supplication for protection.↩︎

Así, en la primera parte del dvaya que trata con el upāya o los medios,
la rendición al Señor de la responsabilidad (por la protección de uno)
Acompañado por el pensamiento de que uno es Śeṣa para el Señor
y existe solo para él
se debe entender en relación con el verbo (Prapadye)
unido con la palabra Śaranam
que trata el upāya precedido por la fe suprema (Mahavisvāsa)
y que contiene dentro de él, en una forma implícita, la súplica de protección.↩︎

इप्पडि शेषत्वानुसन्धानविशिष्टमाऩ स्वरक्षाभरसमर्पणम् द्वयत्तिलुपायपरमाऩ पूर्वखण्डत्तिल् महाविश्वासपूर्वकगोप्तृत्ववरणगर्भमाऩ शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिले सेर्त्तु अनुसन्धिक्क प्राप्तम्।↩︎

इप्पडि शेषत्वानुसन्धानविशिष्टस्वरक्षाभरसमपर्णरूपप्रधानार्थत्तै करणमन्त्रत्तिल् अनुसन्धिक्क वेण्डिय स्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि शेषत्वानुसन्धानेत्यादियाल्। द्वयत्तिलुपायपरमाऩ पूर्वखण्डत्तिलिति । शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदमिरुप्पदाल् पूर्वखण्डमे उपायपर मागवेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। मुऩ्बु इन्द पूर्वखण्डत्तिल् महाविश्वासादिगळ् सॊल्लप्पट्टदे, अदिल् इदैयॆप्पडि अनुसन्धिप्पदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् महाविश्वासपूर्वकगोप्तृत्ववरणगर्भमाऩ शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिले सेर्त्तु अनुसन्धिक्क प्राप्तमिति । शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिल् महाविश्वासगोप्तृत्ववरणङ्गळ् सॊल्लप्पट्टिरुन्दालुम्, अदुगळुडऩ् शेषत्वानुसन्धानविशिष्टभरसमर्पणत्तैयुम् सेर्त्तु एकबुद्ध्यारूढमाक्कि अनुसन्धिक्क प्राप्तम्। यद्यपि शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिले उपायत्वाद्ध्यवसायम् प्रतिपाद्यम्। तथापि अदिल् गोप्तृत्ववरणमुम् अर्थसिद्धमॆऩ्ऱु पूर्वाधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩदै निऩैत्तु गोप्तृत्ववरण गर्भमाऩ इत्युक्तिः । तथाच आर्थिकगोप्तृत्ववरणविशिष्टोपायत्वाध्यवसायप्रतिपादक शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिलॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

क्षण-कृत्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडिय् इवैय् आऱुम् इम्-मन्त्रत्तिले विमर्श-दशैयिल् तऩित्-तऩिये अनुसन्धित्तालुम्
वाक्यार्थ-प्रतिपत्ति-दशैयिल्
(शब्द-शक्तिमात्रम् अतिरिच्य →) अल्लाद (→पृथग्-भूता) (ध्वन्यादि-प्रतीत-)वाक्यार्थङ्गळ् पोले
साङ्गम् आऩ प्रधानम् एक-बुद्ध्य्-आरूढम् आम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् यथा-शास्त्रम् साङ्ग-प्रधानानुष्ठानम् सकृत्-कर्तव्यम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्-एक-व्यापार-साद्ध्यम् आऩ धानुष्कऩ्-उडैय लक्ष्य-वेधार्थम् आऩ बाण-मोक्षम्
क्षण-कृत्यम् आगिऱाप् पोले
इव्व्-आत्म-रक्षा-भर-समर्पणम् इरुक्कुम् बडिय्
ऎऩ्ऱु श्रुतिसिद्धम्। (5)

(प्रणवो धनुश्, शरो ह्य् आत्मा
ब्रह्म तल्-लक्ष्यम् उच्यते ।
अप्रमत्तेन वेद्धव्यं
शरवत् तन्मयो भवेत्॥

इति श्रुतिः॥)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भर-समर्पणमे प्रपत्ति-मन्त्रङ्गळिल् प्रधानम् आग अनुसन्धेयम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अनेनैव (→तद्विष्णोः …) तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ।
मयि निक्षिप्त-कर्तव्यः
कृत-कृत्यो भविष्यति’’
(सात्यकि-तन्त्रम्।)

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु सात्यकि-तन्त्रत्तिले भर-स्वीकारम् पण्णुगिऱ शरण्यऩ्
ताऩे तॆळियव् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

Thus in the first part of the Dvaya which deals with the upāya or means,
the surrender to the Lord of the responsibility (for one's protection)
accompanied by the thought that one is śeṣa to the Lord
and exists only for Him
is to be understood in connection with the verb (prapadye)
joined with the word śaranam
which treats of the upāya preceded by supreme faith ( mahavisvāsa )
and which contains within it, in an implicit form, the supplication for protection.↩︎

Así, en la primera parte del dvaya que trata con el upāya o los medios,
la rendición al Señor de la responsabilidad (por la protección de uno)
Acompañado por el pensamiento de que uno es Śeṣa para el Señor
y existe solo para él
se debe entender en relación con el verbo (Prapadye)
unido con la palabra Śaranam
que trata el upāya precedido por la fe suprema (Mahavisvāsa)
y que contiene dentro de él, en una forma implícita, la súplica de protección.↩︎

इत्थम् एषु षट्सु अस्मिन् मन्त्रे विमर्श-दशायां पृथक् पृथग् अनुसंहितेषु सत्स्व् अपि
वाक्यार्थ-प्रतिपत्ति-दशायाम् (शब्द-शक्तिमात्रम् अतिरिच्य ध्वन्यादि-प्रतीत-) अन्यान्य-वाक्यार्थवत्
साङ्गं प्रधानम् एक-बुद्ध्य्-आरूढं भवति ।↩︎

Thus (from what has been said in this chapter and in the foregoing chapters),
although these six (the five aṅgas and the angī) may be understood separately,
while considering, in detail, the meaning of each part of the sentence,
yet they constitute only a single mental act
while understanding the whole sentence,
just like the understanding of other sentences having several parts.↩︎

Así (de lo que se ha dicho en este capítulo y en los capítulos anteriores),
Aunque estos seis (los cinco AṅGas y el Angī) pueden entenderse por separado,
mientras considera, en detalle, el significado de cada parte de la oración,
Sin embargo, constituyen un solo acto mental
mientras comprende toda la oración,
Al igual que la comprensión de otras oraciones que tienen varias partes.↩︎

इप्पडियिवैयाऱुम् इम् मन्त्रत्तिले विमर्शदशैयिल्दऩित्तऩिये अनुसन्धित्तालुम् वाक्यार्थप्रतिपत्तिदशैयिल् अल्लाद वाक्यार्थङ्गळ् पोले साङ्गमाऩ प्रधानम् एकबुद्ध्यारूढमाम्।↩︎

इप्पडि शरणशब्दोपश्लिष्टमाऩ ऒरु ज्ञानार्थकमाऩ पदल् धातुविले महाविश्वासमुम्, आर्थिकमाग गोप्तृत्ववरणमुम्, उपायत्वाध्यवसायमुम् सॊल्लप्पडुगैयाल् अदुगळोडु सेर्त्तु शेषत्वानुसन्धानविशिष्टमाऩ स्वरक्षाभरसमर्पणमनुष्ठेयमाऩालुम् आनु-कूल्यसङ्कल्पप्रातिकूल्यवर्जनकार्पण्यरूपाङ्गङ्गळिल् ऒऩ्ऱु औचित्यत्तालुम्, ऒऩ्ऱु शब्दशक्तियालुम्, ऒऩ्ऱु अर्थसामर्थ्यत्तालुम् भिन्नपदप्रतिपाद्यङ्गळायिरुप्पदाल् इन्द अङ्गाङ्गिषट्कङ्गळ् मन्त्रत्तिल् कथं एकबुद्ध्यारूढमागलामॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि यिवै याऱुमित्यादिना । इप्पडि - शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिलिवै नालुम् एकबुद्ध्यारूढमा किऱाप्पोले, इवैयाऱुम् - उपायत्वप्रार्थनापूर्वकस्वनिर्भरत्वशिरस्कनिक्षेपत्रयरूपाङ्गिताश्रय मॊऩ्ऱु, आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गङ्गळ् अञ्जु ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले इवैयाऱुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु। इवैयाऱैयुमॆऩ्ऱबडि। इम् मन्त्रत्तिले - इन्द द्वयाख्यकरणमन्त्रत्तिले, विमर्शदशैयिल् - पदार्थानुसन्धानदशैयिल्, अदावदु आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळिल् मन्त्रत्तिल् ऎन्द पदत्ताले ऎदु प्रतिपाद्यमॆऩ्ऱु पदार्थानुसन्धानदशैयिल्, पदानामर्थस्मरणदशैयिलॆऩ्ऱ पडि। तऩित्तऩिये - पृथक्पृथक्काग, अनुसन्धित्तालुम् - तत्तत्पदार्थतया स्मरित्तालुम्। वाक्यार्थप्रतिपत्तिदशैयिलिति । वाक्यार्थप्रतिपत्तिदशैयावदु तत्तत्पदङ्गळाले स्मृतमाऩ अर्थङ्गळुक्कु यथायोग्यम् प्रधानोपसर्जनभावेनान्वयमुखत्ताले महावाक्यार्थबोधात्पत्तिदशै । अल्लाद वाक्यार्थङ्गळ्बोले इति । इतरङ्गळाऩ ‘‘गामानय’’ ‘‘ज्योतिष्टोमेन स्वर्गकामो यजेत’’ इत्यादि लौकिकवैदिकवाक्यार्थङ्गळ्बोले ऎऩ्ऱबडि। वाक्यार्थमावदु तत्तत्पदार्थसंसर्गविशिष्टवाक्यार्थम्। साङ्गमाऩ प्रधानम् - अङ्गङ्गळोडु कूडिऩ अङ्गी । एकबुद्ध्यारूढमाम् - एकबुद्धिविषयमाम्। इङ्गु साङ्गमाऩ प्रधानम् उक्तरीत्या शाब्दबोधात्मकैकबुद्ध्यारूढमाऩालुम् तादृशशाब्दबोधभिन्न स्मृत्यद्ध्यवसायरूपविलक्षणबुद्धिरूपमाय्क्कॊण्डे उपायमागुम्। अत एव रहस्यशिखामणि यिल् ‘‘स्मर्ता’’ ऎऩ्गिऱ पदव्याख्यानावसरत्तिल्, (स्मर्ता) उपासनम्बोले प्रपदनमुम् शास्त्रजन्यज्ञानत्तळवऩ्ऱिक्के ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्गिऱबडिये विधेयमायिरुप्पदॊरु स्मृतिविशेषमागैयाले इङ्गु अविधेयज्ञानवादिगळुक्कु अवकाशमिल्लैयॆऩ्ऱु साङ्गभरसमर्पणत्तै विधेयमाऩ स्मृतिविशेषमाग अरुळिच्चॆय्दारिऱे। इन्द स्मृति, भरसमर्पणादि विषयकतया पुरुषतन्त्रैयागैयाले विधेयमाऩ अध्यवसायरूपमॆऩ्बदु अन्यत्र विशदम्।

‘‘पद-जातं श्रुतं सर्वं
स्मारितानन्वितार्थकम् ।
न्याय-सम्पादित-व्यक्ति
पश्चाद्-वाक्यार्थ-बोधकम्’’

ऎऩ्गिऱ अभिहितान्वयवादि सॊल्लुम् प्रमाणत्तिऩ्बडिये अव्वो वाक्यङ्गळिल् घटकमाऩ पदङ्गळ् शक्तिग्रहमुळ्ळ पुरुषऩुक्कु श्रुतङ्गळाय्क्कॊण्डु एकसम्बन्धिज्ञानं अपरसम्बन्धिस्मारकमॆऩ्गिऱ न्यायत्ताले तत्तत्पदार्थस्मरणङ्गळैयुण्डुबण्णुम्। आऩाल् अन्द स्मारितपदार्थङ्गळ् परस्परमनन्वितङ्गळायिरुक्कुम्। पिऩ्बु आकाङ्क्षायोग्यतापरामर्शरूप न्यायत्ताले सम्पादितमाऩ स्वान्वययोग्यव्यक्तिकळै युडैयदायिरुक्कुम्। एतावत्पर्यन्तं विमर्शदशैयिले तऩित्तऩिये अनुसन्धित्तालुमॆऩ्बदाल् सॊल्लप्पट्टदु। पश्चाद्वाक्यार्थबोधकं – तत्तत्पदार्थमल्लाद तत्तत्पदार्थान्वयविशिष्टमहावाक्यार्थबोधकम्। इदु अल्लाद वाक्यार्थम्बोले यॆऩ्बदाल् सॊल्लप्पट्टदु। तथाच वाक्यङ्गळिल् पदार्थङ्गळ् तत्तत्पदङ्गळाले स्मारितङ्गळाय् अनन्वितकळायिरुन्दालुम् ऎप्पडि आकाङ्क्षायोग्यतावशात् परस्परान्वितविशिष्टवाक्यार्थम् तऩियाग उण्डागिऱदो, अप्पडिये करणमन्त्रत्तिल् तत्तदङ्गङ्गळ् मुदलिल् पृथग्ग्पृथक्काग ज्ञातङ्गळाऩालुम् उपकार्योपकारकभावविशेषानुसन्धानत्ताले अङ्गियोडु कूड एकबुद्ध्यारूढङ्गळागलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अतो यथा-शास्त्रं साङ्ग-प्रपदनानुष्ठानं सकृत्कर्तव्यम् इति सिद्धम् ।↩︎

Therefore, in accordance with the śastras,
this principal action with its aṅgas is performed only once.↩︎

Por lo tanto, de acuerdo con los Śastras,
Esta acción principal con sus AṅGas se realiza solo una vez.↩︎

आगैयाल्यथाशास्त्रम् साङ्गप्रधानानुष्ठानम् सकृत्कर्तव्यमायिऱ्ऱु।↩︎

आगैयाल् - अङ्गङ्गळोडु कूडिय अङ्गिक्कु एकबुद्ध्यारूढत्वंसम्भविक्कुमागैयाल्, यथाशास्त्रं –

‘‘सकृज् जप्तेन मन्त्रेण
कृतकृत्यस् सुखी भवेत्’’

‘‘सकृद् एव हि शास्त्रार्थः
कृतोऽयं तारयेन् नरम्’’

ऎऩ्गिऱ शास्त्रत्तै अतिक्रमिक्कामल् अदावदु साङ्गस्य सकृदनुष्ठानम् अशक्य मागैयाले ‘‘सकृज्जप्तेन’’ ‘‘सकृदेव हि’’ ऎऩ्गिऱ शास्त्रत्तै अन्यपरमाक्कामल् ऎऩ्ऱबडि।

साङ्गप्रधानानुष्ठानम् सकृत्कर्तव्यमायिऱ्ऱु इति ।

कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि साङ्गप्रधानम् एकबुद्ध्यारूढमाग लामागैयाल् साङ्गप्रधानानुष्ठानम् सकृत्कर्तव्यमागलामॆऩ्ऱबडि।↩︎

अनेक-व्यापार-साध्यो धानुष्कस्य लक्ष्य-वेधार्थी बाण-मोक्षो
यथा क्षण-कृत्यं ( क्षण-काल-साध्यो ) भवति,
तथेदम् आत्म-रक्षा-भर-समर्पणं भवतीति श्रुति-सिद्धम् ।(5)

(प्रणवो धनुश्, शरो ह्य् आत्मा
ब्रह्म तल्-लक्ष्यम् उच्यते ।
अप्रमत्तेन वेद्धव्यं
शरवत् तन्मयो भवेत्॥

इति श्रुतिः॥)↩︎

An archer's action in discharging an arrow for hitting a target
may be constituted of several separate acts
(like observing the object,
taking the aim
and discharging the arrow) and yet it is all accomplished in a single moment.
Similar is the act of surrendering (to the Lord) the responsibility of (one's) protection.
This is evident from the śruti itself.

(The śruti says,
"* Praṇava (aum) is the bow:
the soul or self is the arrow;
it must be discharged at Brahman, which is the target,
with great care and with keen concentration ").↩︎

La acción de un arquero al descargar una flecha para golpear un objetivo
puede estar constituido por varios actos separados
(como observar el objeto,
Tomando el objetivo
y descargar la flecha)
Y sin embargo, todo se logra en un solo momento.
Similar es el acto de entregar (al Señor) la responsabilidad de la protección (de uno).
Esto es evidente por el propio Śruti.

(El Śruti dice que

"* Praṇava (aum) es el arco:
El alma o el yo es la flecha;
debe ser descargado en Brahman, que es el objetivo,
con mucho cuidado y con una concentración aguda ").

↩︎

अनेकव्यापारसाद्ध्यमाऩ धानुष्कऩुडैय लक्ष्यवेधार्थमाऩ बाणमोक्षम् क्षणकृत्यमागिऱाप्पोले इव्वात्मरक्षाभरसमर्पणमिरुक्कुम्बडि यॆऩ्ऱु श्रुतिसिद्धम्।↩︎

इव्वात्मरक्षाभरसमर्पणम् सकृत्कर्तव्यमॆऩ्बदै दृष्टान्तकथनपूर्वकम् श्रुति सॊल्लिऱ्ऱॆऩ्गिऱार् अनेकव्यापारेत्यादियाल्। दृष्टान्तत्तिल् लक्ष्यवेधार्थमाऩ बाणमोक्षम् क्षणकृत्यम्। पूर्वं पण्णिऩ अनेकशिक्षारूपव्यापारङ्गळ् (अभ्यासङ्गळ्) अदिऩ् परिकरङ्गळ्। दार्ष्टान्तिकत्तिल् इव्वात्मरक्षाभरसमर्पणम् क्षणकृत्यम्। तदर्थं पूर्वमङ्गाङ्गिपरामर्शादिगळॆऩ्ऱु श्रुत्यभिप्रेतमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। श्रुतियावदु -

प्रणवो धनुश्, शरो ह्य् आत्मा
ब्रह्म तल्-लक्ष्यम् उच्यते ।
अप्रमत्तेन वेद्धव्यं
शरवत् तन्मयो भवेत्॥ (5)

ऎऩ्बदु। इदिल् प्रणवत्तै धनुस्सागवुम्, आत्मावै शरमागवुम्, ब्रह्मत्तै लक्ष्यमागवुम्, आत्मसमर्पणत्तै अत्यन्तावधानसहितऩाऩ पुरुषऩाले कर्तव्यमाऩ लक्ष्यवेधमागवुम् निरूपिक्कप्पट्टिरुप्पदाल् इदऱ्कु आत्मसमर्पणत्तिल् अनुष्ठेय व्यापारङ्गळ् बहुवायिरुन्दालुम् अवैगळिल् अभ्यासपाटवमुडैयवऩुक्कु, धानुष्कऩुडैय अनेकव्यापाराभ्यासपाटवत्ताले क्षणकालसाध्यमाऩ बाणमोक्षम्बोले आत्मसमर्पणम् क्षणकालसाध्यमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैयिले नोक्कु।↩︎

अस्य भरसमर्पणस्यैव प्रपत्ति-मन्त्रेषु प्राधान्येनानुसन्धेयताम्↩︎

That this surrender of the responsibility of protection (bharasamarpana)
should be chiefly thought of while uttering the mantras of prapatti
is clearly stated as follows:↩︎

Que esta rendición de la responsabilidad de la protección (bharasamarpana)
Debe considerarse principalmente mientras pronuncia los mantras de Prapatti
está claramente declarado de la siguiente manera:↩︎

इप्भरसमर्पणमे प्रपत्तिमन्त्रङ्गळिल् प्रधानमाग अनुसन्धेयमॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

इब् भरसमर्पणमे - इव्वङ्गियाऩ भरसमर्पणमे। प्रपत्तिमन्त्रङ्गळिल् - प्रपत्तिक्कु करणमाऩ द्वयादिमन्त्रङ्गळिल्। प्रधानमागवनुसन्धेयमॆऩ्ऩुमिडत्तै - मुख्यतया अनुसन्धेयमॆऩ्बदै।↩︎

‘‘अनेनैव (→तद्विष्णोः …) तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ।
मयि निक्षिप्त-कर्तव्यः
कृत-कृत्यो भविष्यति’’
(सात्यकि-तन्त्रम्।)

↩︎

"With this mantra
one should surrender one's self to me.
The one who has surrendered to me the responsibility of doing what should be done
will become one who has done one's duty."

↩︎

"Con este mantra
Uno debería entregarme a mí mismo.
El que me ha entregado a mí la responsabilidad de hacer lo que se debe hacer
se convertirá en uno que haya cumplido con el deber ".

↩︎

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ।
मयि निक्षिप्तकर्तव्यः कृतकृत्यो भविष्यति’’ (सात्यकि-तन्त्रम्।)↩︎

अनेनैव तु मन्त्रेणेति । पूर्वोक्तमाऩ ‘‘तद्विष्णोः …’’ ऎऩ्गिऱ मन्त्रत्ताले ऎऩ्ऱबडि। स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् – भरसमर्पणप्रधानमाऩ आत्मनिक्षेबत्तै ऎऩ्ऩिडत्तिल् पण्णक् कडवऩ्। इङ्गु मन्त्रेणेति तृतीयाश्रुत्या मन्त्रत्तिऱ्कु भरसमर्पणप्रधानात्मनिक्षेपकरणत्वम् तोऩ्ऱु कैयाल् अनुष्ठेयार्थप्रकाशकमाऩ करणमन्त्रत्तिऱ्कु भरसमर्पणप्रकाशनमे मुख्यमागैयाले इदिल् भरसमर्पणमे प्रधानतया अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदु। मयि - ऎऩ्ऩिडत्तिल्। निक्षिप्तकर्तव्यः – निक्षिप्तः कर्तव्यः स्वरक्षाभरः येन सः, ऎऩ्ऩिडत्तिल् भरसमर्पणम् पण्णिऩवऩॆऩ्ऱबडि। कृतकृत्यो भविष्यति – कृतं कृत्यं – मोक्षार्थोपायानुष्ठानं येन सः । मयि भरसमर्पणकारीमोक्षार्थोपायानुष्ठाता । ऎऩ्ऱु सात्यकितन्त्रत्तिले - ऎऩ्ऱु सात्यकितन्त्रमॆऩ्गिऱ पाञ्चरात्रसंहितैयिले भरस्वीकारम् पण्णुगिऱ - समर्पितमाऩ आत्मरक्षाभरत्तै अङ्गीकरिक्किऱ। शरण्यऩ् ताऩे - रक्षणसमर्थऩाऩ भगवाऩ् ताऩे, तॆळियवरुळिच्चॆय्दाऩ् - शरणशब्दोपश्लिष्टक्रियापदत्तिल् महाविश्वासगोप्तृत्ववरण उपायत्वाध्यवसाय रक्षाभरसमर्पणङ्गळ् नालुम् सॊल्लप् पडुगैयाल् इम्मन्त्रत्तिल् प्रधानतया अनुसन्धेयम् ऎदुवो ऎऩ्ऱु सन्देहिक्कादबडि

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’

ऎऩ्ऱु भरन्यासप्रधानमाऩ आत्मनिक्षेपत्तिल् भरन्यासमे इम्मन्त्रत्तिल् प्रधानप्रतिपाद्यमॆऩ्ऱु तॆळियुम्बडि अरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्ऱबडि। इदिल् महाविश्वासादिगळ् शब्दतः प्रतिपाद्यमाऩालुम् मन्त्रत्तै भरसमर्पणत्तिले विनियोगिक्किऱ शरण्याभिप्रायबलत्ताले भरसमर्पणमे प्रधानमाग अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
‘‘अनेन’’ ऎऩ्ऱु ऒरु मन्त्र-विशेषत्तैच् चॊऩ्ऩदु उपलक्षणम् ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले
मुदलिल् प्रपत्तिमन्त्रङ्गळिल् ऎऩ्ऱु बहुवचनप्रयोगम्।(5)↩︎

इति सात्यकितन्त्रे भरस्वीकर्ता शरण्यः स्वयं विशदमनुजग्राह ॥↩︎

in Satyaki tantra by the Saviour Himself,
who undertakes the responsibility↩︎

En Satyaki Tantra por el propio Salvador,
quien asume la responsabilidad↩︎

ऎऩ्ऱु सात्यकितन्त्रत्तिले भरस्वीकारम् पण्णुगिऱ शरण्यऩ् ताऩे तॆळियवरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

निष्कृष्ट-साङ्गानुष्ठान-स्वरूपम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् साङ्गानुष्ठानम् आयऱ्ऱदु -
कर्तृत्व-त्याग--ममता-त्याग(=स्वरूप-त्याग)--
फल-त्याग--(साक्षात्-)फलोपायत्व-त्याग-पूर्वकम् आऩ
आनुकूल्य-सङ्कल्पाद्य्-अर्थानुसन्धानत्तोडे
(श्री-सहित-)गुरु-परंपरोपसत्ति-पूर्वक(←अनुष्ठाने पूर्वम् एव)--द्वय-वचन-मुखत्ताले स्व-रूप--फल-न्यास-गर्भम् आऩ
आत्म-रक्षा-भर-समर्पणम् पण्णुगै।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

in Satyaki tantra by the Saviour Himself,
who undertakes the responsibility↩︎

En Satyaki Tantra por el propio Salvador,
quien asume la responsabilidad↩︎

अत्र साङ्गानुष्ठानतया निष्कृष्टं तावत् -
कर्तुत्व-त्याग--ममता-त्याग(=स्वरूप-त्याग)-- फल-त्याग--(साक्षात्-)फलोपायत्व-त्याग-पूर्वकं
आनुकूल्य-संकल्पाद्य्-अर्थानुसन्धानेन सह
(श्री-सहित-)गुरु-परम्परोपसत्ति-पूर्वक(अनुष्ठाने पूर्वम् एव)--द्वय-वचन-मुखेन
स्व-रूप--फल-न्यास--गर्भात्म-रक्षा--भर-समर्पण-करणम् ।↩︎

In (the performance of) this (angī),
the conclusion regarding the adoption of this upāya with its aṅgas
is as follows:-
it consists in the act of surrendering
the responsibility for the protection of one's self
preceded by the following:--

- the giving up of the thought that one is the doer
(for it is the Lord that does everything),

- the giving up of the thought of 'mine'
(that there is anything belonging to oneself),

- the giving up of the fruit of the action,

- the giving up of the thought
that he himself adopts the means for obtaining that fruit;

these must be accompanied by anukūlya saṅkalpa, pratikulyavarjana and the rest and, likewise, reverent bowing down to the succession of gurus and with the utterance of Dvaya.

The surrender of the responsibility for the protection of one's self
carries with it implicitly the surrender of one's Svarūpa or self
and the fruit or gain arising from it.↩︎

En (el rendimiento de) este (Angī),
la conclusión con respecto a la adopción de esto upāya con sus aṅgas
es el siguiente:- consiste en el acto de rendir
la responsabilidad de la protección de uno mismo
precedido por lo siguiente:-

- Dirigir la idea de que uno es el hacedor
(Porque es el Señor el que hace todo),

- Renunciar a la idea de 'mía'
(que hay algo que pertenece a uno mismo),

- Renunciar al fruto de la acción,

- el rendimiento del pensamiento que él mismo adopta los medios para obtener esa fruta;

Estos deben estar acompañados por Anukūlya Saṅkalpa, Pratikulyavarjana y el resto
y, del mismo modo, reverente inclinándose ante la sucesión de gurús y con la expresión de dvaya.

La rendición de la responsabilidad de la protección de uno mismo
lleva consigo implícitamente la rendición de la svarūpa o el yo
y la fruta o ganancia que surge de ella.↩︎

इदिल् साङ्गानुष्ठानमायऱ्ऱदु - कर्तृत्वत्याग-ममतात्याग-फलत्याग-फलोपायत्वत्याग-पूर्वकमाऩ आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यर्थानुसन्धानत्तोडे गुरुपरंपरोपसत्तिपूर्वकद्वयवचनमुखत्ताले स्वरूपफलन्यासगर्भमाऩ आत्मरक्षाभरसमर्पणम् पण्णुगै।↩︎

इऩि मुमुक्षुक्कळुक्कु प्रयोगविधिसाध्यमाऩ साङ्गानुष्ठानप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् इदिल् साङ्गानुष्ठानमायऱ्ऱदु इत्यादिना ।

इदिल् - मुमुक्षुक्कळुक्कुच् चॊऩ्ऩ भरन्यासविषयत्तिल्, साङ्गानुष्ठानमायऱ्ऱदु - साङ्गानुष्ठानमागत् तीर्न्ददु। इदऱ्कु आत्मरक्षाभरसमर्पणम् पण्णुगै ऎऩ्बदोडन्वयम्। कर्तृत्वत्यागादिगळ् सर्वनिवृत्तिधर्मसाधारणङ्गळागैयाले अङ्गिक्कुप् पोल् अङ्गङ्गळुक्कुम् आवश्यकमॆऩ्ऱु काट्टुगैक्काग आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळुक्कु तत्पूर्वकत्वोक्तिः ।
आनुकूल्यसङ्कल्पादीत्यत्रादिपदत्ताले इतराङ्ग चतुष्टयङ्गळुक्कु ग्रहणम्।
अर्थानुसन्धानत्तोडे इति । अर्थानुसन्धानमावदु आनुकूल्यसङ्कल्पादिरूपाङ्गङ्गळुडैय अनुष्ठानरूपार्थानुसन्धानम्।
इदऱ्कुम् भरसमर्पणम् पण्णुगै ऎऩ्बदोडन्वयम्। इदऩाल् इन्द आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् भरसमर्पणमॊऩ्ऱुक्के सन्निपत्योपकारकङ्गळाऩ अङ्गङ्गळॆऩ्ऱुम्, स्वरूपफलनिक्षेपङ्गळुक्कु अङ्गङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱुम् सूचिप्पिक्कप्पट्टदु।

गुरुपरम्परोपसत्ति-पूर्वकद्वयवचनमुखत्ताले इति ।
इङ्गु गुरुपरम्परोपसत्तियैच् चॊऩ्ऩदु

‘‘वाचः परं प्रार्थयिता
प्रपद्येन् नियतः श्रियं’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणसिद्धम् आऩ पिराट्टियिऩ् उडैय उपसत्तिक्कुम्
अदावदु पुरुष-कार-प्रपत्तिक्कुम् उपलक्षणम्।(5)
तथाच अनुष्ठानसङ्कल्पम्, सात्त्विकत्यागम्, गुरुपरम्परोपसत्ति, पुरुषकारप्रपत्ति, आनुकूल्य-सङ्कल्पाद्य्--अङ्गक-भर-समर्पण-रूपाङ्ग्य्-अनुष्ठानम्
ऎऩ्ऱु क्रमम् सिद्धित्तदु।
इप्पडि क्रमम् इरुन्दालुम्
गुरुपरम्परोपसत्तिक्कु मुऩ्बे
आनुकूल्य-सङ्कल्पाद्य्-अङ्गङ्गळैच् चॊल्लि
पिऱगु गुरु-परम्-परोपसत्तियैच् चॊल्लि
अङ्ग्यनुष्ठानम् सॊऩ्ऩदु
अङ्ग्य्-अनुष्ठानत्तिऱ्कु गुरुपरम्परोपसत्ति अत्यन्तावश्यकम् ऎऩ्ऱु द्योतनार्थम्। (5)

द्वयवचनमुखत्ताले - द्वयवचनम् - द्वयोच्चारणम्,
मुख-शब्दत्ताले इतर-मन्त्रङ्गळुडैयवुम्, ‘‘यदि वान्यवाक्यैः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट मन्त्रेतर-वाक्यङ्गळ्-उडैयवुम् उच्चारणम् विवक्षितम्।
तथा च द्वयोच्चारणत्ताल् आवदु
करणतया परिगृहीत-मन्त्रान्तरोच्चारणत्ताल् आवदु
तादृश-मन्त्रेतरवाक्योच्चारणत्तिऩाल् आवदु ऎऩ्ऱबडि।

स्वरूपफलन्यासगर्भमाऩ इति ।
इङ्गु गर्भत्वोक्त्या
इन्द मूऩ्ऱुगळुक्क् उळ्ळे भर-समर्पणमे प्रधानम्
ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप् पट्टदु।
भरसमर्पणम् पण्णुगै - मद्रक्षणभरस्तवेति भरसमर्पणत्तै अनुष्ठिक्कै।
इदऱ्कु साङ्गानुष्ठानमायऱ्ऱदु ऎऩ्बदोडन्वयम् ऎऩ्ऱु मुऩ्बे सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

त्याग-स्रोतांसि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक् कर्तृत्व-त्यागत्तुक्कु निबन्धनम्,
"तऩ् कर्तृत्वमुम् अवऩ् अडिय् आग वन्दद्" ऎऩ्ऱु
तऩक्कु यावद्-आत्मभाविय् आऩ भगवद्-एक-पारतन्त्र्यत्तैय् अऱिगै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ममता-त्यागत्तुक्कुम् (प्रपत्ति-)फल-त्यागत्तुक्कुम् निबन्धनम्,
आत्मात्मीयङ्गळ्-उडैय स्व-रूपानुबन्धि--भगवद्-एक-शेषत्व-ज्ञानम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(साक्षात्-)**फलोपायत्व-त्यागत्तुक्कु** निबन्धनम्, शरण्य-प्रसादनम् आऩ इवऩ्-उडैय अनुष्ठानम् -

- प्रधान-फलत्तुक्कु व्यवहित-कारणम् आगैयुम्

- (कर्मणो) अचेतनम् आगैयाले फल-प्रदान-सङ्कल्पाश्रयम् अल्लामैयुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् फलोपायम् आगिऱदु,

- सहज-सौहार्दत्ताले करण-कळेबर-प्रदानन् तुडङ्गि
द्वयोच्चारण-पर्यन्तम् आग सर्वत्तुक्कुम् आदि-कारणम् आऩ ताऩे
प्रसाद-पूर्वक-सङ्कल्प-विशेष-विशिष्टऩ् आय्क्-कॊण्डु
(मेक्षस्य) अ-व्यवहित-कारणम् आगैयालुम्

- उपायान्तर-शून्यऩुक्कु अव्वो उपाय-स्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् इरुक्कैक्क् अडि
धर्मि-ग्राहकम् आऩ शास्त्रत्ताले
अवगतम् आऩ (भगवद्-आख्य-)वस्तु-स्वभावम् आगैयाल्
इव्व् अर्थम् ("व्याजोऽपि कुतः?"→) युक्तिगळाल् चलिप्पिक्क वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

[[१०४]]
अस्य कर्तृत्व-त्यागस्य निबन्धनम् -
स्वगतं कर्तृत्वम् अपि तन्-मूलतया प्राप्तम् इति
स्वस्य यावद्-आत्म-भाविनो भगवद्-एक-पारतन्त्र्यस्य ज्ञानम् ।↩︎

The giving up of the thought that one is the doer
will result from the realisation of one's entire dependance on the Lord
throughout the existence of the soul.

This will make one know that
this doership has been vouchsafed to one by the Lord Himself.↩︎

La rinda de la idea de que uno es el hacedor
resultará de la realización de la dependencia completa del Señor
A lo largo de la existencia del alma.

Esto hará que uno sepa que
Este trabajador ha sido atendido a uno por el Señor mismo.↩︎

इक् कर्तृत्वत्यागत्तुक्कु निबन्धनम्, तऩ् कर्तृत्वमुमवऩडियाग वन्ददॆऩ्ऱु तऩक्कु यावदात्मभावियाऩ भगवदेकपारतन्त्र्यत्तै यऱिगै।↩︎

प्रपत्तियै अनुष्ठिक्कप् पुगुगिऱवऩ् प्रपत्तिक्कु कर्तावायिरुक्क कर्तृत्वत्यागपूर्वकमाग अदै ऎप्पडि अनुष्ठिक्कमुडियुम्?

इङ्गु त्यागम् ऎऩ्बदु कर्तृत्वत्तै स्वरूपेण विडुगै यऩ्ऱु; किन्तु इन्द कर्तृत्वम् तऩ्ऩुडैयदऩ्ऱॆऩ्गिऱ बुद्धिमात्रमागैयाल् अदै अनुष्ठिक्क मुडियुमॆऩ्ऩिल्, तऩ्ऩुडैयदाऩ कर्तृत्वत्तै तऩ्ऩुडैयदऩ्ऱॆऩ्ऱु निऩैक्कुगैक्कुत्ताऩ् निबन्धनमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इक्कर्तृत्वत्यागत्तुक्कु निबन्धनमित्यादिना । इक्कर्तृत्वत्यागत्तुक्कु - कर्तृत्वम् तऩ्ऩुडैयदागविरुक्क अदैत् तऩ्ऩुडैयदऩ्ऱॆऩ्ऱु भाविक्कैयागिऱ इक्कर्तृत्वत्यागत्तुक्कु, निबन्धनम् - कारणम्, तऩ् कर्तृत्वमुम् - तऩ्ऩुडैय प्रपत्तिकर्तृत्वमुम्, अवऩडियाग वन्ददॆऩ्ऱु - भगवन्मूलमाग वन्ददॆऩ्ऱु। तऩक्कु कर्तृत्वमिरुन्दालुम् अन्द कर्तृत्वशक्तियै भगवाऩे कॊडुक्कैयालुम् अन्द कर्तृत्वोपयुक्तमाऩ करणकळेबरङ्गळैक् कॊडुत्तु उपकरिक्कैयालुम् प्रपत्त्यनुष्ठानसमयत्तिल् स्वसङ्कल्पत्ताले ज्ञानचिकीर्षाप्रयत्नङ्गळै युण्डुबण्णि सहकरिक्कैयालुम् तऩ् कर्तृत्वमुम् अवऩ् मूलमागवे वन्ददॆऩ्ऱबडि। इदऱ्कु अऱिगै यॆऩ्बदोडन्वयम्। तऩक्कु यावदात्मभावियाऩ भगवदेकपारतन्त्र्यत्तै अऱिगै इति । तऩक्कु भगवत्पारतन्त्र्यम् कादाचित्कमाय् विच्छिन्नमाऩालुम् इतरपारतन्त्र्यम् वन्दालुम् कर्तृत्वम् अवऩडियाग वन्ददॆऩ्ऱु अऱियमुडियादागैया लिङ्गु यावदात्मभावियाऩ ऎऩ्ऱुम् भगवदेक ऎऩ्ऱुम् प्रयुक्तमायिऱ्ऱु।↩︎

ममता-त्यागस्य फल-त्यागस्य च निबन्धनम्
आत्मात्मीयानां स्व-रूपानुबन्धिनो भगवद्-एक-शेषत्वस्य ज्ञानम् ।↩︎

The giving up of the thought of 'MINE' (mama) and of the fruit (of prapatti)
will arise from the knowledge that one,
as well as what belongs to one,
exists, by one's very nature,
solely for the fulfilment of the purposes of Bhagavān alone.↩︎

La renuncia al pensamiento de 'mía' (mamá) y de la fruta (de Prapatti)
surgirá del conocimiento de que uno,
así como lo que pertenece a uno,
existe, por la misma naturaleza,
únicamente para el cumplimiento de los propósitos de Bhagavān solo.↩︎

ममतात्यागत्तुक्कुम्फलत्यागत्तुक्कुम् निबन्धनम्, आत्मात्मीयङ्गळुडैय स्वरूपानुबन्धिभगवदेकशेषत्वज्ञानम्।↩︎

ताऩ् सॆय्गिऱ प्रपत्ति तऩ्ऩुडैयदायिरुक्क अदिल् ममतात्यागम् पण्णमुडियुमो? इतरफलम् पोलऩ्ऱिक्के इन्द प्रपत्तिफलमाऩ मोक्षत्तिले अप्रधानमायावदु तऩक्कु सम्बन्धम् कॊळ्ळ वेण्डियिरुक्क अन्द मोक्षफलत्तै त्यागम् सॆय्यक्कूडुमो? कर्मत्तिल् तऩ्ऩुडैय सम्बन्धत्तिऱ्कुम् मोक्षरूपफलत्तिऱ्कुम् स्वरूपेण त्यागम् कूडाविडिलुम् प्रपत्तिरूपं कर्ममोक्षरूपं च फलम् मच्छेषभूतमऩ्ऱु ऎऩ्गिऱ बुद्धिये ममतात्यागफलत्यागरूपमागैयाल् मुमुक्षुवुक्के अदु कूडुमॆऩ्ऩिल्, अदऱ्कु निबन्धनमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ अरुळिच्चॆय्गिऱार् ममतात्यागत्तुक्कुम् फलत्यागत्तुक्कुम् निबन्धनमिति । आत्मात्मीयङ्गळुडैय स्वरूपानुबन्धि-भगवदेकशेषत्वज्ञानमिति । आत्मात्मीयङ्गळाऩ सर्वमुम् भगवाऩुक्के शेषमॆऩ्ऱऱिन्दाल् तदन्तर्गतङ्गळाऩ प्रपत्तिरूपोपायमुम् मोक्षरूपफलमुम् अवऩदे यॊऴिय ऎऩक्कु शेषभूतमऩ्ऱॆऩ्गिऱ अनुसन्धानरूपमाऩ ममतात्यागफलत्यागङ्गळ् सुलभसिद्धङ्गळागुमिऱे। इन्द शेषत्वम् सोपाधिकमाय् कादाचित्कमाऩालुम् भगवदितरप्रतिसम्बन्धियाऩालुम् इदिऩ् ज्ञानम् ममतात्यागफलत्यागङ्गळुक्कु हेतुवागादागैयालिङ्गु स्वरूपानुबन्धिशब्दमुम् एकशब्दमुम् प्रयुक्तङ्गळ्। स्वरूपानुबन्धि – स्वरूपमिरुक्कुम्बोदॆल्लामिरुक्कुमवै।↩︎

(साक्षात्-)फलोपायत्व-त्यागस्य निबन्धनम् -
शरण्य-प्रसादनस्यैतदीयानुष्ठानस्य

- प्रधान-फलं प्रति व्यवहित-कारणत्वम्,

- (कर्मणो) अ-चेतनत्वात् फल-प्रदान-संकल्पानाश्रयत्वं च ।

↩︎

The giving up of the upāya for attaining the fruit (mokṣa )
will result from a knowledge that
the prapatti performed by a man for winning the grace of the Saviour

- cannot directly and immediately be the cause of the main fruit, namely, mokṣa ,

- that prapatti is non-sentient and, therefore, incapable of possessing the will to grant the fruit

and that only Iśvara is the upāya for this fruit (mokṣa ).↩︎

El rendimiento del upāya por alcanzar la fruta (mokṣa)
resultará del conocimiento de que
El Prapatti realizado por un hombre por ganar la gracia del Salvador

- No puede ser la causa directa e inmediatamente de la fruta principal, a saber, mokṣa,

- que Prapatti no es sensible y, por lo tanto, es incapaz de poseer la voluntad de otorgar la fruta

y que solo Iśvara es el upāya para esta fruta (mokṣa).↩︎

फलोपायत्वत्यागत्तुक्कु निबन्धनम्, शरण्यप्रसादनमाऩ इवऩुडैय अनुष्ठानम् प्रधानफलत्तुक्कु व्यवहितकारणमागैयुम् अचेतनमागैयाले फल-प्रदानसङ्कल्पाश्रयमल्लामैयुम्।↩︎

भक्तिपोले प्रपत्तियुम् भगवत्प्राप्त्युपायमाग

‘‘भक्त्या परमया वापि
प्रपत्त्या वा महा-मते ।
प्राप्योऽहं नान्यथा प्राप्यः’’

इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्टिरुक्क,
अदिल् उपायत्व-त्यागम् पण्णुगैक्को उपायत्वबुद्धित्यागम् पण्णुगैक्को निबन्धनमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् फलोपायत्वत्यागत्तुक्कु निबन्धनमिति ।
इङ्गु प्रपत्तावित्यादिः ।
शरण्यप्रसादनमिति ।
इदु हेतुगर्भविशेषणम्।
प्रधानफलम् - कैङ्कर्यत्तै परिवाहम् आगव्-उडैय परिपूर्ण-ब्रह्मानुभवम्।(5)
एतद्-अनुभव-जनकम् भगवत्-प्रसादम्।
तादृश-प्रसाद-जनकम् आगैयाल्
प्रधानफलत्तिऱ्कु इवऩुडैय प्रपत्त्य्-अनुष्ठानम् व्यवहितकारणमायिऱ्ऱु, अप्पडियागुगैयुम्।
अचेतनमागैयाले फलप्रदानसङ्कल्पाश्रयमल्लामैयुमिति । अचेतनत्वम् फलप्रदानसङ्कल्पाश्रयमल्लामैक्कु हेतु । फलप्रदान-सङ्कल्पाश्रयमल्लामै साक्षादुपायत्वत्यागत्तुक्कु निबन्धनम्। फलं दास्ये ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्तु साक्षात् फलत्तैक् कॊडुक्किऱवऩुक्कऩ्ऱो साक्षादुपायत्वम्। अचेतनमाय् सङ्कल्परहितमायिरुप्पदाल् प्रपत्तियिल् उपायत्वत्यागम् कूडुमिऱे।↩︎

ईश्वरस्य फलोपायत्वं तावत्
सहज-सौहार्दात् करण-कलेवर-प्रदानाद् आरभ्य
द्वयोच्चारण-पर्यन्तं सर्वं प्रति आदि-कारण-भूत-स्वस्य

- प्रसाद-पूर्वक-संकल्प-विशेष-विशिष्ट-रूपेणाव्यवहित-कारणत्वात् (मेक्षस्य),

- उपायान्तर-शून्यस्य विषये तत्-तद्-उपाय-स्थान-निवेशाच् च ।

↩︎

- Since Bhagavān who, out of the love natural to Him, has been the primaeval cause of everything
from the time of giving the man the body and the senses
to the time of his uttering the Dvaya-

- since Bhagavān is possessed of the will
accompanied by the desire to show His grace
and is the immediate and direct cause (of the final fruit, viz. mokṣa )

- and since he also stands Himself in the place of the prescribed upāya
in the case of the man who is incapable of (adopting) other upāyas,

He alone is the upāya for the fruit.↩︎

- Desde Bhagavān, quien, fuera del amor natural para él, ha sido la causa principal de todo
desde el momento de darle al hombre el cuerpo y los sentidos
al momento de su pronunciar el dvaya-

- Dado que Bhagavān está poseído de la voluntad
acompañado por el deseo de mostrar su gracia
y es la causa inmediata y directa (de la fruta final, a saber, mokṣa)

- y como él también se mantiene en lugar de los prescritos upāya en el caso del hombre que es incapaz de (adoptar) otros upāyas,

Él solo es el upāya para la fruta.↩︎

ईश्वरऩ् फलोपायमागिऱदु, सहजसौहार्दत्ताले करणकळेबरप्रदानन्दुडङ्गि द्वयोच्चारणपर्यन्तमाग सर्वत्तुक्कुम् आदिकारणमाऩ ताऩेप्रसादपूर्वकसङ्कल्पविशेषविशिष्टऩाय्क्कॊण्डु अव्यवहितकारणमागैयालुम् उपायान्तरशून्यऩुक्कु अव्वो उपायस्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम्।↩︎

एतद्वैपरीत्येन ईश्वरऩ् फलोपायमागुगैक्कु निबन्धनङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् ईश्वरऩ् फलोपायमागिऱदु इत्यादिना । इदऱ्कु अव्यव-हितकारणमागैयालुमित्यादिगळोडन्वयम्। सहजसौहार्दत्ताले - ‘‘सर्वस्य शरणं सुहृत्’’ ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् सॊल्लप्पट्ट परमचेतनऩाऩ इवऩुडैय सहजसौहार्दत्ताले, द्वयोच्चारणपर्यन्तमाग सर्वत्तुक्कुम् - प्रपत्त्यनुष्ठानपर्यन्तमागसर्वत्तुक्कुम्, उक्तिनिष्ठैयिल् द्वयोच्चारणम् मुडिवागयिरुक्कुमिऱे। तदभिप्रायेण द्वयोच्चारणपर्यन्तमाग ऎऩ्ऱदु। (सर्वत्तुक्कुम्) आदिकारणमाऩ ताऩे - मुदलिल् सहजसौहार्दम्, अनन्तरम् करणकळेबरदानम्, तदनन्तरम्भगवत्कटाक्षम्, तदनन्तरमाचार्यसम्बन्धम्, तदनन्तरम् प्रपत्त्यनुष्ठानमिति क्रमेण सर्वत्तुक्कुम् कारणमाऩ ताऩे, इदऩाल् साद्ध्योपायमाऩ प्रपत्तिपर्यन्त सर्वकार्यत्तुक्कुमवऩे उपायमागैयाले अवऩुक्के उपायत्वमॆऩ्ऱु सूचितम्। प्रसादपूर्वकसङ्कल्पविशेषविशिष्टऩाय्क्कॊण्डु - प्रपत्त्यनुष्ठानानन्तरं प्रसन्नो भवति, अदावदु अनादिकालानुष्ठितानन्तापराधजनितनिग्रहादिरूपकालुष्यशून्योभवति । तदनन्तरं सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्गिऱ सङ्कल्पविशिष्टो भवति, तादृशसङ्कल्पविशिष्टऩाय्क् कॊण्डु, अव्यवहितकारणमागैयालुम् - प्रपत्तियिऩाले प्रसन्नऩाय् मोक्षयिष्यामि सङ्कल्पत्ताले ज्ञानविकासप्रतिबन्धकसर्वपापङ्गळैयुम् निवर्त्तिप्पित्तु परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपमोक्षत्तै प्रदानम् पण्णुगैयाले अव्यवहितकारणमागैयालुम्। भगवाऩुक्कु उपायत्वे निबन्धन मरुळिच्चॆय्गिऱार् उपायान्तरशून्यऩुक्कु इत्यादिना । उपायान्तरशून्यऩुक्कु - मोक्षोपायमाऩ कर्मयोग ज्ञानयोगभक्तियोगशून्यऩुक्कु, अव्वो उपायस्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम् - अव्वो फलोपायस्थानत्तिले निवेशिक्कैयालुम्, निवेशिक्कैयालुमॆऩ्बदऱ्कु ईश्वरऩ् फलोपायमागिऱदु ऎऩ्बदोडन्वयम् ऎऩ्ऱु मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

एवं-भावस्य मूलं
धर्मि-ग्राहक-शास्त्रावगतो वस्तु-स्वभाव इति,
अयम् अर्थो ("व्याजोऽपि कुतः?"→) युक्तिभिर् विचालयितुं न युज्यते ।↩︎

The authority for this conclusion is the nature of the object, (namely, Bhagavān)
as understood from the śāstra
which reveals the Person who has that nature;
and this authority cannot be challenged by reason.↩︎

La autoridad para esta conclusión es la naturaleza del objeto (a saber, bhagavān)
como se entiende de la Śāstra
lo que revela a la persona que tiene esa naturaleza;
y esta autoridad no puede ser cuestionada por la razón.↩︎

इङ्ङऩिरुक्कैक्कडि धर्मिग्राहकमाऩ शास्त्रत्ताले अवगतमाऩ वस्तुस्वभावमागैयाल् इव्वर्थम् युक्तिकळाल् चलिप्पिक्कवॊण्णादु।↩︎

दुष्करोपायप्रसन्नऩाऩ ईश्वरऩ् सुकरमाऩ प्रपत्तियालुम् प्रसन्नऩामो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩिरुक्कैक्कडि इत्यादिना ।
इङ्ङऩिरुक्कैक्कडि - दुष्करोपायप्रसाद्यऩे सुकरोपायप्रसाद्यऩायिरुक्कुगैक्कु मूलम्।
धर्मि-ग्राहकम् आऩ शास्त्रत्ताले अवगतमाऩ वस्तुस्वभावमागैयालिति ।
इङ्गु धर्मिग्राहकशास्त्रमावदु ईश्वरऩुक्कु सर्व शरण्यत्वत्तैयुम्, वात्सल्यादिगुणवत्वत्तैयुम् सॊल्लुगिऱ वाक्यङ्गळ्।
अवगतमाऩ वस्तुस्वभावम् - सकिञ्चनविषयत्तिल् दुष्करोपायप्रसाद्यऩागवेयिरुन्दु वैत्तु अकिञ्चनविषयत्तिल् चिरसेवादिकमनपेक्ष्य फलप्रदानम् पण्णियल्लदु धरिक्कवॊण्णादबडि करुणापरवशऩायिरुक्कै मुदलाऩदु। इव्वर्थम् - चिरकालम् भक्त्यनुष्ठानप्रसाद्यऩाऩ ईश्वरऩुक्के अकिञ्चनविषयत्तिल् झटिति मोक्षप्रदत्वानुगुणसर्वशरण्यत्वदयापरवशत्वादिरूपमाऩ धर्मिग्राहक शास्त्रसिद्धमाऩ इव्वर्थम्। युक्तिकळाले चलिप्पिक्कवॊण्णादु -

‘‘न हि वचनविरोधे न्यायः प्रभवति’’

इति वचनादिति भावः ।↩︎

वात्स्य-वरद-सङ्ग्रहः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस्-साङ्गानुष्ठानत्तुक्कु नडादूर्-अम्माळ् अरुळिच्-चॆय्युञ् चुरुक्कु -

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादिकालम् देवरीरुक्कु अनिष्टाचरणम् पण्णुगैयाले
संसरित्तुप् पोन्देऩ्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩ्ऱु मुदल् अनुकूलऩाय् वर्तिक्कक् कडवेऩ्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिकूलाचरणम् पण्णक् कडवेऩ्-अल्लेऩ् (इति सङ्कल्पमात्रम्, प्रमाणोक्तस्य "प्रातिकूल्यस्य वर्जनम्" इत्यस्य तात्पर्यम् इति),

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवरीरैप् पॆऱुगैक्कु ऎऩ् कैयिल् ऒरु कैम्-मुदल्(=मूल-धनं) इल्लै,

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवरीरैये उपायम् आग अऱुदिय्(=निश्चित्य) इट्टेऩ्,

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवरीरे उपायम् आग-वेणुम्,

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनिष्ट-निवृत्तियिल् आदल्
इष्ट-प्राप्तियिल् आदल्
ऎऩक्क् इऩि भरम् उण्डो

ऎऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

The authority for this conclusion is the nature of the object, (namely, Bhagavān)
as understood from the śāstra
which reveals the Person who has that nature;
and this authority cannot be challenged by reason.↩︎

La autoridad para esta conclusión es la naturaleza del objeto (a saber, bhagavān)
como se entiende de la Śāstra
lo que revela a la persona que tiene esa naturaleza;
y esta autoridad no puede ser cuestionada por la razón.↩︎

अस्य साङ्गानुष्ठानस्य वात्स्य-वरदाचार्यानुगृहीतः संग्रहो यथा -↩︎

The following is a summary of the performance of prapatti with its aṅgas
as given by Śrī Nadathur Ammal:↩︎

El siguiente es un resumen del rendimiento de Prapatti con sus aṅgas Según lo dado por Śrī Nadathur Ammal:↩︎

इस्साङ्गानुष्ठानत्तुक्कु नडादूरम्माळ् अरुळिच्चॆय्युञ्जुरुक्कु -↩︎

इन्द साङ्गानुष्ठानत्तिऱ्कु साम्प्रदायिकत्वत्तैच् चॊल्लक्करुदि तऩ् प्राचार्यऩाऩ नडादूरम्माळ् अरुळिच्चॆय्द साङ्गानुष्ठानच्चुरुक्कै वॆळियिडुगिऱार् इस्साङ्गानुष्ठानत्तुक्कु इत्यादिना । नडादूरम्माळ् - स्वप्राचार्यऩाऩ वात्स्यवरदाचार्यर्। सुरुक्कु - सङ्ग्रह-वार्त्तै।↩︎

अनादिकालात् भवद्-अनिष्टाचरणात् संसृतवान् अस्मि,↩︎

I have been wandering in saṁsāra by doing,
from beginningless time, what is displeasing to Thee.

↩︎

He estado deambulando por Saṁsāra haciendo,
Desde el comienzo desde el tiempo sin inicio,
lo que te está desagradando.

↩︎

अनादिकालम् तेवरीरुक्कु अनिष्टाचरणम् पण्णुगैयाले संसरित्तुप् पोन्देऩ्,↩︎

मुदलिल् अधिकारत्तैक् काट्टुगिऱार् अनादिकालमित्यादिना । अनिष्टाचरणम् - अनभिमताचरणम्। विधिनिषेधलङ्घनमिति यावत् । पण्णुगैयाले इति । इदऩाल् ‘‘अहमस्म्यपराधानाम्’’ ऎऩ्गिऱ वचनांशम् सूचितमागिऱदु। संसरित्तुप्पोन्देऩिदि । इदऩाल् आकिञ्चन्यमुम् अनन्यगतित्वमुम् द्योतिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

अद्य-प्रभृति अनुकूलो वर्तेय,↩︎

From this day onwards, I will do what is pleasing (to Thee).

↩︎

A partir de este día, haré lo que te agrade (para ti).

↩︎

इऩ्ऱु मुदल् अनुकूलऩाय् वर्तिक्कक्कडवेऩ्,↩︎

इऩ्ऱु मुदलित्यादि । इदऩाल् अद्यप्रभृति तव अनुकूलोऽस्मि ऎऩ्गिऱ आनुकूल्यसङ्कल्पम् वॆळियिडप्पट्टदु।↩︎

प्रतिकूलाचरणं न कुर्याम् (इति सङ्कल्पमात्रम्, प्रमाणोक्तस्य "प्रातिकूल्यस्य वर्जनम्" इत्यस्य तात्पर्यम् इति)↩︎

I will not do what will displease (Thee).

↩︎

No haré lo que desagradará (te).

↩︎

प्रतिकूलाचरणम् पण्णक्कडवेऩल्लेऩ्,↩︎

प्रतिकूलाचरणम् पण्णक्कडवेऩल्लेऩिति । इदऩाल् प्रातिकूल्यवर्जनसङ्कल्परूपमाऩ इरण्डावदु अङ्गम् सॊल्लप्पट्टदु।

यद्यपि ‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः प्रातिकूल्यस्य वर्जनम्’’ इत्यादिगळिल् प्रातिकूल्यवर्जनस्यैव द्वितीयाङ्गत्वम् सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु।
तथाऽपि अम्माळ् तिरुवुळ्ळम्
कीऴ् अनुकूलाचरणम् अङ्गम् आगामल्
आनुकूल्यसङ्कल्पम् अङ्गम् आऩाप् पोलेय्
इङ्गुम् प्रातिकूल्यवर्जनम् अङ्गम् अऩ्ऱिक्के
तत्-सङ्कल्पम् अङ्गम् आगलाम् ऎऩ्ऱु।↩︎

भवत्-प्राप्त्यर्थं मद्-धस्ते किम् अपि मूलधनं नास्ति

↩︎

I have no capital with which to attain Thee,

↩︎

No tengo capital para alcanzar te,

↩︎

देवरीरैप् पॆऱुगैक्कु ऎऩ्गैयिलॊरुगैम्मुदलिल्लै,↩︎

कार्पण्यत्तैक् काट्टुगिऱार् तेवरीरैयित्यादिना । कैम्मुदल् - मूलधनम्। कैम्मुदल् इल्लैयॆऩ्बदाल् आकिञ्चन्यानुसन्धानरूपकार्पण्यम् सिद्धम्।↩︎

भवन्तम् एवोपायतया निरचैषम्,

↩︎

I have made up my mind to seek only Thee as the upāya.

↩︎

He decidido buscar solo a ti como el upāya.

↩︎

देवरीरैये उपायमाग अऱुदियिट्टेऩ्,↩︎

महाविश्वासत्तैक् काट्टुगिऱार् तेवरीरैये उपायमाग वऱुदियिट्टेऩिदि । यद्यपि ‘‘रक्षिष्यतीति विश्वासः’’ ऎऩ्ऱु रक्षकऩाग अऱुदियिडुगैये महाविश्वासम्। आऩालुम् उपायान्तरनिरपेक्ष रक्षकऩाग अऱुदियिडुगैयागिऱ उपायत्वाध्यवसायत्तिल् ‘‘अधिकन्तु प्रविष्ट’’मिति न्यायत्ताले रक्षकत्वाध्यवसायमन्तर्गतमागैयाल् उपायमाग अऱुदियिट्टेऩॆऩ्गिऱदु।↩︎

भवान् एवोपायो भवतु,

↩︎

Be Thou my upāya!

↩︎

¡Sea tú, mi upāya!

↩︎

देवरीरे उपायमागवेणुम्,↩︎

अन्तर्नीतगोप्तृत्ववरणमाऩ उपायत्वप्रार्थऩैयैक् काट्टुगिऱार् तेवरीरे उपायमाग वेणुमिति । निरपेक्षरक्षकत्वप्रार्थनारूपोपायत्वप्रार्थऩैयिल् रक्षकत्वप्रार्थनारूपगोप्तृत्ववरणमन्तर्नीतमिऱे।↩︎

अनिष्ट-निवृत्ताव् इष्ट-प्राप्तौ वा
ममेतः परं किं भरोऽस्ति

इति ।↩︎

Hereafter, either in the removal of what is evil
or in the attainment of what is good,
I have no further responsibility from now onwards.

↩︎

En adelante, ya sea en la eliminación de lo que es malvado
o en el logro de lo que es bueno,
No tengo más responsabilidad a partir de ahora.

↩︎

अनिष्टनिवृत्तियिलादल् इष्टप्राप्तियिलादल् ऎऩक्किऩि भरम् उण्डो' ऎऩ्ऱु।↩︎

रक्षाभरसमर्पणत्तै वॆळियिडुगिऱार् अनिष्टनिवृत्तियिलित्यादिना । अनिष्टनिवृत्तिपूर्वकेष्टप्रापणमे रक्षाशब्दवाच्यमाग लोकप्रसिद्धम्। अन्द अनिष्टनिवृत्तियिलादल् इष्टप्राप्ति यिलादल् ऎऩक्किऩि भरमुण्डोवॆऩ्ऱदाल् रक्षाभरमुम्मुडैयदेयॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदागवागिऱदु, रक्षाभरमुम्मुडैयदेयॆऩ्ऱु सॊल्लामल्ऎऩक्किऩि ऒरु भरमुण्डोवॆऩ्ऱु निर्देशित्तदाल् भरत्तिल् स्वसम्बन्धनिवृत्ति स्पष्टमागिऱदिऱे। भरमुण्डोवॆऩ्ऱदाल् स्वनिर्भरत्वमुम् सूचितमागिऱदु। इङ्गु ऎऩ्ऱु ऎऩ्गिऱ पदम् सुरुक्किऩवसानत्तैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

उत्तर-कालय् आनुकूल्यादि नाङ्गम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल्
आनुकूल्य-सङ्कल्पादिगळ् उपाय-परिकरम् आय् सकृत्ताय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-टिप्पनी

यथा विद्यार्जनात् परम्
परीक्षां लिखित्वा
नैपुण्य-प्रमाण-पत्त्रं कश्चन लभेत,
पश्चात् तद्-विद्या-विस्मृताव् अपि
न तत् पत्त्रं प्रतिगृह्येत,
तथा - प्रपत्ताव् आनुकूल्य-सङ्कल्पादि
प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-क्षणेष्व् एवापेक्षितम्,
न तद्-अनन्तरम्। (5)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मेल् इवऩ् कोलिऩ अनुकूल-वृत्त्य्-आदिगळोडे
पोरुगिऱव् इडमुम्
(आनुकूल्यार्थ-प्रपत्तिः→)उपाय-फलम् आय्
यावद्-आत्म-भाविय् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् प्रातिकूल्य-वर्जनमुम्
अम्माळ् अरुळिच्-चॆय्द बडिये
आनुकूल्य-सङ्कल्पम् पोले सङ्कल्प-रूपम् आऩालुम्
सकृत्-कर्तव्यम् ऎऩ्ऩुम् इडम् सुस्पष्टम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अपायेभ्यो निवृत्तोऽस्मि’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् ५०-२१५) ऎऩ्गिऱ बडिये अभिसन्धि-विरामम् आदल्
प्रातिकूल्य-स्वरूप-निवृत्तिय् आदल् आऩालुम्
अदिल् प्रथम-क्षणम् अङ्गम् आय्
मेल् उळ्ळदु (पापवारणार्थ-प्रपत्तेः) फलम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि विश्वासत्तिलुम् पार्प्पदु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रवृत्तिर् अनुकूलेषु
निवृत्तिश् चान्यतः फलम् ।
प्रारब्ध-सुकृताच् च स्यात्
सङ्कल्पे (सति) च प्रपत्तितः ॥ २८-अ ॥

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम् (सं॰प॰)29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इरुन्द नाळिल् निर्-अपराध-कैङ्कर्यत्तैयुम्
प्रारब्ध-शरीरानन्तरं मोक्षत्तैयुञ् शेरप् फलम् आगक् कोलि
प्रपत्ति पण्णुवार्गळ् निपुणर्।

(नीलमेघः (सं)31)

विश्वास-टिप्पनी

दृष्टफलत्वाद्
अपात्रेषु वैफल्याभासेन
सत्सु विश्वासापायं वारयितुम्
अद्यत्वय् आचार्या आचार्यनिष्ठया प्रपत्तिषु नानुतिष्ठन्त्य् अप्रार्थिताः।

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

अत्रानुकूल्य-संकल्पादीनि
उपाय-परिकरतया सकृत् कर्तव्यानि भवन्ति ।↩︎

In this the determination
to do what is pleasing
and abstinence from what is displeasing
have to be stated only once as accessories or aṅgas to the upāya.↩︎

En esta la determinación hacer lo que es agradable
y abstinencia de lo que es desagradable
Hay que declararse solo una vez
como accesorios o aṅgas para el upāya.↩︎

इव्विडत्तिल् आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् उपायपरिकरमाय् सकृत्तायिरुक्कुम्।↩︎

आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् भरन्यासत्तोडु सकृत्कर्तव्यङ्गळाय्क्कॊण्डु अङ्गङ्गळागिऱदुगळेयॊऴिय उत्तरकालत्तिलुमनुवर्तिक्कक्कूडिय अनुकूलाचरणादिगळ् अङ्गमऩ्ऱु; किन्तु फल मॆऩ्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इव्विडत्तिल् - भरन्यासत्तिल्। आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळिति । इङ्गु आदिपदत्ताल् प्रातिकूल्यवर्जनसङ्कल्पम् विवक्षितम्। उपायपरिकरमाय् सकृत्तायिरुक्कुमिति । उपायपरिकरत्वाद्धेतोः उपायवत् सकृत् तायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१०५]]

पश्चाद् एतत् प्रार्थितानुकूल-वृत्त्य्-आदि-राहित्यम् अपि
उपाय-फलात्मकम् (यावद्-आत्म-भावि)।↩︎

His acting later
in accordance with this determination to do what is pleasing etc.
will be the result or fruit of the upāya
and will last as long as his self lasts.↩︎

Su actuación más tarde
De acuerdo con esta determinación de hacer lo que es agradable, etc.
será el resultado o fruto de la upāya
y durará mientras dure su yo.↩︎

मेल् इवऩ् कोलिऩ अनुकूलवृत्त्यादिगळोडे पोरुगिऱ विडमुम् उपायफलमाय् यावदात्मभावियायिरुक्कुम्।↩︎

मेल् इवऩ् कोलिऩ अनुकूलवृत्त्यादिगळोडे पोरुगिऱविडमुम् इति ।
मेल् - उत्तरकालत्तिल्। इवऩ् कोलिऩ - इऩ्ऱु मुदल् अनुकूलऩागक् कडवेऩ् ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्त।
अनुकूलवृत्त्यादिगळोडे पोरुगिऱविडम् - अनुकूलाचरणत्तोडेय् इरुक्किऱविडम्।
इङ्गु आदिपदात् प्रातिकूल्यवर्जनत्तिऱ्कु ग्रहणम्।
उपायफलमाय् यावदात्मभावियायिरुक्कुम् - उपायफलत्वादेव यावदात्मभावियायिरुक्कुम्।↩︎

प्रातिकूल्य-वर्जनम् अपि वात्स्य-वरदाचार्यानुगृहीत-रीत्या ऽऽनुकूल्य-संकल्पवत् संकल्प-रूपत्वे सकृत् कर्तव्यम् इत्य् अय् अमर्थः सुस्पष्टः ।↩︎

If, in accordance with the words of Śrī Ammal,
we take the avoidance of what is displeasing as meaning only the determination to avoid what is displeasing,
it is evident that it has to be made only once (i.e at the time of prapatti).↩︎

Si, de acuerdo con las palabras de Śrī Ammal,
Evitamos lo que es desagradable como significado solo la determinación de evitar lo que está desagradable,
Es evidente que debe hacerse solo una vez (es decir, en el momento de Prapatti).↩︎

इवऱ्ऱिल् प्रातिकूल्यवर्जनमुम् अम्माळरुळिच्चॆय्दबडिये आनुकूल्यसङ्कल्पम्बोले सङ्कल्परूपमाऩालुम् सकृत्कर्तव्यमॆऩ्ऩुमिडम् सुस्पष्टम्।↩︎

प्रातिकूल्यवर्जनरूपाङ्गत्तिऱ्कु अङ्गियोडु सकृत्वत्तै उपपादिक्किऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना ॥ इवऱ्ऱिल् - अङ्गङ्गळिऩ् मध्यत्तिल्। प्रातिकूल्यवर्जनमुम् - प्रातिकूल्यवर्जनशब्दवाच्यमाऩ अङ्गमुम्। अम्माळ् अरुळिच् चॆय्द पडिये - प्रतिकूलाचरणम् पण्णक्कडवेऩल्लेऩॆऩ्ऱु अम्माळ् अरुळिच् चॆय्दबडिये।

आनुकूल्यसङ्कल्पम् पोल् सङ्कल्परूपमाऩालुमिति ।

‘‘प्रातिकूल्यं परित्यक्तम्
आनुकूल्यं च संश्रितम् ।
आनुकूल्येतराभ्यान् तु (साध्यते)
विनिवृत्तिर् अपायतः॥’’

इत्यादिगळिल्
अनुकूलाचरणत्तिऱ्के अङ्गत्वम् तोऩ्ऱा निऱ्क
"आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः’’ ऎऩ्गिऱ वचनान्तरत्तैयनुसरित्तु आनुकूल्यसङ्कल्पम् अङ्गमाऩाप्पोले प्रातिकूल्यस्य वर्जनमॆऩ्ऱु प्रातिकूल्यस्वरूपनिवृत्तियैये अङ्गमागच् चॊल्लियिरुक्क प्रतिकूलाचरणम् पण्णक्कडवेऩल्लेऩॆऩ्गिऱ अम्माळ् वार्त्तैयैयनुसरित्तु प्रातिकूल्यवर्जनम् सङ्गल्बरूबमाऩालुम् ऎऩ्ऱबडि। सकृत्कर्तव्यमॆऩ्ऩुमिडम् सुस्पष्टमिति । प्रातिकूल्यनिवृत्तेरभावरूपतया अदु सकृत्कर्तव्यमाग वागादॊऴिन्दालुम् प्रातिकूल्यवर्जनसङ्कल्पस्य क्षणिकतया अङ्गिना सह सकृत्कर्तव्यत्वम् सुस्पष्टमॆऩ्ऱु करुत्तु। ननु इरण्डावदाऩ अङ्गम् प्रातिकूल्यविरामसङ्कल्पमॆऩ्ऱुम् प्रातिकूल्याभिसन्धि विराममॆऩ्ऱुम् प्रातिकूल्यस्वरूपनिवृत्तियॆऩ्ऱुम् मूऩ्ऱुविदमाय् वचनसिद्धम्। अदिल् प्रातिकूल्यविरामसङ्कल्परूपमाऩ प्रथमपक्षत्तिल् सकृत्कर्तव्यत्वम् स्पष्टम्। सङ्कल्पस्य पश्चादननुवृत्तेः ।↩︎

“12 अपायेभ्यो निवृत्तोऽस्मि" इत्य्-उक्त-रीत्या ऽभिसन्धि-विराम-रूपत्वेऽपि वा
प्रातिकूल्य-स्वरूप-निवृत्ति-रूपत्वे ऽपि वा
तत्र प्रथम-क्षण-कालिकम् अङ्गं भवति
पाश्चात्यं च (पापवारणार्थ-प्रपत्तेः) फलं भवितुम् अर्हति ।↩︎

It is true that it has been said :-
"I have dissociated myself from sins which cast one into saṁsāra."
(But it may be explained in this way :-)
The avoidance of what is displeasing may mean
either having no connection (at all) with it (i.e.) giving it up
or the determination to avoid it.
In either case, this is, at the first instant, an aṅga
and the actual avoidance is the result or fruit of prapatti which follows afterwards.↩︎

Es cierto que se ha dicho:-
"Me he disociado de los pecados que arrojan uno a Saṁsāra".
(Pero puede explicarse de esta manera :-)
La evitación de lo que es desagradable puede significar

- o no tener conexión (en absoluto) con ella - (es decir), renunciando a

- o la determinación de evitarlo.

En cualquier caso, este es, en el primer instante, un AṅGA
y la evitación real es el resultado o fruto de Prapatti que sigue después.↩︎

‘‘अपायेभ्यो निवृत्तोऽस्मि’’ (लक्ष्मीतन्त्रम् ५०-२१५) ऎऩ्गिऱबडियेअभिसन्धिविराममादल् प्रातिकूल्यस्वरूपनिवृत्तियादलाऩालुमदिल् प्रथमक्षणम् अङ्गमाय् मेलुळ्ळदु फलमागक्कडवदु।↩︎

मेलिरण्डु पक्षङ्गळिल्, अदावदु प्रातिकूल्याभिसन्धिविराम प्रातिकूल्यस्वरूपनिवृत्तियॆऩ्गिऱ पक्षङ्गळिल् सकृत्वम् कूडुवदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अपायेभ्य इत्यादिना । इङ्गु अपायशब्दम् प्रातिकूल्याचरणपरम्। अदु भूतमाऩ प्रातिकूल्याचरणमागिल् अनुष्ठितमाय्विट्टबडियाल् अदिऩिऩ्ऱुम् निवृत्ति घटियादु। अदु भविष्यत्ताऩाल् अदिऩिऩ्ऱुम् निवृत्ति इप्पोदु कूडादागैयाल् इदिऩ् अभिसन्धिविराममे निवृत्तियॆऩ्ऱु कॊळ्ळवेण्डुम् ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्तालेयरुळिच्चॆय्गिऱार् ऎऩ्गिऱबडिये अभिसन्धिविराममादलिति । ‘‘प्रातिकूल्यस्य वर्जनं’’ ऎऩ्गिऱ वचनाभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्दार् प्रातिकूल्य स्वरूपनिवृत्ति यादलाऩालुमिति । अदिल् प्रथमक्षणम् अङ्गमायिति । अदिल् - अभावरूपमाऩवदिल्। प्रथमक्षणम् - प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिलुळ्ळ प्रथमक्षणम्। अङ्गमायिति । प्रपत्तिक्षणावच्छिन्नाभावमङ्गमायॆऩ्ऱबडि। मेलुळ्ळदु - प्रपत्त्युत्तरकालावच्छिन्नङ्गळाऩ प्रातिकूल्याभावतदभिसन्ध्यभावङ्गळ्। फलमागक् कडवदु - अङ्गियिऩ् फलमागक् कडवदॆऩ्ऱबडि।↩︎

एवं विश्वासेऽपि द्रष्टव्यम् ।↩︎

This holds good also in regard to visvāsa or faith.↩︎

This holds good also in regard to visvāsa or faith.↩︎

इप्पडि विश्वासत्तिलुम् पार्प्पदु।↩︎

महाविश्वासम् प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल् अनुवर्तिप्पदॊऩ्ऱागैयालेयदिलुमिन्द न्यायत्तै यतिदेशिक्किऱार् इप्पडि विश्वासत्तिलुम् पार्प्पदु इति । इप्पडि - प्रातिकूल्यवर्जनत्तिऱ्सॊऩ्ऩ पडि। विश्वासत्तिलुम् - महाविश्वासत्तिलुम्, पार्प्पदु - प्रथमक्षणावच्छिन्नमहाविश्वासम् अङ्गमॆऩ्ऱुम् उत्तरक्षणावच्छिन्नमाऩ महाविश्वासम् फलमॆऩ्ऱुम् पार्प्पदॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रवृत्तिर् अनुकूलेषु
निवृत्तिश् चान्यतः फलम् ।
प्रारब्ध-सुकृताच् च स्यात्
सङ्कल्पे (सति) च प्रपत्तितः ॥ २८-अ ॥↩︎

Doing what is pleasing (to the Lord)
and avoiding what is displeasing (in one's life after prapatti)
are the result of meritorious deeds done in the past,
and also the determination made at the time of performing prapatti.↩︎

Haciendo lo que es agradable (para el Señor)
y evitando lo que es desagradable (en la vida de uno después de Prapatti)
son el resultado de acciones meritorias realizadas en el pasado,
y también la determinación realizada en el momento de realizar Prapatti.↩︎

प्रवृत्तिरनुकूलेषु निवृत्तिश्चान्यतः फलम् । प्रारब्धसुकृताच्च स्यात् सङ्कल्पे च प्रपत्तितः ॥ २८-अ ॥↩︎

लोकत्तिल् प्रपन्नरल्लादारुम् अनुकूलाचरणत्तैयुम् प्रातिकूल्यवर्जनत्तैयुम् अनुष्ठिक्कक् काणानिऱ्क प्रपन्नऩुक्कु प्रपत्त्युत्तरकालिकमाऩ अनुकूलाचरणादिगळ् प्रपत्तिफलङ्गळॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्कक्कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रवृत्तिरित्यादिना । अनुकूलेषु प्रवृत्तिः – अनुकूलकार्यङ्गळिल् प्रवृत्ति । अनुकूलकार्याचरणमिति यावत् । अन्यतः – प्रतिकूलकार्यत्तिऩिऩ्ऱुम्, निवृत्तिश्च – प्रतिकूलकार्यानाचरणमिति यावत् । फलं – नाना कारणङ्गळुक्कु फलमागवागिऱदु। कारणङ्गळैयरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रारब्धसुकृताच्चेत्यादिना ।

इङ्गु चकारम् अवधारणपरम्।
प्रपन्नेतरविषयत्तिल् प्रारब्धसुकृतत्तालेये उण्डागुम्; प्रपन्नविषयत्तिलोवॆऩ्ऱाल्,
सङ्कल्पे च प्रपत्तितः – सङ्कल्पे सति प्रपत्तियिऩालुम् उण्डागुम्।
आनुकूल्यवृत्त्यादिगळ् सेर्न्दुसङ्कल्पिक्कप्पट्टदागिल् प्रपत्तियिऩाले उण्डागुमॆऩ्ऱबडि। इङ्गु चकारत्ताल् प्रारब्धसुकृतत्तिऱ्कु सङ्ग्रहम्। तथाच प्रपन्नविषयत्तिल् प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिल् अनुकूलाचरणत्तैयुम्, प्रातिकूल्यवर्जनत्तैयुम् सेर्त्तु सङ्कल्पित्तु अनुष्ठित्तालुम् अवैगळ् प्रपत्तिफलङ्गळाग वरुम्। अप्पडि अनुष्ठियाद सिलर्क्कुम् प्रारब्धसुकृतत्ताल् वरुमॆऩ्ऱबडि। इत्थं च अप्रपन्नर्गळुक्कु प्रारब्धसुकृतफलमागवे अनुकूलाचरणप्रातिकूल्यवर्जनङ्गळ् वरुमॆऩ्ऱुम्, प्रपन्नविषयत्तिल् प्रारब्धसुकृतत्तालुम् प्रपत्तिकालिकसङ्कल्पत्तालुम् वरुमॆऩ्ऱुम् सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

अतो जीवन-काले निर्-अपराध-कैङ्कर्यं
प्रारब्ध-शरीरानन्तरं मोक्षं च
समुच्चित्य फलत्वेनोद्दिश्य
प्रपत्त्य्-अनुष्ठायिनस् तावत् निपुणाः ॥ (5)↩︎

Therefore wise are they who perform prapatti
in order to render faultless service during their life-time
and to attain mokṣa after casting off the body resulting from prārabdha karma.↩︎

Por lo tanto, sabios son los que realizan Prapatti
Para prestar un servicio impecable durante su vida útil
y para alcanzar Mokṣa después de expulsar el cuerpo como resultado de Prārabdha Karma.↩︎

आगैयालिरुन्द नाळिल् निरपराधकैङ्कर्यत्तैयुम् प्रारब्धशरीरानन्तरं मोक्षत्तैयुञ् जेरप् फलमागक्कोलि प्रपत्ति पण्णुवार्गळ् निपुणर्।↩︎

इप्पडि प्रपन्नऩुक्कु प्रारब्धसुकृतत्तालुम् अनुकूलाचरणम् सम्भविक्कुमॆऩ्ऱाल् अवऩ् मोक्षरूपमहाफलत्तोडु सेर्त्तु अनुकूलाचरणादिरूपमाऩ फलत्तैयुम् सङ्कल्पित्तु अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमुण्डोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादि । आगैयाल् - प्रपत्तिकालत्तिलिवैगळैयुम् सेर्त्तु सङ्गल्बित्तु अनुष्ठित्तालिव्वनुकूलाचरणादिफलम् अवश्यम् वरुमॆऩ्ऱु निश्चयमिरुप्पदाल्। इरुन्दनाळिल् निरपराधकैङ्कर्यत्तैयुम् - प्रातिकूल्यवर्जनसहितानुकूल्याचरणरूपकैङ्कर्यत्तैयुम्। प्रारब्धशरीरानन्तरम् मोक्षत्तैयुम् - परमफलमाऩ मोक्षत्तैयुम्। सेर फलमागक्कोलि - इरुन्द नाळ् निरपराध कैङ्कर्यार्थं, एतद्देहावसानत्तिल् कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपमोक्षार्थञ्च प्रपत्तिं करिष्ये ऎऩ्ऱु सेर्त्तु सङ्गल्बित्तु। प्रपत्ति पण्णुवार्गळ् निबुणरिति । तथाच आनुकूल्याचरणादिरूपमाऩ फलत्तैयुम् सङ्गल्बत्तिल् कोलि अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमिल्लाविडिलुम् अनुकूलाचरणादिगळ् प्रारब्धसुकृतत्ताले वरक्कूडिऩदाऩालुम् तऩक्कु अनुकूलाचरणादिजनकप्रारब्धसुकृतसत्वे निर्णयमिल्लामैयाले सङ्कल्पकालत्तिल् अदै सेर्क्काविडिल् निरपराधकैङ्कर्यसिद्धि सन्दिग्धमागैयाले इरुन्द कालत्तिलुम् निरपराध-कैङ्कर्यत्तैप् पण्णि देहावसानत्तिल् मोक्षत्तै अडैगैक्कु चातुर्यशालियाऩवऩ् इरण्डैयुम् सङ्कल्पत्तिल् सेर्त्तु अनुष्ठिप्पदे उचितमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

"अऱवे(=निवर्ततां) भरम्" ऎऩ्ऱ् अडैक्-कलम्(=रक्ष्य-वस्तु) वैत्तनर्, अऩ्ऱु नम्मैप्
पॆऱवे(=प्राप्तिं) करुदिप्(=काङ्क्षित्वा) पॆरुन्-तगव्(=कृपाम्) उऱ्ऱ पिरान्-अडिक्-कीऴ्
"उऱवेय्(=सम्बन्धतः) इवन् उयिर् काक्किऩ्ऱव् ओर्-उयिर्(→अन्तर्यामि)-उण्मैयै नी
मऱवेल् (=न विस्मार्षीः)" ऎन (उपादिश्य) नम् मऱै-मुडि(=मकुटं) चूटिय मन्नवरे+++(=राजानः) . (19)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

युग्य(←चित्)-स्यन्दन(←अचित्)-सारथि(←ईश्वर)-क्रमवति त्रय्य्-अन्त-सन्दर्शिते
तत्त्वानां त्रितये यथाऽर्ह-विविध-व्यापार-सन्तानिनि ।
(उपादान-)हेतुत्वं त्रिषु, कर्तृ-भाव उभयोस्, स्वाधीनतैकत्र,, तत्
स्वामि--स्वी-कृत--यद्-भरो ऽयम् (जीवः) अलसस्, तत्र स्वयं निर्भरः ॥ २९ ॥(4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
साङ्गप्रपदनाधिकारो द्वादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्11)

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा )

वेद-मकुट-धरा अस्मत्-स्वामिनः,
"निवर्ततां भर" इति (मत्वा)
अस्मान् रक्ष्य-वस्तुत्वेन समर्पितवन्तः,
तदाऽस्मान् प्राप्तुम् अभिलष्य

महतीं कृपाम् आवहतो महोपकारकस्य चरणयोर् अधस्तात् सम्बन्धमात्राद्
एतदीयात्म-स्वरूप-रक्षकस्यैकस्यात्मनो याथात्म्यं
त्वं मा विस्मार्षीर्

इति (उपदिश्य ) ॥↩︎

Our princely ācārya s, who wear the crown of proficiency in the Vedas,
have placed us for protection under the feet of the Lord,
who, from beginningless time, has resolved, in His great compassion, to save us;
they have done so in order that there may be no further responsibility in ourselves (for our protection),
by saying to us,

"Do not forget the truth that the Lord,
who is the soul of the world,
will protect you who are related to Him as śeṣa (existing solely for His purposes),"

↩︎

Nuestros principescos ācārya s, que usan la corona de la competencia en los Vedas,
nos han colocado para protección bajo los pies del Señor,
quien, desde el tiempo sin inicio, ha resuelto, en su gran compasión, de salvar nos;
Lo han hecho para que no haya más responsabilidad en nosotros mismos (para nuestra protección),
diciéndonos,

"No olvides la verdad que el Señor,
Quien es el alma del mundo
te protegerá que estén relacionados con él como Śeṣa (existente únicamente para sus propósitos) ".

↩︎

अऱवे परमॆऩ्ऱडैक्कलम् वैत्तनरऩ्ऱु नम्मैप्
पॆऱवे करुदिप् पॆरुन्दगवुऱ्ऱ पिरानडिक्कीऴ्
उऱवेयिवनुयिर् काक्किऩ्ऱ वोरुयिरुण्मैयै नी
मऱवेलॆन नम्मऱैमुडिसूडिय मन्नवरे. (19)↩︎

शेषशेषिभावसम्बन्धत्ताले इन्द चेतनऩुडैय स्वरूपादिगळैक्कॆडामल् रक्षिक्किऱ अन्तर्यामियाऩ भगवाऩुडैय सहजकारुण्यमे रक्षणत्तिऱ्कु प्रधानकारणम्; प्रपत्ति व्याजमात्रम्, इदै नी मऱवादे ऎऩ्ऱु उपदेशित्तु नम्माचार्यर्गळ् अनादिकालमाग नम्मैप् पॆऱ वेणुमॆऩ्ऱु आसैप्पडुम् ईश्वरऩ् तिरुवडिगळिले नमक्कु भरमऱुम्बडि रक्ष्यवस्तुवाग नम्मै समर्पित्तारॆऩ्ऱु कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अधिकारार्थत्तै ऒरुबाट्टाले सङ्ग्रहिक्किऱार् अऱवे परमित्यादिना ।

नम् मऱैमुडिसूडियमऩ्ऩवर् -
नम् - नम्मिडत्तिल् परमकृपाळुक्कळाय्, मऱैयिले - वेदान्तत्तिले मुडिसूडिय - मूर्द्धाभिषिक्तर्गळाऩ, मऩ्ऩवर् - प्रपन्न राजाक्कळाऩ नम् पूर्वासार्यर्गळ्।
इदऱ्कु अडैक्कलम् वैत्तऩर् ऎऩ्बदोड् अन्वयम्।
इप्पडि समर्पित्ताल् ऒऩ्ऱुमऱियाद नाऩ् अदै अङ्गीकरिक्कुम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩ नमक्कुम् ईश्वरऩुक्कुम् शेषशेषिभावसम्बन्धमुण्डॆऩ्ऱुम् अदऩालेये इन्द चेतनङ्गळॆल्लारैयुम् ईश्वरऩ् रक्षिक्किऱाऩ्, इदु उण्मै, इदै मऱवादे कॊळ् ऎऩ्ऱुम् तत्त्वोपदेशम् पण्णि समर्पिक्किऱार्गळागैयाल् नामुम् इन्द समर्पणत्तै इसैयक्कूडुमॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच् चॆय्गिऱार् उऱवेयिवऩुयिर् काक्किऩ्ऱवोरुयिरुण्मैयै नी मऱवेलॆऩ इति ।
उऱवे - शेषशेषिभावसम्बन्धत्तालेये, इवऩुयिर् - इन्द चेतनऩुडैय स्वरूपत्तै, काक्किऩ्ऱ - रक्षिक्कुमवऩाऩ, ओरुयिर् - सर्वान्तर्यामियाऩ ईश्वरऩुडैय, उण्मैयै - सहजसम्बन्धत्ताले सर्वरैयुम् रक्षिक्कुम् स्वभावत्तै, नी मऱवेल् - मऱवादे कॊळ्, ऎऩ - ऎऩ्ऱु नामिसैयुम्बडि उपदेशित्तु। इदऩाल् स्वतः नामिन्द भरसमर्पणत्तै इसैयाविट्टालुम् परमकृपाळुक्कळाऩ नम्माचार्यर्गळ् भगवत्सम्बन्धोपदेशत्तालुम्, भगवत्स्वरूपस्वभावोपदेशत्तालुम् नम्मै यिसैयुम्बडि कृषि पण्णुगैयाल् नामिसैयत्तट्टिल्लै यॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इप्पडि आचार्यर्गळ् नम्मै समर्पित्तु नामुमिसैन्दालुम् निस्समाभ्यधिकऩाऩ सर्वेश्वरऩ् नम्मै यङ्गीगरिप्पऩा, अनन्तकोटिजीवऩिल् नामॊरुवऩिरुप्पदाग ऎण्णुवाऩोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अऩ्ऱु नम्मैप् पॆऱवे करुदि इत्यादियाल्।
अऩ्ऱु - अऩ्ऱु मुदले, अनादिकालमाग वॆऩ्ऱबडि।
नम्मै - शेषभतऩाऩ नम्मै, पॆऱवे - लभिक्कैक्कु, करुदि - आसैप्पट्टु, उडैयवऩ् उडैमैयै लभिक्कैक् कासैप्पडुवाऩिऱे। इदऩाल् जीवऩ्गळ् अनन्तकोटिकळाऩालुम् अवऩ् नमक्कुम् अन्तर्यामियागैयालुम् सर्वज्ञऩागैयालुम् नम्मैयुम् ऒरुवऩाग ऎण्णुगैयुम् पॆऱवासैप्पडुगैयुम् कूडुमिऱे। इप्पडि आसैप्पडुगैक्कुक् कारणम् सॊल्लुगिऱार् पॆरुन्दगवुऱ्ऱ इति । पॆरुन्दगवु - पॆरिय कृपै । सहजमाय् परिपूर्णमाय् न्यस्तभरर्गळै स्वीकरित्तल्लदु धरिक्कमुडैयाददाऩ कृपै यॆऩ्ऱबडि। उऱ्ऱ - अडैन्द, पिराऩ् - परमोपकारकऩाऩ सर्वेश्वरऩुडैय, इप्पडिपरमकृपाळुवाय् परमोपकारकऩायिरुक्कैयाले नम्मै यङ्गीगरिक्कत्तट्टिल्लै यॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। अडिक्कीऴ् - तिरुवडित्तामरैगळिऩ् कीऴ्, परमऱवे ऎऩ्ऱु - परम् अऱुन्दे पोगवेण्डुमॆऩ्ऱु, नम्मुडैयदुगळुक्कुम् स्वरूपभरफलादिगळिल् अन्वयमिल्लादु पोगवेण्डुमॆऩ्ऱॆऩ्ऱबडि। अडैक्कलम् वैत्तऩर् - रक्ष्यवस्तुवाग समर्पित्तऩर्। अडैक्कलम् रक्ष्यवस्तु । इङ्गु अऱवे परमॆऩ्ऱदाल् निर्भरत्वम् तोऩ्ऱुगिऱदु। अडिक्कीऴॆऩ्ऱदालुम् निर्भरत्वम् तोऩ्ऱुगिऱदु। वैत्तऩरॆऩ्ऱु आचार्यकर्तृकमाग भरन्यासत्तैच् चॊऩ्ऩदु आचार्यनिष्ठरल्लादार्क्कुम् तङ्गळुडैय अदावदु स्वकर्तृकमाऩ भरसमर्पणानुष्ठानमुम् हितोपदेशकाचार्याधीनमाग वन्ददागैयाल् आचार्यकर्तृकमागवे अदै निऩैत्तिरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग।↩︎

युग्य(←चित्)-स्यन्दन(←अचित्)-सारथि(←ईश्वर)-क्रमवति त्रय्य्-अन्त-सन्दर्शिते
तत्त्वानां त्रितये यथाऽर्ह-विविध-व्यापार-सन्तानिनि ।
(उपादान-)हेतुत्वं त्रिषु, कर्तृ-भाव उभयोस्, स्वाधीनतैकत्र,, तत्
स्वामि--स्वी-कृत--यद्-भरो ऽयम् (जीवः) अलसस्, तत्र स्वयं निर्भरः ॥ २९ ॥(4)↩︎

The horse, the chariot and the charioteer --
the end of the Vedas (the Upaniṣads) shows that the three tattvas, cit, acit, and Iśvara are related to one another respectively like the three mentioned above
and have always had varied activities
in accordance with their respective nature.

In connection with these activities,
all the three are of the nature of being the (material) causes;
two, cit and Iśvara, are of the nature of doers,
and one (1.) Iśvara is alone independent (of all others).

Therefore the jīva,
the responsibility for whose protection has been undertaken by Iśvara who is the Master, is carefree
and has no further responsibility of his own in the matter of his protection.↩︎

El caballo, el carro y el auriga - El final de los Vedas (los Upaniṣads) muestra que los tres tattvas, CIT, ACIT e Iśvara están relacionados entre sí, respectivamente, como los tres mencionados anteriormente.
y siempre han tenido actividades variadas
de acuerdo con su naturaleza respectiva.

En relación con estas actividades,
Los tres son de la naturaleza de ser las causas (materiales);
Dos, Cit e Iśvara, son de la naturaleza de los hacedores,
y uno (1.) Iśvara es solo independiente (de todos los demás).

Por lo tanto, el Jīva,
La responsabilidad de cuya protección ha sido emprendida por Iśvara, que es el maestro, es despreocupado
y no tiene más responsabilidad propia
en el asunto de su protección.↩︎

युग्यस्यन्दनसारथिक्रमवति त्रय्यन्तसन्दर्शिते
तत्त्वानां त्रितये यथार्हविविधव्यापारसन्तानिनि ।
हेतुत्वं त्रिषु कर्तृभाव उभयोस्स्वाधीनतैकत्र तत्
स्वामिस्वीकृतयद्भरोऽयमलसस्तत्र स्वयं निर्भरः ॥ २९ ॥↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि ऒरुवऩ् ऒरु फलत्तै उद्देशित्तु ईश्वरऩिडत्तिल् न्यस्तभरऩाय्, भगवाऩुमन्द भरत्तै स्वीकरित्ताल् अन्द विषयत्तिल् निर्भरऩायिरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु निगमिक्कप्पोगिऱवराय् जीवऩुम् ईश्वरऩुम् कर्ताक्कळायिरुक्क अदिल् ऒरुवऩुक्कु परतन्त्रऩाय्क्कॊण्डु भरसमर्पणकर्तृत्वमुम् मऱ्ऱॊरुवऩुक्कु स्वतन्त्रऩाय् भरस्वीकर्तृत्वमुम् प्रमाणसिद्धमाऩालल्लवा इप्पडिच् चॊल्ललावदॆऩ्ऩिल्, श्रुत्युक्तमाऩ दृष्टान्तत्ताल् जीवेश्वरकर्तृत्वङ्गळुक्कु वैषम्यत्तैक् काट्टि ‘‘शक्तयस्सर्वभावानामचिन्त्यज्ञानगोचराः’’ ऎऩ्गिऱबडि तत्तद्वस्तुक्कळिऩ् स्वभावङ्गळ् भिन्नभिन्नङ्गळायुम् विचित्रङ्गळागवुम् प्रमाणसिद्धङ्गळागैयाल् अप्पडिच् चॊल्ललामॆऩ्ऱु उपपादिक्किऱार् युग्येति । युगमर्हतीति युग्यङ्गळ् कुदिरैगळ्, स्यन्दनं – तेर्, सारथिः – सूतऩ्, इवर्गळुडैय क्रमवति – न्यायत्तै युडैयदाग, त्रय्यन्तसन्दर्शिते – ‘‘यथा प्रयोग्य आचरणे युक्तः एवमेवास्मिन् शरीरे प्राणो युक्तः’’ ऎऩ्गिऱ वेदान्तवाक्यत्तिल् काण्बिक्कप्पट्ट। अस्याश्श्रुतेरयमर्थः । यथा - ऎप्पडि, प्रयोग्यः – योक्तुमर्हः योग्यः, युगत्तिले सम्बद्धुमर्हः युग्य इति यावत् । अश्वादिः । आचरणम् – आसमन्ताच्चरतीत्याचरणं स्यन्दनम् । तस्मिन् युक्तः – सारथिना बद्धः । एवमेव – इत्थमेव, अस्मिन् शरीरे – अचेतनमाऩ इन्द शरीरत्तिले, प्राणः – प्राणशब्दवाच्यऩाऩ जीवऩ्। युक्तः – सर्वप्रेरकऩाऩ भगवाऩाले सम्बद्ध इति । चेतनऩ् कर्तावागैयाले युग्यक्रमवाऩागवुम्, अचेतनम् प्रयत्नाश्रयत्वरूपकर्तृत्वमऩ्ऱिक्के केवलं व्यापाराश्रयमागैयाले स्यन्दनक्रमवत्तायुम्, ईश्वरऩ् उभयप्रेरकऩागैयाले सारथिक्रमवाऩागवुम् काण्बिक्कप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। यथार्हविविधव्यापारसन्तानिनि – यथार्हाः – स्वस्वयोग्याः, विविधाः – नानाप्रकाराः, व्यापाराः – त्रिकसाधारणङ्गळायुम्, द्विकसाधारणङ्गळायुम्, प्रत्येकासाधारणङ्गळायुमुळ्ळ व्यापारङ्गळ्, इङ्गु त्रिकसाधारणव्यापारङ्गळ् संयोगादिगळ्। चिदचिदुभयसाधारणाश्चलनादयः । जीवेश्वरोभयसाधारणाः ज्ञानचिकीर्षादयः । चित्तिऩुडैय असाधारणव्यापारङ्गळ् ज्ञानसङ्कोचविकासादिगळ्। अचेतनमाऩ शरीरासाधारणव्यापारङ्गळ् स्वरूपपरिणामादिगळ्। ईश्वरासाधारणव्यापारङ्गळ् स्वेतरनियन्तृत्वादिगळ्। इदुगळुडैय सन्तानं – परम्परै, अदैयुडैय, तत्त्वानां त्रितये – चिदचिदीश्वरतत्वत्रयत्तिले, त्रिषु – घटकङ्गळाऩ मूऩ्ऱुगळिल्, चिदचिदीश्वरर्गळिलॆऩ्ऱबडि। हेतुत्वं – कार्यजनकत्वरूपमाऩ हेतुत्वम् वर्तते, उभयोः – तत्त्वत्रयघटकर्गळाऩ चेतनरिडत्तिलुम् ईश्वरऩिडत्तिलुम्, कर्तृभावः – प्रयत्नाश्रयत्वरूपमाऩ कर्तृत्वं वर्तते । एकत्र – तत्त्वत्रयघटकऩाऩ ईश्वरऩिडत्तिले, स्वाधीनता – कर्तृभावत्तिल् स्वतन्त्रता वर्तते । जीवेश्वरर्गळुक्कु साधारणमाऩ प्रयत्नाश्रयत्वरूपकर्तृत्वमिरुन्दालुम् जीवऩुक्कु परतन्त्रकर्तृत्वमुम् ईश्वरऩुक्कु स्वाधीनकर्तृत्वमुमुळ्ळदु। तत् - इप्पडि मूऩ्ऱु तत्त्वङ्गळुम् कार्यजनकङ्गळाय्, जीवेश्वरर्गळ् प्रयत्नाश्रयत्वरूपकर्तृत्वशालिकळाय्, अदिल् ईश्वरऩ् स्वाधीनकर्तावाग इरुक्कैयाल् जीवऩ् भगवदधीनऩाय्क्कॊण्डु भरसमर्पणम् पण्णुगैयुम्, ईश्वरऩ् अन्द भरत्तै स्वीकरिक्कैयुम् कूडुमागैयाले यॆऩ्ऱबडि। अयमलसः – भक्त्यादिगळिलशक्तऩाऩ अदावदु अकिञ्चनऩाऩ इन्द प्रपन्नऩ्, स्वामिस्वीकृतयद्भरः – स्वतन्त्रस्वामियाले स्वीकरिक्कप्पट्ट यद्विषयभरः, इङ्गु यच्छब्दम् फलपरम्; यत्फलजनकत्वरूपभरत्तै युडैयवऩो वॆऩ्ऱबडि। तत्र – तस्मिन्फले, स्वयं निर्भरः – फलजनकत्वभरम् स्वतन्त्रस्वामियाल् स्वीकृतमाऩबडियाल् तऩक्कदिल् भरमिल्लै यॆऩ्ऱबडि।
श्रीमान् लक्ष्मीनृहरिः कृत्वा मां तूलिकां स्वहस्तस्य । श्रीरङ्गपूर्वशठजिद्योगिवरं प्रीतिपूर्वकं व्यलिखत् ॥
अतिसरळं व्याख्यानं महनीयं सारबोधिनीसदाख्यानम् । यावत्साङ्गन्यासाधिकारमतिलोकसारशास्त्रस्य ॥

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्रीसारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां साङ्गप्रपदनाधिकारो द्वादशः ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
साङ्गप्रपदनाधिकारो द्वादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

१३ कृतकृत्याधिकारः

प्रवेशः

(English1)

(Español2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

समर्थे सर्व-ज्ञे सह-ज-सुहृदि स्वी-कृत-भरे
यद्-अर्थं कर्तव्यं न पुनर् इह यत् किञ्चिद् अपि नः (यागान्ते शृङ्ग-निवारणम् इव)।
नियच्छन्तस् तस्मिन् निरुपधि-महाऽऽनन्द-जल-धौ
कृतार्थी-कुर्मः (अस्मत्-)स्वं कृपणम् अपि कैङ्कर्य-धनिनः ॥ ३० ॥

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम् (सं॰प॰)7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

(13) THE CHAPTER ON THE MAN WHO HAS DONE WHAT OUGHT TO BE DONE (I.E.) PRAPATTI. page195↩︎

(13) El capítulo sobre el hombre que ha hecho lo que debe hacerse (es decir) Prapatti.Página195↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां कृतकृत्याधिकारः ॥

रहस्यत्रयसारस्य व्याख्यां
श्रीसारबोधिनीम् ।
कृतकृत्याधिकारादेः
कुरुते नरकेसरी ॥↩︎

समर्थे सर्व-ज्ञे सह-ज-सुहृदि स्वी-कृत-भरे
यद्-अर्थं कर्तव्यं न पुनर् इह यत् किञ्चिद् अपि नः ।
नियच्छन्तस् तस्मिन् निरुपधि-महाऽऽनन्द-जल-धौ
कृतार्थी-कुर्मः (अस्मत्-)स्वं कृपणम् अपि कैङ्कर्य-धनिनः ॥ ३० ॥↩︎

When Bhagavān, who is omnipotent,
who knows all things
and who is, by His nature, full of love for us,
has accepted the responsibility (of protecting us ),
there is nothing more remaining to be done by us here for it;
let us therefore fix our souls in that bundle of supreme bliss
and feel the satisfaction (of having attained our object) by becoming rich in rendering service to Him,
poor though we may have been before.↩︎

Cuando Bhagavān, que es omnipotente,
Quién sabe todas las cosas
y quién está, por su naturaleza, lleno de amor por nosotros,
ha aceptado la responsabilidad (de proteger nos),
No hay nada más que hacer por nosotros aquí para ello;

Por lo tanto, arreglemos nuestras almas en ese paquete de felicidad suprema
y siente la satisfacción (de haber alcanzado nuestro objeto) al volverse rico en prestarle servicio a él,
Pobre aunque pudiéramos haber sido antes.↩︎

समर्थे सर्वज्ञे सहजसुहृदि स्वीकृतभरे
यदर्थं कर्तव्यं न पुनरिह यत्किञ्चिदपि नः ।
नियच्छन्तस्तस्मिन्निरुपधिमहानन्दजलधौ
कृतार्थीकुर्मः स्वं कृपणमपि कैङ्कर्यधनिनः ॥ ३० ॥↩︎

कीऴधिकारङ्गळिल् प्रपत्तिक्कु असाधारणमाऩ अधिकारत्तैयुम्, परिकरङ्गळैयुम्, भरन्यासत्तैयुम् निरूपणम् पण्णिऩार्। इऩि इप्पडि निरूपितमाऩ मोक्षार्थभरन्यासत्तै भगवाऩिडत्तिले अनुष्ठित्तु, अवऩुम् अदै स्वीकरित्त पिऱगु, भरन्यासविषयत्तिल् कर्तव्यशेषमिल्लामैयाल् कृतकृत्यर्गळाऩवर्गळुक्कु प्रपत्त्युत्तरकालम् सॆय्यवेण्डिय कैङ्कर्यङ्गळै मेलधिकारङ्गळाले परिपूर्णब्रह्मानुभवपर्यन्तङ्गळाग निरूपिक्कक्करुदि, इव्वधिकारत्तिल् सॊल्लप्पोगिऱ, कृतकृत्यर्गळाऩ नाम् आत्मावै अवऩधीनमाक्कि अवऩ् कैङ्कर्यत्तैये अनुष्ठित्तु कृतार्थर्गळागक्कडवोमॆऩ्ऱु कृतकृत्यर्गळुडैय अभिसन्धिविशेषत्तै अधिकारारम्भश्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् - समर्थ इति । समर्थे - सर्वशक्तऩाय्, सर्वज्ञे - सर्वसाक्षात्कारमुळ्ळवऩाय्, सहजसुहृदि - स्वाभाविकसौहार्दशालियायुमिरुक्किऱ भगवाऩाऩवऩ्। इप्पदत्रयङ्गळाल् वक्ष्यमाणभरस्वीकारम् समर्थसर्वज्ञसहजसुहृत्कर्तृकमागैयाले इदऱ्कु असामर्थ्याज्ञानवञ्चनाकृतमाऩ अन्यथाभावमिल्लै ऎऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। स्वीकृतभरे सति - तऩ्ऩाले समर्पितमाऩ आत्मरक्षाभरत्तै स्वीकरित्तवळविल्। यदर्थम् - यादॊरु स्वीकृतभरऩाऩ भगवाऩुक्काग। भगवद्वशीकरणार्थमाग ऎऩ्ऱबडि। इह - प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल्। नः - नमक्कु। पुनः कर्तव्यं यत्किञ्चिदपि नास्ति - उपायशेषतया पुनः कर्तव्यं नास्ति ऎऩ्ऱबडि। तस्मिन् निरुपधिमहानन्दजलधौ । स्वम् - स्वात्मावै। नियच्छन्तः - पराधीनं कुर्वन्त इति यावत् । एकान्तिनो वयमिति शेषः ।
कृपणमपि - भरन्यासात्पूर्वं कैङ्कर्यदरिद्रऩायिरुन्द।
स्वम् ऎऩ्बदै इङ्गुम् कूट्टुवदु।
कैङ्कर्यधनिनस्सन्तः - धनवत् कैङ्कर्यरक्षणे धुरन्धरास्सन्तः । कृतार्थीकुर्मः - कृतार्थमागप् पण्णक्कडवोम्। कृतप्रयोजनमागप् पण्णक् कडवोम् इति यावत् । इङ्गु च्विप्रत्ययत्ताले अनादिकालमिल्लाद कृतार्थभावत्तुक्कु इदानीं प्राप्तिस्सूच्यते ।↩︎

कृतकृत्यत्वम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपाय-विशेष-निष्ठऩ्
प्रपत्तिक्कु अनन्तर-कालन् तुडङ्गित्
ताऩ् इदुक्कुक् कोलिऩ फलत्तैप् पऱ्ऱ

- तऩक्कु कर्तव्यांशत्तिल् अन्वयम् इल्लामैयालुम्

- कर्तव्यांशम् सकृद् अनुष्ठानत्ताले सिद्धम् आगैयालुम्

- स्वतन्त्रऩाय् सत्य-सङ्कल्पऩ् आऩ फल-प्रदऩ्
'मा शुचः' ऎऩ्ऱ् अरुळिच्-चॆय्गैयालुम्,

तऩक्कुप् पिऱन्द भर-न्यास-रूप-दशैयैप् पार्त्तु
निर्भरऩ् आय्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'मामेकं शरणं व्रज' ऎऩ्गिऱ बडिये
सिद्धोपायत्वेन स्वीकृतऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्

'अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि' ऎऩ्ऱु फल-प्रदान-सङ्कल्पत्तैप् पण्णुगैयाले
इप्पडि विश्वसनीयऩुम् आय्
समर्थऩुम् आय्
उपायभूतऩुम् आऩ ईश्वरऩैप् पार्त्तु
फल-सिद्धियिल् निस्संशयऩुम् आय् निर्भयऩुम् आय्

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कडैय्(=अन्तम् →वासना) अऱव् इट्ट अन्य-पुरुषार्थङ्गळैयुम्

काम्ब्(=पत्र-फल-मूलम्) अऱव् इट्ट उपायान्तरङ्गळैयुम्

अकिञ्चनऩ् अ-यत्नम् आग महा-निधियैप् पॆऱुमाप् पोले
ताऩ् पॆऱप्पुगुगिऱ(=लप्स्यमान) परम-पुरुषार्थत्तैयुम्

पार्त्तु हृष्ट-मनाव् आय्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"देव-र्षि-भूतात्मनृणां पितॄणां
न किङ्करो नायम् ऋणी च राजन् ।
सर्वात्मना यः शरणं शरण्यं
नारायणं लोकगुरुं प्रपन्नः ॥”
(भागवतम् ११-५-४१)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् बडिये

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रजापति--पशुपतिय् ऎऩ्ऱाप् पोले पेर् इट्टुक्-कॊण्ड् इरुक्किऱ
स-जातीयर् आऩ क्षेत्र-ज्ञरैप् पऱ्ऱ
ऒर्-ओर्-अवसरङ्गळिले कैक्-कूलि(=वेतनम् →धनम्) बोले
सिल (जात्य्-आद्य्-)उपाधिगळ् अडिय् आग
ऎऴुदा मऱैयिले एऱ्(=आरुह्य)-इट्टुक् किडक्किऱ अडिमैत्(=दास्य)-तीट्टुम्(=पत्रम्)
मुदल्(-ऋणम्) माळादे(=अ-समाप्य)
पॊलिसैय्(=वृद्धिम्) इट्टुप् पोरुगिऱ तऩिसु(=ऋण)-तीट्टुङ् किऴित्तवऩ् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

When Bhagavān, who is omnipotent,
who knows all things
and who is, by His nature, full of love for us,
has accepted the responsibility (of protecting us ),
there is nothing more remaining to be done by us here for it;
let us therefore fix our souls in that bundle of supreme bliss
and feel the satisfaction (of having attained our object) by becoming rich in rendering service to Him,
poor though we may have been before.↩︎

Cuando Bhagavān, que es omnipotente,
Quién sabe todas las cosas
y quién está, por su naturaleza, lleno de amor por nosotros,
ha aceptado la responsabilidad (de proteger nos),
No hay nada más que hacer por nosotros aquí para ello;

Por lo tanto, arreglemos nuestras almas en ese paquete de felicidad suprema
y siente la satisfacción (de haber alcanzado nuestro objeto) al volverse rico en prestarle servicio a él,
Pobre aunque pudiéramos haber sido antes.↩︎

एतद्-उपाय-विशेष-निष्ठः
स्वोद्दिष्टस्यैतत्-फलस्य कृते
प्रपत्त्य्-अनन्तर-कालम् आरभ्य स्वस्य कर्तव्यांशे ऽन्वयाभावात्,
कर्तव्यांशस्य सकृद्-अनुष्ठानेन निष्पन्नत्वात्,
स्वतन्त्रेण सत्य-संकल्पेन फल-प्रदेन "मा शुचः" इत्य् अनुगृहीतत्वात्
स्वस्य निष्पन्नां भर-न्यास-रूप-दशां दृष्ट्वा निर्भरः,↩︎

(1) The man who has adopted this upāya (prapatti) has,
from the time when he adopted it,
nothing else to do for attaining the fruit thereof.
(2) What he had to do has been done by performing prapatti once;
(3) (Bhagavān) who is independent (of all others), whose will is irresistible
and who is the one that rewards us with the fruit (of our actions) says, "Do not grieve ,"[Carama śloka] .

Owing to these (three) reasons, the prapanna would become care-free
at the thought of having surrendered his bhara.↩︎

(1) El hombre que ha adoptado esto upāya (Prapatti) tiene,
desde el momento en que lo adoptó,
Nada más que hacer para alcanzar la fruta del mismo.
(2) Lo que tenía que hacer se ha hecho realizando Prapatti una vez;
(3) (Bhagavān) que es independiente (de todos los demás), cuya voluntad es irresistible Y quién es el que nos recompensa con la fruta (de nuestras acciones) dice: "No lloren", [Carama Śloka].

Debido a estas (tres) razones, la Prapanna se quedaría sin cuidado
ante la idea de haber entregado su bhara.↩︎

इव्वुपायविशेषनिष्ठऩ् प्रपत्तिक्कु अनन्तरकालन्दुडङ्गित् ताऩिदुक्कुक् कोलिऩ फलत्तैप्पऱ्ऱ तऩक्कु कर्तव्यांशत्तिल् अन्वयमिल्लामैयालुम् कर्तव्यांशम् सकृदनुष्ठानत्ताले सिद्धमागैयालुम् स्वतन्त्रऩाय् सत्यसङ्कल्पऩाऩ फलप्रदऩ् 'मा शुचः' ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्गैयालुम्, तऩक्कुप् पिऱन्दभरन्यासरूपदशैयैप् पार्त्तु निर्भरऩाय्,↩︎

इप् प्रपत्तिनिष्ठऩ् प्रपत्त्यनन्तरकालम् निर्भरऩाय्, निस्संशयऩाय्, निर्भयऩाय्, हृष्टमनावुमाय्, भगवद्विषयत्तिल् यथाशास्त्रम् आज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यत्तै अनुष्ठित्तुप् पोरुगैयाल् मुक्तप्रायऩाय् कृतकृत्यऩॆऩ्ऱुम्, कृतार्थऩॆऩ्ऱुम् कॊण्डाडप्पडुवाऩॆऩ्ऱु 'इव्वुपायनिष्ठऩ्' इत्यादिमहाचूर्णिकैयाले सॊल्लप्पोगिऱवराय्, मुन्दुर निर्भरऩागैयिल् हेतुक्कळैक् काट्टुगिऱार् - प्रपत्तिक्कु अनन्तरकालन्दुडङ्गि इत्यादिना । ताऩ् - भगवाऩिडत्तिल् भरन्यासम्बण्णिऩ ताऩ्। इदुक्कु - इन्द भरन्यासत्तिऱ्कु। कोलिऩ फलत्तैप्पऱ्ऱ - प्रार्थितमाऩ मोक्षरूपफलत्तै उद्देशित्तु। तऩक्कु - न्यस्तभरऩाऩ तऩक्कु। हेत्वन्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् - कर्तव्यांशम् इति । अकिञ्चनऩुक्कु कर्तव्यतया विहितमाऩ भरन्यास इत्यर्थः । सकृदनुष्ठानत्ताले कृतमागैयालुम् - आप्रयाणम् अहरहरनुष्ठेयमाऩ भक्तिपोलऩ्ऱिक्के 'सकृदेव हि शास्त्रार्थः कृतोऽयं तारयेन्नरम्' ऎऩ्गिऱबडि सकृदनुष्ठानत्तालेये कृतमागैयालुम्; कर्तव्यांशत्तिल् शेषमिरुन्दालल्लवो अदु इवऩुक्कु भरमागुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु। हेत्वन्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् - स्वतन्त्रऩाय् इत्यादिना । स्वातन्त्र्यमुम् सत्यसङ्कल्पत्वमुम् 'मा शुचः' ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऩुडैय अमोघत्वे हेतुः । फलप्रदऩ् 'मा शुचः' ऎऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गैयालुम् - मोक्षरूपफलत्तैक् कॊडुक्किऱ भगवाऩे 'नी दुष्करोपायङ्गळै विट्टु ऎऩ्ऩै ऒरुवऩैये शरणमाग अडै; अदॊऩ्ऱालेये वशीकृतऩाऩ नाऩे उऩ्ऩै सर्वपापङ्गळिलिरुन्दुम् विडुविक्किऱेऩ्। मा शुचः । भक्तिपोल् इदऱ्कुम् कर्तव्यशेषमुण्डो ऎऩ्ऱु शोकिक्कवेण्डाम्' ऎऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गैयालुम्। इन्द हेतुत्रयत्ताले निर्भरत्वम् सिद्धिक्कुमाऩालुम्, इन्द प्रपत्ति यथावस्थितमाग अनुष्ठितमो इल्लैयोवॆऩ्ऱु सन्देहमुण्डाऩाल् निर्भरतै कूडुमोऎऩ्ऩ अरुळिच्चॆय्गिऱार् - तऩक्कुप् पिऱन्द भरन्यासरूपदशैयैप् पार्त्तु इति । आकिञ्चन्याद्यधिकारपूर्णाङ्गकभरन्यासदशैयैप् पार्त्तु। अनुष्ठितमाऩ तऩ्ऩुडैय भरसमर्पणत्तिल् अङ्गाङ्गिवैकल्यमिल्लामैयै नऩ्ऱाग निश्चयित्तु ऎऩ्ऱबडि। निर्भरऩाय् इति । कीऴ्च्चॊऩ्ऩ हेतुक्कळोडु इन्द निश्चयमुमिरुन्दाल् निर्भरतैक्कुत् तट्टिल्लै ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

"माम् एकं शरणं व्रज" इत्य् उक्त-रीत्या सिद्धोपायत्वेन स्वी-कृतेन सर्वेश्वरेण,
"अहं त्वा सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि "
इति फल-प्रदान संकल्पस्य करणात्
एवं विश्वसनीयं समर्थम्
उपाय-भूतम् ईश्वरम् अवलोक्य
फल-सिद्धौ निस्संशयो निर्भयश् च,↩︎

The Lord of all who has been accepted as the upāya*, which is ever present
[Siddhopāya - the upāya which is ever present is Bhagavān,
for He is always eager to save the jīva.]
as stated in - "Seek refuge under me alone",
has said "I will release Thee from all sins",
and since the Lord can (always) be trusted
and since He is capable (of acting according to His word),
he would have no doubts or fears in regard to the realisation of his object.↩︎

El señor de todos los que han sido aceptados como el upāya*, que siempre está presente
[Siddhopāya - El upāya que siempre está presente es bhagavān,
Porque siempre está ansioso por salvar el Jīva.]
Como se indicó - "Busque refugio bajo mí solo",
ha dicho "Te liberaré de todos los pecados",
y dado que el Señor puede (siempre) confiar en
y dado que es capaz (de actuar de acuerdo con su palabra),
no tendría dudas o temores con respecto a la realización de su objeto.↩︎

'मामेकं शरणं व्रज' ऎऩ्गिऱबडिये सिद्धोपायत्वेन स्वीकृतऩाऩ सर्वेश्वरऩ् 'अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि' ऎऩ्ऱु फलप्रदानसङ्कल्पत्तैप् पण्णुगैयाले इप्पडि विश्वसनीयऩुमाय् समर्थऩुमाय् उपायभूतऩुमाऩ ईश्वरऩैप् पार्त्तु फलसिद्धियिल् निस्संशयऩुमाय् निर्भयऩुमाय्↩︎

इऩि निस्संशयत्वत्तिलुम् निर्भयत्वत्तिलुम् हेतुवै अरुळिच्चॆय्गिऱार् - मामेकं शरणं व्रज इत्यादिना । मामेकम् - ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैये, शरणं व्रज - सिद्धोपायमाग वरणम् पण्णु। ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱु विहितमाऩबडिये। सिद्धोपायत्वेन स्वीकृतऩाऩ - शरणवरणम्बण्णि सिद्धोपायऩाग स्वीकरिक्कप्पट्ट, सर्वेश्वरऩ् - सर्वनियन्तावाऩ भगवान् । फलप्रदानसङ्कल्पत्तैप् पण्णुगैयाले इति । इदऱ्कु निस्संशयऩुमाय् निर्भयऩुमाय् ऎऩ्बदोडन्वयम्। सर्वेश्वरऩ् फलप्रदानसङ्कल्पम् पण्णिऩमात्रत्तालेये इव्वधिकारिक्कु संशयनिवृत्त्यादिगळ् ऎप्पडि वरक्कूडुम्? सङ्कल्पसंशयनिवृत्त्यादिगळ् असमानाधिकरणङ्गळऩ्ऱो? ऎऩ्ऩ अरुळिच्चॆय्गिऱार् - इप्पडि विश्वसनीयऩुमाय् इत्यादियाल्। दूत्यसारथ्यविश्वरूपप्रदर्शनादिगळाले आप्ततया विश्वसनीयऩुमाय् ऎऩ्ऱबडि। समर्थऩुमाय् - नम्मैयुम् सर्वपापत्तिऩिऩ्ऱुम् विडुवित्तु नित्यसूरिपरिषत्तिले सेर्क्क सामर्थ्यमुळ्ळवऩाय्। उपायभूतऩुमाऩ - नम् भरत्तै स्वीकरित्तु उपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्कुमवऩाऩ। ईश्वरऩैप्पार्त्तु - सर्वनियन्तावाऩ भगवाऩै नऩ्ऱाग परामर्शित्तु। अदावदु नमक्कु फलप्रदानसङ्कल्पम् पण्णिऩ भगवान् विश्वसनीयऩाय् आप्तऩायिरुप्पदाल् फलसिद्धियिल् वञ्चनै सॆय्यमाट्टाऩ्। इवऩ् अघटितघटनासामर्थ्यशालियायिरुप्पदाल् फलत्तै साधित्तुत् तरवल्लवऩ्। नम् प्रपत्तिवशीकृतऩाय् उपायान्तरस्थानत्तिल् निऱ्कैयाल् उपेयमाऩ फलत्तै अवश्यमाग प्रदानम् पण्णुवऩ् ऎऩ्ऱु निश्चयित्तॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् फलप्रदानसङ्कल्पम् संशयनिवृत्त्यसमानाधिकरणमाऩालुम् अन्द सङ्कल्पाश्रयभगवद्गुणपरामर्शम् समानाधिकरणमागैयाले संशयनिवृत्ति कूडलाम् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। फलसिद्धियिल् निस्संशयऩुमाय् निर्भयऩुमाय् इति । फलप्रदऩाऩ ईश्वरऩे 'सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि' ऎऩ्ऱु सङ्कल्पिक्कैयालुम्, अवऩे आप्तऩाय्, समर्थऩाय्, उपायमायिरुक्कैयालुम् फलसिद्धियिल् संशयमुम्, अनादिकालसञ्चितङ्गळाऩ पापङ्गळाले ऎऩ्बडप्पोगिऱोमॆऩ्गिऱ भयमुम् उण्डाग प्रसक्तिये इल्लामैयाले निस्संशयऩाय् निर्भयऩाय् इरुक्कत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

वासना अपि यथा नष्टाः स्युस्
तथा त्यक्तान् अन्य-पुरुषार्थान्

वृन्तान्य्(=पत्त्र-मूलान्य्) अपि यथा निवर्तेरन् तथा त्यक्तानि उपायान्तराणि

यथा अकिञ्चनो ऽयत्नेन महानिधिं लभेत
तथा स्वेन लप्स्यमानं परम-पुरुषार्थं च

दृष्ट्वा हृष्ट-मनाः,↩︎

So he (the prapanna) would rejoice

- at having given up even the slightest trace of other aims or objects

- and also with having given up other upāyas
along with upāyas which are subsidiary to them.

Like a poor man who has received a great treasure with little effort,
he would rejoice at the prospect of the supreme goal (of life ) which he is to attain.↩︎

Entonces él (el Prapanna) se regocijaría

- Al haber renunciado incluso al más mínimo rastro de otros objetivos u objetos

- y también con haber renunciado a otros upāyas junto con upāyas que son subsidiarios para ellos.

Como un hombre pobre que ha recibido un gran tesoro con poco esfuerzo, Se regocijaría ante la perspectiva del objetivo supremo (de la vida) que debe alcanzar.↩︎

कडैयऱविट्ट अन्यपुरुषार्थङ्गळैयुम् काम्बऱविट्ट उपायान्तरङ्गळैयुम् अकिञ्चनऩ् अयत्नमाग महानिधियैप् पॆऱुमाप्पोले ताऩ् पॆऱप्पुगुगिऱ परमपुरुषार्थत्तैयुम् पार्त्तु हृष्टमनावाय्↩︎

हृष्टमनावाग आगुगैक्कु हेतुक्कळैक् काट्टुगिऱार् - कडैयऱ इत्यादियाल्। कडैयऱुगै - वासनैयऱुगै। सवासनमागविट्ट। अदावदु समीपदेशत्तैयुम् मिदियामल् विट्ट ऎऩ्ऱबडि। अन्यपुरुषार्थङ्गळैयुम् - ऐश्वर्यादिपुरुषार्थङ्गळैयुम्। काम्बऱविट्ट - काम्बु - तुवक्कु, अदावदु उपायम्; अदु अऱ, स्वोपायत्तोडु अऱ्ऱुप्पोम्बडि, विट्ट - विडप्पट्ट। उपायान्तरङ्गळैयुम् इति । स्वस्वोपायङ्गळोडु विडप्पट्ट उपायान्तरङ्गळैयुम् ऎऩ्ऱबडि। अकिञ्चनऩ् - दरिद्रऩ्। अयत्नमाग - अधिकप्रयत्नमऩ्ऱिक्के। महानिधियैप् पॆऱुमाप्पोले - अवधियिल्लाद निधियैप् पॆऱुमाप्पोले। ताऩ् पॆऱप्पुगुगिऱ - कोलिऩ कालत्तिलेये ताऩ् अडैयप्पोगिऱ। परमपुरुषार्थत्तैयुम् - मोक्षरूपमहापुरुषार्थत्तैयुम्। पार्त्तु - शास्त्रत्ताले नऩ्ऱाग परामर्शित्तु। हृष्टमनावाय् - सन्तुष्टचित्तऩाय्।

प्रपन्नऩाऩ ऒरुवऩ् तऩ्ऩाले निश्शेषमाग विडप्पट्ट ऐश्वर्यादिगळै
अल्पत्वास्थिरत्व-दुःखमूलत्व-दुःखमिश्रत्व-दुःखोदर्कत्वादि- दोषयुक्तङ्गळ् आग नऩ्गु परामर्शित्तालुम्,

तऩ्ऩाले सोपायमाग विडप्पट्ट कर्मयोग--ज्ञानयोग--भक्तियोग--रूपोपायान्तरङ्गळै
आप्रयाणाद् अनुवर्तनीयम् आगैयालुम्,
अहर् अहर् अभ्यासत्ताले आधेयातिशयम् आगैयालुम्,
भावनाप्रकर्षत्ताले सम्पादनीयमाऩ प्रत्यक्ष-समानाकारतैयालुम्, विघ्नबहुलतैयालुम्,
तऩक्कु कृच्छ्रसाध्यङ्गळाग नऩ्गु परामर्शित्तालुम्

ताऩ् इप्पॊऴुदु अनुष्ठित्त क्षणकालसाध्यसुकरोपायत्तैयुम्,
अदऩाले कोलिऩ कालत्तिले वरप्पोगिऱ महानन्दब्रह्मानुभवरूपमहापुरुषार्थत्तैयुम् नऩ्ऱाग परामर्शित्तालुम् हृष्टमनावाग आगुवाऩ् ऎऩ्बदऱ्कु सन्देहमे इल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

"देवर्षिभूतात्मनृणां पितॄणां
न किङ्करो नायम् ऋणी च राजन् ।
सर्वात्मना यः शरणं शरण्यं
नारायणं लोकगुरुं प्रपन्नः ॥”

इति श्लोकोक्त-प्रकारेण,↩︎

It has been said:

"He who has sought, in every possible manner,
the refuge of Nārāyaṇa who is the Saviour and the guru of the world
is not the servant of the gods, of the rishis, of animals, of men and of the pitṛs.
He is in no way their debtor".

↩︎

Se ha dicho:

"El que ha buscado, de todas las formas posibles,
El refugio de Nārāyaṇa que es el Salvador y el Guru del Mundo
no es el siervo de los dioses, de los Rishis, de los animales, de los hombres y de los Pitṛs.
No es de ninguna manera su deudor ".

↩︎

"देवर्षिभूतात्मनृणां पितॄणां
न किङ्करो नायमृणी च राजन्।
सर्वात्मना यः शरणं शरण्यं
नारायणं लोकगुरुं प्रपन्नः ॥”

(भागवतम् ११-५-४१)

↩︎

इङ्गिरुन्द कालम् भगवद्विषयत्तिल् तऩ् पारमैकान्त्यङ्गुलैयादे कैङ्कर्यम् पण्णुगैयाल् मुक्ततुल्यऩाय्प् पोरुमॆऩ्गिऱार् - देवर्षीत्यादिना । अयम् - प्रपन्नऩाऩ इवऩ्। देवाश्च ऋषयश्च भूतात्मानश्च नरश्च देवर्षिभूतात्मनरः । तेषां, पितॄणाम् । देवयज्ञ-भूतयज्ञ-मनुष्ययज्ञ-ब्रह्मयज्ञ-पितृयज्ञङ्गळिल् यष्टव्यर्गळागच् चॊल्लप्पट्ट देवादिविषयङ्गळिल्। न किङ्करः - साक्षात् यष्टव्यत्वबुद्ध्या किङ्करवृत्तियैप् पण्णक्कडवऩल्लऩ्। न ऋणी च - 'जायमानो ह वै ब्राह्मणस्त्रिभिर् ऋणवा जायते' इत्यादिगळिल् सॊऩ्ऩ अवश्यापनोदनीयमाऩ ऋणवाऩुमागाऩ्। यः सर्वात्मना – सर्वप्रकारत्तालुम्, प्राप्यत्वेन प्रापकत्वेन सर्वविधबन्धुत्वेन च ऎऩ्ऱबडि। लोकगुरुं नारायणं प्रपन्नः अयमिति पूर्वेणान्वयः । ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ्बडिये - ऎऩ्गिऱ श्लोकोक्तप्रकारत्ताले, इदऱ्कु कऴित्तवऩागैयाले यॆऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

प्रजापतिः पशु-पतिर् इत्य् एव नामानि बिभ्रतः सजातीयान् क्षेत्रज्ञान् प्रति
तत्-तद्-अवसरेषु कर-गृहीत-भृति--सदृशोपाधि(←जात्यादि)-विशेष-हेतुकतया
लेखनानर्ह-वेदारूढं दास्य-पत्रम्,
मूल-धन-तीरणं विनैव
वृद्धि-विधानानुवृत्तम् ऋण-पत्रं च छिन्नवान्↩︎

In regard to such jīvas (kṣetrajnas) as have taken the names of Prajāpati (the Lord of creatures ) and Pasupati (the Lord of beasts, viz. bound souls),
he is able, like one
whose promissory note registered in the unwritten Vedas
under certain conditions (upādhi relating to caste etc.)
and requiring service as interest for the principal ( borrowed by him from them)
has been fully discharged (torn off).↩︎

Con respecto a los jīvas (kṣetrajnas) como han tomado los nombres de prajāpati (el señor de las criaturas) y pasupati (el señor de las bestias, a saber almas atadas),
Es capaz, como uno
cuya Nota promisora registrada en los Vedas no escritos
bajo ciertas condiciones (upādhi relacionada con la casta, etc.)
y requerir el servicio como interés para el monto principal (tomado por él)
ha sido completamente descargado (** arrancado **).↩︎

प्रजापतिपशुपतियॆऩ्ऱाप्पोले पेरिट्टुक्कॊण्डिरुक्किऱ सजातीयराऩ क्षेत्रज्ञरैप्पऱ्ऱ ऒरोरवसरङ्गळिले कैक्कूलिबोले सिल उपाधिकळडियाग ऎऴुदामऱैयिले एऱिट्टुक्किडक्किऱ अडिमैत्तीट्टुम् मुदल्माळादे पॊलिसैयिट्टुप्पोरुगिऱ तऩिसुदीट्टुङ् गिऴित्तवऩागैयाले↩︎

प्रजापतिपशुपतियॆऩ्ऱाप् पोले - 'ऎऩ्ऱाप्पोले' ऎऩ्बदाल् इन्द्रबृहस्पतीत्यादि पॆयर्गळुक्कु सङ्ग्रहम्। पेरिट्टुक् कॊण्डिरुक्किऱ - नामधारिकळाऩ सजातीयराऩ - कर्मवश्यतया तुल्यर्गळाऩ, क्षेत्रज्ञरैप्पऱ्ऱ - जीवर्गळै उद्देशित्तु, ओरोरवसरङ्गळिले - रुद्राय पशुपतये, प्रजापतये स्वाहा, इन्द्राय स्वाहा, बृहस्पतये स्वाहा इत्यादिशब्दोच्चारणपूर्वक पञ्चमहायज्ञवैश्वदेवाद्यनुष्ठानकालङ्गळिले, कैक्कूलिबोले - लोगत्तिले सिलगालत्तिल् तात्कालिकमाग कूलि वाङ्गि ऎप्पडि वेलैसॆय्गिऱार्गळो अप्पडिये ऎऩ्ऱबडि। सिल उपाधिकळडियाग - कर्मकृतङ्गळाऩ ब्राह्मणादिवर्णब्रह्मचर्याद्याश्रमरूपोपाधिकळडियाग, ऎऴुदामऱैयिले - एट्टिल् ऎऴुदप्पडाद वेदत्तिले, पुरुषकर्तृकश्लोकङ्गळागिलऩ्ऱो एट्टिल् ऎऴुदप् पडुवदु। एऱिट्टुक्किडक्किऱ - अन्तर्गतमागक् किडक्किऱ, अडिमैत्तीट्टुम् - तऩ्ऩै किङ्करऩाग ऎऴुदिक्कॊडुत्त सीट्टुक्कुत् तुल्यमाऩ ‘‘त्रिभिर् ऋणवा जायते’’ इत्यादिरूपमाऩ सीट्टैयुम् ऎऩ्ऱबडि। मुदल् माळादे - मूलधनत्तिल् स्वल्पांशमुम् कऴिन्दुबोगादे, पॊलिसैयिट्टुप्पोरुगिऱ - इवऩ् सॆय्युम् कैङ्कर्यमॆल्लाम् मूलधनत्तिऩ् स्पर्शमऩ्ऱिक्के वट्टिक्के सरियागुम्बडि वृद्धियडैन्दु पोरुगिऱ, तऩिसु तीट्टुम् - ‘‘कुसीदमेके विहरन्ति सर्वं य आशीर्वदन्तो ददत्यत्र किञ्चित्’’, इत्यादिवाक्यरूपमाऩ कडऩ्बत्तिरत्तैयुम्, किऴित्तवऩागैयाले इति ।

‘‘न किङ्करो नायम् ऋणी च राजन्’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्तिऩ्बडि, इव्वधिकारि किऴित्तवऩागैयाले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

देवताख्यासु यौगिकार्थः

विश्वास-प्रस्तुतिः

पञ्च-महा-यज्ञादिगळ् आऩ नित्य-नैमित्तिकङ्गळिल्
अवर्गळ् पेर् सॊल्लुम्बोदु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ये यजन्ति पितॄन् देवान्
ब्राह्मणान् सहुताशनान् ।
सर्व-भूतान्तरात्मानं
विष्णुम् एव यजन्ति ते ॥'
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४१)

इत्य्-आदिगळिल् महर्षिगळ् अऱुदिय्(=निश्चयम्) इट्ट बडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

राज-सेवकर् राजावुक्कुच् चट्टै(=कञ्चुक)-मेले मालैयैयुम् आभरणत्तैयुम् इट्टालुम्
सट्टैयिल्(=कञ्चुके) तुवक्क्(=सम्बन्धम्) अऱ्ऱु राजाविऩ् प्रीतिये प्रयोजनम् आगत् तॆळिन्दिरुक्कुमाप् पोले (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(शान्तिपर्वणि→) यज्ञाग्र-हराद्ध्यायादिगळिलुम्, श्री-हस्ति-गिरि-माहात्म्यत्तिलुम्, (व्युत्पत्ति-विशेषैः→) 'साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः' (ब्रह्म-सूत्रम् १-२-२९) ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिलुम् सॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवर्गळ् पितृक्कळ् ऎऩ्गिऱ सट्टैगळोडु(=कञ्चुकैः) तुवक्क्(=सम्बन्धम्) अऱ
अव्व् ओ शब्दङ्गळ् अवयव-शक्ति-पौष्कल्यङ्गळाले
ईश्वरऩ् पक्कलिले नारायणादि-शब्दङ्गळ् बोले निऱ्किऱ निलैयैयुङ् गण्डु

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्रजापत्यादि→) अवऱ्ऱिऩ्-उडैय उच्चारणादिगळिल् श्वेत-द्वीप-वासिगळ् आऩ शुद्ध-याजिगळुक्कुप् पोले तऩ् परमैकान्तित्वम् **कुलैयादे** निऱ्किऱ बडियै **निरूपित्तुत्**

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् वर्णाश्रम-निमित्त-गुणाद्य्-अधिकारत्तुक्कु अनुरूपम् आग अडिमै-गॊळ्ळ सङ्कल्पित्त् इरुक्किऱ
शासिताव् आऩ शेषियिऩ् उडैय
शास्त्र-वेद्याज्ञानुज्ञा-परिपालन-रूप-कैङ्कर्य-मुखत्ताले
प्रत्यक्ष-विदित-परम-पुरुषाभिप्रायर् आऩ मुक्तरैप् पोले
किञ्चित्-करऩ् आय्क्-कॊण्डु
मुक्त-तुल्यऩ् आय्

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-पूर्तियाले कृत-कृत्यऩ् ऎऩ्ऱुम्
पुरुषार्थ-पूर्तियाले कृतार्थऩ् ऎऩ्ऱुम्,
शास्त्रङ्गळालुम् तन्-निष्ठरालुम्
कॊण्डाडुम् बडिय् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

यतः, ततः पञ्चमहायज्ञादिषु नित्य-नैमित्तिकेषु तन्(देवतान्तर)-नामोच्चारणावसरे↩︎

Therefore when he has to pronounce their names
in the performance of *such compulsory and regularly recurrent and occasional rites as the five great yajnas (pañcamaha yajnas),
[he would realise that these names refer really to Iśvara (Bhagavān) etymologically: ]↩︎

Por lo tanto, cuando necesidad de pronunciar sus nombres
en el rendimiento de *ritos tan obligatorios y regularmente recurrentes y ocasionales
como los cinco grandes Yajnas (Pañcamaha Yajnas),
[Se daría cuenta de que estos nombres se refieren realmente a Iśvara (Bhagavān) etimológicamente:]↩︎

पञ्चमहायज्ञादिगळाऩ नित्यनैमित्तिकङ्गळिल् अवर्गळ् पेर् सॊल्लुम्बोदु↩︎

पञ्चमहायज्ञादिगळाऩ - ‘‘देवयज्ञः पितृयज्ञो भूतयज्ञो मनुष्ययज्ञो ब्रह्मयज्ञः’’ ऎऩ्ऱु वेदत्तिल् सॊल्लप्पट्ट पञ्चमहायज्ञादिगळाऩ, इङ्गु आदिपदत्ताले दर्शपूर्णमासजातेष्ट्यादिगळुक्कु ग्रहणम्। नित्यनैमित्तिकङ्गळिल् - नित्यं – पञ्चमहायज्ञादि, नैमित्तिकं – जातेष्ट्यादि, अवर्गळ् पेर् सॊल्लुम्बोदु - देवतान्तरनामोच्चारणम् पण्णुम्बोदु।

इदऱ्कु 'तॆळिन्दिरुक्कुमाप्पोलवुम्' ऎऩ्बदोडुम्, 'निऱ्किऱ निलैयैयुम् कण्डु' ऎऩ्बदोडुम् अन्वयम्।
तॆळिन्दिरुक्कुमाप्पोलवुम् कण्डु, निऱ्किऱ निलैयैयुम् कण्डु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

'ये यजन्ति पितॄन् देवान्
ब्राह्मणान् सहुताशनान् ।
सर्व-भूतान्तरात्मानं
विष्णुम् एव यजन्ति ते ॥'
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४१)

इत्य्-आदिषु महर्षिभिर् निर्धारितया रीत्या,↩︎

as has been stated by the sages in passages like :-

"Those who worship the pitṛs (the spirits of their fore-fathers), the gods, the Brahmins and Agni -
they (in reality) worship only Viṣṇu ,
who is the Inner Self of all beings."

↩︎

Como han declarado los sabios en pasajes como:-

"Aquellos que adoran a los Pitṛs (los espíritus de sus delanteros), los dioses, los brahmanes y Agni -
Ellos (en realidad) solo adoran a Viṣṇu,
quien es el yo interior de todos los seres "

↩︎

'ये यजन्ति पितॄन् देवान् ब्राह्मणान् सहुताशनान् । सर्वभूतान्तरात्मानं विष्णुमेव यजन्ति ते ॥' (भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४१) इत्यादिगळिल् महर्षिकळ् अऱुदियिट्टबडिये↩︎

नित्यनैमित्तिकङ्गळिल् देवतान्तरयजनेऽपि वस्तुतः तत्तद्देवताशरीरकपरमात्मयजनमेवेत्यत्र- प्रमाणमाह ये यजन्तीत्यादि । ये – परमैकान्तिनः । पितॄन् देवान् यजन्ति – पित्रादिशब्दानुच्चार्य यजन्ति । ते सर्वभूतान्तरात्मानं – इदु हेतुगर्भविशेषणम्। भगवाऩ् सर्वान्तर्यामियाग इरुप्पदाल् ऎऩ्ऱबडि। विष्णुमेव – पित्राद्यन्तरात्मावाऩ विष्णुवैये यजन्तीत्यर्थः, पित्रादिशब्दानां भगवत एव वाचकत्वात् तदुच्चारणपूर्वक यजनं वस्तुतो भगवद्यजनमेवेति भावः । इत्यादिगळिल् - इत्यादिप्रमाणङ्गळिल्, महर्षिकळ् अतीन्द्रियार्थद्रष्टाक्कळाऩ महर्षिकळ्, अऱुदियिट्टबडिये - निश्चयित्तबडिये।↩︎

राज्ञः कञ्चुकस्योपरि मालाया आभरणस्य च समर्पणेऽपि
कञ्चुके (उद्देश्यत्व-)संबन्धं हित्वा
राज-प्रीतिम् एव प्रयोजनतया राज-सेवको यथा विशदं प्रतिबुध्यते तथा,

[[१०८]]↩︎

When the king's servants place a garland and a jewel on the coat worn by the king,
their object is not to please the coat
but to gain the favour of the king.↩︎

Cuando los sirvientes del rey
colocan una guirnalda y una joya en el abrigo usada por el rey,
Su objetivo no es complacer al abrigo
pero para ganar el favor del rey.↩︎

राजसेवकर् राजावुक्कुच् चट्टैमेले मालैयैयुम् आभरणत्तैयुमिट्टालुम् सट्टैयिल् तुवक्कऱ्ऱु राजाविऩ् प्रीतिये प्रयोजनमागत् तॆळिन्दिरुक्कुमाप्पोले↩︎

इप्पडि प्रकारयजनम् प्रकारियजनमागवेमुडियुमॆऩ्बदिल् अनुरूपमाऩ लोकदृष्टान्तत्तैक्काट्टुगिऱार् राजसेवकर् इत्यादिना । सट्टै कञ्चुकम्, तुवक्कऱ्ऱु - आराध्याराधकभावसम्बन्धमऱ्ऱु, राजाविऩ् प्रीतिये - सट्टैक्कु आश्रयऩाऩ राजाविऩुडैय प्रीतिये, प्रयोजनमागत् तॆळिन्दिरुक्कुमाप्पोलवुम् - इदऩाल् दार्ष्टान्तिकत्तिलुम् तत्तद्देवतैकळोडु तुवक्कऱ्ऱु तत्तद्देवतान्तर्यामियाऩ भगवाऩुडैय प्रीतिये प्रयोजनमागत् तॆळियवेण्डुमॆऩ्गिऱ अभिप्रायम् सूचितमागिऱदु।↩︎

(शान्तिपर्वणि→) यज्ञाग्र-हराध्यायादिषु, श्री-हस्ति-गिरि-माहात्म्ये,
(व्युत्पत्ति-विशेषैः→) "5 साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः” इति सूत्रे चोक्तया रीत्या↩︎

(The same idea‌) as has been expressed in such places as the chapter called Yajnagrahara in the Mahābhārata
(Ch. 349 Śānti Parva: "The Great Padmanabha receives the quintessences of all the offerings made in sacrifices"
and when the gods asked Brahma who was performing a sacrifice to Bhagavān he replied:
"Neither by me nor by any one else who wants to cross the sea of saṁsāra
are you adored with sacrifices.
It is only Bhagavān who receives our offerings”)

[The idea is that Prajāpati, Pasupati, Agni and others are only like the coat of a king
and that, within them, there is the Inner Ruler, Immortal,
who alone is Parameśvara or the Supreme Ruler.]

and in Hastigiri Māhātmya.

(and) In the Brahma Sūtras also (1-2-29), it is said :

"Since words like Agni refer directly also to Brahman,
Jaimini is of the opinion that
there is nothing unreasonable in it".

↩︎

(La misma idea ‌) como se ha expresado en lugares como el capítulo llamado Yajnagra-hara en el Mahābhārata
(Ch. 349 Śānti Parva: "El gran Padmanabha recibe las quintesencias de todas las ofrendas hechas en sacrificios" y cuando los dioses le preguntaron a Brahma que estaba realizando un sacrificio a Bhagavān respondió: "Ni por mí ni por nadie más que quiera cruzar el mar de Saṁsāra estan adorado con sacrificios
Es solo Bhagavān quien recibe nuestras ofrendas ”)

[La idea es que Prajāpati, Pasupati, Agni y otros son solo como el abrigo de un rey
y que, dentro de ellos, está el gobernante interno, inmortal, quien solo es parámetro o el gobernante supremo.]

y en Hastigiri Māhātmya.

y en el Brahma Sūtras también (1-2-29), se dice:

"Dado que las palabras como Agni se refieren directamente también a Brahman,
Jaimini es de la opinión de que
No hay nada irrazonable ".

↩︎

यज्ञाग्रहराद्ध्यायादिगळिलुम् श्रीहस्तिगिरिमाहात्म्यत्तिलुम्,'साक्षादप्यविरोधं जैमिनिः' (ब्रह्म-सूत्रम् १-२-२९) ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिलुम् सॊल्लुगिऱबडिये↩︎

इप्पडि अनन्यथासिद्धदेवादिलिङ्गकस्थलत्तिल् यजनप्रकारत्तैच् चॊल्लि, अन्यथासिद्धदेवादिलिङ्गकस्थलत्तिल् तत्तच्छब्दङ्गळै साक्षात् परमात्मविषयमाक्कि यजिक्कलामॆऩ्ऩुम् पक्षत्तिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् यज्ञाग्रहराद्ध्यायादिगळिलुमित्यादिना । भारतत्तिल् शान्तिपर्वत्तिल् यज्ञाग्रहराध्यायम्। तत्प्रभृतिकळिल् ऎऩ्ऱबडि। अदिल्

‘‘एष ब्रह्मा लोकगुरुः
सर्वलोकपितामहः ।
यूयञ् च विबुधश्रेष्ठाः
मां यजध्वं समाहिताः ॥
सर्वे भागान् कल्पयध्वं
यज्ञेषु मम नित्यशः ।
तत्र श्रेयो विधास्यामि
यथाधिकारमी श्वराः ॥ '

ऎऩ्ऱु भगवाऩाले देवतैकळ् नियमिक्कप् पट्टार्गळॆऩ्ऱुम्,

‘‘ततस्ते विबुधास् सर्वे
ब्रह्मा ते च महर्षयः ।
वेददृष्टेन विधिना
वैष्णवं क्रतुम् आरभन् ॥

तस्मिन् सत्रे तदा ब्रह्मा
तस्मै भागम् अकल्पयत् ।
देवा देवर्षयश् चैव
स्वयं भागम् अकल्पयन् ॥
ते कार्तयुग-धर्माणः
भागाः परम-संस्कृताः ।
प्रापुर् आदित्य-वर्णन् तं
पुरुषं तमसः परम् ॥’’

ऎऩ्ऱु ब्रह्मादिदेवतैकळ् भगवन्नियमनत्ताले वेदोक्तप्रकारमाग वैष्णवयागत्तैप् पण्णिऩार्गळॆऩ्ऱुम्, अदिल् ब्रह्मावुम् इतरदेवतैकळुम् ऋषिकळुम् हविर्भागत्तै परमपुरुषऩुक्कु समर्पित्तार्गळॆऩ्ऱुम्, कार्तयुगधर्मसंस्कृतङ्गळाऩ अन्द भागङ्गळ् वैकुण्ठवासियाऩ आदित्यवर्णऩाऩ परमपुरुषऩै साक्षात्ताकवे अडैन्ददुगळॆऩ्ऱुम्, पिऱगु अन्द यागत्ताले प्रीतऩाऩ भगवाऩाले देवतैकळैक् कुऱित्तु

‘‘यो मे यथा कल्पितवान्
भागमस्मिन् महाक्रतौ ।
स तथा यज्ञभागार्हः
वेदसूत्रे मया कृतः ॥’’

ऎऩ्ऱु देवतैकळॆल्लारुक्कुम् यज्ञभागार्हत्वमे वरमागक् कॊडुक्कप्पट्टदु ऎऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुक्किऱदु।(5)

इदिल् देवतैकळॆल्लाम् भगवाऩै साक्षात्तागवे यजनम् पण्णिऩार्गळॆऩ्ऱुम्, अवर्गळाले समर्पितङ्गळाऩ हविर्भागङ्गळ् भगवाऩैये साक्षात्ताग अडैन्ददुगळॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् अन्द यागत्तिल् तत्तद्देवतैकळाले सॊल्लप्पट्ट ब्रह्माग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळ् तत्तद्देवतैकळै विट्टु अवयवार्थपौष्कल्यत् ताले साक्षात्तागवे भगवाऩैये सॊल्लियिरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

श्रीहस्तिगिरिमाहात्म्यत्तिलुमिति ।

‘‘न यष्टव्या मया यूयं
कदाचिदपि देवताः ।
अन्येनापि भवाम्भोधिं
तर्तकामेन केनचित् ।
दत्तं युष्मन्मुखाद् भुङ्क्ते
हविस्तु स्वर्गिभिर् हरिः ॥
मुमुक्षुभिस्तथा भुङ्क्ते
स्वयमेव जनार्दनः’’

ऎऩ्गिऱ हस्तिगिरिमाहात्म्यश्लोक ङ्गळिलुमॆऩ्ऱबडि।
इदिल्

‘‘अन्येनापि भवाम्भोधिं
तर्तुकामेन, यूयं न यष्टव्याः’’

ऎऩ्ऱुम्,

‘‘मुमुक्षुभिस्तथा भुङ्क्ते
स्वयमेव जनार्दनः’’

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् विशेषणमागवुम् देवतान्तरसम्बन्धमऱ्ऱु भगवाऩे साक्षात्ताग आराध्यतया अभिप्रेतऩॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

‘‘तत्तत्पदैर् उपहितेऽपि तुरङ्गमेधे’’

ऎऩ्गिऱ वरदराजपञ्चाशत्तिऩ् श्लोकत्तै इङ्गु अनुसन्धिप्पदु। साक्षादप्यविरोधं जैमिनिः ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिलुमिति । अस्य सूत्रस्यायमर्थः ।

‘‘जैमिनिस् त्वाचार्यः वैश्वानरशब्दवत् अग्निशब्दस्यापि परमात्मन एव साक्षात् अव्यवधानेन वाचकत्वे
न कश्चिद्विरोध इति मन्यत’’

इति । इदिल् अग्निशब्दम् ‘‘अन्वग्निस्तेऽग्रं नयतु’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिप्रसिद्धियाले अग्रनयनव्युत्पत्तियाल् साक्षात् भगवद्वाचकमाऩालुम् विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदागत् तिरुवुळ्ळम्।

सॊल्लुगिऱबडिये - सॊल्लुगिऱ प्रकारत्ताले।↩︎

देव-पित्रादि-रूप-कञ्चुक-संबन्धं विनैव तत्-तच्-छब्दानाम् अवयव-शक्ति-पौष्कल्यैर्
ईश्वर-विषये नारायणादि-शब्दवत् (वाचकतया ) अवस्थितिं च निरीक्ष्य↩︎

Such words as gods and pitṛs have no connection with the coats called gods and pitṛs
and by the full significance contained in their parts (i.e.) etymology or derivation,
they stand for Iśvara (Bhagavān),
in the same way as words like Nārāyaṇa do.↩︎

Palabras como dioses y pitṛs no tienen conexión con los abrigos llamados dioses y pitṛs
y por el significado total contenido en sus partes (es decir) etimología o derivación,
se destacan por iśvara (bhagavān),
De la misma manera que las palabras como Nārāyaṇa hacen.↩︎

देवर्गळ् पितृक्कळ् ऎऩ्गिऱ सट्टैगळोडु तुवक्कऱ अव्वो शब्दङ्गळ् अवयवशक्तिपौष्कल्यङ्गळाले ईश्वरऩ्बक्कलिले नारायणादिशब्दङ्गळ्बोलेनिऱ्किऱ निलैयैयुङ्गण्डु↩︎

सट्टैगळोडु - कञ्चुकङ्गळोडु। तुवक्कऱ - विशेषणतयापि सम्बन्ध मऱ। अव्वो शब्दङ्गळ् - प्रजापत्यग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळ्। अवयवशक्तिपौष्कल्यङ्गळाले - अवयव शक्तिः – अवयवार्थम्, अदऱ्कु पौष्कल्यमावदु सङ्कोचाभावः । प्रजापतिशब्दत्तिऱ्कु प्रजानां पतिः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियिऩाले यावदण्डवर्तिसर्वप्रजापतिवाचकत्वे अवयवार्थपौष्कल्यमुण्डिऱे। चतुर्मुखवाचकत्वे तु तस्याण्डान्तर वृत्तिप्रजानां पतित्वाभावेन प्रजाशब्दस्य एतदण्डवर्तिप्रजामात्रे सङ्कोचस्यावश्यकत्वेन अवयवार्थपौष्कल्यम् घटियादिऱे। इप्पडिये अग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळिले कण्डुगॊळ्वदु। ईश्वरऩ् पक्कलिले – सर्वनियन्तावाऩ भगवाऩिडत्तिले। नारायणादिशब्दङ्गळ् पोले – नाराणां अयनं नारायणः, नाराः अयनं यस्य नारायणः ऎऩ्गिऱबडिये अवयार्थपौष्कल्यवत्तुक्कळाऩ नारायणादिशब्दङ्गळ् पोले। आदिपदत्ताले विष्णुवासुदेवादिशब्दङ्गळुक्कुसङ्ग्रहम्। निऱ्किऱ निलैयैयुङ्गण्डु - प्रतिपादकतया विद्यमानस्थितियैयुम् कण्डु; इङ्गु उम्मैयाल् प्रथमनिर्वाहमुम् समुच्चयिक्कप्पडुगैयाल् विशिष्टयाजिकळुम् मिश्रयाजि कळऩ्ऱॆऩ्गिऱ तिरुवुळ्ळम् सूचितमागिऱदु।↩︎

(प्रजापत्यादि→) तेषाम् उच्चारणादिषु
श्वेत-द्वीप-वासिनां शुद्ध-याजिनाम् इव
स्वस्य परमैकान्तित्वस्याक्षततया स्थितिं निरूप्य,↩︎

In pronouncing such words (Prajāpati, Pasupati, Agni), the prapanna would realise that
there is no violation of his sole and exclusive devotion to Bhagavān,
in the same way as,
when the pure Sacrificers (śuddhayaji) who live in Swetadvipa pronounce the word Nārāyaṇa (Nārānam ayanam),
they do not go against their exclusive devotion to Bhagavān by using the word Nāra.↩︎

Al pronunciar tales palabras (prajāpati, pasupati, agni), la Prapanna se daría cuenta de que
no hay violación de su única y exclusiva devoción a Bhagavān, de la misma manera que,
Cuando los sacrificadores puros (Śuddhayaji) que viven en Swetadvipa pronuncian la palabra nārāyaṇa (nārānam ayanam),
No van en contra de su devoción exclusiva a Bhagavān usando la palabra nāra.↩︎

अवऱ्ऱिऩुडैय उच्चारणादिगळिल् श्वेतद्वीपवासिकळाऩ शुद्धयाजिकळुक्कुप्पोले तऩ् परमैकान्तित्वम् कुलैयादे निऱ्किऱबडियै निरूपित्तुत्↩︎

अवऱ्ऱिऩुडैय - प्रजापत्यग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळुडैय। उच्चारणादिगळिल् - पञ्चमहायज्ञाद्यनुष्ठानकालिकोच्चारणादिगळिल्। आदिपदात् हविस्समर्पणादिसङ्ग्रहः ।

श्वेतद्वीपवासिकळाऩ शुद्धयाजिकळुक्कुप्पोले इति ।
श्वेतद्वीपम् - क्षीराब्धिमध्यत्तिलुळ्ळ ऒरु तीवु।
अदिल् वसिक्किऱवर्गळ् आय्
सद्-ब्रह्म-वासुदेवादि-शब्द-घटित-मन्त्रङ्गळाले संस्कृतर्गळ् आय्
तादृशशब्दङ्गळालेये स्वस्वकर्मङ्गळै अनुष्ठिक्किऱवर्गळाय्,
अत एव देवतान्तर-शब्द-घटित-मन्त्रङ्गळाले भगवद्-यजनम् पण्णुम् मिश्र-याजिकळ् पोल् अऩ्ऱिक्के
शुद्ध-याजिकळ् ऎऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱ् इरुक्कुम् महाऩ्गळुक्कुप्पोले।

तऩ् परमैकान्तित्वम् - अनन्यप्रयोजनऩाय् अनन्योपायऩायिरुक्किऱ प्रपन्नऩाऩ तऩ्ऩुडैय पारमैकान्त्यम्।(5)

कुलैयादे निऱ्किऱबडियै निरूपित्तु - वासुदेवसद्ब्रह्मादिशब्दोच्चारणत्तिल् पोल् अग्नीन्द्रादिशब्दोच्चारणत्तिलुम् कुलैयादे निऱ्किऱ प्रकारत्तै नऩ्ऱाग निश्चयित्तु।↩︎

स्व-वर्णाश्रम-निमित्त-गुणाद्य्-अधिकारानुरूप-दास्य-ग्रहणं संकल्पितवतः शासितुः शेषिणः
शास्त्र-वेद्याज्ञा-परिपालन-रूप-कैङ्कर्य-मुखेन, प्रत्यक्ष-विदित--परम-पुरुषाभिप्रायक-मुक्तवत्
किञ्चित् कुर्वन्
मुक्ततुल्यः सन्↩︎

Bhagavān has willed to accept him as His servant
to render service in accordance with his varṇa, āśrama, occasions (like the birth of a child) and qualities (like being a Vaiṣṇava).
Therefore by service to Him who is the Ruler and the śeṣī-
service which consists in obedient performance of His commands and permissions as understood from the Śāstras,
the prapanna would do his little bit of service
like the freed souls who understand the mind of the Lord by direct perception
and be like the muktas;↩︎

Bhagavān ha querido aceptarlo como su sirviente
para prestar el servicio de acuerdo con su varṇa, āśrama, ocasiones (como el nacimiento de un niño) y las cualidades (como ser una vaiṣṇava).
Por lo tanto, por el servicio a aquel que es el gobernante y el Śeṣī-
servicio que consiste en el rendimiento obediente de sus comandos y permisos como se entiende en los Śāstras,
El Prapanna haría su pequeño servicio
Como las almas liberadas que entienden la mente del Señor por percepción directa
y ser como los muktas;↩︎

तऩ् वर्णाश्रमनिमित्तगुणाद्यधिकारत्तुक्कु अनुरूपमाग अडिमैगॊळ्ळ सङ्कल्पित्तिरुक्किऱ शासितावाऩ शेषियिऩुडैय शास्त्रवेद्याज्ञानुज्ञापरिपालनरूपकैङ्कर्यमुखत्ताले प्रत्यक्षविदितपरमपुरुषाभिप्रायराऩ मुक्तरैप्पोलेकिञ्चित्करऩाय्क्कॊण्डु मुक्ततुल्यऩाय्↩︎

तऩ् वर्णाश्रमेत्यादि । मुमुक्षुत्वावस्थैयिलित्यादिः । वर्णः – ब्राह्मणत्वादिः । आश्रमः – ब्रह्मचर्यादिः । निमित्तम् ¬- जातपुत्रत्वादिः । गुणः – कृष्णकेशत्वादिः । आदिशब्दत्ताल् जीवनादिकम् गृह्यते । अधिकारत्तुक्कु - गुणादिरूपमाऩ अधिकारत्तिऱ्कु। अनुरूपमाग - अनुगुणमाग। अडिमै - कैङ्कर्यत्तै; अदावदु ब्राह्मणत्वादिवर्णानुगुणमाग ‘‘वसन्ते ब्राह्मणोऽग्नीनादधीत’’ इत्याद्युक्तवसन्तकालावच्छिन्नाग्न्या-धानादिरूपकैङ्कर्यत्तैयुम्, ब्रह्मचर्याद्याश्रमानुगुणभिक्षाचरणादिरूपकैङ्कर्यत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। इप्पडिये मेलुम् कण्डुगॊळ्वदु। कॊळ्ळ - तऩक्कु आराधनमाग स्वीकरिक्क। सङ्कल्पित् तिरुक्किऱ - अनादियाग सङ्गल्बित्तिरुक्किऱ। शासितावाऩ - तदकरणे दण्डयितावाऩ। शेषियिऩुडैय आधेयातिशययऩाऩ भगवाऩुडैय। इदऱ्कु आज्ञानुज्ञेत्यत्रान्वयः । शास्त्र-वेद्येत्यादि । शास्त्रवेद्य – श्रुत्यादिशास्त्रवेद्यमाऩ, आज्ञा – अहरहस्सन्ध्यामुपासीतेत्यादिविधिरूपमाऩ नियमनम्। अनुज्ञा – अकरणे प्रत्यवायावहमऩ्ऱिक्के करणे प्रीतऩागिऱेऩ् ऎऩ्गिऱ भगवदभिप्रायम्। परिपालनम् - आज्ञासिद्धकैङ्कर्यकरणत्ताले आज्ञापरिपालनम्। अनुज्ञासिद्धकैङ्कर्यकरणत्ताले अनुज्ञापरिपालनम्। अदावदु अकरणे प्रत्यवायावहमाऩ सन्ध्यावन्दनाद्यनुष्ठानेन अहरहस्सन्ध्यामुपासीतेत्याद्याज्ञापरिपालनमुम्, भगवत्सन्निधौ मालाकरण दीपारोपणादिगळाले अनुज्ञापरिपालनमुमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। कैङ्कर्यमुखत्ताले - कैङ्कर्येण ऎऩ्ऱबडि। इदऱ्कु किञ्चित्करऩायॆऩ्बदोडन्वयम्। इप्पडि इवऩ् शास्त्रत्ताले वेद्यमाऩ आज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यत्तै अनुष्ठित्ताल् भगवाऩुक्कु किञ्चित्करऩावाऩोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रत्यक्षविदितेत्यादि । मुक्तर्गळुक्कु परमपुरुषाभिप्रायम् प्रत्यक्षविदितमागुमिऱे। मुक्तरैप्पोले किञ्चित्करऩाय् - प्रत्यक्षत्ताले परमपुरुषाभिप्रायत्तै नऩ्ऱागत् तॆळिन्दु तदनुगुणमाग कैङ्कर्यङ्गळैप् पण्णुम् मुक्तरैप्पोले प्रपन्नऩुम् इङ्गिरुन्द कालम् शास्त्रत्ताले परमपुरुषाभिप्रायत्तै नऩ्ऱाग निश्चयित्तु कैङ्कर्यङ्गळैप्पण्णिऩाल् अदिऩालुम् इवऩ् मुक्तरैप्पोले भगवाऩुक्कु किञ्चित्करऩावाऩ् ऎऩ्ऱु करुत्तु। किञ्चित्करऩाय् ऎऩ्बदु हेतुगर्भविशेषणम्। मुक्त रैप्पोले किञ्चित्करऩागैयाले मुक्ततुल्यऩायॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपायपूर्त्या कृतकृत्य इति
पुरुषार्थपूर्त्या कृतार्थ इति च
शास्त्रैस् तन्निष्ठैश् चाभिनन्दनीयो भवति ॥↩︎

he would be extolled, according to the śāstra-s and those who stand by them,
as one who, by the completion of the upāya (prapatti),
has done his duty
and who, by the completion of his aim in life, has attained satisfaction.↩︎

Sería ensalzado, de acuerdo con los Śāstras y los que los respaldan, como alguien que, al finalizar el upāya (Prapatti), ha hecho su deber y quién, al finalizar su objetivo en la vida, ha alcanzado la satisfacción.↩︎

उपायपूर्तियाले कृतकृत्यऩॆऩ्ऱुम् पुरुषार्थपूर्तियाले कृतार्थऩॆऩ्ऱुम्, शास्त्रङ्गळालुम् तन्निष्ठरालुम् कॊण्डाडुम्बडियायिरुक्कुम्।↩︎

उपायपूर्तियाले – निर्भरनिर्भयत्वादिपर्यन्तमाऩ उपायपूर्तियाले। कृतकृत्यऩॆऩ्ऱुम् - कृतं कृत्यं येन, कृत्यं – अवश्यकर्तव्यमाऩ मोक्षोपायमाऩ प्रपदनम्, येनकृतं, सः कृतकृत्यः । तादृशऩॆऩ्ऱुम्। पुरुषार्थपूर्तियाले - मुक्ततुल्यकैङ्कर्यसिद्धिरूपपुरुषार्थपूर्तियाले। कृतार्थऩॆऩ्ऱुम् - कृतोऽर्थः येन । अर्थः – कैङ्कर्यरूप पुरुषार्थः, कृतः सम्पादितः ये न सः । तादृशऩॆऩ्ऱुम्। शास्त्रङ्गळालुमिति ।

‘‘समित्-साधनकादीनां
यज्ञानां न्यासम् आत्मनः ।
नमसा यो ऽकरोद् देवे
स स्व्-अध्वर इतीरितः ।
अनेनैव तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ॥
मयि निक्षिप्तकर्तव्यः
कृतकृत्यो भविष्यति’’

इत्यादिशास्त्रङ्गळालुम्।

तन्निष्ठरालुम् - अन्द शास्त्रनिष्ठर्गळाऩ आऴ्वार्गळ् मुदलाऩवर्गळालुम्। कॊण्डाडुम्बडियिरुक्कुम् - 'सॆय्द वेळ्वियऩ्' इत्यादिगळाले स्तुतिक्कुम्बडियिरुक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

गद्य-वाक्य-तात्पर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुडैय इन्द कृत-कृत्यत्वानुसन्धानत्तै

'अतस् त्वं तव तत्त्वतो मज्-ज्ञान-दर्शन-प्राप्तिषु निस्संशयस् सुखम् आस्व' (शरणागति-गद्यम्)

ऎऩ्ऱु शरणागति-गद्यत्तिले निगमित्त् अरुळिऩार्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कुक् करुत्तु -

"अनादिकालम् आज्ञातिलङ्घनम् अडिय् आगव् उण्डाऩ भगवन्-निग्रहत्ताले
संसरित्तुप् पोन्द नमक्कु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवसर-प्रतीक्षैय् आऩ भगवत्-कृपैय् अडिय् आगव् उण्डाऩ सदाचार्य-कटाक्ष-विषयी-कारत्ताले वन्द द्वयोच्चारणानूच्चारणत्ताले प्रपत्त्य्-अनुष्ठानम् पिऱन्द पिऩ्बु

शरण्य-प्रसादनङ्गळिल् इदुक्कु मेल् ऒऩ्ऱ् इल्लामैयाले

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निग्रह-हेतुक्कळैय् ऎल्लाम् क्षमित्तु,
तीर्न्दव्(=धीर)-अडिय्-अवर्(=सेवकान्)-दम्मैत् तिरुत्तिप्(=परिष्कृत्य)
पणि(=सेवा)-गॊळ्ळ-वल्ल सर्व-शेषिय् आऩ श्रियःपति
तऩ्-बेऱ्(=प्रयोजनम्) आगत् ताऩे रक्षिक्कुम् ऎऩ्ऱु तेऱि(=विश्वस्य) निर्भरऩ् आय् इरु"

ऎऩ्गै।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु "मा शुचः" ऎऩ्गिऱ शरण्य-वाक्यत्तिलुम् तीर्न्द पॊरुळ्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

एतदीयम् इदं कृतकृत्यत्वानुसंधानम्, "अतस् त्वं तव तत्त्वतो मज्-ज्ञान-दर्शन-प्राप्तिषु निस्संशयः सुखम् आस्व"
इति शरणागति-गद्ये निगमयाम् आस ।↩︎

Śrī Rāmānuja has conclusively described the prapanna's reflection on his satisfactory fulfilment of his duty
thus in his Śaraṇāgati Gadya :-

"Therefore rest happy in the assurance
free from all doubt that you will know me, see me, and attain me As I truly am".

↩︎

Śrī Rāmānuja ha descrito de manera concluyente la reflexión de la Prapanna sobre su cumplimiento satisfactorio de su deber así en su Śaraṇāgati Gadya:-

"Por lo tanto, descansa feliz en la seguridad
Libres de toda duda de que me conoces, me vemos y me alcanzarás como realmente soy ".

↩︎

इवऩुडैय इन्द कृत-कृत्यत्वानुसन्धानत्तै
'अतस्त्वं तव तत्त्वतो मज्ज्ञानदर्शनप्राप्तिषु निस्संशयस्सुखमास्स्व' (शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्ऱु शरणागतिगद्यत्तिले निगमित्तरुळिऩार्।↩︎

इप्पडि कृतकृत्यऩाग आऩदु मात्तिरमऩ्ऱिक्के, अप्पडिये शास्त्रतन्निष्ठर्गळाले कॊण्डाडप्पट्टदु मात्रमऩ्ऱिक्के इवऩुक्कु स्वात्मनि कृतकृत्यत्वानुसन्धानम् आवश्यकमॆऩ्बदिल् गद्यवाक्यत्तै उदाहरिक्किऱार् इवऩुडैयवित्यादिना । कृतकृत्यत्वानुसन्धानत्तै - निश्चयात्मकतदनुसन्धानत्तै। इदऱ्कु निगमित्तरुळिऩार् ऎऩ्बदोडन्वयम्। अत इत्यादि, अतः – सत्यवादिना सत्यव्रतेन मयोक्तस्य वाक्यस्य विश्वसनीयतमत्वात् । त्वं – प्रपन्नऩाऩ नी। तव – उऩ्ऩुडैय, तत्त्वतो मत्ज्ञानदर्शनप्राप्तिषु – तत्त्वतः ऎऩ्बदु ज्ञानादिमूऩ्ऱिलुम् अन्वयिक्किऱदु। अदावदु त्वतो; मत्ज्ञाने, तत्वतो मद्दर्शने, तत्त्वतो मत्प्राप्तौ च ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। निस्संशयः – संशयशून्यः । निश्चयात्मकज्ञानवाऩायॆऩ्ऱबडि। सुखमास्व – सुखियाग वर्ति । ऎऩ्ऱु शरणा-गतिगद्यत्तिल् निगमित्तरुळिऩार्। श्रीभाष्यकारर् इति शेषः ।↩︎

अस्यायं भावः -

अनादेः कालाद् आज्ञातिलङ्घन-हेतुक-भगवन्-निग्रहेण
संसारम् अनुप्राप्तानाम् अस्माकम्

↩︎

This is what it means:-

"We were wandering in saṁsāra
owing to Bhagavān's punishment inflicted on us for transgressing His commands from beginningless time.

↩︎

Esto es lo que significa:-

"Estábamos deambulando por Saṁsāra
Debido al castigo de Bhagavān infligido a nosotros por transgredir sus órdenes desde el momento sin inicio.

↩︎

इदुक्कुक् करुत्तु -
अनादिकालम् आज्ञातिलङ्घनमडियागवुण्डाऩभगवन्निग्रहत्ताले संसरित्तुप्पोन्द नमक्कु↩︎

निस्संशयस्सुखमास्व ऎऩ्बदिऩ् भावत्तै वॆळियिडुगिऱार् इदुक्कुक् करुत्तु इत्यादिना । आज्ञातिलङ्घनम् कादाचित्कमागिल् गच्छतस्स्खलनन्यायेन क्षमैक्कु विषयमागक् कूडुम्। इदु अप्पडियऩ्ऱॆऩ्गिऱार् अनादिकालमिति । अडियाग - मूलमाग। उण्डाऩ - जन्यमाऩ। भगवन्निग्रहत्ताले भगवन्निग्रहरूपसङ्कल्पत्ताले। संसरित्तुप्पोन्द नमक्कु - इदुवरैयिलुम् भगवत्कृपाविषयीकरणत्तुक्कु पूर्वावस्थानुसन्धानम्।↩︎

अवसर-प्रतीक्ष--भगवत्-कृपा--हेतुक--
सदाचार्य-कटाक्ष-विषयी-कार-निबन्धन-द्वयोच्चारणानुच्चारणेन
प्रपत्त्य्-अनुष्ठाने निष्पन्ने
शरण्य-प्रसादनेष्व् इतः परं ( कर्तव्यस्य) कस्याप्य् अभावात्

↩︎

By the compassion of Bhagavān ever waiting for an opportunity (to save us),
we came into the reach of the kind glances of our good ācāryas
and by repeating after them their utterance of Dvaya,
we have completed our prapatti.

There is no further means needed for obtaining the Saviour.

↩︎

Por la compasión de Bhagavān alguna vez esperando una oportunidad (para salvar nos),
Entramos al alcance de las amables miradas de nuestros buenos ācāryas
y repitiendo después de ellos su expresión de dvaya,
Hemos completado nuestro Prapatti.

No se necesitan más medios para obtener el Salvador.

↩︎

अवसरप्रतीक्षैयाऩ भगवत्कृपैयडियागवुण्डाऩ सदाचार्यकटाक्षविषयीकारत्ताले वन्द द्वयोच्चारणानूच्चारणत्ताले प्रपत्त्यनुष्ठानम् पिऱन्द पिऩ्बु
शरण्यप्रसादनङ्गळिल् इदुक्कु मेलॊऩ्ऱिल्लामैयाले↩︎

अवसरप्रतीक्षैयाऩ – उपायोन्मुखऩाग वरुगैक्कु हेतुवाऩ पुण्यपरिपाककालत्तै अपेक्षित्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ। भगवत्कृपैयडियाग वुण्डाऩ - ‘‘ईश्वरस्य च सौहार्दं’’ इत्युक्तप्रकारत्ताले भगवत्कृपाजन्यमाऩ। सदाचार्यकटाक्षविषयीकारत्ताले इति । इदु द्वयोच्चारणानूच्चारणपूर्वक्षणपर्यन्तवृत्तितद्धेतुक्कळुक्कु उपलक्षणम्। वन्द - प्राप्तमाऩ। द्वयोच्चारणानूच्चारणत्ताले - आचार्योपदिष्टकरण मन्त्रोच्चारणत्ताले प्रपत्त्यनुष्ठानम् पिऱन्द पिऩ्बु - प्रपत्त्यनुष्ठानमुण्डाऩ पिऱगु। अनूच्चारणत्ताले ऎऩ्गिऱविडत्तिल् तृतीयै अभेदार्थकमाय् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तिल् अन्वयिक्किऱदॆऩ्ऱाल् प्रपत्तिशब्दम् उक्तिप्रपत्तिपरमागुम्। अप्पोदु द्वयोच्चारणानूच्चारणत्तिऩालेये प्रपत्त्यनुष्ठानम् पिऱन्ददागच् चॊल्लुगिऱ इन्द श्रीसूक्ति अत्यन्तस्वरसमाम्। इदऩाल् प्रपत्त्यनुष्ठातृत्वदशानुसन्धानम् सॊल्लप्पट्टदु। प्रसादनङ्गळिल् - प्रसादहेतुवाऩ उपायङ्गळिल्।↩︎

निग्रह-हेतून् सर्वान् क्षान्त्वा,
स-विश्वासम् आश्रितान् दासान् परिष्कृत्य
कैङ्कर्यस्य ग्रहणे समर्थः सर्वशेषी श्रियः-पतिः
स्व-प्रयोजन-भावेन स्वयम् एव रक्षेद्

इति विश्वस्य निर्भरो भवेति ।↩︎

Therefore He will pardon (all the sins) which were the cause of the punishment.
The Lord of Śrī(Lakṣmī ),
who is the śeṣī of all
and who is capable of purifying His devotees and obtaining their service,
will, for His own glory, protect us.
With this faith, the prapanna would be free from all care or anxiety or responsibility."
(This is the purport of ŚrīRāmānuja's words in the Gadya).

↩︎

Por lo tanto, perdonará (todos los pecados) que fueron la causa del castigo.
El Señor de Śrī (Lakṣmī),
¿Quién es el Śeṣī de todos?
y quién es capaz de purificar a sus devotos y obtener su servicio,
hará, para su propia gloria, nos protegerá.

Con esta fe, la Prapanna estaría libre de toda atención, ansiedad o responsabilidad ".
(Este es el significado de las palabras de Śrīrāmānuja en el Gadya).

↩︎

निग्रहहेतुक्कळै यॆल्लाम् क्षमित्तु, तीर्न्दवडियवर्दम्मैत् तिरुत्तिप् पणिगॊळ्ळवल्ल सर्व-शेषियाऩ श्रियःपति तऩ्बेऱागत् ताऩे रक्षिक्कुमॆऩ्ऱु तेऱि निर्भरऩायिरु ऎऩ्गै।↩︎

निग्रहहेतुक्कळैयॆल्लाम् क्षमित्तु - ‘‘सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ प्रकारम् निग्रहहेतुक्कळैयॆल्लाम् क्षमित्तु। तीर्न्द वडियवर् तम्मै इत्यादि । तीर्न्दवडियवर् तम्मै - तुणिन्दव् आश्रितरै। भगवत् प्राप्तियिल् दृढाध्यवसायमुळ्ळ आश्रितरैयॆऩ्ऱबडि। तिरुत्ति - विरोधिनिवर्तनत्ताले परिशुद्धराक्कि। पणिगॊळ्ळ - कैङ्कर्यम् कॊळ्ळ, वल्ल - समर्थऩाऩ। सर्वशेषियाऩ श्रियःपति - सर्वरालुम् आधेयातिशयऩाऩ लक्ष्मीगान्दऩ्। तऩ्बेऱाग - तऩ् पुरुषार्थमाग ऎण्णि, ताऩे रक्षिक्कुमॆऩ्ऱु तेऱि - तेऱुदल् - तॆळिदल्, तेऱि - तॆळिन्दु, विश्वसित्तॆऩ्ऱबडि। निर्भरऩाय् इरु ऎऩ्गै इति । ऎऩ्गै ऎऩ्बदऱ्कु इदुक्कुक् करुत्तु ऎऩ्गिऱ पूर्ववाक्यत्तोडन्वयम्। यद्यपि गद्यवाक्यत्तिल् मत्ज्ञानदर्शनप्राप्तिकळिल्संशयमऱ्ऱिरु ऎऩ्ऱे सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु। आऩालुम् अन्द संशयाभावम् ज्ञानदर्शनप्राप्तिकळ् नमक्कु अवश्यमाग सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱ निश्चयमऩ्ऱिक्के वारादु। अन्द निश्चयन्दाऩुम् नाम् द्वयोच्चारणानूच्चारणत्ताले प्रपत्तियै अनुष्ठित्तवर् ऎऩ्गिऱ कृतकृत्यत्वानुसन्धानमिल्लामल् वारादु। इव्वनुसन्धानमुम् ईश्वरऩुडैय सहजसौहार्दन्दुडङ्गि आचार्यकटाक्षपर्यन्तमोक्षोपायोपायङ्गळै अडैयप्पॆऱ्ऱोम् ऎऩ्गिऱ निश्चयमऩ्ऱिक्के वारादु ऎऩ्गिऱ क्रमाभिप्रायत्ताले ‘‘अनादिकालमॆऩ्ऱु तुडङ्गि ताऩे रक्षिक्कुमॆऩ्ऱु तेऱि निर्भरऩायिरु' ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् अदिऩ् भावमाग वर्णिक्कप्पट्टदु।↩︎

अयं " मा शुचः" इति शरण्यवाक्ये निष्कुष्टोऽर्थः ॥↩︎

This idea is the conclusive meaning
which is surely contained also in the Saviour's words "Do not grieve" (in the carama śloka).↩︎

Esta idea es el significado concluyente
que seguramente está contenido también en las palabras del Salvador "no lloren" (en el carama Śloka).↩︎

इदु मा शुचः ऎऩ्गिऱ शरण्यवाक्यत्तिलुम् तीर्न्द पॊरुळ्।↩︎

शोकनिवृत्तियुम् कृतकृत्यत्वानुसन्धानमिल्लाविडिल् सम्भविक्कादागैयाल् ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्गिऱ शरण्यवाक्यत्तिलुम् कृतकृत्यत्वनिर्भरत्वानुसन्धानम् प्रयोजकतया निर्णीतमॆऩ्गिऱार् इदु मा शुचः इत्यादिना ।↩︎

शोक--तद्-अ-भाव--काल-व्यवस्था

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्कुप् प्रपत्तिक्कु मुऩ्ब् उऱ्ऱ शोकम्
अधिकारत्तिले सेरुगैयाले
मुऩ्बु शोकित्त्-इलऩ् आगिल् अधिकारिय् अल्लामैयाले,
"कारणाभावात् कार्याभावः" ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
उपाय निष्पत्तिय् उण्डागादु।

(मूलम्3)

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-स्वीकारम् पण्णिऩाऩ् आगत्
तऩ्ऩै निऩैत्त् इरुन्द पिऩ्बु
शरण्योक्तियिले नॆगिऴ्च्चिय्(=अविस्रम्भम्) उडैयऩ् आय् शोकित्ताऩ् आगिल्, (पक्षे) "कार्याभावात् सामग्र्यभावः" ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
पूर्णोपायऩ् अल्लामैयाले
फलम् उपाय-पूर्ति-सापेक्षम् आय्क्-कॊण्डु विळम्बिक्कुम् ऎऩ्ऱ् अऱियल् आम्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुऩ्बु प्रसक्त-शोकऩ् आय्प्
पिऩ्बु "मा शुचः" ऎऩ्ऱु प्रतिषेधित्त् इरुक्किऱ बडिये वीत-शोकऩ् आऩवऩ् कृत-कृत्यऩ् ऎऩ्ऱ् अऱियल् आम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

This idea is the conclusive meaning
which is surely contained also in the Saviour's words "Do not grieve" (in the carama śloka).↩︎

Esta idea es el significado concluyente
que seguramente está contenido también en las palabras del Salvador "no lloren" (en el carama Śloka).↩︎

इवऩुक्कुप् प्रपत्तिक्कु मुऩ्बुऱ्ऱ शोकम् अधिकारत्तिले सेरुगैयाले मुऩ्बु शोकित्तिलऩागिल् अधिकारियल्लामैयाले, कारणाभावात् कार्याभावः ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले उपाय निष्पत्तियुण्डागादु।↩︎

[[१०१]]

अस्य प्रपत्ति-प्राक्-कालिकस्य शोकस्याधिकार-कोटि-निविष्टत्वात्
अशोचने अधिकारित्वासिद्धेः,
"कारणाभावात् कार्याभावः" इति न्यायेन
उपाय-निष्पत्तिर् न सिद्धयेत् ।↩︎

Since one of the qualifications for the performance of prapatti, is sorrow or grief before prapatti,
if he had no grief before,
he would not have the necessary qualification for performing prapatti.
So by the principle "when there is no cause, there is no effect,"
his upāya (prapatti) will not be effective.↩︎

Dado que una de las calificaciones para el desempeño de Prapatti, es la tristeza o el dolor antes de Prapatti,
Si no tenía dolor antes,
No tendría la calificación necesaria para realizar Prapatti.
Entonces, por el principio "Cuando no hay causa, no hay efecto",
Su upāya (Prapatti) no será efectivo.↩︎

उपायनिष्पत्तिक्कु मुऩ्बु ऒरुवऩुक्कु शोकमिरुन्दाल् अवऩुक्कु शोकनिवारणम् कूडुम्। अदु इल्लादवऩुक्कु उपायनिष्पत्त्यनन्तरम् अदु कूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऩुक्कु प्रपत्तिक्कु मुऩ्बुऱ्ऱ शोकमित्यादिना । अधिकारत्तिले सेरुगैयाले - अधिकारकोटिप्रविष्टमागैयाले, मुऩ्बु शोकित्तिलऩागिल् - अधिकारमाऩ शोकम् मुऩ्बु इल्लाविडिल्। अधिकारियल्लामैयाले - प्रपत्त्यधिकारि यागमाट्टाऩागैयाले। कारणाभावात् कार्याभावः ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले ऎऩ्गिऱ सामान्यन्यायत्ताले, उपायनिष्पत्तियुण्डागादु - शोकरूपकारणविशेषाभावात् प्रपत्तिरूपकार्यविशेष मुण्डागादॆऩ्ऱबडि। तथा च उपायनिष्पत्तिये यिल्लाद अव्वधिकारिविषयत्तिल् ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्ऱु शोकनिवारणम् व्यर्थमे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

उपायस्वीकारं कृतवानित्यभिमत्य
पश्चात् शरण्योक्तौ सन्दिहानः शोचेच् चेत्,
(पक्षे) "कार्याभावात् सामग्र्य्-अभावः" इति न्यायेन
पूर्णोपायत्वासिद्धेः फलम् उपाय-पूर्ति-सापेक्षस् सत्
विलम्बेतेति वेदितुं युक्तम् ।↩︎

If, after the performance of prapatti,
he grieves owing to want of faith in the words of the Saviour,
it would follow by the principle
"When the effect is absent, there must have been absence of all the required materials (or causes)"
that his upāya is incomplete (owing to want of full faith)
and that the benefit or fruit will be delayed
inasmuch as it will require the completion of the upāya.↩︎

Si, después del rendimiento de Prapatti,
se aflige debido a la falta de fe en las palabras del Salvador,
Seguiría por el principio
"Cuando el efecto está ausente, debe haber habido ausencia de todos los materiales (o causas) requeridos"
que su upāya está incompleto (debido a la falta de plena fe) y que el beneficio o la fruta se retrasarán
en la medida en que requerirá la finalización del upāya.↩︎

उपायस्वीकारम् पण्णिऩा ऩागत् तऩ्ऩै निऩैत्तिरुन्द पिऩ्बु शरण्योक्तियिले नॆगिऴ्च्चियुडैयऩाय् सोगित्ताऩागिल्, कार्याभावात् सामग्र्यभावः ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले पूर्णोपायऩल्लामैयाले फलम् उपायपूर्तिसापेक्षमाय्क्कॊण्डु विळम्बिक्कुमॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

तऩ्ऩै शरणागतऩाग निऩैत् तिरुक्कुमॊरुवऩ् चरमश्लोकादिगळिल् नम्बिक्कैयऩ्ऱिक्के पिऩ्बु शोकित्ताऩागिल् अवऩुक्कु कृतकृत्यत्वानुसन्धानमुम्, निर्भरत्वानुसन्धानमुम् कूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उपायस्वीकारम् पण्णिऩाऩाग इत्यादियाल्। 'निऩैत्तिरुन्द पिऩ्बु' ऎऩ्बदाल् वस्तुतः उपायम् नऩ्ऱाग निऱैवेऱविल्लै यॆऩ्ऱु एऱ्पडु किऱदु। शरण्योक्तियिल् नॆगिऴ्च्चि युडैयऩायिति । नॆगिऴ्च्चि - विश्वासमान्द्यम्। शोकित्ताऩागिल् - अनुवृत्तशोकऩागिल्, कार्याभावात्सामग्र्यभावः ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले -ऎऩ्गिऱ सामान्यन्यायत्ताले, पूर्णोपायऩल्लामैयाले - शोकनिवृत्तिरूपकार्यविशेषाभावत्ताले, उपायपूर्ति घटितसामग्रीशून्यऩागैयाले यॆऩ्ऱबडि। फलम् - मोक्षरूपफलम्। उपाय पूर्तिसापेक्षमाय्क्कॊण्डु - महाविश्वासपूर्वकप्रपत्तियै अपेक्षित्तुक्कॊण्डु, विळम्बिक्कु मॆऩ्ऱऱियलाम् - इदऩाल् यथावस्थितोपाय पूर्तिपर्यन्तम् अव्वधिकारिक्कु कृतकृत्यत्वानुसन्धानमुम्, निर्भरत्वानुसन्धानमुम् सिद्धिक्कादॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

प्राक् प्रसक्त-शोकः,
पश्चात् "मा शुचः " इति प्रतिषेधनम् अनुसृत्य
वीत-शोकी-भूतः कृत-कृत्य

इति ज्ञातुं युक्तम् ॥↩︎

The man who was formerly full of grief
and who is now free from sorrow
in accordance with the words "Do not grieve"
may be considered to have done
what should be done (i.e.) prapatti in the proper manner,↩︎

El hombre que antes estaba lleno de dolor
y que ahora está libre de dolor
de acuerdo con las palabras "no lloras"
puede considerarse que ha hecho
que se debe hacer (es decir) Prapatti de la manera adecuada↩︎

मुऩ्बु प्रसक्त-शोकऩाय्प् पिऩ्बु मा शुचः ऎऩ्ऱु प्रतिषेधित् तिरुक्किऱबडिये वीतशोकऩाऩवऩ् कृतकृत्यऩॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

पूर्वमुत्पन्नशोकऩाय्, पिऩ्बु वीत शोकऩाऩवऩ् अधिकाराङ्गिनिष्पत्तियुण्डाऩवऩागैयाल् अवऩ् तऩ्ऩै कृतकृत्यऩाग अनुसन्धिक्कलामॆऩ्गिऱार् मुऩ्बु प्रसक्तशोकऩायित्यादिना ।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मन्न्-अवर्(=राजानः), विण्ण्-अवर्(=द्युस्थाः), वानोर् इऱैय्(=नियन्तृ)-ऒऩ्ऱुम्(=योग) वाऩ्-करुत्तोर्(=साभिलाषाः),
अन्नवर्(=हंसाः), वेळ्विय्(=यज्ञ)-अनैत्तु(म्) मुडित्तनर्, अन्ब्-उडैयार्कक्
"ऎन्न वरन् तरव्?" ऎऩ्ऱु नम्म् अत्ति(=हस्ति)-गिरित्--तिरु-माल्(=व्यामुग्धः [तेन])
मुन्नम् वरुन्दिय्(=प्रयस्य) अडैक्(=रक्ष्य)-कलङ्(=पात्रम्) गॊण्ड नम्-मुक्कियरे(=मुख्याः). (20)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

भगवति हरौ पारं गन्तुं भर-न्यसनं कृतं
परिमित-सुख-प्राप्त्यै कृत्यं प्रहीणम् अ-कृत्यवत् ।
भवति च वपुर्-वृत्तिः पूर्वं कृतैर् नियत-क्रमा
परम् इह विभोर् आज्ञा-सेतुर् बुधैर् अनुपाल्यते ॥ ३१ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
कृतकृत्याधिकारस्त्रयोदशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः ॥ १४ ॥

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)

प्रेमवत्सु 'को वरो देयः' इति आस्थावता हस्ति-गिरि-नाथेन लक्ष्मी-व्यामुग्धेन,
पूर्वम् एव प्रयस्य रक्ष्य-वस्तुत्वेन स्वीकृता
आस्माकाः मुख्याः राज-तुल्याः देव-तुल्याः
देव-देव-निवास-भूतोपरितन-लोक--प्रवण-सूरि-तुल्याः
हंस-तुल्याः समापित-सर्व-यज्ञ-पुरुष-तुल्याश् च भवन्ति ।↩︎

Our spiritual leaders
whom the Lord of Śrī that dwells on Hastigiri has taken into His protection
after endeavouring for a long time to find out
what boon He should confer on those who loved Him.
They are like kings and gods (to us),
for they have, ever in their minds,
the abode of the Lord of the eternal suris
and they are like Paramahamsas, because they have completed all rites that have to be performed,
(or like swans in their purity
or in their capacity to separate the essential from the non-essential).

[[140]]↩︎

Nuestros líderes espirituales
a quien el Señor de Śrī que se detiene en Hastigiri ha tomado su protección
Después de esforzarse durante mucho tiempo para averiguarlo
Qué bendición debe conferir a los que lo amaron.
Son como reyes y dioses (para nosotros),
porque lo han hecho, siempre en sus mentes
la morada del señor de la eterna suris
y son como Paramahamsas, porque han completado todos los ritos que deben realizarse,
(o como cisnes en su pureza
o en su capacidad de separar lo esencial de lo no esencial).

[[140]]↩︎

मन्नवर् विण्णवर् वानोरिऱैयॊऩ्ऱुम् वाऩ्गरुत्तोर्
अन्नवर् वेळ्वियनैत्तुमुडित्तनरन्बुडैयार्क्-
कॆन्नवरन्दरवॆऩ्ऱु नम्मत्तिगिरित्तिरुमाल्
मुन्नम् वरुन्दि यडैक्कलङ्गॊण्ड नम्मुक्कियरे. (20)↩︎

तऩ्ऩुडैय उज्जीवनार्थमाग सहजसौहार्दम् मुदलाग महाप्रयासत्तै वहित्त हस्तिगिरिनाथऩिडत्तिल् न्यस्तभरर्गळ् सर्वोत्कृष्टराऩ कृतकृत्यर्गळ् ऎऩ्ऱु इव्वधिकारार्थत्तै ऒरु पाट्टाले सङ्ग्रहिक्किऱार् मऩ्ऩवर् इत्यादिना । अऩ्बुडैयार्क्कु - स्वविषयस्नेहमुडैयार्क्कु; अऩ्बु – स्नेहम्। ऎऩ्ऩ वरम् तरवॆऩ्ऱु - अनुबन्धिपर्यन्तम् मोक्षत्तैक् कॊडुत्तोम्, इऩ्ऩुम् ऎऩ्ऩ वरम् तरक्कडवोमॆऩ्ऱु अतृप्तराय्, नम्मत्तिकिरित्तिरुमाल् - नम् - समीपदेशवृत्तित्वेन नमक्कुच् चॊन्दमाऩ, अत्तिगिरि हस्तिपर्वतत्तिल् अवदरित्त, इदऩाल् आश्रयणसौलभ्यम् द्योत्यते । तिरुमाल् - नमक्कु पुरुषकारभूतैयाऩ लक्ष्मियिऩिडत्तिल् व्यामोहत्तै युडैयवऩाऩ पेररुळाळऩ्, माल् - व्यामोहम्। इदऩाल् पुरुषकारत्तिऱ्कु अनतिलङ्घनीयत्वम् द्योत्यते, मुऩ्ऩम् - इवऩुक्कु मुऩ्बे, इवऩ् उज्जीवनत्तिल् कृषिपण्णि, वरुन्दि – प्रयासप्पट्टु, वरुन्दुगै - प्रयासप् पडुगै। अडैक्कलम् कॊण्ड - तऩक्कु रक्ष्यवस्तुवाग स्वीकरिक्कप्पट्ट,** नम् मुक्कियरे** - नम् स्वामिकळाऩ प्रपन्नरे, मऩ्ऩवर् – श्रीवैष्णवराजाक्कळ् , विण्णवर् - देवर्गळ्, आराद्ध्यर्गळॆऩ्ऱबडि। वाऩोरिऱै इति । वाऩोर् - नित्यसूरिकळुक्कु, इऱै - निर्वाहकऩाऩ भगवाऩ्, ऒऩ्ऱुम् - नित्यवासम्बण्णुगिऱ, वाऩ् - परमव्योमत्तिल्, करुत्तोर् - अभिलाषैयुडैयवर्, इङ्गु करुत्तु शब्दम् अभिलाषापरम्। अऩ्ऩवर् - अऩ्ऩम् - हंसम्, परमहंसर्गळॆऩ्ऱबडि। सारासारविवेकचतुरर्गळॆऩ्ऩवुमाम्। वेळ्वि अऩैत्तुम् मुडित्तऩर् - यज्ञङ्गळै यॆल्लाम् अनुष्ठित्तु मुडित्तवर्, वेळ्वि - यज्ञम्। सॆय्यवेण्डुम् कृत्यमॆल्लाम् सॆय्दु मुडित्त कृतकृत्यर्गळॆऩ्ऱ पडि इङ्गु वेळ्विशब्दम् सॆय्यवेण्डियवैगळऩैत्तैयुम् सॊल्लुगिऱदु। ‘‘तेषां राजन् सर्वयज्ञास्समाप्ताः’’ ‘‘एवं शरणमभ्येत्य भगवन्तं सुदर्शनम् । अनुष्ठितक्रतुशतो भवत्येव न संशयः’’ इत्यादिगळै इङ्गु अनुसन्धिप्पदु।↩︎

भगवति हरौ पारं गन्तुं भर-न्यसनं कृतं
परिमित-सुख-प्राप्त्यै कृत्यं प्रहीणम् अ-कृत्यवत् ।
भवति च वपुर्-वृत्तिः पूर्वं कृतैर् नियत-क्रमा
परम् इह विभोर् आज्ञा-सेतुर् बुधैर् अनुपाल्यते ॥ ३१ ॥↩︎

Bharanyāsa (or the surrender of the responsibility of protection) has been made at (the feet of) Bhagavān (Hari)
for reaching beyond saṁsāra.
So also actions that can produce only limited pleasures
have been given up just like forbidden actions.
The sustenance of the body will continue
in accordance with past karma (which has begun to operate).
So nothing needs to be done for it.
Thereafter (i.e) after prapatti
the bounds7 imposed by the Lord's command are scrupulously observed by wise men, (merely because it is the Lord's command.)↩︎

Bharanyāsa (o la rendición de la responsabilidad de la protección) se ha hecho en (los pies de) Bhagavān (Hari)
por llegar más allá de Saṁsāra.
Así también acciones que solo pueden producir placeres limitados
han sido abandonados como acciones prohibidas.
El sustento del cuerpo continuará
de acuerdo con el karma pasado (que ha comenzado a operar).
Así que no hay que hacer nada por ello.
A partir de entonces (es decir) después de Prapatti
Los límites 8 impuestos por la orden del Señor son escrupulosamente observados por los hombres sabios (simplemente porque es la orden del Señor).↩︎

भगवति हरौ पारं गन्तुं भरन्यसनं कृतं
परिमितसुखप्राप्त्यै कृत्यं प्रहीणमकृत्यवत् ।
भवति च वपुर्वृत्तिः पूर्वं कृतैर्नियतक्रमा
परमिह विभोराज्ञासेतुर्बुधैरनुपाल्यते ॥ ३१ ॥↩︎

इप्पडि कर्तव्यशेषमऩ्ऱिक्के इवऩ् कृतकृत्यऩॆऩ्ऱाल् इवऩुक्कु नित्यनैमित्तिककर्मङ्गळुम् कर्तव्यङ्गळऩ्ऱिक्के ऒऴियादो ऎऩ्ऩ? इवऩुक्कु इदु अकर्तव्यम् इदु कर्तव्यमॆऩ्बदै ऒरु श्लोकत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवतीति । पारङ्गन्तुं – संसाराध्वपारभूतमाऩ परमपदत्तैयडैवदऱ्कु, भगवति – रक्षणोपयुक्तसार्वज्ञ्यादिगळैयुडैय, हरौ – आश्रितसर्वपापहरऩाऩ सर्वेश्वरऩिडत्तिल्, भरन्यसनं कृतं – भरन्यासम् सॆय्दु मुडिन्ददु। आगैयाल् तदर्थमाग ऒऩ्ऱुम् सॆय्यवेण्डाम्। परिमितसुखप्राप्त्यै – अत्यल्पैश्वर्यकैवल्यसुखप्राप्त्यर्थम्, कृत्यं – कर्तव्यमाऩ साधनानुष्ठानम्, काम्यकर्मानुष्ठानसामान्यमिति यावत् । मुमुक्षुवुक्कु अनिष्टसाधनत्वाविशेषात् । अकृत्यवत् – निषिद्धम्बोले, प्रहीणं – परित्यक्तमिति यावत् । वपुर्वत्तिश्च – देहधारणव्यापारमुम्, पूर्वं कृतैः - मुऩ्बु सॆय्द अभ्युपगतप्रारब्धकर्मङ्गळाले, नियतक्रमा भवति – पूर्वकर्मानुसारत्ताले सिल कालङ्गळिल् सुखप्रचुरमायुम्, सिल कालङ्गळिल् दुःखप्रचुरमायुम् नियतक्रममाय् नडक्कुम्। आगैयाल् अदिल् तऩक्कु कर्तव्यांशमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। इह – प्रपत्त्युत्तरकालम् इङ्गिरुक्कुम् दशैयिल्, बुधैः – ज्ञानिकळाऩ प्रपन्नर्गळाले, विभोः – आज्ञातिक्रमत्तिल् दण्डधरऩाऩ ईश्वरऩुडैय, आज्ञासेतुःपरं – अकरणे प्रत्यवायकरमाऩ नित्यनैमित्तिककर्मविधायकश्रुतिस्मृति रूपाज्ञासेतुमात्रम्। परस्परसाङ्कर्यनिवर्तकतया सेतुपोलिरुक्किऱ आज्ञाशास्त्रमॆऩ्ऱबडि। अनुपाल्यते – अकरणे प्रत्यवायावहमाऩ नित्यनैमित्तिककर्मानुष्ठानत्ताले सर्वदा परिपालिक्कप्पडुगिऱदु। इदऩाल् प्रपन्नऩ् ‘‘विहितत्वाच्चाश्रमकर्मापि’’ ऎऩ्गिऱबडिये नित्यनैमित्तिककर्मानुष्ठानत्ताले आज्ञापरिपालनमात्रत्तैये पण्णक्कडवऩे यॊऴिय मोक्षार्थमागवो, प्रयोजनान्तरार्थमागवो, देहयात्राशेषमागवो अवऩुक्कु कर्तव्यान्तरम् ऒऩ्ऱुमिल्लामैयाल् अवऩै कृतकृत्यऩॆऩ्ऩलामॆऩ्ऱु निर्णयिक् कप्पट्टदु।

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
कृतकृत्याधिकारस्त्रयोदशः ॥↩︎

१४ स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः

०१ प्रवेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

१४ स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्व-रूप+उपाय+अर्थेष्व् अ-वितथ-निविष्ट-स्थिर-मतेस्
स्व-निष्ठाऽभिज्ञानं सु-भगम् अपवर्गाद् उपनतात् (अपि - शीघ्र-प्राप्यतया) ।(5)
प्रथिम्ना यस्यादौ प्रभवति विनीतस् स्थगयितुं
गभीरान् दुष्-पूरान् गगन-महतश् छिद्र-निवहान् ॥ ३२ ॥

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम् (सं॰प॰)7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

(14) THE CHAPTER ON THE MARKS OR SIGNS BY WHICH ONE CAN RECOGNISE THAT ONE IS IN THE PROPER STATE OR NIṢṬHĀ. page200↩︎

(14) El capítulo sobre las marcas o signos
por los cuales uno puede reconocer
que uno está en el estado apropiado o niṣṭhā. Página200↩︎

१४ स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः↩︎

स्व-रूप+उपाय+अर्थेष्व् अ-वितथ-निविष्ट-स्थिर-मतेस्
स्व-निष्ठाऽभिज्ञानं सु-भगम् अपवर्गाद् उपनतात् (अपि- शीघ्र-प्राप्यतया) ।(5)
प्रथिम्ना(=ज्ञानेन) यस्यादौ प्रभवति विनीतस् स्थगयितुं
गभीरान् दुष्-पूरान् गगन-महतश् छिद्र-निवहान् ॥ ३२ ॥↩︎

To a man whose understanding is firmly and properly fixed on (a knowledge of) his essential nature, on the upāya adopted by him, viz. prapatti and on the ultimate aim of life (puruṣārtha),
a recognition that he is steadily fixed in this state gives more delight (even) than his approaching mokṣa .(5)
For by the might of this knowledge, he is able, with a disciplined mind, to close up the chasms lying before him (as obstacles)
which are deep and hard to fill and which are as immense as the sky.↩︎

Para un hombre cuya comprensión se fija firme y adecuadamente en (un conocimiento) de su naturaleza esencial, en el upāya adoptado por él, a saber Prapatti, y sobre el objetivo final de la vida (Puruṣārtha),
Un reconocimiento de que se fija constantemente en este estado da más deleite (incluso) que su mokṣa. +++ (5) +++
Porque por el poder de este conocimiento, puede, con una mente disciplinada, cerrar los abismos que se encuentran ante él (como obstáculos)
que son profundos y difíciles de llenar y que son tan inmensos como el cielo.↩︎

स्वरूपोपायार्थेष्ववितथनिविष्टस्थिरमते-
स्स्वनिष्ठाभिज्ञानं सुभगमपवर्गादुपनतात् ।
प्रथिम्ना यस्यासौ (दौ) प्रभवति विनीतस्स्थगयितुं
गभीरान् दुष्पूरान् गगनमहतश्छिद्रनिवहान् ॥ ३२ ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारः ॥

कीऴ् अधिकारत्तिल् प्रपन्नऩुडैय कृतकृत्यतैयै निरूबित्तु
अवऩुक्कु नैर्भर्यसिद्ध्यर्थं कृतकृत्यत्वानुसन्धानम् आवश्यकम् ऎऩ्ऱार्।
इव्व् अधिकारत्तिल्
अन्द कृतकृत्यत्वानुसन्धान-हेतुकम् आऩ स्वरूपोपायपुरुषार्थङ्गळिल्
स्वनिष्ठाभिज्ञानत्तै स-प्रयोजनम् आग सॊल्लप्-पोगिऱवर् आय्
अधिकारार्थत्तै ऒरु श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् - स्वरूपोपायार्थेष्विति -
स्वस्वरूपत्तिलुम् प्रपत्तिरूपोपायत्तिलुम्, कैङ्कर्यरूप-पुरुषार्थत्तिलुम् ऎऩ्ऱबडि।
अवितथनिविष्टस्थिरमतेः – अवितथं यथा तथा – पिऩ्बु ऒरुगालुम् अन्यथाभावमिल्लादबडि। निविष्ट – नितरां स्थापिक्कप्पट्ट, स्थिरमतेः – निश्चयात्मकमाऩ बुद्धियैयुडैयवऩुक्कु।
इङ्गु मतिक्कु स्थिरत्वं सॊऩ्ऩदाल्
संशय-सहम् आऩ बुद्धियैय् उडैयवऩुक्कु व्यावृत्तिः ।
अन्द स्थिरमतियुम् चञ्चलम् इल्लामल्
गाढम् आग इम्-मूऩ्ऱुगळिल् प्रविष्टम् आय् इरुक्क-वेण्डुम् ऎऩ्गिऱार् निविष्टेति ।
अप्पडि प्रविष्ट-मतियुम् अ-वितथम् आय् अदावदु - अन्यथाभाव-रहितम् आयिरुक्क-वेण्डुम् ऎऩ्गिऱार् अवितथेति ।
स्व-निष्ठाऽभिज्ञानं – स्वस्य या निष्ठा – स्वरूपोपाय पुरुषार्थेषु अवितथनिविष्टस्थिरमतित्वरूपा, तस्या अभिज्ञानं इयं मम अस्तीति ज्ञानं।
अथवा अभिज्ञानं – लिङ्गज्ञानं, अन्दन्द निष्ठाज्ञापकङ्गळाऩ पर-परिभवादिगळिल् विषादाभाव-बुद्ध्य्-आदिगळुम्, भगवद्-व्यतिरिक्तर्गळ् तञ्जम् अल्लर् ऎऩ्गिऱ बुद्ध्यादिगळुम्, देहयात्रादिगळिल् करैदलिल्लामैयिऩ् ज्ञानमुम् इऩ्ऩुमिप्पडिप्पट्टवैगळाऩ लिङ्गज्ञानम् ऎऩ्ऩवुमाम्।
उपनतात् – जन्मान्तर व्यवधानमन्तरेण एतद्देहावसानत्तिलेये किट्टियिरुक्किऱ, अपवर्गात् – मोक्षत्तैक्काट्टिलुम्, सुभगं – अत्यन्तभोग्यम्।
पिऩ् कालत्तिल् मुक्त-दशैयिल् वरप्पोगिऱ अनुभवत्तैक् काट्टिलुम्
इप्पॊऴुदु इन्द बद्ध-दशैयिलेये वरुवदाल् अत्यन्त-भोग्यम् ऎऩ्ऱबडि।

इन्द बद्ध-दशैयिल् राग-द्वेषादिगळुम्, दुःखादिगळुम् सम्भावितङ्गळ् आय् इरुक्क,
इप्पॊऴुदु उण्डावदै मात्रङ् गॊण्डु
इन्द स्वनिष्ठाऽभिज्ञानत्तै अपवर्गत्तैक् काट्टिलुम् भोग्यम्
ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पोम् ओव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार् प्रथिम्नेति ।

यस्य – स्वनिष्ठाभिज्ञानत्तिऩुडैय, प्रथिम्ना – उत्कर्षत्ताले, समीचीन लिङ्गजन्यत्वरूपमाऩ मेऩ्मैयाले यॆऩ्ऱबडि। असौ – प्रपन्नऩाऩ इव्वधिकारी, विनीतस् सन् – विनययुक्तऩाय्क्कॊण्डु, परपरिभवादिकालत्तिलुम् ताऩ् विनीतऩाय्क् कॊण्डॆऩ्ऱबडि।
गभीरान् – अतिगहनङ्गळाऩ, अत्यगाधङ्गळाऩ वॆऩ्ऩवुमाम्। अगाधङ्गळाऩालुम् अधिकपुरुषार्थ सम्पादनत्ताले पूरिक्कमुडियादो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् दुष्पूरानिति ।
दुःखेनापि पूरयितुमशक्यान् उत्तरोत्तराशाजनकत्वेन ऎव्वळवु पुरुषार्थङ्गळै सम्पादित्तालुम् श्रमप्पट्टुम् पूरिक्कमुडियाददुगळाऩ वॆऩ्ऱबडि। पूरिक्क मुडियामैक्कु हेतुवैक्काट्टुगिऱार् गगनमहत इति । गगनवन्महतः अथवा गगनान्महतः ऎऩ्ऩवुमाम्। ऒव्वॊरु छिद्रङ्गळुम् गगनम्बोल् महत्तायिरुप्पदाल् पूरणसम्भावऩैये इल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। ‘‘छिद्राणि’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् ‘‘छिद्रनिवहम्' ऎऩ्ऱुम्, अदिऩ् पेरिल् बहुवचनमुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् इवैगळ् अशक्यपूरणङ्गळॆऩ्ऱु सूचितम्।

इप्पडिप्पट्ट अन्याभिगमन – अन्यार्थोपादान – अन्यजन – अन्यवचन – अन्यचिन्तनादि रूपमाऩ छिद्रनिवहङ्गळै, स्थगयितुं – आच्छादयितुं, स्वनिष्ठाभिज्ञानत्तिऩुडैय सर्वातिशायियाऩ प्रथिमावाले आच्छादनम् पण्णुगैक्कु ऎऩ्ऱबडि। अदावदु - रागद्वेषादिगळैयुम्, सुखदुःखादिगळैयुम्, कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अन्याभिगमनादिगळैयुम् पोक्कडिक्क ऎऩ्ऱु करुत्तु। प्रभवति – समर्थऩागिऱाऩ्।

तथाच प्रपन्नऩ् आऩ अधिकारी इङ्गिरुन्द कालत्तिलेये स्वनिष्ठभिज्ञानमाहात्म्यत्ताले
कामक्रोधादिगळैयॆल्लाम् निवर्तिप्पित्तु
मुक्ततुल्यऩाग आगुगैयाले
वरप्पोगिऱ मोक्षदशैयैक्काट्टिलुम् इप्पॊऴुदे लब्धमाऩ स्वनिष्ठभिज्ञान-दशै अत्यन्त-भोग्यम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०२ स्वरूप-निष्ठा-लिङ्गानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडित् तऩक्कु निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱु ताऩ् अऱियुम् बडि यॆङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. एवं स्वस्य निष्ठाऽस्तीति स्वेन कथं ज्ञायतामिति चेत्-↩︎

2. How can a man know that he has firm faith or niṣṭhā (in regard to the knowledge of svarūpa?)
The answer is as follows:↩︎

3. ¿Cómo puede un hombre saber que tiene fe firme o niṣṭhā (con respecto al conocimiento de Svarūpa?)
La respuesta es la siguiente:↩︎

4. इप्पडित् तऩक्कु निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱु ताऩऱियुम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;↩︎

5. इऩि स्वरूपोपायार्थङ्गळिल् तऩक्कु निष्ठै उण्डॆऩ्ऱऱियलाम्बडियै प्रश्नपूर्वमाग वॆळियिडुगिऱार् इप्पडि तऩक्कु इत्यादि महाचूर्णिकैयाले। इप्पडि - कीऴ् श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडि। तऩक्कु – प्रपन्नोत्तमऩाऩ तऩक्कु, निष्ठै – स्वरूपोपायार्थङ्गळिल् अवितथनिविष्टस्थिरमतित्वरूपमाऩ दृढाद्ध्यवसायम्।↩︎

लिङ्गानि

(English1)

(Español2)

निन्दायाम् अविषादः

विश्वास-प्रस्तुतिः

परराले परिभवादिगळ् उण्ड् आम् बोदु
तऩ् देहादिगळैप् (←अनादि-कर्मापि) पऱ्ऱ परिभावकर् सॊल्लुगिऱ कुऱ्ऱङ्गळ्
तऩ् स्वरूपत्तिल् तट्टाद बडि कण्डु
विषादादिगळ् अऱ्ऱ् इरुक्कैयुम्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

निन्दके ऽनुकम्पा

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शप्यमानस्य यत् पापं
शपन्तम् अधिगच्छति’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११०-६४।)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये
परिभवादिगळाले तऩ् पापत्तै वाङ्गिक् कॊळ्ळुगिऱ मति-गेडरैप् पऱ्ऱ

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘बद्ध-वैराणि भूतानि
द्वेषं कुर्वन्ति चेत् ततः ।
शोच्यान्य् अहो ऽतिमोहेन
व्याप्तानीति मनीषिणा ॥’’
(विष्णुपुराणम् १-७-८२)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्म-द्रुहम् अमर्यादं
मूढम् उज्झित-सत्-पथम् ।
सुतराम् अनुकम्पेत
नरकार्चिष्मद् इन्धनम्’’
(आयुर्वेदः)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये करै(=वेलां) पुरण्ड(←पुरळ् वर्तने) कृपैयुम्,

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

निन्दके कृतज्ञता

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अमर्यादः क्षुद्रः’’ ( चल-मतिर् असूया-प्रसव-भूः
कृत-घ्नो दुर्-मानी स्मर-पर-वशो वञ्चन-परः ।
नृ-शंसः पापिष्ठः कथम् अहम् इतो दुःख-जलधेर्
अपाराद् उत्तीर्णस् तव परिचरेयं चरणयोः ॥
स्तोत्ररत्नम् ६२ ॥)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तालुम्,

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वाडिनेन्(=शुष्कवान्), वाडि (वरुन्दिनेन्(=शोचितवान्) मनत्ताल् पॆरुन् तुयर्(=शोक) इडुम् पैयिल्(=स्यूते) पिऱन्दु,
कूडिनेन्, कूडिय् इळैयवर्(=स्त्रीयः)-तम्मोडु अवर् तरुङ् कलविये(=मिश्रणम्) करुदि(=आशित्वा))'
(पॆरिय तिरुमॊऴि १-१।)

मुदलाऩ आऴ्वार्गळ् पासुरङ्गळालुम्

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कु अनुसन्धेयम् आग उदाहरित्त दोषङ्गळै
परिवादादिगळाले मऱवाद(=अविस्मृति) बडि पण्णिऩार्गळ्
ऎऩ्गिऱ उपकार-स्मृतियुम्,(5)

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

कर्माभिज्ञानेन निर्विकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्माक्कळुक्क् ऎल्लाम् स्व-रूपानुबन्धिय् आऩ भगवत्-पारतन्त्र्यत्तैयुम्
क्षेत्रज्ञर् ऎल्लारुम् कर्म-वश्यर् आय् निऱ्किऱ निलैयैयुम् पार्त्तु

नमक्कुम् नम्म्-अळविल् परिभवादिगळ् पण्णुगिऱ चेतनरुक्कुम् उळ्ळ
कर्मानुगुणम् आग इन्ब्(=नन्द)-उऱुम्(=आवहम्) इव्-विळैयाट्ट्-उडैयऩ् आऩ
स्व-तन्त्र--शेषियाले प्रेरितर् आय् अवर्गळ्
परिभवादिगळ् पण्णुगिऱार्गळ्

ऎऩ्ऱु अवर्गळ् पक्कल् निर्विकार-चित्ततैयुम्,

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

पापनाशे तोषः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्ध-पाप-विशेषञ् शिखैय् अऱुगिऱद्(=विनाभवति) ऎऩ्गिऱ सन्तोषमुम् नडैय्-आड् इऱ्ऱागिल्(=भूतेषु)

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

How can a man know that he has firm faith or niṣṭhā (in regard to the knowledge of svarūpa?)
The answer is as follows:↩︎

¿Cómo puede un hombre saber que tiene fe firme o niṣṭhā (con respecto al conocimiento de Svarūpa?)
La respuesta es la siguiente:↩︎

परैः परिभवादिषु आपन्नेषु सत्सु
देहादिकम् (←अनादि-कर्मापि) अवलम्ब्य
परिभावकैर् उच्यमानानां दोषाणां
स्व-स्वरूपासंस्पर्शस्य निरूपणेन
विषादादि-राहित्येनावस्थानम्,↩︎

(1) when he is treated with such things as contumely by others,
he would be free from sorrow or depression
owing to the knowledge that these faults pertaining to the body and the like (ugliness, low birth etc)
have no connection (at all) with his essential nature,↩︎

(1) Cuando es tratado con cosas como desprecio por otras,
Estaría libre de tristeza o depresión
Debido al conocimiento de que estas fallas pertenecientes al cuerpo y similares (fealdad, bajo nacimiento, etc.)
no tiene conexión (en absoluto) con su naturaleza esencial,↩︎

परराले परिभवादिगळुण्डाम्बोदु तऩ् देहादिगळैप्पऱ्ऱ परि-भावकर् सॊल्लुगिऱ कुऱ्ऱङ्गळ् तऩ् स्वरूपत्तिल् तट्टादबडि कण्डु विषादादिगळऱ्ऱिरुक्कैयुम्,↩︎

मुदलिल् स्वरूपनिष्ठाभिज्ञानत्तिल् हेतुक्कळै उपपादिक्किऱार् परराले इत्यादिना । परिभवादिगळ् उण्डागुम्बोदु इति । इदऩाल् विषादादि हेतुसत्वम् सॊल्लप्पट्टदु। इवऩ् विषादमऱ्ऱिरुक्कुगैक्कु हेतुवाऩ परमार्था-नुसन्धानत्तैक् काट्टुगिऱार् तऩ् देहादिगळैप् पऱ्ऱ इत्यादिना । परपरिभावकर्गळ् सॊल्लुगिऱ कुऱ्ऱङ्गळ् अनभिजातत्वासुन्दरत्वादिगळ्। विषादादिगळिति । आदिपदत्ताल् क्रोधादिसङ्ग्रहः । अऱ्ऱिरुक्कै - उण्डाय् तणिन्दवै यऩ्ऱिक्के आत्यन्तिकमाग उण्डागामले इरुक्कै।↩︎

‘‘शप्यमानस्य यत् पापं
शपन्तम् अधिगच्छति’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११०-६४।)↩︎

(2) It has been said:-
"When one man' reviles another,
the sin of the reviled person passes on to the reviler".↩︎

(2) Se ha dicho:-

"Cuando un hombre se revila a otro,
El pecado de la persona vilipendiada
pasa al revilador ".

↩︎

‘‘शप्यमानस्य यत् पापं शपन्तमधिगच्छति’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११०-६४।)↩︎

इत्य् उक्त-रीत्या परिभवादिना स्-वपापं प्रतिगृह्णतो दुर्बुद्धीन् प्रति,↩︎

So towards these fools that are to receive his sin by their derisive talk,↩︎

Así para estos tontos
que recibirán su pecado
por su charla burlona,↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये परिभवादिगळाले तऩ् पापत्तै वाङ्गिक्कॊळ्ळुगिऱ मदिगेडरैप्पऱ्ऱ↩︎

अवर्गळ् पक्कल् करै पुरण्ड कृपैक्कुक् कारणम् काट्टुगिऱार् शप्यमानस्येत्यादिना । तऩ् पापत्तै - परिभाव्यऩाऩ तऩ् पापत्तै, मदिगेडर् - बुद्धि यिल्लादवर्, बद्धवैराणि – कारणमऩ्ऱिक्के बद्धवैरङ्गळाऩ, स्वस्मिन्निति शेषः ।↩︎

‘‘बद्ध-वैराणि भूतानि
द्वेषं कुर्वन्ति चेत् ततः ।
शोच्यान्य् अहो ऽतिमोहेन
व्याप्तानीति मनीषिणा ॥’’
(विष्णुपुराणम् १-७-८२)

↩︎

as the following -

"If other created beings harbour enmity and show hatred,
the wise man pities them saying,
"How wrapped up they are in great delusion!"

↩︎

como el siguiente -

"Si otros seres creados albergan enemistad y muestran odio,
El hombre sabio se compadece de ellos diciendo:
"¡Cómo están envueltos en gran ilusión!"

↩︎

‘‘बद्धवैराणि भूतानि द्वेषं कुर्वन्ति चेत्ततः ।
शोच्यान्यहोऽतिमोहेन व्याप्तानीति मनीषिणा ॥’’(विष्णुपुराणम् १-७-८२)↩︎

द्वेषं कुर्वन्ति चेत् – द्वेषः – पीडाजनकबुद्धिविशेषः । मनीषिणा शोच्यानि – शोचयितुं योग्यानि,↩︎

‘‘आत्म-द्रुहम् अमर्यादं
मूढम् उज्झित-सत्-पथम् ।
सुतराम् अनुकम्पेत
नरकार्चिष्मद् इन्धनम्’’
(आयुर्वेदः)

↩︎

and

"One should very much pity the fool
who does evil to himself by violating the śāstras
and straying from the right path
and who is, therefore, like firewood destined for the flames of hell.”

↩︎

y

"Uno debería lástima del tonto
quien se hace mal a sí mismo violando los Śāstras
y alejándose del camino correcto
y quién es, por lo tanto, como leña destinada a las llamas del infierno ".

↩︎

‘‘आत्मद्रुहममर्यादं मूढमुज्झितसत्पथम् । सुतरामनुकम्पेत नरकार्चिष्मदिन्धनम्’’(आयुर्वेदः)↩︎

आत्मद्रुहं – परपरिभवादि कळैप् पण्णि तऩक्के अनर्थजनकऩागैयाले आत्मद्रोहियाऩवऩै, मूढं – स्वस्वरूपादिगळिल् ज्ञानमिल्लादवऩै, अत एव मौढ्यत्तालेये, उज्झितसत्पथं – सन्मार्गत्तै विट्टवऩै, अत एव अमर्यादं – लोकमर्यादातीतऩाऩ, अत एव नरकार्चिष्मदिन्धनं – नरकमागिऱ अग्निक्कु इन्धनम् पोऩ्ऱवऩ्,↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या पारातिलङ्घिनीं कृपा,↩︎

he (the prapanna) should feel overwhelming compassion as stated in such ślokas↩︎

Él (el Prapanna) debería sentirse abrumando compasión como se indica en tal Ślokas↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये करैबुरण्ड कृपैयुम्,↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये - ‘‘सुतरामनुकम्पेत’’ ऎऩ्ऱु इन्द श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडिये, करैबुरण्ड कृपैयुम् - वेलातीतमाऩ कृपैयुम्, पापिकळिडत्तिलुम् व्याप्तमाऩ कृपैयुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘अमर्यादः क्षुद्रः’’ ( चल-मतिर् असूया-प्रसव-भूः
कृत-घ्नो दुर्-मानी स्मर-पर-वशो वञ्चन-परः ।
नृ-शंसः पापिष्ठः कथम् अहम् इतो दुःख-जलधेर्
अपाराद् उत्तीर्णस् तव परिचरेयं चरणयोः ॥
स्तोत्ररत्नम् ६२ ॥)

इति श्लोकेन,↩︎

In Aḷavandār's *śloka

"How can I ever cross the sea of Sorrow and render service at Thy feet -
I who have transgressed all the regulations of the śāstra s
who am mean, fickle-minded, cavious, ungrateful, arrogant, lustful, deceitful, wicked and sinful?"

↩︎

En Aḷavandār's *śloka

"¿Cómo puedo cruzar el mar de tristeza y prestar servicio a tus pies?
Yo que he transgredido todas las regulaciones de los Śāstras
¿Quién es malo, con mentalidad voluble, caverna, desagradecida, arrogante, lujuriosa, engañosa, malvada y pecaminosa? "

↩︎

‘‘अमर्यादःक्षुद्रः’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६५।) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तालुम्,↩︎

इऩि उपकारस्मृतिपण्णुम् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् अमर्यादः क्षुद्र इत्यादिना । ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तालुम् - ऎऩ्गिऱ आळवन्दार् स्त्रोत्रश्लोकत्तालुम्,↩︎

[[१११]]

"कान्तोऽभवम् क्लान्तो भूत्वा …"

इत्य्- आदिभिर् दिव्य-सूरि-गाथाभिश् च↩︎

and in such verses as those of Tirumaṅgai Alvar

["Born into this life, I fell into deep anguish of mind.
I mingled with young women thinking it was greatly to be desired,
until at last I realised that salvation
consists only in the utterance of the name 'Nārāyaṇa”.]

↩︎

y en versos como los de Tirumaṅgai Alvar

"Nacido en esta vida, caí en una profunda angustia de la mente.
Me mezclé con mujeres jóvenes pensando que era muy desear,
Hasta que por fin me di cuenta de que la salvación
consiste solo en la expresión del nombre 'nārāyaṇa ”.

↩︎

'वाडिऩेऩ् वाडि'(पॆरिय तिरुमॊऴि १-१।) मुदलाऩ आऴ्वार्गळ् पासुरङ्गळालुम्↩︎

'वाडिऩेऩ् वाडि' मुदलाऩ आऴ्वार् पासुरङ्गळालुमिति । इङ्गु 'कूडिऩेऩ् कूडि इळैयवर् तम्मोडु' 'आविये अमुदे ऎऩ निऩैन्दुरुगि' 'नीसऩेऩ् निऱैवॊऩ्ऱुमिलेऩ्' इत्यादिगळ् मुदलाऩ शब्दार्थम्।↩︎

स्वस्यानुसन्धेयतयोदाहृतान् दोषान्
परिभवादिभिः (इमे ) विस्मरणागोचरान् अ-कार्षुर् इत्य् उपकार-स्मृतिः,↩︎

The prapanna would feel grateful to these revilers as being benefactors
who remind him, by their censure, of faults
which have been described (in such verses) as fit to be reflected on in connection with oneself.↩︎

La Prapanna se sentiría agradecida con estos reviladores como benefactores
que le recuerdan, por su censura, de fallas
que se han descrito (en tales versos) como adecuados para ser reflejados en relación con uno mismo.↩︎

तऩक्कु अनुसन्धेयमाग उदाहरित्त दोषङ्गळै परिवादादिगळाले मऱवादबडि पण्णि ऩार्गळॆऩ्गिऱ उपकारस्मृतियुम्,↩︎

मऱवादबडि पण्णिऩार्गळ् इत्यन्तम् निर्वेद-कारिकाद्य्-अनुसन्धान-कालत्तिल् अवश्यानुसन्धेयङ्गळ् आऩ
तऩ्ऩुडैय अमर्यादत्वादिदोषङ्गळै
परिभावकर्गळ् तऩ् दोषोक्तिकळाले मऱवामल्सॆय्दार्गळ् ऎऩ्गिऱ उपकारस्मृतियिऩ् आकारप्रदर्शनम् ।↩︎

आत्मनां सर्वेषां स्व-रूपानुबन्धि-भगवत्-पारतन्त्र्यं
क्षेत्र-ज्ञानां सर्वेषां कर्म-वश्यतया ऽवस्थितिं च दृष्ट्वा

अस्मासु अस्मत्-परिभावक-चेतनेषु च विद्यमान-कर्मानुगुण-रसावहाम् इमां लीलां कुर्वाणेन
स्व-तन्त्र-शेषिणा प्रेरितास् ते
परिभवादिकं कुर्वन्तीति
तद्विषये निर्विकार-चित्तता,↩︎

(4) The prapanna (who has the niṣṭhā in svarūpa) would understand
that all souls are dependent on Bhagavān owing to their essential nature,
that all jīvas (kṣetrajnas) are under the sway of past karma
and that these revilers of his (therefore) revile him by the prompting of Iśvara,
who is independent and is the śeṣī of all
and who enjoys the līlā which follows from past karma
in the relations between him and his revilers.
He would therefore feel no aversion to them.↩︎

(4) El Prapanna (que tiene el Niṣṭhā en Svarūpa) entendería
que todas las almas dependen de Bhagavān debido a su naturaleza esencial,
que todos los Jīvas (kṣetrajnas) están bajo el dominio del karma pasado
y que estos reviladores su (por lo tanto) lo vilizan por la impulso de Iśvara,
quien es independiente y es el Śeṣī de todos
y quien disfruta del līlā que se deduce del karma pasado
en las relaciones entre él y sus reviladores.
Por lo tanto, no sentiría aversión a ellos.↩︎

आत्माक्कळुक्कॆल्लाम् स्वरूपानुबन्धियाऩ भगवत्पारतन्त्र्यत्तैयुम् क्षेत्रज्ञरॆल्लारुम् कर्मवश्यराय् निऱ्किऱ निलैयैयुम् पार्त्तु नमक्कुम् नम्मळविल् परिभवादिगळ् पण्णुगिऱ चेतनरुक्कुमुळ्ळ कर्मानुगुणमाग इऩ्बुऱुमिव्विळैयाट्टुडैयऩाऩ स्वतन्त्रशेषियाले प्रेरितरायवर्गळ् परिभवादिगळ् पण्णुगिऱार्गळॆऩ्ऱु अवर्गळ् पक्कल् निर्विकारचित्ततैयुम्,↩︎

ऒरु प्रपन्नऩुक्कु, सर्वात्माक्कळुम् ईश्वरपरतन्त्रर्गळॆऩ्ऱुम्, कर्मवश्यर्गळॆऩ्ऱुम्, परिभावकरै कर्मानुगुणमागप्रेरिप्पित्तु नमक्कु परिभवत्तै उण्डुबण्णुगिऱाऩॆऩ्ऱुम्, नम् कर्मानुगुणमाग नाम् परिभाव्य राऩोमॆऩ्ऱुम् निश्चयमुण्डाऩाल् परिभावकर् विषयत्तिल् अवऩुक्कु चित्तविकार मुण्डागादॆऩ्गिऱार् आत्माक्कळुक्कॆल्लामित्यादियाल्। इऩ्बुऱुमिव्विळै याट्टुडैयऩाऩ - इऩ्बुऱुगै - आनन्दत्तैय् उण्डुबण्णुगै, इव्विळैयाट्टुडैयऩाऩ - इन्द कर्मानुरूपफलप्रदानरूपलीलैयै युडैयवऩाऩ वॆऩ्ऱबडि।↩︎

… प्रारब्ध-पाप-विशेषः कृत्त-शिखो भवतीति सन्तोषश् च
प्रवर्तन्ते चेत् —↩︎

(5) He would rejoice that his past sins which
have begun to operate in this life
are now being worked out in part.
If he has these marks or characteristics …↩︎

(5) se regocijaría que sus pecados pasados que
han comenzado a operar en esta vida
ahora se están trabajando en parte.
Si tiene estas marcas o características ...↩︎

प्रारब्धपापविशेषञ्जिगैयऱुगिऱदॆऩ्गिऱ सन्तोषमुम् नडैयाडिऱ्ऱागिल्↩︎

सन्तोषत्तिऩ् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् प्रारब्धपापविशेषमित्यादिना । सिगैयऱुगिऱदु - सिगै - एकदेशम्। अऱुगै - नसित्तल्, अनुभवैकनाश्यमाऩ अभ्युपगतप्रारब्धत्तिल् एकदेशम् परपरिभवादिरूपफलानुभवत्ताले नसित्तुप् पोगिऱदॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्गिऱ सन्तोषमुम् - एतादृशाकारमाऩ सन्तोषमुम्, प्रारब्धपापविशेषञ्जिगैयऱुगिऱदु इत्यन्तम् सन्तोषाकारत्तैक् काट्टुगिऱदु। नडैयाडिऱ्ऱागिल् - तमक्कु इरुन्ददेयागिल्।↩︎

स्वरूप-विशेषा अनुमेयाः (ॐ नमः)

चित्ता

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथम(→ॐ)-मध्यम(→नमः)-पदङ्गळिले शोधितम् आऩ बडिये अ-चिद्-वैलक्षण्यत्तैयुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

सर्व-हितता

विश्वास-प्रस्तुतिः

(परिभावकेषु कृपया कैमत्येन) **सर्व-भूतानुकूल्यादिगळुक्कु** योग्यम् आऩ ज्ञानत्तैयुम्, (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

आकिञ्चन्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

(परिभावकोक्ति-स्मारितम्) सर्वतोमुखमाऩ **आकिञ्चन्यत्तैयुम्**,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

शेषता

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतस् सर्व-समऩ् आय्
कर्मानुरूप फल-प्रदऩ् आऩ स्व-तन्त्र-शेषिक्कु
इष्ट-विनियोगार्हम् आम् बडि
अनन्यार्ह-शेषत्व-पारतन्त्र्यङ्गळैयुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(क्वाहम् अत्यन्त-दुर्बद्धिः
क्व चात्महित-वीक्षणम् ।)
‘‘यद् +धितं मम देवेश’’
(तद् आज्ञापय माधव ॥)
(जितन्ते-स्तोत्रम् १-१८।)

इत्य्-आदि कळिऱ्-पडिये पराधीन-हित-सिद्धियैयुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… उडैय तऩ् स्वरूपत्तिले निष्ठैय् उण्ड् ऎऩ्ऱ् अऱियलाम्।

(नीलमेघः (सं)26)

(मूलम्27)

प्रथम(→ॐ)-मध्यम(→नमः)-पदयोः शोधित-रीत्या अ-चिद्-वैलक्षण्यम्,↩︎

as clarified in the explanation of the meaning of the first word (praṇava) and the middle word na mama (namo) in the Mūlamantra,
the prapanna may consider that he has realised his difference from acit or matter,↩︎

Como se aclara en la explicación del significado de la primera palabra (praṇava) y la palabra media "na mamá" (namo) en el mūlamantra,
La Prapanna puede considerar que se ha dado cuenta de su diferencia de ACIT o Matter,↩︎

प्रथममध्यमपदङ्गळिले शोधितमाऩबडिये अचिद्वैलक्षण्यत्तैयुम्,↩︎

इप्पडि स्वरूप-निष्ठाज्ञापकङ्गळाऩ लिङ्गङ्गळै उपपादित्तु, इऩि इवैगळाल् अडैवे मूलमन्त्र-प्रथममध्यमपदङ्गळिल् शोधितङ्गळाऩ तऩ्ऩुडैय तत्तद्धर्मविशिष्टात्मस्वरूपनिष्ठैयै अऱियलामॆऩ्गिऱार् प्रथममद्ध्यमपदङ्गळिले इत्यादिना । शोधितमाऩबडिये - प्रधममध्यमपदङ्गळिलुळ्ळ मकारङ्गळुक्कु ‘‘मन अवबोधने’’ ‘‘मन ज्ञाने’’ इत्यादिनिरुक्तिकळाले शोधिक्कप्पट्टबडिये। अचिद्वैलक्षण्यत्तैयुम् - अचित्ताऩ देहादिगळैक्काट्टिलुम् वैलक्षण्यत्तैयुम्.
इदऱ्कु 'उडैय तऩ् स्वरूपत्तिले निष्ठै उण्डॆऩ्ऱऱियलाम्' ऎऩ्बदोडन्वयम्।

आत्मा अचित्ताऩ देहविलक्षणऩॆऩ्गिऱ आत्मविशेष्यकाचिद्विलक्षणत्व प्रकारकनिर्णयात्मकाचिद्विलक्षणस्वरूपनिष्ठैयिल्लाविडिल् परिभावकर् सॊल्लुम् असुन्दरऩ् अनभिजातऩ् ऎऩ्गिऱ परिवादङ्गळैक् केट्टु इन्द दोषम् अचित्ताऩ देहनिष्ठम्; अचिद्विलक्षणऩाऩ नम् स्वरूपत्तिल् तट्टादु ऎऩ्ऱु ऎण्णि विषादमऱ्ऱिरुक्कै कूडादिऱे।

आगैयाल्परपरिभवादिगळिल् विषादम् अऱ्ऱ् इरुक्कैयाऩदु आत्म-विशेष्यकाचिद्-विलक्षणत्व-प्रकारक-निश्चय-रूप-
+अचिद्-विलक्षण-स्वरूप-निष्ठा--कार्यम् आगैयाले विषादाभावादिगळाल् तादृश-स्वरूप-निष्ठैयैय् अऱियलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

(परिभावकेषु कृपया कैमत्येन) सर्व-भूतानुकूल्यादि-योग्यं ज्ञानम्, (5)↩︎

that he possesses knowledge which will enable him to act beneficially towards all beings,↩︎

que posee conocimiento que le permitirá actuar de manera beneficiosa hacia todos los seres,↩︎

सर्वभूतानुकूल्यादिगळुक्कु योग्यमाऩ ज्ञानत्तैयुम्,↩︎

इप्पडि परिभावकर् पक्कलिलुम् कृपै नडैयाडिऱ्ऱागिल्
सर्वभूतानुकूल्यादिगळुक्कु योग्यमाऩ ज्ञानत्तैयुडैय तऩ् स्वरूपत्तिल् निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्। (5)↩︎

(परिभावकोक्ति-स्मारितम्) सर्वतो-मुखम् आकिञ्चन्यम्↩︎

that he feels his being destitute of upāyas of any kind,↩︎

que siente que es indigente de upāyas de cualquier tipo,↩︎

सर्वतोमुखमाऩ आकिञ्चन्यत्तैयुम्,↩︎

उपकार-स्मृतिः नडैय्-आडिऱ्ऱ् आगिल्
परिभावकर् सॊल्लुम् तऩ्ऩुडैय अमर्यादत्वाज्ञत्वादि दोष ज्ञानत्ताल्
सर्वतोमुखम् आऩ आकिञ्चन्यत्तैय् उडैय तऩ् स्वरूपत्तिल् निष्ठैयुण्ड् ऎऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

स्वतः सर्व-समस्य कर्मानुरूप-फल-प्रदस्य स्व-तन्त्र-शेषिण
इष्ट-विनियोगार्हतापादके अनन्यार्ह-शेषत्व-पारतन्त्र्ये,↩︎

that he knows his existing solely for the fulfilment of the purposes of Bhagavān
and is entirely dependent on him
and should therefore do what is pleasing to the Lord,
who, by His very nature, is impartial,
who rewards (or punishes), each according to his karma,
and who is the independent śeṣī for whom all else exist↩︎

que él conoce su existente únicamente para el cumplimiento de los propósitos de Bhagavān
y depende completamente de él
y, por lo tanto, debe hacer lo que le agrade al Señor,
quien, por su propia naturaleza, es imparcial
quien recompensa (o castiga), cada uno según su karma,
y quien es el Śeṣī independiente, para quien todo lo demás existe↩︎

स्वतस्सर्वसमऩाय् कर्मानुरूप फलप्रदऩाऩ स्वतन्त्रशेषिक्कु इष्टविनियोगार्हमाम्बडि अनन्यार्हशेषत्वपारतन्त्र्यङ्गळैयुम्,↩︎

निर्विकारचित्ततै नडैयाडिऱ्ऱागिल् स्वतन्त्रशेषिक्कु इष्टविनियोगमाम्बडि अनन्यार्हशेषत्वपारतन्त्र्यङ्गळै युडैय तऩ् स्वरूपत्तिल् निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

(क्वाहम् अत्यन्त-दुर्बद्धिः
क्व चात्महित-वीक्षणम् ।)
‘‘यद् +धितं मम देवेश’’
(तद् आज्ञापय माधव ॥)
(जितन्ते-स्तोत्रम् १-१८।)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
पराधीन-हित-सिद्धिं च↩︎

and that he understands that his good
can arise only from the will of another (i.e.) the Lord,
as has been pointed out in the śloka;

“Where am I who am so full of evil thoughts?
Where is the possibility of my seeking what is good to me?
Therefore, O Thou, that controllest the gods!
Direct me to do whatever is good for me, O Madhava!"

↩︎

y que entiende que su bien
puede surgir solo de la voluntad de otro (es decir) el Señor,

Como se ha señalado en el Śloka;

“¿Dónde estoy, que estoy tan lleno de pensamientos malvados?
¿Dónde está la posibilidad de mi búsqueda de lo que es bueno para mí?
¡Por lo tanto, oh tú, que controlan a los dioses!
¡Diríame a hacer lo que sea bueno para mí, oh Madhava! "

↩︎

‘‘यद्धितं मम देवेश’’(जितन्ते-स्तोत्रम् १-१८।) इत्यादि कळिऱ्पडिये पराधीनहितसिद्धियैयुम्↩︎

सन्तोषम् नडैयाडिऱ्ऱागिल् ‘‘यद्धितं मम देवेश’’ इत्यादिगळिऱ्पडिये पराधीनहितसिद्धियै युडैय तऩ् स्वरूपत्तिल् निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।
इन्द क्रमम् ‘‘अचिद्वैलक्षण्यत्तैयुम्' इत्यादियाय् ‘‘निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्' इत्यन्तमाऩ ग्रन्थङ्गळिले विवक्षितम्।↩︎

… बिभ्राणे स्व-स्वरूपे निष्ठाऽस्तीति अभिज्ञायेत ।↩︎

उडैय तऩ् स्वरूपत्तिले निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

०३ उपाय-निष्ठा

(English1)

(Español2)

(English3)

(Español4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. II THE NISHTĀ CONCERNING UPĀYA :↩︎

2. II El nishtā sobre upāya:↩︎

3. II THE NISHTĀ CONCERNING UPĀYA :↩︎

4. II El nishtā sobre upāya:↩︎

- भगवद्-व्यतिरिक्तर् आऩ ताऩुम् स्वेतरऩुम्
तऩक्कु तञ्जऩ् इल्लै ऎऩ्गिऱ बुद्धियुम्,

- मरण-पर्यन्त-हेतुक्कळ् उपस्थितङ्गळ् आऩालुम्
करैदल् अऩ्ऱिक्के इरुक्कैयुम्,

- अभिमतम् किट्टुगिऱद् ऎऩ्ऱु प्रीतऩ् आय् इरुक्कुगैयुम्,

- रक्षकावष्टम्भत्ताल् उण्डाऩ धैर्यमुम्,

- भरन्यास-विषयत्तिल् स्वयत्नम् अऱ्ऱ् इरुक्कैयुम्,

- फल-विषयत्तिल् अवऩ् कै पार्त्तु निऱ्कैयुम्

उपायत्तिल् स्वनिष्ठाभिज्ञानत्तिऱ्कु लिङ्गङ्गळ्।

अवैगळै यडैवे उपपादिक्किऱार् सर्वेश्वरऩैयॊऴिय इत्यादियाल्।↩︎

लिङ्गानि

ईश्वर-सखिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩैय् ऒऴियत्
(स्वतः, न तु तद्-अङ्गतया) ताऩुम्, पिऱरुन्
तऩक्कुत् तञ्जम्(=आपत्-सखा) अऩ्ऱ्

ऎऩ्गिऱ बुद्धियुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

मृत्याव् अ-भीः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मृत्युपर्यन्तम् आऩ भयहेतुक्कळैक् कण्डालुम्

‘‘प्रायेणाकृत-कृत्यत्वान्
मृत्योर् उद्विजते जनः ।
कृत-कृत्याः प्रतीक्षन्ते
मृत्युं प्रियम् इवातिथिम्’’
(इतिहास-समुच्चयः ७-३८)

ऎऩ्गिऱ बडिये

"इश्-शरीरानन्तरम् ऎऩ् बडप् पुगुगिऱोम्"

ऎऩ्गिऱ करैदल् अऱ्ऱु
अभिमतासक्तियाले प्रीतऩाय् इरुक्कैयुम्,

(नीलमेघः (सं)5)

विश्वास-टिप्पनी

यद्य् उन्नत-पदवीं प्रति गमने
नीच-पदवी त्याज्या,
तत्र को शोकः?
एवं प्रपन्नस्य जीव-त्यागोऽपि।

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

भगवद्-रक्षायां विश्वासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा
व्याघ्रं वाऽपि (भय-राहित्यात् →) वरानना ।
नाहारयति संत्रासं
बाहू रामस्य संश्रिता’’
(रामा अयोध्या-६०-२०।) (5)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अ-सन्देशात्तु रामस्य
तपसश् चानुपालनात् ।
न त्वा कुर्मि दश-ग्रीव
भस्म भस्मार्ह तेजसा’’
(रामा सुन्दर २२-२०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शरैस्तु सङ्कुलां कृत्वा
लङ्कां पर-बलार्दनः ।
मान् नयेद् यदि काकुत्स्थस्
तत् तस्य सदृशं भवेत्’’
(रामा सुन्दर ३९-३०)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिराट्टि नडत्तिक्काट्टिऩ रक्षकावष्टंभत्ताल् उळ्ळ तेऱ्ऱमुम्(=समाश्वासः),

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

मोक्षे निर्भरता

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् भरन्यासम् पण्णिऩ (फलस्य) विषयत्तिल् स्व-यत्नम् अऱ्ऱ् इरुक्कैयुम्,

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् अन्-इष्ट-निवृत्तियुम्
इष्ट-प्राप्तियुम् अवऩ्-कैयदेय्

ऎऩ्ऱ् इरुक्कैयुम्

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

सर्वेश्वरं विना
(स्वतः, न तु तद्-अङ्गतया) स्वात्मा च परे च
स्वस्य न रक्षका

इति बुद्धिः,

[[१९२]]↩︎

(1) He understands that, for him, there is no protection from himself or from others
and that Iśvara is his only Protector :↩︎

(1) Comprende que, para él, no hay protección de sí mismo o de los demás
y que Iśvara es su único protector:↩︎

सर्वेश्वरऩैयॊऴियत् ताऩुम् पिऱरुन्दऩक्कुत् तञ्जमऩ्ऱॆऩ्गिऱ बुद्धियुम्↩︎

मृत्यु-पर्यन्त-भय-हेतु-दर्शनेऽपि

‘‘प्रायेणाकृत-कृत्यत्वान्
मृत्योर् उद्विजते जनः ।
कृत-कृत्याः प्रतीक्षन्ते
मृत्युं प्रियम् इवातिथिम्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ७-३८)

इत्य्-उक्त-रीत्या
एतच्-छरीरानन्तरं किं दुःखम् अनुभविष्याम इत्य् उद्वेगं हित्वा
अभिमतासत्त्या संप्रीततया ऽवस्थानम्,↩︎

(2) Though he is confronted with causes of fear even to the extent of death,
he does not bewail his state
and feels satisfied as at the approach of what is desirable,
for it has been said:

"People are 'generally afraid of Death
because they have not done what they should have done ;
those who have done what they should do
expect Death as if he were a welcome guest"

↩︎

(2) Aunque se enfrenta a causas de miedo incluso a la medida de la muerte,
El no lamenta su estado
y se siente satisfecho con el enfoque de lo que es deseable,
porque se ha dicho:

"La gente generalmente tiene miedo a la muerte
Porque no han hecho lo que deberían haber hecho;
Aquellos que han hecho lo que deben hacer
Espere la muerte como si fuera un invitado bienvenido "

↩︎

मृत्युपर्यन्तमाऩ भयहेतुक्कळैक् कण्डालुम् ‘‘प्रायेणाकृतकृत्यत्वान्मृत्योरुद्विजते जनः । कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम्’’(इतिहास-समुच्चयः ७-३८) ऎऩ्गिऱबडिये इश्शरीरानन्तरम् ऎऩ्बडप्पुगुगिऱोमॆऩ्गिऱ करैदलऱ्ऱु अभिमतासक्तियाले प्रीतऩायिरुक्कैयुम्,↩︎

प्रायेणेति ।
मृत्योरुद्विजते जनः - मरणत्तिल् निऩ्ऱुम् कृतोपायऩिल्लाद जनम् उद्वेगत्तै अडैगिऱदु। इन्द उद्वेगप्रकारम् - इश्शरीरानन्तरम् ऎऩ्बडप्पुगुगिऱोमॆऩ्ऱु विवरिक्कप्पडुगिऱदु। कृतकृत्याः – अनुष्ठितोपायर्गळ्, मृत्युं – मरणत्तै, प्रियमतिथिमिव प्रतीक्षन्ते – कदा आयास्यतीति अभिमतासत्तियाले प्रतीक्षन्त इत्यर्थः ।
इदु "अभिमतासत्तियाले प्रीतऩायिरुक्कैयुम्" ऎऩ्बदाले विवरिक्कप्पडुगिऱदुऒरुवऩुक्कु स्वानुष्ठितोपायत्तिल् निष्ठैयुण्डाऩाल्, अदावदु - इदु यथावदनुष्ठितम्, इदऱ्कु मोक्षरूपफलम् अवश्यम्भावि ऎऩ्गिऱ निर्णयमुण्डाऩाल् अवऩुक्कु शरीरवियोगानन्तरं अनभिमतमाऩ फलम् वरुमो ऎऩ्गिऱ पयमिरादिऱे। अदिल्लामैयोडु कूड मोक्षरूपमहापुरुषार्थम् समीपकालत्तिलेये सिद्धिक्कप्पोगिऱदॆऩ्गिऱ हर्षमुम् उण्डागु मागैयाल् अदऩाल् उपायनिष्ठैयै अनुमिक्कलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
सर्वज्ञऩाय् सर्वशक्तियायिरुक्किऱ भगवाऩै नीये रक्षकऩागवेण्डुमॆऩ्ऱु वरित्तु भरत्तै समर्पित्तोम् अवऩुडैय आदरणम् इरुक्कुम्बोदु नमक्कु फलसिद्धि अवश्यं भावि ऎऩ्गिऱ नम्बिक्कै महाविश्वास इति यावत् ऒरुवऩुक्कु इरुन्दाल् अदै रक्षकावष्टम्भत्तालुण्डाऩ तेऱ्ऱमॆऩ्गिऱदु। इदु ऒरु उपायनिष्ठाज्ञापकलिङ्गम्।↩︎

‘‘गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा
व्याघ्रं वाऽपि (भय-राहित्यात् →) वरानना ।
नाहारयति संत्रासं
बाहू रामस्य संश्रिता’’
(रामा अयोध्या-६०-२०।) (5)

इति↩︎

"The beautiful Sītā, resting on the arm of Śrī Rāma,
was not afraid at the sight of the elephant, the lion or the tiger (when she was with him in the forest)"↩︎

"La hermosa sītā, descansando sobre el brazo de Śrī rāma,
no tenía miedo al ver al elefante, al león o al tigre (cuando ella estaba con él en el bosque) "↩︎

‘‘गजं वा वीक्ष्य सिंहं वा व्याघ्रं वाऽपि वरानना । नाहारयति संत्रासं बाहू रामस्य संश्रिता’’(रामा अयोध्या-६०-२०।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इदै पिराट्टि नडत्तिक्काट्टिऩाळ् ऎऩ्बदिल् प्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् गजं वा वीक्ष्यसिंहमिति । इदिल् ‘‘बाहू रामस्य संश्रिता’’ ऎऩ्ऱु रक्षकावष्टम्भमुम्,
‘‘नाहारयति सन्त्रासं’’ ऎऩ्ऱु अदऩालुण्डाऩ तेऱ्ऱमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।↩︎

‘‘अ-सन्देशात्तु रामस्य
तपसश् चानुपालनात् ।
न त्वा कुर्मि दश-ग्रीव
भस्म भस्मार्ह तेजसा’’
(रामा सुन्दर २२-२०)

इति↩︎

(She said to Ravana:-)

O Thou (Rākṣasa) with ten heads that deservest to be reduced to ashes!
because I have not obtained ŚrīRāma's permission
and because I have to cherish my tapas as a pativratā (a wife devoted to her husband),
I do not burn thee to ashes by the flame (of my chastity)

↩︎

(Ella le dijo a Ravana :-)

¡Oh, (Rākṣasa) con diez cabezas que merecen ser reducidas a cenizas!
Porque no he obtenido el permiso de Śrīrāma
Y porque tengo que apreciar mis tapas como pativratā (una esposa dedicada a su esposo),
No te quito las cenizas por la llama (de mi castidad)

↩︎

‘‘असन्देशात्तु रामस्य तपसश्चानुपालनात् । न त्वा कुर्मि दशग्रीव भस्म भस्मार्हतेजसा’’(रामा सुन्दर २२-२०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ताऩ् भरन्यासम् पण्णिऩ विषयत्तिल् स्वयत्न मऱ्ऱिरुक्कै ऒरु उपायनिष्ठा ज्ञापकलिङ्गम्। इदै पिराट्टि नडत्तिक्काट्टिऩाळ् ऎऩ्बदिल् प्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् असन्देशादिति । रामस्य – रामऩुडैय, असन्देशात् – अनुज्ञैयिल्लामैयालुम्, रामानुज्ञैयिल्लाविट्टालुम् उऩ्ऩिष्टप्पडि सॆय्यलागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तपस इति । तपसः – पातिव्रत्यरूपमाऩ तपस्सिऩुडैय, पतिपारतन्त्र्यरूपतपस्सिऩुडैय ऎऩ्ऱबडि। अनुपालनाच्च – संरक्षणत्तालेयुम्, इङ्गु चकारम् उक्तसमुच्चायकम्, संरक्ष्यमाणस्य अवश्यं कर्तव्यत्वात् ऎऩ्ऱबडि। भस्मार्ह – भस्मीकर्तुं योग्यऩाऩ, भस्मीकरणनिमित्तमाऩ महापराधत्तै युडैयवऩाऩ, दशग्रीव – पत्तु तलैयैप्पडैत् तोमॆऩ्ऱु अहङ्कारप्पडुम् रावणऩे! तेजसा – पातिव्रत्यरूपतेजस्साले, त्वा – इप्पडि अपराधप्पट्टु ऎदिरिलिरुक्कुम् उऩ्ऩै, भस्म न कुर्मि – भस्मनकरोमीत्यर्थः । कुर्मि ऎऩ्ऱु आर्षम् रूपव्यत्ययम्।
इदऩाल् फलत्तिल् स्वयत्नविरति सॊल्लप्पट्टदु अन्द फलत्तिल् अनिष्टनिवृत्तियुम् इष्टप्राप्तियुम् अवऩ् कैयदे ऎऩ्ऱिरुक्कै ऒरु उपायनिष्ठाज्ञापकलिङ्गम्।(5)↩︎

‘‘शरैस्तु सङ्कुलां कृत्वा
लङ्कां पर-बलार्दनः ।
मान् नयेद् यदि काकुत्स्थस्
तत् तस्य सदृशं भवेत्’’
(रामा सुन्दर ३९-३०)

इति↩︎

and likewise,

"if Rāma who can destroy the forces of his enemies fills Lanka with his arrows
and take me away from here,
it will be in keeping with his character."

↩︎

Y de la misma manera,

"Si Rāma, que puede destruir las fuerzas de sus enemigos, llena a Lanka con sus flechas
y llévame de aquí
Estará de acuerdo con su personaje ".

↩︎

‘‘शरैस्तु सङ्कुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः । मान्नयेद्यदि काकुत्स्थस्तत्तस्य सदृशं भवेत्’’(रामा सुन्दर ३९-३०) ऎऩ्ऱुम्↩︎

इदै पिराट्टि नडत्तिक्काट्टिऩाळॆऩ्बदिल् प्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् शरैस्तु सङ्कुलामिति । सङ्कुलां – व्याकुलां, इन्द श्लोकत्तिल् पूर्वार्द्धत्ताले अनिष्टनिवृत्तिरक्षकाधीनम् ऎऩ्गिऱ बुद्धियुम् उत्तरार्द्धत्ताले इष्टप्राप्तियुम् तदधीनमॆऩ्गिऱ बुद्धियुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।↩︎

श्रीजानक्या अनुष्ठाय प्रदर्शित-रीतिकेन रक्षकावष्टम्भेन जातः समाश्वासः,↩︎

(3) He has the perfect confidence of having found a Saviour. Sītā Devi taught this by her example.↩︎

(3) Tiene la confianza perfecta de haber encontrado un salvador.
Sītā Devi enseñó esto por su ejemplo.↩︎

पिराट्टि नडत्तिक्काट्टिऩ रक्षकावष्टंभत्तालुळ्ळ तेऱ्ऱमुम्,↩︎

स्व-कृत--भर-न्यास--फल-विषये स्व-यत्न-राहित्यम्,↩︎

In respect of the object for which he has made bharanyāsa,
the prapanna is without any (further) effort of his own (to save himself).↩︎

Con respecto al objeto por el que ha hecho bharanyāsa,
La Prapanna no tiene ningún esfuerzo (más) propio (para salvarse).↩︎

ताऩ् भरन्यासम् पण्णिऩ विषयत्तिल् स्वयत्नमऱ्ऱिरुक्कैयुम्,↩︎

तत्रानिष्टनिवृतिर् इष्ट-प्राप्तिश् च
तद्-धस्ताधीने इति विस्रम्भश्च↩︎

In that matter, he realises that the removal of what is evil
and the attainment of what is good
are in the Lord's hands alone.↩︎

En ese asunto, se da cuenta de que la eliminación de lo que es mal
y el logro de lo que es bueno
están en las manos del Señor solas.↩︎

अदिल् अनिष्टनिवृत्तियुमिष्टप्राप्तियुम् अवऩ्गैयदे यॆऩ्ऱिरुक्कैयुम्↩︎

निर्देश-स्थानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

… उण्ड् आय् इऱ्ऱागिल्
ताऩ् कोलिऩ स-कल-फलत्तुक्कुम् साधनम् आगव् अऱ्ऱ् आय्
चरम-श्लोकत्तिल् पूर्वार्धत्तिले विहितम् आय्
द्वयत्तिल् पूर्व-खण्डत्तिल् अनुसन्धेयम् आय्
तिरु-मन्त्रत्तिल् मध्यम-पदत्तिलुम् विवक्षितम् आऩ उपायत्तिल्

तऩक्कु निष्ठैय् उण्ड् ऎऩ्ऱ् अऱियल् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. … वर्तेरंश् चेत् —
स्वोद्दिष्ट-सकल-फल-साधने
चरम-श्लोक-पूर्व-खण्ड-विहिते,
द्वय-पूर्व-खण्डे ऽनुसन्धेये,
श्री-मन्त्र-मध्यम-पद-विवक्षिते उपाये
स्वस्य निष्ठाऽस्तीति सुखम् अभिज्ञातुम् ।↩︎

2. If he has these features,
it may be inferred that he is steadfastly fixed in the upāya which he has sought
and which is the means of obtaining all the benefits desired by him,
which is prescribed as an upāya in the first half of the Carama śloka,
which is to be thought of in the first part of Dvaya
and which is implicit also in the middle word of Tirumantra (namo).↩︎

3. Si tiene estas características,
Se puede inferir que se fija firmemente en el upāya que ha buscado
y cuál es el medio para obtener todos los beneficios deseados por él,
que se prescribe como un upāya en la primera mitad del carama Śloka,
que se debe pensar en la primera parte de Dvaya
y que está implícito también en la palabra media de tirumantra (namo).↩︎

4. उण्डायिऱ्ऱागिल् ताऩ् कोलिऩ सकलफलत्तुक्कुम् साधनमागवऱ्ऱाय्
चरमश्लोकत्तिल् पूर्वार्धत्तिले विहितमाय् द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिल् अनुसन्धेयमाय् तिरुमन्त्रत्तिल् मध्यमपदत्तिलुम् विवक्षितमाऩ उपायत्तिल् तऩक्कु निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

5. ताऩ्गोलिऩ सकलफलत्तुक्कुम् - तऩ्ऩाले अपेक्षितमाऩ प्रारब्धनिवृत्ति मुदलाऩ सर्वफलत्तुक्कुम्, साधनमागवऱ्ऱाय् - साधनमाग समर्थऩाय्, इदऩाल् प्रारब्धकर्मनिवर्तकमिल्लाद भक्तिव्यावृत्ति । चरमश्लोकत्तिल् पूर्वार्द्धत्ताले विहितमाय् - ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु विधिक्कप्पट्टदाय्, द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिल् अनुसन्धेयमाय् - शरणशब्दोपश्लिष्टप्रपूर्वकपदल् धातुविल् अनुसन्धेयमाय् ऎऩ्ऱबडि। तिरुमन्त्रत्तिल् मद्ध्यमपदत्तिलुम् विवक्षितमाऩ - मद्ध्यमपदम् नमःपदम्। अदिल् ‘‘नमस्कारात्मकं यस्मै विधायात्म-निवेदनं’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्ताले विवक्षितमुमाऩ ऎऩ्ऱबडि।

उपायत्तिले - प्रपत्तिरूपोपायत्तिले, तऩक्कु निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम् - तऩक्कु - इन्द अडैयाळङ्गळुळ्ळ तऩक्कु, निष्ठै – अ-वितथ-निविष्ट-स्थिर-मतित्व-रूपम् आऩ स्थिति ।↩︎

०४ पुरुषार्थ-निष्ठा

(English1)

(Español2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

1. If he has these features,
it may be inferred that he is steadfastly fixed in the upāya which he has sought
and which is the means of obtaining all the benefits desired by him,
which is prescribed as an upāya in the first half of the Carama śloka,
which is to be thought of in the first part of Dvaya
and which is implicit also in the middle word of Tirumantra (namo).↩︎

2. Si tiene estas características,
Se puede inferir que se fija firmemente en el upāya que ha buscado
y cuál es el medio para obtener todos los beneficios deseados por él,
que se prescribe como un upāya en la primera mitad del carama Śloka,
que se debe pensar en la primera parte de Dvaya
y que está implícito también en la palabra media de tirumantra (namo).↩︎

3. ताऩ्गोलिऩ सकलफलत्तुक्कुम् - तऩ्ऩाले अपेक्षितमाऩ प्रारब्धनिवृत्ति मुदलाऩ सर्वफलत्तुक्कुम्, साधनमागवऱ्ऱाय् - साधनमाग समर्थऩाय्, इदऩाल् प्रारब्धकर्मनिवर्तकमिल्लाद भक्तिव्यावृत्ति । चरमश्लोकत्तिल् पूर्वार्द्धत्ताले विहितमाय् - ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु विधिक्कप्पट्टदाय्, द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिल् अनुसन्धेयमाय् - शरणशब्दोपश्लिष्टप्रपूर्वकपदल् धातुविल् अनुसन्धेयमाय् ऎऩ्ऱबडि। तिरुमन्त्रत्तिल् मद्ध्यमपदत्तिलुम् विवक्षितमाऩ - मद्ध्यमपदम् नमःपदम्। अदिल् ‘‘नमस्कारात्मकं यस्मै विधायात्म-निवेदनं’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्ताले विवक्षितमुमाऩ ऎऩ्ऱबडि।

उपायत्तिले - प्रपत्तिरूपोपायत्तिले, तऩक्कु निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम् - तऩक्कु - इन्द अडैयाळङ्गळुळ्ळ तऩक्कु, निष्ठै – अ-वितथ-निविष्ट-स्थिर-मतित्व-रूपम् आऩ स्थिति ।↩︎

लिङ्गानि

देहयात्रायां कर्म-पुरस्-कृत्या निश्चिन्ता

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उत्पत्ति-स्थिति-नाशानां (मध्ये)
स्थितौ (एव) चिन्ता कुतस् तव ।
यथोत्पत्तिर् यथा-नाशस्
स्थितिस् तद्वद् भविष्यति ॥’’(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अ-चेष्टमानम् आसीनं
श्रीः कञ्चिद् उपतिष्ठति ।
कर्मी कर्मानुसृत्यान्यो
न प्राश्यम् अधिगच्छति ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ पडिये प्रारब्ध-कर्म-विशेषाधीनम् आग
ईश्वरऩ् सॆय्युम् देह-यात्रादिगळिल् करैदल्(=संक्षयं) अऱ्ऱु

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

साफल्ये प्रयास-गौणता

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् करैन्दालुम्

‘‘उत्पतन्न् अपि चाकाशं
विशन्न् अपि रसातलम् ।
अटन्न् अपि महीं कृत्स्नां
न+अदत्तम् उपतिष्ठते’’,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यत् किञ्चिद् वर्तते लोके
सर्वं तन् मद्-विचेष्टितम् ।
अन्यो ह्य् अन्यच् चिन्तयति
स्व-च्छन्दं विदधाम्य्* अहम्’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५९-५६।)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये

ईश्वरऩ् निऩैव्-इऩ्ब्-अडिय्-अल्लद् ऒऩ्ऱुम् नडवाद्

ऎऩ्ऱु प्रतिसन्धानम् पण्णि

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

अप्रयत्नागत-शास्त्राविरुद्धानां भोगः

(English29)

(Español30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अप्रयत्नागतास् सेव्या
गृहस्थैर् विषयास् सदा ।
प्रयत्नेनापि कर्तव्यः
स्वधर्म इति मे मतिः ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०१-३६।)

(नीलमेघः (सं)31)

(विषयः32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नाहारं चिन्तयेत् प्राज्ञो
धर्मम् एवानुचिन्तयेत् ।
आहारो हि मनुष्याणां
जन्मना सह जायते ॥’’ (4)

(नीलमेघः (सं)37)

(विषयः38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु पराशर-गीतादिगळिलुम्,

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न सन्निपतितं धर्म्यम्
उपभोगं यद्-ऋच्छया ।
प्रत्याचक्षे, न चाप्येनम्
अनुरुन्धे सुदुर्लभम् ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)

ऎऩ्ऱु अजगरोपाख्यानत्तिलुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)47)

(विषयः48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-विरुद्धम् अल्लाद विषयङ्गळ्
ताऩ् ऒरु विरगु(=उपायम्) सॆय्याद् इरुक्क
भगवत्-सङ्कल्पत्ताले ताऩे वरक् कण्डु
प्रारब्ध-कर्म-फलम् आऩ तऩिसु(=ऋणं) तीरुगिऱद् ऎऩ्ऱु
विलक्कादे अनुभविक्कैयुम्,

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

ऐहिक-लाभ-नष्टेषु +उत्कट-हर्ष-शोकाभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि कर्म-विशेषाधीनम् आग वरुगिऱ प्राप्यान्तर-लाभालाभङ्गळिल्

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तयोर् एकतरो राशिर्
यद्य् एनम् उपसन्नमेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्
न दुःखं प्राप्य संज्वरेत् ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)63)

(विषयः64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

(४२तमाहोबिल-यतिः68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'उळद् ऎऩ्ऱ् इऱुमा(=दर्पम्) ऽऽवार्' (इरण्डान्दिरुवन्दादि ४५)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये
हर्ष--शकङ्गळ् अऱ्ऱु
स्व-रूपानुरूपम् आऩ
परम-प्राप्य-कैङ्कर्यत्तिले रुचियुम्,

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

(४२तमाहोबिल-यतिः73)

प्राप्तौ त्वरा

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्त्रोत्रत्तिलुम् श्री-वैकुण्ठ-गद्यादिगळिलुम्
"कदा? कदा?" ऎऩ्ऱु वाय्-पुल्(=अल्पत्वम्)-अऱ्ऱप्(=शून्यं) पण्णुगिऱ
प्राप्तियिल् त्वरैयुम् नडैय्-आड् इऱ्ऱागिल्

(नीलमेघः (सं)74)

(English75)

(Español76)

(मूलम्77)

(४२तमाहोबिल-यतिः78)

‘‘उत्पत्ति-स्थिति-नाशानां (मध्ये)
स्थितौ (एव) चिन्ता कुतस् तव ।
यथोत्पत्तिर् यथा-नाशस्
स्थितिस् तद्वद् भविष्यति ॥’’(4)

↩︎

It has been said:--

"Of the three, your birth, continuance and perishing,
why should you be anxious only about your continuance?
In the same way as birth and death come of themselves (without any choice being left to you),
your continuance in life also will not depend on anything done by you"

↩︎

Se ha dicho:-

"De los tres, tu nacimiento, continuación y perecida,
¿Por qué deberías estar ansioso solo por tu continuación?
De la misma manera que el nacimiento y la muerte vienen de sí mismos (sin que se le quede la opción),
Tu continuación en la vida tampoco dependerá de nada hecho por ti "

↩︎

‘‘उत्पत्तिस्थितिनाशानां स्थितौ चिन्ता कुतस्तव । यथोत्पत्तिर्यथानाशस्स्थितिस्तद्वद्भविष्यति ॥’’↩︎

इऩि इवैगळै अडैवे सप्रमाणमाग उपपादिक्किऱार् उत्पत्तीति । उत्पत्तिस्थितिनाशङ्गळुडैय मध्यत्तिल् उत्पत्तिविनाशङ्गळै विट्टु स्थितियिल् मात्तिरम् इदु ऎप्पडि नडक्कुमोवॆऩ्गिऱ चिन्तै उऩक्कु एऩ्? ऎप्पडि उत्पत्तियो, ऎप्पडि नाशमोअप्पडिये उऩ्ऩुडैय चिन्तैयऩ्ऱिक्के स्थितियुमुण्डागप्पोगिऱदु ऎऩ्बदु श्लोकार्थम्। अचेष्टमानमिति ।↩︎

‘‘अचेष्टमानम् आसीनं
श्रीः कञ्चिद् उपतिष्ठति ।
(प्राक्तन-दुष्-)कर्मी (प्रयत्नम्←)कर्मानुसृत्यान्यो
न प्राश्यम् अधिगच्छति ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)

↩︎

and again:

"The goddess of Lakṣmī comes, of her own accord,
to one who does not exert himself in any way.

Another man who makes efforts
does not obtain even the food (he wants).
This is in accordance with past karma".

↩︎

Y de nuevo:

"La diosa de Lakṣmī viene, por su propia cuenta,
A alguien que no se esfuerza de ninguna manera.

Otro hombre que hace esfuerzos
No obtiene ni siquiera la comida (él quiere).
Esto está de acuerdo con el karma pasado ".

↩︎

‘‘अचेष्टमानमासीनं श्रीः कञ्चिदुपतिष्ठति । कर्मी कर्मानुसृत्यान्यो न प्राश्यमधिगच्छति ॥’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)↩︎

अचेष्टमानमासीनं – सम्पत्प्राप्त्यर्थं ऒरु व्यापारमुमऩ्ऱिक्के तूष्णीं इरुक्किऱ, कञ्चित् - ऒरु पुरुषऩै, श्रीः – सम्बत्ताऩदु, उपतिष्ठति - ताऩागवेयडैगिऱदु। कर्मी – बहुव्यापारमुळ्ळ, अन्यः – वेऱॊरुवऩ्। भूम्नि इति प्रत्ययः । कर्म – व्यापारत्तै। अनुसृत्यापि – अडिक्कडि सॆय्दुम्, प्राश्यं - अशनमपि, नाधिगच्छति – अडैगिऱाऩिल्लै। अथवा कर्मानुसृत्य – प्रचीनकर्मानुसारेण न प्राश्यमधिगच्छति ऎऩ्ऩवुमाम्।↩︎

इत्य्-उक्तरीत्या
प्रारब्ध-कर्म-विशेषाधीनतयेश्वरेण कार्यमाणे देह-यात्रादौ चिन्तां त्यक्त्वा,↩︎

The prapanna whose understanding is firmly fixed in the purushūrtha
would not feel anxious in relation to such things as the maintenance of the body
which are directed by Iśvara in accordance with particular acts of past karma
that have begun to operate in this life.↩︎

La Prapanna cuya comprensión se fija firmemente en el Purushūrtha
no se sentiría ansioso en relación con cosas como el mantenimiento del cuerpo
que están dirigidos por Iśvara de acuerdo con actos particulares de karma pasado
que han comenzado a operar en esta vida.↩︎

ऎऩ्गिऱ पडिये प्रारब्धकर्मविशेषाधीनमाग ईश्वरऩ् सॆय्युम् देहयात्रादिगळिल् करैदलऱ्ऱु↩︎

इत्य्-उक्तरीत्या
प्रारब्ध-कर्म-विशेषाधीनतयेश्वरेण कार्यमाणे देह-यात्रादौ चिन्तां त्यक्त्वा,↩︎

स्वेन चिन्तायां क्रियमाणायामपि,

‘‘उत्पतन्न् अपि चाकाशं
विशन्न् अपि रसातलम् ।
अटन्न् अपि महीं कृत्स्नां
न+अदत्तम् उपतिष्ठते’’,

↩︎

He would reflect that, even if he grieved or felt anxious about these things,

"Though he flies in the air,
or enters the lower world, called Rasatala,
or wanders about the whole earth,
a man will not obtain what is not ordained for him"

↩︎

Reflejaría que, incluso si se llenara o se sintiera ansioso por estas cosas,

"Aunque vuela en el aire,
o ingresa al mundo inferior, llamado Rasatala,
o deambula por toda la tierra,
Un hombre no obtendrá
lo que no está ordenado para él "

↩︎

ताऩ् करैन्दालुम्
‘‘उत्पतन्नपि चाकाशं विशन्नपि रसातलम् ।
अटन्नपि महीं कृत्स्नां नादत्तमुपतिष्ठते’’(),↩︎

प्रयासप्पट्टालुम् जन्मान्तरत्तिल् कॊडुत्तुवैक्काददु सिद्धियादॆऩ्ऩु मिडत्तिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् ताऩ् करैन्दालुमित्यादिना । उत्पतन्नपीत्यादि । आकाशत्तिल् किळम्बिऩालुम्, पादाळत्तिल् प्रवेशित्तालुम्, भूमियॆल्लाम् तिरिन्दालुम् पूर्वजन्मत्तिल् कॊडुत्तुवैक्काददु वारादु ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

and again,

“Whatever work is done in the world
is work done by me.
So others propose
but I dispose."

↩︎

Y de nuevo,

“Cualquier trabajo que se haga en el mundo
es el trabajo realizado por mí.
Entonces otros proponen
Pero me pongo".

↩︎

‘‘यत्किञ्चिद्वर्तते लोके सर्वं तन्मद्विचेष्टितम् । अन्योह्यन्यच्चिन्तयति स्वच्छन्दं विदधाम्यहम्’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५९-५६।)↩︎

यत्किञ्चिदित्यादि । लोगत्तिलुळ्ळवैयॆल्लाम् ऎऩ्ऩुडैय सङ्कल्पकार्यम्। मद्व्यतिरिक्तऩ् ऒऩ्ऱै निऩैक्किऱाऩ्। नाऩ् ऎऩ् इष्टप्पडि सॆय्गिऱेऩ् ऎऩ्गै।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या
"ईश्वर-संकल्पम् अननुसृत्य
न किञ्चिन् निर्वर्तते"ति प्रतिसन्धाय,↩︎

as stated in the above following passages
nothing would happen except according to the will of God,↩︎

Como se indica en lo anterior ~~ siguiente ~~ pasajes
No pasaría nada excepto según la voluntad de Dios,↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये ईश्वरऩ् निऩैविऩ्बडियल्लदॊऩ्ऱुम् नडवादॆऩ्ऱु प्रतिसन्धानम् पण्णि↩︎

as stated in the above following passages
nothing would happen except according to the will of God,↩︎

Como se indica en lo anterior ~~ siguiente ~~ pasajes
No pasaría nada excepto según la voluntad de Dios,↩︎

‘‘अप्रयत्नागतास् सेव्या
गृहस्थैर् विषयास् सदा ।
प्रयत्नेनापि कर्तव्यः
स्वधर्म इति मे मतिः ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०१-३६।)

↩︎

धर्मः, भोगः↩︎

"House-holders should receive whatever comes to them
without any exertion on their part.
As regards their dharmas, on the other hand,
it is my opinion that they should, in all possible ways, exert themselves and fulfil them”,

↩︎

"Los titulares de casas deberían recibir lo que les llegue a
sin ningún esfuerzo de su parte.
En cuanto a sus dharmas, por otro lado,
Es mi opinión que, de todas las formas posibles, deberían ejercerse y cumplirlos ”,

↩︎

‘‘अप्रयत्नागतास्सेव्या गृहस्थैर्विषयास्सदा । प्रयत्नेनापि कर्तव्यः स्वधर्म इति मे मतिः ॥’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३०१-३६।)↩︎

इऩि शास्त्राविरुद्धङ्गळाय् स्वयमागतङ्गळाऩ विषयङ्गळै विलक्कादे अनुभविक्कैयिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् अप्रयत्नागता इत्यादियाल्। प्रयासमऩ्ऱिक्के ताऩाग वन्द विषयङ्गळ् अवश्यम् सेव्यङ्गळ्।↩︎

‘‘नाहारं चिन्तयेत् प्राज्ञो
धर्मम् एवानुचिन्तयेत् ।
आहारो हि मनुष्याणां
जन्मना सह जायते ॥’’ (4)

↩︎

धर्मः, आहारः↩︎

and so also,

“The wise man should not be anxious about his food.
He should think only of his dharma.
Man's food comes to him along with his birth."

↩︎

Y así también,

“El hombre sabio no debería estar ansioso por su comida.
Debería pensar solo en su dharma.
La comida del hombre llega a él junto con su nacimiento ".

↩︎

‘‘नाहारं चिन्तयेत् प्राज्ञो धर्ममेवानुचिन्तयेत् ।
आहारो हि मनुष्याणां जन्मना सह जायते ॥’’↩︎

तऩक्कु विहितधर्ममाऩाल् प्रयासप्पट्टावदु कर्तव्यमॆऩ्बदु श्लोकार्थम्। विषयङ्गळ् ताऩागवे वरुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् नाहारमिति ।↩︎

[[११३]] इति पराशरगीतादिषु,↩︎

For it has been said (so) in Parāsaragita and elsewhere;↩︎

Porque se ha dicho (así) en Parāsaragita y en otros lugares;↩︎

ऎऩ्ऱु पराशरगीतादिगळिलुम्,↩︎

‘‘न सन्निपतितं धर्म्यम्
उपभोगं यद्-ऋच्छया ।
प्रत्याचक्षे, न चाप्येनम्
अनुरुन्धे सुदुर्लभम् ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)

इत्य् अजगरोपाख्याने चोक्तरीत्या↩︎

धर्मः, आहारः, भोगः↩︎

Like-wise it has been stated in Ajagaropakhyāna :-

"I do not avoid enjoyments which come to me of themselves
and which are also in keeping with (my) dharma
nor do I seek any enjoyment
which can be had only with painful effort."

↩︎

Me gusta en cuanto a Ajagaropakhyāna:-

"No evito los platos que me llegan a sí mismos
y que también están en consonancia con (mi) dharma
tampoco busco disfrute
que solo se puede tener con un esfuerzo doloroso ".

↩︎

‘‘नसन्निपतितं धर्म्यमुपभोगं यदृच्छया ।
प्रत्याचक्षे न चाप्येनमनुरुन्धे सुदुर्लभम् ॥’’ (भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)
ऎऩ्ऱु अजगरोपाख्यानत्तिलुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

धर्म्यङ्गळाऩ विषयङ्गळै विलक्कामैयिल् प्रमाणम् नसन्निपतितमित्यादि । न प्रत्याचक्षे - तळ्ळुगिऱेऩ् इल्लै। सुदुर्लभं एनं न चानुरुन्धे – प्रयत्नप्पट्टावदु अनुभविक्किऱेऩ् इल्लै। अजगरोपाख्यानत्तिलुमिति । महाभारतत्तिल् शान्तिपर्वत्तिल् १७७ - वदु अध्यायत्तिल् अजगरऩॆऩ्गिऱ ऒरु महाऩुक्कुम् प्रह्लादऩुक्कुम् संवादरूपमाऩ उपाख्यानम्।↩︎

शास्त्राविरुद्ध-विषयेषु
स्वस्मिन् उपाय-विशेषम् अ-कुर्वत्य् अपि
भगवत्-संकल्प-मात्रेण स्वयम् एव प्राप्तेषु
तान् अवेक्ष्य,
प्रारब्ध-कर्म-फलम् ऋणं नश्यतीति,
अनिवारणेनानुभवनम्↩︎

When things not forbidden in the śāstras come to him
without any seeking of his and by the will of God,
the prapanna realises that the debt which has resulted from past karma
that has begun to operate is now being discharged.
Therefore he enjoys them without trying to avoid them.↩︎

Cuando las cosas no están prohibidas en los Śāstras vienen a él
sin ninguna búsqueda de la suya y por la voluntad de Dios,
La Papanna se da cuenta de que la deuda que ha resultado del karma pasado
Eso ha comenzado a operar ahora está siendo descargado.
Por lo tanto, los disfruta sin tratar de evitarlos.↩︎

शास्त्रविरुद्धमल्लाद विषयङ्गळ् ताऩॊरु विरगु सॆय्यादिरुक्क भगवत्सङ्कल्पत्ताले ताऩे वरक्कण्डु प्रारब्धकर्मफलमाऩ तऩिसु तीरुगिऱदॆऩ्ऱु विलक्कादे अनुभविक्कैयुम्,↩︎

ताऩॊरु विरगु सॆय्यादिरुक्क - वरुवदऱ्कु हेदुवै ताऩ् तेडादिरुक्क तऩिसु - कडऩ्। इदऩाल् विषयानुभवम् कर्मक्षयहेतुवागैयाले अदु पुरुषार्थनिष्ठाकार्यमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। ऐहिकवृद्धिह्रासङ्गळिल् हर्षशोकमऱ्ऱिरुक्कैयिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् इप्पडि इत्यादिना ।↩︎

इत्थं कर्म-विशेषाधीनतयोपनमतोः प्राप्यान्तर-लाभालाभयोः,↩︎

when he meets with or fails to get objects usually desired other than mokṣa ,
as taught in the following ślokas↩︎

Cuando se encuentra con o no obtiene objetos que generalmente se desean aparte de Mokṣa,
como se enseña en el siguiente Ślokas↩︎

इप्पडि कर्मविशेषाधीनमाग वरुगिऱ प्राप्यान्तरलाभालाभङ्गळिल्↩︎

प्राप्यान्तरम् - प्रयोजनान्तरम्।↩︎

‘‘तयोर् एकतरो राशिर्
यद्य् एनम् उपसन्नमेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्
न दुःखं प्राप्य संज्वरेत् ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)

इति↩︎

समचित्तता↩︎

"When one of these two, pleasure and pain, arrives,
one should not feel delighted on seeing pleasure
nor feel sorrow when one sees pain",

↩︎

"Cuando llega uno de estos dos, placer y dolor,
no se debe sentir encantado con ver placer
tampoco sentir triste cuando uno ve dolor ",

↩︎

‘‘तयोरेकतरो राशिर्यद्येनमुपसन्नमेत् ।
न सुखं प्राप्य संहृष्येन्न दुःखं प्राप्य संज्वरेत् ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १७५-५)
ऎऩ्ऱुम्,↩︎

तयोरित्यादि । तयोः – सुखदुःखराशिकळुडैय मध्यत्तिल्, उपसन्नमेद्यदि – वन्ददागिल्, तदा सुखं प्राप्य – सुखत्तैयडैन्दु, न संहृष्येत् – अत्यन्तहृष्टऩाग आगक्कडवऩल्लऩ्। दुःखं प्राप्य – तुक्कदै यडैन्दु, न सञ्ज्वरेत् – उद्विग्नऩाग आगक् कडवऩल्लऩ्।↩︎

"19 (धनं ) अस्तीति न दृप्यन्ति"

इति चोक्तरीत्या हर्ष-शोक-त्यागेन सह
स्वरूपानुरूपे परम-प्राप्य-कैङ्कर्ये रुचिः,↩︎

and

"The man who meditates on the feet of the Lord
is not elated at the possession of wealth,
nor does he feel dispirited when what he possesses is lost."

He has, on the other hand, a great longing for service to the Lord which is suited to his essential nature
and which is the supreme aim of his life.↩︎

y

"El hombre que medita en los pies del Señor
no está eufórico en posesión de riqueza,
Tampoco se siente desanimado cuando lo que posee se pierde ".

Tiene, por otro lado, un gran anhelo de servicio al Señor
que se adapta a su naturaleza esencial.
y cuál es el objetivo supremo de su vida.↩︎

'उळ तॆऩ्ऱिऱुमावार्'(इरण्डान्दिरुवन्दादि ४५) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये हर्षशोकङ्गळऱ्ऱु स्वरूपानुरूपमाऩ परमप्राप्यकैङ्कर्यत्तिले रुचियुम्,↩︎

उळदॆऩ्ऱिऱुमावारिति । 'उण्डिल्लै यॆऩ्ऱु तळर्दलदिऩ रुगुम् सारार्' ऎऩ्बदु इदऱ्कु मेल्बादम्। उळदॆऩ्ऱु - सम्बत्तु उण्डॆऩ्ऱु इऱुमावार् - गर्वियार्, उण्डिल्लै यॆऩ्ऱु - मुऩ्बु सम्बत्तु उण्डु इप्पॊऴुदु इल्लैयॆऩ्ऱु, तळर्दल् - अवसादम् - क्लेशमॆऩ्ऱबडि। अदिऩरुगुम् सारार् - अदिऩ् समीपत्तिलुम् पोगार्। अऱ्ऱु - इल्लामल्। परमप्राप्य-कैङ्कर्यत्तिले रुचियुमिति । ऒरुवऩ् प्रयोजनान्तरङ्गळिल् हर्षशोकमऩ्ऱिक्के सर्वदा मोक्षत्तिल् अभिरुचियुळ्ळवऩागिल् अवऩुक्कु परमपुरुषार्थत्तिल् निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱु सुखमाग निश्चयिक्कलामिऱे।↩︎

स्तोत्रे श्रीवैकुण्ठगद्यादिषु च [दर्शिता] "कदा, कदा" इति मुख-विलापं कारयन्ती
प्राप्तौ त्वरा च यदि प्रवर्तेरन् -↩︎

This urgent longing for the object to be gained will make him cry out as in Aḷavandār's Stotram and in Śrī Rāmānuja's Gadya,

"When, when shall I see, face to face, Bhagavān Nārāyaṇa ?
When shall I press his two lotus-like feet on my head?"

↩︎

Este urgente anhelo de que se obtenga el objeto
lo hará llorar como en Stotram de Aḷavandār y en Gadya de Śrī Rāmānuja,

"¿Cuándo, cuándo veré, cara a cara, bhagavān nārāyaṇa?
¿Cuándo presionaré sus dos pies de loto en mi cabeza? "

↩︎

स्त्रोत्रत्तिलुम् श्रीवैकुण्ठगद्यादिगळिलुम् "कदा? कदा?" ऎऩ्ऱु वाय् पुलऱ्ऱप्पण्णुगिऱ प्राप्तियिल् त्वरैयुम्नडैयाडिऱ्ऱागिल्↩︎

प्राप्तियिल् त्वरैक्कु प्रमाणम् काट्टुगिऱार् स्तोत्रत्तिलुमित्यादियाल्। स्तोत्रत्तिल् - आळवन्दार् स्तोत्रत्तिल्,

‘‘तव पादपङ्कजं कदा नु साक्षात् करवाणि चक्षुषा’’

‘‘कदा पुनश्शङ्ख-रथाङ्ग-कल्पक॥
मदीय-मूर्द्धानम् अलङ्करिष्यति’’

‘‘कदाहमैकान्तिक-नित्यकिङ्करः प्रहर्षयिष्यामि’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकङ् गळिलॆऩ्ऱबडि।

श्रीवैकुण्ठगद्यादिगळिलुम् - वैकुण्ठगद्यत्तिल्

‘‘कदाहं भगवन्तं नारायणं, मम कुल-नाथं, मम कुल-दैवतं, मम कुल-धनं, मम भोग्यं, मम पितरं, मम मातरं, मम सर्वं साक्षात् करवाणि चक्षुषा?
कदाहं भगवत्-पादाम्बुज-द्वयं शिरसा सङ्गृहिष्यामि?
कदा मां भगवान् स्वकीयया अतिकोमलया दृशाऽवलोक्य
स्निग्ध-गम्भीर-मधुरया गिरा परिचर्यायाम् आज्ञापयिष्यति’’

इत्यादिवाक्यङ्गळिलुम् ऎऩ्ऱबडि।

आदिपदत्ताल्

‘‘क्रीडन्तं रमया सार्धं
लीलाभूमिषु केशवं ।
मेघश्यामं विशालाक्षं
कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा ॥’’

इत्यादि जितन्ताश्लोकङ्गळुक्कु सङ्ग्रहम्। कदा कदा ऎऩ्ऱु वाय् पुलऱ्ऱुप् पण्णुगिऱ - भोग्यतातिशयत्ताले ऎप्पॊऴुदु किट्टप्पोगिऱदॆऩ्ऱु वायाले अडिक्कडि सॊल्लुम्बडि पण्णुगिऱ। प्राप्तियिल् त्वरैयुम् - प्राप्तिविशेष्यकझटित्यागन्तव्यत्वप्रकारकेच्छाविशेषमुमॆऩ्ऱबडि।

ऒरुवऩुक्कु इन्द त्वरैयिरुन्दाल् अवऩुक्कु पुरुषार्थनिष्ठै सुलभानुमेयमागुमिऱे। नडैयाडिऱ्ऱागिल् - इरुन्ददेयागिल्,↩︎

निर्देश-स्थानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरुमन्त्रत्तिल् नारायणशब्दत्तिल् चतुर्थियालुम्,
द्वयत्तिल् चतुर्थी-नमस्सुक्कळालुम्,
चरम-श्लोकत्तिल् ‘‘अहं त्वा सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कडलैक् कैयिट्टुक् काट्टुमाप् पोले काट्टप्-पट्ट
अपरिच्छेद्यम् आऩ परम-पुरुषार्थत्तिले निष्ठैय् उण्ड् ऎऩ्ऱ् अऱियलाम्। (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. तर्हि श्रीमन्त्रे नारायणशब्दे चतुर्थ्या,
द्वये चतुर्थी-नमोभ्याम्,
चरम-श्लोके "अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि " इति वाक्येन च↩︎

2. (When such conduct and feeling are seen in the prapanna, )

in the dative Nārāyanāya in Tirumantra,
in the dative Nārāyanāya and in the word namas in Dvaya
and in the sentence "I shall release thee from all sins" in Carama śloka ,↩︎

3. (Cuando se ve tal conducta y sentimiento en el Prapanna,)

en el dativo nārāyanāya en tirumantra,
en el dativo nārāyanāya y en la palabra namas en dvaya
y en la oración "Te liberaré de todos los pecados" en Carama Śloka,↩︎

4. तिरुमन्त्रत्तिल् नारायणशब्दत्तिल् चतुर्थियालुम्, द्वयत्तिल् चतुर्थीनमस्सुक्कळालुम्, चरमश्लोकत्तिल् ‘‘अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तालुम्↩︎

5. रहस्यत्रयत्तिल् निष्ठाविषयमाऩ पुरुषार्थत् तिऱ्कु प्रतिपादकस्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् तिरुमन्त्रत्तिलिति ।
नारायणशब्दत्तिल् चतुर्थि यालुम् द्वयत्तिल् चतुर्थीनमस्सुक्कळालुमिति ।
चतुर्थियिल् इष्टप्राप्तिरूपपुरुषार्थमुम्, नमस्सिल् अनिष्टनिवृत्तिरूपपुरुषार्थमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदिऱे। अनिष्टनिवृत्तियुम् पुरुषऩाल् अर्थिक्कप् पडुवदाल् पुरुषार्थमागुमिऱे। चरमश्लोकत्तिलिति । सर्वपापमोक्षणमुम् पुरुषऩाल् अर्थिक्कप् पडुवदाल् पुरुषार्थमाम्।↩︎

6. … हस्त-निर्देश-कृत-समुद्र-प्रदर्शन-तुल्य-प्रदर्शन-विषयी-कृते
अपरिच्छेद्ये परम-पुरुषार्थे निष्ठाऽस्तीति सुज्ञानम् । (5)↩︎

7. it may be inferred that his mind is firmly fixed in regard to the supreme and infinite goal of existence
which is indicated,
as (an infinitesimal part of) the sea is by the finger.↩︎

8. Se puede inferir que su mente se fija firmemente con respecto al objetivo supremo e infinito de la existencia
que se indica,
como (una parte infinitesimal de) el mar está por el dedo.↩︎

9. कडलैक् कैयिट्टुक् काट्टुमाप्पोले काट्टप्पट्ट अपरिच्छेद्यमाऩ परमपुरुषार्थत्तिले निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

10. इन्द स्वल्पङ्गळाऩ शब्दङ्गळ् अपरिच्छिन्नमाऩ पुरुषार्थत्तैक् काट्ट समर्थङ्गळागुमो वॆऩ्ऩ? आगुमॆऩ्बदिल् अनुरूपदृष्टान्तत्तैक् काट्टु किऱार् कडलैक् कैयिट्टुक् काट्टुमाप्पोले इति । कडल् - समुद्रम्। समुद्रमे यऱियाद ऒरुवऩ् ऎदु समुद्रम् ऎऩ्ऱु ऒरुवऩै विऩव अवऩ् अपरिच्छिन्नमाऩ समुद्रत्तिलुळ्ळ विशेषङ्गळैच् चॊल्लाविडिलुम् सामान्यतः इदु ताऩ् समुद्रमॆऩ्ऱु कैयिट्टुक्काट्टुमाप्पोल ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्। काट्टप्पट्ट - सामान्यतः काट्टप् पट्ट, अपरिच्छेद्यमाऩ परमपुरुषार्थत्तिले - इव्वळवॆऩ्ऱळविडमुडियाद सर्वोत्कृष्ट माऩ पुरुषार्थत्तिले। निष्ठैयुण्डॆऩ्ऱऱियलाम् - अवितथनिविष्टस्थिरमतित्वरूपनिष्ठैयुण् डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

०५ निष्ठा-प्रयोजनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि अव्वो अडैयाळङ्गळाले(=मुद्राभिः)

‘‘अहमात्मा न देहोऽस्मि
विष्णु-शेषो ऽपरिग्रहः ।
तम् एव शरणं प्राप्तस्
तत्-कैङ्कर्य-चिकीर्षया ॥’’

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मूल-मन्त्रादिगळैक् कॊण्डु
स्व-रूपोपाय-पुरुषार्थङ्गळिल् तऩ्ऩ्-उडैय निष्ठैयैय् उणर्न्दु पोरुम् इव्व् अधिकारिक्कु

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

इत्थं तत्-तद्-अभिज्ञानैः,

‘‘अहमात्मा न देहोऽस्मि
विष्णु-शेषो ऽपरिग्रहः ।(5)
तम् एव शरणं प्राप्तस्
तत्-कैङ्कर्य-चिकीर्षया ॥’’

इत्य् उक्त-रीत्या↩︎

शेषत्वम्↩︎

Thus by observing these signs in himself, as stated in the śloka

I am a self, not a body;
I am the śeṣa who exists only for Lord;
I have no possessions of my own;
I have sought His protection with the desire to render service to Him"

↩︎

Así observando estos signos en sí mismo,
Como se indica en el Śloka

Soy un yo, no un cuerpo;
Soy el Śeṣa que existe solo para el Señor;
No tengo posesiones propias;
He buscado su protección con el deseo de prestarle servicio a él "

↩︎

इप्पडि अव्वो अडैयाळङ्गळाले

‘‘अहमात्मा न देहोऽस्मि
विष्णुशेषोऽपरिग्रहः ।
तमेव शरणं प्राप्तस् तत्कैङ्कर्यचिकीर्षया ॥’’

ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इऩि स्वनिष्ठाभिज्ञानत्ताले वरुम् प्रयोजनङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इप्पडियित्यादिना । अव्वो अडैयाळङ्गळाले - परपरिभवादिगळिल् विषादाभावादिरूपलिङ्गङ्गळाले। अहमात्मेति । अत्र अहं – अहं पदार्थः, आत्मा – ज्ञानस्वरूपऩाऩ जीवऩ्, न देहोऽस्मि – जडमाऩ देहमऩ्ऱु। इदु प्रणवत्तिल् मकारार्थम्। विष्णुशेषः – विष्णोः शेषभूतः, इदु अकारोत्तरलुप्तचतुर्थ्यर्थम्, अपरिग्रहः – शेषभूतवस्तुरहितः, इदु नमश्शब्दार्थम्। तमेव शरणं प्राप्तः – इदुवुम् नमस्सिऩ् स्थूलयोजऩैयिल् लब्धार्थम्। तत्कैङ्कर्यचिकीर्षया – देशविशेषत्तिल् अवऩुडैय कैङ्कर्यत्तैप् पण्णवेणुमॆऩ्गिऱ इच्छैयाले, तमेव शरणं प्राप्तः ऎऩ्बदोडु इदै अन्वयिप्पदु। इदु नारायणपदोत्तरचतुर्थ्यर्थम्। तथा च इन्द श्लोकत्तिल् विष्णुशेषः ऎऩ्ऱु स्वरूपमुम्, शरण मॆऩ्ऱु उपायमुम्, तत्कैङ्कर्येति पुरुषार्थमुम् सॊल्लप्पट्टदायिऱ्ऱु। ऎऩ्गिऱबडिये - इन्द श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडिये, मूलमन्त्रादिगळैक् कॊण्डु - आदिपदात् द्वयादि-परिग्रहः । ताऩ् तॆळिन्द इति शेषः ।↩︎

मूलमन्त्रादि-सहकारेण स्वरूपोपाय-पुरुषार्थेषु स्व-निष्ठाम् अभिज्ञाय चरतोऽस्याधिकारिणः↩︎

and as understood also from Tirumantra and the like,
the man may realise that
he is well established in the state of a true prapanna
in regard to his essential Nature (svarūpa), his upāya and his supreme aim (puruṣārtha).↩︎

y como se entiende también de Tirumantra y similares,
El hombre puede darse cuenta de que
Está bien establecido en el estado de una verdadera Papanna Con respecto a su naturaleza esencial (svarūpa), su upāya y su objetivo supremo (puruṣārtha).↩︎

मूल-मन्त्रादिगळैक् कॊण्डु
स्व-रूपोपाय-पुरुषार्थङ्गळिल् तऩ्ऩ्-उडैय निष्ठैयैय् उणर्न्दु पोरुम् इव्व् अधिकारिक्कु↩︎

सीता

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नैषा पश्यति राक्षस्यो
नेमान् पुष्प-फल-द्रुमान् ।
एक-स्थ-हृदया नूनं
रामम् एवानुपश्यति ॥’’ (5) (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् १६-२५।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. ‘‘नैषा पश्यति राक्षस्यो
नेमान् पुष्प-फल-द्रुमान् ।
एक-स्थ-हृदया नूनं
रामम् एवानुपश्यति ॥’’ (5) (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् १६-२५।)

इतिरीत्या↩︎

2. This may be seen in the case of Sītā devi of whom it is said,

"Sītā does not look at these Rākṣasis;
she does not look at these trees full of flowers and fruits.
Her heart is fixed on one alone
and she sees only Śrī Rāma".

↩︎

3. Esto se puede ver en el caso de Sītā Devi de quien se dice,

"Sītā no mira estos rākṣasis;
Ella no mira estos árboles llenos de flores y frutas.
Su corazón está fijo en uno solo
Y ella solo ve Śrī Rāma ".

↩︎

4. ‘‘नैषा पश्यति राक्षस्यो नेमान्पुष्पफलद्रुमान् ।
एकस्थहृदया नूनं राममेवानुपश्यति ॥’’ (रामायणम् सुन्दरकाण्डम् १६-२५।)

ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

5. कैङ्कर्यचिकीर्षया ऎऩ्गिऱबडिये मूलमन्त्रादिगळैक् कॊण्डु ताऩ् तॆळिन्द स्वरूपोपायपुरुषार्थङ्गळिल् तऩ्ऩुडैय निष्ठैयै यव्वो वडैयाळङ्गळाले उणर्न्दुबोरुमॆऩ्ऱन्वयम्। नैषेति । एषा – अशोकवनिकैयिल् इरुन्द पिराट्टि, राक्षस्यः – राक्षसीरित्यर्थः । वचनव्यत्यय आर्षः । भीतिहेतुक्कळाऩ राक्षसिकळै यॆऩ्ऱबडि। न पश्यति - पार्क्किऱाळिल्लै, इमान् – प्रीतिहेतुक्कळाऩ, पुष्पफलद्रुमान् – पुष्पाणि फलानि द्रुमांश्च, पुष्पफलयुक्तद्रुमानिति वा न पश्यति । किन्तु एकस्थहृदया – रामऩॊरुवऩिडत् तिलेये स्थितमाऩ हृदयमुडैयवळाय्क्कॊण्डु, नूनं – निश्चयमाग, मनसेति शेषः । राममेवानुपश्यति – दृढतरभावानाप्रकर्षत्ताले रामऩैये सर्वदा पार्क्किऱाळॆऩ्ऱु इदिऩर्थम्। ऎऩ्गिऱबडिये - इन्द श्लोकत्तिऱ्सॊऩ्ऩबडिये।↩︎

लाभ-नष्टयोर् अपवादौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

(इन्द्रियादि-सहित-)विरोधियोडे कूडिय् इरुक्किऱ तऩक्कु पाक्षिकम् आग संभावितम् आऩ ब्रह्म-विद्-अपचारादि-व्यतिरिक्तङ्गळ् आऩ एद् एऩुम् ऒरु भीति-हेतुक्कळिलुम्,(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-रूप--प्राप्त-कैङ्कर्य-व्यतिरिक्तङ्गळ् आऩ एद् एऩुम् ऒरु प्रीति-हेतुक्कळिलुम् कण्ण्-ओट्टम् उण्ड् आगादु.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यदृच्छया उण्डाऩालुम्
अवऱ्ऱाल् भीतियुम् प्रीतियुम् उण्डागादु। (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विरोधिभिः सह वर्तमानस्य अस्य
पाक्षिकतया संभावितेषु ब्रह्म-विद्-अपचार-व्यतिरिक्तेषु
येषु केषुचिद् भीति-हेतुषु, (5)↩︎

(To the prapanna who has seen in himself these signs,
there will be no) causes of fear confronting him
other than offence to those who know Brahman,
which might occur (as a possibility) on account of his living in the midst of enemies (the body and the senses),↩︎

(A la Prapanna que ha visto en sí mismo estos signos,
no habrá) causas de miedo confrontarlo
Aparte de la ofensiva para aquellos que conocen a Brahman,
que podría ocurrir (como una posibilidad) debido a su vida en medio de enemigos (el cuerpo y los sentidos),↩︎

विरोधियोडे कूडियिरुक्किऱ तऩक्कु पाक्षिकमाग संभावितमाऩ ब्रह्मविदपचारादिव्यतिरिक्तङ्गळाऩ एदेऩुमॊरु भीतिहेतुक्कळिलुम्,↩︎

विरोधियोडे कूडियिरुक्किऱदऩक्कु इति ।
विरोधि – शरीरेन्द्रियविषयादिगळ्,
पाक्षिकमाग सम्भावितमाऩ - कदाचित्सम्भावित माऩ ब्रह्मविदपचारादीति ।
आदिशब्दम् भगवदपचारादिसङ्ग्राहकम्।
एदेऩुमॊरु भीतिहेतुक् कळिलुम् - राक्षसिकळ् बोऩ्ऱ बन्धु-वियोगाद्य्-अत्य्-अल्प-भीति-हेतुक्कळिलुम् ऎऩ्ऱबडि।(5)↩︎

स्व-रूप--प्राप्त-कैङ्कर्य-व्यतिरिक्तेषु येषु केषुचित् प्रीति-हेतुषु च
दृष्टि-पातो न भवेत् ।↩︎

nor sources of delight
other than the service which suits his essential nature

(to be seen.)↩︎

ni fuentes de deleite
aparte del servicio que se adapta a su naturaleza esencial

(ser visto.)↩︎

स्वरूपप्राप्तकैङ्कर्यव्यतिरिक्तङ्गळाऩ एदेऩुमॊरु प्रीतिहेतुक्कळिलुम् कण्णोट्टमुण्डागादु↩︎

स्व-रूप-प्राप्तेत्य्-आदि, एदेऩुमॊरु प्रीतिहेतुक्कळिलुमिति । पुष्पफलद्रुम् अम्बोऩ्ऱ अत्यल्पक्षेत्रपुत्रलाभादि-रूपप्रीति हेतुक्कळिलुमॆऩ्ऱबडि। कण्णोट्टमुण्डागादु - कण्णोट्टम् - दृष्टिपातम्। तथा च दार्ष्टान्तिकत्तिल् भीतिहेतुज्ञानमुम् प्रीतिहेतुज्ञानमुम् इव्वधिकारिक्कु उण्डागादु।↩︎

यदृच्छया संभवेऽपि तैर् भीतिः प्रीतिश् च नोदियात् ॥↩︎

If by chance, these (other causes of fear and sources of delight) come before him,
he will have neither fear nor delight.↩︎

Si por casualidad, estas (otras causas de miedo y fuentes de deleite) vienen antes que él,
No tendrá miedo ni deleite.↩︎

यदृच्छया उण्डाऩालुमवऱ्ऱाल् भीतियुम् प्रीतियुमुण्डागादु।↩︎

यदृच्छया – आकस्मिकमाग उण्डाऩालुम्, भीतिहेतु प्रीतिहेतुविषयकज्ञानमुण्डा ऩालुम् इव्वधिकारिक्कु भीतियुम् प्रीतियुमुण्डागादु।↩︎

०६ उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मुक्किय-मन्दिरङ्(=मन्त्रं) काट्टिय (स्वरूपोपाय-प्राप्य→) मूऩ्ऱि(न्) निलैय् उडैयार्
(मोक्ष-कैङ्कर्यादि→) तक्क्-अवैय्-अऩ्ऱित् तगाद्-अवैय् ऒऩ्ऱुन् (क्षुद्रं) तमक्क् इसैयार्(=अनिच्छन्त)
"इक्-करुमङ्गळ् ऎमक्क् उळव्" ऎन्नुम् इलक्कणत्ताल्
मिक्कव्(=उद्गत)-उणर्त्तियर्(=भाववन्तः) मेदिनि-मेविय(=वर्तिनो) विण्ण्(=द्यु)-अवरे. ( 21 )(5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्वापोद्बोध-व्यतिकर-निभे भोग-मोक्षान्तराले
कालं कञ्चिज् जगति विधिना केनचित् (←अप्रपन्न-बोधायाऽपि करुणया) स्थाप्यमानाः ।
तत्त्वोपाय-प्रभृति(→परमप्राप्य)-विषये स्वामि-दत्तां स्व-निष्ठां
(भगवत्-प्रयुक्त-)शेषां कृत्वा शिरसि कृतिनश् शेषम् आयुर् नयन्ति ॥ ३३ ॥(4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारश्चतुर्दशः ॥

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

( अधिकारार्थसंग्रादिका गाथा)

मुख्यमन्त्रपदर्शिते (स्वरूपोपाय-प्राप्य→) त्रितये निष्ठावन्तः
(मोक्ष-कैङ्कर्यादि→) स्वानुरूपम् इच्छन्तः
अननुरूपं किमपि अनिच्छन्त,
"इमानि कर्माणि अस्माकं सन्ती"ति लक्षणेन सम्यक् ज्ञातवन्तः
मेदिनी-वर्ति-दिविषदो भवन्ति । (5)↩︎

Those who have become well-established in their knowledge of the three things shown in the Tirumantra (namely, svarūpa, upāya, and puruṣārtha)
will never agree to do what is improper and will do only what is proper.
They are really wise men who find, in themselves, these attitudes and actions
and they may be called eternal sūris living on the earth.↩︎

Aquellos que se han establecido bien en su conocimiento de las tres cosas que se muestran en el Tirumantra (a saber, Svarūpa, Upāya y Puruṣārtha)
Nunca estará de acuerdo en hacer lo que es incorrecto
y hará solo lo que es adecuado.
Son hombres realmente sabios que encuentran, en sí mismos, estas actitudes y acciones.
y pueden llamarse sūris eternal que viven en la tierra.↩︎

मुक्कियमन्दिरङ्गाट्टिय मूऩ्ऱिनिलैयुडैयार्
तक्कवैयऩ्ऱित् तगादवैयॊऩ्ऱुन् दमक्किसैयार्
इक्करुमङ्गळॆमक्कुळवॆन्नुमिलक्कणत्ताल्
मिक्कवुणर्त्तियर् मेदिनिमेविय विण्णवरे. ( 21 )↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ इव्वधिकारार्थत्तै पाट्टालुम् सङ्ग्रहित्तुक्काट्टुगिऱार् मुक्किय मित्यादि । मुक्किय मन्दिरम् - मुक्यमाऩ मन्द्रम्, ‘‘न मन्त्रोऽष्टाक्षरात्परः’’ ऎऩ्गिऱबडि सर्वोत्कृष्टमाऩ मूलमन्द्रमॆऩ्ऱबडि। अत्ताले काट्टिय - काट्टप्पट्ट, पदत्रयत्ताले यडैयवे काट्टप्पट्ट वॆऩ्ऱबडि। मूऩ्ऱिल् - स्वरूपोपायपुरुषार्थङ्गळिल्, निलैयुडैयार् - निष्ठैयुळ्ळवर्गळाऩ, मेदिऩिमेविय विण्णवर् - भूमियिलिरुक्कुम् देवतैकळ्, भूदेवर्गळाऩ प्रपन्नर्गळॆऩ्ऱबडि। इक्करुमङ्गळ् - परपरिभवादिगळिल् विषादाभावादिरूपङ्गळाऩ इन्द कर्मङ्गळ्, ऎमक्कुळवॆऩ्ऩुमिलक् कणत्ताल् - नमक्कु उण्डायिरुक्किऱदॆऩ्ऱुम् ज्ञापकलिङ्गङ्गळाल्, मिक्कवुणर्त्तियर् - निष्कृष्टमाऩ अनुमित्यात्मकनिश्चयत्तैयुडैयराय्, स्वनिष्ठाभिज्ञानत्तैयुडै यराय्क्कॊण्डॆऩ्ऱबडि। तक्कवैयऩ्ऱि - स्वस्वरूपादिनिष्ठैकळुक्कु उचितङ्गळाऩ सदाचारङ्गळैयॊऴिय, नित्यनैमित्तिकङ्गळैयॊऴिय ऎऩ्ऱबडि। तगादवै - अनुचिततङ्गळाऩ अकृत्यकरणादिगळैयुम्, अल्पङ्गळाऩ भीतिप्रीतिहेतुक्कळैयुम्, तमक्किसैयार् - तमक्कु ग्राह्यङ्गळाग इसैयार्, इच्चियार्गळॆऩ्ऱबडि। अथवा तमक्किसैयार् – तमक्कु ग्राह्यङ्गळाग ऎण्णादवर्गळाऩ, इक्करुमङ्गळ् ऎमक्कुळवॆऩ्ऩुमिलक्कणत्ताल् मिक्कवुणर्त्तियर् मेदिऩि मेविय विण्णवरे ऎऩ्ऱन्वयिक्कवुमाम्। भगवाऩ् पोले भूमियिल् अवतरित्त नित्यसूरिकळे। कीऴधिकारत्तिल् प्रपन्नरै मुक्ततुल्यरॆऩ्ऱार्।↩︎

स्वापोद्बोध-व्यतिकर-निभे भोग-मोक्षान्तराले
कालं कञ्चिज् जगति विधिना केनचित् स्थाप्यमानाः ।
तत्त्वोपाय-प्रभृति(→परमप्राप्य)-विषये स्वामि-दत्तां स्व-निष्ठां
(भगवत्-प्रयुक्त-)शेषां कृत्वा शिरसि कृतिनश् शेषम् आयुर् नयन्ति ॥ ३३ ॥(4)↩︎

In the interval between this life of worldly enjoyment and life after mokṣa -
( an interval) which may be compared to a mingling of the state of sleep and the waking state ---
some destiny has placed prapannas for a time and they pass the rest of their lives wearing, on their heads,
the garland of their nishtā in regard to tattva, upāya, and puruṣārtha,
which has been vouchsafed to them by the Lord.↩︎

En el intervalo entre esta vida de disfrute mundano y vida después de mokṣa -
(un intervalo) que puede compararse con una mezcla del estado del sueño y el estado de vigilia ---
Algunos destino han colocado a Papannas por un tiempo y pasan el resto de sus vidas vistiendo, en sus cabezas,
La guirnalda de su nishtā con respecto a Tattva, Upāya y Puruṣārtha,
que les ha sido atendido por el Señor.↩︎

स्वापोद्बोधव्यतिकरनिभे भोगमोक्षान्तराले
कालं कञ्चिज्जगति विधिना केनचित् स्थाप्यमानाः ।
तत्त्वोपायप्रभृतिविषये स्वामिदत्तां स्वनिष्ठां
शेषां कृत्वा शिरसि कृतिनश्शेषमायुर्नयन्ति ॥ ३३ ॥↩︎

इव्वधिकारत्तिल् प्रपन्नरिल् स्वनिष्ठाभिज्ञान मुडैयवर्गळै नित्यसूरितुल्यरॆऩ्गिऱार्। आर्तप्रपन्नव्यतिरिक्तर् सर्वस्वामियाऩ भगवाऩाले कॊडुक्कप्पट्ट स्वरूपोपायपुरुषार्थ विषयगमाऩ स्वनिष्ठैयै परमपदप्राप्तिक्कु अरुळप्पाट्टिल् परियट्टवस्त्रमाग वहित्तुक् कॊण्डु आयुश्शेषत्तैक् कऴिक्किऱार्गळॆऩ्गिऱार् स्वापोद्बोधेति । कृतिनः – सुकृतिकळाऩ सिल प्रपन्नर्गळ्, स्वापोद्बोधव्यतिकरनिभे – स्वापः – निद्रा, उद्बोधः – निद्रानन्तरजागरणम्, व्यतिकरनिभे – अदुगळुडैय सम्पर्कतुल्यमाऩ, भोगमोक्षान्तराळे – मुमुक्षोत्पत्तेः पूर्वकालिकः भोगः संसारः; इदु स्वापस्थानीयम्। अनादिमायया सुप्तः ऎऩ्गिऱदिऱे संसारियै। मोक्षम्; जागरणस्थानीयम्; ‘‘जागृवासँ-स्समिन्धते’’ ऎऩ्ऱदिऱे मोक्षदशैयिल्। तयोरन्तराळे – मध्यत्तिल् मुमुक्षुत्वावस्थैयिलॆऩ्ऱबडि। केनचिद्विधिना – विलक्षणमाऩ भगवत्कृपैयाले, इङ्गु विधिशब्दत्ताल् भगवत्कृपै सॊल्लप् पडुगिऱदॆऩ्ऱु साम्प्रदायिकाः । कञ्चित्कालं – सिलनाळ्, जगति – लीलाविभूतियिल्, स्थाप्यमानाः – स्थापिक्कप्पट्टवराय्क्कॊण्डु,
इदऩाल् भगवाऩ् तऩ्ऩुडैय कृपैयाले ब्रह्म-वित्तुक्कळै लोकत्तैत् तिरुत्तुगैक्क् आग
सिल-गालम् लोगत्तिल् वैत्त् इरुप्पाऩ् ऎऩ्गिऱ अर्थम् सूचितमागिऱदु।

‘‘अध्यात्म-ग्रन्थ-निर्माणम्
अनेकेषाञ्च बोधनं ।
अर्चावतार-सेवा च
तेषाम् एतन् महत्-फलम् ॥’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्गळिऱे। तत्त्वोपायप्रभृतिविषये – इङ्गु प्रभृतिशब्दत् ताले पुरुषार्थत्तिऱ्कु ग्रहणम्।

स्वामिदत्तां – स्वामियाऩ भगवाऩाले कृपैयिऩाले कॊडुक्कप्पट्ट, स्वनिष्ठां - तङ्गळ् तङ्गळ् वृत्तिविशेषङ्गळै, शिरसि – शिरस्सिले, शेषां कृत्वा - तिरुप्परियट्टम्(=शिरोवेष्टनम्) आग धरित्तु, भगवद्भुक्तमाऩ स्रग्वस्त्रादिगळै शेषैयॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु। दैवात्प्राप्त स्रजि स्त्रीस्याच्छेषेति निघण्टुः । शेषमायुर्नयन्ति – आयुश्शेषत्तैप्पोक् कडिक्किऱार्गळॆऩ्गै।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारश्चतुर्दशः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारश्चतुर्दशः ॥↩︎

१५ उत्तरकृत्याधिकारः

205

०१ प्रवेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उत्तरकृत्याधिकारः ॥ १५ ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(पूर्वोक्त-स्वरूपोपाय-प्राप्य-निष्ठया) सन्तोषार्थं (न मुक्त्यै,) **विमृशति** मुहुस् सद्भिर् (नेतरैः,) अध्यात्म-विद्यां, नित्यं **ब्रूते, निशमयति** च स्वादु सु-व्याहृतानि । **अङ्गी कुर्वन्न्** अन्-अघ-ललितां (←नित्य-कर्म-साहित्यम्) वृत्तिम् आदेह-पातात् (भूयो-नियाम्यता--प्रपत्तिभ्याम्) दृष्टादृष्ट(→ऐहिकामुष्मिक)--स्व-भर-विगमे **दत्त-दृष्टिः** प्रपन्नः ॥ ३४ ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उत्तरकृत्याधिकारः ॥ १५ ॥↩︎

THE CHAPTER ON THE MANNER IN WHICH ONE SHOULD CONDUCT ONESELF AFTER PRAPATTI. page206↩︎

El capítulo sobre la forma en que uno debe conducirse después de Prapatti. Página 206↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे उत्तरकृत्याधिकारः ॥ १५ ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
उत्तरकृत्याधिकारः ॥↩︎

(पूर्वोक्त-स्वरूपोपाय-प्राप्य-निष्ठया) सन्तोषार्थं (न मुक्त्यै,) विमृशति मुहुस् सद्भिर् (नेतरैः,) अध्यात्म-विद्यां,
नित्यं ब्रूते, निशमयति(=शृणोति) च स्वादु सु-व्याहृतानि ।
अङ्गी कुर्वन्न् अन्-अघ-ललितां वृत्तिम् आदेह-पातात्
(भूयो-नियाम्यता-प्रपत्तिभ्याम्) दृष्टादृष्ट(→ऐहिकामुष्मिक)--स्व-भर-विगमे दत्त-दृष्टिः प्रपन्नः ॥ ३४ ॥(4)↩︎

उत्तरकृत्यम्, सन्तोषः, प्रवचनम्, श्रवणम्, शिक्ष↩︎

The prapanna, with his eyes fixed on the absence of his own responsibility (bhara)
in regard to both what is seen in this life
and what is to come hereafter,
follows, until the fall of his body, a course of action which is faultless and agreeable
( observing the code of conduct prescribed for his varṇa and his āśrama)
and for the sake of delight (in the enjoyment of the auspicious qualities of Bhagavān )
frequently studies Vedānta with good men,
teaches the sweet and noble utterances (of such as Alvars ), always and also listens to them.↩︎

El Prapanna, con los ojos fijos en la ausencia de su propia responsabilidad (Bhara)
con respecto a los dos que se ve en esta vida Y lo que vendrá en adelante,
sigue, hasta la caída de su cuerpo, un curso de acción que es impecable y agradable
(observando el código de conducta prescrito para su varṇa y su āśrama)
y en aras de deleite (en el disfrute de las cualidades auspiciosas de Bhagavān)
frecuentemente estudia vedānta con buenos hombres,
Enseña las expresiones dulces y nobles (de tales como Alvars), siempre y también escucha a ellos.↩︎

सन्तोषार्थं विमृशति मुहुस्सद्भिरध्यात्मविद्यां
नित्यं ब्रूते निशमयति च स्वादु सुव्याहृतानि ।
अङ्गीकुर्वन्ननघललितां वृत्तिमादेहपातात्
दृष्टादृष्टस्वभरविगमे दत्तदृष्टिः प्रपन्नः ॥ ३४ ॥↩︎

इप्पडि कृतकृत्यऩाय् स्वनिष्ठैयिल् तॆळिवुळ्ळ परमैकान्तिक्कु कर्तव्यङ्गळाऩ उत्तरकृत्यङ्गळै इव्वधिकारत्तिल् सॊल्लप्पोगिऱवराय् अवैगळै ऒरु श्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक्काट्टुगिऱार् सन्तोषार्थमिति । प्रपन्नः – इप्पडिप्पट्ट प्रपन्नऩाऩवऩ्, दृष्टादृष्टस्वभरविगमे – दृष्टादृष्टविषयङ्गळाऩ स्वभरङ्गळुडैय निर्गमत्तिल् दृष्टविषयत्तिल् स्वभरम् पूर्वकर्माधीनमागैयालुम्, अदृष्टविषयत्तिल् स्वभरम् भगवाऩिडत्तिल् समर्पित मागैयालुम् तऩ्ऩिडत्तिल् अवैयिरण्डुमिल्लामैयिले दत्तदृष्टिः – सावधानदृष्टिः, तऩक्कु भरङ्गळिल्लामैयाल् तदर्थमाग कर्तव्यविषयत्तिल् सावधानऩायॆऩ्ऱ पडि। अदावदु - तऩक्कु इरण्डु भरमुमिल्लैयागैयाल् इरण्डु भरत्तिऱ् कागवुम् कर्तव्यांशमॊऩ्ऱुमिल्लै यॆऩ्ऱु निश्चयमुडैयवऩाय्, आदेहपातात् – देहावसानपर्यन्तम्, अनघ – अपराधम् कलसाददाऩ, लळितां – प्रयोजनान्तराभिसन्धियिल्लामैयाले मनोज्ञमाऩ, वृत्तिं – नित्यनैमित्तिकादिरूपमाऩ शेषवृत्तियै, अङ्गीकुर्वन् - अङ्गीगरिक् किऱवऩाय्क्कॊण्डु, कृतकृत्यऩाऩ प्रपन्नऩुक्कु उपायाङ्गतया वर्णाश्रमधर्मानुष्ठानम् वेण्डामागिलुम् ‘‘विहितत्वाच्चाश्रमकर्मापि ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडि वर्णाश्रमोचितमाऩ अकरणे प्रत्यवायापादकमाऩ नित्यनैमित्तिककर्मानुष्ठानम् अवश्यम् वेण्डुमागैयाल् अदै यङ्गीगरित्त वऩायॆऩ्ऱबडि। सन्तोषार्थं – भगवत्कल्याणगुणङ्गळुडैय अनुभवविशेषत्ताले युण्डागुम् सन्तोषार्थम्, आनन्दार्थमॆऩ्ऱबडि। इदु सावधारणम्। अनुष्ठितोपायऩाऩ कृतकृत्यऩुक्कुतत्त्वोपायादिविषयकज्ञानार्थमाग वेदान्तपरिशीलनम् वेण्डामिऱे। सद्भिः –

‘‘अस्ति ब्रह्मेति चेद् वेद ।
सन्तम् एनन् ततो विदुः’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट ब्रह्मवित्तुक्कळोडे कूड, अद्ध्यात्मविद्यां – परमात्मविषयकमाऩ शारीरकविद्यां, मुहुः – सर्वदा, विमृशति – विमृशेदित्यर्थः । सर्वदा परिचयम् पण्णक् कडवऩॆऩ्ऱबडि। अप्राप्तत्वाद्विधिः । ‘‘भौमाः पिबन्त्व् अन्वहं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदिऱे। स्वादुसुव्याहृतानि – स्वादु – सॆविक्किऩिय सॆञ्जॊल् ऎऩ्ऱुम्

‘‘पराशर-प्रबन्धाद् अपि परमात्मनि सद्यश् चित्त-रञ्जकतमैः’’

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱबडिये अतिरस्यङ्गळायुम्, सु–सुष्ठुक्कळायुम्, श्रवणमात्रत्तालेये शृण्वतां सर्वपापहरङ्गळुमाऩ वॆऩ्ऱबडि। व्याहृतानि – शठकोपादि-दिव्यसूरिकळुडैय प्रबन्धङ्गळै, अद्ध्यात्मविद्यैयिऩुडैय सारसङ्ग्रहरूपङ्गळागैयाल्, इवैगळैयुम् नित्यं ब्रूते – प्रतिदिनं शिष्येभ्यो ब्रूयादित्यर्थः । सन्तोषार्थम् ऎऩ्बदै इङ्गेयुम् सेर्त्तुक्कॊळ्वदु। इङ्गु अधिकारिभेदसूचकमिल्लामैयालुम्, चकारमिरुप्पदालुम् पूर्णाधिकारियाऩ ऒरुवऩुक्के रसविशेषानुभवावहङ्गळाऩ व्यापारङ्गळ् मूऩ्ऱुम् विधिक्कप्पडुगिऱदुगळ्। निशमयति - ताऩाग आचार्यर्गळिडत्तिल् केऴ्क्कवेण्डुमॆऩ्गै। अध्यात्म विद्याविमर्शमुम्, शिष्यर्गळुक्कु सुव्याहृतङ्गळुडैय बोधनमुम्, आचार्य सकाशादपूर्वार्थश्रवणमुम् भिन्नभिन्नानन्दङ्गळुक्कु हेतुक्कळागैयाल् सति सम्भवे इवै मूऩ्ऱैयुम् उत्तरकालत्तिल् अनुष्ठिक्कक्कडवऩॆऩ्ऱु करुत्तु। इङ्गु सॊऩ्ऩदु उत्तरकृत्यमाऩ सर्वत्तुक्कुमुपलक्षणम्।↩︎

०२ उत्तर-कृत्य-स्वरूपम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि कृत-कृत्यऩ् आय्
स्व-निष्ठैयैत् तॆळिन्दु
शरीरत्तोड् इरुन्द कालम्
पऴन्(=पुरातन-)-तिरु-विडैयाट्टत्तिल्(=व्रीहि-क्षेत्रे)
सिऱुद्-इडत्तैय् अडैत्तुक् कॊण्ड् इरुप्पारैप् पोले
ऒरु बडि तुवक्क् अऱ्ऱ्
ऒरु बडि तुवक्क् उण्ड् इरुक्किऱ इव्व् अधिकारिक्कु

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तर्-उडैय कैङ्कर्य--परं-परै पोले
स्वादुतमम् आगैयाले स्वयं-प्रयोजनम् आय्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-विभक्त-काल-विशेष-नियतम् आय् (←न तु यथेष्टस्य) (5)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्तर-कैङ्कर्यत्तुक्कु अवसर-लाभार्थम् आग
पूर्व-कैङ्कर्यम् (पूर्णतापत्त्या सङ्कोचेन वापि) तलैक्-कट्ट-वेण्डुम् बडि सङ्गिलित्(=शृङ्खलित) तुवक्क् आय्

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वामि-संप्रीतिक्कुक् कारणमुम् आय्
कार्यमुम् आय्,

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

The prapanna, with his eyes fixed on the absence of his own responsibility (bhara)
in regard to both what is seen in this life
and what is to come hereafter,
follows, until the fall of his body, a course of action which is faultless and agreeable
( observing the code of conduct prescribed for his varṇa and his āśrama)
and for the sake of delight (in the enjoyment of the auspicious qualities of Bhagavān )
frequently studies Vedānta with good men,
teaches the sweet and noble utterances (of such as Alvars ), always and also listens to them.↩︎

El Prapanna, con los ojos fijos en la ausencia de su propia responsabilidad (Bhara)
con respecto a los dos que se ve en esta vida Y lo que vendrá en adelante,
sigue, hasta la caída de su cuerpo, un curso de acción que es impecable y agradable
(observando el código de conducta prescrito para su varṇa y su āśrama)
y en aras de deleite (en el disfrute de las cualidades auspiciosas de Bhagavān)
frecuentemente estudia vedānta con buenos hombres,
Enseña las expresiones dulces y nobles (de tales como Alvars), siempre y también escucha a ellos.↩︎

इत्थं कृत-कृत्यस्य स्व-निष्ठां विशदम् अभिज्ञातवतः स-शरीरत्वेनावस्थिति-काले,
पुरातने श्रीमति कृषि-क्षेत्रे
एक-देशम् आत्म-सात्-कृत्य वसत इव
केनचित प्रकारेण संबन्धं विसृज्य
केनचित् प्रकारेण संबन्धं वहतो ऽस्याधिकारिणः ---↩︎

The man who has thus done what he should do
and infers his proper attainment of niṣṭhā (in svarūpa, upāya and puruṣārtha)
should follow the line of conduct described hereunder as long as he lives,
like a farmer who, out of a big field fit for use in the adoration of the Lord,
gives up a large part and reserves only a small fraction of it as enough for his needs.
This adhikārī, namely, the prapanna, who has given up his connection with many things
and is still connected with certain things (like the body)↩︎

El hombre que ha hecho lo que debe hacer
e infiere su logro adecuado de Niṣṭhā (en Svarūpa, Upāya y Puruṣārtha)
debe seguir la línea de conducta descrita a continuación mientras viva,
como un agricultor que, fuera de un gran campo apto para su uso en la adoración del Señor, Ringa una gran parte
y se reserva solo una pequeña fracción de la misma
como suficiente para sus necesidades.
Este adhikārī, a saber, la Prapanna,
que ha renunciado a su conexión con muchas cosas
y todavía está conectado con ciertas cosas (como el cuerpo)↩︎

इप्पडि कृतकृत्यऩाय् स्वनिष्ठैयैत् तॆळिन्दु शरीरत्तोडिरुन्द कालम् पऴन्दिरुविडैयाट्टत्तिल् सिऱुदिडत्तै यडैत्तुक् कॊण्डिरुप् पारैप्पोले ऒरुबडि तुवक्कऱ्ऱॊरुबडि तुवक्कुण्डिरुक्किऱ इव्वधिकारिक्कु↩︎

सङ्गतिसूचनाय पूर्वाधिकारद्वयङ्गळुडैय अर्थत्तै अनुवदिक्किऱार् इप्पडि कृतकृत्यऩाय् स्वनिष्ठैयैत् तॆळिन्दु इति । शरीरत्तोडिरुन्द कालमिति । इदऩाल् वक्ष्यमाणमॆल्लाम् आर्तव्यतिरिक्तविषयमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। पऴन्दिरुविडैयाट्टत्तिल् - प्राचिनमाऩ क्षेत्रत्तिल्, विडैयाट्टम् - क्षेत्रम् - व्रीह्युत्पादकक्षेत्रम्। इङ्गु तिरु शब्दम् पूजार्थम्। तिरुमाळिगै ऎऩ्ऩुमाप्पोले। सिऱुदिडत्तै यडैत्तुक् कॊण्डिरुप्पारैप्पोले - पूर्वं तऩ्ऩुडैयदाऩ इप्पॊऴुदु क्रयम् सॆय्यप्पट्ट क्षेत्रत्तिल् स्वसौकर्यार्थमायुम्, वासार्थमायुम्, स्वल्पांशत्तै मासमूल्यत्तिऩुडैय अदावदु - वाडगैयिऩुडैय प्रदानत्ताले यावदायुषम् वैत्तुक्कॊण्डिरुक्कुम् लौकिकप्रभुक्कळैप्पोले यॆऩ्ऱबडि।
ऒरुबडि तुवक्कऱ्ऱॊरुबडि तुवक्कुण्डिरुक्किऱ इव्वधिकारिक्कु - शरीरादिगळिलित्यादिः ।

अन्द लौकिकर्गळ् क्रयिक्कप्पट्ट-क्षेत्रादिगळिल्
स्वाभाविक-स्वामित्व-सम्बन्धम् अऱ्ऱु
मूल्य-दानत्ताले औपाधिक-स्वामित्व-सम्बन्धत्तै वैत्तुक् कॊण्ड् इरुक्कुमाप् पोले
शरीरादिगळिल् भगवदीयत्व-बुद्धियाले स्वाभाविक-स्वामित्व-सम्बन्धत्तै विट्टु

औपाधिक-स्वामित्व बुद्धियैयुम्,
वर्णाश्रम-धर्मङ्गळिल् उपायोपेयत्व-बुद्धियैयुम्,
ऋणापनोदत्वक-बुद्धियैयुम् विट्टु
केवल-भगवद्-आराधन-वेषत्व-बुद्धियैयुम् उडैय इव्व् अधिकारिक्कु,
"इदऱ्कु उत्तर-कृत्यम् इरुक्कुम् बडिय्" ऎऩ्बदोड् अन्वयम्।↩︎

मुक्त-गत--कैङ्कर्य--परम्-परावत् [स्वादुतमतया स्वयं-प्रयोजनस्य]↩︎

… should follow a line of conduct which would be most delightful like the successive services rendered by released souls (in heaven).
This line of conduct is an end in itself;↩︎

... debería seguir una línea de conducta
Lo que sería más encantador como los servicios sucesivos prestados por las almas liberadas (en el cielo).
Esta línea de conducta es un fin en sí misma;↩︎

मुक्तरुडैय कैङ्कर्यपरंपरैपोले स्वादुतममागैयाले स्वयंप्रयोजनमाय्,↩︎

इव्वधिकारिक्कु ऒरु प्रयोजनमऩ्ऱिक्के उत्तरकृत्यम् रुचिक्कुमो?
प्रयोजनान्तरमिल्लाविडिलुम् इदुवे स्वयं प्रयोजनमागैयाल् रुचिक्कलामॆऩ्ऩिल्, इप्पडि स्वयम्प्रयोजनमाग ऎण्णि कैङ्कर्यम् पण्णुगिऱवर्गळुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मुक्तरुडैय कैङ्कर्यपरम्परै पोले इत्यादिना ।
स्वामिसम्प्रीणनतया सुहृल्लालनम्बोले स्वादुतममागवागलाम्; स्वादुतम मागैयाले स्वयम्प्रयोजनमाग आगलामॆऩ्ऱु करुत्तु। मुक्तर्गळ् भगवदभिप्रायत्तै साक्षात्करित्तु अदऱ्कनुगुणमाग अव्वो कालङ्गळिल् कैङ्कर्यपरम्परैयै अनुष्टित्तु वरुगिऱार्गळ्।↩︎

[शास्त्र-विभक्त-काल-विशेष-नियतस्य] (←न तु यथेष्टस्य) (5)↩︎

it has been prescribed for him in the śāstras as required to be done (in certain specific divisions of time);↩︎

Se ha prescrito para él en los śāstras
como se requiere que se haga (en ciertas divisiones específicas de tiempo);↩︎

शास्त्रविभक्तकालविशेषनियतमाय्↩︎

इवऩुक्कु भगवद्-अभिप्राय-साक्षात्-कारम् इल्लामैयाल्
उत्तरकृत्यत्तै ऎन्दक्-कालत्तिल् ऎप्पडि अनुष्ठिक्किऱद्

ऎऩ्ऱु अऱिन्दु
अनुष्ठिक्क शक्यम् आगुमोव्

ऎऩ्ऩ,

इवऩुक्कु भगवद्-अभिप्राय-साक्षात्कारम् इल्लाविडिलुम्
शास्त्रत्ताले

इन्दक् कालत्तिले इन्द कैङ्कर्यत्तै
इप्पडि अनुष्ठिक्कवेण्डुम्

ऎऩ्गिऱ अवऩ् अभिप्रायत्तैय् अऱिन्दु
तत्-तत्-कालङ्गळिल् तत्तत्कैङ्कर्यम् अनुष्ठिक्क शक्यम् आगलाम्

ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् शास्त्रविभक्तकालविशेषनियतमायिति ।
शास्त्रम् - पाञ्चरात्रादिशास्त्रम्। अदऩाले विभक्तकालविशेषम् - प्रतिदिनम् प्रथमयाममारभ्य पिरिक्कप्पट्टदाऩ अभिगमनोपादानेज्यास्वाद्ध्याययोगाख्यमाऩ ऐन्दु कालङ्गळ्।↩︎

उत्तर-कैङ्कर्यस्यावसरलाभार्थं
पूर्व-कैङ्कर्यं यथा (क्वचित् सङ्कोचेन वापि) परिपूर्णं स्यात् तथा शृङ्खलितस्य,↩︎

it is a form of service connected by links to the service which is to follow immediately after↩︎

Es una forma de servicio conectada por enlaces al servicio que debe seguir inmediatamente después↩︎

उत्तरकैङ्कर्यत्तुक्कु अवसरलाभार्थमाग पूर्व-कैङ्कर्यम् तलैक्कट्टवेण्डुम्बडि सङ्गिलित् तुवक्काय्↩︎

अवैगळिल् नियतम् आय्,
इन्द नैयत्यत्तै उपपादिक्किऱार्
उत्तर-कैङ्कर्यत्तुक्कु इत्यादिना ।
मेल् वरप्-पोगिऱ उपादान-कैङ्कर्यत्तिऱ्कु अवसर-प्राप्ति आवश्यकम् आगैयाल्
तदर्थम्, पूर्वकैङ्कर्यम् - प्रातर्-अभिगमन-रूप-कैङ्कर्यम्।
तलैक् कट्टवेण्डुम्बडि - अवश्यम् मुडिक्क वेण्डुम्बडि। सङ्गिलित्तुवक्काय् - अयश्शृङ्खलाबन्धम्बोले अन्योन्यसक्तमाय्,

‘‘अभिगच्छन् हरिं प्रातः
पश्चात् द्रव्याणि चार्जयन् ।
अर्चयंश्च ततो देवं
ततो मन्त्रान् जपन्न् अपि ॥
ध्यायन्नपि परं देवं
कालेषूक्तेषु पञ्चसु’’

ऎऩ्गिऱबडिये पूर्वोत्तरभावरूप-सम्बन्धविशिष्टमायॆऩ्ऱबडि।↩︎

स्वामि-संप्रीतेः कारण-भूतस्य कार्य-भूतस्य च,↩︎

and is the means of winning the favour of the Master
and is also its effect.↩︎

y es el medio para ganar el favor del maestro
y también es su efecto.↩︎

स्वामिसंप्रीतिक्कुक् कारणमुमाय् कार्यमुमाय्,↩︎

इप्पडि प्रतिदिनम् पाञ्चकालिककैङ्कर्यम् नियतमागिल् ‘‘कष्टं कर्म’’ ऎऩ्गिऱबडि क्लेशावहमागादोवॆऩ्ऩ वरुळिसॆय्गिऱार् स्वामिसम्प्रीतिक्कुक् कारणमुमाय्कार्यमुमायिति ।

शेषत्व-रसम् अऱिन्दवऩुक्कु स्वामि-सम्प्रीति-पुरुषार्थतया उद्देश्यम् आगैयाले(5)
तत्-साधनतया इन्द कैङ्कर्यङ्गळुम् पुरुषार्थङ्गळ् आगुम्।
अप्पडिये

‘‘व्रतान्तम् अखिलं कालं
सेचयत्य् अमृतेन तु’’

ऎऩ्गिऱ बडि
इवैगळ् भगवत्-प्रीति-कार्यङ्गळ् आगैयालेयुम्
शेषत्व-रसिकऩुक्कु भगवत्-प्रसाद-लब्धत्वेन अवैगळुम् पुरुषार्थङ्गळ् आगुम् इऱे।
"कष्टं कर्म" ऎऩ्बदु अन्यविषयम् -
पुरुषार्थेतर-विषयम् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

विवरणानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वासित्तुङ्, केट्टुम्, वणङ्गि, (सद्-)वऴि पट्टुम्, पूजित्तुम् पोक्किऩेऩ् पोदु' (नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ६३।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'सीर्(=सुगुण)-कलन्द सॊल् निऩैन्दु (संसारदुःखं) पोक्कारेल्(=न निवर्तयेयुश् चेत्)
सूऴ्(=पर्याक्रमत्)-विऩैयिऩ्-आऴ्(=गम्भीर)-तुयरैय्(=दुःखं)
ऎऩ् ऩिऩैन्दु पोक्कुवर् इप्-पोदु'
(पॆरिय तिरुवन्दादि ८६)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ऒऴिव्(=विच्छेद)-इल् कालम् ऎल्लाम् उडऩ् आय्
मऩ्ऩि(=सह्य)-वऴुव्(=प्रमाद)-इलाव् अडिमै सॆय्य-वेण्डु नाम्' (तिरुवाय्मॊऴि ३-३-१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पॊङ्ग् एऴ् पुगऴ्गळ् वायवाय्
पुलऩ्(=इन्द्रिय)-गॊळ्-वडिवॆऩ्(=विग्रहः) मऩत्तद् आय्
अङ्गे मलर्गळ् कैय्यव् आय्
वऴि-पट्ट् ओडव् अरुळिल्'(तिरुवाय्मॊऴि ८-१०-४।) (5)
(इङ्गे तिरिन्देर्क्कु इऴुक्क् उऱ्ऱ् ऎऩ्?)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नाडाद (=दुर्लभानि) (आत्म-गुणाः→)मलर् नाडि(=लब्ध्वा)'(तिरुवाय्मॊऴि १-४-९) (5)
(नाळ्-तोऱुम् नारणऩ्-तऩ्-वाडाद-मलर्-अडिक्-कीऴ् वैक्कवे)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वडिव्(=विग्रह)-इणैय्(=सादृश्य)-इल्ला मलर्-मगळ्,
मऱ्ऱ निल(=भू)-मगळ् पिडिक्कु
मॆल्ल्(=मृदु)-अडियैक्
कॊडु(=क्रूर)-विऩैयेऩुम्(=कर्मवान् अपि) पिडिक्क'(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तऩक्केय् आगव् ऎऩैक् कॊळ्ळुम् ईदे (काङ्क्षितम्)'(तिरुवाय्मॊऴि २-९-४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'उऩक्के नाम् आट्(ळ्) चॆय्वोम्'(तिरुप्पावै २९।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पळ्ळि(=शयन)-गॊळ्ळुम्-इडत्त्--अडि-कॊट्ट्(=मर्दनम्)-इडक् कॊळ्ळुम् आगिल्'(नाच्चियार् तिरुमॊऴि ४१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ऎण्णक्(=गणनाम्)-कण्ड विरल्गळ्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-३)

ऎऩ्ऱुम्;

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'उण्णा नाळ् पसिय् आवद् ऒऩ्ऱ् इल्लैय्

ओवादे(=विच्छेदं विना) "नमो नारणाव्" ऎऩ्ऱ् ऎण्णा नाळुम्
इरुक्क्(=ऋक्)-ऎजुस्(=यजुस्)-साम-वेद नाण्(=नव)-मलर् कॊण्ड्
उऩ पादम् नण्णा(=उपसर्पण-रहिता) नाळ्-अवै तत्तुऱुम्(=उद्भूतं) आगिल्
अऩ्ऱ् ऎऩक्क् अवै पट्टिऩि(=निराहार) नाळे'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-६)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नाक्कु निऩ्ऩैय् अल्लाल् अऱियादु
(तद्-अनौचित्ये) नाऩ् अद् अञ्जुवऩ् - (किञ्च) ऎऩ् वशम् अऩ्ऱु' (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-१) (5)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)55)

(English56)

(Español57)

(मूलम्58)

(४२तमाहोबिल-यतिः59)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वाय् अवऩैय् अल्लदु वाऴ्त्तादु'(=स्तौति)
(मुदल् तिरुवन्दादि ११)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)60)

(English61)

(Español62)

(मूलम्63)

(४२तमाहोबिल-यतिः64)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तोळ् अवऩैय् अल्लाल् तॊऴा(=न पूजयेत्)'(मुदल् तिरुवन्दादि ६३।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)65)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

(४२तमाहोबिल-यतिः69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नयवेऩ् (=नेच्छेयम्) पिऱर्(→देवस्य) पॊरुळै (आत्माख्यम्)'(मुदल् तिरुवन्दादि ६४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)70)

(English71)

(Español72)

(मूलम्73)

(४२तमाहोबिल-यतिः74)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'निरन्तरं निऩैप्पद् आग
नी निऩैक्क वेण्डुम्'
(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १०१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)75)

(English76)

(Español77)

(मूलम्78)

(४२तमाहोबिल-यतिः79)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'इरुळ् इरिय(=प्रतिगमयत्)'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-१)

(नीलमेघः (सं)80)

(English81)

(Español82)

(मूलम्83)

(४२तमाहोबिल-यतिः84)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ऊऩ्(=मांस)-एऱु सॆल्वत्तु'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि ४-१)

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

(४२तमाहोबिल-यतिः89)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नी(=दीर्घ)-णागम् सुऱ्ऱि'(पॆरियदिरुमॊऴि ११-७-१)

ऎऩ्गिऱ तिरु-मॊऴिगळिलुम्(=दशक-सूक्तिषु),

(नीलमेघः (सं)90)

(English91)

(Español92)

(मूलम्93)

(४२तमाहोबिल-यतिः94)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पत्युः प्रजानाम् ऐश्वर्यं,
पशूनां (→पत्युर्) वा न कामये ।
अहं कदम्बो भूयासं,
कुन्दो वा यमुना तटे’’()

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)95)

(English96)

(Español97)

(मूलम्98)

(४२तमाहोबिल-यतिः99)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कुरुष्व माम् अनुचरं
वैधर्म्यं नेह विद्यते ।
कृतार्थो ऽहं भविष्यामि
तव चार्थः प्रकल्पते (4)
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२४)

(नीलमेघः (सं)100)

(English101)

(Español102)

(मूलम्103)

(४२तमाहोबिल-यतिः104)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहं सर्वं करिष्यामि
जाग्रतः स्वपतश्च ते’’(5)
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२७)

(नीलमेघः (सं)105)

(English106)

(Español107)

(मूलम्108)

(४२तमाहोबिल-यतिः109)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परवान् अस्मि काकुत्स्थ
त्वयि वर्ष-शतं स्थिते (१४-वर्षावधिस् तवैवास्तु)।
(जलाहरणादौ मत्-सौकर्यम् उपेक्ष्य)
स्वयं तु रुचिरे देशे
क्रियताम् इति मां वद ॥ (5)
(रामायणम् आरण्यकाण्डम् १५-७)

(नीलमेघः (सं)110)

(English111)

(Español112)

(मूलम्113)

(४२तमाहोबिल-यतिः114)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कामये वैष्णवत्वन् तु
सर्व-जन्मसु केवलम्’’
(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१३।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)115)

(English116)

(Español117)

(मूलम्118)

(४२तमाहोबिल-यतिः119)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वर्तमानस् सदा चैवं
पाञ्च-कालिक-वर्त्मना ।
स्वार्जितैर् गन्ध-पुष्पाद्यैश्
शुभैश् शक्त्य्-अनुरूपतः ॥
आराधयन् हरिं भक्त्या
गमयिष्यामि वासरान्
(वङ्गी-पुरत्तु-नम्बि-कारिका।)

(नीलमेघः (सं)120)

(English121)

(Español122)

(मूलम्123)

(४२तमाहोबिल-यतिः124)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ बडिये
स्वरूपानुरूप-काल-क्षेपार्थम् आऩ उत्तर-कृत्यम् इरुक्कुम् बडि;

(नीलमेघः (सं)125)

(English126)

(Español127)

(मूलम्128)

(४२तमाहोबिल-यतिः129)

(४२तमाहोबिल-यतिः130)

'1 पठित्वा, श्रुत्वा, प्रणम्य,
(सद्-)मार्गे एव गत्वा, संपूज्य, चानैषं कालम्"

इति

[[११६]]↩︎

The following passages indicate this line of conduct; -

"I read the books which describe the attributes and qualities of Bhagavān;
I listened to other people reading them,
I bowed to Him,
I worshipped Him always
and performed service to Him
and thus saw to it that my time was not spent in vain".↩︎

Los siguientes pasajes indican esta línea de conducta;-

"Leí los libros que describen los atributos y cualidades de Bhagavān;
Escuché a otras personas que los leían
Me incliné ante él
Lo adoraba siempre
y le realizó un servicio
y así me enteró que mi tiempo
no fue gastado en vano ".↩︎

'वासित्तुङ् गेट्टुम् वणङ्गि वऴिबट्टुम्बूसित्तुम् पोक्किऩेऩ् पोदु'(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ६३।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इप्पडि उत्तरकृत्यम् पुरुषार्थमाऩालुम् इदिऩ् अनुष्ठानत्तिऱ्कु प्रमाणसम्प्रदायङ्गळुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वासित्तुम् केट्टुमित्यादि । वासित्तुम् - शास्त्रङ्गळैप् पडित्तुम्, केट्टुम् - अदिऩर्थङ्गळै आचार्यसकाशत्तिल् केट्टुम्, वणङ्गि - शास्त्रार्थङ्गळैक् केट्पदऱ्काग आचार्यर्गळै वणङ्गि, वऴिबट्टुम् - नल्वऴियिले नडन्दुम्, पूसित्तुम् - तिरुवाराधनम् सॆय्दुम्, पोक्किऩेऩ् पोदु - कालत्तैयॆल्लाम् अवन्ध्यमागप् पोक्किऩेऩ् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

कल्याण-गुण-युक्त-सूक्तीर् अनुसन्धाय न (संसारदुःखं) निवर्तयेयुश् चेत्
अभिव्यापि-कर्म-जनितम् अ-गाध-दुःखं,
किम् अनुसन्धाय निवर्तयेयुर् इदानीम्

इति,↩︎

"Men should get rid of their sorrow
which is as deep as the sea
on account of past karma surrounding the soul, by meditating on those passages
which reveal the Lord's qualities.
If they should not do so,
by what other thought can they get rid of their sorrow while in saṁsāra ?"

↩︎

"Los hombres deberían deshacerse de su dolor
que es tan profundo como el mar
Debido al karma pasado que rodea el alma,
meditando sobre esos pasajes
que revelan las cualidades del Señor.
Si no lo hicieran,
¿Por qué otro pensamiento pueden deshacerse de su dolor mientras están en Saṁsāra? "

↩︎

'सीर् कलन्द सॊल् निऩैन्दु पोक्कारेल् सूऴ्विऩैयिऩाऴ्दुयरै यॆऩ्ऩिऩैन्दु पोक्कु वरिप्पोदु'(पॆरिय तिरुवन्दादि ८६) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

सीर् कलन्द - कल्याणगुणङ्गळोडु कूडिय। कल्याणगुणप्रतिपादकङ्गळाऩ ऎऩ्ऱबडि। सॊल् - सॊऱ्कळै, सहस्रनामादिरूपङ्गळाऩ शब्दङ्गळै, निऩैन्दु - सार्थमाग अनुसन्धित्तु। सूऴ् विऩैयिऩ् - आत्मावै सूऴ्न्दुगॊण्डिरुक्किऱ पाबत्तिऩुडैय, पापकार्यमाऩ ऎऩ्ऱबडि। आऴ् तुयरै - अगाधमाऩ दुःखत्तै। पोक्क वेण्डुमिति शेषः । अप्पडि पोक्कारेल् - पोक्कारागिल्, इन्द जऩङ्गळॆऩ्ऱ ध्याहरिप्पदु। ऎऩ्ऩिऩैन्दु - वेऱु ऎदै निऩैत्तु। इप्पोदु - इदानीम्। इन्द जऩ्मत्तिलॆऩ्ऱबडि। पोक्कुवर् - पोक्कडिक्क शक्तर्गळ्? भगवद्गुणप्रतिपादक-शास्त्रानुसन्धानमऩ्ऱिक्के तुयरत्तैप् पोक्क वेऱु कदियिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

विच्छेद-शून्यं कालं सर्वं सह भूत्वा,
सर्वावस्थासु स्थित्वा,
निर्दोष-कैङ्कर्यं कर्तुं वाञ्छेम वयम्

इति,↩︎

"We should, without intermission render service to the Lord
in all places and in all circumstances and at all times".

↩︎

"Deberíamos, sin intermedio, prender servicio al Señor
en todos los lugares y en todas las circunstancias y en todo momento ".

↩︎

'ऒऴिविल् कालमॆल्लामुडऩाय् मऩ्ऩि वऴुविलावडिमै सॆय्यवेण्डु नाम्'(तिरुवाय्मॊऴि ३-३-१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

" उपर्य् उपरि जृम्भमाणा गुण-प्रथाः मुखे,
इन्द्रियापहारि-विग्रहं मन्-मनसि,
तद्-अनुरूप-पुष्पाणि च हस्तयोः कृत्वा
( कैङ्कर्य-)मार्गम् आश्रित्य
सर्वदा वृत्तये कृपां कुर्याच् चेत्" (5)
(का क्षतिर् अत्र जीविते?)

इति↩︎

"If the Lord is so gracious as to enable me to spend my time always with the passages which describe His qualities in my mouth,
with His form alluring the eye and other senses in my mind,
and with flowers fit enough for His form in my hands

- if I find this grace,
what is there unpleasant for me while living here?”(5)

↩︎

"Si el Señor es tan amable
como para permitirme pasar mi tiempo
siempre con los pasajes que describen sus cualidades en mi boca,
con su forma aliviar el ojo y otros sentidos en mi mente,
y con flores se ajusta lo suficiente para su forma en mis manos
- Si encuentro esta gracia,
¿Qué hay desagradable para mí mientras vive aquí?

↩︎

'पॊङ्गेऴ् पुगऴ्गळ् वायवाय् पुलऩ्गॊळ् वडिवॆऩ् मऩत्तदायङ्गे मलर्गळ्गैय्यवाय् वऴिबट्टोड वरुळिल्'(तिरुवाय्मॊऴि ८-१०-४।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ऒऴिविल् - ऒऴिविल्लादबडि, कालमॆल्लाम् - ऎल्लाक्कालत्तिलुम्। उडऩाय् मऩ्ऩि - सर्वदेशसर्वावस्थैयिलुम् कूड निऩ्ऱु वऴुविला - विच्छेदमिल्लाद, अथवा दोषम् कलसाद। नाम् अडिमै सॆय्यवेण्डुम् - अडिमै सॆय्यक्कडवोम्। पॊङ्गेऴित्यादि । पॊङ्गेऴ् - पॊङ्गि ऎऴानिऩ्ऱ, अभिवृद्धमागिऱ ऎऩ्ऱबडि। पुगऴ्गळ् - उऩ् कल्याणगुणङ्गळ्। इदु कल्याणगुणप्रतिपादकमाऩ पासुरत्तिल् लाक्षणिकम्। वायवाय् - वाग्विषयमागुम्बडिक्कुम्, पुलऩ् - इन्द्रियङ्गळै, आन्तर-बाह्येन्द्रियङ्गळै ऎऩ्ऱबडि। कॊळ् -कॊळ्ळानिऱ्किऱ, दृष्टिचित्ताकर्षकमाऩ ऎऩ्ऱबडि। वडिवु - अऴगियदाऩ उऩ् तिरुमेऩि। ऎऩ् मऩत्तदाय् - ऎऩ्ऩुडैय मऩदुक्कु विषयमागुम्बडियुम्। अङ्गे मलर्गळ् - अन्द तिरुमेऩियिल् समर्पिक्कैक्कु योग्यमाऩ पुष्पङ्गळ्। कैय्यवाय् - हस्तगतमागुम्बडियुम्, वऴिप्पट्टोड - वऴिप्पट्टु- सन्मार्गत्तिले प्रवेशित्तु, ओड - नडक्कुम्बडि। अरुळिल् - कृपै पण्णिऩाऩागिल्। इङ्गे तिरिन्देर्क्कु - इन्द लोगत्तिले वसिप् पवर्क्कु। इऴुक्कुऱ्ऱॆऩ् - इऴुक्कु ऎऩ् ऎऩ्ऱबडि। उऱ्ऱु ऎऩ्बदु अव्ययम्। मनोवाक्कायरूपकरणत्रयङ्गळाले तऩ्ऩुडैय कैङ्गर्यत्तैप् पण्णुम्बडि भगवाऩ् कृपै पण्णिऩाऩागिल् इन्द लोकत्तिल् वासमात्रत्ताले ऎऩ्ऩ कुऱ्ऱमुण्डागुम्? ऒऩ्ऱुम् उण्डागादॆऩ्ऱबडि।↩︎

अ-लब्धानि पुष्पाणि
अभिलष्य संपाद्य"
(नित्यं नारायणाम्लायमान-पद-पुष्पयोः स्थापयानि)

इति,↩︎

"I was born to seek flowers that are hard to obtain
in order that they may be placed at the Lord's feet"

↩︎

"Nací para buscar flores
que sean difíciles de obtener
Para que puedan colocarse a los pies del Señor "

↩︎

'नाडाद मलर् नाडि'(तिरुवाय्मॊऴि १-४-९) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नाडाद मलर् नाडि - तेडव् अरिय पुष्पङ्गळॆल्लाम् तेडि, अथवा आन्तर-पुष्पत्तैच् चॊल्लुगिऱदु ऎऩ्बारुम् उण्डु।
इदऱ्कु 'नाडोऱुम् नारणऩ् तऩ् वाडाद मलरडिक्कीऴ् वैक्कवे' ऎऩ्बदोडन्वयम्। नाळ्दोऱुम् नारायणऩुडैय सॆव्विमाऱाद पूप्पोलेयिरुक्किऱ तिरुवडिगळिऩ् समीबत्तिले समर्पिक्कैक्कागवे ऎऩ्गै।↩︎

अनुपमया पुष्पाङ्गनया,
अन्यया भूमि-देव्या च संवाह्यमानं मृदु-चरणं क्रूर-कर्मा ऽहम् अपि यथा संवाहयेयं तथा

इति,↩︎

“May I, the sinner that I am,
press the tender feet of the Lord
which are gently pressed by the incomparably beautiful Lakṣmī
and the other, viz, the goddess of the Earth!”↩︎

"¿Puedo yo, el pecador que soy
Presione los pies tiernos del Señor
que son suavemente presionados por el lakṣmī incomparablemente hermoso
Y el otro, a saber, la diosa de la tierra!↩︎

'वडिविणैयिल्ला मलर्मगळ् मऱ्ऱ निलमगळ् पिडिक्कु मॆल्लडियैक् कॊडुविऩैयेऩुम् पिडिक्क'(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

वडिविणै इत्यादि । वडिवु - सौन्दर्यत्तिले। इणै – सादृश्यम्। इल्ला - इल्लादवळाऩ, मलर् मगळ् - पङ्कजमलरिल् पिऱन्द महालक्ष्मियॆऩ्ऩ, मऱ्ऱ - वेऱुबट्टवळाऩ, निल मगळ् - भूमिप्पिराट्टियॆऩ्ऩ, इवर्गळाल्, पिडिक्कुम् मॆल्लडियै - संवाह्य माऩ मृदुलमाऩ तिरुवडियै, कॊडुविऩैयेऩुम् पिडिक्क - पापिष्ठऩाऩ अडियेऩुम् संवाहनम् सॆय्युम्बडि ऎऩ्गै।↩︎

स्व-मात्र--शेषतया(→स्वप्रयोजनेनैव) मम स्वीकरणम् इतीदम् एव (काङ्क्षितम्)

इति,↩︎

“This is the only object that I desire –
that the Lord should take me into His service
for His own satisfaction".

↩︎

“Este es el único objeto que deseo -
que el Señor me lleva a su servicio
por su propia satisfacción ".

↩︎

'तऩक्केय् आगव् ऎऩैक् कॊळ्ळुमीदे'(तिरुवाय्मॊऴि २-९-४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

तऩक्केयाग वॆऩैक्कॊळ्ळु मीदे - तऩ्ऩुडैय उगप्पुक्कागवे ऎऩ्ऩै अडिमै कॊळ्ळुगिऱ इत्तैये ऎऩ्गै। इदु अडिमै सॆय्युम्बोदु स्वप्रयोजनत्तैयुम् नडुवे आसैप्पडुगिऱेऩल्लेऩ् ऎऩ्बदैक् काट्टुगिऱदु।↩︎

तवैव वयं कैङ्कर्यं कुर्याम"

इति,↩︎

"We will render service, O Lord, only to Thee".

↩︎

"Vamos a prender el servicio, oh Señor, solo para ti".

↩︎

'उऩक्के नामाट्चॆय्वोम्'(तिरुप्पावै २९।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

उऩक्के नामाट्चॆय्वोम् - उऩ् उगप्पुक्कागवे नाङ्गळ् कैङ्कर्यम् पण्णक्कडवोम्।↩︎

"8 शयन-स्थाने चरण-संवाहनार्थं स्वीकुर्याच् चेत्”

इति,↩︎

"If the Lord will be so gracious as to let us gently press His feet in the place where He sleep,"

↩︎

"Si el Señor será tan amable
como para dejar que presione suavemente
sus pies en el lugar donde duerma",

↩︎

'पळ्ळिगॊळ्ळुमिडत्तडिगॊट्टिडक्कॊळ्ळु मागिल्'(नाच्चियार् तिरुमॊऴि ४१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पळ्ळिगॊळ्ळुमित्यादि । पळ्ळिगॊळ्ळुमिडत्तु - तिरुक्कण् वळरुम्बोदु, अडिगॊट्टिड - तिरुवडिकळैप् पिडिक्कुम्बडि, कॊळ्ळुमागिल् - अडियेऩै अङ्गीकरिक्कुमागिल्,↩︎

“10 (नाम-गुणादि-)गणनार्थम् आविर्भूताभिर् अङ्गुलिभिः "

इति,↩︎

"My fingers will keep count
when I utter the names of the Lord."

↩︎

"Mis dedos mantendrán la cuenta
Cuando pronuncio los nombres del Señor ".

↩︎

'ऎण्णक्कण्ड विरल्गळ्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-३) ऎऩ्ऱुम्;↩︎

ऎण्णक् कण्डविरल्गळ् - भगवन्नामङ्गळै ऎण्णुगैक्कु समर्थङ्गळाऩ विरल्गळ्,↩︎

[[117]]

भोजन-शून्य-दिने क्षुधेत्य्- एतत् किंचिद् अपि नास्ति,

अविच्छेदेन "नमो नारायणे"ति अनुसंधान-शून्या दिवसाः
ऋग्-यजुस्-साम-वेदान् नव-प्रफुल्ल-पुष्पाणि गृहीत्वा
त्वत्-पादोपसर्पण-रहित-दिवसा मे प्रसजेयुश् चेत्
ते मे उपवास-दिवसाः"

इति,↩︎

"The days of my starvation are not those on which I do not eat
- (they are) the days, if ever they occur,
on which I do not constantly meditate saying "nāmo Nārāyaṇa''
and the days on which I do not approach Thy feet with the three Vedas
which are (as it were) freshly bloomed flowers".↩︎

"Los días de mi hambre no son aquellos en los que no como
- (son) los días, si alguna vez ocurren,
en el que no medito constantemente decir "nāmo nārāyaṇa ''
y los días en los que no me acerco a tus pies con los tres Vedas
que son (por así decirlo) flores recién florecidas ".↩︎

'उण्णा नाळ् पसियावदॊऩ्ऱिल्लै योवादे नमो नारणावॆऩ्ऱॆण्णा नाळुमिरुक्कॆसुच् चामवेद नाण्मलर् कॊण्डुऩबादम् नण्णा नाळवै तत्तुऱुमागिलऩ्ऱॆऩक्कवै पट्टिऩि नाळे'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-६) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

उण्णानाळित्यादि । उण्णानाळ् - उपवासमाग इरुक्कुम् नाळ्गळिल्, पसि यावदॊऩ्ऱिल्लै - क्षुत्तॆऩ्बदे ऎऩक्कु ऒऩ्ऱुमिल्लै। आऩालुम् पट्टिऩि नाळ् उमक्कु यॆवैयॆऩ्ऩ? ओवादे - विच्छेदमिऩ्ऱिक्के, नमो नारणावॆऩ्ऱु - हे नारायण तुभ्यं नमः ऎऩ्ऱु ऎण्णा नाळुम् - चिन्तियाद नाळुम्, इरुक्कॆसुच् चामवेद - ऋग्यजुस्सामवेदमॆऩ्गिऱ, नाण्मलर्गॊण्डु - अप्पॊऴुदु विकसितपुष्पङ्गळैक्कॊण्डु, उऩ पादम् - उऩ् तिरुवडिगळै, नण्णानाळ् - किट्टाद नाळ्, किट्टि याराधियाद नाळॆऩ्ऱबडि। अवै तत्तुऱुमागिल् - इव्विरण्डुम् प्राप्तङ्गळामागिल्, ऎऩक्कवै पट्टिऩि नाळ् - पसिक्कुम् नाळ्, ध्यानाराधनादिगळिल्लाद नाळे पसिक्कुम् नाळॆऩ्ऱबडि।↩︎

“18 वाक् त्वद्-व्यतिरिक्तं न वेद ।
(तद्-अनौचित्ये) अहं बिभेमि; (किञ्च) मद्-वशगा सा न" (5)

इति↩︎

"My tongue will not praise any one but Thee;
I wonder whether Thou wilt suffer any loss of glory by my praise;
but I cannot stop praising Thee,
for my tongue is not under my control".(5)↩︎

"Mi lengua no alabará a nadie más que a ti;
Me pregunto si sufrirás alguna pérdida de gloria por mis elogios;
Pero no puedo dejar de alabarte
porque mi lengua no está bajo mi control ". +++ (5) +++↩︎

'नाक्कु निऩ्ऩैयल्लालऱियादु नाऩदञ्जुवऩॆऩ् वसमऩ्ऱु'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नाक्कु निऩ्ऩैयल्लालऱियादु इति । ऎऩ्ऩुडैय जिह्वै उऩ्ऩुडैय स्तोत्रमऩ्ऱिक्के वेऱोऩ्ऱैच्चॊल्ल वऱियादु। इङ्गु निऩ् शब्दम् निऩ् स्तोत्रपरम्। नाऩ् - अन्द स्तोत्रविषयत्तिलनर्हऩाऩ नाऩ्, अदु अदऱ्कु - स्तोत्रम् पण्णुगैक्कु, अञ्जुवऩ् - पयप्पडुवेऩ्। उऩ्ऩै स्तोत्रम् पण्णिऩाल् उऩक्कु ऎऩ्ऩ अवद्यम् वरुमोवॆऩ्ऱु पयप्पडुवेऩॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्वसमऩ्ऱु - ऎऩक्कु स्वाधीनमऩ्ऱु। अन्द नाक्कु ऎऩ् वसमऩ्ऱिक्के ताऩागवे प्रवर्तिक्किऱदॆऩ्ऱबडि।↩︎

वाक् तद्-व्यतिरिक्तं न स्तुवीत

इति,↩︎

"My mouth does not praise any one but Him",↩︎

"Mi boca no elogia a nadie más que a él",↩︎

'वायवऩैयल्लदु वाऴ्त्तादु'(मुदल् तिरुवन्दादि ११) ऎऩ्ऱुम्↩︎

वाय वऩैयित्यादि । वाक्काऩदु, अवऩैयल्लदु - भगवाऩै यॊऴिय वेऱॊरुवऩै, वाऴ्त्तादु - स्तुतिसॆय्यादु।↩︎

स्कन्धौ तद्-व्यतिरिक्तं न सेवेयाताम्

इति,↩︎

"My shoulders do not bow to anyone but Him",

↩︎

"Mis hombros no se inclinan ante nadie más que él",

↩︎

'दोळवऩैयल्लाल् तॊऴा'(मुदल् तिरुवन्दादि ६३।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

तोळवऩैयल्लाल् तॊऴा इति । अन्द भगवाऩैविट्टु वेऱॊरुवऩै अञ्जलिबन्धम् पण्णि वणङ्गादु।↩︎

नेच्छेयं परेषां(→देवस्य) वस्तु (आत्माख्यम्)

इति↩︎

"I will not look upon my soul which belongs to the Lord as my own,
nor will I remain in the company of those mean persons who think so,"(5)

↩︎

"No miraré mi alma, que pertenece al Señor, como mía,
Tampoco permaneceré en compañía de aquellas personas malas que piensan ",(5)

↩︎

'नयवेऩ् पिऱर् पॊरुळै'(मुदल् तिरुवन्दादि ६४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नय वेऩ् पिऱर् पॊरुळैयिति । पिऱर् पॊरुळै - परमात्मस्वम्माऩ चेतनाचेतनङ् गळै, नयवेऩ् - ऎऩ्ऩदॆऩ्ऱु आसैप्पडमाट्टेऩ्।↩︎

“निरन्तरं यथा ध्यानं भवेत्
तथा त्वया संकल्पनीयम्"

इति च,↩︎

"May Thou be so gracious as to make me ever meditate on Thee ",

↩︎

"Que seas tan amable como para hacer me meditar en ti",

↩︎

'निरन्दरम् निऩैप्पदाग नी निऩैक्कवेण्डुम्'(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १०१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

निरन्दरमित्यादि । निरन्दरम् - इडैविडामल्, विच्छेदमिऩ्ऱिक्के यॆऩ्ऱबडि। निऩैप्पदाग - नाऩ् उऩ्ऩै ध्यानम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु, नी निऩैक्कवेण्डुम् - नी सङ्कल्पित् तरुळवेण्डुम्।↩︎

एवं

“17 अन्धकारो यथा शिथिलो भवेत् तथा"

↩︎

" When will these two eyes of mine
delight in looking at the forehead of the Lord
where the two gems that shed light shine dispelling darkness?"

↩︎

"¿Cuándo serán estos dos ojos míos?
Déjate ver la frente del Señor
Dónde las dos gemas que arrojan luz brillan
disipando la oscuridad? "

↩︎

'इरुळिरिय'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-१)↩︎

इरुळिरिय इत्यादि, पॆरुमाळ् तिरुमॊऴियिल् मुदल् तिरुमॊऴियिल् मुदल् पाट्टु।↩︎

"18 मांस-वर्धकैश्वर्यम्"

↩︎

"I do not long for birth accompanied with wealth
that (only) makes the flesh grow
but pray to be born as a bird in the Venkata Hills".

↩︎

"No anhelo el nacimiento acompañado de riqueza
Eso (solo) hace que la carne crezca
Pero ore para nacer como pájaro en las colinas de Venkata ".

↩︎

'ऊऩेऱु सॆल्वत्तु'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि ४-१)↩︎

ऊऩेऱुसॆल्वम् - इदु नालान्दिरुमॊऴि।↩︎

"1 दीर्घनागं परिवेष्टय"

इत्य्-एतेषु श्री-सूक्तेषु [परिच्छेदेषु] च↩︎

"The eyes of those who have not seen that Golden Hill which rides on the bird
and which, long ago, planted the hill wound with the serpent in the sea
and churned it for the sake of nectar --
their eyes are not eyes at all"

["The eyes of those who have not seen Bhagavān who is a mountain of Gold
and who rides on a bird
and who, long ago, placed the mountain girdled with the serpent in the sea
and churned it for the sake of nectar --
their eyes are not eyes at all"]

↩︎

"Los ojos de aquellos que no han visto esa colina dorada que cabalga sobre el pájaro
y que, hace mucho tiempo, plantó la herida de la colina con la serpiente en el mar
y lo convirtió para el nétar - Sus ojos no son los ojos en absoluto "

["Los ojos de aquellos que no han visto a Bhagavān que es una montaña de oro
y quién monta sobre un pájaro
Y quien, hace mucho tiempo, colocó la montaña ceñida con la serpiente en el mar
y lo convirtió por el bien del néctar -
Sus ojos no son ojos en absoluto "]

↩︎

'नीणागम् सुऱ्ऱि'(पॆरियदिरुमॊऴि ११-७-१)
ऎऩ्गिऱ तिरुमॊऴिगळिलुम्,↩︎

नीणागञ् जुऱ्ऱि - पॆरिय तिरुमॊऴियिल् उपान्त्यमाऩ तिरुमॊऴि।↩︎

‘‘पत्युः प्रजानाम् ऐश्वर्यं,
पशूनां (→पत्युर्) वा न कामये ।
अहं कदम्बो भूयासं,
कुन्दो वा यमुना तटे’’()

इति↩︎

Likewise also these Sanskrit ślokas :-

"I do not long for the wealth of Brahma or for that of Rudra.
I long to be either a kadamba tree or a kunda tree on the banks of the Yamuna
(which Śrīkṛṣṇa purified with His holy feet)."

↩︎

Del mismo modo, también estos sánscritos Ślokas:-

"No anhelo la riqueza de Brahma o la de Rudra.
Anhelo ser un árbol kadamba o un árbol de kunda en las orillas del Yamuna
(que Śrīkṛṣṇa purificó con sus pies santos) ".

↩︎

‘‘पत्युः प्रजानामैश्वर्यं पशूनां वा न कामये । अहं कदम्बो भूयासं, कुन्दो वा यमुना तटे’’() ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पत्युरिति । प्रजानां पत्युः – ब्रह्माविऩुडैयवो, पशूनां पत्युः – पशुपतियिऩुडैयवो ऐश्वर्यं – ऐच्वर्यत्तै, न कामये । आऩाल् नीर् कामिप्पदु ऎदॆऩ्ऩ? यमुनातटे - यमुऩैयिऩ् करैयिल्, श्रीकृष्णचरणकमलसञ्चरणधन्यतममाऩ यमुऩैक्करैयिलॆऩ्ऱबडि। अहं - नाऩ्, कदम्बः - कदम्ब वृक्षमागवो, कुन्दो वा – कुरुक्कत्ति व्रुक्षमागवो, भूयासं - पिऱक्क आसैप्पडुगिऱेऩ्।

‘‘प्राजापत्य-प्रभृति-विभवं प्रेक्ष्य पर्याय-दुःखं
जन्माकाङ्क्षन् वृषगिरिवने जग्मुषां तस्थुषां वा’’

ऎऩ्बदै इङ्गु स्मरिप्पदु।
इदऩाल् विषय-वास-कैङ्कर्यापेक्षै सूचितम् आगिऱदु।↩︎

कुरुष्व माम् अनुचरं
वैधर्म्यं नेह विद्यते ।
कृतार्थो ऽहं भविष्यामि
तव चार्थः प्रकल्पते (4)
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२४)

↩︎

"Take me as Thy servant.
There is nothing improper in this.
I will attain thereby the satisfaction of serving Thee for whom alone I exist.
Thou wilt also obtain the satisfaction of having protected one who has sought Thee as his refuge."(5)

↩︎

"Tómame como tu sirviente.
No hay nada incorrecto en esto.
Lo alcanzaré la satisfacción de servirte para quien solo yo existirá.
También obtendrás la satisfacción de haber protegido
a alguien que te haya buscado como su refugio ".(5)

↩︎

‘‘कुरुष्व मामनुचरं वैधर्म्यं नेह विद्यते । कृतार्थोऽहंभविष्यामि तव चार्थः प्रकल्पते’’(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२४)↩︎

कुरुष्वेति । मां, अनुचरं – किङ्करऩाग, पडैवीट्टिल्बोल् काट्टिलुम् ऎऩ्ऩै किङ्करऩाग अङ्गीकरिक्कवेण्डुम्। इह – शेषियाऩवऩ् शेषभूतऩै किङ्करऩाग अङ्गीगरिप्पदिल्, वैधर्म्यं – ऒरुविद अनौचित्यमुम्, न विद्यते - इल्लैयॆऩ्गै। अहं – त्वदेकशेषभूतऩाऩ नाऩ्,कृतार्थः – शेषवृत्तिलाभत्ताले कृतार्थऩाग, भविष्यामि – आय्विडुवेऩ्। तव च – निरुपाधिकशेषियाऩ उऩक्कुम्, अर्थः – आश्रितोज्जीवनरूपमाऩ प्रयोजनम्, प्रकल्पते – सिद्धिक्किऱदु।↩︎

‘‘अहं सर्वं करिष्यामि
जाग्रतः स्वपतश्च ते’’(5)
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२७)

↩︎

" Whether you are awake or asleep,
I will render all the service that is required."

↩︎

"Ya sea que esté despierto o dormido,
Renderizaré todo el servicio que se requiere ".

↩︎

‘‘अहं सर्वं करिष्यामि जाग्रतः स्वपतश्च ते’’(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-२७)↩︎

अहं सर्वं करिष्यामि अरण्मऩैयिल् ऎल्लोरालुम् सॆय्यप्पडुगिऱ ऎल्ला कैङ्कर्यत्तैयुम्, अहं – सर्वविधकैङ्कर्यमुम् सर्वदा नमक्कुक् किडैक्कुमा ऎऩ्ऱु आसैप्पट्टुक् कॊण्डिरुक्किऱ नाऩ्, पडैवीट्टिलिरुन्दाल् कैङ्कर्यत्तुक्कुप् पोट्टियुण्डिऱे। करिष्यामि – निश्चयमागप् पण्णुगिऱेऩ्। काट्टिल् सॆऩ्ऱाल् जागरणदशैयिलुम् कैङ्कर्यम् सॆय्य वेण्डुम्। रात्रिस्वापकालत्तिल् ऎऩ्बोल् राजकुमारऩाऩ नी कण्विऴित्तु कैङ्गर्यम् सॆय्यवेण्डुमेयॆऩ्ऱु पॆरुमाळुक्कु अभिप्रेतमाग ऎण्णि उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् जाग्रतः स्वपतश्च त इति । नीर् तूङ्गुम्बोदुम् विऴित्तिरुक्कुम् पोदुम् नाऩ् जागरूकऩाय् कैङ्गरियम् सॆय्गिऱेऩ्।↩︎

परवान् अस्मि काकुत्स्थ
त्वयि वर्ष-शतं स्थिते (१४-वर्षावधिस् तवैवास्तु)।
(जलाहरणादौ मत्-सौकर्यम् उपेक्ष्य)
स्वयं तु रुचिरे देशे
क्रियताम् इति मां वद ॥ (5)
(रामायणम् आरण्यकाण्डम् १५-७)

इति↩︎

"Live as you may for a hundred years,
I will be under you.
Order me yourself to do whatever you want in places which you consider beautiful”.

↩︎

"Vivir como puedas durante cien años,
Estaré debajo de ti.
Ordene usted mismo para que haga lo que quiera
en lugares que considere hermosos ”.

↩︎

‘‘परवानस्मि काकुत्स्थ त्वयि वर्षशतं स्थिते । स्वयन्तु रुचिरे देशे क्रियतामिति मां वद’’(रामायणम् आरण्यकाण्डम् १५-७)↩︎

इऩि तिरुम्बि वरुगिऱ पर्यन्दम् तूङ्गुगिऱदिल्लै। परवानस्मीति । पॆरुमाळ् चित्रकूटवासार्थमाग जलरामण्यमुम् स्थलरामण्यमुमुळ्ळ इडत्तिल् पर्णशालैयै निर्माणम् सॆय् ऎऩ्ऱु लक्ष्मणऩै नियमिक्क, अवरुम् पयन्दु स्थलरामण्यकादिपर्यालोचऩैयिल् ऎऩक्कु स्वातन्त्र्यम् कॊडुक्कलागादु ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ विडत्तिल् इन्द श्लोकम्। हे काकुत्स्थ परवानस्मि –परतन्त्रोऽस्मि, इदु ऎत्तऩै नाळैक्कु पदिऩाऩ्गु वरुषमाच्चुदे ऎऩ्ऩिल् कैगेयि पदिऩाऩ्गु वरुषम् वरम् केट्टाळ्। नीर् नूऱु वरुषमिरुन्दालुम् नाऩ् परतन्त्रऩे। आगैयाल् स्थलरामण्यादिपर्यालोचऩैयिल् स्वातन्त्र्यत्तै ऎऩ् तलैयिल् सुमत्तलागादु। स्वयन्तु - नीरे, रुचिरे देशे – जलरामण्यकस्थलरामण्यकमुळ्ळ प्रदेशत्तै पर्यालोचित्तुक् काट्टि अदिल् पर्णशाला क्रियतां – निर्मिक्कक् कडवदु, इति - ऎऩ्ऱु मां प्रति वद ।↩︎

‘‘कामये वैष्णवत्वन् तु
सर्वजन्मसु केवलम्’’
(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१३।)

इति↩︎

“I long only for being the servant of Bhagavān in all my births."

↩︎

"Solo anhelo ser el sirviente de Bhagavān en todos mis nacimientos".

↩︎

‘‘कामये वैष्णवत्वन्तु सर्वजन्मसु केवलम्’’(जितन्ता-स्तोत्रम् १-१३।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

कामये वैष्णवत्वन्तु सर्वजन्मसु केवलमिति । सर्वजन्मसु – सर्वजन्मङ्गळिलुम्, केवलं – स्वातन्त्र्यम् कलसाद वैष्णवत्वं – विष्णुकिङ्करत्वत्तैये, कामये - आसैप्पडुगिऱेऩ्। इदु जितन्तास्तोत्रम्।

‘‘न कामकलुषं चित्तं
मम ते पादयोस्स्थितम्’’

ऎऩ्बदु इदिऩ् पूर्वार्धम्।↩︎

वर्तमानस् सदा चैवं
पाञ्च-कालिक-वर्त्मना ।
स्वार्जितैर् गन्ध-पुष्पाद्यैश्
शुभैश् शक्त्य्-अनुरूपतः ॥
आराधयन् हरिं भक्त्या
गमयिष्यामि वासरान्
(वङ्गी-पुरत्तु-नम्बि-कारिका।)

↩︎

"I will spend my days thus,
rendering the appointed service in each of the five parts of the day
and in worshipping Bhagavān with good chandana, flowers and the like -
such as I can obtain with my own effort."

↩︎

"Pasaré mis días así,
prestar el servicio designado en cada una de las cinco partes del día
y al adorar a Bhagavān con buena Chandana, flores y similares -
Como puedo obtener con mi propio esfuerzo ".

↩︎

‘‘वर्तमानस्सदा चैवं पाञ्चकालिकवर्त्मना ।
स्वार्जितैर्गन्धपुष्पाद्यैश्शुभैश्शक्त्यनुरूपतः ॥
आराधयन् हरिं भक्त्या गमयिष्यामि वासरान्’’(वङ्गी-पुरत्तुनम्बि-कारिका।)↩︎

वर्तमान इत्यादि । पाञ्चकालिकवर्त्मना – पञ्चकालङ्गळिल् सॊल्लप्पट्ट अभिगमनादिमार्गत्ताले, स्वार्जितैः - तऩ्ऩालेये सम्बादिक्कप्पट्ट, गन्धपुष्पाद्यैः – गन्धपुष्पादिगळाले, गन्धपुष्पादिगळुक्कु स्वार्जितत्वम् सॊल्लुगैयाल् प्रशस्तत्वम् द्योत्यते ।

‘‘स्वप्रयत्नकृतं शस्तं
मद्ध्यमं वन्यमुच्यते’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदिऱे, इङ्गु स्वशब्दत्तै स्वपरमऩ्ऱिक्के स्वीयपरमाक्कि स्वीयपुत्रशिष्यार्जितैः ऎऩ्ऩवुमाम्। शुभैः – म्लानत्व त्रियामातीतत्वप्रयोजनान्तरार्थत्वादिदोषरहितैः,↩︎

[[११८]]

इति चोक्तरीत्या स्व-रूपानुरूप--काल-क्षेपार्थस्योत्तर- कृत्यस्य स्थितये↩︎

These are the ways of service after prapatti
which are in keeping with one's essential nature (svarūpa) in spending the time.↩︎

Estas son las formas de servicio después de Prapatti
que están en consonancia con la naturaleza esencial de uno (svarūpa) para pasar el tiempo.↩︎

ऎऩ्ऱुं सॊल्लुगिऱ बडिये स्वरूपानुरूपकालक्षेपार्थमाऩ उत्तरकृत्यमिरुक्कुम्बडि;↩︎

ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये - कीऴ् उदाहरित्त वचनङ्गळिल् सॊल्लुगिऱबडिये।↩︎

ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये - कीऴ् उदाहरित्त वचनङ्गळिल् सॊल्लुगिऱबडिये।↩︎

०३ ज्ञान-भक्त्य्-अपेक्षा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् निष्ठैक्क् अनुरूपम् आगत् तॆळिय-वेण्डुम् अर्थङ्गळिल्

(अनिष्ठितांशान्→) तऩक्कुत् तॆळियाद निलङ्गळै
"नाम् कृत-कृत्यऩ्" ऎऩ्ऱु अनादरित्त् इरादे

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुभव-पूर्तिय् उण्डाम् पोदु
तॆळिवुम् प्रेममुम् वेण्डुगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्-पाद-भक्ति-ज्ञानाभ्यां
फलम् अन्यत् कदाचन ।
न याचेत् पुरुषो विष्णुं
याचनान् नश्यति ध्रुवम्॥

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञान-भक्तिगळै अपेक्षित्ताल् कुऱ्ऱम्(=दोषः) इल्लामैयालुम्

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कु शेषि-विषयत्तिले चित्त-रञ्जनम् पिऱक्कैक्क् आग;

(नीलमेघः (सं)23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

These are the ways of service after prapatti
which are in keeping with one's essential nature (svarūpa) in spending the time.↩︎

Estas son las formas de servicio después de Prapatti
que están en consonancia con la naturaleza esencial de uno (svarūpa) para pasar el tiempo.↩︎

स्व-निष्ठाया अनुरूपेषु
विशदं ज्ञातव्येष्व् अर्थेषु (अनिष्ठितांशान्→) स्वेनाज्ञातान् अर्थान्,
"अहं कृत-कृत्य" इत्य् अनुपेक्ष्य↩︎

Further the prapanna should not remain complacently ignorant of what should be known to one in that state,
in the presumption that he has already done what should be done.↩︎

Además, la Prapanna no debe permanecer complacientemente ignorante
de lo que debería ser conocido por uno en ese estado,
en la presunción de que ya ha hecho
lo que debe hacerse.↩︎

तऩ् निष्ठैक्कनुरूपमागत् तॆळियवेण्डुम् अर्थङ्गळिल् तऩक्कुत् तॆळियाद निलङ्गळै नाम् कृतकृत्यऩॆऩ्ऱु अनादरित्तिरादे↩︎

ज्ञातव्यार्थङ्गळिल् तऩक्कु अज्ञातांशमिरुन्दाल् अदै आचार्यसकाशत्तिल् केट्टुत् तॆळियवेण्डुमॆऩ्गिऱार् तऩ् निष्ठैक्कु अनुरूपमाग इत्यादिना । तऩक्कुत् तॆळिय वेण्डुमर्थङ्गळिल् - अर्थङ्गळुडैय मध्यत्तिल्। तऩक्कुत् तॆळियाद निलङ्गळै - तऩक्कु ज्ञातांशम् निऱ्क अज्ञातांशङ्गळै यॆऩ्ऱबडि। नाम् कृतकृत्यऩॆऩ्ऱु अनादरित्तिरादे - नाम् भरसमर्पणत्ताले कृतकृत्यरऩ्ऱो? नमक्कु उपायार्थम् कर्तव्यमाऩ कृत्यमिल्लैये। नमक्कु सिल अंसङ्गळ् तॆरियादिरुन्दालुम् उपायत्तिऱ्कु बाधक मॆऩ् ऎऩ्ऱु ऎण्णि अवश्यज्ञातव्यांशङ्गळै अनादरित्तिरादे ऎऩ्ऱबडि। इदऱ्कु तॆळियक् केट्टु ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

अनुभव-पूर्ति-संपत्ति-समये
विशद-ज्ञानस्य प्रेम्णश् चावश्यकत्वात्,↩︎

In the state of perfect enjoyment of the Lord, knowledge and love are (both ) essential.
Therefore in accordance with the śloka ,↩︎

En el estado de disfrute perfecto del Señor,
el conocimiento y el amor son (ambos) esenciales.
Por lo tanto,↩︎

अनुभवपूर्तियुण्डाम् पोदु तॆळिवुम् प्रेममुम् वेण्डुगैयालुम्↩︎

आऩाल् अदै अऱिवदिल् प्रयोजनमॆऩ्? ज्ञानमुम् ऒरु फलान्तरमागैयाल् अदै आसैप्पडलामोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् अनुभवपूर्तीत्यादिना ।↩︎

तत्-पाद-भक्ति-ज्ञानाभ्यां
फलम् अन्यत् कदाचन ।
न याचेत् पुरुषो विष्णुं
याचनान् नश्यति ध्रुवम्॥

इत्य् उक्तरीत्या↩︎

According to śloka,

"One should never beg of the Lord anything
but knowledge and love for His holy feet.
The man who begs (for other things ) will surely perish ",

↩︎

de acuerdo con el Śloka,

"Uno nunca debe rogarle al Señor nada
pero conocimiento y amor por sus pies santos.
El hombre que pide (por otras cosas) seguramente perecerá ",

↩︎

‘‘तत्पादभक्तिज्ञानाभ्यां फलमन्यत्कदाचन ।
न याचेत्पुरुषो विष्णुं याचनान्नश्यति ध्रुवम्’’()

ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

कृतकृत्यऩुक्कु उपायम् पूर्तियाऩालुम् इङ्गिरुन्दगालम् भगवदनुभवम् पूर्णमाग इरुक्कवेण्डुमागैयाल् तत्पूर्तिरूपप्रयोजनार्थमाग तॆळिवुम् वेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु। प्रयोजनान्तरपरत्वशङ्कैयैप् परिहरिक्किऱार् तत्पादेति ।↩︎

ज्ञान-भक्त्योर् अपेक्षणे दोषाभावाच् च↩︎

there is nothing improper in desiring knowledge and love of the Lord.↩︎

No hay nada incorrecto en desear el conocimiento y el amor del Señor.↩︎

ज्ञानभक्तिकळै अपेक्षित्ताल् कुऱ्ऱमिल्लामैयालुम्↩︎

ज्ञानभक्तीतरङ्गळैयबेक्षित्ताल् स्वरूपहानियेयॊऴिय ज्ञानभक्तिकळैयबेक्षित्ताल् बाधकमिल्लैयॆऩ्गिऱ इन्द श्लोकतात्पर्यत्तै वॆळियिडुगिऱार् ज्ञानभक्तिकळैय पेक्षित्ताल् कुऱ्ऱमिल्लामैयालुमिति । प्रयोजनान्तर परत्वरूप कुऱ्ऱमिल्लामैया लॆऩ्ऱबडि।↩︎

स्वस्य शेषि-स्विषये चित्त-रञ्जन-संभवार्थं↩︎

तऩक्कु शेषिविषयत्तिलेचित्तरञ्जनम् पिऱक्कैक्काग;↩︎

कुऱ्ऱमिल्लाविडिलुम् प्रयोजनमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार्दऩक्कु इत्यादिना । चित्तरञ्जनम् - मनस्सन्तोषम्। पिऱक्कैक्काग - भगवत्स्वरूपरूपकल्याणगुणविभूत्यादिगळिल् तॆळिविल्लादवऩुक्कु भगवाऩिडत्तिल् चित्तम् रञ्जिक्कादिऱे।↩︎

०४ गुरु-शुश्रूषा

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पीतकव् आडैप्(=वस्त्रम्) पिराऩार्(=उपकारकः)
पिरम(=ब्रह्म[विद्या])-गुरुव् आगि वन्दु'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-२-८)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऩुम् बडि निऱ्किऱ तॆळिव्-उडैय परमैकान्तिगळ् पक्कलिले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तद् विद्धि प्रणिपातेन
परिप्रश्नेन सेवया ।
उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं
ज्ञानिनस् तत्त्व-दर्शिनः ॥’’(5)
(गीता ४-३४)

(नीलमेघः (सं)11)

(विषयः12)

(स्रोतः13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले तॆळियक् केट्टु,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

पीताम्बर उपकारको ब्रह्म(-विद्या)-गुरुर् भूत्वा एत्य"

↩︎

It has been said :- "The Lord of the yellow raiment has incarnated as the guru to teach the Veda."↩︎

Se ha dicho:-

"El Señor de la Ralucción Amarilla
ha encarnado como el Guru para enseñar al Veda".

↩︎

'पीदगवाडैप् पिराऩार् पिरमगुरुवागि वन्दु'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-२-८)↩︎

पीदगवाडैप्पिराऩार् - पीताम्बरधारियाऩ महोपकारकऩ्। पिरमगुरुवागि वन्दु - ब्रह्मोपदेष्टावाऩ आचार्यऩागवन्दु ऎऩ्गै।↩︎

इत्युक्तरीतिकतया स्थितानां संप्रबुद्धानां परमैकान्तिनां सन्निधौ,↩︎

So the prapanna should learn from such gurus possessed of exclusive devotion to the Lord
and having a clear knowledge of (the truth ).↩︎

Entonces la Prapanna debería aprender de tales gurús que poseen devoción exclusiva al Señor
y tenen un conocimiento claro de (la verdad).↩︎

ऎऩ्ऩुम्बडि निऱ्किऱ तॆळिवुडैय परमैकान्तिकळ् पक्कलिले↩︎

ऎऩ्ऩुम्बडि निऱ्किऱ - भगवाऩे आचार्यऩाग वन्दाऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडि निऱ्किऱ। तॆळिवुडैय - विशदज्ञानमुडैय↩︎

‘‘तद् विद्धि प्रणिपातेन
परिप्रश्नेन सेवया ।
उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं
ज्ञानिनस् तत्त्व-दर्शिनः ॥’’(5)
(गीता ४-३४)

↩︎

शिक्षा, गुरुः, शिष्यः↩︎

भगवद्गीता↩︎

"Bow to your guru,
place your doubts before him
and render service to him,
(then) learn from him the true nature of the self.
(Your) ācāryas will teach you the truth concerning the self."

↩︎

"Inclínese ante tu gurú,
Coloque tus dudas ante él
y prestarle servicio a él,
(entonces) Aprenda de él la verdadera naturaleza del yo.
(Tu) ācāryas te enseñará la verdad sobre el yo ".

↩︎

‘‘तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया । उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः ॥’’(गीता ४-३४)↩︎

आचार्यानुवर्तनत्तै अरुळिच्चॆय्गिऱार् तद्विद्धीत्यादिना । प्रणिपातेन – पुनः पुनः प्रणामेन । परिप्रश्नेन – उचितकालत्तिल् अपेक्षितार्थत्तिऩुडैय पुनःपुनः प्रश्नत्तालेयुम्। सेवया – शुश्रूषैयालुम्। तत् ज्ञानं विद्धीत्यन्वयः ।↩︎

इत्युक्त-नियम-पूर्वकं विशदं श्रुत्वा-↩︎

He should obtain clear knowledge from them
by following the injunction contained in the (above) śloka -↩︎

Debería obtener un conocimiento claro de ellos
siguiendo la orden contenida en el (arriba) Śloka -↩︎

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले तॆळियक्केट्टु,↩︎

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले - ऎऩ्गिऱ शास्त्रीयनियमप्पडि। तॆळियक्केट्टु - अज्ञान संशयविपर्ययमऩ्ऱिक्के अतिविशदमागक्केट्टु।↩︎

०५ ज्ञान-सिद्धिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मन्दोऽप्य् अमन्दताम् एति
संसर्गेण विपश्चितः ।
पङ्क-च्छिदः(="तत्तन्"-बीजम्) फलस्येव
निघर्षेणाविलं पयः ॥’’

(मालविकाग्निमित्र-नाटकम्)

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये परिशुद्ध-ज्ञानऩ् आय्,

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ यस्यानुभव(→भगवत्-सुखम्)-पर्यन्ता
बुद्धिस् तत्त्वे प्रतिष्ठिता ।
तद्-दृष्टि-गो-चरास् सर्वे
मुच्यन्ते सर्व-किल्बिषैः ॥’’

(श्रीसात्त्वत-संहिता)

(विषयः12)

(स्रोतः13)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये
इव्व्-अर्थङ्गळिल् निष्ठैय्-उडैयवर्गळ्-उडऩे नॆरुङ्गि(=सम्मिल्य) वर्त्तित्तु,(5)

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

‘‘मन्दोऽप्य् अमन्दताम् एति
संसर्गेण विपश्चितः ।
पङ्कच्-छिदः(="तत्तन्"-बीजम्) फलस्येव
निघर्षेणाविलं पयः ॥’’

(मालविकाग्निमित्र-नाटकम्)

↩︎

सत्-सङ्गः↩︎

"Even a man that is dull becomes intelligent
by seeking the company of the wise.
Muddy water becomes clear and pure
by being mixed with the lather from Strychnos potatorum soapnut ."

↩︎

"Incluso un hombre que es aburrido se vuelve inteligente
buscando la compañía de los sabios.
El agua fangosa se vuelve clara y pura
siendo mezclado con la espuma de Strychnos potatorum Soapnut ".

↩︎

‘‘मन्दोऽप्यमन्दतामेति संसर्गेण विपश्चितः । पङ्कच्छिदः फलस्येव निघर्षेणाविलं पयः ॥’’(मालविकाग्निमित्र-नाटकम्)↩︎

मन्दोऽपीति । पङ्कच्छिदः फलस्य – तेत्ताङ्गॊट्टैयिऩुडैय, निघर्षेण - तेय्क्कैयाले, आविलम्पय इव - कलङ्गिऩ जलम् पोले,↩︎

[[११९]]

इत्य्-उक्त-रीत्या परिशुद्ध-ज्ञानो भूत्वा↩︎

He should have his knowledge rendered clear and pure, for (the poet) says (the above),↩︎

Debería tener su conocimiento claro y puro,
porque (el poeta) dice (lo anterior),↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये परिशुद्धज्ञानऩाय्,↩︎

परिशुद्धज्ञानऩायिति । इव्वळवाल् कृतकृत्यऩुक्कुम् तॆळियादवम्शङ्गळै आचार्यसकाशत्तिल् नऩ्ऱागत् तॆळिगै प्रथममाऩ उत्तरकृत्यमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

भक्तिः, ज्ञानम्, सत्सङ्गः↩︎

सात्त्वत-संहिता↩︎

‘‘यस्यानुभव(→भगवत्-सुखम्)-पर्यन्ता
बुद्धिस् तत्त्वे प्रतिष्ठिता ।
तद्-दृष्टि-गो-चरास् सर्वे
मुच्यन्ते सर्व-किल्बिषैः ॥’’

(श्रीसात्त्वत-संहिता)

↩︎

"He whose knowledge of the truth (concerning Bhagavān )
extends up to the enjoyment of the Lord,
all those who fall within the range of his eyes will be purified of all their sins."

↩︎

"Él cuyo conocimiento de la verdad (con respecto a Bhagavān)
se extiende hasta el disfrute del Señor,
Todos los que caen dentro del rango de sus ojos
serán purificados de todos sus pecados ".

↩︎

‘‘यस्यानुभवपर्यन्ता बुद्धिस्तत्त्वे प्रतिष्ठिता । तद्दृष्टिगोचरास्सर्वे मुच्यन्ते सर्वकिल्बिषैः ॥’’(श्रीसात्त्वत-संहिता)↩︎

इऩि इव्वर्थनिष्ठऩोडु कलन्दुवर्त्तिक्कवेण्डु मॆऩ्बदै सप्रमाणमागवुम् सप्रयोजनमागवुम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् यस्यानुभवेति । यस्य - यादॊरु पुरुषऩुडैय, तत्त्वे – तत्त्वविषयत्तिल्, प्रतिष्ठिता बुद्धिः – स्थिरमाग वैक्कप्पट्ट बुद्धियाऩदु - तत्त्वविषयकज्ञानमाऩदु ऎऩ्ऱबडि। अनुभवपर्यन्ता – भगवदनुभवपर्यन्ता – फलपर्यन्ता ऎऩ्ऱबडि। भोगरूपमायिरुक्कुमो वॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या एषु अर्थेषु निष्ठाम् आवहद्भिः सह गाढं संसृज्य↩︎

It has been said (thus), So the prapanna should live in close contact with such,
as are well established in this knowledge.↩︎

Se ha dicho (así),
Entonces la Prapanna debería vivir en contacto cercano con tal,
como se establece bien en este conocimiento.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये इव्वर्थङ्गळिल् निष्ठैयुडैयवर्गळुडऩे नॆरुङ्गि वर्त्तित्तु,↩︎

०६ अनुष्ठानानुकृतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळ् अनुष्ठानङ्गळिल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यावान् अर्थ उदपाने
सर्वतस् संप्लुतोदके’’(गीता २-४६।)

ऎऩ्गिऱप्रकारत्तिले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् वर्णाश्रम-जाति-गुणादिगळुक्क् अनुरूपम् आऩ कर्तव्यांशत्तै निष्कर्षित्तु अनुष्ठित्तु,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

तेषाम् अनुष्ठानेषु↩︎

from among their ways of life and conduct,↩︎

de entre sus formas de vida y conducta,↩︎

अवर्गळ् अनुष्ठानङ्गळिल्↩︎

अनुविधेयाचारर्गळाऩ अवर्गळै नॆरुङ्गिवर्त्तिप्पदु मात्तिरमऩ्ऱिक्के अवर्गळुडैय अनुष्ठानङ्गळिल्उपादेयांशत्तै निष्कर्षित्तु
नामुम् अनुष्ठिक्क वेण्डुम् ऎऩ्गिऱार्
अवर्गळ् अनुष्ठानङ्गळिल् इत्यादिना ।↩︎

‘‘यावान् अर्थ उदपाने
सर्वतस् संप्लुतोदके’’(गीता २-४६।)

इत्य्-उक्त-प्रकारेण↩︎

As stated (in the Gita):-

"In a tank which is intended for all
and for various purposes,
one should take only as much (of the water)
as is required for one's purposes",

↩︎

Como se indicó (en el Gita):-

"En un tanque que está destinado a todos
y para varios fines,
uno debe tomar solo tanto (del agua)
como se requiere para los propósitos ",

↩︎

‘‘यावानर्थ उदपाने सर्वतस्संप्लुतोदके’’(गीता २-४६।) ऎऩ्गिऱप्रकारत्तिले↩︎

इप्-पडिय् आगिल् सन्न्यासि परमैकान्तिकळोडु परमैकान्तिगृहस्थऩ् नॆरुङ्गि वर्तित्तालुम्,
ब्राह्मण-परमैकान्तिकळोडु तद्-इतर-जातीयर्गळ् आऩ परमैकान्तिकळ् नॆरुङ्गि वर्तित्तालुम्,
सन्न्यासियिऩ् अनुष्ठानत्तै ग्रहस्थरुम्,
गृहस्थानुष्ठानत्तै सन्न्यासियुम् अनुष्ठिक्कुम्बडि प्रसङ्गिक्कादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् यावानर्थ उदपान इत्यादिना । यावानर्थ इति श्लोकस्यायमर्थः । सर्वतस्सम्प्लुतोदके – सर्वतः परिपूर्णोदकमाऩ, उदपाने – तटाकादियिल्, यावानर्थः – ऎव्वळवु प्रयोजनमो अव्वळवे ग्राह्यमिति ।↩︎

इत्य्-उक्त-प्रकारेण स्व-वर्णाश्रम-जाति-गुणाद्य्-अनुरूपं कर्तव्यांशं निष्कृष्यानुष्ठाय,↩︎

the prapanna should determine what he should choose,
what is in accordance with his varṇa, his āśrama, his gotra, his character and the like
and conduct himself in keeping with that determination↩︎

La Prapanna debe determinar qué debe elegir,
qué está de acuerdo con su varṇa, su āśrama, su gotra, su carácter y similares
y conducirse de acuerdo con esa determinación↩︎

तऩ् वर्णाश्रमजातिगुणादिगळुक्कनुरूपमाऩ कर्तव्यांशत्तै निष्कर्षित्तु अनुष्ठित्तु,↩︎

ऎऩ्गिऱ प्रकारत्तिले - ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱबडि। तऩ् वर्णाश्रमजातिगुणादिगळुक्कु अनुरूपमाऩ कर्तव्यांशत्तै निष्कर्षित्तऩुष्टित्तु इति । तथाच विरुद्धाश्रमिकळोडो, विरुद्धजातीयरोडो नॆरुङ्गि वर्तित्तालुम् तऩ् वर्णाश्रमजातिगुणादिगळुक्कु अविरुद्धमाऩ कर्तव्यांशङ्गळे इवऩुक्कु उपादेयङ्गळागैयाल् अतिप्रसङ्गादिगळ् सम्भविक्कादॆऩ्ऩदायिऱ्ऱु। अनुष्ठित्तु ऎऩ्गिऱ ल्यप्पुक्कु विधियिले तात्पर्यम्।↩︎

०७ स्व-महत्तरता-वारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"इव्व्-अनुष्ठानादिगळैय् उडैयोम्" ऎऩ्ऩुम् भावनैय्-अडिय्-आग वरुम्
स्वोत्कर्ष--पर-निकर्षानुसन्धानङ्गळ् आग्-इऱ
पडु-गुऴिगळैत्(=गर्तानि) तप्पुम् बडि
तऩ्-मुऩ्ऩ्-अडि पार्त्तु नडक्कवुम्, (उत्तरत्र प्राप्तम्।)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. "ईदृशानुष्ठानादिमन्तो वयम्" इति भावना-मूलक-
स्वोत्कर्ष--पर-निकर्षानुसंधान-रूप--
प्रच्छन्न-गर्त-पात-प्रसङ्ग-परिहाराय
स्वयम् अग्रे पद-न्यास-स्थले दृष्टिं कृत्वा संचरणम्, (उत्तरत्र प्राप्तम्।)↩︎

2. and should walk warily
lest he should fall into the pitfall of thinking of his own superiority and the inferiority of others,
which might arise from his conceit while observing this code of conduct.↩︎

3. y debería caminar con cautela
para que no caiga en la trampa de pensar en su propia superioridad y la inferioridad de los demás,
lo que podría surgir de su presunción mientras observa este código de conducta.↩︎

4. इव्वनुष्ठानादिगळैयुडैयोमॆऩ्ऩुम् भावनैयडियाग वरुम् स्वोत्कर्षपरनिकर्षानुसन्धानङ्गळागिऱ पडुगुऴिगळैत् तप्पुम्बडि
तऩ् मुऩ्ऩडिबार्त्तु नडक्कवुम्,↩︎

5. इप्पडि ज्ञानानुष्ठानङ्गळिलिरुन्दाल् अवैगळाल् सम्भावितमाऩ स्वोत्कर्षादिगळुक्कु वसप्पडामल् जागरूकऩायिरुक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱार् इव्वनुष्ठानादिगळैयुडैयोमॆऩ्ऩुमित्यादियाल्। इङ्गु आदिपदत्ताल् मुऩ् सॊऩ्ऩ परिशुद्ध ज्ञानादिसङ्ग्रहः । भावऩैयडियागवरुम् - अनवरतचिन्तऩैयडियाग वरक्कूडिय, पडुगुऴिगळै - विऴुन्द मात्रत्ताल् नसिक्कप्पण्णुम् महागर्तङ्गळै, तप्पुम्बडि - अदिलगप्पडामल् तप्पिप्पोगुम्बडि, मुऩ्ऩडिबार्त्तु - पूर्वपदन्यासत्तै परामर्शित्तु,
मुऩ्बु इरुक्किऱ स्थलम् ऎदु?
इदिल् नाम् पदन्यासम् सॆय्यलामा?
अदऩाल् बाधकम् वारादा ऎऩ्बदै पर्यालोचित्तु, नडक्कवुम् - सञ्चरिक्कवुम्,
आत्मपातम् वाराद बडि उत्तरकृत्यङ्गळै अनुष्ठिक्कवुम्,
इदऱ्कु "उत्तरत्र प्राप्तम्" ऎऩ्बदोड् अन्वयम्।↩︎

०८ कार्पण्यानुसन्धानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कु शरण्य-प्रसाद-विशेष-मूलम् आग
नम्म्-आऴ्वार्--नाथ-मुनिगळ्-उळ्ळ्-इडार्क्कुप् पोले
साक्षात्-कारादिगळ् आगिऱ फलोद्गम-पर्वङ्गळ् वन्दालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नऩ्मै तीमैगळ्(=अहितम्) ऒऩ्ऱुम् अऱियेऩ्'( पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-३।) ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'अऱिवऩेलुम् इवैय् ऎल्लाम् ऎऩ्ऩाल् अडैप्पु(=प्राप्ति)-नीक्क्(=हान)-ऒण्णा(द)'(पॆरिय तिरुवन्दादि ३)

ऎऩ्ऱुम् निश्चयित्तु

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पराधीन--स्व-रूप--स्थिति-प्रवृत्तिय् आऩ तऩ्ऩ्-अधिकारत्तिले सॊरुगिऩव्(=अन्तर्-भूतस्य) आकिञ्चन्यत्तैय्
अऴिय (रीत्या) माऱादे

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयोऽकिञ्चनोऽगतिर्’’

(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळैय् अडिय् ऒत्ति नडक्किऱ

(नीलमेघः (सं)26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नोऱ्ऱ(=अनुष्ठित)-नोऩ्ब्(=व्रत)-इलेऩ् नुण्ण्(=सूक्ष्म)-अऱिव्-इलेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ५-७-१)

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ऎऩ् ऩाऩ् सॆय्गेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ५-८-३),

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कळैवाय् तुन्बङ्(=दुःखम्),
कळैयाद् ऒऴिवाय्(=त्यज),
कळै(=रक्षा)-गण्(=स्थानम्)-मऱ्ऱिलेऩ्"

(तिरुवाय्मॊऴि 5-8-8.)

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

(४२तमाहोबिल-यतिः43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पुगल् ऒऩ्ऱ् इल्लाव् अडियेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०),

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

(४२तमाहोबिल-यतिः48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'आविक्क् ओर् पऱ्ऱुक्-(काष्ट-)कॊम्बु निऩ्ऩ्-अलाल् अऱिगिऩ्ऱिलेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-३)

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अज्ञाना वयम्, या) 'कऱवैगळ्(=धेनूः) पिऩ् सॆऩ्ऱु'(तिरुप्पावै २८),

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'कुळित्तु मूऩ्ऱ् अऩलैय्(=अनलानां) ओम्बुम्(=परिचरणम् [त्यक्तम्])'(तिरुमालै २५।),

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'कुलङ्गळ् आय् अव् ईर्-इरण्डिल्' (न जातः)
(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०),

(नीलमेघः (सं)64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

(४२तमाहोबिल-यतिः68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'एऴैय्(=अज्ञः) एदलऩ्(=परकीयः/शत्रुः)'
(पॆरिय तिरुमॊऴि ५-८-१),

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

(४२तमाहोबिल-यतिः73)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पऱ्ऱेल्(=आलम्बनम्) ऒऩ्ऱुम् इलेऩ्'(पॆरिय तिरुमॊऴि १-९-९),

(नीलमेघः (सं)74)

(English75)

(Español76)

(मूलम्77)

(४२तमाहोबिल-यतिः78)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तरु-दुयरन्(=सङ्कटं) तडायेल् (अगतिर् अहम्)'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि ५-१)

ऎऩ्गिऱ पाट्टुगळिलुम्,

(नीलमेघः (सं)79)

(English80)

(Español81)

(मूलम्82)

(४२तमाहोबिल-यतिः83)

विश्वास-प्रस्तुतिः

न धर्मनिष्ठोऽस्मि (न चात्मवेदी
न भक्तिमांस् त्वच्-चरणारविन्दे ।
अकिञ्चनोऽनन्य-गतिश् शरण्य
त्वत्-पाद-मूलं शरणं प्रपद्ये ॥ २२ ॥ )

(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम्

(नीलमेघः (सं)84)

(English85)

(Español86)

(मूलम्87)

(४२तमाहोबिल-यतिः88)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् अरुळिच् चॆय्द कार्पण्यत्तिऩ् कवडुगळैय्(=शाखाः) ऎल्लाम् अवलम्बित्तुक् कॊण्डु पोरवुम्,

(नीलमेघः (सं)89)

(English90)

(Español91)

(मूलम्92)

(४२तमाहोबिल-यतिः93)

स्वस्य श्री-शठ-कोप-सूरि--नाथ-मुनि--प्रभृतीनाम् इव शरण्यप्रसाद-विशेष-मूलकानां [भगवत्]-साक्षात्-कारादीनां फलोद्गम-पर्वणां संप्राप्ताव् अपि,↩︎

Even if, as it occurred to such as Nammalvar and Nāthamunigal,
he is blessed with the special grace of the Saviour
so as to enjoy the rise of such benefits as the vision (of the Lord),↩︎

Incluso si, como ocurrió, como Nammalvar y Nāthamunigal,
Está bendecido con la gracia especial del Salvador
para disfrutar del surgimiento de beneficios como la visión (del Señor),↩︎

तऩक्कु शरण्यप्रसादविशेषमूलमाग नम्माऴ्वार् नाथमुनिकळुळ्ळिडार्क्कुप्पोले साक्षात्कारादिगळागिऱ फलोद्गमपर्वङ्गळ्वन्दालुम्↩︎

कार्पण्यभेदङ्गळै कैविडक्कूडादॆऩ्गिऱार् तऩक्कित्यादिना ।
प्रसादविशेषम् - विलक्षणप्रसादम्। फलोद्गमपर्वङ्गळ् - महाफलत्तिऩुडैय, उद्गमम् - अङ्कुरम्, पर्वङ्गळ् - अदऩुडैय भेदङ्गळ्, वन्दालुमिति । वन्दालुमॆऩ्बदाल् प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिल् आकिञ्चन्यत्तुक्कुम् तदनुसन्धानरूपकार्पण्यत्तुक्कुम् सत्वमेऱ्पडुगैयाल्अप्पोदु प्रपत्त्यनुष्ठानम् अविकलमॆऩ्बदु द्योतितमागिऱदु। इदऱ्कु आकिञ्चन्यत्तै यऴियमाऱादे ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

हितम् अहितं च किम् अपि न वेद्मि

इति↩︎

as said in,

"I do not know what is good and what is bad”,

↩︎

como se dijo en

"No sé qué es bueno y qué es malo",

↩︎

'नऩ्मै तीमैगळॊऩ्ऱुमऱियेऩ्'( पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-३।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नऩ्मै इत्यादिकार्पण्यानुसन्धानप्रकारभेदम्। नऩ्मै - शुभम्, तीमै - अशुभम्, ऒऩ्ऱु मऱियेऩ् - शुभाशुभङ्गळॊऩ्ऱुमऱियेऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

वेद्मि चेत्, तदा ऽपि-
इमानि सर्वाणि मया प्राप्तुं निराकर्तुं च न शक्यानि

इति निश्चित्य↩︎

and

"Even if I know what is good and what is evil,
I cannot obtain what is good
and avoid what is evil"

he should feel sure (that it is not due to any merit of his own).↩︎

y

"Incluso si sé lo que es bueno y lo que es malvado, No puedo obtener lo que es bueno
y evita lo que es malvado "

Debería sentirse seguro (que no se debe a ningún mérito propio).↩︎

'अऱिव ऩेलुमिवैयॆल्लामॆऩ्ऩालडैप्पु नीक्कॊण्णा'(पॆरिय तिरुवन्दादि ३) ऎऩ्ऱुम् निश्चयित्तु↩︎

अऱिवऩेलुम् - अऱिन्देऩागिलुम्, इवैयॆल्लाम् - नऩ्मै तीमैयॆल्लाम्, ऎऩ्ऩाल् - अकिञ्चनऩाऩ ऎऩ्ऩाल्, अडैप्पुनीक्कॊणा - प्रापिक्कैक्कुम् त्यजिक्कैक्कुम् शक्यमऩ्ऱु।↩︎

पराधीन--स्व-रूप--स्थिति-प्रवृतिकस्य
स्वस्याधिकारे ऽन्तर्भूतस्याऽऽकिञ्चन्यस्य नाशापादकं परिवर्तनम् अकृत्वा -↩︎

He should see to it that
his being destitute of all upāyas (Ākiñcanya)
which is due to his svarūpa, his maintenance (sthiti) and his activities (pravṛtti) being entirely dependent (on the Lord)
does not suffer any change or loss.↩︎

Debería considerar que
ser indigente de todos los upāyas (ākiñcanya)
que se debe a su svarūpa, su mantenimiento (sthiti) y sus actividades (pravṛtti) son completamente dependientes (sobre el Señor)
no sufre ningún cambio o pérdida.↩︎

पराधीनस्वरूपस्थितिप्रवृत्तियाऩ तऩ्ऩधिकारत्तिले सॊरुगिऩव् आकिञ्चन्यत्तैयऴियमाऱादे↩︎

तऩ्ऩधिकारत्तिले सॊरुगिऩ - तऩ्ऩधिकारघटकमाऩ। आकिञ्चन्यत्तै यऴियमाऱादे - अऴियुम्बडि विलक्कादे, उत्तरकालत्तिल् साक्षात्कारपर्यन्तभक्तिनिष्पत्ति युण्डाऩालुम् नमक्कु भगवाऩे उपायम्; इन्द साक्षात्कारम् उपायमऩ्ऱु; सिद्धोपायऩाऩ अवऩ् कॊडुत्त फलम्; अदुवुम् ऎऩ्ऩाल् अडैप्पुनीक्कॊणा ऎऩ्गिऱ निष्कर्षमिरुन्दाल् इवऩुडैय आकिञ्चन्यत्तिऱ्कुम् अनन्योपायत्वत्तिऱ्कुम् अऴिवु उण्डागादिऱे।↩︎

‘‘अहम् अस्म्य् अपराधानाम्
आलयोऽकिञ्चनोऽगतिर्’’

(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०)

↩︎

“I am the abode of all transgressions,
I have no means of protecting myself
and I have nothing else to attain than Thee",

↩︎

“Soy la morada de todas las transgresiones,
No tengo medios para protegerme
Y no tengo nada más que lograr que ti ",

↩︎

‘‘अहमस्म्यपराधानामालयोऽकिञ्चनोऽगतिर्’’ (अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३०)↩︎

आकिञ्चन्यादिगळै अनुसन्धिक्कुम् प्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् अहमस्मीति ।↩︎

इत्यादीन्य् अनुसृत्य प्रवृत्तासु,↩︎

इत्यादिगळैय् अडियॊत्ति नडक्किऱ↩︎

अडियॊऱ्ऱि - अनुसरित्तु,↩︎

"अनुष्ठित-तपः-शून्यः सूक्ष्म-ज्ञान-शून्यः ",↩︎

"I have not been observing the code of the disciplined life,
nor have I keen intelligence",

↩︎

"No he estado observando el código de la vida disciplinada,
tampoco tengo aguda inteligencia ",

↩︎

'नोऱ्ऱनोऩ्बिलेऩ् नुण्णऱि विलेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ५-७-१)↩︎

नोऱ्ऱनोऩ्बिलेऩ् - अनुष्ठिक्कप्पट्ट व्रतम् ऒऩ्ऱुमिलेऩ्, नुण्णऱिविलेऩ् - सूक्ष्ममाऩ आत्मज्ञानमिल्लादवऩ्,↩︎

"किं कुर्याम्”,

↩︎

"What can I do?"↩︎

"¿Qué puedo hacer?"↩︎

'ऎऩ्ऩाऩ् सॆय्गेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ५-८-३),↩︎

ऎऩ्ऩाऩ् सॆय्गेऩ् - नाऩॆदैच् चॆय्वेऩ्, कैगाल्गळै नीट्टवुम् मुडक्कवुम् स्वाधीनमिल्लाद नाऩ् ऎदै अनुष्ठिप्पेऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

“निवर्तय दुःखं
मा वा निवर्तय,
निवर्तकान्तर-शून्योऽहम् "

↩︎

May my misery be put an end to by Thee !
If thou dost not do so,
there is no one else to protect me",

↩︎

¡Que mi miseria se ponga fin!
Si no lo haces,
no hay nadie más que me protegiera ",

↩︎

'कळैवाय् तुऩ्बङ्गळैया तॊऴिवाय् कळैगण्मऱ्ऱिलेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ५-८-८),↩︎

कळैवाय् तुऩ्बम् - ओ भगवाऩे! नी संसारतुऩ्बत्तैप् पोक्कुवाय्, कळैयादॊऴिवाय् - अऩ्ऱिक्के पोक्कामल् ऒऴिवायागिल्, कळैगण्मऱ्ऱिलेऩ् - संसारदुःखत्तैप् पोक्कुम्उपायम् वेऱिल्लै।↩︎

“38 शरणान्तरशून्यो दासोऽहम्”↩︎

"I have no other upāya and no other protector,"

↩︎

"No tengo otra upāya y ningún otro protector".

↩︎

'पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ६-१०-१०),↩︎

पुगलॊऩ्ऱिल्लावडियेऩ् - वेऱु उपायमिल्लाद वडियेऩ्, शरण्यान्तरमिल्लाद अडियेऩॆऩ्ऩवुमाम्।↩︎

[[139]]

“38 आत्मन एकाम् अवलम्बन-शाखां
त्वां विना न जानाम्य् अहम् "

↩︎

"I do not know of any one
whom I can hold as the Saviour of my soul!"↩︎

"No conozco a nadie
quién puedo tener como el Salvador de mi alma! "↩︎

'आविक्कोर् पऱ्ऱुक्कॊम्बु निऩ्ऩलालऱिगिऩ्ऱिलेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-३)↩︎

आविक्कोर् पऱ्ऱुक् कॊम्बु - ऎऩ्ऩात्मावागिऱ कॊडिक्कु ओर् अवलम्बनशाखैयै, निऩ्ऩलालऱिगिऩ्ऱिलेऩ् - तेवरीरैयल्लामल् अऱिगिऱेऩिल्लै।↩︎

(अज्ञाना वयम्, या) "धेनूर् अनुगम्य"

↩︎

"We are such ignorant women
belonging to the race of cowherds
as eat in forests while grazing the cows there",

↩︎

"Somos mujeres tan ignorantes
Pertenecer a la raza de Cowherds
como comer en bosques mientras pasta las vacas allí ",

↩︎

'कऱवैगळ् पिऩ् सॆऩ्ऱु'(तिरुप्पावै २८),↩︎

कऱवैगळ् पिऩ्सॆऩ्ऱु - गोक्कळै पिऩ्सॆऩ्ऱु।↩︎

"स्नात्वा त्रयाणाम् अग्नीनाम् परिचरणम्” (त्यक्तम्)

↩︎

I have given up the rites pertaining to Brahmins
of worshipping the three fires after ablutions,

↩︎

He renunciado a los ritos relacionados con los brahmanes de adorar los tres incendios después de la abluciónes,

↩︎

'कुळित्तु मूऩ्ऱऩलैयोम्बुम्'(तिरुमालै २५।),↩︎

कुळित्तु इत्यादि । कुळित्तु - स्नानम् पण्णि, मूऩ्ऱऩलै - गार्हपत्यादित्रेताग्नियै, ओम्बुगै - परिचरिक्कै।
कुऱिगॊळ् अन्दण्मैदऩ्ऩै - सावधानम् आगव् अनुष्ठिक्क-वेण्डिय ब्राह्मण-कृत्यत्तै, ऒळित्तिट्टेऩ् - परित्यजित्तेऩ्।↩︎

“42 कुलयोर्द्वयोर्द्वयोः " (न जातः)

↩︎

"I was not born into any of the four castes
wherein one is fit to follow dharma",

↩︎

"No nací en ninguna de las cuatro castas
en donde uno está en forma para seguir dharma ",

↩︎

'कुलङ्गळायवीरिरण्डिल्'(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०),↩︎

कुलङ्गळाय इत्यादि । कुलङ्गळायवीरिरण्डिल् - ब्राह्मणादिवर्णङ्गळ् नालिल्, अन्यतमत्तिलुम् पिऱन्दवऩल्लेऩ्।↩︎

"अज्ञः परिचयहीनः '

↩︎

"I am ignorant and of low birth",

↩︎

"Soy ignorante y de bajo nacimiento",

↩︎

'एऴैयेदलऩ्'(पॆरिय तिरुमॊऴि ५-८-१),↩︎

एऴैयेदलऩ् - एऴै – भीरु – ज्ञानमिल्लादवऩॆऩ्ऱबडि। एदलऩ् - शत्रु ।↩︎

अपाश्रयेण केनापि हीनः

↩︎

"I have no one to seek for support".

↩︎

"No tengo a nadie que busque apoyo".

↩︎

'पऱ्ऱेलॊऩ्ऱुमिलेऩ्'(पॆरिय तिरुमॊऴि १-९-९),↩︎

पऱ्ऱेलॊऩ्ऱुमिलेऩ् - पऱ्ऱेल् - आश्रयमो वॆऩ्ऩिल् ऒऩ्ऱुमिल्लादवऩ्, अवलम्बमाऩ सुकृतमॊऩ्ऱुमिल्लादवऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

दीयमानं दुःखं न निवर्तयसि चेत् (अगतिर् अहम्)

इत्येतासु गाथासु,↩︎

"Even if Thou dost not remove from me the sufferings due to karma,
I have no other refuge than thee,"

↩︎

"Incluso si no me quitas los sufrimientos debido al karma,
No tengo otro refugio que ti ",

↩︎

'तरुदुयरन्दडायेल्'(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि ५-१)

ऎऩ्गिऱ पाट्टुगळिलुम्,↩︎

तरुदुयरन्दडायेल् - पूर्वकृतपापकर्मम्, तरु - कॊडुक्कुम्, तुयरम् - दुःखत्तै, तडायेल् - नी पोक्काविडिल्, 'निऩ् सरणल्लाल् सरणिल्लै' ऎऩ्बदु इदिऩ् मेल्बादम्।↩︎

न धर्मनिष्ठोऽस्मि (न चात्मवेदी
न भक्तिमांस् त्वच्-चरणारविन्दे ।
अकिञ्चनोऽनन्य-गतिश् शरण्य
त्वत्-पाद-मूलं शरणं प्रपद्ये) ॥ २२ ॥

(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

इति श्लोके↩︎

"I have not practised karma yoga;
I have not understood the real nature of the disembodied self
(i.e) I have not performed Jñānayoga,
nor have I bhakti towards Thy holy feet.”

↩︎

"No he practicado karma yoga;
No he entendido la naturaleza real del yo incorpóreo
(es decir) no he realizado jñānayoga,
tampoco he bhakti hacia tus pies santos ".

↩︎

‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम्↩︎

‘‘न धर्म निष्ठोऽस्मि’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुमिति । इदु आळवन्दार् स्तोत्रत्तिऩ् श्लोकम्।↩︎

एभिर् अनुसंहितानां कार्पण्यावान्तर-भेद-विशेषाणां सर्वेषाम् अवलम्बनेन वर्तनम्,↩︎

He should remember his utter helplessness (kārpaṇya ) as described in the śloka and in such verses as (above)

(In these Tamil verses and Sanskrit śloka s, the feeling of helplessness is well depicted
and the prapanna should realise his own helplessness by remembering such verses).↩︎

Debe recordar su total impotencia (kārpaṇya)
como se describe en el Śloka y en versos como (arriba)

(En estos versos tamiles y sánscrito Ślokas,
la sensación de impotencia está bien representada
y la Prapanna debería darse cuenta de su propia impotencia recordando tales versos).↩︎

इवर्गळरुळिच्चॆय्द कार्पण्यत्तिऩ् कवडुगळै यॆल्लामवलम्बित्तुक्कॊण्डु पोरवुम्,↩︎

इवर्गळ् - आऴ्वाराचार्यार्गळ्, कार्पण्यत्तिऩ् कवडुगळै, कवडु - शाखै – भेदङ्गळै यॆऩ्ऱबडि। अवलम्बित्तुक्कॊण्डु पोरवुम् - इप्पडि उत्तर-कालत्तिलुम् कार्पण्यभेदम् नॆञ्जिल् नडमाडिऩाल् उपायान्तरसम्बन्धगन्धमुम् प्रसक्तमागा तॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

०९ अनिर्वेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडित् तऩक्क् अनादि-कालम् पिऱन्द अनर्हतैयुम्
अद्-अडियाग विऴन्द(=पतितं) कैङ्कर्यत्तैयुम् पार्त्तु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पॊय्न्-निऩ्ऱ (देहात्मभाव-)ञाऩमुम्, (ततः) पॊल्लाव्(=दुष्टम्) ऒऴुक्कुम्(=आचरणम्), (ततः) अऴुक्क्-उडम्बुम्'(तिरुविरुत्तम् १)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अलऱ्ऱप्(=विलापं) पण्णुम् निर्वेद-प्राचुर्यत्ताले अवसन्नऩ् आगादे,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'उयिर् अळिप्पाऩ्(=रक्षक)
ऎऩ् ऩिऩ्ऱ (→नाना) योऩियुम् आय्प् पिऱन्द् आय् इमैयोर्(= [विशिष्ट]निमेषवन्तः = अनिमेषाः) तलैवा'
(तिरुविरुत्तम् १)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये ऎदिर् सूऴल्(=परिवर्तं) पुक्कु निऱ्किऱ शरण्यऩ् उडैयद् आय्
मुलैप्-पाल्-बोले पथ्यतममुम् आय्
प्रियतममुम् आऩ उपदेशत्ताले तॆळिन्द अवतार-रहस्यादिगळ् आगिऱ तीर्थङ्गळै अवगाहित्तुत् तेऱि (=आश्वस्य),

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उत्तमे चेद् वयसि साधुवृत्तः’’(पोदायनसूत्रम् १४-१०।)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दुराचारोऽपि सर्वाशी
कृत-घ्नो नास्तिकः पुरा ।
समाश्रयेद् आदिदेवं
श्रद्धया शरणं यदि ॥
निर्दोषं विद्धि तं जन्तुं
प्रभावात् परमात्मनः’’
(सात्त्वत-संहिता १६-२३-२४।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यत् ब्रह्म-कल्प-नियुतानुभवेऽप्य् अनाश्यं
तत् किल्बिषं सृजति जन्तुर् इह क्षणार्द्धे ।
एवं सदा स-कल-जन्मसु सापराधं
क्षाम्यस्य् अहो तद्-अभिसन्धि-विराम-मात्रात्’’ (वैकुण्ठ-स्तवः ६१)(5)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः34)

(स्रोतः35)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्रवहत्य् एव हि जले
सेतुः कार्यो विजानता’’(वङ्गी-पुरत्तुनम्बिगारिगै ३१।) (5)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'माळुम्(=मरण) ओर् इडत्तिलुम् (→क्षणे) वणक्कॊडु (=नत्या→ प्रपत्त्या) माळ्वदु(=मरणम्) वलमे(=वरम्/ बलम् एव)'
(तिरुवाय्मॊऴि १-३-८)

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् चॊल्लुगिऱ न्यायत्ताले गतत्तुक्कु शोकियादे,

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गतम् आऩव् अ-योग्यतैयैक् कण्ड, कलवुम्(=व्याकुलतां) पारादे,

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-पर्यनुयोज्यम् आय् अनवधिकम् आऩ शरण्य-प्रभावत्तालेय् (→भाग्यतः)
इप्पोदु पिऱन्द योग्यतैयैक् कण्डु

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वरुगिऱ नीरुक्क् अणै(=बन्धं) कोलुङ् कणक्किलेय्
इव्व्-अवस्थैक्क् अनुरूपम् आऩ आज्ञाऽनुज्ञाऽनुवर्तनम् आगिऱ कैङ्कर्यानुभवत्तैय् इऴवादे,

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'मुडियाऩेय्' (=किरीटिन्) इऱ्-पडिये
(भगवद्-भोगे परस्-पर-विषय-काङ्क्षया) विडाय्त्त(=तृषार्त्त) करणङ्गळै सात्त्विकाहार-सेवादिगळाले योग्यङ्गळ् आक्कि

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्तङ्गळ् आऩ अनुभवङ्गळिले मूट्टि

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

(४२तमाहोबिल-यतिः76)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-योग्य-विषयान्तरङ्गळिल् (गोवत्) पट्टि(=परिधि)-बुक्क वासऩैगळै (←न कर्ममात्रस्य) माऱ्ऱु-विक्कवुम्,

(नीलमेघः (सं)77)

(English78)

(Español79)

(मूलम्80)

(४२तमाहोबिल-यतिः81)

इत्थं स्वस्य अनादिकालात् संजाताम् अनर्हतां
तन्-मूलिकां कैकर्यालब्धिं च वीक्ष्य,↩︎

Owing to the knowledge of his own unfitness from time immemorial
and the loss of the Lord's service which resulted from it,
which may cause excessive disgust,↩︎

Debido al conocimiento de su propia incapacidad desde el tiempo inmemorial
y la pérdida del servicio del Señor que resultó de él, que puede causar asco excesivo,↩︎

इप्पडित् तऩक्कनादिकालम्बिऱन्द अनर्हतैयुमदडियागविऴन्द कैङ्कर्यत्तैयुम् पार्त्तु↩︎

मुऩ्बिरुन्दु कऴिन्दुबोऩ कैङ्कर्यानर्हतैयैयुम्, अदऩालिऴन्दकैङ्कर्यत्तैयुम् निऩैत्तु दुःखियादेयॆऩ्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना । पार्त्तु - योसित्तुप्पार्त्तु, निऩैत्तु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

[[१२९]]

“मिथ्या-भूतं (देहात्मभाव-)ज्ञानं, (ततः) स-दोषम् आचरणं, (ततः) मलिन-शरीरञ् च"
(तिरुविरुत्तम् १)

↩︎

“The nature of the man in saṁsāra is such that he identifies himself with the perishing body and calls it "I";
from it arises also evil conduct
and from it arises again the body that is foul".

↩︎

“La naturaleza del hombre en Saṁsāra es tal que
se identifica con el cuerpo perecido y lo llama "I";
De esto también surge conducta malvada
Y de él surge nuevamente el cuerpo que es asqueroso ".

↩︎

'पॊय्न्निऩ्ऱ ञाऩमुम् पॊल्लावॊऴुक्कुमऴुक्कुडम्बुम्'(तिरुविरुत्तम् १)↩︎

पॊय् निऩ्ऱेत्यादि । पॊय्याऩ देहत्तिल्, निऩ्ऱ - इरुन्द, नश्वरम् आऩ देहत्तिल् स्थिरमायिरुन्द, ञाऩमुम् – आत्मत्वभ्रममुम्, पॊल्लावॊऴुक्कुम् - देहात्म-भ्रम-कृतम् आऩ दुराचारमुम्, अऴुक्कुडम्बुम् - अन्द दुराचारत्ताले मलिनमाय्प्पोन्द शरीरमुम्,↩︎

इति विलापं जनयता निर्वेद-प्राचुर्येणावसन्नताम् अप्राप्य↩︎

the prapanna should not fall into despair
which makes one lament in the words of the Alvar saying (above)↩︎

La Prapanna no debería caer en desesperación
lo que hace un lamento
en las palabras del dicho Alvar (arriba)↩︎

ऎऩ्ऱलऱ्ऱप्पण्णुम् निर्वेदप्राचुर्यत्ताले अवसन्नऩागादे,↩︎

अलऱ्ऱप्पण्णुम् - वाय् पुलऱ्ऱप्पण्णुम्, निर्वेदप्राचुर्यत्ताले इति । निर्वेदः – गतविषयकवृथाचिन्ता,↩︎

आत्मरक्षणार्थं
यत्र-तत्रापि वा योनाव् अवतीर्णोऽसि
अनिमिषाणां मूर्धन्य

↩︎

"O Lord of the immortals,
Thou wast born into all castes and even from the wombs of animals
in Thy eagerness to protect the Jīvas!"

↩︎

"Oh señor de los inmortales,
Naciste en todas las castas e incluso de los úteros de animales
¡En tu entusiasmo por proteger a los Jīvas!"

↩︎

'उयिरळिप् पाऩॆऩ्ऩिऩ्ऱ योऩियुमाय्प् पिऱन्दायिमैयोर् तलैवा'(तिरुविरुत्तम् १)↩︎

अवताररहस्य ज्ञानत्ताले वन्द भगवाऩुडैय सौलभ्यानुसन्धानत्ताले तेऱियिरुक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱार् उयिरळिप्पाऩित्यादियाल्। उयिर् - जीवर्गळै, अळिप्पाऩ् - रक्षिक्किऱवऩाय्क्कॊण्डु, साधुपरित्राणार्थमॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऩिऩ्ऱ - ऎन्दॆन्दविधमाऩ, योऩियुमाय् - ऎन्दॆन्द जादियुमायॆऩ्ऱबडि। 'मावागियामैयाय् मीऩागि माऩिडमाम्' ऎऩ्गिऱबडिये ऎल्लाजादियिलुम् तारतम्यम् पारादे, पिऱन्दाय् - अवदरित्ताय्। ऎल्लोरुम् इप्पडिये पिऱवानिऱ्क, नाऩ् पिऱन्ददिल् विशेष मॆऩ्? ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इमैयोर् तलैवा इति । ऎल्लार् पिऱप्पुम् विचित्रकर्मकृतम्। नित्यसूरिनिर्वाहकऩाय् वैत्तु कृपैयिऩाले जीवर्गळुडैय रक्षणार्थमागवे नी इप्पडिप् पिऱन्ददे विशेषमॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या
अग्रे अभिसमेत्य प्रविश्य तिष्ठतः शरण्यस्य
मातृ-स्तन्यवत् पथ्यतमेन प्रियतमेन चोपदेशेन विशदं ज्ञातानि
अवतार-रहस्यादि-रूपाणि तीर्थान्य् अवगाह्य आश्वस्य↩︎

(Without falling into despair ), he should hearten himself with the (above) succeeding words there. He should comfort himself with the words of the Saviour
who appears in front to save him -
the words which are wholesome and sweet like mother's milk such as …

“ For the protection of the good and the destruction of the wicked
and so also for the establishment of dharma,
I am born again and again in every yuga."

He should bathe, as it were, in the words (of Bhagavān)
which reveal the secret of the avatārs and take courage (from passages like the following)↩︎

(Sin caer en la desesperación), debe alegrarse con las (arriba) las palabras sucesivas allí.
Debería consolar a sí mismo
con las palabras del Salvador
quien aparece en frente para salvarlo -
Las palabras que son saludables y dulces como la leche de madre, como ...

“Para la protección del bien y la destrucción de los malvados
y así también para el establecimiento de Dharma,
Nací una y otra vez en cada Yuga ".

Debería bañarse, por así decirlo, en las palabras (de Bhagavān)
que revelan el secreto de los avatārs y toman coraje (de pasajes como los siguientes)↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये ऎदिर् सूऴल्बुक्कु निऱ्किऱ शरण्यऩुडैयदाय् मुलैप्पाल्बोले पथ्यतममुमाय् प्रियतममुमाऩ उपदेशत्ताले तॆळिन्द अवताररहस्यादिगळागिऱ तीर्थङ्गळै अवगाहित्तुत् तेऱि,↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये - ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये, ऎदिर्सूऴल् पुक्कु निऱ्किऱ इति । ऒरु पसुवाऩदु तऩ्ऩैप् पिडिक्क प्रयत्नप्पडुम् यजमाऩऩ् कैयिलगप्पडामल् ऒरु कोयिलैच् चुऱ्ऱ यजमाऩऩ् वेऱु पक्कमाग वन्दु अदिऩ् ऎदिरिल् सूऴ्न्दु निऱ्कुमाप्पोले ऒरु अवदारत्तिल् वशप्पडाद कृपाविषयऩाऩ ऒरुवऩै मऱ्ऱोर् अवदारत्तिल् अवऩुक्कु सजातीयऩाय्प् पिऱन्दु ऎदिरे वळैक्कैयिल् प्रवेशित्तु निऱ्किऱ ऎऩ्ऱ पडि।
शरण्यऩुडैय - रक्षणसमर्थऩाऩ भगवाऩुडैय। ताय् मुलैप्पाल्बोले पथ्यतममुमाय् प्रियतममुमाऩ इति । सिल औषधादिगळ् पथ्यङ्गळायिरुन्दालुम् प्रियतमङ् गळायिरादु; शर्करादिगळ् प्रियतमङ्गळायिरुन्दालुम् पथ्यतमङ्गळायिरादु;
उक्तञ्च ‘‘यदौषधं स्वादु हितञ्च दुर्लभम्’’ इति ।
अप्पडियऩ्ऱिऱे ताय्मुलैप्पाल्। उपदेशत्ताले तॆळिन्द - ‘‘बहूनि मे व्यतीतानी’’ त्याद्युपदेशत्ताले तॆळिन्द, अवताररहस्यादिगळागिऱ तीर्थङ्गळै अवगाहित्तुत्तेऱि - अवताररहस्यम् आवदु ‘‘अवतारस्य सत्यत्वं अजहत्-स्वस्वभावता’’ इत्यादिगळ्। तीर्थङ्गळै - पावनतया श्रमहरतया च अवैगळे तीर्थङ्गळॆऩ्ऱबडि। अवगाहित्तुत्तेऱि - पूर्वत्तिल् इऴवु मऱक्कुम्बडि अनवरतभावऩै पण्णि, आश्वसित्तॆऩ्ऱ पडि। इऩि गतमाऩ अयोग्यतैयैक् कण्डगऩ्ऱु पोगामैक्कुम्, इप्पोदु पिऱन्दिरुक्कुम् योग्यतैयै अनुसन्धिक्कैक्कुम्, आगामि कैङ्कर्यत्तै यिऴवामैक्कुम् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् उत्तमे चेद्वयसि साधुवृत्तमरणावस्थैयिलेयावदु भगवत्समाश्रयणत्तोडु मरिप्पदु श्रेष्ठमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘उत्तमे चेद् वयसि साधुवृत्तः’’(पोदायनसूत्रम् १४-१०।)

इति↩︎

"Whatever a man may have been in the past,
if he lives a righteous life in his old age,
it will do him good;
his evil deeds in the past will do him no harm"

↩︎

"Cualquiera que sea un hombre que haya sido en el pasado,
Si vive una vida justa en su vejez,
le hará bien;
Sus hechos malvados en el pasado no le harán daño "

↩︎

‘‘उत्तमे चेद्वयसि साधुवृत्तः’’(पोदायनसूत्रम् १४-१०।) ऎऩ्ऱुम्↩︎

‘‘दुराचारोऽपि सर्वाशी
कृत-घ्नो नास्तिकः पुरा ।
समाश्रयेद् आदिदेवं
श्रद्धया शरणं यदि ॥
निर्दोषं विद्धि तं जन्तुं
प्रभावात् परमात्मनः’’(4)
(सात्त्वत-संहिता १६-२३-२४।)

इति↩︎

and

"A man may have been wicked in his past life;
he may have fed on anything (however impure );
he may have been ungrateful;
he may have been a sceptic;
in spite of all that, if he earnestly seeks the protection of the Lord, who is the cause of the world,
know that that man is faultless owing to the Lord's greatness ",

↩︎

y

"Un hombre peudo haber sido malvado en su vida pasada;
Puede haberse alimentado de cualquier cosa (por impuro);
Puede haber sido ingrato;
Puede haber sido un escéptico;
A pesar de todo eso, si él busca fervientemente la protección del Señor, quién es la causa del mundo,
Sepa que ese hombre es impecable debido a la grandeza del Señor ",

↩︎

‘‘दुराचारोऽपि सर्वाशी कृतघ्नो नास्तिकः पुरा । समाश्रयेदादिदेवं श्रद्धया शरणं यदि ॥ निर्दोषं विद्धितं जन्तुं प्रभावात्परमात्मनः’’(सात्त्वत-संहिता १६-२३-२४।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पापम्, क्षमा↩︎

स्वैकुण्ठ-स्तवः ६१↩︎

‘‘यत् ब्रह्म-कल्प-नियुतानुभवेऽप्य् अनाश्यं
तत् किल्बिषं सृजति जन्तुर् इह क्षणार्द्धे ।
एवं सदा स-कल-जन्मसु सापराधं
क्षाम्यस्य् अहो तद्-अभिसन्धि-विराम-मात्रात्’’ (वैकुण्ठ-स्तवः ६१)(5)

इति↩︎

" In one half of an instant, a jīva commits a sin
which cannot be expiated even in the course of ten thousand kalpas of Brahma.
But Thou pardonest him if only he gives up the thought of sinning (again),
even though he has transgressed.
How wonderful this is !"

↩︎

"En la mitad de un instante, un Jīva comete un pecado
que no se puede expiar incluso en el curso de diez mil kalpas de Brahma
Pero lo perdonas si solo renuncie a la idea de pecar (nuevamente),
Aunque ha transgredido.
¡Qué maravilloso es esto! "

↩︎

‘‘यत् ब्रह्मकल्पनियुतानुभवेऽप्यनाश्यं तत्किल्बिषं सृजति जन्तुरिह क्षणार्द्धे । एवं सदा सकलजन्मसु सापराधं क्षाम्यस्यहो तदभिसन्धिविराममात्रात्’’(वैकुण्ठ-स्तवः ६१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘प्रवहत्य् एव हि जले
सेतुः(→बन्धः) कार्यो विजानता’’(वङ्गी-पुरत्तुनम्बिगारिगै ३१।) (5)

इति↩︎

"The past is past, what can we do concerning it?
The wise man should think of erecting the dam
even when the water is flowing,"

↩︎

"El pasado ha pasado, ¿qué podemos hacer con respecto a él?
El hombre sabio debería pensar en erigir la presa
Incluso cuando el agua fluye ",

↩︎

‘‘प्रवहत्येव हि जले सेतुः कार्योविजानता’’(वङ्गी-पुरत्तुनम्बिगारिगै ३१।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

मरणदशायाम् अपि वा
प्रणामेन सह मरणं ज्यायः

↩︎

" It is good to die after performing prapatti to the Lord at least in the dying moments"

↩︎

"Es bueno morir después de realizar Prapatti al Señor al menos en los momentos moribundos"

↩︎

'माळुमोरिडत्तिलुम् वणक्कॊडु माळ्वदु वलमे'(तिरुवाय्मॊऴि १-३-८)↩︎

इति चोक्तन्यायेन गतम् अननुशोच्य, चोक्तन्यायेन गतम् अननुशोच्य,↩︎

In accordance with this principle,
the prapanna should not lament for what is past↩︎

De acuerdo con este principio,
La Prapanna no debe lamentarse por lo que ha pasado↩︎

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ न्यायत्ताले गतत्तुक्कु शोकियादे,↩︎

गतायोग्यता-दर्शनेन दूरी-भवनम् अनभिसंघाय,↩︎

and without running away at the thought of his past unfitness,↩︎

y sin huir ante la idea de su inadecuación pasada,↩︎

गतमाऩवयोग्यतैयैक्कण्डगलवुम् पारादे,↩︎

ऎडुत्त श्लोकङ्गळुक्कु छायया भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् गतमाऩ अयोग्यतैयैक्कण्डु अगलवुम् पारादे इत्यादिना । इदु ‘‘यद्यौवने चरति’’ ऎऩ्गिऱ बोधायनवचनत्तिऩ् भावम्।↩︎

अ-पर्यनुयोज्येनानवधिकेन शरण्य-प्रभावेनेदानीं (→भाग्यतः) समुत्पन्नां योग्यतां वीक्ष्य↩︎

he should make himself fit for the future by reflecting on the present fitness
which has resulted from the infinite greatness of the Saviour
which brooks no questioning,↩︎

Debería hacerse en forma para el futuro reflexionando sobre la aptitud actual
que ha resultado de la grandeza infinita del Salvador
que no merece cuestionar↩︎

अपर्यनुयोज्यमायनवधिकमाऩ शरण्यप्रभावत्तालेयिप्पोदु पिऱन्द योग्यतैयैक्कण्डु↩︎

अपर्यनुयोज्यमाय् - इदु ‘‘दुराचारोऽपि’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिऩ् भावम्। पर्यनुयोगः – प्रश्नः । तदर्हं पर्यनुयोज्यं; तद्भिन्नं अपर्यनुयोज्यं । भगवत्प्रभावन्दाऩ् इप्पडियिरुक्कक्कूडुमो ऎऩ्ऱु ऒरुवरालुम् प्रश्नम् पण्णक्कूडाददाऩवॆऩ्ऱबडि। अनवधिकमाऩ - उत्कर्षावधिरहितमाऩ, इप्पोदु पिऱन्द योग्यतैयैक् कण्डु - अणुगि इति शेषः ।↩︎

प्रवहज्-जल-सेतु(→बन्ध)-बन्धन-न्यायेन एतद्-अवस्थाऽनुरूपम् आज्ञाऽनुज्ञाऽनुवर्तन-रूप-कैङ्कर्यानुभवम् अ-हित्वा (5)↩︎

like those who construct a dam for the water that will come up in the future;
he should not stray from the path of performing the commands and permissions of the Lord
which are in keeping with his present state as a prapanna.↩︎

como aquellos que construyen una presa para el agua que surgirá en el futuro;
No debe desviarse del camino de realizar los comandos y permisos del Señor
que están en consonancia con su estado actual como Prapanna.↩︎

वरुगिऱ नीरुक्कणै कोलुङ्गणक्किलेय् इव्ववस्थैक्कनुरूपमाऩ आज्ञानुज्ञानुवर्तनमागिऱ कैङ्कर्यानुभवत्तैयिऴवादे,↩︎

वरुगिऱ नीरुक्कित्यादि । इव्ववस्थै – मुमुक्षुत्वावस्थै ।↩︎

"किरीटिन्" इति दशकोक्तरीत्या
(भगवद्-भोगे परस्-पर-विषय-काङ्क्षया) श्रान्तानि करणानि सात्त्विकाहार-सेवादिभिर् योग्यानि कृत्वा↩︎

As described (by the Alvar),
the senses which have become tired with expectations of enjoying the Lord
should be rendered fit (to enjoy Him)
by means of pure food and service↩︎

Como se describe (por el Alvar),
Los sentidos que se han cansado con las expectativas de disfrutar del Señor
deben hacer adecuados (para disfrutarlo)
por medio de la comida y el servicio puro↩︎

'मुडियाऩे'यिऱ्पडिये विडाय्त्त करणङ्गळै सात्त्विकाहारसेवादिगळाले योग्यङ्गळाक्कि↩︎

इऩि इन्द्रियङ्गळै भगवदनुभवत्तिऱ्कु योग्य माक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱार् मुडियाऩिल्बडिये इत्यादि । 'मुडियाऩे मूवुलगुम् तॊऴुदेऱ्ऱुम्' ऎऩ्गिऱ तिरुवाय्मॊऴियिल् सॊऩ्ऩबडिये, विडाय्त्त करणङ्गळै - इन्द तिरुवाय्मॊऴियिल् आऴ्वारुडैय करणङ्गळ् विडाय्त्त प्रकारत्तैच् चॊल्लुगिऱदु।

'ऎऩ्ऱु किडक्कुमॆऩ् नॆञ्जमे',
'ऎऩ्ऩुमॆप् पोदुमॆऩ्वाचगमे',
'ऎऩ्ऱु तडवुम् ऎऩ् गण्गळे',
'उऩ्ऩै मॆय्क् कॊळ्ळक्काणविरुम्बुमॆऩ्गण्गळे',
'तिण्गॊळ्ळवोर्क्कुङ् गिडन्दॆऩ् सॆविगळे'

इत्यादिगळाल्।↩︎

(स्व-रूप--)प्राप्तेष्व् अनुभवेषु प्रवर्त्य,↩︎

and directed towards such (spiritual) experiences as are available↩︎

y dirigidas hacia las experiencias (espirituales) que están disponibles↩︎

प्राप्तङ्गळाऩ अनुभवङ्गळिले मूट्टि↩︎

प्राप्तङ्गळाऩ अनुभवङ्गळिले मूट्टि इति । तत्तदनुभवङ्गळागिऱ कैङ्कर्यत्तिले मूट्टि ऎऩ्ऱबडि।↩︎

अ-योग्य-विषयान्तरेषु (परिधि-गत-गोवत्) (स्वरस)-प्रवृत्त-वासनानां (←न कर्ममात्रस्य) परिवर्तनम् -↩︎

and turned away from the desire for unwholesome objects,
like cows that are turned away from stealthily eating the crops.↩︎

y alejado del deseo de objetos inútiles,
como vacas que se alejan de comer sigilosamente los cultivos.↩︎

अयोग्य विषयान्तरङ्गळिल् पट्टिबुक्कवासऩैगळै माऱ्ऱुविक्कवुम्,↩︎

विषयान्तरङ्गळिलिऩिऩ्ऱुम् अवैगळै तिरुप्पवुम् वेण्डुमॆऩ्गिऱार् अयोग्येत्यादिना । विषयान्तरङ्गळ् - शब्दादिविषयङ्गळ्, पट्टिबुक्क वासऩैगळै - गोक्कळुक्कु निवारकरिल्लाविडिल् स्वेच्छया परकीयसस्यभक्षणम् पट्टिबुक्क शब्दार्थम्। इन्द्रियङ्गळुक्कु अयोग्यविषयत्तिल् पट्टि पुक्क वासऩैयावदु स्वरसमाग विषयान्तरङ्गळिल् प्रसरिक्कुम् वासऩै। अवैगळै माऱ्ऱुविक्कवुमिति । सात्त्विकाहारादिगळाऩ प्राप्तविषयङ्गळिल् मूण्डाल् विषयान्तरवासऩै उच्छिन्नमागप्पोगुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१० स्वयम्-प्रयोजनता, यथा-शास्त्रता

विश्वास-प्रस्तुतिः

अक्-करैयिल्(=तीरे) अभिमत-देशत्तुक्कुप् पोग
ओडम्(=नौकाम्) पार्त्त् इरुप्पार्
निऩैत्त पोदु विडव् ऒण्णाद पण-बन्ध-द्यूतत्तिल् इऴियादे

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेण्डिऩ मट्टिले तलैक्-कट्टुगैक्क् ईड् आऩ विहार-द्यूतत्तिलेय् इऴिन्दालुम्
द्यूत-शास्त्रत्तिऩ् बडिये अडि तप्पादे (द्यूत-)करुवि(=साधनम् →अक्षान्) वैक्कुमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(स्वयम्-प्रयोजनतया) अज्ञानुज्ञैगळालेय् **अडिमै कॊळ्ळुगिऱ** शासिताविऩ्-उडैय शासनत्तुक्कुप् पॊरुन्दिऩ(=योग्यम्) काल-विशेषादि-नियतम् आऩ **कैङ्कर्यत्तै**

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पित्त-परिहारार्थम् आग क्षीर-सेवैप् पण्णुवारैप् पोल् अऩ्ऱिक्के
(भाग्येन!) अ-यत्न-लब्धम् आऩ औषधत्ताले अ-विलम्बितम् आग आरोग्यम् पॆऱ्ऱव्-अर्गळ्
पाल् वार्त्त्(=पातयित्वा ऽऽसृज्य) उण्णुमाप् पोलेय् उगन्दु(=प्रीत्या →स्वयम्-प्रयोजनतया) पण्णवुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

पर-तीरे ऽभिमत-देश-जिगमिषया नौकां प्रतीक्षमाणाः
सत्यां त्यागेच्छायां त्यक्तुम् अशक्ये पण-बन्ध-द्यूते अ-प्रवृत्य↩︎

When people are waiting for the boat in order (to cross the stream) to go to a place of their desire,
some of them may avoid playing chess or other game with stakes,
as it could not be stopped whenever desired↩︎

Cuando la gente espera el bote
para que (cruzara el arroyo) vaya a un lugar de su deseo,
Algunos de ellos pueden evitar jugar ajedrez u otro juego con apuestas,
ya que no se pudo detener cuando desee↩︎

अक्करैयिलभिमतदेशत्तुक्कुप्पोग ओडम् पार्त्तिरुप्पार्निऩैत्तबोदु विडवॊण्णाद पणबन्धद्यूतत्तिलिऴियादे↩︎

इऩि आज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यङ्गळै
भगवत्प्रीत्यर्थम् आग यथाशास्त्रम् प्रीतिपूर्वकमागप् पण्णवेण्डुम्
ऎऩ्बदै सदृष्टान्तम् आगव् अरुळिच् चॆय्गिऱार् - अक्करैयिलित्यादिना ।
अक्करैयिल् इष्टम् आऩ ऒरु देशत्तिऱ्कुप् पोगवेण्डुम् ऎऩ्ऱु
अक्करैयिल् इरुक्कुम् ओडम् इक्-करै वरुगिऱ पर्यन्तम्
अदै प्रतीक्षित्तुक् कॊण्ड् इरुक्कुम् राज-कुमारादिगळ् दृष्टान्तम्।
प्रकृतिक्कु अक्-करैयिल्
तऩक्कु अभिमतमाऩ परमपदत्तिऱ्कुप् पोवदऱ्क् आग
उपायत्तै अनुष्ठित्तु कृतकृत्यऩ् आय्
तऩ् निष्ठैयैत् तॆळिन्दु,
परम-पद-प्राप्ति-हेतुव् आऩ देहावसानादिगळै प्रतीक्षित्तुक् कॊण्ड् इरुक्कुम् प्रपन्नर्गळ् दार्ष्टान्तिकम्।

निऩैत्तबोदु विडवॊण्णाद पणबन्धद्यूतत्तिलिऴियादे इत्यादि ।
अदावदु द्यूतम् इरण्डु-विधम्।
पण-बन्ध-द्यूतम् ऎऩ्ऱुम्, विहार-द्यूतम् ऎऩ्ऱुम्।
इदिल् पण-बन्ध-द्यूतम् आवदु -
"ऒट्टारम् आग इदै मुडित्ते ऎऴुन्द् इरुक्कक् कडवोम्"
ऎऩ्गिऱ प्रतिज्ञैयोडु पणम् वैत्तु आडुम् द्यूतम्।
विहारद्यूतम् आवदु केवल-काल-यापनार्थम् आग आडुम् लीला-द्यूतम्।
अदिल् पणबन्धद्यूतत्तैय् आडुम् अवऩुक्कु
पन्दयम् वैत्त् इरुप्पदाल्
ताऩ् निऩैत्त बोदु अदै विड-मुडियादु।
लीलाद्यूतमागिल् मध्यत्तिल् निऩैत्तबोदु विट्टुप् पोगलाम् बडिय् इरुक्कुम्।↩︎

अपेक्षितावसरे समापनार्हे विहार-द्यूते प्रवृत्ताव् अपि
यथा-शास्त्रं स्थानानतिक्रमेण (देवन-)साधनानि (अक्षान्) यथा निक्षिपति,↩︎

but may be engaged in playing the game without any stakes
so that they might be in a position to give up the game (when the boat has come).

Though they play merely for the enjoyment (and not for money),
they move the pawns (on the board) in strict accordance with the rules of the game.↩︎

pero puede participar en jugar el juego sin nada que arriesgar
para que puedan estar en condiciones de renunciar al juego (cuando haya llegado el bote).

Aunque juegan simplemente por el disfrute (y no por dinero),
Mueven los peones (en el tablero) en estricta conformidad con las reglas del juego.↩︎

वेण्डिऩ मट्टिले तलैक्कट्टुगैक्कीडाऩ विहारद्यूतत्तिलेय् इऴिन्दालुम् द्यूत शास्त्रत्तिऩ्बडिये अडिदप्पादे करुवि वैक्कुमाप्पोले↩︎

इत्ताल् दार्ष्टान्तिकत्तिल् प्रपन्नऩ् प्रयोजनान्तरार्थम् आग अनुज्ञा-कैङ्कर्यादिगळै अनुष्ठित्ताल्
यावत्-प्रयोजनान्तर-प्राप्ति-कैङ्कर्यत्तै विड-मुडियादु ऎऩ्ऱुम्,
निऩैत्त पोदु परम-पद-प्राप्ति किट्टाद् ऎऩ्ऱुम्, स्वयम्-प्रयोजन-रूपानुज्ञा-कैङ्कर्यादिगळैये पण्णक् कडवऩ् ऎऩ्ऱुम् तोऱ्ऱुगिऱदु।(5)
इदु कालम् कोलामल् प्रपत्तिपण्णिऩवऩ् विषयत्तिल् सॊऩ्ऩदु।

इप्पडि प्रपन्नऩ् स्वयम्-प्रयोजनम् आऩ कैङ्कर्यत्तिलेये इऴिन्दाऩ् आगिल्
इदऱ्कु शास्त्रम् वेण्डुमो? यथारुचि पण्णिऩालमैयादो?
कालादि-नियमङ्गळुम् वेण्डुमो?

ऎऩ्गिऱ शङ्कैयै दृष्टान्त-प्रदर्शनत्ताले परिहरिक्किऱार् इऴिन्दालुम् इत्यादिना ।

द्यूत-शास्त्रत्तिऩ् बडिये -
चतुरङ्गम् मुदलाऩ द्यूतशास्त्रत्तिल् सॊल्लिय् इरुक्किऱ बडिये,
अडि-दप्पादे - अदऱ्क् एऱ्पट्ट याऩैय्-अडि कुदिरैय्-अडि मुदलाऩ् अदुगळ् तप्पिप्पोगाद बडि,
करुविगळ् - रथ-गज--तुर-ग--पदाति-रूप-साधनङ्गळ्, काय्गळ् ऎऩ्ऱबडि।
वैक्कुमाप्पोले इति । इवऱ्ऱिल् रथत्तिऩ् गति मूलैय् अडिये नगत्त वेण्डुम्। गजत्तिऩ् अडि नेरागप् पोग वेण्डुम्।
तुरगत्तिऩडि किञ्चद्-वक्रम् आगप् पोगवेण्डुम्।
इवैगळै पण-बन्ध-द्यूतत्तिल् पोल् विहार-द्यूतत्तिलुम् ऎप्पडि अडि-दप्पामल् वैक्किऱार्गळो
अप्पडिये ऎऩ्ऱु दृष्टान्तार्थम्।↩︎

तथा (स्वयम्-प्रयोजनतया) आज्ञा-ऽनुज्ञाभिर् दास्यं स्वीकुर्वाणस्य
शासितुः शासनानुरूपस्य काल-विशेषादि-नियतस्य कैङ्कर्यस्य↩︎

In the same way (though the prapanna does not expect any profit out of it)
he performs gladly the rites commanded and permitted by the Supreme Ruler,
which are really services to the Lord,
in accordance with the specific time and place at which they are ordained for performance.↩︎

De la misma manera (aunque la Prapanna no espera ganancias)
Realiza con gusto los ritos comandados y permitidos por el gobernante supremo,
que son realmente servicios para el Señor,
de acuerdo con el tiempo y el lugar específicos en el que están ordenados para su rendimiento.↩︎

अज्ञानुज्ञै कळाले यडिमै कॊळ्ळुगिऱ शासिताविऩुडैय शासनत्तुक्कुप्पॊरुन्दिऩ कालविशेषादिनियतमाऩ कैङ्कर्यत्तै↩︎

अप्पडिये प्रपन्नऩुम् भगवच्-छास्त्रादिगळिल् सॊऩ्ऩ काल-विशेष--देश-विशेषादिगळोडे कूडिऩ कैङ्कर्यङ्गळैये नडत्त-वेण्डुम् ऎऩ्बदु इदऩाल् अभिप्रेतम्।
इदै विवरिक्किऱार् आज्ञानुज्ञैगळाले इति ।↩︎

पित्त-परिहारार्थ--क्षीर-सेवक-रीतिं विहाय
(भाग्येन!) अ-यत्न-लब्धेनौषधेनाविलम्बितम् आरोग्यं प्राप्तवन्तो
यथा क्षीरं (पातयित्वा ऽऽसृज्य) परिप्लाय भुञ्जते,
तथा प्रीत्या(→स्वयम्-प्रयोजनतया) ऽनुष्ठानम्,↩︎

(In performing them), he should resemble
not those who drink milk for relief from excess of pitta bile,
but like those who have got well easily and quickly with the help of a medicine
and who drink milk with pleasure (not as a cure for disease ).↩︎

(Al realizarlos), debe parecerse
No aquellos que beben leche para aliviar el exceso de Pitta ~~ Bile ~~,
Pero al igual que aquellos que se han vuelto bien y rápido con la ayuda de un medicamento
y que beben leche con placer (no como una cura para la enfermedad).↩︎

पित्तपरिहारार्थमाग क्षीरसेवैप् पण्णुवारैप्पोलऩ्ऱिक्के अयत्नलब्धमाऩ औषधत्ताले अविळम्बितमाग आरोग्यम् पॆऱ्ऱवर्गळ् पाल् वार्त्तुण्णुमाप्पोले युगन्दु पण्णवुम्,↩︎

स्वयम्-प्रयोजनम् आगवे अनुष्ठिक्कवेणुम् ऎऩ्बदै
सदृष्टान्तम् आगक् काट्टुगिऱार् पित्त-परिहारार्थम् आग इत्यादिना ।
पित्तव्याधियुळ्ळ ऒरुवऩ्
तऩ् पित्तपरिहाररूपप्रयोजनत्तै उद्देशित्तु
नित्यमाग क्षीरसेवनम् सॆय्दाल्
क्षीरम् स्वयम् स्वादुवायिरुन्दालुम्
पित्तपरिहारसाधनतया औषध-स्थानत्तिले निऱ्कैयाले भोग्यम् आगादु।
अप्पडिये प्रयोजनान्तरार्थम् अनुष्ठिक्कुम् कैङ्कर्यम्
भगवत्-सम्बन्धत्ताले स्वादुव् आऩालुम्
प्रयोजनान्तरार्थत्व-बुद्ध्या भोग्यम् आगादु
ऎऩ्बदु दृष्टान्तत्ताले दार्ष्टान्तिकत्तिल् किडैक्कुमर्थम्।(5)

आगैयाल् अवर्गळैप् पोल् अऩ्ऱिक्के,
अयत्नलब्धमाऩ - प्रयासम् इऩ्ऱिक्के किडैत्त,
आरोग्यम् पॆऱ्ऱवर्गळ् पाल् वार्त्त् उण्णुमाप् पोले -
केवलं भोग्यतया अन्नादिगळिल् पाल् सेर्न्द् उण्णुमाप्पोले,
उगन्दु पण्णवुम् - बहुप्रीतियोडे पण्णवुम्।

इन्द दृष्टान्तत्ताले
प्रयासम् इऩ्ऱिक्के क्षण-काल-साद्ध्यमाऩ प्रपत्तियिऩाले
जन्मान्तर-विळम्बादिगळ् इल्लाद बडि
सर्वपाप-निवृत्ति-रूप-रोग-निवृत्तियैप् पॆऱ्ऱ प्रपन्नर्गळ्
स्वयम्-प्रयोजनम् आगव् उगन्दु उत्तर-कृत्यत्तैप् पण्ण वेण्डुम् ऎऩ्ऩुम् अर्थम् सूचितमागिऱदु।↩︎

११ अर्चा-कैङ्कर्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्पोदु

‘‘नित्य-सिद्धे तद्-आकारे
तत्-परत्वे च पौष्कर ।
यस्यास्ति सत्ता हृदये,
तस्यासौ (भगवान्) सन्निधिं व्रजेत् ॥’’
(पौष्करसंहिता)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः3)

(स्रोतः4)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यथा सामुद्रम् अम्भो ऽब्-दैः
स्पृष्टम् एत्य् उपभोग्यताम् (न तु लवणाम्भः)।
तथैव हि मनुष्याणां (एत्य् उपभोग्यताम्)
भक्तैस् संभावितो (अर्चावतारेषु) हरिः ॥’’
(पौष्करसंहिता)(5)

ऎऩ्ऱुञ्

(नीलमेघः (सं)10)

(विषयः11)

विश्वास-टिप्पनी

कुम्भाभिषेके वैष्णवालयेषु विशिष्य सदाचारशीलान् शिष्टान् आहूय स्पर्शयति स्मार्चक

इति लक्ष्मीनरसिंहार्यः।

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चॊल्लुगिऱ पडिये
ओर् (देवता-मनुष्यादि-) अधिकारि-विशेषत्तुक्क् आग (अर्चा-विग्रह-विशेषेण) सान्निध्यादिगळैप् पण्णि,
परमैकान्तिय् आऩ तऩ्ऩैय् उगन्दु वन्द अर्चावतारम् पण्णिय् इरुक्किऱ ऎम्बॆरुमाऩ् पक्कलिले

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वातिशयि-षाड्गुण्यं
संस्थितं मन्त्र-बिम्बयोः (←लक्षण-लक्ष्ययोः)’’
(मन्त्रे वाच्यात्मना नित्यं
बिम्बे तु कृपया स्वयम्॥)
(विष्वक्सेनसंहिता)

ऎऩ्गिऱ पूर्तियैयुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(विषयः22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आपीठान् मौलि-पर्यन्तं
पश्यतः पुरुषोत्तमम् ।
पातकान्य् आशु नश्यन्ति
किं पुनस् तूपपातकम् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-८९।)

ऎऩ्गिऱ पावनतमत्वत्तैयुम्,

(नीलमेघः (सं)27)

(विषयः28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सन्दर्शनाद् अकस्माच् च
पुंसां संमूढ-चेतसां ।
कु-वासना कु-बुद्धिश् च
कु-तर्क-निचयश् च यः ॥
कु-हेतुश् च कु-भावश् च
नास्तिकत्वं लयं व्रजेत्’’(5)

(पौष्करसंहिता।)

(विषयः33)

(स्रोतः34)

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये प्रत्यक्षादि-प्रमाण-त्रयत्तिलुम्
हेतु-फल-भावत्ताले वरुम् मति-मयक्कुगळ्(=व्यामोहाः) ऎल्लात्तुक्कुम् मरुन्द् आय् इरुक्किऱ बडियैयुम्,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये यथा मां प्रपद्यन्ते
तांस् तथैव भजाम्य् अहम्’’
(गीता ४-११)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तमर् उगन्दद्(=काङ्क्षितम्) ऎव्व्-उरुवम्(=रूपम्)'
(मुदल् तिरुवन्दादि ४४।)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाङ्-मनसा ऽपरिच्छेद्यम् आऩ आश्रित-पारतन्त्र्यत्तैयुम्,

(नीलमेघः (सं)55)

(English56)

(Español57)

(मूलम्58)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'कण्ड-गण्गळ् मऱ्ऱ् ऒऩ्ऱ् इऩैक्(=तादृशम्??) काणाव्'
(अमलऩादि पिराऩ्-१०।)

ऎऩ्गिऱ आकर्षकत्वत्तैयुम् अनुसन्धित्तु,

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सतीव प्रिय भर्तारं
जननीव स्तनन्-धयं ।
आचार्यं शिष्यवन्, मित्रं
मित्रवल् लालयेद् +धरिम् ॥ (5)

(विषयः64)

(स्रोतः65)

(नीलमेघः (सं)66)

(विषयः67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वामित्वेन सुहृत्त्वेन
गुरुत्वेन च सर्वदा ।
पितृत्वेन तथा भाव्यो
मातृत्वेन च माधवः ॥
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३७।)

(विषयः72)

(स्रोतः73)

(नीलमेघः (सं)74)

(English75)

(Español76)

(मूलम्77)

(४२तमाहोबिल-यतिः78)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यथा युवानं राजानं
यथा च मद-हस्तिनं ।
यथा प्रियातिथिं योग्यं
भगवन्तं तथा ऽर्चयेत् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३१।)

(नीलमेघः (सं)79)

(विषयः80)

(English81)

(Español82)

(मूलम्83)

(४२तमाहोबिल-यतिः84)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यथा च पुत्रं दयितं
तथैवोपचरेद् +धरिम्’’()

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

(४२तमाहोबिल-यतिः89)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये अव्व् ओ सम्बन्ध-वर्ग-परत्व-सौलभ्यादिगळुक्क् अनुरूपम् आऩ वृत्तियैप् पण्णवुम्,

(नीलमेघः (सं)90)

(English91)

(Español92)

(मूलम्93)

(४२तमाहोबिल-यतिः94)

(In performing them), he should resemble
not those who drink milk for relief from excess of pitta bile,
but like those who have got well easily and quickly with the help of a medicine
and who drink milk with pleasure (not as a cure for disease ).↩︎

(Al realizarlos), debe parecerse
No aquellos que beben leche para aliviar el exceso de Pitta ~~ Bile ~~,
Pero al igual que aquellos que se han vuelto bien y rápido con la ayuda de un medicamento
y que beben leche con placer (no como una cura para la enfermedad).↩︎

भक्तिः↩︎

पौष्करसंहिता↩︎

तदा

‘‘नित्य-सिद्धे तद्-आकारे
तत्-परत्वे च पौष्कर ।
यस्यास्ति सत्ता हृदये,
तस्यासौ (भगवान्) सन्निधिं व्रजेत् (अर्चाविग्रहेण) ॥’’
(पौष्करसंहिता) (5)

इति↩︎

"He who believes in the eternal form and supreme majesty of the Lord -
him, O Pouṣkara, the Lord approaches,"(5)

↩︎

"El que cree en la forma eterna y la majestad suprema del Señor -
Él, Oh Pouṣkara, se acerca el Señor ",(5)

↩︎

अप्पोदु ‘‘नित्यसिद्धे तदाकारे तत्परत्वे च पौष्कर । यस्यास्ति सत्ता हृदये तस्यासौ सन्निधिं व्रजेत् ॥’’(पौष्करसंहिता) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इऩि कैङ्गर्यङ्गळै अर्चावतारविषयत्तिल् सॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱु सॊल्ल निऩैत्तु अर्चैयिल् भगवत्सान्निध्यमुण्डॆऩ्गैयिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् अप्पोदु इत्यादिना । अप्पोदु - स्वयम्प्रयोजनतया उगन्दु पण्णुम्बोदु। नित्यसिद्धेति । इदु पौष्करसंहितैयिल् ब्रह्मावैक् कुऱित्तु भगवद्वचनम्। पौष्कर - तामरसबुष्पत्तिलेयवदरित्त ब्रह्मावे! यस्य – यादॊ रुवधिकारिक्कु। नित्यसिद्धे - नित्यमाऩ, तदाकारे - परवासुदेवऩुडैय दिव्यमङ्गळविग्रहत्तिलुम् तत्परत्वे च - अन्द भगवाऩुडैय परत्वत्तिलुम्, यद्वा; – तस्य – दिव्यमङ्गळविग्रहत्तिऩुडैय, परत्वे च –स्वरूपत्तैक्काट्टिलुमुण्डाऩ उत्कर्षविषयत्तिलुम्, हृदये - मऩस्सिल्, सत्ता – सत्ताविषयिणी बुद्धिः अस्ति । भगवाऩुडैय दिव्यमङ्गळविग्रहमुम् अवऩुडैय परत्वमुम् अस्तियॆऩ्गिऱ बुद्धियाऩदु ऎवऩुक्कु इरुक्किऱदोवॆऩ्ऱबडि। तस्य - महात्मनः, असौ – भगवान् । सन्निधिं व्रजेत् – अन्द विग्रहत्तोडुम्परत्वत्तोडुम् विशिष्टऩाय्क्कॊण्डु अर्चारूपत्तोडु सन्निहितऩागिऱाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘यथा सामुद्रम् अम्भो ऽब्-दैः
स्पृष्टम् एत्य् उपभोग्यताम् (न तु लवणाम्भः)।
तथैव हि मनुष्याणां (एत्य् उपभोग्यताम्)
भक्तैस् संभावितो (अर्चावतारेषु) हरिः ॥’’
(पौष्करसंहिता)(5)

इति↩︎

अर्चा, मूर्तिः, योग्यता↩︎

"In the same way as the water of the ocean taken up by the clouds and let fall (as rain )
becomes fit to be enjoyed by all,
Bhagavān whose image has been installed by devotees
becomes fit to be served and enjoyed by others".

↩︎

"De la misma manera que el agua del océano tomada por las nubes y dejar que la caída (como la lluvia)
se ponga en forma para ser disfrutado por todos, Bhagavān cuya imagen ha sido instalada por devotos se vuelve en forma para ser servido y disfrutado por otros ".

↩︎

‘‘यथा सामुद्रमम्भोब्दैः स्पृष्टमेत्युपभोग्यताम् । तथैव हि मनुष्याणां भक्तैस्संभावितो हरिः ॥’’(पौष्करसंहिता) ऎऩ्ऱुञ्↩︎

इऩि ऒरु भक्तऩाले सम्भावितऩाऩ, अदावदु आवाहनादिगळाले कॊण्डाडप् पट्ट अर्चारूपियाऩ भगवाऩ् सर्वरुक्कुम् उपभोग्यऩामॆऩ्बदिल् सदृष्टान्तमागच् चॊल्लुम् प्रमाणत्तैक् काट्टुगिऱार् यथेति । सामुद्रं – समुद्रसम्बन्धियाऩ, अदावदु समुद्रसम्बन्धि यागैयाले लवणमयमाय् सर्वरुक्कुम् अनुपजीव्यमाऩ वॆऩ्ऱबडि। अम्भः - जलमाऩदु, अब्दैः - मेगङ्गळाले, स्पृष्टं सत् - स्पर्शिक्कप्पट्टदाय्क्कॊण्डु, यथा उपभोग्यतामेति - ऎप्पडि सर्वरुक्कुम् स्वादुतया उपजीव्यमाग आगिऱदो; अप्पडिये भक्तैः - भक्तिमाऩ्गळाऩ महाऩ्गळाले, सम्भावितः - अर्च्चैयिल् प्रतिष्ठै सॆय्यप्पट्टुम् आराधिक्कप्पट्टुम् कॊण्डाडप्पट्टुमिरुक्किऱ भगवाऩ्। इन्द अंशम् सान्निध्यम् पण्णुवदऱ्कु हेदु। सर्वमनुष्यर्गळुक्कुमुपभोग्यतैयै अदावदु आज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यङ्गळाले आराध्यतैयै अडैयुमॆऩ्गै।↩︎

कस्यचिद् (देवता-मनुष्यादि-) अधिकारि-विशेषस्य कृते सान्निध्यादीनि कृत्वा,
परमैकान्तिनं स्वम् आदृत्योपेत्य कृतार्चावतारस्य सर्वेश्वरस्य सन्निधौ (मूर्तौ)↩︎

for it has been said (as above),
towards the images (arcā) into which the Lord has incarnated
for the sake of some devotees with exclusive devotion to Him;↩︎

porque se ha dicho (como se indicó),
hacia las imágenes (arcā) en las que el Señor ha encarnado
por el bien de algunos devotos con devoción exclusiva hacia él;↩︎

जॊल्लुगिऱबडिये ओरधिकारि-विशेषत्तुक्काग सान्निध्यादिगळैप् पण्णि,
परमैकान्तियाऩ तऩ्ऩैय् उगन्दु वन्द अर्चावतारम् पण्णियिरुक्किऱ ऎम्बॆरुमाऩ् पक्कलिले↩︎

ओर् अधिकारिविशेषत्तुक्कुक्क् आग -
देवर्षि-सिद्ध-मनुष्यादिगळिल् ब्रह्मादिगळुक्क् आगवुम्, नारदादिगळुक्कागवुम्, श्रीमन्नाथमुनियामुनयतिवरर् कळुक्कागवुमॆऩ्ऱबडि।
सान्निध्यादिगळैप्पण्णि - अवर्गळुडैय ध्यानार्चनसेवादिगळुक्काग सान्निध्यादिगळैप्पण्णियॆऩ्ऱबडि।
इदऱ्कु इरुक्किऱ ऎऩ्बदोड् अन्वयम्,
परमैकान्तिय् आऩ तऩ्ऩै - अनन्योपायऩ् आय् अनन्य-प्रयोजनऩ् आय् इरुक्किऱ परमैकान्तिय् आऩ तऩ्ऩै।
उगन्दु वन्दु - प्रीतिपण्णि वन्दु, स्वगृहत्तिलुम् इतिशेषः । अर्चावतारम् पण्णियिरुक्किऱ - गृहार्चैयाग अवदरित्तिरुक्किऱ।↩︎

‘‘सर्वातिशयि-षाड्गुण्यं
संस्थितं मन्त्र-बिम्बयोः (←लक्षण-लक्ष्ययोः)’’
(मन्त्रे वाच्यात्मना नित्यं
बिम्बे तु कृपया स्वयम्॥)
(विष्वक्सेनसंहिता)

इत्य्-उक्तां पूर्तिम्,↩︎

मन्त्रः, मूर्तिः↩︎

"The six qualities like Jñāna are found in transcendent measure
in the mantras and in the images (arcā ).
They are described in the mantras,
and the qualities are found in Bhagavān,
since He has, out of His compassion, chosen to abide in these images".

This shows the fullness of perfection,↩︎

"Las seis cualidades como jñāna se encuentran en medida trascendente
en los mantras y en las imágenes (arcā).
Se describen en los mantras,
y las cualidades se encuentran en Bhagavān,
Desde que el, fuera de su compasión, ha elegido para permanecer en estas imágenes ".

Esto muestra la plenitud de la perfección,↩︎

‘‘सर्वातिशयिषाड्गुण्यं संस्थितं मन्त्रबिम्बयोः’’(विष्वक्सेनसंहिता) ऎऩ्गिऱ पूर्तियैयुम्,↩︎

इऩि अर्चावतारत्तिल् गुणपूर्तियुम्, पावनत्वमुम्, विरोधिनिवर्तकत्वमुम्, आश्रितपारतन्त्र्यमुम्, भोग्यत्वादिगळुम् विञ्जि यिरुक्कुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् सर्वातिशायीति । मन्त्रबिम्बयोः - मन्त्रत्तिलुम् बिम्बत्तिलुमिरुक्किऱ भगवाऩिडत्तिले, षाड्गुण्यं - ज्ञानशक्तिबलैश्वर्यवीर्यतेजस्सागिऱ आऱु कुणङ्गळ्। स्वार्थेष्यञ् । सर्वातिशायि - परव्यूहादिगळैक्काट्टिलुम् अतिशयितमाग - सौलभ्यादिसामानाधिकरण्यत्ताले अतिशयितमाग वॆऩ्ऱबडि, संस्थितं – परिपूर्णमाग स्थित मॆऩ्गै।

‘‘मन्त्रे वाच्यात्मना नित्यं बिम्बे तु कृपया स्वयम्’’

ऎऩ्बदु उत्तरार्धम्।↩︎

‘‘आपीठान् मौलि-पर्यन्तं
पश्यतः पुरुषोत्तमम् ।
पातकान्य् आशु नश्यन्ति
किं पुनस् तूपपातकम् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-८९।)

इत्य्-उक्ताम् पावनतमत्वम्,↩︎

मूर्तिः, अर्चावतारः, कुबुद्धि-नाशः, देव-दर्शनम्↩︎

"He who looks upon the Lord residing in the image as Puruṣottama
and beholds Him (again and again) from the pedestal of the foot to the crown on the head
his five deadly sins (Mahāpātaka) are destroyed quickly:
Is it necessary to state that minor offences, too, perish ?

This shows how supremely purificatory the arcā is.↩︎

"El que mira al Señor que reside en la imagen como Puruṣottama
y lo contempla (una y otra vez) desde el pedestal del pie hasta la corona en la cabeza
Sus cinco pecados mortales (Mahāpātaka) son destruidos rápidamente:
¿Es necesario declarar que los delitos menores también perecen?

Esto muestra cuán sumamente purificador es el arcā.↩︎

‘‘आपीठान् मौलि-पर्यन्तं
पश्यतः पुरुषोत्तमं ।
पातकान्य् आशु नश्यन्ति
किं पुनस् तूपपातकम् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-८९।)

ऎऩ्गिऱ पावनतमत्वत्तैयुम्,↩︎

ऎऩ्गिऱ पूर्तियैयुम् - इन्द श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩ कल्याणगुणपूर्तियैयुम्। पावनत्वे प्रमाणम् आपीठादिति । आपीठात् – पाद-आपीठात् – पाद-पीठम् मुदल्, मौळिपर्यन्तं - किरीटपर्यन्तम्, अथवा केशबन्धपर्यन्तम्। पुरुषोत्तमं पश्यतः – अर्चारूपियाऩ भगवाऩैप् पार्क्कुमवऩुक्कु, पातकानि – स्वर्णस्तेयादिमहापातकङ्गळुम्, आशु - सीक्किरत्तिल्, नश्यन्ति - नशित्तुप्पोगिऱदुगळ्। उपपातकन्तु किमुत - अल्बमाऩ उपपातकादिगळ् नशिक्कुमॆऩ्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धम्।↩︎

अर्चावतारः, कुबुद्धि-नाशः, देव-दर्शनम्↩︎

पौष्करसंहिता↩︎

‘‘सन्दर्शनाद् अकस्माच् च
पुंसां संमूढ-चेतसां ।
कु-वासना कु-बुद्धिश् च
कु-तर्क-निचयश् च यः ॥
कु-हेतुश् च कु-भावश् च
नास्तिकत्वं लयं व्रजेत्’’(5)

(पौष्करसंहिता।)↩︎

And again it is said -

"If men of clouded intellects happen to see Bhagavān abiding in the arcā even by mere chance,
all the evil tendencies in them, such as the following, perish :-
the thought that the body is the self;
the false notion arising from it that he sees the soul by perception;
false conclusions arrived at by fallacious reasoning,
false inferences resulting from wrong premises,
false interpretations of scriptural texts
and want of faith in the Śāstras."

↩︎

Y de nuevo se dice -

"Si los hombres de intelectos nublados ven a Bhagavān permanecer en el arcā incluso por mera oportunidad,
Todas las tendencias malvadas en ellas, como las siguientes, perecer :-
el pensamiento de que el cuerpo es el yo;
La falsa noción que surge de ella que ve el alma por percepción;
Conclusiones falsas llegando por razonamiento falaz,
Inferencias falsas resultantes de premisas incorrectas,
interpretaciones falsas de los textos bíblicos
y falta de fe en los Śāstras ".

↩︎

‘‘सन्दर्शनादकस्माच्च पुंसां संमूढचेतसां ।
कुवासना कुबुद्धिश्च कुतर्कनिचयश्च यः ॥
कुहेतुश्च कुभावश्च नास्तिकत्वं लयं व्रजेत्’’(पौष्करसंहिता।)↩︎

पावनतमत्वत्तैयुम् - उपपातकसमपातक-महापातकादिनाशकत्वप्रयुक्त पावनत्व पावनतरत्व पावनतमत्वत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। विरोधिनिवर्तकत्वे प्रमाणम् सन्दर्शनादिति । सम्मूढचेतसां – अत्यन्तम् मूढमाऩ चेतस्सैयुडैयवर्गळाऩ। पामरर्गळाऩ वॆऩ्ऱबडि। पुंसां अकस्माच्च सन्दर्शनात् - आकस्मिकमाऩवर्चावतारत्तिऩुडैय सन्दर्शनत्ताले - ताऩ् प्रयत्ऩप्पडामलुम् मुऩ् पिऩ् योसिक्काददुमाऩ सन्दर्शनात् ऎऩ्ऱबडि। प्रत्यक्षादिप्रमाणत्रयत्तिलुम् - प्रत्यक्षानुमानागमरूपप्रमाणत्रयत्तिलुम्। हेतुफल भावत्ताले - कार्यकारणभावत्ताले, वरुम् मदिमयक्कुगळ् - अदिल् प्रत्यक्षभ्रमत्तुक्कु हेदु कुवासना - भ्रमजन्यः संस्कारविशेषः । कुबुद्धिः – अदऩाल् वरुम् प्रत्यक्षभ्रमम्। कुतर्कनिचयः – अनुमानभ्रमहेतुः । कुहेतुः – अनुमानभ्रमः । कुभावः – शब्दत्तिल् तात्पर्यभ्रमम्। नास्तिकत्वं – नास्तिकत्वहेतुवाऩ वाक्यार्थभ्रमम्। इवैगळ् ऎल्लात्तुक्कुम् - इन्द श्लोकङ्गळिऱ्सॊऩ्ऩ इवैगळॆल्लावऱ्ऱिऱ्कुम्।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या प्रत्यक्षादि-प्रमाण-त्रयतोऽपि
हेतु-फल-भावेन जायमानानां मति-व्यामोहानां सर्वेषां कृते औषध-रूपताम्,↩︎

Thus the worship of the image (arcā ) is a panacea for all mental diseases
arising from a false understanding of cause and effect.↩︎

Así, la adoración de la imagen (arcā) es una panacea para todas las enfermedades mentales
que surge de una falsa comprensión de la causa y el efecto.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये प्रत्यक्षादिप्रमाणत्रयत्तिलुम् हेतु-फलभावत्ताले वरुम् मदिमयक्कुगळॆल्लात्तुक्कुम् मरुन्दायिरुक्किऱबडियैयुम्,↩︎

मरुन्दायिरुक्किऱबडियैयुम् - निवर्तकमायिरुक्किऱ प्रकारत्तैयुम्।↩︎

‘‘ये यथा मां प्रपद्यन्ते
तांस् तथैव भजाम्य् अहम्’’
(गीता ४-११)

इत्यत्र↩︎

"Whoever wants to see me and in whatever form -
to him I reveal myself in that very form."

↩︎

"Quien quiera verme y en cualquier forma -
Para él me revelo en esa misma forma ".

↩︎

‘‘ये यथा मां प्रपद्यन्ते तांस्तथैव भजाम्यहम्’’(गीता ४-११) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इऩि आश्रितपारतन्त्र्यत्तिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् ये यथेति । ये - ऎन्द अधिकारिकळ्, यथा – कालत्तालुम् देशत्तालुम्, उबगरणत्तालुम् ऎन्दॆन्द अवसरत्तिल् तऩ् अवस्थैक्कनुगुणमाऩ अर्घ्यादिमात्रेणवा, महोपचारसमर्पणे न वा, प्रपद्यन्ते – समाराधयन्ति । तांस्तथैव भजाम्यहं – तत्तद्देशकालानुगुणमागवुम् तत्तदवस्थानुगुणमागवुम् तत्तच्चित्तानुगुण मागवुम् आराधनविषयऩाय्क्कॊण्डु नाऩ् अवर्गळिडत्तिल् प्रीतियैप् पण्णुगिऱेऩ्। अत्र गीताभाष्यम् –

‘‘न केवलं देवमनुष्यादिरूपेणावतीर्य
मत्-समाश्रयणापेक्षाणां परित्राणं करोमि ।
अपि तु ये मत्-समाश्रयणापेक्षाः
यथा येन प्रकारेण स्वापेक्षानुरूपं मां सङ्कल्प्य प्रपद्यन्ते – समाश्रयन्ते,
तान् प्रति तथैव – तन्-मनीषित-प्रकारेणैव भजामि – मां दर्शयामि’’

इति ।

अत्र तु तात्पर्यचन्द्रिकाः –

स्वापेक्षानुरूपम् इति । पतित्व-पुत्रत्व-सारथित्व-वाराह-नारसिंहादि-प्रक्रिययेत्य् अर्थः’’

इति ।↩︎

[[१२३]]

स्वकीयानाम् अभिमतं यद् रूपम्

इति गाथायां चोक्तरीत्या↩︎

The same thing is stated also (in the Tamil verse)

"He assumes the form desired by His devotees.”

↩︎

Lo mismo se dice también (en el verso tamil)

"Asume la forma deseada por sus devotos".

↩︎

'तमरुगन्ददॆव्वुरुवम्'(मुदल् तिरुवन्दादि ४४।) ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

तमरित्यादि । तमर् - आश्रितर्, उगन्ददॆव्वुरुवम् - ऎव्वुरुवत्तै भगवाऩुक्कुत् तिरुमेऩियाग उगन्दार्गळो; अव्वुरुवम् - अदैये तऩक्कुत् तिरुमेऩियाग उडैत्ताऩ ऎऩ्गै।↩︎

अवाङ्-मनस-परिच्छेद्यम् आश्रित-पारतन्त्र्यम्,↩︎

The prapanna should meditate on the Lord's placing Himself at the disposal of those who seek His protection
in a manner which cannot be understood by the mind or described in words, for it has been said (as above),↩︎

La Prapanna debería meditar
en la colocación del Señor a disposición de quienes buscan su protección
de una manera que no puede ser entendida por la mente o descrita en palabras, ya que se ha dicho (como se indicó),↩︎

वाङ्मनसापरिच्छेद्यमाऩ आश्रितपारतन्त्र्यत्तैयुम्,↩︎

दृष्टवती नेत्रे
अन्यत् किमपि न पश्येताम्

इत्य्-उक्तम् आ कर्षकत्वं चानुमन्धाय,↩︎

He should also meditate on the alluring beauty of the Lord of which (the Alvar) says

"The eyes that have seen the Lord will refuse to see other things."

↩︎

También debe meditar en la seductora belleza del Señor
de la cual (el Alvar) dice

"Los ojos que han visto al Señor
se negarán a ver otras cosas".

↩︎

'कण्डगण्गळ् मऱ्ऱॊऩ्ऱिऩैक् काणाव्'(अमलऩादि पिराऩ्-१०।) ऎऩ्गिऱ आकर्षकत्वत्तैयुमनुसन्धित्तु,↩︎

इऩि भोग्यतामूलमाऩ आकर्षकत्वत्तिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् कण्ड कण्गळ् मऱ्ऱॊऩ्ऱिऩैक् काणा इति । 'अणियरङ्गत्तॆऩ्ऩमुदऩै' ऎऩ्बदु मुऩ् पदङ्गळ्। भूलोकालङ्कारभूतमाऩ रङ्गनादऩागिऱ ऎऩक्कु असाधारणमाऩ अमुदत्तैयनुभवित्त कण्गळाऩदु मऱ्ऱॊरु विषयत्तै ऒरु वस्तुवागक्काणादॆऩ्गै। आकर्षकत्वत्तैयुम् - दृष्टिचित्तापहारित्वत्तैयुम्। अनुसन्धित्तु - पुनःपुनः विमर्शनम् पण्णि।↩︎

भक्तिः, कैङ्कर्यम्↩︎

शाण्डिल्य-स्मृतिः↩︎

सतीव प्रिय भर्तारं
जननीव स्तनन्-धयं ।
आचार्यं शिष्यवन्, मित्रं
मित्रवल् लालयेद् +धरिम् ॥ (5)

↩︎

भक्तिः, कैङ्कर्यम्↩︎

"One should render service to the Lord
like a chaste matron to her beloved husband,
like a mother to her suckling,
like a disciple to his ācārya
and like a friend to his friend.

↩︎

"Uno debe prender el servicio al Señor
Como una casta matrona de su amado esposo,
Como una madre a su succión,
como un discípulo a su ācārya
Y como un amigo de su amigo.

↩︎

‘‘सतीव प्रिय भर्तारं जननीव स्तनन्धयम् ।
आचार्यं शिष्यवन्मित्रं मित्रवल्लालयेद्धरिम् ॥↩︎

इऩि तत्तत्सम्बन्धानुगुणमाग भगवाऩै उपचरिक्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् सतीवेत्यादिना । सतीप्रियभर्तारमिव हरिं लालयेत् । इप्पडिये मेलुम्।↩︎

भक्तिः↩︎

शाण्डिल्य-स्मृतिः↩︎

स्वामित्वेन सुहृत्त्वेन
गुरुत्वेन च सर्वदा ।
पितृत्वेन तथा भाव्यो
मातृत्वेन च माधवः ॥
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३७।)

↩︎

The Lord of Lakṣmī should always be looked upon
as a master, as a friend, as an ācharya, as a father and as a mother,

↩︎

El Señor de Lakṣmī siempre debe ser considerado
Como maestro, como amigo, como ācharya, como padre y como madre,

↩︎

स्वामित्वेन सुहृत्त्वेन
गुरुत्वेन च सर्वदा ।
पितृत्वेन तथा भाव्यो
मातृत्वेन च माधवः ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३७।)↩︎

भाव्यः – आराधन-वेलायाम् अनुसन्धेयः ।↩︎

‘‘यथा युवानं राजानं
यथा च मद-हस्तिनं ।
यथा प्रियातिथिं योग्यं
भगवन्तं तथा ऽर्चयेत् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३१।)

↩︎

पूजा↩︎

"One should serve the Lord with as much fear
as one would approach a king who is youthful,
and an elephant in rut.
In the same way as one would entertain a welcome guest who has come to one's house,
one should worship the Lord with devotion,
remembering His easy accessibility.”

↩︎

"Uno debería servir al Señor con tanto miedo
Como uno se acercaría a un rey que es joven,
y un elefante en Rut.
De la misma manera que uno entretendría a un invitado de bienvenida que ha venido a la casa de uno,
uno debe adorar al Señor con devoción,
recordando su fácil accesibilidad ".

↩︎

‘‘यथा युवानं राजानं यथा च मदहस्तिनं ।
यथा प्रियातिथिं योग्यं भगवन्तं तथार्चयेत् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-३१।)↩︎

परत्वानुरूपमाग आराधिक्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् यथायुवानमिति । यथा युवानं राजानं प्रजाः भीत्या आराधयन्ति तथा अर्चयेदिति परत्रान्वयः, मदहस्ती - मदम् पिडित्त याऩै। प्रियातिथिं योग्यं – अपचारे किं भविष्यतीति भीत्या आदरतः भक्त्या च अर्चयन्तीत्यभिप्रेतम्।↩︎

‘‘यथा च पुत्रं दयितं
तथैवोपचरेद् +धरिम्’’()

↩︎

“One should treat the Lord with as much affection as one would a beloved child".

↩︎

"Uno debería tratar al Señor
con tanto afecto como lo haría un niño querido".

↩︎

‘‘यथा च पुत्रं दयितं तथैवोपचरेद्धरिम्’’()↩︎

सौलभ्याद्यनुरूपमाग स्नेहविशेषत्तोडे आराधनत्तिल् प्रमाणम् यथा च पुत्रं दयितमिति ।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या तत्-तत्-संबन्ध-वर्ग--परत्व-सौलभ्याद्य्-अनुरूपायाः वृत्तेः करणम्↩︎

Having done so, the prapanna should render service suited to the respective relationships between him and the Lord
(such as master and servant, father and son)
and to His supreme majesty and easy accessibility,
in accordance with the above following verses.↩︎

Después de haberlo hecho,
la Prapanna debe prestar el servicio adecuado para las respectivas relaciones entre él y el Señor
(como maestro y sirviente, padre e hijo)
y para su suprema majestad y fácil accesibilidad,
de acuerdo con los versos anteriores ~~ siguientes ~~.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये अव्वो सम्बन्धवर्गपरत्वसौलभ्यादिगळुक्कनुरूपमाऩ वृत्तियैप् पण्णवुम्,↩︎

अव्वो सम्बन्धवर्गं – प्रियभर्तृत्वादिरूपम्। अप्पोदु - अनुरूपवृत्तियैप् पण्णुम्बोदु।↩︎

प्रातिनिध्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्पोदु

‘‘तदा हि यत् कार्यम् उपैति किञ्चिद्
उपायनं चोपहृतं महार्हं ।
स पादुकाभ्यां प्रथमं निवेद्य
चकार पश्चाद् भरतो यथावत्’’(5)
(रामायणम् - अयोध्या-काण्डम् ११५-२७)

(विषयः1)

(स्रोतः2)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु तिरुव्-अडि-निलैगळ्(←पादुके)-विषयत्तिल्
श्री-भरताऴ्वाऩ् नडत्तिऩ राज-सेवक-वृत्तियै न्यायार्जित-द्रव्यङ्गळाले नडत्तवुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-वृत्तियै वाऴ्क्कैप्-पट्ट वधूविऩ् माङ्गळ्य-सूत्रादि-रक्षण-मात्रम् आग निऩैत्त् इरुक्कवुम्, (5)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

सेवा, पादुका, भरतः, कैङ्कर्यम्↩︎

रामायणम् - अयोध्या-काण्डम् ११५-२७↩︎

तदा

‘‘तदा हि यत् कार्यम् उपैति किञ्चिद्
उपायनं चोपहृतं महार्हं ।
स पादुकाभ्यां प्रथमं निवेद्य
चकार पश्चाद् भरतो यथावत्’’(5)
(रामायणम् - अयोध्या-काण्डम् ११५-२७)

↩︎

"While the sandals were ruling,
Bharata placed, before them first,
whatever business had to be transacted
and whatever valuable tributes were brought
and then accomplished whatever had to be done
in the manner in which it should be done"

↩︎

"Mientras las sandalias gobernaban,
Bharata colocó, ante ellos primero,
Cualquier negocio tenía que ser realizado
y cualquier tributo valioso que se trajera
Y luego logró lo que tuviera que hacer
en la manera en que se debe hacer "

↩︎

‘‘तदा हि यत्कार्यमुपैति किञ्चिदुपायनं चोपहृतं महार्हं ।
स पादुकाभ्यां प्रथमं निवेद्य चकार पश्चाद्भरतो यथावत्’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ११५-२७)↩︎

अर्चैयिल् सेवै पण्णुम् प्रकारत्तै सदृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् तदाहीति । तदा – पादुकैयै मुऩ्ऩिट्टु राज्यपरिपालनम् पण्णुम् समयत्तिल्। स भरतः – अन्द भरतऩ्। यत्किञ्चित्कार्यं – दुष्टनिग्रह शिष्टपरिपालनरूपकार्यम्। उपैति - वरुगिऱदो; महार्हं – अत्युत्कृष्टमाऩ, उपायनं - काणिक्कै, उपहृतञ्च – राजाक्कळाल् समर्पिक्कप्पट्टदो; तत्सर्वम्पादुकाभ्यां प्रथमं निवेद्य - मुदलिलेये विज्ञापित्तु, पश्चात् - पिऩ्बु, यथावत् – शास्त्रोक्त प्रकारमाग चकार - ऎन्दॆन्द कर्मावै ऎप्पडिच् चॆय्यवेण्डुमो अप्पडिये पण्णिऩाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

इति श्री-पादुका-विषये भक्त-श्री-भरतानुष्ठिताया राज-सेवक-वृत्तेर् न्यायार्जित-द्रव्यैः संपादनम्↩︎

Like Bharatalvan who conducted himself like a servant of a king before (ŚrīRāma's ) sandals and of whom it is said (as above) -
like him the prapanna should render service
as to a king, with materials earned righteously.↩︎

Como Bharatalvan, que se condució como un sirviente de un rey, antes de las sandalias (de śrīrāma),
y de las cuales se dice (como se indicó) - Como él, la Prapanna debería prestar servicio
En cuanto a un rey, con materiales ganados rectamente.↩︎

ऎऩ्ऱु तिरुवडि निलैगळ्विषयत्तिल् श्रीभरताऴ्वाऩ् नडत्तिऩ राजसेवकवृत्तियै न्यायार्जितद्रव्यङ्गळाले नडत्तवुम्,↩︎

तिरुवडि निलैगळ् - पादुकैगळ्। इव्वृत्तियैयनुष्टिक्कुम्बोदु शुद्धद्रव्यत्ताले अनुष्टिक्क वेण्डुमॆऩ्गिऱार् न्यायार्जितद्रव्यङ्गळाले नडत्तवुमिति । इङ्गु अवधारणम् विवक्षितम्। अदऩाल् अन्यायार्जितद्रव्यनिषेधः, इदिल् प्रमाणम्

‘‘अन्यायार्जितवित्तेन
योऽर्चयेत् पुरुषोत्तमम् ।
न स तत् प्रतिगृह्णाति
विफलं तस्य तद्भवेत्’’

इति ।↩︎

अस्यां वृत्तौ -
उदूढ-वधू--मङ्गल-सूत्रादि-रक्षण[रूप]त्व-प्रतिपत्तिमत्तया स्थितिः↩︎

He should look upon this service
as a wedded wife would look upon the careful custody of her sacred wedding-thread and the like.↩︎

Debería mirar este servicio
como esposa casada, miraría la cuidadosa custodia de su sagrado hilo de boda y similares.↩︎

इव्वृत्तियै वाऴ्क्कैप्पट्ट वधूविऩ् माङ्गळ्यसूत्रादि रक्षणमात्रमाग निऩैत्तिरुक्कवुम्,↩︎

इव्वृत्तियै भगवाऩुक्कु उबगारम् पण्णुवदाग ऎण्णक्कूडादु; किन्तु तऩ् स्वरूपत्तिऱ्कवश्यप्राप्तमाग ऎण्णवेण्डु मॆऩ्गिऱार् इव्वृत्तियै इत्यादिना ।
वाऴ्क्कैप्पट्ट वधू – पतिगृहत्तिलिरुक्कुम् सुवासिनी ।

‘‘माङ्गल्य-सूत्र-वस्त्राणि
संरक्षति यथा वधूः ।
तथा प्रपन्नश् शास्त्रीय-
पति-कैङ्कर्य-पद्धतिम्’’(5)

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडि पतिव्रतै माङ्गळ्यसूत्रवस्त्रादिधारणङ्गळै स्वपुरुषार्थमाग निऩैत्तिरुक्कुमाप्पोले प्रपन्नऩुम् भगवत्कैङ्कर्यङ्गळै स्वपुरुषार्थमाग निऩैत्तिरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

१२ सद्-आचार्ये कृत-ज्ञत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि भगवद्-उपक्रमम् आय् भागवत-पर्यन्तम् आग वरुगिऱ कैङ्कर्याख्य-पुरुषार्थ-सिद्धिक्कु प्रधान-कारणम्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पापिष्ठः क्षत्र-बन्धुश् च
पुण्डरीकश् च पुण्य-कृत् ।
आचार्यवत्तया मुक्तौ
तस्माद् आचार्यवान् भवेत् ॥’’

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः6)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'ऎम्म्-ईशर् विण्णोर्(=दिविषदां) पिराऩार्(=उदारः) मास्(=दोष)-इऩ्(←ल्) मलर्-अडिक्-कीऴ्
ऎम्मैश् शेर्-विक्कुम् वण्डुगळे(=षट्-पदाः → मधुपाः)'
(तिरुविरुत्तम् ५४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'विल्लि(=धन्वि)-पुदुवै-नगर्-नम्बि(=पूर्णः) विट्टु-सित्तर् तङ्गळ् देवरै
वल्ल(=शक्य)-परिशु(=रीत्या) वरुविप्परेल्, अदु काण्डुमेय् (=पश्येम) (नान्यथा)'
(नाच्चियार् तिरुमॊऴि १०-१०।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सद्-आचार्य-सम्बन्धमेय् ऎऩ्ऱु विश्वसित्तु,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अभिषेकम् पण्णप् पुगुगिऱ राज-कुमारऩुक्कु
रात्रियिल् (हर्षेण, सिद्धतासौकर्याय च) विळक्क् एऱ्ऱि वैक्कुमाप् पोले
तऩक्कु अवर्गळ् पण्णिऩ वॆळिच्(=बाह्य→तत्त्व[ज्ञान])-चिऱप्पैयुम्(=समृद्धिम्)
अद्-अडियागत् तऩक्कु वन्द कैङ्कर्यादिगळैयुम् अनुसन्धित्तु
अवर्गळ् पक्कलिले कृतज्ञऩ् आय् इरुक्कवुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

एवं भगवद्-उपक्रमं भागवत-पर्यन्तं वर्धमानायाः कैकर्याख्य- पुरुषार्थ-सिद्धेः प्रधान-कारणं↩︎

He should have the conviction that
he has attained this ultimate aim of life,
which begins from service to Bhagavān and extends up to the service to His devotees, by …↩︎

Debería tener la convicción de que
ha alcanzado este objetivo final de la vida,
que comienza del servicio a Bhagavān y se extiende hasta el servicio a sus devotos, por ...↩︎

इप्पडि भगवदुपक्रममाय् भागवतपर्यन्तमाग वरुगिऱ कैङ्कर्याख्यपुरुषार्थसिद्धिक्कु प्रधानकारणम्;↩︎

इक्कैङ्कर्यसिद्धिक्कॆल्लाम् प्रधान-कारणम् सदाचार्यसम्बन्धमॆऩ्ऱु निऩैक्कवेण्डुमॆऩ्बदै सप्रमाणमागक् काट्टुगिऱार् इप्पडि भगवदुपक्रममायित्यादिना । प्रधानकारणमिति । इदऱ्कु सदाचार्यसम्बन्धमॆऩ्बदोडन्वयम्। मोक्षत्तिऱ्कु भक्तिप्रपत्तिरूपकारणान्तरमिरुक्कच् चॆय्दे अक्कारणान्तरसिद्धियुम् सदाचार्यसम्बन्धत्तालेये वरवेण्डुमॆऩ्बदै निऩैत्तदैये मुक्तिकारणमाग ‘‘आचार्यवत्तया मुक्तौ’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् उपायानुष्ठानोत्तरकालिकभगवद्भागवतकैङ्कर्य सिद्धिक्कुम् अदुवे प्रधानकारणमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

आचार्यः↩︎

‘‘पापिष्ठः क्षत्र-बन्धुश् च
पुण्डरीकश् च पुण्य-कृत् ।
आचार्यवत्तया मुक्तौ
तस्माद् आचार्यवान् भवेत् ॥’’

इति↩︎

for it has been said:

"Kshatrabandhu, the great sinner,
and Puṇḍarīka the virtuous,
both attained mokṣa by having ācāryas"

↩︎

porque se ha dicho:

"Kshatrabandhu, el gran pecador,
y puṇḍarīka el virtuoso,
Ambos alcanzaron mokṣa al tener ācāryas "

↩︎

‘‘पापिष्ठः क्षत्रबन्धुश्च पुण्डरीकश्च पुण्यकृत् ।
आचार्यवत्तया मुक्तौ तस्मादाचार्यवान् भवेत् ॥’’()

ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अस्मद्-ईशस्य दिवि-षदाम् उपकारकस्य निर्दोष-चरणकमलयोर् अधस्ताद् अस्माकं प्रापका अमराः"

इति↩︎

So also has it been said (in Tamil) :-

Our ācharyas are like bees
which place us at the flower-like holy feet of the Lord,
who is our Master
and who renders help to the eternal sūris

↩︎

Así también se ha dicho (en tamil):-

Nuestras ācharyas son como abejas
que nos colocan en los pies santos del Señor, en forma de flor,
Quién es nuestro maestro
Y quién brinda ayuda a los sūris eternos

↩︎

'ऎम्मीसर् विण्णोर् पिराऩार् मासिऩ् मलरडिक्कीऴॆम्मैच् चेर्विक्कुम् वण्डुगळे'(तिरुविरुत्तम् ५४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ऎम्मीसर् - अस्मदुपलक्षितलीलाविभूतिक्कीसऩाय्, विण्णोर् - नित्यसूरिकळुक्कु, पिराऩार् - नित्यविभूतियिल् स्वात्मदानम् पण्णि उपकरिक्कुमवराऩ पगवाऩुडैय, मासिऩ् - दोषमिल्लाद, हेय-प्रतिभटमाऩवॆऩ्ऱबडि। मलरडिक्कीऴ् - तामरसपुष्पम्बोऩ्ऱ तिरुवडियिऩ् कीऴ्, ऎम्मैच् चेर्विक्कुम् वण्डुगळे - ऎम्मै प्रापिक्कुम् वण्डुगळे, भगवत्पादकमलैकरसिकर्गळागैयाल् आचार्यर्गळै भ्रमरत्वेन रूपणम्।↩︎

धन्वि-नव्य-पुरीशः पूर्णो विष्णु-चित्तः स्वं देवं
शक्येन यत्नेनाऽऽनयेच् चेत्, तत् पश्येम (नान्यथा)"

इति चोक्त-रीतिक-↩︎

and

"If Viṣṇu cittar ( Perialvar) who was born in the city of Villipattur
and who was perfect in the qualities of the spirit,
by some means in his power, make the Lord appear before us, we can see"

(That is to say - without the grace of Viṣṇucitta, the ācharya,
they cannot do anything themselves).↩︎

y

"Si Viṣṇu Cittar (Perialvar) que nació en la ciudad de Villipattur
y quién era perfecto en las cualidades del espíritu,
de alguna manera en su poder, haz que el Señor aparezca ante nosotros, podemos ver "

(Es decir, sin la gracia de Viṣṇucitta, El ācharya,
no pueden hacer nada ellos mismos).↩︎

'विल्लिबुदुवैनगर् नम्बि विट्टु सित्तर् तङ्गळ् तेवरै वल्ल परिसु वरुविप्परेलदुगाण्डुमेय्'(नाच्चियार् तिरुमॊऴि १०-१०।) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

विल्लिबुदुवै इत्यादि । विल्लिबुदुवै नगर् - विल्लिबुत्तूरॆऩ्गिऱ नगरत्तिल् अवदरित्त, नम्बि - आत्मगुणपरिपूर्णराऩ, विट्टुसित्तर् - पॆरियाऴ्वार्। तङ्गळ् तेवरै - तमक्कु देवतैयाऩ श्रियःपतियै, वल्लबरिसु - तमक्कु शक्यमाऩ प्रकारत्ताले, उपायत्ताले ऎऩ्ऱबडि। वरुविप्परेल् - नाम् कैङ्कर्यम्बण्णि वाऴुम्बडि वश्यरागुवारागिल्, अदु काण्डुमे - अत्तैक्काण्बोम्। नम्माल् सॆय्यक्कूडियदु ऒऩ्ऱु मिल्लैयॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये - श्लोकत्तिलुम् पाट्टिलुम् सॊल्लुगिऱबडिये।↩︎

सदाचार्य-संबन्ध एवेति विश्वस्य↩︎

his relationship with his good ācārya↩︎

su relación con su buena ācārya↩︎

सदाचार्यसम्बन्धमेयॆऩ्ऱु विश्वसित्तु,↩︎

ऎऩ्ऱु विश्वसित्तु इति । ऎऩ्गिऱ नम्बिक्कैयोडिरुक्क वेण्डुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अभिषेक्ष्यमाणस्य राज-कुमारस्य कृते रात्रौ
(हर्षेण, सिद्धतासौकर्याय च) दीप-प्रज्वालनवत्
स्वस्य तैः साधितां ज्ञान-समृद्धिं
तन्-मूलकानि स्वस्योपनतानि कैङ्कर्यादीनि चानुसन्धाय
तद्-विषये कार्तज्ञ्येनावस्थानम्↩︎

The prapanna should feel grateful at the thought of the expansion of knowledge
which the ācāryas have wrought in him
and of such things as the service (of the Lord and His devotees) which have resulted from it.

He should behave towards them
as towards the servants (of the palace) who light the lamps and keep them burning on the night before the coronation of the prince (as a token of their rejoicing).↩︎

La Prapanna debe sentirse agradecida por la idea de la expansión del conocimiento
que los ācāryas han forjado en él
y de cosas como el servicio (del Señor y sus devotos) que han resultado de él.

Debería comportarse con ellos
como hacia los sirvientes (del palacio) que encienden las lámparas y las mantienen ardiendo la noche anterior a la coronación del príncipe (como una muestra de su regocijo).↩︎

अभिषेकम् पण्णप् पुगुगिऱ राजकुमारऩुक्कु रात्रियिल् विळक्केऱ्ऱि वैक्कुमाप्पोले तऩक्कु अवर्गळ् पण्णिऩ वॆळिच्चिऱप्पैयुम् अदडियागत् तऩक्कु वन्द कैङ्कर्यादिगळैयुमनुसन्धित्तु अवर्गळ् पक्कलिले कृतज्ञऩायिरुक्कवुम्,↩︎

अवर्गळाल् वन्द ज्ञानङ्गळैयुम् कैङ्कर्यत्तैयुमनुसन्धिक्क वेण्डुमॆऩ्गिऱार् अभिषेकमित्यादिना । अभिषेकम् पण्णप्पुगुगिऱ - श्वः अभिषेक्ष्यमाणऩाऩ, राजकुमारऩुक्कु, रात्रियिल् - मुदल्नाळ् रात्तिरियिले, विळक्केऱ्ऱि वैक्कुमाप्पोले इति ।
ऒरु राजकुमारऩुक्कु नाळैक्कु अभिषेकम् पण्णप् पोगिऱद् आऩाल्
राजान्तरङ्गर्गळ् उपचारार्थम्
दीपिका-सहस्रम् एऱ्ऱि वैप्पदु वऴक्कम्।
अदऩाल् राजकुमारऩुक्कु हर्षमुम्,
"श्वः अभिषेकोऽवश्यं भविष्यती"ति निर्णयमुम्,
तद्-अनुगुण-कार्य-प्रवृत्तियुम् उण्ड् आगुम्।
तादृश-दीपारोपणम् बोलेय् ऎऩ्ऱ बडि।
वॆळिच्चिऱप्पैयुम् - मोक्षमागिऱ दिनत्तिऱ्कु
पूर्वरात्रिपोलेय् इरुक्किऱ संसारत्तिल्
अवर्गळ् उण्डु बण्णिऩ तत्त्व-हित-पुरुषार्थ-ज्ञानत्तैयुम्, अद् अडियाग - तन्मूलमाग, तऩक्कु वन्द - उत्तरकालत्तिल् तऩक्कुण्डाऩ, कैङ्कर्यादिगळैयुम् - भगवद्भागवताचार्यकैङ्कर्यङ्गळैयुम्, आदिपदत्ताल् मोक्षत्वरैक्कु, सङ्ग्रहम्। कृतज्ञऩायिरुक्कवुम् - इदऱ्कुम् प्राप्तमॆऩ्बदोडन्वयम्↩︎

१३ देवे कृत-ज्ञता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लात्तुक्कुम् साधारणम् आऩ प्रधान-कारणमुम् आय्
मुक्तदशैयिल् आत्मानुबन्धिय् आऩ भगवद्-अनुभवत्तैप् पऱ्ऱ
अपर्य्-अनुयोज्य-स्वातन्त्र्यम् अडिय् आग
शङ्कितम् आम् विच्छेदत्तुक्कुम् परिहारम् आय् इरुप्पदु;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'इरुळ् अगऱ्ऱुम्(=निरासक) ऎरि-गदिरोऩ्(=किरणऩ्)
मण्डलत्त् ऊड्(=मध्य) एऱ्ऱि(=आरोप्य) वैत्त् एणि वाङ्गिय्'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-३)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पोयिऩाल्
पिऩ्ऩैय् इद्-दिशैक्क् ऎऩ्ऱुम्(=कदापि)
("प्रत्यागन्तास्मि वैकुण्ठम्" इति) पिणै(=प्रति-भू-) गॊडुक्किलुम् पोगव् ऒट्टा(=नानुमन्यते)'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वण्(=विशिष्ट)-बुगऴ्(=यशः) नारणऩ् तिण्(=दृढ →[स्थिर-ग्रहण-योग्यौ])-कऴल्(=चरणौ)'
(तिरुवाय्मॊऴि १-२-१०।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'जऩ्म-जऩ्मान्तरम् कात्त्
अडियार्गळैक् कॊण्डु बोय्त्
तऩ्मै पॆऱुत्तित्(=प्रापय्य)
तऩ् ताळ्(=अङ्घ्रि)-इणैक्(=युग्म)-कीऴ्क् कॊळ्ळुम् अप्पऩ्'
(तिरुवाय्मॊऴि ३-७-७।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तऩ् ताळ्(=अङ्घ्रि)-इणैक्(=युग्म)-कीऴ्च् शेर्न्द्
अवऩ् सॆय्युञ् जेमम्(=क्षेमम्)' (तिरुवाय्मॊऴि ७-५-१०।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-पुनर्-आवृत्तियिलुम्
मुऩ्बु संसरिप्पिक्कैयिऱ् पोले
सत्य-सङ्कल्पऩ् आय् शेषिय् आऩ श्रियः-पतियिऩ्-उडैय

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'पण्डै(=प्राक्) नाळाले
निऩ् तिरुव्-अरुळुम्, पङ्गयत्ताळ् तिरुव्-अरुळुङ् गॊण्डु
निऩ्-गोयिल् सीय्त्तु(=सम्मार्ज्य)'
(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सहज-कारुण्यम्
ऎऩ्ऱु तॆळिन्दव् विषयत्तिलुम्
कृतज्ञऩ् आय् इरुक्कवुम् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

एषां सर्वेषाम् अपि साधारणं प्रधान-कारण-भूतं तावत् -
मुक्त-दशायाम् आत्मानुबन्धि-भगवद्-अनुभव-विषये अपर्यनुयोज्य-स्वातन्त्र्य-बलाच्
छङ्कितस्य विच्छेदस्य परिहारकतया वर्तमानम्,↩︎

He should feel grateful also to the Lord at the thought of His innate compassion
which is the common and primary cause of all these
and which, in the state of mukti, removes the dreaded possibility of a break in the enjoyment of Bhagavān
whose independent will cannot be questioned.↩︎

Debería sentirse agradecido también al Señor al pensar en su compasión innata
que es la causa común y principal de todos estos
y que, en el estado de Mukti, elimina la temida posibilidad de una ruptura en el disfrute de Bhagavān
cuya voluntad independiente no puede ser cuestionada.↩︎

इवैयॆल्लात्तुक्कुम् साधारणमाऩ प्रधानकारणमुमाय् मुक्तदशैयिल्आत्मानुबन्धियाऩ भगवदनुभवत्तैप्पऱ्ऱ अपर्यनुयोज्यस्वातन्त्र्यमडियाग शङ्कितमाम् विच्छेदत्तुक्कुम् परिहारमायिरुप्पदु;↩︎

इऩि सहजकारुण्यविशिष्टश्रियःपतिविषयत्तिलुम् कृतज्ञऩायिरुक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱार् इवैयॆल्लात्तुक्कुमित्यादियाल्। कार्यसामान्यकारणमाय् कीऴ् प्रधानकारणमागच् चॊऩ्ऩ आचार्यसम्बन्धत्तिऱ्कुम् हेतुवागैयाले प्रधानकारणमुमायॆऩ्ऱबडि। मुक्तदशैयिल् - उपेयावस्थैयिल्, आत्मानुबन्धियाऩ - यावत्स्वरूपभावियाऩ, भगवदनुभवत्तैप्पऱ्ऱ - भगवदनुभवतैयुत्तेसित्तु, अपर्यनुयोज्यस्वातन्त्र्यं – एऩ् इप्पडिच् चॆय्वदॆऩ्ऱु केट्क वुम् कूडाद स्वातन्त्र्यम्, शङ्कितमाम् विच्छेदत्तुक्कुम् - ‘‘यदि परमपुरुषायत्तं’’ ऎऩ्गिऱ शारीर कभाष्यत्तिल् शङ्किक्कप्पट्ट विच्छेदत्तुक्कुम्, परिहारमायिरुप्पदु - इदऱ्कु सहजकारुण्य मॆऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

"70 अन्धकार-निरासक-ज्वलत्-किरणकस्य मण्डल-मध्य-द्वारा आरोप्य स्थापयित्वा निश्रेणिकाम् अवसाय"

इति↩︎

For it has been said:--

"The Lord makes us climb up to Vaikuṇṭha
through the centre of the sphere of the sun whose rays dispel darkness
and He removes the ladder that helped to climb,
so that there may be no coming back",

↩︎

Porque se ha dicho:-

"El Señor nos hace subir a Vaikuṇṭha
a través del centro de la esfera del sol cuyos rayos disipan la oscuridad
y él quita la escalera que ayudó a escalar,
para que no haya vuelto ",

↩︎

'इरुळगऱ्ऱुमॆरिगदिरोऩ् मण्डलत्तूडेऱ्ऱिवैत्तेणिवाङ्गिय्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-३) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अपुनरावृत्तियिल् सहजकारुण्यमे कारणमॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गळ् इरुळगऱ्ऱुमित्यादिगळ्। इरुळ् - अन्धकारत्तै, अगऱ्ऱुम् - पोक्कानिऱ्किऱ, ऎरि - अत्युष्णमाऩ, अथवा विक्षिप्तमाऩ कदिरोऩ् - किरणवाऩाऩ सूर्यऩुडैय, मण्डलत्तूडु - मण्डलत्तिऩ् मद्ध्यत्ताले, एऱ्ऱि - आश्रितर्गळै परमपदत्तिले एऱ्ऱि, वैत्तु - तिरुमामणिमण्डबत्तिले स्थिरमाग वैत्तु, एणिवाङ्गि - मऱुबडियुम् कीऴेयिऱङ्गुगैक्कु हेतुवाग शङ्कितमाऩ स्वातन्त्र्यादिगळै निवर्तिप्पित्तु, तम्मुडैय सत्यसङ्कल्पतास्थिरीकरणार्थम् अव्विषयत्तिल् स्वेच्छारूपस्वातन्त्र्यत्तै सॆलुत्तामलॆऩ्ऱबडि।↩︎

"71 गतं चेत्,
पश्चाद् इमां दिशं प्रति
कदा ऽपि ("प्रत्यागन्तास्मि वैकुण्ठम्" इति) प्रतिभू-दानेऽपि गमनं नानुमन्येत "

इति↩︎

and again,

"If one goes to Vaikuṇṭha after performing prapatti by uttering the words 'Namo Narana',
He will not let one come back to the world of saṁsāra,
even if one should furnish security for going back to Vaikuṇṭha"(5).

↩︎

Y de nuevo,

"Si uno va a Vaikuṇṭha después de realizar Prapatti pronunciando las palabras 'Namo Narana',
No dejará que uno vuelva al mundo de Saṁsāra,
Incluso si uno debe proporcionar seguridad para volver a Vaikuṇṭha "+++ (5) +++.

↩︎

'पोयिऩाल् पिऩ्ऩैयित्तिसैक्कॆऩ्ऱुम् पिणैगॊडुक्किलुम् पोगवॊट्टा'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पोयिऩालित्यादि । वायिऩाल् नमो नारणावॆऩ्ऱु मत्तगत्तिडै कैक्कूप्पि, पोयिऩाल् - परमपदत्तिऱ्कुप्पोऩाल्, पिऩ्ऩै - पिऩ्बु, आश्रितर्गळै ऎऩ्ऱुम् - ऎक्कालत्तिलुम्, इत्तिसैक्कु - इन्द लीलाविभूतियिऩ् दिक्कुक्कु। पिणैगॊडुक्किलुम् - इन्द लीलाविभूतिक्कुप्पोय् सांसारिकभोगत्तै अनुभवित्तु, शीघ्रमागवे तिरुम्बिवरुगिऱेऩॆऩ्ऱु ऒरुवरै प्रतिभूवागक् काट्टिक् कॊडुत्तालुम्, सर्वथाऎऩ्ऱबडि। पोगवॊट्टार् - पुनरावृत्तियैप् पण्णि वैक्कमाट्टार्।↩︎

विलक्षण-यशस्क-नारायण-दृढ(→स्थिर-ग्रहण-योग्य)-चरणौ

इति,↩︎

(Nammalvar) says:

"The firm feet of Nārāyaṇa whose praise is unsurpassed"
(the feet being firm, those who have caught hold of them can never slip down);

↩︎

(Nammalvar) dice:

"Los pies firmes de Nārāyaṇa
cuyos elogios no se superan"
(Los pies son firmes,
aquellos que los han atrapado
nunca pueden resbalarse);

↩︎

'वण्बुगऴ् नारणऩ् तिण्गऴल्'(तिरुवाय्मॊऴि १-२-१०।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

वण्बुगऴ् नारणऩ् तिण्गऴलिति । वण् - विलक्षणमाऩ, पुगऴ् - कीर्त्यादिकल्याणगुणङ्गळैयुडैय, नारणऩ् - नारायणऩुडैय, तिण् - दृढमाऩ।↩︎

"73 जन्म-जन्मान्तरेषु रक्षित्वा
स्व-दासान् नीत्वा
स्व-भाव प्रापय्य
स्व-चरणयोर् अधस्तात् स्वीकुर्वतः पितुः"

इति,↩︎

and again

"Bhagavān" is our Father
who takes away from His devotees their future births,
leads them to Vaikuṇṭha,
helps the manifestation of their svarūpa or essential nature
and sees to their ever remaining under His feet even like the lines on the soles (of His feet)", (5)

↩︎

y de nuevo

"Bhagavān" es nuestro padre
quien le quita a sus devotos sus futuros nacimientos,
los lleva a Vaikuṇṭha,
ayuda a la manifestación de su svarūpa o naturaleza esencial
y ve a su restante debajo de sus pies, incluso como las líneas en las plantas (de sus pies) ",(5)

↩︎

'सऩ्मसऩ्मान्दरम् कात्तडियार्गळैक्कॊण्डुबोय्त् तऩ्मै पॆऱुत्तित् तऩ् ताळिणैक्कीऴ्क् कॊळ्ळुमप्पऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि ३-७-७।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

मुक्तरै पुनरपि तिरुम्बिप्पोगवॊट्टादबडि दार्ढ्यत्तै युडैय, कऴल्दिरुवडिगळै, सऩ्मसऩ्मान्दरमित्यादि । सऩ्मसऩ्मान्दरङ्गात्तु - तिरुवडिगळै आश्रयित्तवर्गळै पिऩ्बु जन्मजन्मान्तरम् वरामल् कात्तु। कॊण्डुबोय् - परमपदत्तिऱ्कुक् कॊण्डुबोय्, तऩ्मै - स्वस्वभावत्तै, स्वस्वरूपाविर्भावत्तै यॆऩ्ऱ पडि। पॆऱुत्ति - उण्डाक्कि, तऩ् ताळिणैक्कीऴ् - तऩ् तिरुवडिगळिऩ् कीऴे, कॊळ्ळुम् - श्रीपादरेखैपोले पिरियादबडि स्वीकरिक्कुम्, अप्पऩ् - निरुपाधिकपिता वॆऩ्गै।↩︎

"74 स्व-चरण-युगलस्याधस्तात् योजयित्वा
तेन क्रियमाणं क्षेमम्"

इति चोक्त-प्रकारेण↩︎

and further,

"The Lord looks after (our) welfare
by taking us to His feet
and by preventing our fall therefrom".

↩︎

y además,

"El Señor cuida (nuestro) bienestar
llevándonos a ponerse de pie
y evitando nuestra caída de allí ".

↩︎

'तऩ् ताळिणैक्कीऴ्च् चेर्न्दवऩ् सॆय्युञ्जेमम्' (तिरुवाय्मॊऴि ७-५-१०।) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

तऩ्दाळिणैक्कीऴ् सेर्त्तु इति । तऩ्ऩुडैय सेर्न्द तिरुवडिगळिऩ् परिसरत्तिल्, सेर्त्तु - किङ्करऩागच्चेर्त्तुक्कॊण्डु, अवऩ् सॆय्युम् - स्वप्रयोजनमाग अवऩ्सॆय्युम्, सेमम् - क्षेमत्तै, अर्चिरादिमार्गत्ताले लब्धमाऩ परमपदत्तिलिरुन्दुत् तिरुम्बिप्पोगादबडि परिपालनम् पण्णुगै मुदलाऩ क्षेमङ्गळै, सॊल्लुगिऱबडिये - सॊल्लुगिऱ रीदियाले,↩︎

अपुनरावृत्ताव् अपि,
पूर्वं संसरणय् इव
सत्य-संकल्पस्य शेषिणः श्रियः पत्युः,↩︎

The prapanna should feel grateful to the Lord of Lakṣmī , the śeṣī,
whose will is ever absolute
and who, even after mokṣa , as during saṁsāra,↩︎

La Prapanna debe sentirse agradecida al Señor de Lakṣmī, el Śeṣī,
cuya voluntad es siempre absoluta y quién, incluso después de mokṣa, como durante saṁsāra,↩︎

अपुनरावृत्तियिलुम् मुऩ्बु संसरिप्पिक्कैयिऱ्पोले सत्यसङ्कल्पऩाय् शेषियाऩ श्रियःपतियिऩुडैय↩︎

मुऩ्बु - परमपदप्राप्तिक्कु मुऩ्बु, संसरिप्पिक्कैयिऱ्पोलित्यादि । कर्मपरवशरै कर्मानुगुणमाग संसरिप्पिक्कैयिल् सत्यसङ्कल्पऩायिरुन्दार्प्पोल् परमपदप्राप्त्यनन्तरमुम्

‘‘माम् उपेत्य पुनर् जन्म
दुःखालयम् अशाश्वतम् ।
नाप्नुवन्ति महात्मानस्
संसिद्धिं परमां गताः ॥’’

ऎऩ्गिऱबडि इवऩुडैय अपुनरावृत्तियिलुम् सत्यसङ्कल्पऩायॆऩ्ऱबडि।↩︎

75 प्राक्-कालम् आरभ्य
तव श्री-कृपां, पङ्कजाङ्गनायाः श्री-कृपां चावलम्ब्य
तव मन्दिरं सम्मार्ज्य"

इति ख्यापित-↩︎

(As the Alvar describes [this compassion] in the following words);-

"By Thy grace and the grace of Thy Spouse who lives in the lotus,
I served at Thy temple of old"

↩︎

(Como el Alvar describe [esta compasión] en las siguientes palabras);-

"Por tu gracia y la gracia de tu cónyuge que vive en el loto,
Serví en tu templo de la vieja "

↩︎

'पण्डै नाळाले निऩ् तिरुवरुळुम् पङ्गयत्ताळ् तिरुवरुळुङ्गॊण्डु निऩ्गोयिल् सीय्त्तु'(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट↩︎

पण्डै नाळाले इति । पूर्वकालत्तिले युण्डाऩ, सहजैयाऩ वॆऩ्ऱबडि। सप्तम्यर्थेतृतीया । निऩ् तिरुवरुळुम् - पङ्कजवासिनियाऩ पॆरिय पिराट्टियारुडैय श्रीमत्कृपैयैयुम्, कॊण्डु - अवलम्बित्तु। निऩ्गोयिल् - उऩ्ऩुडैय दिव्यायतनत्तिल्, सीय्त्तु तिरुवलगु समर्पित्तु, सम्मार्जनियिऩाल् शुद्धियैच् चॆय्दॆऩ्ऱबडि।↩︎

सहज-कारुण्यम् इति विज्ञाय

तद्-विषयेऽपि कृतज्ञतया ऽवस्थानं च समुचितम् ॥↩︎

shows the same compassion .
(So, he should be grateful in this known matter.)↩︎

muestra la misma compasión.
(Entonces, debería estar agradecido en este asunto conocido).↩︎

सहजकारुण्यमॆऩ्ऱु तॆळिन्दव्विषयत्तिलुम् कृतज्ञऩायिरुक्कवुम् प्राप्तम्।↩︎

ऎऩ्ऱुसॊल्लप्पट्ट सहजकारुण्यमॆऩ्ऱु तॆळिन्दु - प्रधान-कारणमुमाय् परिहारमायिरुप्पदु यॆऩ्बदऱ्कु सहजकारुण्यमॆऩ्बदोडन्वयम् ऎऩ्ऱु मुऩ्बे सॊल्लप्पट्टदु। अव्विषयत्तिलुम् - तादृशसहजकारुण्यवाऩाऩ भगवद्विषयत्तिलुम्। कृतज्ञऩायिरुक्कवुम् प्राप्तम् - इङ्गु उम्मै पूर्वोक्तङ्गळॆल्ला वऱ्ऱिऱ्क्कुम् समुच्चायकम्।↩︎

१४ सारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-उत्तर-कृत्यत्तिल् मनो-वाक्-कायङ्गळ् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ करणङ्गळ् मूऩ्ऱालुम्
परिहरणीयङ्गळिलुम् परिग्राह्यङ्गळिलुम् सारम् इरुक्कुम् बडि सॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. shows the same compassion .
(So, he should be grateful in this known matter.)↩︎

2. muestra la misma compasión.
(Entonces, debería estar agradecido en este asunto conocido).↩︎

3. अस्मिन्न् उत्तर-कृत्ये मनो वाक् काय इति व्यवह्रियमाणैः करणैस् त्रिभिः
परिहरणीयेषु परिग्राह्येषु च सारं ब्रूमः।↩︎

4. About this code of conduct (of the prapanna) we will now state what is considered as the essence
in regard to what should be avoided by the three senses viz the mind, the speech and the body
and also in regard to what should be observed or followed by them:↩︎

5. Sobre este Código de Conducta (del Prapanna) ahora declararemos lo que se considera la esencia
con respecto a lo que los tres sentidos,
es decir la mente, el discurso y el cuerpo,
deben evitar
y también con respecto a lo que debe observarse o seguido por ellos:↩︎

6. इव्वुत्तरकृत्यत्तिल् मनोवाक्कायङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ करणङ्गळ् मूऩ्ऱालुम् परिहरणीयङ्गळिलुम् परिग्राह्यङ्गळिलुम् सारमिरुक्कुम्बडि सॊल्लुगिऱोम्।↩︎

7. इऩि बहुळमाऩ उत्तरकृत्यत्तिल् करणत्रयङ्गळिल् अन्यतमङ्गळाले अवश्यपरिहरणीयङ्गळायुम्, अवश्यपरिग्राह्यङ्गळायुमिरुक्कुमवैगळैच् चॊल्लि प्रयोजनत्तैयुङ् गाट्टुगिऱार् इव्वुत्तरकृत्यत्तिलिति । इव्वुत्तरकृत्यत्तिल् - प्रपन्नऩुक्कु अनुष्ठेयमागच् चॊऩ्ऩ उत्तरकृत्यत्तिल्, इदऩाल् त्रैवर्गिकर्गळुक्कु विषयास्वादरुचिकळ् परिहरणीयङ्गळल्लाविडिलुम् विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

विषया हेयाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विषस्य विषयाणाञ् च
दूरम् अत्यन्तम् अन्तरम् ।
उपभुक्तं विषं हन्ति
विषयास् स्मरणाद् अपि॥’’(5)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः1)

(English2)

(Español3)

(नीलमेघः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'आवि(=मनः)-तिगैक्क्(=व्याकुलतायै) अव् ऐवर् कुमैक्कुञ्(=पीडक)-शिऱ्ऱ्-इऩ्बम्
पावियेऩैप् पल नी काट्टिप् पडुप्पायोय्? (=नाशयसि)'
(तिरुवाय्मॊऴि ६-९-९)

ऎऩ्ऱुञ्

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जॊल्लुगैयाले
परम-पुरुषार्थ-रुचि कुलैयामैक्क् आग
मऱक्क-वेण्डुम् अवऱ्ऱिल् प्रधानं (कैङ्कर्य-धर्म-व्यतिरिक्त-) विषयास्वादम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

वैराग्यम्↩︎

"Between poison (Visha) and the objects of sense (Vishaya)
there is a great gulf of difference,
for poison kills only the man who eats it,
whereas objects of sense kill even at their mere thought."↩︎

"Entre el veneno (Visha) y los objetos del sentido (Vishaya)
hay una gran golfa de diferencia,
porque el veneno mata solo al hombre que lo come,
mientras que los objetos de sentido matan incluso en su mero pensamiento ".↩︎

‘‘विषस्य विषयाणाञ् च
दूरम् अत्यन्तम् अन्तरम् ।
उपभुक्तं विषं हन्ति
विषयास् स्मरणाद् अपि’’(5)

इति↩︎

‘‘विषस्य विषयाणाञ्च दूरमत्यन्तमन्तरं । उपभुक्तं विषं हन्ति विषयास्स्मरणादपि’’

ऎऩ्ऱुम्,↩︎

मुदलिल् मनस्सुक्कु परित्याज्यङ्गळिल् प्रधानत्तैक्काट्टुगिऱार् विषस्येति । विषस्य - कालकूटादिविषस्य, विषयाणाञ्च – विषयाः कामिन्यादयः, शब्दादयश्च । तेषाञ्च – अवैगळुक्कुम्, अन्तरं – तारतम्यमाऩदु, अत्यन्तं दूरं – महत्तर मॆऩ्ऱबडि। इदैउपपादिक्किऱदु उत्तरार्धम्। विषं – विषमाऩदु, उपभुक्तं सदेव – भुजिक्कप् पट्टदागवे, उपभोक्तारमेव हन्ति न स्मर्तारं । विषयास्तु – कामिन्यादिविषयङ्गळोवॆऩ्ऱाल्, स्मरणादपि – ‘‘स्मरणमपि कामिनीनां" ऎऩ्गिऱबडि स्मरणमात्रत्तालेये, स्मर्तारमिति शेषः । घ्नन्तीति व्यत्यासेनानुषङ्गः । विषयङ्गळ् सन्निहितङ्गळाग इराविडिलुमाकर्षकङ्गळागैयाले स्मरणमात्रत्ताले नाशकङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१२६]]

मनो व्याकुलं यथा स्यात्
पञ्चेन्द्रियायत्त-बाधाश्लिष्टम् अल्प-सुखं
पापिनं मां प्रति बहु प्रदर्श्य नाशयसि किम्?"

इत्य्-उक्तत्वात्↩︎

It has been said also,

"Is it fair on Thy part to delude my soul
by showing before me
the various pleasures by which the senses allure me to my suffering ?"

↩︎

También se ha dicho,

"¿Es justo por tu parte engañar a mi alma?
Mostrando antes de mi
los diversos placeres por los cuales los sentidos me aseguran a mi sufrimiento? "

↩︎

'आविदिगैक्क वैवर् कुमैक्कुञ्जिऱ्ऱिऩ्बम् पावियेऩैप् पल नी काट्टिप्पडुप्पायोय्'(तिरुवाय्मॊऴि ६-९-९) ऎऩ्ऱुञ्↩︎

आविदिगैक्क इत्यादि । आवि - प्राणऩ्, प्राणसहचारियाऩ मनस्सॆऩ्ऱबडि। तिगैक्क - तिगैत्तुप्पोम्बडि, भ्रमित्तुप्पोगुम्बडि ऎऩ्ऱबडि। ऐवर् - पञ्चेन्द्रियचोरर्गळ्, कुमैक्कुम् - बाधिक्कुम्, अन्द बाधानिवृत्त्यर्थमाग अनुभविक्कवेण्डियदाऩ, पल बहुविधमाऩ। सिऱ्ऱिऩ्बम् - अल्पमाऩ शब्दादिविषयानन्दत्तै, काट्टि - ऎऩक्कु सन्निहितमागक्काट्टि, पावियेऩै - एऱ्कऩवे पापियागप्पोन्द ऎऩ्ऩै, पडुप्पायो - पडुत्तुवायो, उपद्रविप्पायो वॆऩ्ऱबडि।↩︎

परम-पुरुार्थ-रुचेर् अभङ्गाय
विस्मर्तव्येषु प्रधान-भूतो (कैङ्कर्य-धर्म-व्यतिरिक्त-)विषयास्वादः↩︎

Therefore in order that the desire for the ultimate object of life may not languish,
the most important among those that should be forgotten is the enjoyment of sense pleasures.↩︎

Por lo tanto, para que el deseo del objeto final de la vida no languidice,
Lo más importante entre los que deben olvidarse
es el disfrute de los placeres sensoriales.↩︎

जॊल्लुगैयाले परमपुरुषार्थरुचि कुलैयामैक्काग मऱक्कवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानंविषयास्वादम्।↩︎

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगैयाले - परमपुरुषार्थरुचिकुलैयुम्बडि सिऱ्ऱिऩ्बत्तिलेये विषयस्मरणम् मूट्टुमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगैयाले, परमपुरुषार्थरुचि कुलैयामैक्काग - स्मरित्ताल् परमपुरुषार्थरुचि कुलैयुम्। अप्पडि कुलैया मैक्कागवॆऩ्ऱबडि। मऱक्कवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानम् विषयास्वादमिति । मऱक्क वेण्डुमवऱ्ऱिल् - विस्मरणीयेषु मध्ये, प्रधानम् - तऩक्कु मोक्षरुचिरूपाधिकारनाशकतयाप्रधानभूतम्, विषयास्वादम् - विषयानुभवः ।↩︎

कृतज्ञता

विश्वास-प्रस्तुतिः

कृतघ्नतै वारामैक्क् आग निऩैक्क वेण्डुम्-अवऱ्ऱिल् प्रधानम्
आचार्यऩ् सॆय्द प्रथम-कटाक्षम् मुदल्-आऩ उपकारम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. कृतघ्नताया अ-प्रसक्तये स्मरणीयेषु प्रधान-भूत
आचार्य-कृतः प्रथम-कटाक्षादिर् उपकारः ।↩︎

2. In order that one may not become ungrateful,
the chief thing that should be thought of
is the assistance given to us by the ācārya
from the time his glance first fell on us.↩︎

3. Para que uno no se vuelva desagradecido,
la principal cosa que debería considerarse
es la ayuda que nos brinda para el ācārya
desde el momento en que su mirada cayó sobre nosotros.↩︎

4. कृतघ्नतै वारामैक्काग निऩैक्कवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानम् आचार्यऩ् सॆय्द प्रथमकटाक्षम् मुदलाऩ उपकारम्।↩︎

5. इऩि स्मरिक्कवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानत्तै सप्रयोजनमागक्काट्टुगिऱार् कृतघ्नतैयित्यादिना । कृतघ्नतै -

‘‘गोघ्ने चैव सुरापे च
चोरे भग्नव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता सद्भिः
कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥’’

ऎऩ्ऱु प्रायश्चित्तानर्हऩाय् सॊल्लप्पट्टुम्,

‘‘प्रथितं पातकि-वर्गं
कृतघ्न एको हि कृत्स्नम् अतिशेते’’

ऎऩ्ऱु पातकिकळुक्कॆल्लाम् प्रधानऩागच् चॊल्लप्पट्टुमिरुक्किऱ कृतघ्नऩुडैय तऩ्मै। अदु वारामैक्काग - प्राप्त मागामैक्काग, आचार्यऩाल् सॆय्यप्पट्ट उपकारत्तिऩुडैय स्मरणत्ताले वरुम् फलमऩेगङ्गळिरुन्दालुम् कृतघ्नताप्राप्तिरूपानिष्टत्तिऩ् निवृत्तिये प्रधानफलमॆऩ्ऱु करुत्तु। निऩैक्कवेण्डुमवऱ्ऱिल् - स्मरणीयविषयङ्गळिल्, प्रधानम् - अनिष्टनिवर्तकतया प्रधानभूतम्, आचार्यऩ् सॆय्द - आचार्यऩाल् सॆय्यप्पट्ट, प्रथमकटाक्षम् मुदलाऩ उपकारमिति । इङ्गु 'मुदलाऩ' शब्दत्ताल् मन्त्रार्थोपदेशोपायानुष्ठानादिसङ्ग्रहः ।↩︎

कार्पण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

कार्पण्यङ् गुलैयामैक्क् आगच् चॊल्लाद् ऒऴिय-वेण्डुम्-अवऱ्ऱिल् प्रधानम् आत्मोत्कर्षम्।

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-टिप्पनी

सम्मानाद् ब्राह्मणो नित्यमुद्विजेत विषादिव । अमृतस्येव चाकाङ्क्षेदवमानस्य सर्वदा ॥ १६२ ॥

इति मनुः।

तथापि वेङ्कटनाथेन, तादृशैश् च तथा कृतं दृश्यते (सङ्कल्पसूर्योदये यथा)।
केषु सन्दर्भेष्व् एवं साधारणनियमस्योल्लङ्घनं धर्मशास्त्रेणानुमतम्?

नल्लासिरियर्-कृत-नन्नूल्-नाम्नि तु द्रमिड-व्याकयरणे काव्यलक्षणप्रकरणे क्वचित् स्पष्टीकृतम् -

प्रबन्धेषु सभायां परावहेलनादौ च स्वयोग्यता-प्रतिष्ठापनार्थं प्रौढोक्तिः (खल-निन्दापि) अनुमता।

किञ्च तादृशं धर्मशास्त्रगतं वचनं काङ्क्षे।??

लोकेऽप्य् अपवादास् स्पष्टाः -
वैद्यः स्वार्जितपदवीः प्रकाशयति, येन चिकित्सित-प्रत्ययः स्यात्।

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. कार्पण्यस्याविनाशार्म् अ-वक्तव्येषु प्रधान-भूत आत्मोत्कर्षः ।↩︎

2. In order that we may not lose the sense of helplessness,
the chief thing that should be avoided in speech is the expression of our excellence.↩︎

3. Para que no podamos perder la sensación de impotencia,
Lo principal que debe evitarse en el habla
es la expresión de nuestra excelencia.↩︎

4. कार्पण्यङ्गुलैयामैक् कागच् चॊल्लादॊऴियवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानम् आत्मोत्कर्षम्।↩︎

5. इऩि वाचिकङ्गळाऩ त्याज्योपादेयङ्गळै सप्रयोजनमागक् काट्टुगिऱार् कार्पण्यम् कुलैयामैक्काग इत्यादिना । कार्पण्यम् - कृपाजनककृपणवृत्त्यादिगळ्, आत्मोत्कर्षमाऩ अवैगळ् कुलैन्दु पोगुमिऱे; अदिल्लामैक्काग वॆऩ्ऱबडि। सॊल्लादॊऴियवेण्डु मवऱ्ऱिल् - सॊल्लक्कूडादवैगळिऩ् मध्यत्तिल्। प्रधानम् - उत्कृष्टतमम्। आत्मोत्कर्षम् - स्वोत्कर्षम्।↩︎

जपः, उपाय-निष्ठा

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-निष्ठैयै मऱवामैक्क् आग
‘‘सदैवं वक्ता’’(शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्गिऱ बडिये सॊल्ल-वेण्डुम्-अवऱ्ऱिल् प्रधानम् द्वयम्।

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-टिप्पनी

द्वयस्थार्था अष्टाक्षरेऽपि सन्ति, किञ्च सङ्क्षेपेण।
पुनर् द्वयस् सर्वावस्थोचित इति प्रतीतिः।
तेन स सूचितः। अन्यथा विज्ञा अष्टाक्षरम् अप्य् आश्रयेयुः।

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. उपाय-निष्ठाया अविस्मरणार्थं
"78 सदैव वक्ता " इत्य्-उक्त-रीत्या
वक्तव्येषु प्रधानं द्वयम् ।↩︎

2. In order that one may not forget one's conviction in the upāya,
the chief among the things that should be uttered is Dvaya;
(the Bhāṣyakāra says)

“one should ever utter the Dvaya with an understanding of its meaning ".

↩︎

3. Para que uno no pueda olvidar la convicción de uno en el upāya,
El jefe de las cosas que deberían pronunciarse es Dvaya;
(El Bhāṣyakāra dice)

"Uno debería pronunciar el dvaya con una comprensión de su significado".

↩︎

4. उपायनिष्ठैयै मऱवामैक्काग ‘‘सदैवं वक्ता’’(शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्गिऱबडिये सॊल्लवेण्डुमवऱ्ऱिल् प्रधानम् द्वयम्।↩︎

5. उपायनिष्ठै मऱवामैक्काग - द्वयत्तैच् चॊल्लामऱ्पोऩाल् उपायनिष्ठै मऱन्दु पोगुम्; उपायनिष्ठैयै मऱन्दाल् उपायनिष्ठाभिज्ञानम् घटियादु। उपायनिष्ठाभिज्ञान मिल्लाविडिल् प्रपत्तिरूपोपायनिष्ठराऩ नमक्कु इदु त्याज्यम्, इदु उपादेयमॆऩ्ऱु निर्णयिक्क मुडियादु। आगैयाल् उपायनिष्ठैयै मऱक्कलागादॆऩ्ऱु करुत्तु। सदैवं वक्ता ऎऩ्गिऱबडिये - रङ्गनाथऩ् शरणागतिगद्यत्तिल् श्रीभाष्यकाररुक्कु सदैवं वक्ता ऎऩ्ऱु नियमित्त पडिये,↩︎

भागवतापचार-वारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

उगन्दु पणि(=सेवा)-गॊळ्ळ उरियऩ्(=योग्यः) आऩव् ऎम्-बॆरुमाऩ् तिरुव्-उळ्ळम् (अप्रज्वालनाय=)अऴलामैक्क् आग
करण-त्रयत्तालुम् 'सॆय्यादऩ सॆय्योम्'(तिरुप्पावै २) ऎऩ्ऩुम् अवऱ्ऱिल् प्रधानम् ब्रह्म-विद्-अपचारम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. प्रेम्णा कैङ्कर्यं स्वीकर्तुम् अधिकृतस्य स्वामिनो हृदये
कोपानुत्पत्तये करण-त्रयेणापि
"अ-कृत्यं न कुर्मः" इत्य्-उक्तेषु (अकर्तव्येषु) प्रधानभूतो ब्रह्म-विद्-अपचारः।↩︎

2. In order that Bhagavān
who is entitled to receive our service with pleasure
may not become displeased at heart,
the most important among those that should be avoided by all the three senses
is offence to those that know Brahman;
as Andal says,

“ We will never do what ought not to be done".

↩︎

3. Para que bhagavān
quien tiene derecho a recibir nuestro servicio con placer
puede que no se disgusten de corazón,
Los más importantes entre los que deben ser evitados por los tres sentidos
es una ofensa para aquellos que conocen a Brahman;
Como dice Andal,

"Nunca haremos lo que no se debe hacer".

↩︎

4. उगन्दु पणिगॊळ्ळ उरियऩाऩ वॆम्बॆरुमाऩ् तिरुवुळ्ळमऴलामैक्काग करणत्रयत्तालुम् 'सॆय्यादऩ सॆय्योम्'(तिरुप्पावै २) ऎऩ्ऩुमवऱ्ऱिल् प्रधानम् ब्रह्मविदपचारम्।↩︎

5. मऩस्सुक्कुम् वाक्कुक्कुम् इतरकरणसाहचर्यमिऩ्ऱिक्के कर्तव्याकर्तव्य मिरुप्पदुबोल् कायत्तिऱ्कु मात्तिरम् तऩियाग कर्तव्याकर्तव्यङ्गळिल्लामैयाल् करणत्रयङ्गळुक्कुम् परिहरणीयपरिग्राह्यङ्गळिल् प्रधानत्तैक्काट्टुगिऱार् उगन्दु पणि कॊळ्ळ इत्यादिना । उगन्दु - प्रीतऩाय्, पणि - कैङ्कर्यत्तै, कॊळ्ळ - अङ्गीकरिप्पदऱ्कु, उरियऩाऩ - योग्यऩाऩ, सर्वशेषियागैयाले तिरुवुळ्ळमुगन्दु कैङ्कयङ्गळै स्वीकरिक्क अर्हऩाऩ वॆऩ्ऱबडि। ऎम्बॆरुमाऩ् - नम् स्वामियाऩ भगवाऩुडैय, तिरुवुळ्ळम् - श्रीमत्ताऩ मऩस् अऴलामैक्काग - सीऱामैक्काग, कोबिक्कामैक्काग वॆऩ्ऱबडि। भागवतापचारप्पट्टाल् अवऩ् पण्णुगिऱ कैङ्कर्यत् ताले भगवाऩुक्कु प्रीतियुण्डागाददोडु भगवत्कोपरूपानर्थमुमुण्डागुमॆऩ्ऱबडि। करणत्रयत्तालुम् - मनोवाक्कायरूपङ्गळाऩ मूऩ्ऱु करणङ्गळालुम्, सॆय्यादऩ सॆय्योमॆऩ्ऩु मवऱ्ऱिल् - ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट अकृत्यकरणङ्गळिल्, प्रधानम् - श्रेष्ठम्।
ब्रह्मविदपचारम् - आचार्योपसदनम् पण्णि,
अवर् उपदेशित्त वेदान्त-शास्त्रङ्गळाले भगवाऩ्-उडैय स्वरूप-स्वभावादिगळैयुम्, उपाय-स्वरूपादिगळैयुम्, पुरुषार्थ-विशेषादिगळैयुम् यथाऽवस्थितम् आग अऱिन्दवर्गळ् ब्रह्मवित्तुक्कळ्।(5)
अवर्गळुक्कु अप्रीतिजनकमाऩ व्यापारम् ब्रह्मविदपचारम्।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कैङ्कर्य-)पुरुषार्थ-सागरम् वऱ्ऱुदल्(=शोषणम्) वरैय्(=तीर[वत्])-इडुदल् सॆय्यामैक्क् आग करण-त्रयत्तालुम् कर्तव्यङ्गळिल् प्रधानम् भगवत्-कैङ्कर्यत्तिऩ् ऎल्लै निलम् आय् शास्त्रानुज्ञातम् आऩ आचार्यादि-भागवत-**कैङ्कर्यम्**,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. (कैङ्कर्य-)पुरुषार्थ-सागरस्य क्षय-ह्रासानापादनार्थं कर्तव्येषु प्रधानम् -
भगवत्-कैवर्यस्य सीमा-भूमि-भूतं शास्त्रानुज्ञातम् आचार्यादि-भागवत-कैङ्कर्यम् ।↩︎

2. In order that the sea of our supreme aim in life may not dry up or become shallow,
the most important among those things that should be done is service to the ācārya and other devotees of Bhagavān
as ordained in the śāstras
and forming the outer limit of the service of the Lord.↩︎

3. Para que el mar de nuestro objetivo supremo en la vida
no se sece o se vuelva superficial,
Lo más importante entre esas cosas que se deben hacer
es el servicio al ācārya y otros devotos de Bhagavān
según lo ordenado en los Śāstras
y formando el límite exterior del servicio del Señor.↩︎

4. पुरुषार्थसागरम् वऱ्ऱुदल् वरैयिडुदल् सॆय्यामैक्काग करणत्रयत्तालुम् कर्तव्यङ्गळिल् प्रधानम् भगवत्कैङ्कर्यत्तिऩॆल्लै निलमाय् शास्त्रानुज्ञातमाऩ आचार्यादिभागवतकैङ्कर्यम्,↩︎

5. करणत्रयत्तालुम् कर्तव्यङ्गळिल् प्रधानत्तैक् काट्टुगिऱार् पुरुषार्थसागरमित्यादि । वऱ्ऱुदल् - निश्शेषमाग शोषित्तुप्पोगुदल्, वरैयिडुदल् - परिच्छिन्नमागुगै। भागवतकैङ्कर्यमिल्लामल् पोऩाल् भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तभगवत्कैङ्कर्यमे पुरुषार्थसागरमागैयाल् विशेष्याभावाद्विशिष्टाभावः ऎऩ्गिऱ कणक्किले अदु निश्शेषमाग वऱ्ऱिऩदागुम्।

करणत्रयङ्गळिल् अन्यतमत्ताले आचार्यभागवत कैङ्कर्यादिगळैच् चॆय्दाल्
पुरुषार्थसागरम् परिच्छिन्नमागुम्।
अप्पडियागामैक्काग, ऎल्लै निलमाय् - काष्ठाभूमियाय्।↩︎

१५ रहस्य-त्रये ऽनुसन्धानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वयं-प्रयोजनम् आऩ इव्व्-उत्तर-कृत्यमुम्
रहस्य-त्रयत्तिल् फल-प्रतिपादकङ्गळ् आऩ प्रदेशङ्गळिले (चतुर्थी-विभक्त्यादिषु) अनुसन्धेयम्।(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. स्वयं-प्रयोजन-भूतम् इदम् उत्तर-कृत्यं रहस्य-त्रये फल-प्रतिपादकेषु प्रदेशेषु (चतुर्थी-विभक्त्यादिषु) अनुसन्धेयम् ॥↩︎

2. This code of conduct which should be followed after prapatti
and which is an end in itself
should be considered in those parts of the three mysteries (mantras )
which indicate the benefit or fruit that results.↩︎

3. Este código de conducta que debe seguirse después de Prapatti
y que es un fin en sí mismo
debe considerarse en esas partes de los tres misterios (mantras)
que indican el beneficio o la fruta que resulta.↩︎

4. स्वयंप्रयोजनमाऩ इव्वुत्तरकृत्यमुम् रहस्यत्रयत्तिल् फलप्रतिपादकङ्गळाऩ प्रदेशङ् गळिले अनुसन्धेयम्।↩︎

5. इऩि इव्वुत्तरकृत्यत्तै रहस्यत्रयत्तिल् अनुसन्धिक्कवेण्डिय स्थल त्तैक्काट्टुगिऱार् स्वयम्प्रयोजनमाऩ इत्यादिना । फलप्रतिपादकङ्गळाऩ प्रदेशङ्गळ् -
तिरुमन्त्रादिगळिल् नारायणपदोत्तरचतुर्थ्यादिगळ्।
भगवत्-कैङ्कर्य-प्रतिपादक-स्थलङ्गळे अदऱ्क् ऎल्लैय् आऩ भागवत-कैङ्कर्य-प्रतिपादक-स्थलङ्गळ् ऎऩ्ऱु करुत्तु। (4)↩︎

१६ सङ्ग्रह-श्लोकौ

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

(खे) विण्ण्-अवर् **वेण्डि**(=प्रार्थ्य) विलक्क्(→निषेध)-इऩ्ऱि **मेवुम्**(=स्पृह्यमाणं) **अडिमैय्** ऎल्लाम् मण्ण्-उलगत्तिन् मगिऴ्न्द्(=प्रीत्या) **अडैगिऩ्ऱनर्** वण्(=श्रेष्ठ)-डुवरैक्(=द्वारका)- कण्णन् **अडैक्(=रिरक्षा)-कलङ्(=पात्रं) गॊळ्ळक्**, कडन्गळ्(=ऋणानि) **कऴऱ्ऱिय**(=निष्कासक) नम् पण्ण्(=गान)-**अमरुन्**(=स्थितम्) तमिऴ्-वेदम् **अऱिन्द** भगवर्गळे(=भागवताः). ( 22)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रणयिनम् इव प्राप्तं (←)पश्चात् प्रिया स्व-समन्वितं (→परिभुञ्जते)
महति मुहुर् (उपदेशैर्) आमृष्टे दृष्ट्वा (अष्टाक्षर-)मनौ मणि-दर्पणे ।
प्रपदन-धनास् सन्तश् शुद्धैः प्रभुं परिभुञ्जते
प्रसृमर(←सृ)--महामोद(→पक्षे गन्धः)-स्मेर(→पक्षे फुल्ल)-प्रसून-समैः क्रमैः ॥ ३५ ॥(5)

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-टिप्पनी

प्रसृमरमहामोदस्मेरप्रसूनसमैः क्रमैः ॥

अत्र कविना पक्षे स्मेरः = स्मितं विवक्षितम् मन्ये, न पुष्प-चन्दनादि-क्षेपः।
नायके प्राप्ते स्मय एव लोके प्रसिद्धः, न पुष्पादिक्षेपः सार-बोधिन्य्-उक्तः।
तथाऽपि बुद्धि-पूर्वक-क्रियापर्यन्ता शेषिणि प्रीतिस् स्याद् इत्य् उत्प्रेक्षितुं सारबोधिनीकारेण पुष्पक्षेप उत्प्रेक्षितः, स्मयमात्रं च न वर्णितम्।

क्रमाः नायिका-स्मेर-निभा इत्य् उपमा, स्मेरश् च प्रसूनम् एवेति च रूपकम्।
साक्षात् क्रमाणां प्रसूनोपमत्वम् अपि श्लोषतः सिध्यति।

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
उत्तरकृत्याधिकारः पञ्चदशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)

दिवि-षद्भिः प्रार्थ्य निष्प्रतिषेधं प्रेम्णा स्वीक्रियमाणानि कैङ्कर्याणि सर्वाणि
भूलोके ऽतिप्रीत्या प्राप्नुवन्ति (अनुतिष्ठन्ति ) श्रेष्ठ-द्वारकाश्रितेन कृष्णेन रक्ष्य-वस्तुत्वेन स्वीकृततया ऋणान्य् अपाकृतवन्तो ऽस्मदीया गान-संभृत-द्राविड-वेद-विदो भागवताः ॥↩︎

Our holy men who know the songs of the Tamil Veda with their meaning
and who have discharged all their debts (to the gods, the pitṛs etc.) by the performance of prapatti
accepted by Śrīkṛṣṇa of the beautiful Dwaraka,
enjoy, with delight, even in this world,
that service which the muktas and the suris perform without intermission and with eagerness in the world yonder.↩︎

Nuestros hombres santos que conocen las canciones del tamil Veda con su significado
y que han dado de alta todas sus deudas (con los dioses, los Pitṛs, etc.) por el desempeño de Prapatti
aceptado por Śrīkṛṣṇa de la hermosa dwaraka,
disfruta, con deleite, incluso en este mundo,
ese servicio que realizan los Muktas y los Suris sin intermedio y con entusiasmo en el mundo allá↩︎

विण्णवर् वेण्डि विलक्किऩ्ऱि मेवुमडिमैयॆल्लाम्
मण्णुलगत्तिन् मगिऴ्न्दडैगिऩ्ऱनर् वण्डुवरैक्
कण्णनडैक्कलङ् गॊळ्ळक् कडन्गळ् कऴऱ्ऱिय नम्
पण्णमरुन्दमिऴ्वेदमऱिन्द पगवर्गळे. ( 22)↩︎

परमव्योमत्तिलिरुक्कुम् नित्यमुक्तर्गळ् वेण्डि निर्विघ्नमागप्पण्णुम् अडिमै यॆल्लावऱ्ऱैयुम् प्रपन्नर् इङ्गेये सन्तुष्टराय्प् पण्णुवर्गळॆऩ्ऱु अधिकारार्थसङ्ग्राहकमाऩ ऒरु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् विण्णवरित्यादिना ।
वण् - अऴगियदाऩ, तुवरै - तुवारगैक्कधिपतियाऩ, कण्णऩ् - श्रीकृष्णऩ्, अडैक्कलङ्गॊळ्ळ - रक्ष्यवस्तुवाग स्वीकरिक्कैयाले, कडऩ्गळ् कऴऱ्ऱिय - देवर्षिपितृऋणङ्गळैप् पोक्कडित्त, नम् - नमक्कु स्वामिकळाऩ, पण् - गाऩङ्गळ्, अमरुम् - अमर्न्दिरुक्कुम्, तमिऴ्वेदम् - द्रामिडवेदत्तै, अऱिन्द - सार्थमाग सम्प्रदायमुखत्ताले तॆऱिन्द, पगवर्गळे - सर्वज्ञप्रायर्गळाऩ भागवतर्गळ्, मण्णुल कत्तिल् - इन्द भूलोकत्तिलेये, विण्णवर् - विण् - परमाकाशम्, अदिलिरुक्कुम् नित्यमुक्तर्गळ् विण्णवर्; वेण्डि - अडिक्कडि प्रार्थित्तु, विलक्किऩ्ऱि - तडङ्ग लिऩ्ऱि, यथेच्छमागवॆऩ्ऱबडि, मेवुम् - अहमहमिकया सॆय्गिऱ, अडिमैयॆल्लाम् - कैङ्कर्यङ्गळैयॆल्लाम्, मगिऴ्न्दु - प्रीतियोडे, अडैगिऩ्ऱऩर् - स्वयम्प्रयोजन मागच् चॆय्गिरार्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रणयिनम् इव प्राप्तं (←)पश्चात् प्रिया स्व-समन्वितं (→परिभुञ्जते)
महति मुहुर् आमृष्टे दृष्ट्वा (अष्टाक्षर-)मनौ मणि-दर्पणे ।
प्रपदन-धनास् सन्तश् शुद्धैः प्रभुं परिभुञ्जते
प्रसृमर(←सृ)--महामोद(→पक्षे गन्धः)-स्मेर(→पक्षे फुल्ल)-प्रसून-समैः क्रमैः ॥ ३५ ॥(5)↩︎

भक्तिः, मन्त्रः↩︎

Like a beloved wife who, in a big jewelled mirror, well-polished,
sees her loving husband by the side of her own image -
her loving husband who has come behind her and stands beside her,
and is at once transported into the ecstasy of love
and enjoys his presence with the scattering of flowers that spread their fragrance all round -
(like that beloved wife ) good men, whose wealth consists in their prapatti, see the Supreme lord in the great mantra (Tiru mantra)
which has frequently been meditated upon
and enjoy Him with loving service similar to fragrant flowers.↩︎

Como una amada esposa que, en un gran espejo de joyas, bien pulido,
ve a su amado esposo al lado de su propia imagen -
Su amado esposo que ha venido detrás de ella y se para a su lado,
y de inmediato es transportado al éxtasis del amor
y disfruta de su presencia con la dispersión de flores que extienden su fragancia en general
(Como esa amada esposa) Los buenos hombres, cuya riqueza consiste en su Prapatti, ver al Señor Supremo en el Gran Mantra (Tiru Mantra)
que con frecuencia ha sido meditado
Y disfruta de él con un servicio amoroso similar a las flores fragantes.↩︎

प्रणयिनमिव प्राप्तं पश्चात्प्रिया स्वसमन्वितं
महति मुहुरामृष्टे दृष्ट्वा मनौ मणिदर्पणे ।
प्रपदनधनास्सन्तश्शुद्धैः प्रभुं परिभुञ्जते
प्रसृमरमहामोदस्मेरप्रसूनसमैः क्रमैः ॥ ३५ ॥↩︎

इप्पडि प्रपन्नर्गळ् पण्णुम् उत्तरकृत्यत्तिऩुडैय स्वयं प्रयोजनत्वत्तै दृष्टान्तप्रदर्शनत् ताले उपपादिक्किऱार् प्रणयिनमिवेत्यादिश्लोकत्ताल्। प्रिया – पतिप्रीतिविषयैयाऩ ऒरु पतिव्रतै, दर्पणे स्वसौन्दर्यमालोकयन्ती, पश्चात्प्राप्तं - तऩ् पिऩ्ऩाले वन्दिरुक्किऱ, अत एव स्वसमन्वितं – दर्पणत्तिल् तऩ्ऩोडे सेर्न्दिरुक्किऱ, प्रणयिनमिव – प्रणयिनं यथोपचरति तथा, सन्तः – ब्रह्मज्ञानवन्तः, प्रपदनधनाः – प्रपन्नाः, मुहुरामृष्टे – आचार्यसकाशात् पुनः पुनः मन्त्रार्थश्रवणेन पुनः पुनः तन्मननेन च निर्मलीकृते, महती – सर्वोत्कृष्टमाऩ, मनौ – मूलमन्त्ररूपमाऩ, मणिदर्पणे – मणिमयदर्पणत्तिल्, पश्चात्प्राप्तं – मकारार्थस्य पश्चादकारार्थतया विद्यमानं, प्रभुं – ईश्वरऩै, स्वसमन्वितं दृष्ट्वा – शेषशेषिभावादिसम्बन्धत्ताले स्वविशिष्टऩाग साक्षात्करित्तु, शुद्धैरिति । कैङ्कर्यक्रमत्तिल् शुद्धत्वं सात्त्विकत्या-गादियुक्तत्वं, पुष्पविषयत्तिल् शुभ्रत्वम् । प्रसृमरेत्यादि ।

प्रसृमरः – विसर्पन्, महामोदः – परिमळविशेषः येषां; दार्ष्टान्तिकत्तिल् महामोदम् स्वयम्प्रयोजनतै, तद्विशिष्टङ्गळाय्, स्मेर – विकसितङ्गळुमाऩ, प्रसूनसमैः – पुष्पङ्गळोडु तुल्यङ्गळाऩ, इदऩाल् उत्तरकृत्यत्तिऱ्कु स्वयम्प्रयोजनत्वमुम् शास्त्रीयगुणविशेषङ्गळुम् सूचितङ्गळागिऱदु। क्रमैः – परिचर्याक्रमङ्गळाले, परिभुञ्जते – बहुप्रकारमाग अनुभविक्किऱार्गळॆऩ्ऱबडि।

यथा लोकत्तिल् भर्तावुक्कु अत्यन्तम् प्रियतमैयाऩ ऒरु नायगि
तऩ्ऩैय् अलङ्गरित्तुक् कॊण्डु
स्वच्छमाऩ कण्णाडियिल् पार्त्तुक् कॊण्ड् इरुक्कुम् बोदु
तऩ्ऩ् उडैय पिऩ्-बुऱत्तिल् प्राप्तऩाऩ
तऩ्ऩ् इडत्तिल् अत्यन्तम् प्रणयियाऩ नायगऩै तऩ्ऩोडु कूडिऩव् अराग कण्णाडियिले पार्त्तु
अप्पोद् उण्डाऩ शृङ्गार-रस-विशेषत्ताले
पुष्पङ्गळैयुम् चन्दनादिगळैयुम् अवऩ् पेरिल्(=विषये) इऱैत्तु उपचरिक्किऱाळो,

अप्पडिये प्रपन्नऩ् ज्ञानानन्दस्वरूपऩायुम्, मकारवाच्यऩायुम्, शाब्दप्राधान्यम् उळ्ळवऩायुम्,
तऩ्ऩैयुम् शाब्दप्राधान्यत्ताले तऩ् पिऩ् निऱ्कुम् अकारवाच्यऩाऩ शेषियैयुम् मूलमन्त्रमागिऱ गण्णाडियिले पार्त्तु
स्वयम्-प्रयोजनङ्गळागैयाले
पुष्पङ्गळ्बोल् भोग्यङ्गळाऩ कैङ्कर्यङ्गळाले अनभिमुखमायुळ्ळ भगवाऩै मनुमयमाऩ मणिदर्पणत्तिल् अभिमुखमाक्कि
अनुभविक्किऱाऩ् (5)

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
उत्तरकृत्याधिकारः पञ्चदशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
उत्तरकृत्याधिकारः पञ्चदशः ॥↩︎

१६ पुरुषार्थ-काष्ठाधिकारः

प्रवेशः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्व-तन्त्र-स्वामित्वात् स्व-बहु-मति-पात्रेषु नियतं
श्रियः कान्तो देवस् स खलु विनियुङ्क्ते चिद्-अचितौ ।
यथा लोक+आम्नायं(=वेदं), यति-पति-मुखैर् आहित-धियां
ततो नः कैङ्कर्यं तद्-अभिमत-पर्यन्तम् अभवत् ॥ ३६ ॥ (4)

(विषयः3)

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम् (सं॰प॰)7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

(16) THE CHAPTER ON THE FARTHEST EXTENT OF OUR ULTIMATE OBJECT IN LIFE. page219↩︎

(16) El capítulo sobre la extensión más lejana de nuestro objeto final en la vida. Página219↩︎

भागवत-सेवा, भागवत-भाग्यम्, भागवतः↩︎

स्व-तन्त्र-स्वामित्वात् स्व-बहु-मति-पात्रेषु नियतं
श्रियः कान्तो देवस् स खलु विनियुङ्क्ते चिद्-अचितौ ।
यथा लोक+आम्नायं(=वेदं), यति-पति-मुखैर् आहित-धियां
ततो नः कैङ्कर्यं तद्-अभिमत-पर्यन्तम् अभवत् ॥ ३६ ॥ (4)↩︎

In the world of everyday life (a king sometimes uses his dependents and ornaments to serve the purposes of those who are dear to him like his sons, wives etc.)
and in the Vedas, it is declared that all the gods make their offerings to the devotee.
Even so, the Lord of Lakṣmī uses sentient beings and non-sentient things to serve for ever
the purposes of those who have won His regard,
because He is independent and is their Master.
So, for us whose minds have been disciplined by the teaching of such as the prince of sannayasins (viz. Śrī Rāmānuja),
the service of the Lord extends
as far as the service of those who are dear to Him (Bhāgavatas).↩︎

En el mundo de la vida cotidiana (un rey a veces usa a sus dependientes y adornos para servir a los propósitos de aquellos que son queridos para él como sus hijos, esposas, etc.)
Y en los Vedas, se declara que todos los dioses hacen sus ofrendas al devoto.
Aun así, el Señor de Lakṣmī usa seres sensibles y cosas no sensibles para servir para siempre
los propósitos de aquellos que han ganado su respeto,
Porque él es independiente y es su maestro.

Entonces, para nosotros cuyas mentes han sido disciplinadas por la enseñanza de tales como el Príncipe de Sannayasins (a saber, Śrī Rāmānuja),
El servicio del Señor se extiende
En cuanto al servicio de aquellos que son queridos para él (Bhāgavatas).↩︎

स्वतन्त्रस्वामित्वात् स्वबहुमतिपात्रेषु नियतं
श्रियः कान्तो देवस्स खलु विनियुङ्क्ते चिदचितौ ।
यथा लोकाम्नायं यतिपतिमुखैराहितधियां
ततो नः कैङ्कर्यं तदभिमतपर्यन्तमभवत् ॥ ३६ ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
पुरुषार्थकाष्ठाधिकारः ॥

कीऴधिकारत्तिल् करणत्रयत्तालुम् कर्तव्यङ्गळिल् प्रधानम्
भगवत्कैङ्कर्यत्तिल् ऎल्लै निलमाय् शास्त्रानुज्ञातमाऩ आचार्यादिभागवतकैङ्कर्यम् ऎऩ्ऱ् अरुळिच्चॆय्दार्।
इव्वधिकारत्तिल् अदिऩ् प्राधान्यत्तैयुम्,
पुरुषार्थमाऩ भगवत्-कैङ्कर्य-काष्ठात्वत्तैयुम्,
अदऱ्कु शास्त्रानुज्ञातत्वत्तैयुम्
निरूपिक्कप् पोगिऱवर् आय्
अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् स्वतन्त्रस्वामित्वादिति ।

श्रियः कान्तः - लक्ष्मिक्कु अत्यन्तप्रियतमऩाय्, ‘‘तद्-इङ्गित-पराधीनो विधत्तेऽखिलं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुम् बडि
अवळोडु ऐक-रस्यवाऩ् आय् ऎऩ्ऱ बडि।
देवः – जगत्सृष्ट्यादिक्रीडाप्रवृत्तऩाऩ।
स खलु – ‘‘आनीतवातं स्वधया तदेकं’’ ऎऩ्ऱु कारणवाक्यप्रसिद्धऩाऩ भगवाऩ्।
स्वतन्त्रस्वामित्वात् – स्वतन्त्रत्वात्, स्वामित्वाच्चेत्यर्थः । स्वतन्त्रऩागैयाले विनियोगिप्पदऱ्कु शक्तऩॆऩ्ऱुम्, स्वामियागैयाले प्राप्तऩॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्।
स्वबहुमति-पात्रेषु – ‘‘स च मम प्रियः’’ ‘‘ज्ञानीत्वात्मेव मे मतं’’ ‘‘स महात्मा सुदुर्लभः’’ इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱबडिये भगवाऩुक्के बहुमत्यर्हर्गळाऩ भागवतविषयङ्गळिले।
चिदचितौ – चेतनाचेतनङ्गळै।
नियतं विनियुङ्क्ते – यावदात्मनियतम् विनियोगिक्किऱाऩ्।

‘‘वरद सकलम् एतत् संश्रितार्थं चकर्थ’’

ऎऩ्गिऱ पडि
चेतनाचेतनङ्गळ् ऎल्लाव् अऱ्ऱैयुम्
भागवतर्गळुक्कु शेषङ्गळ् आगवुम्,
शेषत्वानुगुण-कैङ्कर्य-कारिगळ् आगवुम्,
नियमिक्किऱाऩ् ऎऩ्ऱबडि।
मच्-छेष-भूतं सर्वं मदीय-शेषभूतं स्यात्,

मत्-कैङ्कर्य-कारि सर्वं मदीय-कैङ्कर्य-कारि च स्यात्

ऎऩ्ऱु सङ्गल्बित्तु विनियोगिक्किऱाऩ् ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

इदऩाल् इप्पडि भगवाऩे तऩक्कु शेषम् आऩ सर्वत्तैयुम्
भागवत-शेषमाग विनियोगिक्कैयाल्
अवऩुक्कु अत्यन्तम् इष्टम् आऩ भागवत-शेषत्वम् भगवद्-अनन्यार्ह-शेषत्वत्तिऱ्कु विरुद्धम् आगादु
ऎऩ्ऩुमिडम् सूचितम्।

यथा लोकाम्नायं – यथा लोकं यथाम्नायञ्च।
यथा लोगत्तिल् राजाक्कळ्
तऩक्कु शेषमाऩ परिजऩङ्गळैयुम् आभरणादिगळैयुम्
तऩक्कु बहुमति-विषयर्गळ् आऩ पुत्र-भार्यादिगळुक्कु शेषमाग विनियोगिक्किऱार्गळो;
यथा च वेदे

‘‘स वेद ब्रह्म । सर्वेऽस्मै देव बलिमावहन्ति’’

‘‘तस्मान् मद्-भक्त-भक्ताश् च
पूजनीया विशेषतः’’

इत्य्-आदिगळिले भगवच्-छेष-भूतर्गळ् आऩ
सर्व-देवतैकळुम् भागवत-शेषङ्गळ् आग सॊल्लप् पडुगिऱार्गळो;
इत्थमेव - इप्पडिये।
यतिपतिमुखैः – यतिपतिप्रभृतिकळाऩ नम् पूर्वासार्यर्गळाले,
आहितधियां – "परगतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वमेव यस्य स्वरूपं स शेषः, परः शेषी", इति शेषत्वलक्षणकथनादिना शिक्षितबुद्धिगळ् आऩ,
नः - नमक्कु,
ततः – भगवच्छेषत्वम् भागवतशेषत्वपर्यन्तमाग मुडिगैयाले,
कैङ्कर्यं – भगवत्कैङ्कर्यम्,
तद्-अभिमत-पर्यन्तं – भगवदभिमतभागवतावधियाग, अभवत् - आयिऱ्ऱु।

भगवाऩ् स्वातिशयाधायकम् आग, अद्-आवदु शेषम् आग, विनियोगित्त बडियाल् अन्द अतिशयाधायकत्वम् ‘नाकिञ्चित् कुर्वतश् शेषत्वम्'(5) ऎऩ्गिऱ बडि
भागवत-कैङ्कर्यं विना सिद्धिक्काद्-आगैयाल्
नमक्कु भगवत्-कैङ्कर्यम् भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तमागवे सिद्धित्तदॆऩ्ऱबडि।
श्लोकत्तिल् भगवाऩ् स्वशेषभूतमाऩ
सर्वत्तैयुम् भागवतशेषमाग विनियोगिक्कैयाल्
भगवत्-कैङ्कर्यम् भागवत-कैङ्कर्य-पर्यन्तम् आगव् आयिऱ्ऱ् ऎऩ्गिऱार्।↩︎

भागवत-कैङ्कर्य-कारणम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु भगवत्-कैङ्कर्यत्तै भागवत-कैङ्कर्य-पर्यन्तम् आगच् चॊल्लुगैक्क् अडिय् ऎऩ्

ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. In the world of everyday life (a king sometimes uses his dependents and ornaments to serve the purposes of those who are dear to him like his sons, wives etc.)
and in the Vedas, it is declared that all the gods make their offerings to the devotee.
Even so, the Lord of Lakṣmī uses sentient beings and non-sentient things to serve for ever
the purposes of those who have won His regard,
because He is independent and is their Master.
So, for us whose minds have been disciplined by the teaching of such as the prince of sannayasins (viz. Śrī Rāmānuja),
the service of the Lord extends
as far as the service of those who are dear to Him (Bhāgavatas).↩︎

2. En el mundo de la vida cotidiana (un rey a veces usa a sus dependientes y adornos para servir a los propósitos de aquellos que son queridos para él como sus hijos, esposas, etc.)
Y en los Vedas, se declara que todos los dioses hacen sus ofrendas al devoto.
Aun así, el Señor de Lakṣmī usa seres sensibles y cosas no sensibles para servir para siempre
los propósitos de aquellos que han ganado su respeto,
Porque él es independiente y es su maestro.

Entonces, para nosotros cuyas mentes han sido disciplinadas por la enseñanza de tales como el Príncipe de Sannayasins (a saber, Śrī Rāmānuja),
El servicio del Señor se extiende
En cuanto al servicio de aquellos que son queridos para él (Bhāgavatas).↩︎

3. भगवत्-कैङ्कर्यस्य भागवत-कैङ्कर्यान्तत्वोक्तेर् मूलं किम्

इति चेत् -↩︎

4. If it is asked here

how it can be stated that the service of Bhagavān extends up to the service of His devotees (the Bhāgavatas),

the answer is as follows:-↩︎

5. Si se pregunta aquí

Cómo se puede afirmar que el servicio de Bhagavān se extiende hasta el servicio de sus devotos (los Bhāgavatas),

La respuesta es la siguiente:-↩︎

6. इङ्गु भगवत्कैङ्कर्यत्तै भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तमागच्चॊल्लुगैक्कडियॆऩ् ऎऩ्ऩिल्,↩︎

7. अङ्गु शेषत्वम् पारतन्त्र्यरूपमागिल् भगवत्कैङ्कर्यमे सिद्धिक्क वऴियिल्लामलिरुक्क भागवतकैङ्कर्यमॆप्पडि सिद्धिक्कुम् ऎऩ्गिऱ शङ्गैयै शेषत्वलक्षणम् विलक्षणमागैयाल् अदऩाल् भगवत्कैङ्कर्यमुम् भागवतकैङ्कर्यमुम् सिद्धिक्कलामॆऩ्ऱु सॊल्लि परिहरिक्कप्पोगिऱवराय् अन्द लक्षणत्तै प्रश्नपूर्वक माग उपपादिक्कत् तुडङ्गुगिऱार् इङ्गु इत्यादिना । इङ्गु - उत्तरकृत्यत्तिऩुडैय मध्यत्तिल्। अडियॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल् - कारणमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्।↩︎

शेषत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(चेतोऽन्तरस्यापि) परगतातिशय+आधानेच्छया
(अवस्था-विशेषेऽप्य्) +उपादेयत्वम् एव
यस्य स्व-रूपं(=अ-साधारण-धर्मः)
स शेषः,
परश् शेषी’’(5)
(वेदार्थ-सङ्ग्रहः।)

ऎऩ्ऱु वेदार्थ-संग्रहत्तिलेय् अरुळिच्-चॆय्द बडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩैप् पऱ्ऱ शेष-भूतऩ् आऩव् इवऩ्
अतिशयाधानम् पण्ण प्राप्तऩ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-अतिशयन् दाऩ् (शेष-भूत-)वस्तु-(चेतनत्वादि-)शक्तियै अनुरोधित्तु वर वेणुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् जीवऩुक्कु परऩैप्पऱ्ऱ शक्यम् आऩ अतिशयम् एद्

ऎऩ्ऱु पार्त्तव्-इडत्तिल्
शरीरत्वादि-मुखत्ताले अतिशयाधानम् पण्णुगैय् इवऩुक्कुम् अचित्तुक्कुम् पॊदुवाय्(=समम्) इरुन्ददु
इवऩ् शेषिक्कु विशेषित्तुप् पण्णुम् अतिशयम्
चैतन्य-मुखत्तालेय् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

‘‘परगतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वम् एव यस्य स्व-रूपं
स शेषः,
परश्शेषी’’
(वेदार्थ-सङ्ग्रहः।)

इति वेदार्थ-संग्रहे ऽनुगृहीत-विधया↩︎

It has been said in the Vedartha Sangraha:

"He is the śeṣa whose svarūpa or essential nature is such as is chosen
on account of the desire to promote the glory of another
and that another is the śeṣī."

↩︎

Se ha dicho en el Vedartha Sangraha:

"Él es el śeṣa cuya svarūpa o naturaleza esencial es la que se elige
debido al deseo de promover la gloria de otro
y ese otro es el Śeṣī ".

↩︎

‘‘परगतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वमेव यस्य स्वरूपं सशेषः परश्शेषी’’(वेदार्थ-सङ्ग्रहः।) ऎऩ्ऱु वेदार्थसंग्रहत्तिलेय् अरुळिच्चॆय्दबडिये↩︎

परगतेत्यादि ।
परः – शेषी, तद्-गतो यो अतिशयः – उत्कर्षः,
तद्-आधानेच्छया – तदुत्पादनेच्छया,
उपादेयत्वम् एव – स्वीकार्यत्वमेव यस्य वस्तुनः स्वरूपं
सः शेषः – शेषशब्दवाच्यः, परः – तत् प्रतिसम्बन्धी, शेषी – शेषिशब्दवाच्यः, इङ्गु स्वगतातिशयाधायकऩाऩ शेषियिऩिडत्तिल् अतिव्याप्तिवारणार्थम् परशब्दम्।

पर-शब्दत्तिऱ्कुम् अतिशय-शब्दत्तिऱ्कुम् परश् चासाव् अतिशयश्चेति कर्मधार-यभ्रमम् वारामैक्काग गत-शब्दम्।
अतिशय-शब्दम् निकृष्टेतर-परम् आगैयाल्
पर-गत-विनाशादि-जनकम् आऩ शस्त्राग्नि-कण्टकादिगळिल् अतिव्याप्तियिल्लै।

इङ्गु इच्छा-शब्दत्तै तत्-तद्-वस्तु-गत-शेषत्वानुगुणम् आग शेषि-गतेच्छा-परम् आयुम्, शेष-गतेच्छा-परम् आयुम्, उभयगतेच्छा-परम् आयुम्, (अचित्त्वात्) उदासीन-गतेच्छा-परम् आयुम् कॊळ्ळवेण्डुम्।(4)
शेषिगतेच्छया उपादेयङ्गळुक्कु उदाहरणम् -
"इदं मदीयं भूयात्" ऎऩ्गिऱ शॆषियिऩुडैय इच्छैयिऩाले उपादेयङ्गळाऩ गृह-क्षेत्रादिगळ्।
शेषगतेच्छैयिऩाले उपादेयङ्गळुक्कु उदाहरणम् -
अनुष्ठान-दशैयिल् (शेषि-भूत-)यागत्तिऱ्कु शेष-भूतऩ् आऩ यजमाऩऩाले
"अहं यक्ष्ये" ऎऩ्गिऱ सङ्कल्पात्मकेच्छैयिऩाले उपादेयम् आऩ यजमाऩऩ् मुदलाऩवै।
उभय-गतेच्छैयिऩाले उपादेयत्तिऱ्कु उदाहरणम् -
राजेच्छैयिऩालुम् भृत्येच्छैयिऩालुम् उपादेयर्गळ् आऩ
राजाविऩुडैय भृत्यादिगळ्।
उदासीनगतेच्छया उपादेयत्तिऱ्कु उदाहरणम् -
दर्श-पूर्णमासादिगळुक्कु अतिशयाधायकम् आग
प्रयाजादिगळैप् पण्णक् कडवेऩ्
ऎऩ्गिऱ यजमाऩऩ्-उडैय इच्छैयिऩाले
उपादेयङ्गळ् आऩ प्रयाजादिगळ्।

उपादेयत्वं – स्वीकार्यत्वं । व्यवहर्तव्यत्वम् इति यावत् ।
इङ्गु उपादेयत्वम् उपादातुम् अर्हत्व-रूपम् आगैयाल्
सुषुप्त्य्-आद्य्-अ-किञ्चित्-कार--दशैगळिल् अव्याप्तिय् इल्लै।(4)

इङ्गु एवकारत्ताल् कदाचित् स्वार्थ-निरपेक्षम् आग
भृत्यादि-प्रयोजन-साधकर्गळ् आऩ प्रकृष्ट-कृपा-स्नेहशालिगळाऩ शेषिगळ् इडत्तिल्
अतिव्याप्ति-वारितम् आगिऱदु;
अवर्गळ्-उडैय स्वरूपम् सर्वदा-भृत्यादि-गतातिशयाधानेच्छैयालेये उपादेयत्व-रूपम् अऩ्ऱिऱे।

यस्य - ऎन्द वस्तुविऩुडैय, स्वरूपं – स्वंरूपं, अ-साधारण-धर्मः ।
स्वरूप-निरूपक-धर्म इत्यर्थः ।

स शेषः – अवऩ् शेषशब्दवाच्यऩ्।
परः - अवऩुक्कु प्रतिसम्बन्धी, अदावदु शेषऩाले आहितमाऩ अतिशयभाक्काऩवऩ्।
शेषी – शेषिशब्दवाच्यऩ्।↩︎

सर्वेश्वरं प्रति शेष-भूतो ऽयम् अतिशयाधान-करणार्थ-प्रात-रूपः ।↩︎

So in regard to the Supreme Ruler of all,
the Jīva who is the śeṣa
is bound to promote His glory.↩︎

Entonces, con respecto al gobernante supremo de todos, El Jīva que es el Śeṣa está obligado a promover su gloria.↩︎

सर्वेश्वरऩैप्पऱ्ऱ शेषभूतऩाऩ विवऩ् अतिशयाधानम् पण्णप्राप्तऩ्।↩︎

लक्षण-घटकम् आऩ अतिशय-शब्दत्तिऩ्-उडैय अर्थत्तै
तत्-तद्-वस्त्व्-अनुगुणम् आग निरूपिक्किऱार् अव्वतिशयन्दाऩित्यादिना ।↩︎

सोऽतिशयो (शेष-भूत-)वस्तु-(चेतनत्वादि-)शक्तिम् अनुरुध्य भवितुम् अर्हति ।↩︎

That glory will depend on the nature of the śeṣa,
whether it be sentient or non-sentient.↩︎

Esa gloria dependerá de la naturaleza del Śeṣa, ya sea sensible o no sensible.↩︎

अव्वतिशयन्दाऩ् वस्तुशक्तियै अनुरोधित्तु वरवेणुम्।↩︎

वस्तुशक्तियै - शेषवस्तुशक्तियै। शक्ति – बलम्↩︎

तर्हि जीवस्य पर-विषये शक्यो ऽतिशयः क

इति परामृष्टे सति,
शरीरत्वादि-मुखेन क्रियमाणम् अतिशयाधानम्
अस्य च अचितश् च साधारणं भवतीति,
अनेन शेषिणे विशिष्य क्रियमाणो ऽतिशयश् चैतन्य-मुखेन स्यात्।↩︎

It may be asked,

What is the glory that the jīva is capable of conferring on the Supreme Being?

With his body and the like, he can confer only such glory as non-sentient things do.
So this service is common to him and acit.
The special glory that he can be the cause of promoting must be by means of his intelligence or chaitanya.17↩︎

Se puede preguntar,

¿Cuál es la gloria que el Jīva es capaz de conferir al ser supremo?

Con su cuerpo y similares, puede conferir solo una gloria como lo hacen las cosas no sensibles.
Entonces, este servicio es común para él y ACIT.
La gloria especial de que él puede ser la causa de la promoción
debe ser mediante su inteligencia o Chaitanya. 18↩︎

आऩाल् जीवऩुक्कु परऩैप्पऱ्ऱ शक्यमाऩ अतिशयमेदॆऩ्ऱु पार्त्तविडत्तिल् शरीरत्वादिमुखत्ताले अतिशयाधानम् पण्णुगै यिवऩुक्कुमचित्तुक्कुम् पॊदुवायिरुन्ददु, इवऩ् शेषिक्कु विशेषित्तुप्पण्णुमतिशयम् चैतन्यमुखत्तालेयायिरुक्कुम्।↩︎

शरीरत्वादिमुखत्ताले – शरीरत्वं – नियताधेयत्वनियतशेषत्वादि । आदिपदत्ताल् लीलोपकरणत्वादिगळुक्कु सङ्ग्रहम्।
इवऩुक्कुम् अचित्तुक्कुम् पॊदुवायिरुन्ददु इति ।
इन्द अतिशयाधानम् चिच्छक्तियै युडैय चेतनऩुक्कु अचेतनव्यावृत्तमाग इल्लैयॆऩ्ऱबडि।
अचेतनत्तिऱ्कुम् शरीरत्वलीलोपकरणत्वादिना अतिशयाधायकत्वमुण्डिऱे, आऩाल् चेतनऩुक्कु अचेतनव्यावृत्तातिशयाधायकत्वम् उण्डो वॆऩ्ऩ अदै निरूपिक्किऱार् इवऩित्यादियाल्।
विशेषित्तुप् पण्णुम् - अचेतनव्यावृत्तमागप् पण्णुम्।

चैतन्यमुखत्तालेय् आय् इरुक्कुम् इति । चैतन्यमुखत्ताल् पण्णुम् अतिशयम् चैतन्यमिल्लादवचिद्वयावृत्त मागवेयिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

आनुकूल्येन फल-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् इवऩ् शास्त्र-विरुद्धम् आग वर्तिक्कुम् पोदु
शासिताव् आय् दण्ड-धरऩ् आऩ ईश्वरऩुक्कु लीला-रस-मात्रत्तैय् उण्डाक्कि
अम्-मुखत्तालेय् अतिशयाधायकऩ् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्रानुगुणम् आग वर्तिक्कुम् बोदु

‘‘शुभे त्व् असौ तुष्यति दुष्कृते तु न तुष्यते ऽसौ परमश् शरीरी’’(भारतम् शान्ति-पर्व १९९-२५।)

ऎऩ्गिऱ बडियेय् ईश्वरऩुक्कु सन्तोषत्तैय् उण्डाक्किय्
अवऩ्-उडैय औदार्यादि-गुणङ्गळ् कुमर्(→व्यर्थम् [प्रजानुत्पत्त्या]) इराद बडिय् अम्-मुखत्ताले
‘‘उदारास् सर्व एवैते’’(गीता ७-१८) ऎऩ्ऱ् अवऩ्-दाऩे कॊण्डाडुम् बडिय् अतिशयाधायकऩ् आम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये नित्यरुम् मुक्तरुम्
ईश्वराभिप्रायत्तै साक्षात्-करित्तुप् पण्णुगिऱ कैङ्कर्यङ्गळाले

‘‘प्रहर्षयिष्यामि स-नाथ-जीवितः’’
(आळवन्दार्-स्तोत्रम् ४६)

ऎऩ्गिऱ बडिये भोग-विशेषत्तै उत्पादित्त् अम्-मुखत्तालेय् अतिशयाधायकर् आवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रकारम् शास्त्र-मुखत्ताले ईश्वराभिप्रायत्तैय् अऱिन्दु
कैङ्कर्यम् पण्णुगिऱ कृत-कृत्यऩुक्कुम् समानम्। (5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् शास्त्र-विरुद्धङ्गळाले
ईश्वरऩुक्कु लीला-रस-मात्रत्तै उण्डाक्कुम् बोदु
तऩक्क् अनर्थ-पर्यवसितम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

(English26)

(Español27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बद्ध-दशैयिल् शास्त्रत्तालुम्,
मुक्त-दशैयिल् प्रत्यक्षत्तालुम्
ईश्वराभिप्रायत्तैक् कण्डु
तद्-अनुरूपम् आग वर्तिक्कुम् बोदु
ईश्वरऩ् उडैय लीलादि-पुरुषार्थत्त्-उडऩेय्
(अप्रार्थ्यापि←) आनुषङ्गिकम् आगत् तऩक्कुम् स्वाभिमत-पुरुषार्थम् उण्ड् आम्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

तत्रायं शास्त्र-विरुद्ध-रूपेण वर्तते चेत् —
शासितुर् दण्ड-धरस्येश्वरस्य लीला-रस-मात्रम् उत्पाद्य
तन्-मुखेनातिशयाधायको भवति ।↩︎

When the jīva acts against the spirit of the śāstras,
Iśvara, who is the Ruler and the Dispenser of punishment,
enjoys only the delight or delectation of līlā
and thus attains atisaya glory.↩︎

Cuando el Jīva actúa contra el espíritu de los Śāstras,
Iśvara, que es el gobernante y el dispensador del castigo,
disfruta solo de deleite o deleción de līlā
y así alcanza la gloria de Atisaya.↩︎

अदिलिवऩ् शास्त्रविरुद्धमाग वर्तिक्कुम्बोदु शासितावाय् दण्डधरऩाऩ ईश्वरऩुक्कु लीलारसमात्रत्तैयुण्डाक्कि अम्मुगत्ताले यतिशयाधायकऩाम्।↩︎

चैतन्यमुखत्ताले पण्णुमदिशयङ्गळिलुम् हेयोपादेयङ्गळै विभजित्तुक्काट्टुगिऱार् अदिलित्यादियाल्। अदिल् – चैतन्यमुखत्ताले पण्णुमदिशयङ्गळिल्, लीलारसमात्रत्तै युण्डाक्कि इति । इङ्गु मात्रशब्दत्ताल् कैङ्कर्यत्ताले भोगरसत्तैयुम्, कर्मवश्यतैयाले लीलारसत्तैयुमुण्डाक्कि अतिशयाधानम् पण्णुम् प्रपन्नव्यावृत्तिः । लीलारसमात्रजनकमागैयाले इव्वतिशयाधानम् हेयमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

शास्त्रानुगुण-रूपेण वर्तने तु,

‘‘शुभे त्व् असौ तुष्यति दुष्कृते तु न तुष्यते ऽसौ परमश् शरीरी’’(भारतम् शान्ति-पर्व १९९-२५।)

इत्य्-उक्त-रीत्येश्वरस्य सन्तोषम् उत्पाद्य
तदीयौदार्यादि-गुणानाम् अवन्ध्यत्वापादन-मुखेन
"उदाराः सर्व एवैते" इति तेनैवाभिनन्दनीय-रूपेणातिशयाधायको भवति ।↩︎

It has been said:

"Bhagavān, who has all beings as His body,
rejoices when a jīva does what is good
and does not rejoice when the action is evil."

When a man acts in accordance with the śāstras,
he gives thereby delight to the Lord
and thus does not let his generosity and other qualities run to waste,
but promotes the glory of the Lord
so that He extols him as in the words :-

"All these are, indeed, generous".

↩︎

Se ha dicho:

"Bhagavān, que tiene todos los seres como su cuerpo,
se regocija cuando un Jīva hace lo que es bueno
y no se regocija cuando la acción es malvada ".

Cuando un hombre actúa de acuerdo con los Śāstras,
Él da el deleite al Señor
y por lo tanto no deja que su generosidad y otras cualidades se desperdicien,
pero promueve la gloria del Señor
para que lo ensalte como en las palabras:-

"Todos estos son, de hecho, generosos".

↩︎

शास्त्रानुगुणमाग वर्तिक्कुम्बोदु ‘‘शुभेत्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु न तुष्यतेऽसौ परमश्शरीरी’’(भारतम् शान्ति-पर्व १९९-२५।) ऎऩ्गिऱबडिये यीश्वरऩुक्कु सन्तोषत्तै युण्डाक्कि यवऩुडैय औदार्यादिगुणङ्गळ् कुमरिरादबडि यम्मुखत्ताले ‘‘उदारास्सर्व एवैते’’(गीता ७-१८) ऎऩ्ऱवऩ्दाऩे कॊण्डाडुम्बडि यतिशयाधायकऩाम्।↩︎

शास्त्रानुगुणमाग वर्तिक्कुम् पोदु इत्यादि । असौ शरीरी – सर्वशरीरियाऩ, परमः – परमपुरुषऩाऩवऩ्, चेतन ऩाले शुभे – शुभमाऩ कर्मावाऩदु, क्रियमाणे सति, तुष्यति - सन्तुष्टो भवति । दुष्कृते तु क्रियमाणे न तुष्यते । कुमरिरादबडि - व्यर्थमागादबडि पण्णि इति शेषः । अतिशयाधायकऩाम् - भक्ति यैप्पण्णि भगवाऩिडत्तिल् निऩ्ऱुम् ऐश्वर्यादिगळै प्रतिग्रहित्तु अदऩाल् भगवाऩुक्कु औदार्यरूपातिशयत्तै युण्डुबण्णुवाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

तथैव नित्या मुक्ताश् च ईश्वाराभिप्रायं साक्षात्-कृत्य
क्रियमाणैः कैङ्कर्यैः

“प्रहर्षयिष्यामि स-नाथ-जीवितः"
(आळवन्दार्-स्तोत्रम् ४६)

इत्य्-उक्त-रीत्या भोग-विशेषम् उत्पाद्य तन्-मुखेनातिशयाधायका भवन्ति ।↩︎

In the same way as the muktas (released souls) and the nityas (the sūris ) promote the glory of the Lord
by direct perception of the Lord's will
and by acting in such a way as to give Him bhoga or enjoyment,

The prapannas, too, can give rise to a special kind of bhoga or enjoyment to the Lord
and thus promote His glory
as stated in the following śloka :-

"When shall I always be Thy servant,
look upon Thee as my Master
and in this way give Thee delight?".

↩︎

De la misma manera que los Muktas (almas liberadas) y los nityas (los sūris) promueven la gloria del Señor
por percepción directa de la voluntad del Señor
y actuando de tal manera que le diera bhoga o disfrute,

Las Prapannas también pueden dar lugar a un tipo especial de bhoga o disfrute del Señor
y así promueve su gloria
como se indica en el siguiente Śloka:-

"¿Cuándo seré siempre Tu siervo,
Te miraré como mi Maestro
y de esta manera Te daré deleite?"

↩︎

अप्पडिये नित्यरुम् मुक्तरुमीश्वराभिप्रायत्तै साक्षात्करित्तुप्पण्णुगिऱ कैङ्कर्यङ्गळाले ‘‘प्रहर्षयिष्यामि सनाथजीवितः’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४६) ऎऩ्गिऱबडिये भोगविशेषत्तै उत्पादित्तम्मुगत्ताले यतिशयाधायकरावर्गळ्।↩︎

अप्पडिये इत्यादि । भोगविशेषत्तै उत्पादित्तु - भोगमावदु - स्रक्चन्दनादिगळाले राजाक्कळुक्कुण्डाऩ सन्तोषम्बोले कैङ्कर्यादिगळाले युण्डागुम् सन्तोष विशेषम्। अम्मुखत्ताले - भोगरूपकार्योत्पादनमुखत्ताले,↩︎

अयं प्रकारः शास्त्र-मुखेनेश्वराभिप्रायं विज्ञाय
कैङ्कर्यं कुर्वतः
कृत-कृत्यस्यापि समानः ॥↩︎

The prapanna learns the Lord's will from the śāstras (though not directly )
and renders service to the Lord.↩︎

La Prapanna aprende la voluntad del Señor de los Śāstras (aunque no directamente)
y presta servicio al Señor.↩︎

इप्प्रकारम् शास्त्रमुखत्ताले ईश्वराभिप्रायत्तै यऱिन्दु कैङ्कर्यम् पण्णुगिऱ कृतकृत्यऩुक्कुम् समानम्।↩︎

इप्प्रकारम् - कैङ्कर्यत्ताले भोगरसत्तै युण्डाक्कि अदावदु विलक्षणसन्तोषत्तै युण्डाक्कि अतिशयाधानम् पण्णुम् प्रकारम्, कृतकृत्य ऩुक्कुम् समानम् - प्रयोजनान्तरगन्धमिल्लाद प्रपन्नऩुक्कुम् तुल्यमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[114]]

अत्र शास्त्रविरुद्धैर् ईश्वरस्य लीला-रस-मात्रोत्पादने
तत् स्वस्यानर्थ-पर्यवसितं भवति ।↩︎

When a man gives rise to Iśvara's līlā rasa by actions opposed to the śāstras,
it will end in his ruin.↩︎

Cuando un hombre da lugar a Līlā rasa de Iśvara por acciones opuestas a los śāstras,
Terminará en su ruina.↩︎

इवऱ्ऱिल् शास्त्रविरुद्धङ्गळाले ईश्वरऩुक्कु लीलारसमात्रत्तै उण्डाक्कुम्बोदु तऩक्कनर्थ-पर्यवसितमायिरुक्कुम्।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अतिशयाधायकत्वप्रकारभेदङ्गळाल् वरुम् फलङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना । इवऱ्ऱिल् -पूर्वोक्तातिशयाधायकत्वभेदङ्गळिल्, अनर्थपर्यवसितमायिरुक्कुमिति । अकृत्यकरणङ्गळिल् तात्कालिकसुखाभासङ्गळिरुन्दालुम् अदु उदर्कमाऩ उत्कट नरकप्राप्त्यादिरूपानर्थत्तिल् पर्यवसिक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

When a man gives rise to Iśvara's līlā rasa by actions opposed to the śāstras,
it will end in his ruin.↩︎

Cuando un hombre da lugar a Līlā rasa de Iśvara por acciones opuestas a los śāstras,
Terminará en su ruina.↩︎

बद्ध-दशायां शास्त्रेण,
मुक्त-दशायां प्रत्यक्षेण चेश्वराभिप्रायं विदित्वा
तद्-अनुरूपं वर्तने
ईश्वरस्य लीलादि-पुरुषार्थेन सह
(अप्रार्थ्यापि←) आनुषङ्गिकतया स्वस्यापि स्वाभिमत-पुरुषार्थः सिध्यति ।↩︎

If, in the state of bondage,
he acts according to the Lord's will as revealed in the śāstras
and, in the state of mokṣa , by direct perception of the Lord's will,
he will not only promote the Lord's līlā rasa and bhoga
but incidentally attain his own desired objects.↩︎

Si, en el estado de la esclavitud, Él actúa de acuerdo con la voluntad del Señor como se revela en los Śāstras
y, en el estado de Mokṣa, por percepción directa de la voluntad del Señor,
No solo promoverá el Līlā Rasa y Bhoga del Señor
pero incidentalmente alcanza sus propios objetos deseados.↩︎

बद्धदशैयिल् शास्त्रत्तालुम्, मुक्तदशैयिल् प्रत्यक्षत्तालुम् ईश्वराभिप्रायत्तैक् कण्डु तदनुरूपमाग वर्तिक्कुम्बोदु ईश्वरऩुडैय लीलादिपुरुषार्थत्तुडऩे यानुषङ्गिकमागत् तऩक्कुम् स्वाभिमतपुरुषार्थमुण्डाम्।↩︎

प्रपन्नऩुक्कु बद्धावस्थैयिलुम् मुक्तावस्थैयिलुम् अतिशयाधानप्रकारत्ताले वरुम् फलत्तैक्काट्टुगिऱार् बद्धदशैयिलित्यादिना । लीलादिपुरुषार्थत्तुडऩे इति । इङ्गु आदिपदत्ताल् भोगसङ्ग्रहः तऩक्कुम् स्वाभिमतपुरुषार्थमुण्डामिति । इप्पडि तऩक्कुम् फल मुण्डामॆऩ्ऩिल्, शेषिप्रयोजनैकप्रयोजनत्वरूपशेषत्वम् घटिक्कुमो वॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्क् आग आनुषङ्गिकमाग ऎऩ्गिऱार्।
प्रधानम् आग स्वपुरुषार्थलाभेच्छैयिरुन्दाल् शेषत्वम् घटियाद् आगिलुम्
आनुषङ्गिकमाग स्वप्रयोजनसिद्धि शेषत्वविरुद्धमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।
मुक्तदशैयिलुम् कैङ्कर्यम् पण्णुम्बोदु
आनुषङ्गिकम् आग स्वामि-भोग-निमित्त--स्वानन्दम् उण्डागुम् इऱे।↩︎

भगवद्-अभिमतता

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिऩ्बु, चेतनऩ् आऩ इवऩ्
बुद्धि-पूर्वकम् आगव् ऒरु प्रवृत्ति-पण्णुम् बोदु
तऩ्-पुरुषार्थमुम् आनुषङ्गिकम् आगव् आगिलुम् पुगिर(=गमनीय)-वेण्डियदाल्
अदु वरुम् पोदु ईश्वराभिप्राय-विशेषम् अडिय् आग वर-वेण्डुगैयाल्
अदुक्क् आग ईश्वराभिप्रायत्तैय् आराय्न्दव्(=परामृष्टे) इडत्तिल्
भागवत-कैङ्कर्यम् अवऩुक्कु सर्वत्तिलुम् अभिमतम् आय् इरुन्ददु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तिल्

आराधनानां सर्वेषां
विष्णोर् आराधनं परं ।
तस्मात् परतरं प्रोक्तं
तदीयाराधनं परं ॥ (5)
(पाद्मोत्तरम् २९-८१।)

(विषयः6)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मम मद्-भक्त-भक्तेषु
प्रीतिर् अभ्यधिका भवेत् ।
तस्मान् मद्-भक्त-भक्ताश् च
पूजनीया विशेषतः ॥’’(4)
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-२३)

(विषयः12)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मद्-भक्त-जन-वात्सल्यं
पूजायाञ् चानुमोदनं ।
मत्-कथा-श्रवणे भक्तिः
स्वर-नेत्राङ्ग-विक्रिया ॥

स्वयम् आराधने यत्नो
ममार्थे डंभ-वर्जनं ।
ममानुस्मरणं नित्यं
यच् च मां (धनार्जनादिना) नोपजीवति ॥

भक्तिर् अष्ट-विधा ह्य् एषा
यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते ।
स विप्रेन्द्रो मुनिश् श्रीमान्
स यतिस् स च पण्डितः ॥

तस्मै देयं (शिक्षणम्) ततो ग्राह्यं
स च पूज्यो यथा ह्य् अहं’’
(गारुड-पुराणम् २१९-६-९)

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अनन्य-देवता-भक्ता
ये मद्-भक्त-जन-प्रियाः ।
माम् एव शरणं प्राप्तास्
ते मद्-भक्ताः प्रकीर्तिताः’’ (4)
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व १०४-९१।)

(विषयः23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तस्य यज्ञ-वराहस्य
विष्णोर् अ-मित-तेजसः ।
प्रणामं येऽपि कुर्वन्ति
तेषाम् अपि नमो नमः’’(4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१३०।)

(विषयः28)

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तद्-आश्रयस्याश्रयणात्
तस्य तस्य च तस्य च (चरमावधि-दासस्य)।
संसेवनान् नरा लोके
पूयन्ते सर्व-पातकैः’’ (4) (गारुड-पुराणम्।)

(विषयः33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदि-प्रमाणङ्गळैय् आराय्न्दाल्(=परामष्टेषु)
राजावुक्कु राज-कुमारोपलालनम् पोले
भागवत-कैङ्कर्यम् भगवाऩुक्क् अभिमतम् आय् इरुक्कैयाल्
शेष-भूतऩ् आऩ इवऩ् सॆय्युम् किञ्चित्-कारङ्गळिल्
भागवत-कैङ्कर्यम् प्रधानम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

[[१२९]]

अतः चेतनेनानेन
बुद्धि-पूर्वं कस्यांचित् प्रवृत्तौ क्रियमाणायां स्व-पुरुषार्थस्यानुषङ्गिकतया ऽपि सिद्धेर् आवश्यकत्वात्
तत्-सिद्धेश् चेश्वराभिप्राय-विशेष-मूलकत्वात्,
तद्-अर्थम् ईश्वराभिप्राये परामृष्टे सति
भागवत-कैङ्कर्यं तस्य सर्वतोऽपि [ अतिशयितं ] अभिमतं स्थितम् ।↩︎

When the Jīva acts on any occasion consciously,
since his desired fruit, incidental though it be, has to come from the will of the lord,
the latter has to be ascertained from the śastras
which disclose that the service rendered to His devotees is most delightful to him.↩︎

Cuando el Jīva actúa en cualquier ocasión conscientemente,
Dado que su fruta deseada, por lo que es incidental, tiene que venir de la voluntad del Señor,
este último tiene que ser determinado de los śastras
Lo que revela que el servicio prestó a sus devotos es más encantador para él.↩︎

आऩ पिऩ्बु चेतनऩाऩ इवऩ् बुद्धिपूर्वकमागवॊरु प्रवृत्तिपण्णुम्बोदु तऩ् पुरुषार्थमुमानुषङ्गिकमागवागिलुम् पुगिरवेण्डियदालदु वरुम् पोदु ईश्वराभिप्रायविशेषमडियाग वरवेण्डुगैयाल् अदुक्काग ईश्वराभिप्रायत्तै याराय्न्दविडत्तिल् भागवतकैङ्कर्यमवऩुक्कु सर्वत्तिलुमभिमतमायिरुन्ददु।↩︎

शास्त्रविरुद्धम् आग वर्तिक्कुम्बोदु अनर्थावहत्वत्तालुम्,
ईश्वराभिप्रायानुगुणमाग वर्तिक्कुम्बोदु आनुषङ्गिकफलजननत्तालुम्
वैषम्य-प्रदर्शनत्तिऱ्कु प्रयोजनत्तैक् काट्टुगिऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । आऩबिऩ्बु - अशास्त्रीयप्रवृत्तियिल् अनर्थम् वरुमॆऩ्ऱुम्, शास्त्रीयप्रवृत्तियिल् तऩक्कु आनुषङ्गिकमाग पुरुषार्थलाभमुण्डॆऩ्ऱुम्, निश्चितमाऩ पिऩ्बु, अदु वरुम् पोदु - आनुषङ्गिकफलम् वरुम्बोदु, ईश्वराभिप्रायविशेषमडियाग वरवेण्डुगैयाल् - ‘‘फलमत उपपत्तेः’’ ऎऩ्गिऱबडि फलप्रदातावाऩ ईश्वराभिप्रायविशेषमडियाग वरवेण्डुगैयाल्, अदुक्काग - आनुषङ्गिकफलसिद्धिक्काग, ईश्वराभिप्रायत्तै - ईश्वरऩुडैय तिरुवुळ्ळत्तै, आराय्न्दविडत्तिल् - ईश्वरऩुक्कु ऎन्द कैङ्कर्यम् अत्यन्ताभिप्रेतम्, ऎदैप् पण्णिऩाल् आनुषङ्गिकफलप्रदानपर्यन्तमाग तिरुवुळ्ळमुगक्कुमॆऩ्ऱु परामर्शित्त विडत्तिल्, सर्वत्तिलुम् - सर्वाभिमतत्तिलुम्।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

अस्मिन्न् अर्थे,

आराधनानां सर्वेषां
विष्णोराराधनं परं ।
तस्मात् परतरं प्रोक्तं
तदीयाराधनं परं ॥ (5)
(पाद्मोत्तरम् २९-८१।)

↩︎

The following authoritative texts may be studied in this connection:

"Of all forms of homage, the homage paid to Viṣṇu is the best,
but superior even to this, is the excellent homage or adoration offered to Viṣṇu's devotees",

↩︎

Los siguientes textos autorizados se pueden estudiar a este respecto:

"De todas las formas de homenaje, el homenaje pagado a Viṣṇu es el mejor,
Pero superior incluso a esto,
es el excelente homenaje o adoración ofrecida a los devotos de Viṣṇu ",

↩︎

इव्वर्थत्तिल् ‘‘आराधनानां सर्वेषां विष्णोराराधनं परं । तस्मात्परतरं प्रोक्तं तदीयाराधनं परं ॥’’(पाद्मोत्तरम् २९-८१।)↩︎

इव्वर्थत्तिल् - भागवतकैङ्कर्यम् सर्वाभिमताभिमतमायिरुन्ददॆऩ्गिऱ इन्द विषयत्तिल्, आराधनानामित्यादि । सर्वेषां आराधनानां मद्ध्ये – निर्धारणे षष्ठी । इदिल् विष्ण्वाराधनम् अन्तर्गतम्। परतरमागच्चॊल्लप्पोगिऱ भागवता-भागवताराधनमनन्तर्गतम्। अर्थबाधात् । तथा च भागवताराधनातिरिक्तसर्वाराधनमद्ध्यत्तिलॆऩ्ऱु फलितम्। विष्णोः – विष्णुसम्बन्धियाऩ, आराधनं – आराधनमाऩदु, परं – उत्कृष्टम्। तस्मात् तदीयाराधनं परं – उत्कृष्टम्। अत एव सर्वेषामाराधनानां परतरं प्रोक्तम् । इङ्गु पञ्चम्यर्थेषष्ठी । स्वविष्ण्वाराधनोभयव्यतिरिक्तसर्वाराधनङ् गळैक्काट्टिलुम् परतरमॆऩ्ऱबडि।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

‘‘मम मद्-भक्त-भक्तेषु
प्रीतिर् अभ्यधिका भवेत् ।
तस्मान् मद्-भक्त-भक्ताश् च
पूजनीया विशेषतः ॥’’(4)
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-२३)

↩︎

"I have great affection to those who are devoted to my devotees.
Therefore should one render devout service to them."

↩︎

"Tengo un gran afecto por aquellos que están dedicados a mis devotos.
Por lo tanto, se debe hacer un servicio devoto para ellos ".

↩︎

‘‘मम मद्भक्तभक्तेषु प्रीतिरभ्यधिका भवेत् । तस्मान्मद्भक्तभक्ताश्च पूजनीया विशेषतः ॥’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-२३)↩︎

इप्पडि भागवतकैङ्कर्योत्कर्षत्तिल् प्रमाणङ्गाट्टि भागवतकैङ्कर्यमुम् विशेषमागप् पण्णवेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् मम मद्भक्तभक्तेषु इत्यादिना । मम – ऎऩक्कु, यतः मद्भक्तभक्तेषु – मदीयभक्तभक्तविषयत्तिल्, प्रीतिः – विश्वासमाऩदु, अभ्यधिका भवेत् – मम - ऎऩक्कु, सामान्यतः मदाराधकेषु प्रीतिर्भवेत्; मद्भक्तेषु अधिकाप्रीतिर्भवेत्; मद्भक्तभक्तेषु अभ्यधिकाप्रीतिर्भवेत् ऎऩ्ऱबडि। तस्मात् - ममात्यन्तप्रीतिविषयत्वात्, मद्भक्तभक्ताश्च – ऎऩ्ऩुडैय भक्तभक्तर्गळुम्, विशेषतः पूजनीयाः – विशेषमाग आराधनीयर्गळॆऩ्गै।↩︎

मद्-भक्त-जन-वात्सल्यं
पूजायाञ् चानुमोदनं ।
मत्-कथा-श्रवणे भक्तिः
स्वर-नेत्राङ्ग-विक्रिया ॥

स्वयम् आराधने यत्नो
ममार्थे डंभ-वर्जनं ।
ममानुस्मरणं नित्यं
यच् च मां (धनार्जनादिना) नोपजीवति ॥

भक्तिर् अष्ट-विधा ह्य् एषा
यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते ।
स विप्रेन्द्रो मुनिश् श्रीमान्
स यतिस् स च पण्डितः ॥

तस्मै देयं (शिक्षणम्), ततो ग्राह्यं (उचित-संशय-निवारणादि)
स च पूज्यो यथा ह्य् अहं’’
(गारुड-पुराणम् २१९-६-९)

↩︎

"Devotion to me is of eight forms:
(1) love to my devotees without any thought of their faults;
(2) rejoicing at the adoration offered to me by another;
(3) delight in listening to stories concerning me;
(4) a change in the voice, in the eyes and in the body, while listening to such stories;
(5) trying to offer adoration to me;
(6) freedom from hypocrisy in one's relations with me;
(7) meditation of me at all times;
(8) and not considering me as one from whom worldly benefits can be had -
if bhakti (which is of these eight forms) is found in a mleccha,
he should be respected as the best of Brahmins endowed with jñāna and bhakti;
he is a real sannyāsi, he is a wise man and he may be taught (the scriptures)
and from him one may learn the truth.
He is fit to be adored even like myself.",

↩︎

"La devoción para mí es de ocho formas:

(1) Amor a mis devotos sin pensar en sus fallas;
(2) regocijarse en la adoración que me ofrece otra;
(3) Deleitarse en escuchar historias sobre mí;
(4) un cambio en la voz, en los ojos y en el cuerpo, mientras escucha esas historias;
(5) tratando de ofrecerme adoración;
(6) libertad de hipocresía en las relaciones de uno conmigo;
(7) Meditación de mí en todo momento;
(8) y no considerarme como uno de quien se pueden tener beneficios mundanos -

Si bhakti (que es de estas ocho formas) se encuentra en una mleccha,
Debería ser respetado como el mejor de los brahmanes dotados de jñāna y bhakti;
Es un verdadero sannyāsi,
es un hombre sabio y se le puede enseñar (las Escrituras)
Y de él uno puede aprender la verdad. Es apto para ser adorado incluso como yo ".

↩︎

‘‘मद्भक्त जनवात्सल्यं पूजायाञ्चानुमोदनं । मत्कथाश्रवणे भक्तिः स्वरनेत्राङ्गविक्रिया ॥ स्वयमाराधने यत्नो ममार्थेडंभवर्जनं । ममानुस्मरणं नित्यं यच्च मां नोपजीवति ॥ भक्तिरष्टविधा ह्येषा यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते । स विप्रेन्द्रो मुनिश्श्रीमान् स यतिस्स च पण्डितः ॥ तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा ह्यहं’’(गारुड-पुराणम् २१९-६-९)↩︎

अथ भक्तिभेदत्तैक्काट्टुगिऱार् मद्भक्तेति । मद्भक्तजनवात्सल्यं – मद्भक्तविषयत्तिल् दोषम् पारामै, पूजायाञ्चानुमोदनं – परकृतमाऩ ऎऩ्ऩुडैय पूजैयिल् सन्तोषम्, स्वरनेत्राङ्गविक्रिया – स्वरविक्रिया – सगद्गदत्वं, नेत्रविक्रिया – आनन्दबाष्पप्रवाहम्, अङ्गविक्रिया – पुळकाङ्कितत्वम्, स्वयमाराधनेयत्नः – अन्यपूजानुमोदनमात्रमऩ्ऱिक्के स्वयमे आराधनम् सॆय्य प्रयत्नम्। ममार्थे – मद्विषये, मम कैङ्कर्यविषय इति यावत् । डम्भवर्जनं – ख्यातिलाभपूजापेक्षारहितत्वम्, ममानुस्मरणं नित्यं - अडिक्कडि ऎऩ्ऩुडैय शुभाश्रयानुसन्धानम्, मां नोपजीवतीति यत् तच्च - ऎऩ्ऩिडत्तिल् निऩ्ऱुम् प्रयोजनान्तरत्तै याचिक्कामलॆऩ्ऱबडि। एषा ह्यष्टविधा भक्तिः - मुऩ्सॊऩ्ऩ ऎट्टु प्रकारभेदत्तैयुडैय भक्तियाऩदु, भक्तियिलुम् भक्तिकार्यङ्गळिलुमुळ्ळ प्रभेदङ्गळै निऩैत्तु भक्तिये ऎट्टुविदमॆऩ्गिऱदु। यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते – इङ्गु अपिर्विरोधे । क्रूरजातियाऩ म्लेच्छादिगळिडत्तिल् भक्तियिऩ् वर्तनम् विरुद्धमिऱे। अप्पडि विरुद्धमाऩ अधिकारियिऩिडत्तिल् भक्तियिरुन्दालॆऩ्ऱबडि। सः – अवऩ् श्रीमान् – शेषत्वज्ञानादिरूपविद्यावाऩायुम्, मुनिः – मननशीलऩायुम्, विप्रेन्द्रः – ब्राह्मणोत्तमऩायुम्, यतिः – सन्न्यासि यायुम्, पण्डितः – पण्डितऩायुम्, मन्तव्य इति शेषः ।

तस्मै देयं - अवऩिऩ् पॊरुट्टु तत्त्व-ज्ञानम् देयम्;
अवऩुक्कु तत्त्वज्ञानोपदेशम् पण्णलामॆऩ्ऱबडि।
ततो ग्राह्यं - अवऩ् इडत्ति-ऩिऩ्ऱुम् संशयनिरसनार्थम् आऩ

ज्ञानम् उपादेयम्।
ब्राह्मणादिगळुक्कुम् संशयम् वन्दाल्
तन्-निरासार्थम् आग
अवऩ्-इडत्तिल् केट्टुत् तॆळियल् आम् ऎऩ्ऱ बडि।
स च पूज्यो यथा ह्यहं - ऎप्पडि नाऩ् पूज्यऩो - बहुमतिक्कत्तक्कवऩो अप्पडिये अवऩुम् बहुमतिक्कत्तक्किऩव ऩॆऩ्ऱबडि। अनन्यदेवताभक्ता इति ।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

"They are my bhaktas or devotees who do not show devotion to any other deity,
who love those that are devoted to me
and that have sought me as their upāya",

↩︎

"Son mis bhaktas o devotos
que no muestran devoción a ninguna otra deidad,
Quién aman a los que me dedican
y eso me han buscado como su upāya ",

↩︎

‘‘अनन्यदेवताभक्ता ये मद्भक्तजनप्रियाः । मामेव शरणं प्राप्तास्ते मद्भक्ताः प्रकीर्तिताः’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व १०४-९१।)↩︎

अन्यदेवताभक्ता न भवन्तीत्यनन्यदेवताभक्ताः । ये मद्भक्तजनप्रियास्ते मद्भक्ताः प्रकीर्तिताः । देवतान्तरभक्तियुळ्ळवर्गळुम्, मद्भक्तजनङ्गळिडत्तिल् भक्तियिल्लादवर्गळुम् मद्भक्तर्गळागमाट्टार्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

‘‘तस्य यज्ञ-वराहस्य
विष्णोर् अ-मित-तेजसः ।
प्रणामं येऽपि कुर्वन्ति
तेषाम् अपि नमो नमः’’(4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१३०।)

↩︎

"I offer adoration also to those who offer adoration to that yajna varāha, who is of boundless splendour",

↩︎

"Ofrezco adoración también a aquellos
que ofrecen adoración a que Yajna Varāha,
que es de esplendor ilimitado",

↩︎

‘‘तस्य यज्ञवराहस्य विष्णोरमिततेजसः । प्रणामं येऽपि कुर्वन्ति तेषामपि नमो नमः’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१३०।)↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

"By seeking the protection of those who seek the Lord as their refuge
and by rendering service to him who is devoted to the devotee
who that is (in turn) devoted to the devotee of the Lord -
by doing so, men are released from all their sins."↩︎

"Al buscar la protección de aquellos
que buscan al Señor como su refugio
y prestando servicio a aquel que está dedicado al devoto,
quién es (a su vez) dedicado al devoto del Señor -
Al hacerlo, los hombres son liberados de todos sus pecados ".

↩︎

‘‘तदाश्रयस्याश्रयणात्तस्य तस्य च तस्य च । संसेवनान्नरा लोके पूयन्ते सर्वपातकैः’’(गारुड-पुराणम्।)↩︎

भागवताश्रयणत्तिऱ्कुम् भागवतकैङ्कर्यत्तिऱ्कुम् सर्वपापनिवर्तकत्वे प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् तदाश्रयस्येति । तस्य तस्य च तस्य च – तच्-चरमावधि-दासस्य चेत्यर्थः । संसेवनात् – कैङ्कर्यकरणात्, पूयन्ते सर्वपातकैः – सर्वपातकैः प्रमुच्यन्त इत्यर्थः ।↩︎

इत्य्-आदि-प्रमाणेषु परामष्टेषु
राज्ञो राजकुमारोपलालनस्येव
भागवत-कैङ्कर्यस्य भगवतोऽ[त्यन्ता]भिमतत्व-सिद्धेः
शेष-भूतेनानेन क्रियमाणेषु किञ्चित्-कारेषु
भागवत-कैङ्कर्यं प्रधानं सिद्धम् । (4)↩︎

When we study these passages, (it becomes clear) that,
of all forms of service which a śeṣa of the Lord may render,
that rendered to the Bhāgavatas is the most important
and is the most pleasing to the Lord,
in the same way as the fondling of the prince is most pleasing to the king.↩︎

Cuando estudiamos estos pasajes, (queda claro) que,
de todas las formas de servicio que un Śeṣa del Señor puede hacer,
que renderizado a las bhāgavatas es la más importante
y es el más agradable para el Señor,
de la misma manera que el acariciado del príncipe
es más agradable para el rey.↩︎

इत्यादिप्रमाणङ्गळै याराय्न्दाल् राजावुक्कु राजकुमारोपलालनम् पोले भागवतकैङ्कर्यम् भगवाऩुक्कभिमतमायिरुक्कैयाल् शेषभूतऩाऩ इवऩ् सॆय्युम् किञ्चित्कारङ्गळिल् भागवतकैङ्कर्यम् प्रधानमायिऱ्ऱु।↩︎

प्रमाणङ्गळैय् आराय्न्दालिति । इदऱ्कु इव्वर्थत्तिल् ऎऩ्बदोडन्वयमॆऩ्ऱु मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्। आराय्न्दाल् - परामर्शित्ताल्, राजकुमारोपलालनम्बोले - राजकुमारोपलालनम् राजावुक् कभिमतमायिरुक्कुमाप्पोले ऎऩ्ऱबडि।
अभिमतमायिरुक्कैयाले इति । इदऩाल् अनन्यार्हशेषऩाऩ परमैकान्ति अन्यराऩ भागवतर्गळुडैय कैङ्गर्यत्तैप् पण्णिऩाल् भगवाऩ् वॆऱुक्कुमागिल् अदु भगवदनन्यार्हशेषत्वत्तिऱ्कु विरुद्धमागादो वॆऩ्गिऱ शङ्कै दूरतो निरस्तमायिऱ्ऱु।
भगवदनभिमतऩाऩ अन्यऩुडैय कैङ्कर्यमऩ्ऱो विरुद्धम् आवदु।
भागवतकैङ्कर्यम् प्रधानमायिऱ्ऱु इति । भगवदभिमताराधनमागैयाल् प्रधानमायिऱ्ऱॆऩ्ऱ पडि।↩︎

भगवत्-प्रीति-प्रकारः

भगवतः शरीरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् तत्त्व-वित्तुक्कु प्रमाण-सरणियैप् पार्त्ताल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये यजन्ति पितॄन् देवान्’’ (भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४। (दक्ष-स्मृति))

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिऱ् पडियेय्
ईश्वरऩ् भागवत-शरीरऩ् आय्क् कॊण्डुम् आराध्यऩ् आम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

1. [[१३०]]

अत्र तत्त्व-विदः, प्रमाण-सरणेर् निरूपणे,↩︎

2. In this matter, if we examine the path of the pramāṇas,↩︎

3. En este asunto, si examinamos el camino de los pramāṇas,↩︎

4. इव्विडत्तिल् तत्त्ववित्तुक्कु प्रमाणसरणियैप् पार्त्ताल्↩︎

5. इप्पडि भागवतकैङ्कर्यम् भगवद्-अभिमतम् आगैयाल्
भगवद्-अनन्यार्ह-शेषत्व-विरुद्धम् आगादमात्रम् अऩ्ऱिक्के
भागवत-कैङ्कर्यत्तैयुम् तद्-अन्तर्यामि-भगवत्कैङ्कर्यम् आगप् प्रमाणम् सॊल्लुगैयाल्
इदु अनन्यार्ह-शेषत्वत्तिऱ्कु विरुद्धम् आगाद्

ऎऩ्गिऱर् इव्विडत्तिल् तत्त्ववित्तुक्कु प्रमाणसरणियैप् पार्त्तालिति ।

इव्विडत्तिल् - भागवतकैङ्कर्यविषयत्तिल्, भागवत-शरीरऩ् आय्क्-कॊण्डुम् आराध्यऩ् आम् इति ।↩︎

6. ‘‘ये यजन्ति पितॄन् देवान्’’ (भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४। (दक्ष-स्मृति))

↩︎

7. "Those who worship the pitṛs, the gods, the Brahmins and Agni --
they worship only the Lord
who is the inner self of all creatures".

↩︎

8. "Aquellos que adoran los Pitṛs, los Dioses, los Brahmins y Agni -
adora solo al Señor
Quién es el yo interior de todas las criaturas ".

↩︎

9. ‘‘ये यजन्ति पितॄन् देवा’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५५-४। (दक्ष-स्मृति))↩︎

10. इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या ईश्वरो भागवत-शरीरकः सन् आराध्यो भवति ।↩︎

11. Iśvara, who has the Bhāgavata as His body, is the object of worship as is declared in the (above) śloka↩︎

12. Iśvara, que tiene el Bhāgavata como su cuerpo,
es el objeto de adoración
como se declara en el (arriba) śloka↩︎

13. इत्यादिगळिऱ्पडिये यीश्वरऩ् भागवतशरीरऩाय्क्कॊण्डुमाराध्यऩाम्।↩︎

14. तथा च नित्य-कर्मङ्गळिल् अग्नीन्द्राद्य्-आराधनत्तिऱ्कु तद्-अन्तर्यामि-भगवद्-आराधनम् बोले
इदऱ्कुम् भागवत-शरीरक-भगवद्-आराधनत्वमे वरुगैयाल्
अनन्यत्व-विरोधमिल्लैय् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

भगवत आत्मा

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स च मम प्रियः’’(गीता ७-१७।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परमैकान्ति-विषयत्तिल् प्रीति-पर-तन्त्रऩ् आऩ
प्रकारियिऩ्-उडैय निऩैवैप् पार्त्ताल्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ज्ञानी त्वात्मैव मे मतं’’
(गीता ७-१८।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भागवत-कैङ्कर्यत्तै
भगवान् तऩ्ऩ्-अन्तर्यामि(→भागवत-जीवात्म)-पक्कलिले पण्णिऩद् आगव् उगक्कुम्।(5)

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

‘‘स च मम प्रियः’’(गीता ७-१७।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

(As is said) "He is dear to me also"↩︎

(Como se dice) "Él también es querido para mí"↩︎

‘‘स च मम प्रियः’’(गीता ७-१७।) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इप्पडि भागवताराधनमुम् अग्नीन्द्राद्याराधनवत् तदन्तर्याम्याराधनमागिल् सद्वारकमाऩ इदऱ्कु प्राधान्यम् सॊल्लक्कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स च मम प्रिय इत्यादिना ।↩︎

परमैकान्ति-विषये प्रीति-पर-तन्त्रस्य प्रकारिण आशये परामृष्टे सति,↩︎

if, on the other hand, we consider the thought of the Prakari who is ever at the disposal of the man
that is exclusively devoted to Him on account of His love for him,↩︎

Si, por otro lado, consideramos la idea del prakari
que alguna vez está a disposición del hombre
que se dedica exclusivamente a él debido a su amor por él,↩︎

परमैकान्तिविषयत्तिल् प्रीतिपरतन्त्रऩाऩ प्रकारियिऩुडैय निऩैवैप्पार्त्ताल्↩︎

प्रकारियिऩुडैय - शेषीभूतऩाऩ अन्तर्यामि यिऩुडैय, निऩैवैप्पार्त्ताल् - अद्ध्यवसायत्तै नोक्किऩाल्, तऩ् अन्तर्यामि पक्कलिले पण्णिऩदाग वुगक्कुमिति ।↩︎

‘‘ज्ञानी त्वात्मैव मे मतं’’
(गीता ७-१८।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

as has been said in the śloka :

"Among them the jnānī is my very self"

↩︎

Como se ha dicho en el Śloka:

"Entre ellos el Jnānī es mi propio"

↩︎

‘‘ज्ञानी त्वात्मैव मेमतं’’(गीता ७-१८।) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

भागवत-कैङ्कर्यं भगवान्
[भागवते स्वान्तर्यामित्वारोपेण] स्वान्तर्यमि-विषये कृतम् इत्य् अभिनन्देत् । (5)↩︎

the Lord would be pleased at the service rendered to the Bhāgavata,
as if it were service rendered (directly) to His own inner self
and not as that done to His body.(5)↩︎

El Señor estaría complacido por el servicio prestado al Bhāgavata,
Como si fuera el servicio prestado (directamente) a su propio ser interno
y no como se le hizo a su cuerpo.(5)↩︎

भागवतकैङ्कर्यत्तै भगवान् तऩ्ऩन्तर्यामिपक्कलिले पण्णिऩदागवुगक्कुम्।↩︎

सर्वान्तर्यामियाऩ भगवाऩुक्कु वस्तुतः ऒरु अन्तर्यामियिल्लाविडालुम् अन्तर्यामिपोले प्रीतिविषयभागवतद्वारकाराधनं साक्षात्स्वाराधनापेक्षया भगवाऩुक्कु अत्यन्तप्रीतिकरमॆऩ्ऱबडि। इप्पडि साक्षात्स्वाराधनत्तैक्काट्टिलुम् भागवतद्वारकाराधनम् सर्वोत्कृष्टमाग मुडिन्दबडियाल् इदु सद्वारकमाऩालुम् इदऱ्कु प्राधान्यम् पोगादॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडि भागवतकैङ्कर्यम् भगवाऩुक्कु अत्यन्तप्रीतिहेतुवॆऩ्गिऱमात्रत्ताल् कर्तव्यमॆऩ्बदु मात्तिरमऩ्ऱु।↩︎

कैङ्कर्यस्य सद्वारकता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि शेषिक्क् अभिमतम् ऎऩ्गिऱव् अळवेय् अऩ्ऱु,
शेषत्वम् आगिऱ सम्बन्धन्-दाऩ् स-द्वारकम् आगवुम् उण्डागैयाल्
कैङ्कर्यमुम् स-द्वारकम् आगवुम् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

नित्यं श्रिया समेतस्य,
भक्तैर् आत्मवतस् सदा ।
(स्व-तन्त्र-शेषित्वेन) सह स-द्वारकञ् च स्याच्
छेषित्वं परमात्मनः ॥ ३६-अ ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(विषयः12)

(English13)

(Español14)

(मूलम् (सं॰प॰)15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

इत्थं शेष्य्-अभिमतत्व-मात्रम् एव न,
किं तु शेषत्व-रूपः सम्बन्धः सद्वारकोऽपि भवतीति
कैङ्कर्यम् अपि स-द्वारकं प्राप्नोति ।↩︎

In addition to its causing pleasure to the śeṣī,
the relationship of the jīva to Iśvara as His śeṣa
is also mediately through the Bhāgavata.
Therefore his service to the Lord
may also be mediated through the Bhāgavata.↩︎

Además de causar placer al Śeṣī,
La relación del Jīva con Iśvara como su Śeṣa
También es mediatamente a través del Bhāgavata.
Por lo tanto, su servicio al Señor
También puede estar mediado a través del Bhāgavata.↩︎

इप्पडि शेषिक्कभिमतमॆऩ्गिऱवळवेयऩ्ऱु, शेषत्वमागिऱ सम्बन्धन्दाऩ् सद्वारकमागवुमुण्डागैयाल् कैङ्कर्यमुम् सद्वारकमागवुम् प्राप्तम्।↩︎

सद्वारकमाग भगवच्छेषभूतऩाऩ इवऩुक्कु द्वारशेषिगतातिशयाधानद्वारा परशेषिगतातिशयाधानम् प्रमाणसिद्धमागैयाल् द्वारशेषिकळाऩ भागवतर्गळुडैय कैङ्कर्यमवश्यं कर्तव्यमॆऩ्गिऱार् इप्पडि शेषिक्कभिमतमॆऩ्गिऱव् अळवेय् अऩ्ऱु इति ।
सद्वारकमाग वुम् प्राप्तमिति । शेषत्वम् सद्वारकमॆऩ्ऱु प्रमाणम् सॊऩ्ऩाल् कैङ्कर्यमुम् सद्वारकमाग प्राप्तम् आम् इऱे।↩︎

तत् कथम् इति चेत्-↩︎

This may be explained as follows:↩︎

Esto puede explicarse de la siguiente manera:↩︎

अदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩिल्;↩︎

इदै उपपादिक्किऱार् अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना कैङ्कर्यमुम् निऱ्कु मित्यन्तेन ।↩︎

नित्यं श्रिया समेतस्य,
भक्तैर् आत्मवतस् सदा ।
(स्व-तन्त्र-शेषित्वेन) सह स-द्वारकञ् च स्याच्
छेषित्वं परमात्मनः ॥ ३६-अ ॥ (4)↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

To the Supreme Being who is always with Lakṣmī
and who looks upon His devotees as His very self,
the attribute of being a seshī
may be both by being a seshi along with Lakṣmī
and by being a śeṣī mediately through the devotees.

(That is, those who look upon themselves as śeṣas to His devotees
are, mediately through these devotees,
śeṣas to the Lord Himself).↩︎

Para el ser supremo que siempre está con Lakṣmī
y quién mira a sus devotos como su propio yo,
El atributo de ser un seshī
ambos pueden ser por ser un seshi junto con Lakṣmī
y por ser un Śeṣī mediémente a través de los devotos.

(Es decir, aquellos que se consideran a sí mismos como Śeṣas a sus devotos
son, mediatamente a través de estos devotos,
śeṣas al mismo Señor).↩︎

नित्यं श्रिया समेतस्य भक्तैरात्मवतस्सदा ।
सह सद्वारकञ्च स्याच्छेषित्वं परमात्मनः ॥ ३६-अ ॥↩︎

नित्यमित्यादि । नित्यं श्रिया समेतस्य – नित्यमाग श्रीविशिष्टऩुक्कु, सह शेषित्वं – श्रिया सह शेषित्वम्, उभयाधिष्ठानमाऩ सर्वशेषित्वम्, सदा – सर्वकालम्, भक्तैरात्मवतः – भक्तर्गळै आत्मा वाग ऎण्णुगिऱ, परमात्मनः – परमात्मावुक्कु, सद्वारकञ्च स्यात् – भक्तद्वारकमागवुमागक् कडवदु।
भक्तर्गळ् आत्मावैप्पोल् अत्यन्तमभिमतर्गळागैयालवर्गळुक्कु शेषमाग जगत्तै विनियोगिक्किऱाऩॆऩ्बदु भक्तैरात्मवतः ऎऩ्बदाल् विवक्षितम्। भक्तैरात्मवतः ऎऩ्गिऱविशेषणत्ताल् सद्वारकत्वोपपादनम्। यद्वा भक्तैस्समेतस्येत्यनुषङ्गः ।
आत्मवतः ऎऩ्बदऱ्कु ज्ञानिगळैक् कुऱित्तु ऎऩ्ऱर्थम्।↩︎

तद्-इष्ट-विनियोगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतन्त्रऩ् आय् स्वच्-छन्द-लीलऩ् आऩ राजा
ताऩ् पूण्डव् आभरणत्तैयुम्, इट्ट मालैयैयुम्,

अडियार्गळ् उडैयवुम्, आऩै कुदिरैगळ्-उडैयवुङ् कऴुत्तिलेय्
इडुमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'अडियार्क्क् ऎऩ्ऩैय् आट्-पडुत्त विमलऩ्'
(अमलऩ्-आदि-बिराऩ् १।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नारदो ऽहम् अनुप्राप्तस्
त्वद्-दर्शन-कुतूहलात् ।
प्रभवो भगवद्-भक्ता (स्वरूपतः)
(गुणतोऽपि→) मादृशां सततं द्विज ॥’’(4)
(इतिहास-समुच्चयः ३१-५४।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(विषयः12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मऱ्ऱुम् ओर् दॆय्वम् उळद्" ऎऩ्ऱ् इरुप्पारोड् उऱ्ऱ्(=अङ्गीकारः)-इलेऩ्
उऱ्ऱदुम् उऩ्ऩ्-अडियार्क्क् अडिमैय्'
(इत्य् अष्टाक्षरोपदेशः!)
(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-३।)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱुञ् सॊल्लुगिऱ बडिये
अत्यन्त-पारतन्त्र्यादिगळ् अडिय् आग भगवद्-इष्ट-विनियोगार्हतैयाले

भगवच्-छेषत्वम्
ताऩ् यावद्-आत्म-भाविय् आऩ कट्टळैयिले
भागवत-शेषत्व-पर्यन्तम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

स्वतन्त्रेण स्व-च्छन्द-लीलेन राज्ञा
स्व-धृताभरणस्य, स्वस्मै समर्पित-मालायाश् च
दासानां गज-तुरगादीनां च कण्ठे निधानवत्↩︎

A king who is independent
and who takes a pleasure in acting as he pleases
places the ornaments and garlands worn by himself
round the necks of his servants and of his elephants and horses.↩︎

Un rey que es independiente
y quien se complace en actuar como quiera
coloca los adornos y guirnaldas usados por sí mismo
alrededor del cuello de sus sirvientes y de sus elefantes y caballos.↩︎

स्वतन्त्रऩाय् स्वच्छन्दलीलऩाऩ राजा ताऩ् पूण्डवाभरणत्तैयु मिट्ट मालैयैयु मडियार्गळुडैयवुम् आऩैगुदिरैगळुडैयवुङ्गऴुत्तिलेयिडुमाप्पोले↩︎

इन्द द्वार-शेषत्वत्तै विवरिक्किऱार्
स्वतन्त्रऩाय् स्वच्छन्दलीलऩ् आऩ इत्य्-आदिना ।
स्वतन्त्रऩ् आगैयाले
तऩक्कु शेषम् आऩ वस्तुवै अन्यत्तुक्कु शेषम् आक्क समर्थऩ्।

स्व-च्छन्द-लीलऩ् आगैयाले
लीला-रसानुभवार्थम् इप्पडि अन्यशेषम् आग विनियोगिक्क प्राप्तऩ्

ऎऩ्ऱ पडि।
कऴुत्तिले यिडुमाप्पोले ऎऩ्बदऱ्कु इष्टविनियोग ऎऩ्गिऱ अंशत्तोडन्वयम्।↩︎

दासानां मां दासी-कृतवान् विमल

इति,↩︎

(Tiruppan alvar says):--

"The Lord who is spotless
and who has made me the servant of His servants".

↩︎

(Tiruppan Alvar dice****):-

"El Señor que está impecable
y quién me ha convertido en el sirviente de sus sirvientes ".

↩︎

'अडियार्क्कॆऩ्ऩैयाट्पडुत्त विमलऩ्'(अमलऩादिबिराऩ् १।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इडुमाप्पोले इष्टमाऩबडि विनियोगिक्कैक्कु अर्हतैयाले ऎऩ्ऱर्थम्। अडियार्क्कित्यादि । अडियार्क्कु - तऩक्कु दासभूतराऩ भागवदऱ्कु, ऎऩ्ऩै - अत्यन्तपरतन्त्रऩाऩ ऎऩ्ऩै, आळ्बडुत्त - दासभूतऩागप् पण्णुगैक्कनुगुणमाऩ, विमलऩ् - परिशुद्धमाऩ मनस्सैयुडैयवऩ्; नमक्कु अनन्यार्हदासभूतऩ् मदतिरिक्तरुक्कुम् दासऩागक्कूडुमा ऎऩ्गिऱ पॊऱामैयऩ्ऱिक्के तऩ् दासरॆल्लोरैयुम् तऩक्कत्यन्तप्रियर्गळाऩ भागवतर्गळुक्कॆल्लाम् दास्यम् पण्णुम्बडि विनियोगिक्कैक्कु ईडाऩ मनोनैर्मल्यतैयुडैयवऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘नारदो ऽहम् अनुप्राप्तस्
त्वद्-दर्शन-कुतूहलात् ।
प्रभवो भगवद्-भक्ता (स्वरूपतः)
(गुणतोऽपि→) मादृशां सततं द्विज ॥’’(4)
(इतिहास-समुच्चयः ३१-५४।)

इति↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

(So does Nārada say):

"I, Nārada , have come here with an eager longing to see you.
To men like me, O Brahmin,
those who are bhaktas of the Lord are masters"

↩︎

(También dice Nārada):

"Yo, Nārada, he venido aquí con un ansioso anhelo de verte.
Para hombres como yo, oh brahmin,
Los que son Bhaktas del Señor son maestros "

↩︎

‘‘नारदोऽहमनुप्राप्तस्त्वद्दर्शनकुतूहलात् । प्रभवो भगवद्भक्ता मादृशां सततं द्विज ॥’’(इतिहास-समुच्चयः ३१-५४।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नारदोऽहमित्यादि । मादृशां – भगवद्दास्यकाष्ठाभूत-भागवतदास्यत्तिल् निलै निऩ्ऱवर्गळुक्कु, भगवद्भक्ताः – भागवतर्गळॆल्लाम्, यस्मात् प्रभवः – प्रभुक्कळो?↩︎

[[१३१]]

"अन्यत् किम् अपि दैवम् अस्ती"त्य् आतिष्ठमानैः सह न संसृज्येय; अङ्गीकृतञ् च भवद्-दास-दास्यम्'
(इत्य् अष्टाक्षरोपदेशः!)

↩︎

and again (Tirumaṅgai Alvar says ); -

I will not remain in the company of those who think "there is any other deity deserving of adoration than Thee";
also what I have accepted with delight is the duty of serving Thy devotees.

↩︎

y nuevamente (dice Tirumaṅgai Alvar);-

No permaneceré en compañía de aquellos que piensan que
"hay otra deidad mereciendo adoración que thee";
También lo que he aceptado con deleite
es el deber de servir a tus devotos ".

↩︎

'मऱ्ऱुमोर् तॆय्वमुळदॆऩ्ऱिरुप्पारोडुऱ्ऱिलेऩुऱ्ऱदु मुऩ्ऩडियार्क्कडिमैय्'(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-३।)↩︎

मऱ्ऱुमोर् तॆय्वमित्यादि । मऱ्ऱुम् - भगवदन्यमायुम्। ओर् - अद्वितीयमायुम्, तॆय्वम् - देवतै, उळदॆऩ्ऱु - उण्डॆऩ्ऱु, इरुप्पारोडु - भगवाऩैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट मुख्यदेवतै उण्डॆऩ्ऱु ऎण्णियिरुक्कुम् देवतान्तरभक्तर्गळोडॆऩ्ऱबडि। उऱ्ऱिलेऩ् - संसर्गिक्कमाट्टेऩ्, उऱ्ऱदुम् - नाऩ् अङ्गीगरित्तदुम्, उऩ्ऩडियार्क्कु - उऩ् दासभूतर्गळुक्कु, अडिमै - दास्यम् - कैङ्कर्यमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इति चोक्त-रीत्या
ऽत्यन्त-पारतन्त्र्यादि-मूलकं भगवद्-इष्ट-विनियोगार्हतया
भगवच्-छेषत्वम् एव स्वकीय-यावद्-आत्मभावित्व-प्रकारेण
भागवत-शेषत्व-पर्यन्तं सिद्धम् ।↩︎

According to these passages,
since the jīva is absolutely subject to the will of the Lord
and since the service of the śeṣa is due
also to those who are favourites of the Lord,
our being a śeṣa to the Lord extends even to the Bhāgavatas and should last as long as the self lasts.↩︎

Según estos pasajes,
Dado que el Jīva está absolutamente sujeto a la voluntad del Señor
y dado que se debe el servicio del śeṣa
también para aquellos que son favoritos del Señor,
Ser un Śeṣa al Señor se extiende incluso a los Bhāgavatas y deberían durar mientras dure el yo.↩︎

ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये अत्यन्तपारतन्त्र्यादि कळडियाग भगवदिष्टविनियोगार्हतैयाले भगवच्छेषत्वम् ताऩ् यावदात्मभावियाऩ कट्टळैयिले भागवतशेषत्वपर्यन्तमायिऱ्ऱु।↩︎

भगवच्छेषत्वम् - भगवच्छेषत्वमाऩदु, ताऩ् यावदात्मभावियाऩ कट्टळैयिले - यावत्कालम् वळर्न्द कट्टळैयिले, सम्बन्धिपर्यन्तमुम् वळर्न्ददॆऩ्ऱबडि। यावदात्मभावियाऩ भगवच्छेषत्वमे भागवतशेषत्वपर्यन्तमाग वळरुगैयाले इदुवुम् यावदात्मभावि ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

गुणैर् अपि दास्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु ("प्रभवो भगवद्भक्ता मादृशाम्" इत्यत्र)
भागवतत्वम् अडिय् आग स्वरूप-प्रयुक्तम् आगवुम्,

‘‘गुणैर् दास्यम् उपागतः’’
(रामायणम् किष्किन्दा-काण्डम् ४-१२)

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
गुण-ज्ञानम् अडिय् आग स्वेच्छैयालुम्

(द्वेधा) वन्द भागवत-शेषत्वम्

‘‘भगवद्-भक्ताः, मादृशां’’ ऎऩ्गिऱव् इरण्डु पदत्तालुम् सूचितम्।

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

(विश्वास-टिप्पनी5)

Our being śeṣas to Bhāgavatas arises from their being devotees to the Lord
and pertains to our essential nature.
It arises also from their qualities and knowledge,
which cause a desire in us to serve them,

(As Lakṣmaṇa says) "I am his younger brother (by birth);
I have become his servant by his qualities".

(That this relationship of being a śeṣa is due both to our essential nature and to (our admiration for) their wisdom and character)
is also indicated (respectively) in the two phrases

1. "bhaktas of the lord" and

2. to "men like me"

(in the speech of Nārada quoted above).↩︎

Nuestro ser Śeṣas a Bhāgavatas surge de sus devotos al Señor
y pertenece a nuestra naturaleza esencial.
Surge también de sus cualidades y conocimientos,
que causan un deseo en nosotros de servirles,

(Como dice Lakṣmaṇa) "Soy su hermano menor (por nacimiento);
Me he convertido en su sirviente por sus cualidades ".

(Que esta relación de ser un śeṣa es
debe tanto a nuestra naturaleza esencial
y (nuestra admiración) por su sabiduría y carácter)

también está indicado (respectivamente) en las dos frases

1. "Bhaktas del Señor" y

2. a "hombres como yo"

(en el discurso de Nārada citado anteriormente).↩︎

इङ्गु भागवतत्वमडियाग स्वरूप-प्रयुक्तमागवुम् ‘‘गुणैर्दास्यमुपागतः’’(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ४-१२) ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले गुणज्ञानमडियाग स्वेच्छैयालुम् वन्द भागवतशेषत्वम् ‘‘भगवद्भक्ताः, मादृशां’’ ऎऩ्गिऱविरण्डु पदत्तालुम् सूचितम्।↩︎

द्वार-भूतम् आऩ भागवतर्गळ्-उडैय शेषत्वम्
इरण्डु वगैय् आय् इरुक्कुम् ऎऩ्गिऱार् इङ्गित्यादिना । भागवतत्वमडियाग - भागवतत्त्वमे निबन्धनमाग, स्वरूपप्रयुक्तमागवुमिति । ऒरुवऩुक्कु भागवतत्वमिरुन्दाल् अवऩुडैय गुणागुणविचारमऩ्ऱिक्के तावन्मात्रत्ताले वरुम् तच्छेषत्वत्तै स्वरूपप्रयुक्तशेषत्वमॆऩ्गिऱदु। इदु भगवाऩुक्कु सद्वारकशेषित्वत्तै विधिक्किऱ प्रमाणत्ताले सिद्धम्। गुणैर्दास्यमुपागतः - इदु इळैयबॆरुमाळुडैय वाक्यम् ‘‘अहमस्यावरो भ्राता’’ ऎऩ्बदु इदिऩ् मुऩ् पादम्। पॆरुमाळुडैय समक्षत्तिल् हनूमाऩ् 'नीर् यार्' ऎऩ्ऱु केट्क, ऎऩ्ऩै पॆरुमाळ् ऒरुबडि निऩैत्तिरुप्पर् नाऩ् ऒरुबडि निऩैत्तिरुप्पेऩ् ऎऩ्गिऱार्। अवरुडैय बुद्धियाल् निऩैत्तिरुप्पदु अवरो भ्राताऎऩ्ऱु - इवरुक्कु नाऩ् पिऩ् पिऱन्द भ्राता ऎऩ्ऱु; ऎऩ्ऩुडैय बुद्धियाल् अवर् मिगवुम् गुणाढ्यरॆऩ्ऱुम्, अवरुडैय गुणत्ताले नाऩ् अवरुक्कु दासभूतऩॆऩ्ऱुम् निऩैत्तिरुप्पेऩॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्। इन्द श्लोकन्यायत्तैप् पार्त्ताल् भागवतर्गळुडैय गुणङ्गळिलीडुबट्टु स्वेच्छैयिऩाले वरुम् भागवतशेषत्वमुम् ऒऩ्ऱुण्डॆऩ्ऱेऱ्पडुगिऱदु। इन्द इरण्डु शेषत्वमुम् ‘‘भगवद्भक्ताः’’ ‘‘मादृशां’’ ऎऩ्गिऱ इरण्डु पदत्तालुम् सूचितमिति ।
भगवद्भक्ताः ऎऩ्बदाल् स्वरूपप्रयुक्तदास्यमुम्,
गुण-सारस्य वेदिगळैच् चॊल्लुम् मादृशां ऎऩ्गिऱ पदत्ताले गुणकृतदास्यमुम् सूचितमॆऩ्ऱबडि।↩︎

यथासम्भवं सर्वम् अनुष्ठेयं काल-भेदेन।
समकाले सन्निपाते तु प्रामुख्य-क्रमः -
आचार्य-कैङ्कर्यम्, भागवत-कैङ्कर्यम्, भगवत्-कैङ्कर्यम्।

किञ्च, भगवच्छेषत्वं भागवत-शेषत्वयोः कार्य-कारण-भावो विद्यते -
पूर्वस्य परीवाह-रूपम् उत्तरम्।
तेन, नैतत् सम्भवति यद् भागवत-कैङ्कर्य-परो भगवत्-कैङ्कर्यम् उपेक्षेत
प्राग्-उक्तं क्रम-विपर्ययम् अन्तरा।↩︎

विक्रयार्हता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब्-भागवत-शेषत्वम् क्रयञ् चॆल्लुम्(=प्राप्ति) बडियै

(नीलमेघः (सं)1)

(मूलम्2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'(स्तुतिम्) पेसुवार् अडियार्गळ्
ऎन्-तम्मै विऱ्कवुम्(=विक्रेतुम्) पॆऱुवार्गळेय्'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-१०)

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु (तादृश-विषय-तज्-ज्ञः, आपस्तम्ब-श्रौत-) कल्प-सूत्र-व्याख्याताक्कळ् आऩ पॆरिय्-आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु मध्यम-पदत्तुक्कुत् तात्पर्यार्थम्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

अस्य भागवत-शेषत्वस्य क्रय-प्रयोजकताम्,↩︎

इब्भागवतशेषत्वम् क्रयञ्जॆल्लुम्बडियै↩︎

इन्द भागवतशेषत्वम् इब् भागवतर्गळ् तम् गृहक्षेत्रादिगळैप्पोले नम्मै विक्रियम् सॆय्दालुम् सॆल्लुम्बडि यायिरुक्कुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् इप्भागवतशेषत्वम् क्रयञ्जॆल्लुम् पडियै इति ।↩︎

कीर्तन-शीला भागवता
अस्मान् (वि)क्रेतुम् अप्य् अर्हन्ति

↩︎

"These who are the servants of Bhāgavatas
and who utter the names of Bhagavān
are entitled even to sell us".

↩︎

"Estos que son los sirvientes de Bhāgavatas
y quién pronuncia los nombres de Bhagavān
tienen derecho incluso a vendernos ".

↩︎

'पेसुवारडियार्गळॆन्दम्मै विऱ्कवुम् पॆऱुवार्गळेय्' (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-१०)↩︎

पेसुवारित्यादि ।
पेसुवारडियर्गळ् - भगवन्नामङ्गळै सादरमागप् पेसुमवर्गळाऩ भागवतर्गळुडैय अडियार्गळ्,
भगवद्दास्यरसिकर्गळाऩ भागवतर्गळॆऩ्ऱबडि।
ऎन्दम्मै - दासभूतर्गळाऩ नम्मै,
विऱ्कवुम् पॆऱुवार्गळ् - गृहक्षेत्रादिगळैप्पोले ओर् अवसरत्तिल् विक्रियम् पण्णवुम् समर्थर्गळ्।↩︎

इति (तादृश-विषय-तज्-ज्ञः, आपस्तम्ब-श्रौत-)कल्प-सूत्र-व्याख्यातारो महा-दिव्य-सूरयः [ श्रीविष्णुचिताः] अनुजगृहुः ।↩︎

Perialvar, the (great) commentator of Kalpa sūtras stated (in this connection):-↩︎

Perialvar, el (gran) comentaristo de Kalpa Sūtras declaró (en este sentido):--↩︎

ऎऩ्ऱु कल्पसूत्र-व्याख्याताक्कळाऩ पॆरियाऴ्वाररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

कल्पसूत्रव्याख्याताक्कळाऩ पॆरियाऴ्वाररुळिच् चॆय्दारिति ।
कल्पसूत्रव्याख्याताक्कळ् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल्
शेषत्वत्तिऩ्-उडैय स्वरूप-लक्षणादिगळै नऩ्ऱ् आग अऱिन्दमै तोऱ्ऱुम्।↩︎

अयं मध्यमपदस्य तात्पर्यार्थः । (4)↩︎

This is the purport of the middle word in Tirumantra, namely, namo: na mama (not for me).↩︎

Este es el significado de la palabra media en Tirumantra,
a saber, namo: na mamá (no para mí).↩︎

इदु मध्यमपदत्तुक्कुत्तात्पर्यार्थम्।↩︎

स्वरूपपरमाऩ मूलमन्त्रत्तिल् भागवतशेषत्वम् सिद्धिक्कुम् स्थलत्तैक्काट्टुगिऱार् इदु मद्ध्यमपदत्तिऱ्कु तात्पर्यार्थमिति । इदु - भागवतशेषत्वम्, मद्ध्यमपदत्तिऱ्कु - नमस्सुक्कु, तात्पर्यार्थम् - नमस्सु : ‘‘न मम स्वातन्त्र्यं’’ऎऩ्गिऱ अद्ध्याहृतयोजनैयिल् अत्यन्तपारतन्त्र्यप्रतिपादक मागैयाले स्वतन्त्रशेषिक्कु इष्टर्गळाऩ भागवतविषयत्तिल् विनियोगार्हत्वरूपमाऩ भागवतशेषत्वम् तात्पर्यवृत्त्यासिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

शेषत्व-कैङ्कर्ययोर् द्वैविध्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै अनुसन्धित्ताल्
इच्-शेषत्वं स-द्वारकम् आगवुम्, अद्वारकम् आगवुम् निऩ्ऱ निलैयिले
शेष-वृत्तिय् आऩ कैङ्कर्यमुम् (स-द्वारकम् आगवुम्, अद्वारकम् आगवुम्) निऱ्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्, तऩ् शक्तिक्क् अनुरूपम् आग भगवत्-कैङ्कर्यत्तिऩ्-उडैय
साध्याकार-विवृद्धिय् आऩ पुरुषार्थत्तिल् ऎल्लै निलत्तैत्
तरिसु(=व्यर्थ-भू) तूऱु(=वीरुधाः) विडाद् ऒऴिय(=त्याज्यं) प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

अस्मिन्न् अर्थे ऽनुसंहिते सति
अस्य शेषत्वस्य स-द्वारकतया अ-द्वारकतया च या स्थितिः,
तां शेष-वृत्ति-भूतं कार्यम् अपि (स-द्वारकतया अ-द्वारकतया च स्थितिं) भजते ।↩︎

If we reflect on this purport,
our being śeṣa to the Lord is both mediate (through the Bhāgavatas) and immediate (direct to Him).
Accordingly, the service that should be rendered by the śeṣa
is also (both ) mediate and direct.↩︎

Si reflexionamos sobre este significado,
Nuestro ser Śeṣa para el Señor es mediado (a través de las Bhāgavatas) e inmediato (directamente a él).
En consecuencia, el servicio que debe ser prestado por el śeṣa
es también (ambos) mediado y directo.↩︎

इव्वर्थत्तै अनुसन्धित्ताल् इश् शेषत्वम् सद्वारकमागवुमद्वारक मागवुम् निऩ्ऱ निलैयिले शेषवृत्तियाऩ कैङ्कर्यमुम् निऱ्कुम्।↩︎

इव्वर्थत्तै - इन्नमस्सिऩुडैय तात्पर्यार्थत्तै, अनुसन्धित्ताल् - अनुसन्धानम् पण्णिऩाल्, इच्छेषत्वम् - इन्द भगवच्छेषत्वम्, सद्वारकमागवुम् अद्वारकमागवुम् निऩ्ऱ निलैयिले - भागवतद्वारकमायुम् साक्षाद्भगवन्निरूपितमायुम् निऩ्ऱ निलैयिले, प्रणवप्रतिपाद्यमाऩ साक्षात् भगवच्छेषत्वम् अदावदु अद्वारकभगवच्छेषत्वम् नमश्शब्दत्ताले तात्पर्यवृत्त्या सद्वारकमायुङ् निऱ्किऱाप्पोलेयॆऩ्ऱबडि,
शेषवृत्तियाऩ कैङ्कर्यमुम् निऱ्कुमिति । कारणमाऩ शेषत्वम् अद्वारकमायुम् सद्वारकमायुम् निऩ्ऱाल् तत्कार्यमाऩ शेषवृत्तियुम्, अदावदु कैङ्कर्यमुम् अद्वारकमायुम् सद्वारकमायुम् अवश्यम् निऱ्कुमॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् भागवतर्गळुक्कु कैङ्कर्यम् पण्णिऩाल् तद्वारा भगवाऩुम् प्रीतऩागिऱाऩॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

अतः स्व-शक्त्य्-अनुरूपं भगवत्-कैङ्कर्यस्य साध्याकारस्य
विवृद्धि-रूपा [इयं ] पुरुषार्थ-काष्ठा
भूमिर् यथा सस्याद्य्-अनर्हा दुर्वीरुत्-परीता च न स्यात्,
तथा-करणं प्राप्त-रूपम् ।↩︎

Therefore it is the farthest limit of the service of the prapanna to perform,
as much as it lies in his power, service to the Bhāgavata,
since it is part of the duty of one who is śeṣa to Bhagavān.
So this outermost region of service to Bhāgavatas
should be kept properly cultivated
so that it may not become fallow land full of weeds.↩︎

Por lo tanto, es el límite más lejano del servicio de la Prapanna para realizar,
Por mucho que se encuentre en su poder, servicio al Bhāgavata,
ya que es parte del deber de alguien que es Śeṣa a Bhagavān.
Entonces esta región de servicio más externa a Bhāgavatas
debe mantenerse correctamente cultivado
de modo que no se convierta en tierra en barbecho, llena de malezas.↩︎

आगैयाल् तऩ् शक्तिक्कनुरूपमाग भगवत्कैङ्कर्यत्तिऩुडैय साध्याकारविवृद्धियाऩ पुरुषार्थत्तिलॆल्लै निलत्तैत् तरिसु तूऱु विडादॊऴिय प्राप्तम्।↩︎

भागवतकैङ्कर्यमुम् यथाशक्ति पण्ण वेण्डुमॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - भगवत्कैङ्कर्यम् सद्वारकमायुम् अद्वारकमायुम् निऱ्कैयाल्, तऩ् शक्तिक्कनुरूपमाग इति ।
"न ह्य् अशक्यं विदधाति शास्त्रं"(5),
तऩक्कु भागवत-कैङ्कर्यत्तै परिपूर्णमाग अनुष्ठिक्क शक्तियिल्लाविडिलुम्,
यथाशक्ति भगवत्कैङ्कर्यम्बोले यथाशक्ति भागवतकैङ्कर्यमुमनुष्ठिक्कक्कूडुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
भगवत्कैङ्कर्यत्तिऩुडैय - इङ्गु कैङ्कर्यशब्दम् किङ्करस्य भावः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्त्या किङ्करत्वत्तै अदावदु - शेषत्वत्तैच् चॊल्लुगिऱदु। कैङ्कर्यपरमाऩाल् अदिऩुडैय साद्ध्याकारविवृद्धियॆऩ्बदु अनन्वितमाम्। साद्ध्याकारविवृद्धियाऩ - शेषत्वत्तिऩाल् साद्ध्यम् भगवत्कैङ्कर्यम्, अदिऩुडैय आकारविवृद्धि भागवतकैङ्कर्यम्, तद्रूपमाऩवॆऩ्ऱबडि। पुरुषार्थत्तिलॆल्लै निलत्तै - भगवत्कैङ्कर्यरूप पुरुषार्थत्तिऩुडैय सीमाभूमियै, अदावदु भागवतकैङ्कर्यत्तै,
तरिसु तूऱुविडादॊऴिय प्राप्तमिति । सस्याद्यनर्हक्षेत्रमाग विट्टुविडामलिरुक्क प्राप्तमॆऩ्ऱबडि। भागवतकैङ्कर्यम् सॆय्याविडिल् भागवतशेषत्वपर्यन्तभगवच्छेषत्वमे स्वरूपमागैयालुम् भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तभगव त्कैङ्कर्यमेपरिपूर्णपुरुषार्थमागैयालुम् परिपूर्णपुरुषार्थम् सिद्धिक्कादु। आगैयाल् भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तमागवे भगवत्कैङ्कर्यम् अवश्यानुष्ठेयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

परमैकान्तित्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

(न दोषो हि यथा लोके)
‘‘भर्तुर् भृत्य-गणस्य च’’
(माननाद् धर्म-पत्नीनां
समक्षे वा परोक्षतः ॥)
(पौष्कर संहिता)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(भागवताः→ [नित्यम्]) आप्तो विष्णोर् अनाप्तश् च
द्विधा परिकरस् स्मृतः ।
नित्यो वन्द्यो, न चानित्यः (आप्ततायाम्)
कर्म-वश्यो मुमुक्षुभिः॥
(पौष्कर-संहिता)

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु श्रीपौष्करादिगळिऱ् सॊऩ्ऩ न्यायत्ताले
पति-व्रता-धर्मम् बोलेय् इरुक्किऱ परमैकान्तित्वत्तुक्कु
मिगवुम् उचितम् आऩ पति-चित्तानुवर्तनम् …

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् हेत्व्-अन्तरत्ताल् अऩ्ऱिक्के
अनन्यार्ह-शेषत्व-ज्ञानम् अडिय् आग वरुगैयालेय्
इव्व्-अन्य-शेषत्वम् विरुद्धम् अऩ्ऱु। (5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

इदम्

(न दोषो हि यथा लोके)
‘‘भर्तुर् भृत्य-गणस्य च’’
(माननाद् धर्म-पत्नीनां
समक्षे वा परोक्षतः ॥)
(पौष्कर संहिता)

↩︎

"It is not wrong for a wedded wife to honour her husband
and to honour his servants,
whether in his presence or in his absence."

↩︎

"No está mal que una esposa casada honre a su esposo
y para honrar a sus sirvientes,
ya sea en su presencia o en su ausencia ".

↩︎

इदु ‘‘भर्तुर्भृत्यगणस्य च’’(पौष्कर संहिता)↩︎

ननु भगवदेकशेषऩुक्कु अन्यकैङ्कर्यम् युक्तमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु भर्तुर्भृत्यगणस्य चेत्यादियाल्। इन्द वचनम् पौष्करसंहितैयिल् ऐकान्त्याक्षेपत्तिल् समाधानन्तर्गतवचनशेषम्,

‘‘देव-व्यामिश्र-याजित्वं
प्रतिषिद्धं पुनः पुनः ।
प्राग् उक्तानाञ् च यागानां
दृष्टम् अङ्गी कृतञ् च तत् ॥
तन् मेऽत्र संशयं जातं
छेत्तुम् अर्हसि साम्प्रतं ।

श्रीभगवानुवाच ।

सत्यम् एतन् महाबुद्धे
यथा सञ्चोदितं त्वया ।
किन्तु क्रियान्तरे प्राप्ते
न दोषस् त्व् अधिकारिणां ॥
यस्मात् सर्व-परत्वं हि
तेषाम् अस्त्य् अ-च्युतं प्रति ।
तद्-आश्रितत्वाद् देवानाम्
अन्येषां पूजनन् तु वै ॥
न दोषो हि यथा लोके
भर्तु-र्भृत्य-गणस्य च ।
माननाद् धर्म-पत्नीनां
समक्षे वा परोक्षतः ॥’’

ऎऩ्ऱु ऐकान्याक्षेपसमाधानवचनङ्गळ्। भर्तुः – भर्तावुक्कुम्, भृत्यगणस्य च – अवऩुडैय भृत्यवर्गत्तिऱ्कुम्, समक्षे परोक्षतो वा, मा न नात् – पूजनात्, धर्मपत्नीनां – पतिव्रतैकळुक्कु, यथा लोके न दोषः तथा भगवदाश्रितानां पूजनन्तु वै – पूजनमो वॆऩ्ऱाल्, न दोषो हि – दोषमागादॆऩ्ऱु प्रसिद्धमऩ्ऱो? ऎऩ्ऱु सॊल्लि यिरुप्पदाल् भर्तुसम्बन्धज्ञानत्ताले पतिव्रतैक्कु भर्ताविऩुडैय भृत्यवर्गपूजनमॆप्पडि पातिव्रत्यभञ्जकमऩ्ऱो प्रत्युत पातिव्रत्यत्तिऱ्कु उचितमो अप्पडिये भागवतविषयत्तिल् भगवच्छेषत्वज्ञानमडियाग परमैकान्तिकळ् पण्णुम् कैङ्कर्यम् भगवदनन्यार्हशेषत्वत्तिऱ्कु भञ्जकमागादु। प्रत्युत अदऱ्कु उचितमागवेयागुम् ऎऩ्बदु इन्द श्लोकतात्पर्यम्।↩︎

(भागवताः→ [नित्यम्]) आप्तो विष्णोर् अनाप्तश् च
द्विधा परिकरस् स्मृतः ।
नित्यो वन्द्यो, न चानित्यः (आप्ततायाम्)
कर्म-वश्यो मुमुक्षुभिः॥
(पौष्कर-संहिता)

↩︎

भागवतः, अभागवतः, नमस्कारः↩︎

and

"Among the Lord's retinue are two classes:
those that are dear to him and worthy of His trust
and those who are not.
To the former class belong the nityas, the muktas and the Bhagavatās.
To the latter class belong Brahma and the other gods
who are subject to the sway of past karma.
The seeker after mukti should not adore the latter;"

↩︎

y

"Entre el séquito del Señor hay dos clases:
aquellos que son queridos para él y dignos de su confianza Y los que no lo son.
A la primera clase pertenecen a las nityas, los muktas y los bhagavatās.
A esta última clase pertenecen a Brahma y a los otros dioses
que están sujetos al dominio del karma pasado.
El buscador después de Mukti no debería adorar a este último ";

↩︎

‘‘आप्तो विष्णोरनाप्तश्च द्विधा परिकरस्स्मृतः ।
नित्यो वन्द्यो न चानित्यः कर्मवश्यो मुमुक्षुभिः’’
(पौष्कर संहिता)↩︎

आप्त इत्यादि । विष्णुवुक्कु नित्यः आप्तः ऎऩ्ऱुम्, अनित्यः अनाप्तः ऎऩ्ऱुम् इरण्डु वगैयाऩ परिकर मुण्डु, अदिल् नित्यः आप्तः – सर्वदा आप्तराऩ नित्यरुम् मुक्तरुम्, भागवतादिगळुम्, वन्द्यः – सेव्यः, सर्वदा इवर्गळ् भागवतर्गळागैयाल् मुमुक्षुवुक्कु सेव्यर्गळ्। कर्मवश्यः – कर्मपरवशरायुम्, अत एव अनित्यः – कदाचिदाप्त्यंशत्तिल् अनित्यरायुमिरुक्किऱ, कदाचिदाप्तियैयिऴन्दु ऎदिरम्बु कोर्क्किऱवर्गळायुम्, अत एव अनाप्तरायुमिरुक्किऱ रुद्रादिगळ्, न वन्द्यः – भगवच्छेषत्व ज्ञानमिरुन्दालुम् अदु कादाचित्कमागैयाल् रुद्रादिगळ् परमैकान्तिकळुक्कु अवन्द्यर्गळॆऩ्बदु इन्द श्लोकार्थम्।↩︎

इति श्रीपौष्कराद्य्-उक्त-न्यायेन
पति-व्रता-धर्मवद् अवस्थित-परमेकान्तित्वात्यन्तोचितं पति-चित्तानुवर्तनम् ।↩︎

As stated in the above following ślokas in Pauṣkara samhita,
the devotee who is exclusively attached to the Lord
and whose dharma resembles that of a chaste wife
would therefore do well to act according to the will of his Lord.↩︎

Como se indica en lo anterior ~~ siguiente ~~ Ślokas en Pauṣkara Samhita,
el devoto que está exclusivamente apegado al Señor
y cuyo dharma se parece al de una casta esposa
Por lo tanto, haría bien en actuar de acuerdo con la voluntad de su Señor.↩︎

ऎऩ्ऱु श्रीपौष्करादिगळिऱ्सॊऩ्ऩ न्यायत्ताले पतिव्रताधर्मम्बोलेयिरुक्किऱ परमैकान्तित्वत्तुक्कु मिगवुमुसितमाऩ पतिचित्तानुवर्तनम्↩︎

अतो हेत्व्-अन्तर-निबन्धनतां विना
अनन्यार्ह-शेषत्व-ज्ञान-निबन्धनतयोपनतत्वाद्
इदम् अन्य-शेषत्वं न विरुद्धम् । (5)↩︎

Since the relationship of śeṣa to Bhāgavatas arises from no other cause
than the knowledge of our being śeṣa only to the Lord and to no other,
this service to Bhāgavatas is not improper,
(because it does not arise from other causes like the desire for wealth or power ).↩︎

Dado que la relación de Śeṣa con Bhāgavatas surge de ninguna otra causa
que el conocimiento de nuestro ser Śeṣa solo para el Señor y para ningún otro,
Este servicio a Bhāgavatas no es incorrecto,
(Porque no surge de otras causas
como el deseo de riqueza o poder).↩︎

आगैयाल् हेत्वन्तरत्तालऩ्ऱिक्के अनन्यार्हशेषत्वज्ञानमडियाग वरुगैयाले यिव्वन्यशेषत्वम् विरुद्धमऩ्ऱु।↩︎

उपपादित्त विषयत्तै उपसंहरिक्किऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - परमैकान्तित्वत्तिऱ्कु मिगवुमुचितमाऩ पतिचित्तानुवर्तनमागैयाल्,हेत्वन्तरत्तालऩ्ऱिक्के - कर्मत्ताले यऩ्ऱिक्के, इदऩाल् भागवतविषयत्तिलुम् कर्माद्युपाधिकमाग वरुम् शेषत्वम् पारमैकान्त्य विरुद्धमॆऩ्ऱु सूचितम्। अनन्यार्हशेषत्वज्ञानमडियाग वरुगैयाले यिव्वन्यशेषत्वम् विरुद्धमऩ्ऱु इति । इव्वन्यशेषत्वम् - भागवतर्गळागिऱ अन्यर्गळाले निरूपितशेषत्वम्, विरुद्धम् अऩ्ऱु - "भर्तुर्भृत्यगणस्य च’’ ‘‘नित्यो वन्द्यः’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणप्पडि विरुद्धमागादॆऩ्ऱबडि।
इङ्गु इव्वन्यशेषत्वमॆऩ्गैयाल् भागवतेतरदेवतान्तरशेषत्वम् ‘‘न चानित्यः’’ ऎऩ्ऱु निषेधिक्कैयाल् अनन्यार्हशेषत्वज्ञानम् अडियाग वन्दालुम् पारमैकान्त्यविरुद्धमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु।↩︎

स्वाभाविकत्वोपाधिकत्व-विमर्शः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भागवत-शेषत्वम् स्वाभाविकमो औपाधिकमोव् ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्माद्युपाधिकळ् अऱ

‘‘नित्याभिवाञ्छित-परस्-पर-नीच-भावैः’’
(वैकुण्ठ-स्तवः ७७)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये
यावद्-आत्म-भाविय् आय्क् कॊण्डु मुक्त-दशैयिलुम् अनुवर्तिप्पद् ऒऩ्ऱ् आगैयाले
(भागवत-जात्य्-अपेक्षया) स्वाभाविकम् ऎऩ्ऩवुम् आम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-सम्बन्ध-ज्ञान-विशेष-निबन्धनम् आगैयाले
(भागवत-व्यक्त्य्-अपेक्षया) औपाधिकम् ऎऩ्ऩवुमाम्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

Since the relationship of śeṣa to Bhāgavatas arises from no other cause
than the knowledge of our being śeṣa only to the Lord and to no other,
this service to Bhāgavatas is not improper,
(because it does not arise from other causes like the desire for wealth or power ).↩︎

Dado que la relación de Śeṣa con Bhāgavatas surge de ninguna otra causa
que el conocimiento de nuestro ser Śeṣa solo para el Señor y para ningún otro,
Este servicio a Bhāgavatas no es incorrecto,
(Porque no surge de otras causas
como el deseo de riqueza o poder).↩︎

इदं भागवत-शेषत्वं स्वाभाविकम् औपाधिकं वेति चेत्-↩︎

If it is asked whether this relationship of being śeṣa to Bhagavatās is due to one's nature or whether it is adventitious (due to upādhi),
the answer is, that it is both natural and adventitious.↩︎

Si se pregunta si esta relación de ser Śeṣa a Bhagavatās
se debe a la naturaleza de uno o si es adventicio (debido a upādhi),
la respuesta es que es natural y adventicio.↩︎

इब् भागवतशेषत्वम् स्वाभाविकमो औपाधिकमोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

इन्द भागवतशेषत्वम् स्वाभाविकमा? औपाधिकमा? ऎऩ्ऱु शङ्कित्तु उभयथापि निर्वहिक्किऱार् इप्भागवतशेषत्वमित्यादिना ।↩︎

[[१३२]]

कर्माद्य्-उपाधिषु निवृत्तेषु

‘‘नित्याभिवाञ्छित-परस्-पर-नीच-भावैः’’
(वैकुण्ठ-स्तवः ७७)

↩︎

(Does not Koorattalvan say) :-

"When shall I join the eternal suris
who are always eager to be śeṣas to one another "

(This relationship of a śeṣa will continue
even after release from bondage).↩︎

(No dice Koorattalvan):-

"¿Cuándo me uniré al Eternal Suris?
que siempre están ansiosos por ser Śeṣas el uno al otro "

(Esta relación de un Śeṣa continuará
incluso después de la liberación de la esclavitud).↩︎

कर्माद्युपाधिकळऱ ‘‘नित्याभिवाञ्छितपरस्परनीचभावैः’’(वैकुण्ठ-स्तवः ७७)↩︎

नित्याभिवाञ्छितपरस्परनीचभावैः – नित्यं – यावदात्मसत्वं, अभिवाञ्छितः – अभिलषितः, परस्परनीचभावः – अन्योन्यं प्रति नैच्यं शेषत्वमिति यावत्; येषां तैः,↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या यावद्-आत्म-भावितया मुक्त-दशायाम् अप्य् अनुवर्तमानत्वात्
(भागवत-जात्य्-अपेक्षया) स्वाभाविकम् इति सुवचम् ।↩︎

In as much as it lasts as long as the self lasts
and will continue also in the state of mokṣa,
it may be called natural.↩︎

En la medida en que dure mientras dure el yo
y continuará también en el estado de Mokṣa,
puede llamarse natural.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये यावदात्मभावियाय्क् कॊण्डु मुक्तदशैयिलुम् अनुवर्तिप्पदॊऩ्ऱागैयाले स्वाभाविकमॆऩ्ऩवुमाम्,↩︎

यावदात्मभावियाय्क् कॊण्डु - आत्मभवनं यावत् तावत्पर्यन्तभावियायॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् आत्माधिकरणकालत्व व्यापकाधिकरणताकत्वरूपं स्वाभाविकत्वं सूचितम्।↩︎

भगवत्-सबन्ध-ज्ञान-विशेष-निबन्धनत्वाद्
(भागवत-व्यक्त्य्-अपेक्षया) औपाधिकम् इत्य् अपि सुवचम् ।↩︎

It may be said to be adventitious also (due to upādhi or conditions),
as it arises from a knowledge of one's relationship to Bhagavān.↩︎

Se puede decir que es adventicio también (debido a upādhi o condiciones),
como surge del conocimiento de la relación de uno con Bhagavān.↩︎

भगवत्सम्बन्धज्ञानविशेष निबन्धनमागैयाले औपाधिकमॆऩ्ऩवुमाम्।↩︎

भगवत्सम्बन्धज्ञानविशेषनिबन्धनमागैयाले औपाधिकमॆऩ्ऩवुमामिति । भगवता सह भागवतानां यस्सम्बन्धः शेषत्वादिः, तत् ज्ञानविशेषः – भागवतर्गळॆल्लाम् अस्मत्स्वामियाऩ भगवाऩुक्कु सम्बन्धिकळॆऩ्गिऱ ज्ञानविशेषम्। तन्निबन्धनमागैयाले - तत्कारणकमागैयाले, भागवतर्गळॆल्लाम् भगवाऩुक्कु शेषभूतर्गळॆऩ्ऱु सम्बन्धज्ञानमुण्डाऩ पिऱगु, अन्द ज्ञानत्ताले अवर्गळुक्कु नाम् अतिशयाधानम् पण्णवेण्डुमॆऩ्गिऱ इच्छैयाले भागवतातिशयाधायकत्वम् वरुगैयाले यॆऩ्ऱबडि। औपाधिकमॆऩ्ऩवुमाम् - भगवत्सम्बन्धज्ञानविशेषरूपोपाधि प्रयुक्तत्वादौपाधिकमॆऩ्ऱु सॊल्ललामॆऩ्ऱबडि।↩︎

परस्-पर-शेषि-भावे विरोधपरिहारः

(विश्वास-टिप्पनी1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगिल्
इरुवरुक्कुम् भागवतत्वम् उण्डाऩाल्
ऒरुवरैप् पऱ्ऱव् ऒरुवर्क्कु
शेषत्वमुम् शेषित्वमुम् वरुगै विरुद्धम् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परस्-परोपकार्योपकारक-भावादिगळिऱ् पोलेय्
इङ्गुम् विरोधम् इल्लै। (4)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अधिकार्य्-अवस्थैयिले क्रियैक्कु शेषिय् आऩवऩ्
ताऩे कर्तृत्वावस्थैयिलेय् इदुक्कु शेषम् आय् निल्ला निऩ्ऱाऩ्। (4)

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये अन्योऽन्यम् पण्णुम् अतिशयङ्गळै उपजीवियादेय्(5)
ऒरुत्तरुक्क् ऒरुत्तर् अतिशयाधानम् पण्णिऩाल्
अतिशयाधायकत्व-वेषत्ताले
इवरुक्कुम् शेषत्वम् उण्डाय्,
शेषित्वम् उण्ड् आगाक् कुऱैयिल्लै।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि ईश्वरेच्छैयालेय्
इरुवरुम् परस्-परम् अतिशयाधायकर् आग विनियुक्तर् आगैयालेय्
इरुवरुक्कुम् भागवत-शेषत्व-सम्बन्धम् प्रामाणिकम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुण-वशी-कृतऩ् आऩ तऩ् निऩैवाले
भगवद्-विषयत्तिलुम् भागवत-विषयत्तिलुम् वरुम् दासत्वम्
भोग-वर्धकम् आय्क् कॊण्डु
तऩ्ऩ्-एऱ्ऱम् आय् इरुक्कुम्।
(इति शेषत्वम् एव शेषित्वम्! 5)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

भागवतेष्व् एवं परस्-पर-शेषत्वं सिध्यति।
किञ्च ततो जायमाने परस्-पर-कैङ्कर्ये शास्त्रतो व्यवस्था वर्तते -
शेषिणः शिष्यस्य शेषत्वम् आचार्यः शिक्षणेन प्रणयति,
शेषिणो गुरोश् शिष्यः प्रणत्यादिभिः।↩︎

एवं सति द्वयोरपि भागवतत्वस्य सत्त्वाद्
एकं प्रति परस्य शेषत्व-शेषित्वयोर् उपनिपातः
किं न विरुद्ध

इति चेत् —↩︎

If so, it may be asked,

"If both are Bhāgavatas,
would it not be inconsistent
that they should be both śeṣa and śeshī to each other?"

↩︎

Si es así, se puede preguntar,

"Si ambos son bhāgavatas,
¿No sería inconsistente
Que deberían ser Śeṣa y śeshī el uno al otro? "

↩︎

इप्पडियागिल् इरुवरुक्कुम् भागवतत्वमुण्डाऩालॊरुवरैप्पऱ्ऱवॊरुवर्क्कु शेषत्वमुम् शेषित्वमुम् वरुगै विरुद्धमऩ्ऱोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

इप्पडि उभयविधमागवुम् भागवतशेषत्व मुण्डॆऩ्ऱाल् ऒरु भागवतरैक्कुऱित्ते मऱ्ऱॊरु भागवतरुक्कु शेषत्वमुम् शेषित्व मुम् एककालत्तिल् वरवेण्डिवरुमे? अप्पडि वरुगै विरुद्धमऩ्ऱो वॆऩ्ऱु शङ्कित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडियागिलित्यादिना । भागवतशेषत्वत्तै स्वाभाविक मागवुम् औपाधिकमागवुमॊप्पुक्कॊण्डालॆऩ्ऱबडि।

४२तमाहोबिल-यतिः

इरण्डु भागवतर्गळै यॆडुत्तु सङ्गिक्किऱार् इरुवरुक्कुम् भागवतत्वमुण्डाऩालिदि ऒरुवरैप्पऱ्ऱवॊरुवर्क्कु शेषत्वमुम् शेषित्वमुम् वरुगै विरुद्धमऩ्ऱो इति । मैत्रऩॆऩ्गिऱ ऒरुवऩुक्कु यज्ञदत्तऩैक्कुऱित्तु पुत्रत्वमुम्, देवदत्तऩैक्कुऱित्तु पितृत्वमुम् वरलाम्। अवऩुक्के यज्ञदत्तऩैक्कुऱित्ते पितृत्वमुम् पुत्रत्वमुम् वरुगै ऎप्पडि विरुद्धमो अप्पडिये ऒरुवऩैक्कुऱित्ते शेषत्वमुम् शेषित्वमुम् विरुद्धमऩ्ऱो ऎऩ्ऱु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

परस्परोपकार्योपकारक-भावादिष्व् इवात्रापि न विरोधः ।↩︎

The answer is as follows:-
There is nothing inconsistent in this,
as it is possible for the same person to render help to another
and also to receive help from him.↩︎

La respuesta es la siguiente:-
No hay nada inconsistente en esto,
ya que es posible que la misma persona brinde ayuda a otra
y también para recibir ayuda de él.↩︎

परस्परोपकार्योपकारकभावादिगळिऱ्पोलेयिङ्गुम् विरोधमिल्लै।↩︎

दृष्टान्तान्तरत्तैच् चॊल्लि परिहरिक्किऱार् परस्परोपकार्योपकारकभावादिगळैप् पोले इङ्गुम् विरोधमिल्लै इति । लोकत्तिलॊरुवऩुक्कु ऒरुवऩ् अर्थादिगळालुपकरित्ताल् अवऩुक्के उपकृतऩाऩ मऱ्ऱॊरुवऩ् क्षेत्रदानादिगळालो मऱ्ऱ वेऱु प्रकारत्तालो उपकरिक्कक् काण्गिऱोम्। अव्विडत्तिल् ऒरुवऩैक् कुऱित्ते ऒरुवऩुक्कु उपकार्यत्वमुम् उपकारकत्वमुम् सर्वसम्मतम्। आऩाल् उपकारप्रकारभेदम् उण्डु। अदुबोले इङ्गुम् परस्परातिशयाधायकत्वातिशयभाक्त्वङ्गळिरुन्दालुम् अतिशयाधानप्रकारभेदमिरुप्पदाल् विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अधिकार्य्-अवस्थायां क्रियायाः स्वयं शेषि-भूत एव पुरुषः
कर्त्र्-अवस्थायां क्रियायाः शेष-भूतो ऽवतिष्ठते । (5)↩︎

(In the performance of a sacrifice),
the sacrificer who performs it for the sake of some gain or benefit (phala) is the śeṣī
but when he is considered as the doer of the sacrifice,
he is śeṣa in relation to the sacrifice.↩︎

(En el rendimiento de un sacrificio),
El sacrificador que lo realiza por alguna ganancia o beneficio (Phala) es el Śeṣī
pero cuando se lo considera el hacedor del sacrificio,
Él es Śeṣa en relación con el sacrificio.↩︎

अधिकार्यवस्थैयिले क्रियैक्कु शेषियाऩवऩ् ताऩे कर्तृत्वावस्थैयिलेयिदुक्कु शेषमाय् निल्ला निऩ्ऱाऩ्।↩︎

इदिल् पूर्वमीमांसैयिऩ् सम्मतियैक्काट्टुगिऱार् अधिकार्यवस्थैयिले इत्यादिना । ‘‘स्वर्गकामो यजेत’’ ऎऩ्गिऱ विधिवाक्यपर्यालोचनैयिल् स्वर्गकामनावाऩाऩ अधिकारीविहितमाऩ यागत्तिऱ्कु शेषियायिरुक्किऱाऩ्। अवऩ्दाऩे यज्ञानुष्ठानकालत्तिल् यज्ञत्तिऱ्कु शेषमायिरुक्किऱाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

एवम् अन्योऽन्य-कृतातिशय+अनुपजीवनेन
परस्-परम् अतिशयाधायकत्वे,
अतिशयाधायकत्व-वेषेण द्वयोर् अपि शेषत्व-संभवस्य
अतिशयाश्रयत्व-वेषेण द्वयोर् अपि शेषित्व-संभवस्य च न क्षतिः ।↩︎

So also when each of the two Bhāgavatas
is bent on promoting the glory (atisaya) of the other,
without either of them expecting that glory,
they become śeṣas by their being the cause of the promotion of the glory of the other;
they are also śeṣīs inasmuch as they are the recipients of the glory (atisaya),
though they themselves may not desire it.↩︎

Entonces, también cuando cada una de las dos bhāgavatas
se empeñe en promover la gloria (atisaya) del otro,
sin ninguno de ellos esperando esa gloria,
Se convierten en Śeṣas por ser la causa de la promoción de la gloria del otro;
También son Śeṣīs en la medida en que son los destinatarios de la gloria (atisaya),
aunque ellos mismos no lo deseen.↩︎

अप्पडिये अन्योन्यम् पण्णुम् अतिशयङ्गळै उपजीवियादे यॊरुत्तरुक्कॊरुत्तरतिशयाधानम् पण्णिऩाल् अतिशयाधायकत्ववेषत्ताले इवरुक्कुम् शेषत्वमुण्डाय्, शेषित्वमुण्डागाक्कुऱैयिल्लै।↩︎

इदै दार्ष्टान्तिकत्तिलुपपादिक्किऱार् अप्पडिये अन्योन्यम् पण्णुमित्यादिना, अप्पडिये ऎऩ्बदऱ्कु शेषित्वमुण्डागक्कुऱैयिल्लै यॆऩ्बदोडन्वयम्।
अतिशयङ्गळै उपजीवियादे इति ।
कृतत्तिऱ्कु प्रतिकृतम् आग अतिशयाधानम् पण्णिऩाल् विलै-गॊडुत्तदु पोल् आगुम् आदलाल्
अदु कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।
ऒरुत्तॊरुक्कॊरुत्तर् अतिशयाधानम् पण्णिऩालिति ।
इवरुक्कु नाऩ् अतिशयाधानम् पण्णक्कडवेऩ् ऎऩ्गिऱ परस्परेच्छैयिऩाले परस्परातिशयाधानम् पण्णिऩालॆऩ्ऱबडि।↩︎

इत्थम् ईश्वरेच्छया
द्वयोर् अपि परस्-परम् अतिशयाधायकत्वेन विनियुक्तत्वाद्
उभयोर् अपि भागवत-शेषत्व-संबन्धः प्रामाणिकः ।↩︎

Since they have been directed by Iśvara's will to promote each other's glory,
the relationship of being śeṣa to Bhāgavatas is, in the case of both, based on śāstraic authority.↩︎

Ya que han sido dirigidos por la voluntad de Iśvara de promover la gloria del otro,
La relación de ser Śeṣa con Bhāgavatas es, en el caso de ambos, basada en la autoridad Śāstraica.↩︎

इप्पडि ईश्वरेच्छैयाले यिरुवरुम् परस्परमतिशयाधायकराग विनियुक्तरागैयालेयिरुवरुक्कुम्भागवतशेषत्वसम्बन्धम् प्रामाणिकम्।↩︎

शेषत्वलक्षणत्तिलिरुक्किऱ इच्छैयै मद्ध्यस्थेश्वरेच्छापरमाक्कि शेषत्वत्तै उपपादिक्किऱार् इप्पडि ईश्वरेच्छैयाले इति ।↩︎

गुण-वशी-कृतस्य स्वस्य बुद्ध्या
भगवद्-विषये भागवत-विषये च जायमानं दासत्वं
भोग-वर्धकं सद् उत्कृष्टं भवति । (5) (इति शेषत्वम् एव शेषित्वम्! 5)↩︎

The relationship of being a servant (dása) to Bhagavān and Bhāgavatas
owing to an appreciation of their qualities or character
adds to one's delight or enjoyment
and promotes one's own exaltation.↩︎

La relación de ser un sirviente (Dása) con Bhagavān y Bhāgavatas
debido a una apreciación de sus cualidades o carácter
se suma a la delicia o disfrute
y promueve la propia exaltación.↩︎

गुणवशीकृतऩाऩ तऩ् निऩैवाले भगवद्विषयत्तिलुम् भागवतविषयत्तिलुम् वरुम् दासत्वम् भोगवर्द्धकमाय्क्कॊण्डु तऩ्ऩेऱ्ऱमायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडि भागवतर्गळुक्कु परस्परस्वरूपकृतदास्यम् ईश्वरेच्छैयाले वरुगैयालेप्रामाणिकमॆऩ्ऱु स्थापित्तु इऩि भगवद्विषयत्तिलुम् भागवतविषयत्तिलुम् वरुम् गुणकृतदास्यत्तिल् विशेषमरुळिच्चॆय्गिऱार् गुणवशीकृतऩाऩ इति । शेषिकळाऩ भगवद्भागवतर्गळुडैय गुणवशीकृतऩाऩ ऎऩ्ऱबडि। तऩ् निऩैवाले - तऩ्ऩिच्छैयाले तऩ् प्रीतियालेयॆऩ्ऱबडि।

भोगवर्धकमाय् - अतिशयितविलक्षणानन्दजनकमायॆऩ्ऱबडि। तऩ् ऩेऱ्ऱमायिरुक्कुम् - स्वस्वरूपत्तालेये उत्कृष्टमायिरुक्कुम्।↩︎

शेष-शेषि-भावयोः कारण-वैलक्षण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् ईश्वरऩ् स्वातन्त्र्य-सह-कृतैय् आऩ तऩ्ऩ्-इच्छैयाले
भागवतर्क्क् ऎल्लाम् शेषित्वत्तैय् उण्डाक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् इच्छैयैयुङ् कूट्टिक् कॊण्ड्
इवर्गळुक्कु भागवत-शेषत्वत्तै उण्डाक्कुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. अत्रेश्वरः स्वातन्त्र्य-सह-कृतया स्वेच्छया
भागवतानां शेषित्वम् उत्पादयति ।↩︎

2. In this, Iśvara, by His omnipotence and His will which accompanies it,
enables all Bhāgavatas to become śeṣī-s.↩︎

3. En esto, iśvara, por su omnipotencia y su voluntad que lo acompaña,
Permite que todos los bhāgavatas se conviertan en Śeṣī-s.↩︎

4. इव्व्-इडत्तिल् ईश्वरऩ् स्वातन्त्र्य सहकृतैयाऩ तऩ्ऩिच्छैयाले भागवतर्क्कॆल्लाम् शेषित्वत्तैयुण्डाक्कुम्।↩︎

5. इऩि सर्वभागवतगत माऩ परस्परशेषित्वत्तिऱ्कुम् शेषत्वत्तिऱ्कुम् हेतुवैक्काट्टुगिऱार् इव्विडत्तिलीश्वरऩित्यादिना । स्वातन्त्र्यसहकृतैयाऩ तऩ्ऩिच्छैयाले - इङ्गु तऩ्ऩिच्छैयालेये ऎऩ्ऱवधारणम् विवक्षितम्। अदऩाल् नाऩ् शेषियागवेणुमॆऩ्ऱु शेषियागिऱ वऩुडैय इच्छैव्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

6. एतद्-इच्छाम् अपि सहायत्वेनावलम्ब्य
एषां भागवत-शेषत्वं चोत्पादयति।↩︎

7. Taking their desire also along with His own will,
Iśvara makes them śeṣas to Bhāgavatas.↩︎

8. Tomando su deseo también junto con su propia voluntad,
Iśvara los hace Śeṣas a Bhāgavatas.↩︎

9. इवर्गळिच्छैयैयुङ् गूट्टिक्कॊण्डिवर्गळुक्कु भागवतशेषत्वत्तै उण्डाक्कुम्।↩︎

10. इवर्गळिच्छैयैयुङ्गूट्टि इति । गुणकृतदास्यस्थलत्तिल् नाऩ् इवरुक्कु शेषऩागक्कडवेऩ् ऎऩ्गिऱ शेषभूतऩुडैय इच्छैयैयुङ् गूट्टिक्कॊण्डॆऩ्ऱबडि। तथा च शेषत्वमिरण्डुविदम्; भगवदिच्छामात्रकृतमॆऩ्ऱुम्, गुणवशीकृतऩाऩ शेषऩुडैयवुम्, भगवाऩुडैयवुमिच्छैकळाले कृतमॆऩ्ऱुम्। अदिल् भगवदिच्छामात्रकृतमाऩ स्वरूपगतशेषत्वम् सर्वभागवतनिष्ठम्। उभयेच्छाधीनमाऩ भागवतशेषत्वम् गुणवशीकृतऩाऩ भागवतमात्रनिष्ठम्। इव्विरण्डुम् प्रमाणसिद्धम्।↩︎

प्रयोजनानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वामिक्क् इष्ट-विनियोगार्हर् आय्क् कॊण्डु
शेषिकळ् आय् निऱ्कै-दऩ्ऩालेय्
इरुवरुम् स्व-रूपम् पॆऱ्ऱार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वाभीष्टम् आऩ भागवत-शेषत्वमुम्
अदिऩ् फलम् आऩ भागवत-कैङ्कर्यमुम् सिद्धिक्कैयाल्
इरुवरुम् पुरुषार्थ-काष्ठै पॆऱ्ऱार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुवरैयुम् इप्पडि परस्-पर-शेष-शेषिकळ् आग नियमित्तु रसिक्कैयाले
ईश्वरऩ् तऩ्ऩ् ईश्वरत्वमुम् भोक्तृत्वमुम् पॆऱ्ऱाऩ्। (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रकारत्ताले तङ्गळुक्कु वन्द शेषत्व-शेषित्वादिगळ् ऎल्लाम्
ईश्वरऩ्-उडैय भोक्तृत्वत्तुक्कु शेषम्

ऎऩ्ऱु तॆळिगैयाले
इरुवर्क्कुङ् कोद्(=आवरणम्)-अऱ्ऱ पुरुषार्थकाष्ठैय् उण्डागिऱदु। (5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

इत्थं स्वामिन इष्ट-विनियोगार्ह-रूपेण शेषित्वेनावस्थानाद्
उभाव् अपि स्व-रूपं लब्धवन्तौ भवतः ।↩︎

Since both the Bhāgavatas stand in the relation of śeṣī-s to each other
as having been fit to be directed by the Master to do His will,
both of them attain their true and essential nature (svarūpa).↩︎

Dado que ambos Bhāgavatas están en la relación de Śeṣī-s entre sí
como en apto para ser dirigido por el maestro
para hacer su voluntad,
Ambos alcanzan su naturaleza verdadera y esencial (svarūpa).↩︎

इप्पडि स्वामिक्किष्टविनियोगार्हराय्क्कॊण्डु शेषिकळाय् निऱ्कैदऩ्ऩाले यिरुवरुम् स्वरूपम् पॆऱ्ऱार्गळ्।↩︎

इप्पडि भागवतर्गळ् ईश्वरेच्छाधीनमाऩ परस्परशेषत्वत्तै वहिप्पदु युक्तमाऩालुम्, परस्परशेषित्वत्तै वहिप्पदु युक्तमागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना । स्वामिक्किष्टविनियोगार्ह राय्क्कॊण्डु शेषिकळाय् निऱ्कै तऩ्ऩले इत्यादि । स्वामिक्कु - स्वतन्त्रऩाऩ शेषिक्कु, इष्टविनियोगार्हराय्क्कॊण्डु इति । ऒरुवऩ् अहङ्कारममकारङ्गळाले ताऩ् भागवतर्गळुक्कु शेषियॆऩ्ऱु निऩैत्तालुम्, शेषियाग निऩ्ऱालुम् अदु शेषत्वस्वरूपत्तिऱ्कु विरुद्धमाम्। स्वामियाऩ भगवाऩ् नी इतरभागवतर्गळुक्कु शेषियाग निऱ्कवेणुम् अवर्गळ् सॆय्युमतिशयत्तै यडैयवेण्डुम् इदु ऎऩक्कु इष्टमॆऩ्ऱु भागवतशेषियाग विनियोगित्ताल् अवऩुक्कु परतन्त्रऩाय्क्कॊण्डु भागवतशेषियाय् निऱ्कै शेषत्वस्वरूपविरुद्धमागादु।

प्रत्युत परस्परम् भगवच्छेषत्वस्वरूपत्तैयुम्, पारतन्त्र्यस्वरूपत्तैयुम् पॆऱ्ऱवर्गळागवे आवार्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१३३]]
स्वाभीष्टस्य भागवत-शेषत्वस्य
तत्-फलस्य भागवत-कैङ्कर्यस्य च सिद्ध्या
उभाव् अपि पुरुषार्थ-काष्ठां लब्धवन्तौ भवतः ।↩︎

They attain the ultimate limit of their puruṣārtha or goal of life,
since they attain the relationship of being śeṣas,
which they are eager to have
and also the privilege of rendering service to the Bhāgavata
which follows from it.↩︎

Alcanzan el límite final de su puruṣārtha o objetivo de la vida,
ya que alcanzan la relación de ser Śeṣas,
que están ansiosos por tener
y también el privilegio de prestar servicio al Bhāgavata
que se le sigue de él.↩︎

स्वाभीष्टमाऩ भागवतशेषत्वमुमदिऩ् फलमाऩ भागवतकैङ्कर्यमुम् सिद्धिक्कैयालिरुवरुम् पुरुषार्थकाष्ठै पॆऱ्ऱार्गळ्।↩︎

शेषत्वत्तिले शेषऩुडैय इच्छैयैयुम्गूट्टिऩदाल् सिद्धिक्कुमर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वाभीष्टमाऩ भागवतशेषत्वमुमित्यादि । भागवतशेषत्वशेषित्वङ्गळिऩुडैय वहऩङ्गळ् अत्यन्तपरतन्त्रस्वरूपलाभार्थङ्गळाग विरुन्दालुम् गुणकृतशेषत्वमुम्, तत्कृतकैङ्कर्यमुम्, तऩ्ऩिच्छैयिऩालेये वन्दबडियिऩाल् पुरुषार्थकाष्ठारूपमागैयाल् पुरुषार्थकाष्ठै पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

उभाव् अपीत्थं परस्पर-शेष-शेषित्वेन नियम्य रसानुभवाद्
ईश्वरः स्वम् ईश्वरत्वं भोक्तृत्वं च लब्धवान् भवति ।↩︎

Since Iśvara delights in having directed them to become śeṣas and śeshīs to each other,
Iśvara attains the state of being an Iśvara or ruler
and of being an enjoyer.↩︎

Ya que Iśvara se deleita en haberles dirigido a convertirse en Śeṣas y Śeshīs el uno al otro,
Iśvara alcanza el estado de ser un iśvara o regla
y de ser un disfrute.↩︎

इरुवरैयुमिप्पडि परस्परशेषशेषिकळाग नियमित्तु रसिक्कैयाले ईश्वरऩ् तऩ्ऩीश्वरत्वमुम् भोक्तृत्वमुम् पॆऱ्ऱाऩ्।↩︎

भागवतर्गळै परस्परशेषशेषिकळाग नियमित्तदाल् ईश्वरऩुक्कु सिद्धित्त अंशत्तैक्काट्टुगिऱार् इरुवरैयुमित्यादियाल्। नियमित्तु रसिक्कैयाले इति । ईश्वरनियमनमऩ्ऱिक्के भागवतर्गळ् परस्परशेषशेषिकळाग निऩ्ऱाल् इवऩीश्वरत्वत्तिऱ्के न्यूनतै वरुमागैयाल् अप्पडि वारामैक्काग नियमित्तु ऎऩ्गिऱदु। नियमित्तबिऱगुम् अवर्गळुडैय शेषशेषित्वङ्गळिल् ईश्वरऩुक्कु अतृप्तियिरुन्दाल् भोक्तृत्वम् अदावदु भागवतर्गळुडैय परस्परशेषशेषिभावत्तालेवरुम् आनन्दम् सिद्धिक्कादु। अदु सिद्धिक्कैक्काग रसिक्कैयालॆऩ्ऱदु। ईश्वरनियमनत्ताल् भागवतर्गळ् परस्परशेषशेषिभावत्तै वहित्ताल् नियन्तृत्वरूपमाऩ ईश्वरत्वम् न्यूनतैयऩ्ऱिक्के अभिवृद्धमाम्।↩︎

इत्थं स्वस्योपनतं शेषत्व-शेषित्वादि सर्वम्
ईश्वर-भोक्तृत्वस्य शेष-भूतम्
इति विशदम् अवबोधात्
द्वयोर् अपि निर्दोष-पुरुषार्थ-काष्ठा सिद्धा भवति । (5)↩︎

Since they realise clearly that this relationship of being śeṣas and śeṣīs to each other
contributes to the enjoyment (bhoga) of Iśvara,
they attain the faultless and ultimate limit of puruṣārtha.↩︎

Ya que se dan cuenta claramente
de que esta relación de ser Śeṣas y Śeṣīs
contribuye al disfrute (bhoga) de Iśvara,
alcanzan el límite impecable y supremo de Puruṣārtha.↩︎

इप्प्रकारत्ताले तङ्गळुक्कुवन्द शेषत्वशेषित्वादिगळॆल्लामीश्वरऩुडैय भोक्तृत्वत्तुक्कु शेषमॆऩ्ऱु तॆळिगैयाले इरुवर्क्कुङ्गोदऱ्ऱ पुरुषार्थकाष्ठैयुण्डागिऱदु।↩︎

अप्पडि नियमित्तु रसित्ताल् अदिऩालुण् डाऩ आनन्दरूपभोक्तृत्वमुम् ईश्वरऩुक्कभिवृद्धमामॆऩ्ऱबडि। परस्परशेषशेषिकळाऩ इरण्डु भागवतर्गळुक्कुम् पुरुषार्थकाष्ठैयुण्डागुमॆऩ्गिऱार् इप्प्रकारत्ताले इत्यादिना । इप् प्रकारत्ताले - भगवन्नियमनत्ताले, शेषत्वशेषित्वादिगळॆल्लाम् - इङ्गु आदिपदत्ताल् कैङ्कर्यत्तिऱ्कु सङ्ग्रहम्। भोक्तृत्वत्तिऱ्कु शेषमॆऩ्ऱु तॆळिगैयाले - भोक्तृत्वत्तिऱ्कापादकमॆऩ्ऱु तॆळिगैयाले, कोदऱ्ऱ - कोदु - असारम्, अदिल्लाद, भगवद्भोक्तृत्वापादकमॆऩ्ऱु तॆळियाविडिल् स्वार्थत्वभ्रान्तिरूपमाऩ कोदु कलसुम्; अदु तॆळिगै याले स्वार्थत्वभ्रान्तिरूप कोदऱ्ऱदॆऩ्ऱबडि। पुरुषार्थकाष्ठैयुण्डागिऱदु - भागवतकैङ्कर्य मुण्डागिऱदॆऩ्ऱबडि।↩︎

निर्दोष-परमैकान्ति-प्रसाद-काङ्क्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि निश्चितार्थर् आय्
सारवित्तुक्कळ् आऩ कृत-कृत्यरुक्कु
अपराध-रुचियुम्, (महा-विश्वास-विरोध्य्)अति-शङ्कैयुम्, अन्य-देवता-स्पर्शमुम्,
आत्माधीन-भोगमुम्, आत्मार्थ-भोगमुम् आगिऱ पऴुद्(=दोषम्) इल्लाद
परमैकान्तिगळ्-उडैय प्रसादमे
ऎप्पोदुम् स्वयं-प्रयोजनम् आग अपेक्षणीयम्। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

इत्थं निश्चितार्थैः सार-विद्भिः कृत-कृत्यैः
अपराध-रुच्य्--(महा-विश्वास-विरोध्य्)अतिशङ्का--अन्य-देवता-स्पर्श--
अत्माधीन-भोग--आत्मार्थ-भोग--रूप-दोष-रहित--
परमैकान्ति-प्रसाद एव सर्वदा स्वयं-प्रयोजनतया ऽपेक्षणीयः ॥(5)↩︎

By those who have done what should be done (prapannas),
who understand this subtle truth and are convinced of it,
the grace of devotees who are exclusively and supremely attached to the Lord
will be desired as an end in itself -
devotees who are free from the following stains :
the desire for transgressing the Lord's commands,
excess of doubt,
connection with other deities,
enjoyment depending on one's own effort
and enjoyment for one's own self.↩︎

Por aquellos que han hecho lo que se debe hacer (Prapannas),
quienes entienden esta verdad sutil
y están convencidos de ella,
La gracia de los devotos
que están unidos exclusiva y supremamente al Señor
será deseado como un fin en sí mismo -
devotos libres de las siguientes manchas:
el deseo de transgredir las órdenes del Señor,
exceso de duda,
conexión con otras deidades,
disfrute dependiendo del propio esfuerzo
y disfrute por uno mismo.↩︎

इप्पडि निश्चितार्थराय् सारवित्तुक्कळाऩ कृतकृत्यरुक्कु अपराधरुचियुम्,अतिशङ्कैयुम् अन्यदेवतास्पर्शमुम्, आत्माधीनभोगमुम् आत्मार्थभोगमुमागिऱ पऴुदिल्लाद परमैकान्तिकळुडैय प्रसादमे ऎप्पोदुम् स्वयंप्रयोजनमाग अपेक्षणीयम्।↩︎

इप्पडि भागवतशेषत्वप्रयोजननिश्चयमुडैयवर्गळुक्कु पऴुदिल्लाद परमैकान्तिकळिऩ् प्रसादमुम् अपेक्षणीयमॆऩ्ऱु तलैक्कट्टुगिऱार् इप्पडि निश्चितार्थरायित्यादिना । इप्पडि - तमक्कु वन्द भागवतशेषत्वतत्कैङ्कर्यादिगळॆल्लाम् ईश्वर ऩुडैय भोक्तृत्वत्तुक्कु शेषमॆऩ्ऱु कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि, निश्चितार्थराय् - निश्चितप्रयोजनराय्,नम्मुडैय शेषत्वकैङ्कर्यङ्गळुक्कु भगवाऩुडैय भोक्तृत्वमे प्रयोजनम्, अदावदु विलक्षणानन्दमे प्रयोजनमॆऩ्गिऱ निश्चयमुडैयवरायॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् इन्द निश्चयमिल्लादवर्गळुक्कु भागवतप्रसादापेक्षै आवश्यकमॆऩ्बदिल् निर्बन्धमिल्लै ऎऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदु। सारवित्तुक्कळाऩ - पूर्वाधिकारत्तिल् करणत्रयत्तालुम् कर्तव्यङ्गळिल् प्रधानम् भगवत्कैङ्कर्यत्तिल् ऎल्लैनिलमाऩ आचार्यादिभागवतकैङ्कर्यम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ कर्तव्यसारांशत्तै सप्रयोजनमाग वऱिन्दवर्गळाऩ, इदऩाल् सारवेदिगळल्लादार्क्कु भागवतप्रसादम् अनपेक्षितमाऩालुम् सारवित्तुक्कळुक्कु अदु अवश्यापेक्षणीयमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱु किऱदु। कृतकृत्यरुक्कु - कृतोपायरुक्कु, इदऩाल् अकृतोपायर्गळुक्कु भागवतप्रसादम्। उपायपूर्त्यर्थमाग अपेक्षितमाऩालुम् कृतकृत्यऩुक्कु स्वयम्प्रयोजनमागवे अपेक्षणीयमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदु।

अपेक्षणीयप्रसादाश्रयर्गळाऩ परमैकान्तिकळै विशेषिप्पिक्किऱार् अपराधरुचियुमित्यादिना । अपराधरुचि – भगवद्भागवताचार्यापचारत्तिल् आसै, अतिशङ्कैयुम् - महाविश्वासविरोधियाऩ शङ्कापञ्चकमुम्, अन्यदेवतास्पर्शमुमिति । अन्यदेवतास्पर्शमिरुन्दाल् पारमैकान्त्यम् घटियादिऱे। आत्माधीनभोगमुमिति । भगवदधीनमाऩ तऩ्ऩुडैय भोगत्तिल् स्वाधीनत्वबुद्धियुम् पारमैकान्त्य विरुद्धमिऱे। आत्मार्थभोगमुमिति । ‘‘भुङ्क्ते स्वभोगमखिलं पतिभोगशेषं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱबडि भगवद्भोगशेषमाऩ तऩ्ऩुडैय भोगत्तै स्वार्थमाग निऩैप्पदुम् पारमैकान्त्यभञ्जकमिऱे। आगिऱबऴुदु - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ कुऱ्ऱम्, प्रसादमे - उगप्पे। ऎप्पोदुम् - सर्वकालत्तिलुम्, स्वयम्प्रयोजनमाग अपेक्षणीयमिति । प्रसादमपेक्षणीयम्; प्रसादमे अपेक्षणीयम्। प्रयोजनमाग अपेक्षणीयम्; स्वयम्प्रयोजनमाग अपेक्षणीयम्। न तु प्रयोजनान्तरसाधनतया सर्वदा अपेक्षणीयम्। न तु कादाचित्कतया अपेक्षणीयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

शास्त्र-नियाम्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

वेदम् अऱिन्द भगवर् वियक्क(=विस्मायक) विळङ्गिय(=काशमान) सीर्(=सुगुण)-
नाथन् वगुत्त(=सङ्कल्पित [शेषत्व-]) वगै पॆऱु(=प्रापका) नाम्, अव(न्)-नल्ल्-अडियार्क्क्
आदर-मिक्कव्(=अधिक) अडिमैय् इसैन्द्(=अभ्युपेत्य) अऴिया-मऱै(=छन्दो)-नूल्-
नीति-निऱुत्त(=व्यवस्थापिता) निलै कुलैया वगै निऩ्ऱनमे. (23 )

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

नाथे नस् - तृणम्(→ऐश्वर्यादि), अन्यद्(→कैवल्यम्), अन्यद्(→मोक्षम्) अपि वा तन्-नाभि-नालीकिनी(=पद्म-सरः)-
नालीक(=पद्म)-स्पृहणीय-सौरभ-मुचा वाचा न याचामहे ।
शुद्धानान् तु लभेमहि स्थिर-धियां शुद्धान्त(=अन्तःपुर)-सिद्धान्तिनां
मुक्तैश्वर्य-दिन--प्रभात-समयासत्तिं प्रसत्तिं मुहुः ॥ ३७ ॥ (5)

(विषयः6)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
पुरुषार्थकाष्ठाधिकारः षोडशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

वेद-ज्ञ-भागवत--विस्मयावह-प्रकाश-कल्याण-गुणकेन नाथेन
संकल्पितं (शेषत्व-)प्रकारं प्राप्नुवन्तो वयं
तदीय-सद्-दासानाम् अत्यादरेण दास्यम् अभ्युपेत्य,
अविनश्वर-वेद-शास्त्र-नीति-व्यवस्थापिता स्थितिर् यथा न हीयेत
तथा स्थिताः स्मः ॥↩︎

We that accept the code of conduct prescribed by the Lord,
whose auspicious qualities fill, with astonishment, Bhāgavatas
who have understood the meaning of the Vedas -
We conduct ourselves in such a way that
we do not deviate from the righteous path ordained in the eternal Vedas
in rendering service to His good devotees with extreme reverence to them.↩︎

Nosotros que aceptamos el Código de Conducta prescrito por el Señor,
cuyas cualidades auspiciosas se llenan, con asombro, bhāgavatas
quienes han entendido el significado de los Vedas -
Nos llevamos a nosotros mismos de tal manera que
No nos desviamos del camino justo ordenado en los vedas eternos
al prestar servicio a sus buenos devotos con extrema reverencia hacia ellos.↩︎

वेदमऱिन्द पगवर् वियक्क विळङ्गिय सीर्
नादन् वगुत्त वगै पॆऱुनामवनल्लडियार्क्-
कादरमिक्क वडिमै यिसैन्दऴियामऱैनूल्
नीदि निऱुत्त निलै गुलैया वगै निऩ्ऱनमे. (23 )↩︎

मेल् सॊल्लप्पोगिऱ शास्त्रीयनियमनाधिकारत्तिऩ् सारार्थत्तै

‘‘(रूपक-)अङ्कान्त-पात्रैर् अङ्कास्यम् उत्तराङ्कार्थ-सूचनम्’’

ऎऩ्गिऱ अङ्कास्य-न्यायत्ताले
इव्व्-अधिकारत्तिलेये सूचिप्पिया निऩ्ऱु कॊण्डु
भागवत-कैङ्कर्यत्तै यथा-शास्त्रमे पण्णुम् बडि
निऩ्ऱोम् ऎऩ्गिऱार् ऒरु पाट्टाले।

"वेदम् अऱिन्द" इत्यादि । वेदमऱिन्दबगवर् - अनुष्ठानपर्यन्तवेदार्थज्ञानमुडैय सर्वज्ञप्रायर्गळाऩ नम्माचार्यर्गळ्, वियक्क – विस्मयिक्क - आश्चर्यप्पडुम्बडि। विळङ्गिय - विळङ्गानिऱ्किऱ, सीर् - कल्याणगुणङ्गळैयुडैय, नादऩ् - सर्वस्मात्परऩाऩ भगवाऩ्, वगुत्तवगै स्वेच्छैयाल् विनियोगित्त भागवतशेषत्वप्रकारत्तै, पॆऱु नाम् - पॆऱुवदऱ्कु योग्यराऩ नाम्, अवऩल्लडियार्क्कु - अन्द स्वामियिऩु टैय सम्बन्धिकळाऩ अपराधरुच्यादिपऴुदिल्लाद भागवतर्गळुक्कु, आदरमिक्क - गुणा-धिक्यदर्शनत्ताले वन्द कैङ्कर्यरुचि विञ्जियिरुक्कुम्बडि, अडिमैयिसैन्दु - शेषत्वकैङ्कर्यत्तै यङ्गीगरित्तु, अङ्गीकरित्तविषयत्तिलुम्, अऴियामऱैनूलिति । अऴिया - (‘‘अनादिनिधना ह्येषा’’ ऎऩ्गिऱबडि) नित्यमाऩ, मऱै - वेदमागिऱ, नूल् - शास्त्रत् ताले नीदि निऱुत्त - मीमांसादिन्यायत्तोडु विसारित्तु, व्यवस्थापिक्कप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। निलै - स्थिति, शास्त्रीयमाऩ वर्णाश्रमपितृपुत्रगुरुशिष्यादिधर्माचारत्तिऩ् मरियादैयॆऩ्ऱबडि। कुलैयावगै - कुलैयाद प्रकारत्तिले निऩ्ऱऩमे - निऱ्कबॆऱ्ऱोमॆऩ्ऱ पडि।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

नाथे नस् - तृणम्(→ऐश्वर्यादि), अन्यद्(→कैवल्यम्), अन्यद्(→मोक्षम्) अपि वा तन्-नाभि-नालीकिनी(=पद्म-सरः)-
नालीक(=पद्म)-स्पृहणीय-सौरभ-मुचा वाचा न याचामहे ।
शुद्धानान् तु लभेमहि स्थिर-धियां शुद्धान्त(=अन्तःपुर)-सिद्धान्तिनां
मुक्तैश्वर्य-दिन--प्रभात-समयासत्तिं प्रसत्तिं मुहुः ॥ ३७ ॥ (5)↩︎

With our words which emit a fragrance
that would be eagerly desired by the lotus
which arose in the pond of the Lord's navel,
we do not beg of the Lord the pleasures of this world and of svarga which are like straw
nor kaivalya nor even mokṣa .
We only pray that we should have the grace of the pure and firm-minded Bhāgavatas,
who are like the chaste wives in the royal harem,
for their grace is like the dawn
which heralds the day of the splendour of mokṣa.↩︎

Con nuestras palabras que emiten una fragancia
que sería deseado ansiosamente por el loto
que surgió en el estanque del ombligo del Señor,
No le suplicamos al Señor los placeres de este mundo y de Svarga que son como la paja
ni kaivalya ni incluso mokṣa.
Solo rezamos para que tengamos la gracia de los Bhāgavatas puros y de mente firme,
quienes son como las esposas castas en el harén real,
Porque su gracia es como el amanecer
que anuncia el día del esplendor de Mokṣa.↩︎

नाथे नस्तृणमन्यदन्यदपि वा तन्नाभिनालीकिनी
नालीकस्पृहणीयसौरभमुचा वाचा न याचामहे ।
शुद्धानान्तु लभेमहि स्थिरधियां शुद्धान्तसिद्धान्तिनां
मुक्तैश्वर्यदिनप्रभातसमयासत्तिं(क्तिं) प्रसक्तिं मुहुः ॥ ३७ ॥↩︎

परमैकान्तिकळुडैय प्रसादमे ऎप्पॊऴुदुमपेक्षणीयमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदैये श्लोकत्तालुम् दार्ढ्यार्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् नाथ इत्यादिना । नाथे – अस्मत्स्वामियाऩ भगवाऩिडत्तिल्, उपायानुष्ठानत्ताल् सिद्धमाऩ प्रीतियैयॊऴिय तृणं – तृणसदृशमाऩ ऐश्वर्यत् तैयो, ऐहिकपुत्रपश्वादिगळैयो, अथवा अतिविधिशिवमाऩ ऐश्वर्यविशेषत्तैयो अन्यत् – कैवल्यत्तैयो, आत्मानुभवत्तैयो ऎऩ्ऱबडि। अन्यत् - अदैक्काट्टिलुम् अत्यन्तविलक्षणमाऩ मोक्षत्तैयो, उपायत्तै अनुष्ठित्तबिऱगु मोक्षमुम् याचनीयमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु, अपि – भगवाऩागवेयिरुन्दु आनन्दानुभवम् पण्णुगैयैयो, वा – चार्थः, इवैयॆल्लावऱ्ऱैयुम् समुच्चयित्तु अनुभविक्कैयैयो, तन्नाभि - अन्द भगवाऩुडैय नाभियागिऱ, नाळीकिनी - तामरै ओडैयिले मुळैत्त, नाळीक – चतुर्मुखोत्पादकमाऩ तामरैबुष्पत्ताले, स्पृहणीय – अभिलषिक्कक्कूडियदाऩ, सौरभ – परिमळत्तै, मुचा – प्रसरिप्पियानिऩ्ऱुळ्ळ, भगवाऩुडैय नाभीकमलम् चतुर्मुखोत्पादकमायुम्, चतुर्मुखस्थानमायुमिरुप्पदाले देवतान्तरसम्बन्धमुळ्ळदागैयाल् अदऩाले ऒरु प्रकारत्तालुम् देवतान्तरसम्बन्धप्रयोजनान्तरसम्बन्धगन्धमिल्लाद परमैकान्तिकळाऩ नम्मुडैय दिगन्तप्रसृतमाऩ वाक्सौरभम् अभिलषिक्कक्कूडिऩदे ऎऩ्ऱु करुत्तु। वाचा – स्वरूपानुरूप माऩ पुरुषार्थप्रार्थनैयिलेये अभ्यासमुळ्ळ नम् वाक्काले, न याचामहे - नाम् प्रार्थिक्कमाट्टोमॆऩ्ऱबडि। उमक्कु अपेक्षितम्दाऩ् ऎदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् - शुद्धानामित्यादि । शुद्धानां – मुऩ्सॊऩ्ऩ अपराधरुचिरूपदोषरहितर्गळायुम्, स्थिरधियां – महा-विश्वासविरोधियाऩ शङ्कापञ्चकरहितर्गळायुम्, भगवाऩिडत्तिलेये प्राप्यत्व प्रापकत्व निश्चय मुडैयवर्गळायुमॆऩ्ऱबडि। शुद्धान्तसिद्धान्तिनां – शुद्धान्तं – अन्तःपुरस्त्रीकळ्, अवर्गळुडैय सिद्धान्तम्, ‘‘असूर्यम्पश्या राजदाराः’’ ऎऩ्ऩुम्बडियुळ्ळ पातिव्रत्य, पारमहकान्त्य मॆऩ्ऱबडि। अन्तःपुरस्त्रीकळ् पातिव्रत्यशालिकळायुम्, पत्यधीनभोगर्गळायुम्, पत्यर्थभोगर्गळा युमिरुप्पार्गळिऱे। अवर्गळ् पोल् भगवदधीनभोगर्गळायुम्, भगवदर्थभोगर्गळायु मिरुक्किऱ परमैकान्तिकळाऩ महाभागवतर्गळुडैय ऎऩ्ऱबडि। मुक्तैश्वर्येति । मुक्तर्गळुडैय ऐश्वर्यम् परिपूर्णब्रह्मानुभवम्; अदुवे ऒरु दिनम् - मध्याह्नम्।
‘‘सकृद् दिवा हैवास्य भवति’’ ऎऩ्ऱदिऱे श्रुति ।
अन्द दिनत्तुक्कु प्रभातसमयासक्तिं – प्रातःकालासत्तिरूपैयाऩ, मोक्षमागिऱ दिवसत्तिऱ्कु अव्यवहितपूर्वभावियायुळ्ळ प्रत्यूषमाऩ वॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् परमैकान्तिकळुडैय प्रसादम् वन्दाल् मोक्षम् शीघ्रभावियॆऩ्ऱु सूचितम्। इङ्गु परमैकान्तिकळुडैय प्रसादम् स्वयम्प्रयोजनमागैयाल् अदऱ्कु मोक्षरूपफलम् सॊऩ्ऩदऩ्ऱु। किन्तु अदु मोक्षाव्यवहितपूर्वभावियॆऩ्ऱु अदै स्तोत्रम् पण्णबडि। प्रसत्तिं – प्रसादत्तै, अदावदु तिरुवुळ्ळत्तिऩुगप्पै, मुहुर्लभेमहि - अडिक्कडि पॆऱक्कडवोमॆऩ्गै। इन्द श्लोकम् 'नॆडुमाऱ्कडिमै' ऎऩ्गिऱ तिरुवाय्मॊऴियिऩ् सारार्थङ्गळै विशदमाग वुम् सुग्रहमागवुम् प्रतिपादिक्किऱदॆऩ्ऱु प्राचीनाः ।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
पुरुषार्थकाष्ठाधिकारः षोडशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
पुरुषार्थकाष्ठाधिकारः षोडशः ॥↩︎

१७ शास्त्रीय-नियमनाधिकारः

शास्त्रसापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

१७ शास्त्रीय-नियमनाधिकारः

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

मुकुन्दे निक्षिप्य स्व-भरम् अन्-अघो मुक्तवद् असौ
स्व-तन्त्राज्ञा-सिद्धां स्वयम् अ-विदित-स्वामि-हृदयः ।
परित्यागे (सति) सद्यस् स्व-(अनुकर्तृ-सहित-)पर-विविधानर्थ-जननाद् -
अ-लङ्घ्याम् आमोक्षाद् अनुसरति शास्त्रीय-सरणिम् ॥ ३८ ॥ (4)

(विषयः5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

(English11)

(Español12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इश् शेषत्व-सम्बन्धम् अडिय् आग
भगवद्-भागवत-विषयङ्गळिल् इवऩ् पण्णुम् कैङ्कर्यम्
शास्त्र-सापेक्ष-रुचियालेयो (5)
शास्त्र-निरपेक्षरुचियालेयोव्

ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुळ्-तरुमा ञालत्तुळ्(=भूम्यां) इरुक्किऱव् इवऩुक्कु
शास्त्रम् कै-विळक्क् आग वेण्डुगैयाले
यथा-शास्त्रम् आय्
शास्त्रम् विकल्पित्त् अवऱ्ऱिल् यथा-रुचिय् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

(17) THE CHAPTER ON THE ORDINANCES IMPOSED BY THE ŚĀSTRAS. page227↩︎

(17) El capítulo sobre las ordenanzas impuestas por los Śāstras.Página 227↩︎

१७ शास्त्रीय-नियमनाधिकारः↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
शास्त्रीय नियमनाधिकारः ॥↩︎

शास्त्रम्, धर्मः, आचारः↩︎

मुकुन्दे निक्षिप्य स्व-भरम् अन्-अघो मुक्तवद् असौ
स्व-तन्त्राज्ञा-सिद्धां स्वयम् अ-विदित-स्वामि-हृदयः ।
परित्यागे (सति) सद्यस् स्व-(अनुकर्तृ-सहित-)पर-विविधानर्थ-जननाद् -
अ-लङ्घ्याम् आमोक्षाद् अनुसरति शास्त्रीय-सरणिम् ॥ ३८ ॥↩︎

Having laid, on Mukunda, the responsibility for his protection
and become free from sin like those released from saṁsāra,
the prapanna walks along the path laid down in the śāstras until his release from bondage,
since (unlike the mukta) he cannot read the mind of the lord directly
and since the path has been ordained for us by the command of the Omnipotent Lord
and since, by straying from that path,
he will immediately bring, on himself and on others, ills of various kinds.↩︎

Habiendo puesto, en Mukunda, la responsabilidad de su protección
y liberarse del pecado como los lanzados de Saṁsāra,
La Prapanna camina por el camino colocada en los Śāstras
hasta su liberación de la esclavitud,
Dado que (a diferencia del mukta) no puede leer la mente del Señor directamente
y dado que el camino ha sido ordenado para nosotros por el mandato del Señor omnipotente y desde que, al alejarse de ese camino,
Inmediatamente traerá, sobre sí mismo y en otros, males de varios tipos.↩︎

मुकुन्दे निक्षिप्य स्वभरमनघो मुक्तवदसौ
स्वतन्त्राज्ञासिद्धां स्वयमविदितस्वामिहृदयः ।
परित्यागे सद्यस्स्वपरविविधानर्थजनना-
दलङ्घ्यामामोक्षादनुसरति शास्त्रीयसरणिम् ॥ ३८ ॥↩︎

पूर्वाधिकारान्तिम गाथैयिलुपक्षिप्तमाऩ शास्त्रीयवर्णाश्रमानुष्ठान नियमत्तै इव्वधिकारत्तिल् विस्तरिक्कप्पोगिऱवराय् अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् मुकुन्द इत्यादिना । असौ – अधिकारी, मुकुन्दे – मोक्षप्रदऩाऩ भगवाऩिडत्तिल्, स्वभरं – स्वरक्षणभरत्तै, निक्षिप्य – समर्पित्तु अनघः – अघरहितः, सर्वपापत्तिल् निऩ्ऱुम् विडुबट्टवऩायॆऩ्ऱबडि। अत एव मुक्तवत् – मुक्ततुल्यस्सन्, सर्वपापविनिर्मुक्तत्वांशे मुक्तसदृशऩाय्क् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। इङ्गु इव् वंशत्तिलेये मुक्तसादृश्यं विवक्षितम्; न तु शास्त्रीय सरण्यनुसारे । अथवा मुक्तवत् ऎऩ्बदु व्यतिरेकदृष्टान्तम्। स्वयमविदितस्वामिहृदयः ऎऩ्बदोडन्वयिक्किऱदु। मुक्तर्गळ् ऎप्पडि प्रत्यक्षत्तालेये विदितस्वामिहृदयर्गळो अप्पडि विदितस्वामिहृदयऩल्लादवऩाय्क् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। इदु हेतुगर्भविशेषणम्। अविदितस्वामिहृदयत्वादित्यर्थः । स्वतन्त्राज्ञासिद्धां – स्वतन्त्रऩाऩ भगवाऩुडैय श्रुतिस्मृतिरूपमाऩ आज्ञैयिऩाले विहितमायुम्, परित्याग इति । परित्यागे – शास्त्रीयमाऩ नियमङ्गळै विडिल्, सद्यः – अन्द जन्मत्तिलेये, स्व - तऩक्कुम्, पर – तऩ्ऩनुष्ठानत्तैप् पार्त्तु शास्त्रीय-नियम-परित्यागिय् आऩ परऩुक्कुम्, विविधानर्थ –

‘‘इहैव केचिदुपक्लेशा भवन्ति।
खञ्जा भवन्ति, काणा भवन्ति, अविधेयपुत्रा भवन्ति, अविधेयभार्या भवन्ति’’

इत्यादिगळिऱ् सॊऩ्ऩ नानाविधानर्थ ङ्गळुडैय, जननात् – उत्पादनत्ताले, अलङ्घ्यां – लङ्घनानर्हां, शास्त्रीयसरणिं – श्रुतिस्मृतिरूपमाऩ शास्त्रविहितमार्गत्तै, आमोक्षात् – देहावसानपर्यन्तम्, अनुसरति – अनुसरिक्किऱाऩ्। अनुसरेदिति विधियिले तात्पर्यम्।

इन्द श्लोकत्तिल् ओरर्थम् ध्वनिक्किऱदु। तऩ्ऩाले सुमक्कमुडियाद अर्थरूपमाऩ भरमुडैय ऒरुवऩ् मुकुन्दकुन्दनीलाश्च ऎऩ्ऱुसॊल्लप्पट्ट मुकुन्दमॆऩ्गिऱ ऒरु निधियिले तऩ्ऩुडैय स्वम्माऩ अर्थत्तिऩुडैय भरत्तै निक्षेपम् पण्णि भरमिल्लामैयाले सर्वविधबन्धत्तालुम् मुक्तऩ् पोऩ्ऱवऩाग आगि, अन्द निध्यधिकारियिऩुडैय हृदयत्तै प्रत्यक्षमागत् तॆरिन्दु कॊळ्ळादवऩाय् अन्द निधियिऩ् सट्टदिट्टङ्गळै निर्दुष्टऩाऩ इवऩ् परित्यागम् पण्णिऩाल् तऩक्कुम् तऩ्ऩोडु अन्द निधियिल् पणम् वैत्तवऩुक्कुम् नानाविधानर्थङ्गळ् वरुमागैयाले अतिलङ्घनम् पण्णक्कूडाददाऩ शासितावाऩ अन्द यजमाऩऩेऱ्पडुत्तिय सट्टदिट्टरूपमाऩ मार्गत्तै पणत्तैत् तिरुम्बि वाङ्गुगैयागिऱ मोक्षपर्यन्तम् अनुसरिक्कक् कडवऩॆऩ्ऱु।↩︎

Having laid, on Mukunda, the responsibility for his protection
and become free from sin like those released from saṁsāra,
the prapanna walks along the path laid down in the śāstras until his release from bondage,
since (unlike the mukta) he cannot read the mind of the lord directly
and since the path has been ordained for us by the command of the Omnipotent Lord
and since, by straying from that path,
he will immediately bring, on himself and on others, ills of various kinds.↩︎

Habiendo puesto, en Mukunda, la responsabilidad de su protección
y liberarse del pecado como los lanzados de Saṁsāra,
La Prapanna camina por el camino colocada en los Śāstras
hasta su liberación de la esclavitud,
Dado que (a diferencia del mukta) no puede leer la mente del Señor directamente
y dado que el camino ha sido ordenado para nosotros por el mandato del Señor omnipotente y desde que, al alejarse de ese camino,
Inmediatamente traerá, sobre sí mismo y en otros, males de varios tipos.↩︎

एतच्-छेषत्व-संबन्ध-निबन्धनतया
भगवद्-भागवत-विषये ऽनेन क्रियमाणं कैङ्कर्यं
किं शास्त्र-सापेक्ष-रुच्या(5)
उत शास्त्र-निरपेक्ष-रुच्या

इति चेत् —↩︎

(It has been stated so far that) owing to his relationship as a śeṣa,
the prapanna has to render service to Bhagavān and to Bhāgavatas.
Now it may be asked whether this service arises
from his desire and in accordance with the śāstras
or from his mere desire without any reference at all to the śāstras.↩︎

(Se ha declarado hasta ahora que) debido a su relación como un śeṣa,
La Prapanna tiene que prestar servicio a Bhagavān y a Bhāgavatas.
Ahora se le puede preguntar si surge este servicio
de su deseo y de acuerdo con los Śāstras
o de su mero deseo sin ninguna referencia en absoluto a los Śāstras.↩︎

इश् शेषत्वसम्बन्धमडियाग भगवद्भागवतविषयङ्गळिलिवऩ् पण्णुम् कैङ्कर्यम् शास्त्रसापेक्षरुचियालेयो शास्त्रनिरपेक्षरुचि यालेयोवॆऩ्ऩिल्,↩︎

इप्पडि शेषत्वज्ञानमडियाग इव्वधिकारिक्कु भगवद्भागवतविषयत्तिल् स्वयं प्रयोजनमाग वरुम् पूर्वोक्तकैङ्कर्यत्तै शास्त्रानुसारियाऩ तऩ्ऩुडैय इच्छैयिऩाले सॆय्यवेण्डुमो? अल्लदु केवलतऩ्ऩिच्छैयिऩालेये सॆय्य वेण्डुमो वॆऩ्ऱु विकल्पित्तु शास्त्रानुसारियाऩ तऩ्ऩिच्छैयिऩालेये सॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, शास्त्रविकल्पितस्थलत्तिल् तऩ्ऩिच्छैयिऩाले सॆय्यलामॆऩ्ऱुम् प्रतिज्ञै सॆय्गिऱार् इश् शेषत्वसम्बन्ध मडियाग इत्यादिना ।↩︎

अ-ज्ञान--प्रदायां महा-भूमौ वर्तमानस्यास्य
शास्त्रं कर-दीपिका रूपम् अपेक्षितम्
इति यथा-शास्त्रम्,
शास्त्र-विकल्पित-विषये तु यथा-रुचि भवितुम् अर्हति ॥↩︎

The answer is as follows;
To the man who is in this world full of the darkness of ignorance,
the śāstra is required as a lamp (to show the path that he should take).
So the service that he is to render
should be according to the śāstra;
in matters where the śāstra gives an option or alternatives,
he may follow his own discretion.↩︎

La respuesta es la siguiente;
Al hombre que está en este mundo lleno de la oscuridad de la ignorancia, El Śāstra se requiere como una lámpara (para mostrar el camino que debe tomar).
Entonces el servicio que debe prestar
debería ser de acuerdo con el Śāstra; en asuntos donde el Śāstra ofrece una opción o alternativas, Puede seguir su propia discreción.↩︎

इरुळ्दरुमाञालत्तुळिरुक्किऱ विवऩुक्कु शास्त्रम् कैविळक्काग वेण्डुगैयाले यथाशास्त्रमाय् शास्त्रम् विकल्पित्तवऱ्ऱिल् यथारुचियागक् कडवदु।↩︎

इरुळ्दरुमाञालत्तुळिदि। इरुळ् - अज्ञानत्तै, तरु - कॊडुक्किऱ, मा - पॆरियदाऩ, ञालत्तुळ् - इन्द लोकत्तिले, इवऩुक्कु - इन्द प्रपन्नाधिकारिक्कु, शास्त्रम् -

‘‘शास्त्रं विना स्वाम्य्-अभिमत-ज्ञानम् अनुपपन्नं’’

ऎऩ्गिऱ अर्थापत्ति-बलत्ताले प्राप्तम् आऩ शास्त्रम्, कैविळक्कागवेण्डुगैयाले - करदीपिकावत् स्वाम्यभिमतप्रकाशकमागवेण्डुगैयाले, यथाशास्त्रमाय् - शास्त्रत्तै अतिक्रमिक्कामलिरुक्कक् कडवदु, शास्त्रं विकल्पित्तवऱ्ऱिल् - तण्डुलैर्वा यवैर्वा जुहुयात् ऎऩ्ऱु शास्त्रं ऐच्छिकविकल्पत्तैच् चॊऩ्ऩविडत्तिल्, यथारुचियागक्कडवदु - तऩ्ऩुडैय इष्टत्तै अनुसरित्तु अन्यतरत् अनुष्ठेयमागक्कडवदॆऩ्ऱबडि।↩︎

भाष्यकारोपदेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. तत् कथम् इति चेत् —↩︎

2. "How is this", it may be asked.↩︎

3. "Cómo es esto", se puede preguntar.↩︎

4. अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;↩︎

शरीर-त्याग-निषेधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎम्-बॆरुमाऩार् तिरु-नाट्टुक्क् ऎऴुन्द् अरुळुगिऱ पोदु
श्री-पादत्तिले सेवित्त् इरुन्द मुदलिगळ्-उडैय आर्तियैक् कण्ड् अरुळिय्
इवर्गळैय् अऴैत्त्(=आहूय) अरुळि

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎऩ्ऩ्-उडैय वियोगत्तिल् देह-त्यागम् पण्णिऩार् उण्ड् आगिल्,
आळ-वन्दार् श्री-पादमे;
ऎऩ्ऩोडु अवर्गळुक्कु सम्बन्धम् इल्लैय्" (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. श्री-भाष्य-कारेषु
परम-पदारोहण-समये उपस्थिते
श्री-पाद-श्रितानां ज्ञानिनाम् आर्तिं दृष्ट्वा
एतान् आहूय,↩︎

2. When Śrī Rāmānuja was about to leave this world,
he observed his foremost disciples grieving exceedingly,
He called them to his side↩︎

3. Cuando Śrī Rāmānuja estaba a punto de abandonar este mundo,
Observó a sus principales discípulos afligidos de manera extremadamente,
Los llamó a su lado↩︎

4. ऎम्बॆरुमाऩार् तिरुनाट्टुक्कॆऴुन्दरुळुगिऱबोदु श्रीपादत्तिले सेवित्तिरुन्द मुदलिगळुडैय आर्तियैक्कण्डरुळिय् इवर्गळैय् अऴैत्तरुळि↩︎

5. ‘‘वेदम् अनूच्याचार्यो ऽन्तेवासिनम् अनुशास्ति’’

ऎऩ्ऱु विहितम् आय्,

‘‘यान्य् अनवद्यानि कर्माणि ।
तानि सेवितव्यानि ।
नो इतराणि’’

ऎऩ्ऩुम् आप्पोलेय् इरुक्किऱ भाष्यकारर् उडैय चरमानुशासनत्तै इव्व्-अर्थत्तिल् प्रमाणम् आगक्-काट्टुगिऱार्
अद् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्, ऎम्बॆरुमाऩारित्यादिना ।
ऎम्बॆरुमाऩार् - श्रीभाष्यकारर्,
तिरुनाडु इदऩाल् आचार्य-सकाशत्तिल् पठियामे
एडु(=पत्त्रम्) बार्त्तु प्रवचनम् सॆय्दाल्
कैङ्कर्यम् आगाद् ऎऩ्ऱ तिरुवुळ्ळम् ज्ञापिक्कप् पट्टदु।(4)↩︎

6. 'मद्-वियोगे देह-न्यास-कर्तारो यदि केचिद् भवेयुः,
तर्हि — श्री-यामुनाचार्य--श्री-पादाव् एव [साक्षी-कृत्य शपे] —
मया सह तेषां संबन्धो नास्ति'

↩︎

7. and commanded them on pain of offence to Aḷavandār
not to think of taking their own lives owing to their sorrow at his death.
"They will (if they do so) have no connection with me”, he said.↩︎

8. y les ordenó dolor de ofensa a Aḷavandār
No pensar en quitarse las propias vidas
debido a su tristeza a su muerte.
"Ellos (si lo hacen) no tendrán conexión conmigo", dijo.↩︎

9. "ऎऩ्ऩुडैय वियोगत्तिल् देहत्यागम् पण्णिऩारुण्डागिल्,
आळवन्दार् श्रीपादमे;
ऎऩ्ऩोडु अवर्गळुक्कु सम्बन्धमिल्लैय्"↩︎

वृत्ति-सूचन-प्रार्थना

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्य,
इवर्गळुम् इत्तैक् केट्टु
मिगवुम् शोकार्तर् आय्

इऩिय् ऎङ्गळुक्कुच् चॆय्य वडुप्पद् ऎद्

ऎऩ्ऱु विण्णप्पञ् जॆय्य,
इवर् अरुळिच् चॆय्द् अरुळिऩ वार्त्तै;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. इति अनुगृह्योक्तवत्सु,

एतेषु च तच्-छ्रुत्वा
ऽत्यन्तं शोकार्तेषु

इतः परम् अस्माभिः किं कर्तव्यम्

इति विज्ञापितवत्सु,
एतैः (भाष्यकारैः ) अनुगृहीतेयं वार्ता -↩︎

2. On hearing this, they were filled with sorrow
and begged that they might be told what they should do thereafter.
This was Śrī Rāmānuja's reply:↩︎

3. Al escuchar esto, estaban llenos de dolor
y rogó que se les pudiera decir
lo que deberían hacer a partir de entonces. Esta fue la respuesta de Śrī Rāmānuja:↩︎

4. ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्य, इवर्गळुमित्तैक्केट्टु मिगवुम् शोकार्तराय् इऩि यॆङ्गळुक्कुच् चॆय्यवडुप्पदॆदॆऩ्ऱु विण्णप्पञ्जॆय्य, इवररुळिच्चॆय्दरुळिऩ वार्त्तै;↩︎

आत्म-देह-यात्रयोर् अनन्वयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरुवऩ् प्रपन्नऩ् आऩाल्
अवऩ्-उडैय आत्म-यात्रै भगवद्-अधीनैय् आगैयालेय्
अदिल् अवऩुक्क् अन्वयम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उण्ड् ऎऩ्ऱ् इरुन्दाऩ् आगिल्
आत्म-समर्पणम् पॊय्य् आम् इत्तऩै,

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देह-यात्रै (स्वाङ्गीकृत-)कर्माधीनैय् आगैयालेय्
अदुक्कुक् करैय(=विलय → चिन्तिक्क) वेण्डा।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

करैन्दाऩ्(=विलीन) आगिल् (वैकुण्ठ-प्राप्त्य्-अश्रद्धया) नास्तिकऩ् आम् इत्तऩै। (4)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् उभय-यात्रैयैयुङ् कॊण्ड्
इवऩुक्कुक् कार्यम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

[[१३५]]

"कश्चित् प्रपन्नोऽभूच् चेत्
तदीयात्म-यात्राया भगवदधीनत्वात्
तस्यां तस्यान्वयो नास्ति ।

↩︎

"If a man has become a prapanna,
the salvation of his soul or self is the responsibility of Bhagavān,
and he himself has nothing to do with it.

↩︎

"Si un hombre se ha convertido en una Prapanna,
La salvación de su alma o yo es responsabilidad de Bhagavān,
Y él mismo no tiene nada que ver con eso.

↩︎

ऒरुवऩ् प्रपन्नऩाऩालवऩुडैय आत्मयात्रै भगवदधीनैयागैयाले यदिलवऩुक्कन्वयमिल्लै।↩︎

अस्तीति [मन्वानो] वर्तेत चेत्,
तर्ह्य् आत्म-समर्पणं मिथ्यैव ।

↩︎

If he thinks that he has anything to do with it,
his surrender of responsibility (prapatti or ātma samarpaṇam) must have been false or insincere.

↩︎

Si piensa que tiene algo que ver con eso
Su rendición de la responsabilidad (Prapatti o ātma Samarpaṇam) debe haber sido falsa o insincera.

↩︎

उण्डॆऩ्ऱिरुन्दाऩागिल् आत्मसमर्पणम् पॊय्यामित्तऩै,↩︎

देहयात्रायाः (स्वाङ्गीकृत-)कर्माधीनत्वात्
तदर्थं चिन्ता न कार्या ।

↩︎

The maintenance of the body depends upon his past karma,
and he should not feel anxious about it.

↩︎

El mantenimiento del cuerpo
depende de su karma pasado,
Y no debería sentirse ansioso por eso.

↩︎

देहयात्रै कर्माधीनैयागैयाले यदुक्कुक् करैयवेण्डा।↩︎

चिन्तां कुर्याच् चेत्, (वैकुण्ठ-प्राप्त्य्-अश्रद्धया) नास्तिक एव ।(4)

↩︎

If he feels anxious about it, he is a sceptic or nāstika.

↩︎

Si se siente ansioso por eso,
es escéptico o nāstika.

↩︎

करैन्दाऩागिल् नास्तिकऩामित्तऩै।↩︎

अतो यात्रा-द्वयम् अपि प्रति तस्य कार्यं नास्ति ।

↩︎

Therefore neither in regard to his spiritual welfare
nor in regard to his bodily welfare,
has he anything more to do.

↩︎

Por lo tanto, tampoco con respecto a su bienestar espiritual
ni en lo que respecta a su bienestar corporal,
tiene algo más por hacer.

↩︎

आगैयालुभययात्रैयैयुङ् गॊण्डिवऩुक्कुक् कार्यमिल्लै।↩︎

कैङ्कर्ये ऽन्वयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् (कृतकृत्यत्वात्) मनो-वाक्-कायङ्गळ् आगिऱ त्रिविध-करणङ्गळैयुङ् गॊण्डु
वेण्डिऱ्ऱु चॆय्दु
तिरियव्(=भ्रान्तुम्) अमैयुमोव्(=योग्यमो)

ऎऩ्ऩिल्;
अदु इवऩुक्कु स्व-रूपम् अऩ्ऱु। (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपायांशत्तिल् अन्वयम् इल्ला विट्टालुम्
प्राप्यम् आऩ कैङ्कर्य-फलत्तिल् इवऱ्ऱैय् अन्वयिप्पिक्कुम् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. तर्हि (कृतकृत्यत्वात्) मनो-वाक्-काय-रूपैः त्रि-विध-करणैः
स्वैर-कृत्या किं संचरितुं युक्तम्?

इति चेत्, तद् अस्य न स्वरूपम् । (5)

↩︎

2. If so, it may be asked whether
the man might go about doing whatever he liked
with his three kinds of organs, mind, speech and body.

The answer is that doing so is not in keeping with his svarūpa or essential nature.

↩︎

3. Si es así, se le puede preguntar si
El hombre podría hacer lo que quiera
Con sus tres tipos de órganos, mente, habla y cuerpo.

La respuesta es que hacerlo no está de acuerdo con su svarūpa o naturaleza esencial.

↩︎

4. आऩाल् मनोवाक्कायङ्गळागिऱ त्रिविधकरणङ्गळैयुङ् गॊण्डु वेण्डिऱ्ऱुच् चॆय्दु तिरियवमैयुमोवॆऩ्ऩिल्; अदु इवऩुक्कु स्वरूपमऩ्ऱु।↩︎

5. उपायांशे ऽन्वयाभावे ऽपि
प्राप्ये कैङ्कर्ये एषाम् अन्वय-सम्पादनम् एव युक्तम्।(5)"

↩︎

6. It is true that he has nothing (more) to do with regard to the upāya or means,
but he should direct these viz., mind, speech and body to the rendering of service
which is the goal of his existence.↩︎

7. Es cierto que no tiene nada (más) que ver con respecto al upāya o los medios,
Pero debe dirigir estos a saber, la mente, el habla y el cuerpo a la prestación del servicio Cuál es el objetivo de su existencia.↩︎

8. उपायांशत्तिलन्वयमिल्ला विट्टालुम् प्राप्यमाऩ कैङ्कर्य फलत्तिलिवऱ्ऱै यन्वयिप्पिक्कुमत्तऩै।↩︎

५ कृत्यानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् इवऩुक्क् इङ्ग् इरुन्द नाळ् पण्णल् आम् कैङ्कर्यम् अञ्ज् उण्डु। अवैय् आवऩ -

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भाष्यत्तै वासित्तु प्रवर्तिप्पित्तल्,

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्कु योग्यतैय् इल्लैय् आगिल्
अरुळिच्-चॆयलैक् केट्टु प्रवर्तिप्पित्तल्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्कु योग्यतैय् इल्लैय् आगिल्
उगन्द्-अरुळिऩ दिव्य-देशङ्गळुक्क्
अमुदु-बडि, सात्तु(=लेप)-बडि, तिरु-विळक्कुत्--तिरु-मालैगळैय् उण्डाक्कुदल्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्कु योग्यतैय् इल्लैय् आगिल्
द्वयत्तिऩ्-उडैय अर्थानुसन्धानम् पण्णुदल्,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्कु योग्यतैय् इल्लैय् आगिल्
ऎऩ्ऩ्-उडैय्-अवऩ् ऎऩ्ऱ् अभिमानिप्पाऩ् ऒरु श्री-वैष्णवऩ्-उडैय अभिमानत्तिले ऒदुङ्गि(=विषयमागि) वर्तित्तल्
सॆय्यल् आम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

"तत्रानेनेह जीवन-काले कर्तुम् अर्हाणि कैर्याणि पञ्च सन्ति । तानि यथा -

↩︎

There are five kinds of service which he can render for the rest of his life:↩︎

Hay cinco tipos de servicio
que puede prestar por el resto de su vida:↩︎

अदिलिवऩुक्किङ्गिरुन्द नाळ् पण्णलाम् कैङ्कर्यमञ्जुण्डु। अवैयावऩ -↩︎

(१) श्रीभाष्यस्याध्ययन-पूर्वकं प्रवर्तनम्

↩︎

(1) to study the Bhāṣya and to spread the knowledge obtained therefrom;

↩︎

(1) estudiar el bhāṣya y difundir el conocimiento obtenido de ellos;

↩︎

भाष्यत्तै वासित्तु प्रवर्तिप्पित्तल्,↩︎

प्रवर्तिप्पित्तल् - शिष्यस्तेऽहमॆऩ्ऱु सम्यगुपसन्नर्गळाऩ शिष्यर्गळुक्कु प्रवचनम् सॆय्दल्,
श्रीभाष्यं तत्वत्रयज्ञानत्तैयुमुण्डाक्कि तत्त्व-हित-पुरुषार्थङ्गळैयुम्
दुर्वादि-वाद-निरास-पूर्वकम् आग नऩ्ऱ्-आगत् तॆळि-विक्कैयाल्
अदिऩ् प्रवचनमे ‘‘आशरीराच् छारीरक-प्रवचन-व्रतम् आद्रियेथाः’’ ऎऩ्गिऱबडिये व्रतमाग विहिदमागैयाल् अदुवे प्रथमकैङ्कर्यमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

(२) तद्-योग्यताया अभावे
दिव्य-प्रबन्धानां श्रवण-पूर्वं प्रवर्तनम्

↩︎

(2) if the man is not qualified for it, to study the writings of the Alvars and spread their knowledge;

↩︎

(2) Si el hombre no está calificado para ello,
Estudiar los escritos de los Alvars y difundir su conocimiento;

↩︎

अदुक्कु योग्यतैयिल्लै यागिलरुळिच् चॆयलैक्केट्टु प्रवर्तिप्पित्तल्,↩︎

सर्वरुक्कुम् इदिलधिकारमिल्लैये यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिलित्यादि । अरुळिच् चॆयलै - दिव्यप्रबन्धङ्गळै, केट्टु - सार्थमाग आचार्यर्गळिडत्तिल् केट्टु, प्रवर्तिप्पित्तल् - कालक्षेपम् सॊल्लुदल्,↩︎

( ३ ) तद्-योग्यताया अभावे
आदरानुगृहीत-दिव्य-देशार्थं निवेदनीयान्न-+अनुलेपन-दीप-माल्यादेः संपादनम्,

↩︎

(3) if the man is not competent to do it (i.e. No. 2 above),
to serve in holy temples sanctified (by the Alvars),
by cooking food, by making chandanam, by lighting lamps and by weaving garlands (for use in the temples );

↩︎

(3) Si el hombre no es competente para hacerlo (es decir, No. 2 arriba),
para servir en templos sagrados santificados (por los Alvars),
cocinando alimentos, haciendo pasta de sandalia, iluminando lámparas y tejiendo guirnaldas (para usar en las templos);

↩︎

अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिलुगन्दरुळिऩ दिव्यदेशङ्गळुक्कमुदुबडि सात्तुबडि तिरुविळक्कुत् तिरुमालैगळै युण्डाक्कुदल्,↩︎

इदिल् ताऩ् ऎल्लोरुक्कुम् अधिकारमिरुक्कुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिलिति । उगन्दरुळिऩ - आऴ्वाराचार्यर्गळ् मङ्गळाशासनम् पण्णिय, दिव्यदेशङ्गळुक्कु - दिव्यदेशस्थर्गळाऩ ऎम्बॆरुमाऩ्गळुक्कु, अमुदुबडि - निवेदनोपयुक्तङ्गळाऩ द्रव्यङ्गळ्, सात्तुबडि - चन्दनकुसुमादिगळ्, तिरुप्परियट्टम्, तिरुवाभरणम् मुदलाऩवै, तिरुविळक्कु - श्रीमत्ताऩ दीपम्, तिरुमालै – अऴगिय मालै, इवैगळै युण्डाक्कुदल् - इवैगळै यथाशक्ति स्वप्रयत्नत्ताल् सम्बादित्तु समर्प्पित्तल्,↩︎

(४) तद्-ख्योग्यताया अभावे द्वयस्यार्थानुसन्धान-करणम्,

↩︎

(4) if not competent to do (3), to meditate on the meaning of Dvaya;

↩︎

(4) si no es competente para hacer (3), meditar en el significado de dvaya;

↩︎

अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिल् द्वयत्तिऩुडैय अर्थानुसन्धानम् पण्णुदल्,↩︎

इदुदाऩ् देहशक्तियुम् धनमुमिल्लादवर्गळुक्कु साध्यमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदुक्कु योग्यतैयिल्लै यागिलित्यादिना ।

‘‘आयासस् स्मरणे कोऽत्र
स्मृतो यच्छति शोभनम्’’

ऎऩ्गिऱबडि द्वयत्तिऩुडैय अर्थानुसन्धानम् सुलभसाध्यमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

(५) तद्-योग्यताया अभावे अस्मदीय इत्य् अभिमन्वानस्य कस्यचित् श्रीवैष्णवस्याभिमाने ऽन्तर्भूय वर्तनं च

कर्तुम् उचितम्।

↩︎

(5) if not competent to do (4), to seek the good will of some Śrī Vaiṣṇava
who is well disposed to him
and would look upon him as his follower
and spend his life with him,

↩︎

(5) Si no es competente (4), buscar la buena voluntad de algunos Śrī Vaiṣṇava
quien esta bien dispuesto a él
y lo vería como su seguidor
y pasar su vida con él

↩︎

अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिलॆऩ्ऩुडैयव ऩॆऩ्ऱभिमानिप्पाऩॊरु श्रीवैष्णवऩुडैय अभिमानत्तिले ऒदुङ्गि वर्तित्तल् सॆय्यलाम्।↩︎

द्वयत्तिऩ्-उडैय अर्थानुसन्धानम्
ताऩ् अत्यन्तज्ञानदरिद्रर्गळुक्कु साध्यमोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार् अदुक्कु योग्यतैयिल्लैयागिलित्यादिना । श्रीवैष्णवऩ् - श्रीविष्णु विऩिडत्तिल् भरसमर्पणम् पण्णिऩ भागवतऩ्, अवऩ् अज्ञऩाऩ तऩ्ऩुडैय शिष्यऩैक् कुळिरक्कडाक्षित्तु मदीयऩॆऩ्ऱु अभिमानित्ताल्

‘‘यस्यानुभव-पर्यन्ता
बुद्धिस् तत्त्वे प्रतिष्ठिता ।
तद्-दृष्टि-गोचरास् सर्वे
मुच्यन्ते सर्व-किल्बिषैः ॥’’(5)

ऎऩ्गिऱबडि अवऩुडैय सर्वपापमुम् पोय् यथाशक्ति कायिकमाऩ भगवद्भागवत कैङ्कर्यङ्गळैप् पण्णि मोक्षान्तम् आऩ पुरुषार्थ-लाभत्तैय् अडैवाऩ् आगैयाल्
अप्-पडिप्-पट्ट श्रीवैष्णवऩ्-उडैय 'ऎऩ्ऩुडैयव'ऩॆऩ्गिऱ अभिमानत्तिले। ऒदुङ्गि - विषयमागि वर्तित्तल् सॆय्यलाम् - इरुक्कलामॆऩ्ऱबडि।↩︎

सावधानतापेक्षाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि वर्तिक्कुम् अधिकारिक्कु
मुऩ्ऩ्-अडि पार्त्तु वर्तिक्क वेण्डुवऩ मूऩ्ऱु विषयम् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवैय् आवऩ;
अनुकूलर् ऎऩ्ऱुम्, प्रतिकूलर् ऎऩ्ऱुम्, अनुभयर् ऎऩ्ऱुम्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुकूलर् आवार् श्रीवैष्णवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिकूलर् आवार् भगवद्-द्विट्टुक्कळ्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुभयर् आवार् इव्व्-इरण्डुम् इल्लाद संसारिगळ्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् अनुकूलरैक् कण्डाल्
चन्दन-कुसुमादिगळ् पोलवुम्,
निलवु(=चन्द्रिका) तॆऩ्ऱल्(=दक्षिण[वातः]) पोलवुम्,
अभिमत-विषयङ्गळ् पोलवुम् उगन्दु वर्तिप्पाऩ्।

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिकूलरैक् कण्डाल्
सर्पाग्निगळैक् कण्डाऱ् पोले
वॆरुवि(=भीत्वा) वर्तिप्पाऩ्।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्-उभयरैक् कण्डाल्
काष्ठ-लोष्टादिगळैक् कण्डाऱ् पोले
तृणवत् करित्तु(=उपेक्ष्य) वर्तिप्पाऩ्।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् अनुकूलिप्पार्गळ् आगिल्
इवर्गळुक्कु ज्ञानत्तैय् उण्डाक्कवुम्,

"इवर्गळ् अनुकूलियार्गळ् आगिलैयोव्" ऎऩ्ऱ्
इवर्गळ् पक्कलिले कृपै पण्णिय् इरुक्कवुम्

अडुक्कुम्।(=व्यवस्थापितम्) (4)

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

(5) if not competent to do (4), to seek the good will of some Śrī Vaiṣṇava
who is well disposed to him
and would look upon him as his follower
and spend his life with him,

↩︎

(5) Si no es competente (4), buscar la buena voluntad de algunos Śrī Vaiṣṇava
quien esta bien dispuesto a él
y lo vería como su seguidor
y pasar su vida con él

↩︎

एवं वर्तमानेनाधिकारिणा
अग्रे पद-न्यास-स्थल-दर्शनेन वर्तितुम्
अपेक्षितास् त्रयो विषयाः सन्ति ।

↩︎

The man who is qualified to live in this way
has to avoid pitfalls in front of him by behaving carefully in three matters.

↩︎

El hombre que está calificado para vivir de esta manera
tiene que evitar dificultades frente a él
al comportarse cuidadosamente en tres asuntos.

↩︎

इप्पडि वर्तिक्कुम् अधिकारिक्कु मुऩ्ऩडि पार्त्तु वर्तिक्क वेण्डुवऩ मूऩ्ऱु विषयमुण्डु।↩︎

इप्-पडि यथाशक्ति उत्तरकृत्यत्तै सॆय्दुबोगुम् अधिकारिक्कु सावधानमाग नडक्क वेण्डिय विषयङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना ।
मुऩ्ऩ्-अडि पार्त्तु इति । मुऩ्बु अडिवैक्कवेण्डिय स्थलत्तैप् पार्त्तॆऩ्ऱबडि।↩︎

ते यथा — अनुकूलाः, प्रतिकूला अनुभये चेति ।

↩︎

They concern -
(1) those who are suitable or favourable (anukula)
(2) those who are unsuitable or unfavourable (pratikūla)
and (3) those who are neither the one nor the other.

↩︎

Se preocupan -
(1) Aquellos que son adecuados o favorables (Anukula)
(2) Aquellos que son inadecuados o desfavorables (Pratikūla)
y (3) aquellos que no son ni uno ni el otro.

↩︎

अवैयावऩ; अनुकूलरॆऩ्ऱुम्, प्रतिकूलरॆऩ्ऱुम्, अनुभयरॆऩ्ऱुम्।↩︎

अनुकूलाः श्रीवैष्णवाः ।

↩︎

The suitable are Śrī Vaiṣṇavas,

↩︎

Las adecuadas son Śrī Vaiṣṇavas,

↩︎

अनुकूलरावार् श्रीवैष्णवर्गळ्।↩︎

अदावदु ऎवर्गळिडत्तिल् ऎप्पडियिरुक्कवेण्डुमॆऩ्बदै पर्यालोचित्तु, अनुकूलादिगळैयडैवे विवरिक्किऱार् अनुकूलरावार् श्रीवैष्णवर्गळित्यादिना । श्रीवैष्णवर्गळ् - श्रीविष्णुभक्ताः, श्रीवैष्णवाः ।↩︎

प्रतिकूला भगवद्-द्विषः ।

↩︎

the unsuitable are those that are the enemies of Bhagavān;

↩︎

Los inadecuados son los que son los enemigos de Bhagavān;

↩︎

प्रतिकूलरावार् भगवद्द्विट्टुक्कळ्।↩︎

प्रतिकूलरावार् भगवद्द्विट्टुक्कळिति । तऩक्कुत् तऩित्तु ऒरु अनुकूलरो प्रतिकूलरो इल्लामैयाल् भगवद्द्विट्टुक्कळे तऩक्कु प्रतिकूलर्गळ्।↩︎

अनुभये एतद्-उभय-हीनाः संसारिणः ।

↩︎

those who are neither the one nor the other are those in saṁsāra.

↩︎

Aquellos que no son ni uno ni el otro son los de Saṁsāra.

↩︎

अनुभयरावारिव्विरण्डुमिल्लाद संसारिकळ्।↩︎

इव्विरण्डुमिल्लाद संसारिकळ् - भगवाऩिडत्तिल् भक्तियुम् द्वेषमुमागिऱ इव्व् इरण्डुम् इल्लाद बद्ध-चेतनर्गळ्,↩︎

अत्रानुकूलेषु दृष्टेषु चन्दन-कुसुमादिष्व् इव
चन्द्रिका दक्षिणानिलयोर् इव
अभिमत-विषयेष्व् इव आहत्य वर्तत ।

↩︎

The prapanna will rejoice at the sight of the suitable (anukula)
as at chandana, flowers and the like
and as at moonlight and the southern breeze
and (other) beloved objects.

↩︎

La Prapanna se regocijará al ver lo adecuado (Anukula)
como en Chandana, flores y similares
y como a la luz de la luna y la brisa del sur
y (otros) objetos queridos.

↩︎

इदिल् अनुकूलरैक् कण्डाल् चन्दनकुसुमादिगळ् पोलवुम्, निलवुदॆऩ्ऱल् पोलवुम्, अभिमतविषयङ्गळ् पोलवुमुगन्दु वर्तिप्पाऩ्।↩︎

अनुकूलविषयत्तिल् नडक्कवेण्डुम् प्रकारत्तैक्काट्टुगिऱार् इदिल् अनुकूलरैक् कण्डालिति । चन्दनकुसुमादिगळ् पोलवुम् निलवुदॆऩ्ऱल् पोलवुम् अभिमत विषयङ्गळ् पोलवुम् उगन्दु वर्तिप्पाऩिदि । कामुकर्गळुक्कु भोगवर्धकङ्गळ् इरण्डुण्डु; उद्दीपनविभावम् आलम्बनविभावमॆऩ्ऱु। अदिल् चन्दनकुसुमादिगळुम् निलवु तॆऩ्ऱल्गळुम् उद्दीपनविभावङ्गळ्। आलम्बनविभावम् रससमवायिकारणमाय् अतएव अत्यन्ताभिमतमायिरुक्कुम् भार्यादिगळ्। कामुकऩ् अवैगळैक्कण्डालॆप्पडि अतिप्रीतियोडे वर्तिप्पाऩो अप्पडिये अनुकूलराऩ भगवद्भक्तर्गळैक् कण्डाल् अत्यन्तम् प्रीतियोडे वर्तिक्कक्कडवऩॆऩ्ऱबडि। चन्दनकुसुमादिदृष्टान्तत्तिऱ्कु भगवत्कैङ्कर्यरूपभोगवर्धकत्वत्तिले तात्पर्यम्।
निलवुदॆऩ्ऱल् दृष्टान्तत्तिऱ्कु सांसारिकतापहरत्वे तात्पर्यम्। अभिमत विषयदृष्टान्तत्तिऱ्कु स्वयम्भोग्यराय् कैङ्कर्यप्रतिसम्बन्धिकळायुमिरुक्कैयिले तात्पर्यम्।↩︎

प्रतिकूलानां दर्शने सर्पाग्नि-दर्शन इव
समुद्विजमानो वर्तेत ।

↩︎

At the sight of the unsuitable (pratiküla),
he will be full of dread
as at the sight of the serpent and the fire.

↩︎

A la vista de los inadecuados (Pratiküla),
Estará lleno de temor
como a la vista de la serpiente y el fuego.

↩︎

प्रतिकूलरैक्कण्डाल् सर्पाग्नि कळैक् कण्डाऱ्पोले वॆरुवि वर्तिप्पाऩ्।↩︎

प्रतिकूलादिविषयत्तिल् नडक्कवेण्डियदैक् काट्टुगिऱार् प्रतिकूलरैक्कण्डालिति । सर्पाग्निकळैक् कण्डाऱ्पोले इति । सर्पम् ऒरुवऩुक्कु नाशकम्; अग्नि अनुसम्बन्धिकळॆल्लोरुक्कुम्नाशकम्। आगैयाल् पृथक् ग्रहणम्। वॆरुवि - भयप्पट्टु, तृणवत्करित्तु - अनादरित्तु, इवर्गळ् अनुकूलिप्पार्गळागिल् - प्रतिकूलानुभयर्गळ् तऩ् उपदेशत्ताल् भगवच्छेषर्गळागत् तिरुम्बुवार्गळागिल्।↩︎

अनुभयेषां दर्शने
काष्ठ-लोष्टादि-दर्शन इव
तृणवत् कृत्य वर्तेत ।

[[१३६]]↩︎

At the sight of those who are neither of these two,
he will behave as at the sight of wood or stone
and treat them (with indifference),
as if they were straw.

↩︎

A la vista de aquellos que no son ninguno de estos dos,
Se comportará como a la vista de la madera o la piedra
y los tratará (con indiferencia), como si fueran paja.

↩︎

अनुभयरैक् कण्डाल्काष्ठलोष्टादिगळैक् कण्डाऱ्पोले तृणवत्करित्तु वर्तिप्पाऩ्।↩︎

(एते चेद् अनुकूलाः,
एतेभ्यो ज्ञानस्योत्पादनम्),
एते चेन् नानुकूलाः,
तर्हि "हा हन्ते"ति +एषां विषये कृपा-करणम् अपि युक्तम्।

↩︎

If they are agreeable,
he should impart the knowledge of truth to them ;
otherwise, he should pity their sad fate.

↩︎

Si son de acuerdo,
Debería impartirles el conocimiento de la verdad;
De lo contrario, debe lástima su triste destino.

↩︎

इवर्गळनुकूलिप्पार्गळागिलिवर्गळुक्कु ज्ञानत्तैयुण्डाक्कवुम् इवर्गळनुकूलियार्गळागिल् ऐयोवॆऩ्ऱिवर्गळ् पक्कलिले कृपै पण्णियिरुक्कवुम् अडुक्कुम्।↩︎

अनुकूलरैक्कण्डालुगन्दु वर्तिक्कैयुम् प्रतिकूलरैक्कण्डाल् वॆरुवि वर्तिक्कैयुम् अनुभयरैक्कण्डाल् तृणवत्करिक्कैयुम् स्वतःप्राप्तमागैयाले इदै उपदेशिक्क वेण्डुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडिच् चॆय्य वॊट्टादॊऴिगिऱदु अर्थकामङ्गळिल् प्रावण्यमिति ।

अर्थकामप्रावण्यौपाधिकमाग स्वतः-प्राप्तङ्गळाऩ उगन्दु वर्तिक्कै मुदलाऩदुगळ् विपरीतङ्गळागुमागैयाल् अप्पडि यागामैक्काग उपदेशम् सार्थकमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अर्थ-कामाभ्याम् आपत्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिच् चॆय्यव् ऒट्टाद्(=संयोगं विना) ऒऴिगिऱदु अर्थ-कामङ्गळिल् प्रावण्यम्। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

अनुकूलेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्थ-कामङ्गळ् अडिय् आग
श्री-वैष्णवर्गळैय् अनादरित्तिरुक्कुम् आगिल्,

सार्वभौमऩ् आय् इरुप्पाऩ् ऒरु राजाविऩ्-उडैय पुत्रऩै
राज-सन्निधियिले परिभवित्ताल्
राजा वॆऱुक्कुमाप् पोले

ऎम्-बॆरुमाऩ् तिरुव्-उळ्ळञ् शीऱुम्।(=कुप्येत्)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

प्रतिकूलेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्थकामङ्गळ् अडिय् आग
प्रतिकूलरै आदरित्त् इरुक्कुम् आगिल्,

राजा सार्वभौमऩ् आय् इरुक्क
राज-महिषी (राज-द्विट्-)क्षुद्र-जन्तुक्कळ् पक्कलिले मडिप्(=उत्तरीयं [प्रसार्य])-पिच्चै(=भिक्ष्यायै) पुक्काल्
राजावुक्कु अवद्यम् आय्
अत्तालेय् अवळैय् अवऩ् वॆऱुक्कुमाप् पोले

ऎम्बॆरुमाऩ् तिरुव्-उळ्ळम् (द्रोहाभिज्ञानेन) वॆऱुत्त्(=जुगुप्स्य) इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(विश्वास-टिप्पनी11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

अनुभयेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्थ-कामङ्गळ् अडिय् आग अनुभयरै आदरिक्कुम् आगिल्,
रत्नत्तुक्कुम् पाषाणत्तुक्कुम् वासिय् अऱियादाप् पोले

इवऩुक्कुप् पिऱन्द ज्ञानम्
कार्यकरम् आय् इऱ्ऱिल्लैय् आगादेय्

ऎऩ्ऱु, अवऩ् अळविले ऎम्बॆरुमाऩ् अनादरित्त् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(विश्वास-टिप्पनी17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

एवं-वर्तनस्य प्रतिबन्धकम् अर्थकामयोः प्रावण्यम् ।

↩︎

It is the inclination for wealth and sensual pleasure that stands in the way of such behaviour.

↩︎

Es la inclinación por la riqueza y el placer sensual
lo que se interpone en el camino de tal comportamiento.

↩︎

इप्पडिच् चॆय्यवॊट्टादॊऴिगिऱदु अर्थकामङ्गळिल् प्रावण्यम्।↩︎

अर्थकामौ निमित्तीकृत्य
श्रीवैष्णवान् अनादृत्य स्थितश् चेत्, तर्हि -

सार्वभौमस्य सतः कस्यचिद् राज्ञः पुत्रं
राज-सन्निधौ परिभवेच् चेत्
राजा यथा जुगुप्सेत -

तथा भगवान् कुपित-मनस्कः स्यात् ।

↩︎

If, owing to the desire for wealth and sense pleasures,
a man should treat a Śrī Vaiṣṇava with disregard or contempt,
he would provoke the wrath of Bhagavān in the same way
as a man who treats the prince with disrespect in the presence of the king
would provoke the king's anger.

↩︎

Si, debido al deseo de riqueza y placeres sensoriales,
Un hombre debe tratar a un Śrī Vaiṣṇava con desprecio o desprecio,
Provocaría la ira de Bhagavān de la misma manera
como un hombre que trata al príncipe con falta de respeto en presencia del rey
provocaría la ira del rey.

↩︎

अर्थकामङ्गळडियाग श्रीवैष्णवर्गळै यनादरित्तिरुक्कुमागिल्, सार्वभौमऩायिरुप्पाऩॊरु राजाविऩुडैय पुत्रऩै राजसन्निधियिले परिभवित्ताल् राजा वॆऱुक्कुमाप्पोले ऎम्बॆरुमाऩ् तिरुवुळ्ळञ् जीऱुम्।↩︎

इन्द मूऩ्ऱु विषयत्तिलुम् विपरीताचरणत्तिऱ्कु फलत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱर् अर्थकामङ्गळडियाग इत्यादिना । ऎम्बॆरुमाऩ् तिरुवुळ्ळम् वॆऱुक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लामल् सीऱुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल् भागवतापचारत्तिऩ् क्रौर्यम् सूचिप्पिक्कप्पट्टदु।↩︎

अर्थ-काम-वशात् प्रतिकूलान् आदृत्य स्थितश् चेत्,

राज्ञि सार्वभौमे वर्तमाने
राज-महिष्याः क्षुद्र-जन्तूनां सविधे वसनाञ्चलं प्रसार्य भिक्षणे प्रवृत्तौ
तस्य राजावद्यावहत्वात्
तेन निमित्तेन तां स यथा तिरस्-कुर्यात्

तथा भगवान् (द्रोहाभिज्ञानेन) अन्तःकरणेनैनं तिरस्-कुर्यात् ।

↩︎

अत्र देवो द्रोहिणो निग्रहय् उद्यतः।
अत्र +द्वेषोपेक्षया स्नेह एवोक्तः - न सर्पेणैव शुष्को जागरूको वा व्यवहारः।
एवं तेष्व् अपि स्वैरं गुण-रसनं न दोषाय।↩︎

If, owing to the desire for wealth and sense pleasures,
a man should remain subservient to those who are unsuitable,
he would provoke disgust in the mind of Bhagavān in the same way
as a queen who, while her lord is an emperor,
begs alms of the mean and unworthy
would provoke disgust in the king's mind.

↩︎

Si, debido al deseo de riqueza y placeres sensoriales,
un hombre debe permanecer subordinado a aquellos que no son adecuados,
Provocaría disgusto en la mente de Bhagavān de la misma manera
como una reina que, mientras su Señor es un emperador,
pide limosnas de la media e indigna
provocaría asco en la mente del rey.

↩︎

अर्थकामङ्गळडियाग प्रतिकूलरै आदरित्तिरुक्कुमागिल्, राजा सार्वभौम ऩायिरुक्क राजमहिषी क्षुद्रजन्तुक्कळ् पक्कलिले मडिप्पिच्चै पुक्काल् राजावुक्कु अवद्यमाय् अत्ताले यवळैयवऩ् वॆऱुक्कुमाप्पोले ऎम्बॆरुमाऩ् तिरुवुळ्ळम् वॆऱुत्तिरुक्कुम्।↩︎

राजमहिषी – पट्टाभिषिक्तैयाऩ राजपत्नी । क्षुद्रजन्तुक्कळ् - हीऩजनङ्गळ्। मडिप्पिच्चै - मडियैक्काट्टि पिच्चैबुगुरुगै।↩︎

अर्थ-काम-वशाद् अनुभयेषाम् आदरणे,
"रत्न-पाषाणयोस् तारतम्यम् अजानत इवास्य जातं ज्ञानं
कार्यकरं न संपन्नं किले"ति
तद्-विषये भगवान् अनादरं कुर्वीत

इति ।↩︎

तटस्थे सादरस्य भागवतादरे सावधानता न स्याद् इति दोष-मूलम्।
अतो देव उपेक्षते तम् - नानुग्रहोन्मुखो भवति।
न चात्रापि तद्-अ-भागवतत्व-स्मरणेन शुष्क एव व्यवहारो दूषितः।
एवं तेष्व् अपि कालि-दास-निभेषु स्वैरं गुण-रसनं न दोषाय।↩︎

If a man should treat with respect
those who are neither the one nor the other,
the Lord would have no regard for him,
as his knowledge serves no useful purpose
like that of one who cannot distinguish between a gem and a piece of stone.

↩︎

Si un hombre se trate con respeto
aquellos que no son ni uno ni el otro,
El Señor no tendría consideración por él, Como su conocimiento no tiene un propósito útil como el de alguien que no puede distinguir entre una gema y un trozo de piedra.

↩︎

अर्थकामङ्गळडियाग अनुभयरै आदरिक्कुमागिल्, रत्नत्तुक्कुम् पाषाणत्तुक्कुम् वासियऱि यादाप्पोले इवऩुक्कुप् पिऱन्द ज्ञानम् कार्यकर मायिऱ्ऱिल्लैयागादेयॆऩ्ऱु, अवऩळविले ऎम्बॆरुमाऩ् अनादरित्तिरुक्कुम्।↩︎

वासियऱियादाप् पोले - व्यत्यासमऱियादवर् ज्ञानम्बोले। अवऩळविले - अवऩ् विषयत्तिले, ऎम्बॆरुमाऩ् अनादरित्तिरुक्कुमिति । इदु पर्यन्तम् श्रीभाष्यकारवाक्यम्।↩︎

धर्माविरुद्धार्थ-कामयोस् तात्पर्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि श्रीभाष्य-कारर् अरुळिच् चॆय्द उत्तर-कृत्यत्तिल्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कुलटा-षण्ड-पतित-
वैरिभ्यः काकिणीम् अपि ।
उद्यताम् अपि गृह्णीयान्
नापद्य् अपि कदाचन ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ३-१८),

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पर-रन्ध्रेषु जात्य्-अन्धाः
पर-दारेष्व् अ-पुंसकाः ।
परीवादेषु ये मूकास्
तेऽतीव-दयिता मम’’
(विष्णुधर्मः ७६-२२।)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
धर्म-विरुद्धार्थ-कामङ्गळ् दूरतो-निरस्तङ्गळ् आऩ बडियाले

धर्माविरुद्धङ्गळ् आऩ अर्थ-कामङ्गळ् उपाधिय् आगवुम्

(पूर्वोक्त-)अनुकूल-प्रतिकूलोदासीन-विषयङ्गळिल्
ताऩ् निऩ्ऱ निलै कुलैयल् आगाद्
ऎऩ्ऱु तिरुव्-उळ्ळम्। (4)

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

If a man should treat with respect
those who are neither the one nor the other,
the Lord would have no regard for him,
as his knowledge serves no useful purpose
like that of one who cannot distinguish between a gem and a piece of stone.

↩︎

Si un hombre se trate con respeto
aquellos que no son ni uno ni el otro,
El Señor no tendría consideración por él, Como su conocimiento no tiene un propósito útil como el de alguien que no puede distinguir entre una gema y un trozo de piedra.

↩︎

इत्थं श्री-भाष्य-कारानुगृहीते उत्तर-कृत्ये,↩︎

In connection with this code of conduct prescribed by Śrī Rāmānuja for the prapanna,↩︎

En relación con este Código de Conducta prescrito por Śrī Rāmānuja para Prapanna,↩︎

इप्पडि श्रीभाष्यकारररुळिच्चॆय्द उत्तरकृत्यत्तिल्↩︎

इन्द वार्त्तै शास्त्र-सापेक्ष-रुचियाले कैङ्गर्यम् पण्ण वेण्डुम् ऎऩ्बदिल्
ऎप्पडि प्रमाणम् आगुम् ऎऩ्ऩिल्,
अदिऩ् तात्पर्यत्तै विशदीकरिक्किऱार् इप्पडि भाष्यकाररित्यादिना ।↩︎

‘‘कुलटा-षण्ड-पतित-
वैरिभ्यः काकिणीम् अपि ।
उद्यताम् अपि गृह्णीयान्
नापद्य् अपि कदाचन ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ३-१८),

↩︎

"One should not, in any circumstances and even in critical times,
accept any gifts, not even a cowrie,
from an unchaste woman, a eunuch, an outcast (patita) or an enemy."

↩︎

"Uno no debería, en ninguna circunstancia e incluso en momentos críticos,
Acepta cualquier regalo, ni siquiera un cowrie,
De una mujer inútil, un eunuco, un paria (Patita) o un enemigo ".

↩︎

‘‘कुलटाषण्डपतितवैरिभ्यः काकिणीमपि ।
उद्यतामपि गृह्णीयान्नापद्यपि कदाचन ॥’’(शाण्डिल्य-स्मृतिः ३-१८),↩︎

धर्मविरुद्धमाऩ अर्थकामङ्गळडियाग विपरीतानुष्ठानम् कूडादॆऩ्बदु स्पष्टमाऩ वसनङ्गळाले सिद्धमागैयाल्, धर्माविरुद्धार्थकामङ्गळडियागवुम् अनुकूलादिविषयङ्गळिल् विपरीतानुष्ठानम् कूडादॆऩ्बदे भाष्यकारवाक्यतात्पर्यम् ऎऩ्बदु घट्टार्थम्। धर्मविरुद्धमाऩ अर्थमागादॆऩ्बदिल् स्पष्टप्रमाण कुलटेत्यादि । कुलटा – कुलं विहाय स्वैरमटतीति कुलटा व्यभिचारिणी । षण्डः – जन्मान्तरीयोत्कटपापविशेषत्ताले नपुंसकऩागप् पिऱन्दवऩ्। वैरी – भगवद्वैरी । काकिणीं – अल्पः कणः काकिणी, अल्पधनमपीत्यर्थः । कदाचन न गृह्णीयात् – आपद्यपि न गृह्णीयादित्यर्थः ।↩︎

‘‘पर-रन्ध्रेषु जात्य्-अन्धाः
पर-दारेष्व् अ-पुंसकाः ।
परीवादेषु ये मूकास्
तेऽतीव-दयिता मम’’
(विष्णुधर्मः ७६-२२।)

↩︎

"They are dear to me -
they who are born blind to the imperfections of others,
who are eunuchs in regard to the wives of other men
and who are dumb in the matter of censuring others."↩︎

"Son queridos para mí -
los que nacen ciegos a las imperfecciones de los demás,
que son eunucos con respecto a las esposas de otros hombres
y que son tontos en la cuestión de censurar a otros ".↩︎

‘‘पररन्ध्रेषु जात्यन्धाः परदारेष्वपुंसकाः ।
परीवादेषु ये मूकास्तेऽतीव दयिता मम’’(विष्णुधर्मः ७६-२२।)↩︎

पररन्ध्रेषु – पर – इतरऩुडैय, अथवा शत्रुविऩुडैय रन्ध्रेषु – अपवादस्थानङ्गळिल्। धर्मविरुद्धकामम् कूडादॆऩ्बदिल् प्रमाणम् परदारेष्वपुंसका इति । अपुंसकाः – नपुंसकाः ।↩︎

इत्य्-आदि-रीत्या
धर्म-विरुद्धार्थ-कामानां दूरतो निरस्तत्वात्
धर्माविरुद्धार्थ-कामोपाधिकतयाऽपि
अनुकूल--प्रतिकूलोदासीन-विषयेषु
स्वास्थिता स्थितिर् न विनाश्येति तात्पर्यम् । (5)↩︎

We have to remember that the pursuit of wealth and sense pleasures which are against dharma
have already been prohibited altogether (for all including non prapannas) as in the above (following) śloka-s.
So the injunction contained in the Bhāṣyakāra's words (really) means that
even in regard to the acquisition of wealth and sense-pleasures which are not opposed to dharma,
the prapanna should not deviate from his proper state
in regard to these three classes of persons,
the suitable, the unsuitable and those who are neither of these two.↩︎

Tenemos que recordar que la búsqueda de la riqueza y los placeres sensoriales que están en contra del dharma
ya han sido prohibidos por completo (para todos, incluidos los no prapannas) como en lo anterior (~~ siguiente ~~) śloka-s.
Entonces la orden contenida en las palabras de Bhāṣyakāra (realmente) significa que
incluso con respecto a la adquisición de riqueza y placeres sensoriales que no se oponen al dharma,
La Prapanna no debe desviarse de su estado apropiado con respecto a estas tres clases de personas, Los adecuados, los inadecuados y los que no son de estos dos.↩︎

इत्यादिगळिऱ्पडिये धर्मविरुद्धार्थकामङ्गळ् दूरतोनिरस्तङ्गळाऩबडियाले धर्माविरुद्धङ्गळाऩ अर्थकामङ्गळुपाधियागवुम् अनुकूलप्रतिकूलोदासीन विषयङ्गळिल् ताऩ् निऩ्ऱ निलै कुलैयलागादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

धर्मविरुद्धार्थकामङ्गळ् दूरतो निरस्तङ्गळाऩबडियाले इति । प्रपन्नाप्रपन्नसाधारण्येन सर्वाधिकारिक्कुम् धर्मविरुद्धार्थकामङ्गळ् आबत्तिलुम् निषेधिक्कप्पट्टबडियाले ऎऩ्ऱबडि।

धर्माविरुद्धङ्गळाऩव् अर्थकामङ्गळ् उपाधियागवुमिति । प्रपन्नाधिकारियैक् कुऱित्ते उपदेशिक्कप्पडुम् भाष्यकारवाक्यत्तिऱ्कु अनुकूलादिविषयङ्गळिल् अनादरादिनिषेधम् धर्माविरुद्धार्थकामौपाधिकमागवुम् कूडा तॆऩ्बदे तात्पर्यमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

शब्द-प्रमाणम्

अनुकूलानादर-फले

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् अनुकूलरैय् अनादरिक्कल् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडम्
श्री-शाण्डिल्य-स्मृतियिले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादृत-सुतङ् गेही
पुरुषं नाभिनन्दति ।
तथा ऽनर्चित-सद्-भक्तं
भगवान् नाभिनन्दति॥(5)
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-८६।)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

प्रतिकूल-संसर्ग-फले

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिकूल-संसर्गम् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडम् महाभारतत्तिले

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ये द्विषन्ति महात्मानं (भागवतम्)
न स्मरन्ति च केशवम् ।
न तेषां पुण्य-तीर्थेषु (स्नानेन)
गतिस् संसर्गिणाम् अपि॥ (4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३६-३६।)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप् पट्टदु।

(विषयः16)

(नीलमेघः (सं)17)

(विश्वास-टिप्पनी18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्पडिये

मूढैः पाप-रतैः क्रूरैर्
भगवच्-छास्त्र-दूषकैः ।
(सादरं) सम्बन्धन् नाचरेद् भक्तिर्
नश्यत्य् एतैस्तु सङ्गमे॥
(शाण्डिल्य-स्मृतिः १-१२१।)

(विषयः23)

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु

प्रतिकूल-संसर्गम् भगवत्-प्रेमत्तैय् अऴिक्कुम्

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)29)

(मूलम्30)

उदासीन-त्यागे

विश्वास-प्रस्तुतिः

उदासीनरै तृणवत् करिक्क वेणुम् ऎऩ्ऩुम् इडम्,

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद्य प्रभृति हे लोका
यूयं यूयं वयं वयम् ।
अर्थ-काम-परा यूयं
नारायण-परा वयम् ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नास्ति सङ्गतिर् अस्माकं
युष्माकञ् च परस्-परम् ।
वयन् तु किङ्करा विष्णोर्
यूयम् इन्द्रिय-किङ्कराः॥(5)

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

तत्र अनुकूलाः नानादरणीया इत्येतत् श्रीशाण्डिल्यस्मृतौ↩︎

That those who are suitable should not be treated with disregard is declared in Śāṇḍilya smṛti (4-86).↩︎

Que aquellos que son adecuados no deben ser tratados sin tener en cuenta se declara en śāṇḍilya smṛti (4-86).↩︎

अदिल् अनुकूलरै यनादरिक्कलागादॆऩ्ऩुमिडम् श्रीशाण्डिल्यस्मृतियिले↩︎

अनुकूलरिडत्तिल् अनादरम् कूडादॆऩ्बदिल् प्रमाणत्तै उपन्यसिक्किऱार् अदिल् अनुकूलरै इत्यादिना । ऎऩ्ऩुमिडम् - ऎऩ्बदु।↩︎

अनादृत-सुतङ् गेही
पुरुषं नाभिनन्दति ।
तथा ऽनर्चित-सद्-भक्तं
भगवान् नाभिनन्दति॥(5)
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-८६।)

इति प्रत्यपादि ।↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्, भागवतापचारः↩︎

“A householder does not like one who treats his son with disregard;
so also Bhagavān does not like those
who do not treat his bhaktas with due respect."

↩︎

“A un hogar no le gusta alguien que trata a su hijo con desprecio;
Así también a Bhagavān no le gustan
quienes no tratan a sus bhaktas con el debido respeto ".

↩︎

‘‘अनादृतसुतङ्गेही पुरुषं नाभिनन्दति ।
तथाऽनर्चितसद्भक्तं भगवान्नाभिनन्दति’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ४-८६।)
ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

अनादृतेत्यादि । अनादृतः स्वसुतः येन तं पुरुषं गेही यथा नाभि नन्दति, तथा अनर्चितस्सद्भक्तः येन तं पुरुषं भगवान्नाभिनन्दति ।↩︎

प्रतिकूल-संसर्गो न कार्य इत्य्-एतन् महाभारते,↩︎

That those who are unsuitable should not be associated with, is declared in the Mahābhārata :↩︎

Que los que no son adecuados no deben estar asociados, se declara en el Mahābhārata:↩︎

प्रतिकूलसंसर्गमागादॆऩ्ऩुमिडम्महाभारतत्तिले↩︎

ब्रह्म-द्विट्, ब्रह्मद्विट्-संसर्गः↩︎

ये द्विषन्ति महात्मानं (भागवतम्)
न स्मरन्ति च केशवम् ।
न तेषां पुण्य-तीर्थेषु (स्नानेन)
गतिस् (सादर-)संसर्गिणाम् अपि॥ (4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३६-३६।)

[[१३७]]
इति प्रत्यवादि ।↩︎

अत्र सादर-संसर्ग एवोक्तः, न सावधानः शुष्क-व्यवहारः।↩︎

“Those who hate Keśava, the Supreme Being,
and cannot, meditate on Him -
to them and to those who associate with them with respect,
there will be no benefit at all from bathing in the holy waters".

↩︎

“Aquellos que odian a Keśava, el ser supremo, y no puede, meditar sobre él - para ellos y para aquellos que se asocian con ellos con respeto, No habrá ningún beneficio de bañarse en las aguas sagradas ".

↩︎

‘‘ये द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति च केशवम् ।
न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिस्संसर्गिणामपि’’
ऎऩ्ऱु सॊल्लप् पट्टदु।↩︎

भागवतरैप् पूजियादवऩै भगवाऩुगक्क माट्टाऩॆऩ्ऱबडि। प्रतिकूलसंसर्गमे कूडादॆऩ्बदिल् प्रमाणम् ये द्विषन्तीत्यादि । ‘‘स महात्मा सुदुर्लभः’’ ऎऩ्ऱु भगवाऩालेये कॊण्डाडप्पट्ट महात्मावाऩ भागवतऩै ऎवऩ् द्वेषिक्किऱऩो,ऎवऩ् केशवऩैयुम् स्मरिप्पदिल्लैयो। तेषां – अवर्गळुडैय, संसर्गिणामपि – संसर्गमुडैयवर्गळुक्कुम्, पुण्यतीर्थेषु – गङ्गादिपुण्यतीर्थङ्गळिल्, गतिः – गम्यते इति गतिः; स्नानत्ताले प्राप्यमाऩ पापनिवृत्ति मुदलाऩ फलम्। नास्ति - इल्लै अवर्गळुडैय संसर्गिकळुक्के पुण्यतीर्थस्नानङ्गळाल् पापनिवृत्ति यिल्लैयॆऩ्ऱाल् अवर्गळुक्कु गतियिल्लैयॆऩ्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धम्।↩︎

ब्रह्म-द्विषः↩︎

तथा

मूढैः पाप-रतैः क्रूरैर्
भगवच्-छास्त्र-दूषकैः ।
(सादरं) सम्बन्धन् नाचरेद् भक्तिर्
नश्यत्य् एतैस् तु सङ्गमे॥
(शाण्डिल्य-स्मृतिः १-१२१।)

↩︎

So also it is said:

"One should not associate with fools,
with those who are addicted to sin,
with those who are cruel by nature,
and with those who criticise adversely the śāstras of Bhagavān (Pāñcarātra).
Association with them will put an end to bhakti".

↩︎

Entonces también se dice:

"No se debe asociar con los tontos,
con los que son adictos al pecado,
con los que son crueles por naturaleza,
Y con aquellos que critican adversamente los Śāstras de Bhagavān (Pāñcarātra).
La asociación con ellos pondrá fin a Bhakti ".

↩︎

अप्पडिये
‘‘मूढैः पापरतैः क्रूरैर्भगवच्छास्त्रदूषकैः । सम्बन्धन्नाचरेद्भक्तिर्नश्यत्येतैस्तु सङ्गमे’’(शाण्डिल्य-स्मृतिः १-१२१।)↩︎

इङ्गु संसर्गशब्दम् संसर्गकारणमाऩ आदरादि कळुक्कुमुबलक्षणम्। इप्पडि गतियऩ्ऱिक्के पोवदोडु इरुन्द भक्तियुम् नशित्तुप्पोगुमॆऩ्गिऱार् अप्पडिये मूढैरित्यादिना । मूढैः – आत्मज्ञानशून्यर्गळाय्, अत एव पापरतर्गळाय्, अत एव क्रूरर्गळाय्, अत एव भगवाऩैयुम् तत्प्रतिपादकशास्त्रङ्गळैयुम् दूषिक्कुमवर्गळोडु। सम्बन्धं – येन केन प्रकारेणापि सम्बन्धत्तै। नाचरेत् - पण्णक्कडवऩल्लऩ्। इप्पडि निषेधित्त सम्बन्धत्तैप् पण्णिऩाल् कृतकत्यऩाऩ इवऩुक्कु वरुम् अनर्थत्तैच् चॊल्लुगिऱदु भक्तिर्नश्यत्येतैस्तु सङ्गमे ऎऩ्ऱु।↩︎

इति
प्रतिकूल-संसर्गस्य भगवत्-प्रेम-विनाशकत्वं प्रतपादि ।↩︎

ऎऩ्ऱु प्रतिकूलसंसर्गम् भगवत्प्रेमत्तैयऴिक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

उदासीनास् तृणवत् कार्या इत्य्-एतत् -↩︎

That those who are neither the one nor the other should be treated like straw↩︎

Que aquellos que no son ni el uno ni el otro
deben ser tratados como paja↩︎

उदासीनरै तृणवत्करिक्कवेणुमॆऩ्ऩुमिडम्,↩︎

अनुभयरै अनादरित्तु वर्तिक्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् उदासीनरै इत्यादिना ।↩︎

अद्य प्रभृति हे लोका
यूयं यूयं वयं वयम् ।
अर्थ-काम-परा यूयं
नारायण-परा वयम् ॥ (5)↩︎

O men of the world, from this day onwards,
you are what you are and we are what we are.
You are in quest of wealth and sense pleasures;
we are in quest of Nārāyaṇa.

↩︎

Oh hombres del mundo, a partir de este día en adelante,
Eres lo que eres, y somos lo que somos.
Estás en busca de riqueza y placeres sensoriales;
Estamos en busca de Nārāyaṇa.

↩︎

अद्य प्रभृति हे लोका यूयं यूयं वयं वयम् । अर्थकामपरा यूयं नारायणपरा वयम् ॥↩︎

अद्य प्रभृतीति । इदु लौकिकान्प्रति नारद-वचनमॆऩ्ऱु सारदीपिकै।
यूयं यूयं – संसारिगळाऩ नीङ्गळ् संसारिगळे। वयं वयं – भागवतर्गळाऩ नाङ्गळ् भागवतर्गळे। संसारिगळुक्कु लक्षणम् सॊल्लुगिऱार् अर्थकामपरा यूयमिति । भागवतर्गळुक्कु लक्षणम् सॊल्लुगिऱार् नारायणपरा वयमिति ।↩︎

नास्ति सङ्गतिर् अस्माकं
युष्माकञ् च परस्-परम् ।
वयन् तु किङ्करा विष्णोर्
यूयम् इन्द्रिय-किङ्कराः॥(5)↩︎

(So) there cannot be any companionship between you and us.
We are the servants of the Lord;
you are the slaves of the senses.

↩︎

(Entonces) no puede haber ninguna compañía entre usted y nosotros. Somos los siervos del Señor; Ustedes son los esclavos de los sentidos. (5)

↩︎

नास्ति सङ्गतिरस्माकं युष्माकञ्च परस्परम् । वयन्तु किङ्करा विष्णोर्यूयमिन्द्रियकिङ्कराः॥↩︎

आगैयिऩाल् नम्मिरुवरुक्कुम् सम्बन्धम् सेराच्चेर्त्तियॆऩ्गिऱार् नास्ति सङ्गतिरित्यादिना ।
अर्थकामपरतादिगळिल् हेदुवैक्काट्टुगिऱार् वयं तु किङ्करा विष्णोर्यूयमिन्द्रियकिङ्करा इति ।↩︎

इत्य्-आदिषु प्रसिद्धम् ।↩︎

is well known from ślokas like the above following.↩︎

Es bien conocida por ślokas como la anterior ~~ siguiente ~~.↩︎

इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

शास्त्रीयान्तरोपलक्षणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि

"मुऩ्ऩडि पार्त्तु वर्तिक्क वेणुम्"

ऎऩ्ऱ् अरुळिच्-चॆय्दव् अर्थम्
शास्त्रैक-वेद्यम् आगैयाले
शास्त्रीयङ्गळुक्कु उपलक्षणम् आग

सारोद्धारम् पण्णिय्
इवर् अरुळिच् चॆय्द (पूर्वोक्त-पञ्च-)कैङ्कर्यङ्गळुम्
ताऩ् वेण्डिऩ पडि सॆय्य वॊण्णामैयाले
शास्त्रोक्तम् आऩ नियमत्तोडे सॆय्दाल्
कैङ्कर्यम् आम् (4)

ऎऩ्ऱु सूचितम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

(English6)

(Español7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कृतकृत्यत्वात्) वेण्डिऱ्ऱुच् चॆय्दु
तिरियव्(=भ्रान्तुम्) अमैयुमोव्(=योग्यमो)

ऎऩ्ऩिल् अद् इवऩुक्कु स्वरूपम् अऩ्ऱ्'

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्द पडियाले

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अशास्त्रम् आसुरं कृत्स्नं’’(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २१।)

ऎऩ्ऱु आळवन्दार् अरुळिच् चॆय्द बडिये

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-विरुद्धङ्गळ्
दैव-प्रकृतिय् आऩय् इवऩ्-स्वरूपत्तुक्कुप्
पॊरुन्दामैयालुम्(=अनङ्गीकार्यत्वात्),

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रुतिस् स्मृतिर् ममैवाज्ञा
यस् ताम् उल्लङ्घ्य वर्तते ।
आज्ञा-च्छेदी मम द्रोही
मद्-भक्तोऽपि न वैष्णवः॥
(विष्णुधर्मः ६-३१।)

(विषयः23)

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु अडिमै-गॊळ्ळुगिऱ् अवऩ् अरुळिच् चॆय्द पडियालुम्

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् शरीरत्तोड् इरुन्द कालम्
शास्त्र-वश्यऩ् आय् अडिमै सॆय्य वेणुमॆऩ्ऱु तिरुव्-उळ्ळम्।

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

इत्थं

अग्र-पद-दर्शं प्रवर्तितव्यम्

इति स्वानुगृहीतस्यार्थस्य शास्त्रैक-वेद्यत्वात्
शास्त्रीयाणाम् उपलक्षण-रूपेण

सारोद्धार-पूर्वकम् एभिर् अनुगृहीतानां कैङ्कर्याणाम् अपि
स्वेच्छयाऽनुष्ठातुम् अ-युक्तत्वात्
शास्त्रीय-नियमैः सहानुष्ठितत्वे एव कैङ्कर्य-सिद्धिर्

इति सूचितं भवति ।↩︎

The words that the prapanna should walk warily (lest he should fall into pitfalls)
indicate that the (five) services ordained as essential by the Bhāṣyakāra (in his words quoted above)
stand in the same category as services like Sandhyāvandana
which can be learnt only from the śāstras
and that, for that reason,
these five, too, should be done in accordance with the injunctions prescribed in the śāstras,
in order that they may become real and proper services.↩︎

Las palabras que la Prapanna debe caminar con cautela (para que no caiga en trampas)
Indique que los (cinco) servicios ordenados como esenciales por el Bhāṣyakāra (en sus palabras citadas anteriormente)
pararse en la misma categoría que los servicios como Sandhyāvandana
que solo se puede aprender de los Śāstras
y eso, por esa razón,
Estos cinco también deben hacerse de acuerdo con las medidas cautelares prescritas en los Śāstras,
Para que puedan convertirse en servicios reales y adecuados.↩︎

इप्पडि मुऩ्ऩडि पार्त्तु वर्तिक्कवेणुमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्दवर्थम् शास्त्रैकवेद्यमागैयाले शास्त्रीयङ्गळुक्कु उपलक्षणमागसारोद्धारम्बण्णियिवररुळिच्चॆय्द कैङ्कर्यङ्गळुम् ताऩ् वेण्डिऩबडि सॆय्यवॊण्णामैयाले शास्त्रोक्तमाऩ नियमत्तोडे सॆय्दाल् कैङ्कर्यमामॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

इन्द श्रीभाष्यकारवार्त्तैयिल् शास्त्रानुसरणसूचकमाऩ अंशत्तैक्काट्टुगिऱार् इप्पडि मुऩ्ऩडिबार्त्तु इत्यादिना । मुऩ्ऩडिबार्त्तु वर्त्तिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्द अर्थमावदु। मुऩ्ऩडिबार्त्तु नडक्कै। शास्त्रैकवेद्यमागैयाले इति । इदऱ्कु शास्त्रोक्तमाऩ नियमत्तोडे ऎऩ्बदोडन्वयम्। अदु पूर्वोक्तशाण्डिल्यस्मृत्यादिगळिल् व्यतिरेकनिन्दामुखेनवेद्यमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। इङ्गु अदुवुम् ऎऩ्गिऱ पदत्तै अध्याहरिक्कवेण्डुम्। अदऱ्कु कैङ्कर्यङ्गळुम् ऎऩ्बदोडन्वयम्। शास्त्रीयङ्गळुक्कु उपलक्षणमाग – भाष्यप्रवचनादिगळुम् शास्त्रीयङ्गळागैयाल् अदैच् चॊऩ्ऩदु शास्त्रीयमाऩ सर्ववर्णाश्रमधर्मङ्गळुक्कुमुबलक्षणमागच् चॊऩ्ऩदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। सारोद्धारम् पण्णि - सारांशत्तैयॆडुत्तु। इवररुळिच्चॆय्द कैङ्कर्यङ्गळुम् - श्रीभाष्यकारररुळिच्चॆय्द श्रीभाष्यप्रवर्तनादिकैङ्कर्यङ्गळुम्।↩︎

The words that the prapanna should walk warily (lest he should fall into pitfalls)
indicate that the (five) services ordained as essential by the Bhāṣyakāra (in his words quoted above)
stand in the same category as services like Sandhyāvandana
which can be learnt only from the śāstras
and that, for that reason,
these five, too, should be done in accordance with the injunctions prescribed in the śāstras,
in order that they may become real and proper services.↩︎

Las palabras que la Prapanna debe caminar con cautela (para que no caiga en trampas)
Indique que los (cinco) servicios ordenados como esenciales por el Bhāṣyakāra (en sus palabras citadas anteriormente)
pararse en la misma categoría que los servicios como Sandhyāvandana
que solo se puede aprender de los Śāstras
y eso, por esa razón,
Estos cinco también deben hacerse de acuerdo con las medidas cautelares prescritas en los Śāstras,
Para que puedan convertirse en servicios reales y adecuados.↩︎

"(कृतकृत्यत्वात्) स्वैरं तत् तत् कुर्वता
किं संचरितुं युक्तम्?

इति चेत् - तद् अस्य न स्व-रूपम्"

इत्य् अनुगृहीततया,↩︎

(The answer is that) it is clear from the Bhāṣyakara's words

"If he should go about doing as he likes,
it would be against his svarūpa or essential nature."

↩︎

(La respuesta es que) está claro por las palabras del bhāṣyakara

"Si él deba hacer lo que quiera,
Sería contra su svarūpa o naturaleza esencial ".

↩︎

'वेण्डिऱ्ऱुच् चॆय्दु तिरियवमैयुमो वॆऩ्ऩिल् अदिवऩुक्कु स्वरूपमऩ्ऱ्' ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दबडियाले↩︎

वेण्डिऱ्ऱुच् चॆय्दु तिरिगै इवऩुक्कु स्वरूपमऩ्ऱु ऎऩ्गैयालुम् शास्त्रीयनियममत्तोडेये कैङ्गर्यम् सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ इव्वर्थम् सिद्धमॆऩ्गिऱार् वेण्डिऱ्ऱुच् चॆय्दु इत्यादिना ।↩︎

‘‘अशास्त्रम् आसुरं कृत्स्नं’’(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २१।)

इति श्री-यामुनाचार्यानुगृहीत-रीत्या↩︎

As Aḷavandār puts it,

"Whatever agrees not with the śāstras is Āsuric in nature";

↩︎

Como dice Aḷavandār,

"Lo que sea que no esté de acuerdo con los Śāstras es de naturaleza āsuric;

↩︎

‘‘अशास्त्रमासुरं कृत्स्नं’’(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २१।) ऎऩ्ऱु आळवन्दाररुळिच्चॆय्दबडिये↩︎

अशास्त्रमित्यादि । अशास्त्रं कृत्स्नं – शास्त्रीयमल्लाद सर्वकर्ममुम् आसुरम् ऎऩ्ऱन्वयम्। इदु गीतार्थसङ्ग्रहत्तिलुळ्ळदु।↩︎

शास्त्र-विरुद्धानां
देव-प्रकृतेर् अस्य स्व-रूपाननुरूपतया च↩︎

those sections that are opposed to the śāstras
are inconsistent with his Nature which is godl.↩︎

Esas secciones que se oponen a los Śāstras
son inconsistentes con su naturaleza que es piadosa.↩︎

शास्त्रविरुद्धङ्गळ् दैवप्रकृतियाऩयिवऩ् स्वरूपत्तुक्कुप् पॊरुन्दामैयालुम्,↩︎

दैवप्रकृतियाऩ इवऩ् - कृतकृत्यऩाय् अत एव दैवप्रकृतियाय्प्पोन्द इन्द प्रपन्नऩ्। स्वरूपत्तिऱ्कुप् पॊरुन्दामैयालुम् - स्वरूपत्तिऱ्कु योग्यमल्लामैयालुम्,↩︎

शास्त्रम्, वेदः, स्मृतिः, वैष्णवः, आचारः↩︎

श्रुतिस् स्मृतिर् ममैवाज्ञा
यस् ताम् उल्लङ्घ्य वर्तते ।
आज्ञा-च्छेदी मम द्रोही
मद्-भक्तोऽपि न वैष्णवः॥
(विष्णुधर्मः ६-३१।)

↩︎

"The śruti and the smṛtis are indeed my commands.
He who transgresses them violates my commands.
He does injury to me.
Though he may be devoted to me he should not be called a Vaiṣṇava".

↩︎

El Śruti y los Smṛtis son de hecho mis comandos.
El que los transgrede, viola mis mandamientos.
Él me da una lesión.
Aunque puede ser dedicado a mí, no debe ser llamado Vaiṣṇava.

↩︎

‘‘श्रुतिस्स्मृतिर्ममैवाज्ञा
यस्तामुल्लङ्घ्य वर्तते ।
आज्ञाच्छेदी मम द्रोही
मद्भक्तोऽपि न वैष्णवः’’
(विष्णुधर्मः ६-३१।)↩︎

मम आज्ञाच्छेदी, अत एव मम द्रोही ।↩︎

इति दास्य-ग्राहिणा (स्वामिना) अनुगृहीतत्वाच् च↩︎

Further Thus it has been said by the Lord, who is entitled to our service.↩︎

~~ Además ~~ Esto ha sido dicho por el Señor, que tiene derecho a nuestro servicio.↩︎

ऎऩ्ऱु अडिमैगॊळ्ळुगिऱवऩरुळिच्चॆय्दबडियालुम्↩︎

अडिमैगॊळ्ळुगिऱवऩ् - शेषियाऩ भगवाऩ्, अरुळिच्चॆय्दबडियालुम् शास्त्रातिक्रमम् पण्णुगिऱवऩ् मद्भक्तऩायिरुन्दालुम् मम द्रोही ऎऩ्ऱुम्, वैष्णवऩऩ्ऱॆऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दबडियालुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अनेन यावच्-छरीर-स्थिति शास्त्र-वश्येन दास्यं कर्तव्यम्
इति तात्पर्यम् ।↩︎

Śrī Rāmānuja's meaning is that,
since the Master has also made this declaration,
the prapanna should serve in accordance with the śāstras
as long as he lives in the body.↩︎

El significado de Śrī Rāmānuja es que,
Dado que el maestro también ha hecho esta declaración,
La Prapanna debe servir de acuerdo con los śāstras
Mientras viva en el cuerpo.↩︎

इवऩ्शरीरत्तोडिरुन्द कालम्शास्त्रवश्यऩायडिमै सॆय्य वेणुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इवऩ् शरीरत्तोडिरुन्द कालम् - मुक्तदशैयिल् भगवदभिप्रायत्तै नेरागत् तॆरिन्दु स्वच्छन्दकैङ्कर्यम् सॆय्यप्पोगिऱवऩाऩालुम् इवऩ् शरीरत्तोडिङ्गिरुन्द कालम्। शास्त्रवश्यऩायडिमैसॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱुदिरुवुळ्ळम् - शरण्याभिप्रायत्तैत् तॆरिविक्किऱ शास्त्रत्तिऱ्कु वश्यऩागवे अदु सॊऩ्ऩबडि सॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

यामुनोपदेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

निज-कर्मादि-भक्त्य्-अन्तं
कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः ।
उपायतां परित्यज्य
न्यस्येद् देवे तु ताम् अभीः॥ (5) (गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३१)

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु श्री-गीतार्थ-संग्रहत्तिल्
‘‘प्रीत्यैव’’ ऎऩ्गिऱव् अवधारणत्ताले
साधनत्व-बुद्धियै व्यवच्छेदित्तार् ऎऩ्ऩुम् इडम्
‘‘उपायतां परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु विवरिक्कैयाले(=विवरणेनैव) व्यक्तम्। (4)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्रीय-कैङ्कर्यत्तिल् प्रीतियिऩ्-उडैय प्रेरकत्वातिशयम् विवक्षितम् आऩालुम्

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘निज-कर्मादि-भक्त्य्-अन्तम्’’

ऎऩ्गिऱव् इवऱ्ऱिऩ् (→कर्मणां) स्वरूपत्तुक्कु शास्त्रमे प्रमाणम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
निज(→वर्णाश्रम-विशिष्ट)-कर्म-शब्दत्ताले दर्शितम् आयिऱ्ऱु। (5)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

निज-कर्मादि-भक्त्य्-अन्तं
कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः ।
उपायतां परित्यज्य
न्यस्येद् देवे तु ताम् अ-भीः॥ (5) (गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३१)

↩︎

भक्तिः, शास्त्रम्↩︎

"From the karmas pertaining to one's varṇa and āśrama to bhakti yoga,
one should perform everything, directed by love alone (of the Lord).
One should give up the notion that these are upāyas or means (for attaining one's ends).
One should place the upāya, without fear, on God;
(i.e) one should realise that Bhagavān is alone the upāya)".

↩︎

"Desde los karmas relacionados con el varṇa y āśrama hasta bhakti yoga,
Uno debe realizar todo, dirigido por el amor solo (del Señor).
Uno debe renunciar a la noción de que estos son upāyas o medios (para alcanzar los fines de uno).
Uno debe colocar el upāya, sin miedo, en Dios;
(es decir) uno debe darse cuenta de que Bhagavān es solo el upāya) ".

↩︎

‘‘निजकर्मादिभक्त्यन्तं कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः ।
उपायतां परित्यज्य न्यस्येद्देवे तु तामभीः’’
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३१)↩︎

इप्पडि शास्त्रसापेक्षरुचियालेये सर्वकैङ्कर्यङ्गळुम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱाल् आळवन्दारे ‘‘निजकर्मादिभक्त्यन्तं कुर्यात् प्रीत्यैव कारितः’’ ऎऩ्ऱु गीतार्थसङ्ग्रहत्तिल् भक्त्यन्तमाऩ सर्ववर्णाश्रमकैङ्कर्यमुम् प्रीतियिऩालेये पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, एवकारत्ताले शास्त्रापेक्षै आवश्यकमऩ्ऱॆऩ्बदु पोलुम् सॊल्लियिरुप्पदऱ्कु अभिप्रायमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ अन्द श्लोकत्तैयॆडुत्तु मेल् वाक्यत्तिऱ्कनुगुणमाग अदिऩभिप्रायत्तै विशदीकरिक्किऱार् निजकर्मादीत्यादिना । प्रपन्नऩ् भक्तियोगान्तमाऩ निजकर्मत्तै प्रीतियिऩाले पण्णक्कडवऩ्। अप्पडि क्रियमाणमाऩ कर्मत्तिले फलोपायत्वबुद्धियै परित्यजित्तुप् पण्णक्कडवऩ्। अन्द फलोपायतैयै पयमिऩ्ऱिक्के भगवाऩिडत्तिले न्यासम् पण्णि पण्णक्कडवऩ्। इन्द वर्णाश्रमधर्मादिगळुम् भक्तियुम् फलोपायमऩ्ऱॆऩ्ऱुम् भगवाऩे फलोपायमॆऩ्ऱुम् ऎण्णि निजकर्मादिभक्त्यन्तत्तैप् पण्णक्कडवऩ् ऎऩ्ऱ पडि।↩︎

[[१३८]]
इति श्री-गीतार्थ-संग्रहे
"प्रीत्यैव" इत्य्-अवधारणेन
साधनत्व-बुद्धिं व्यवच्छिनत्ति स्मेत्येतत्,
“उपायतां परित्यज्य" इति विवरणात् व्यक्तम् ।↩︎

In his Gītārtha Sangraha Aḷavandār says (thus).
It is obvious that
'by love alone' excludes the notion that it is an upāya
owing to the word 'alone'
and this idea is elaborated in

"having given up the notion that these are upāyas or means".

↩︎

En su gītārtha-sangraha aḷavandār dice (así).
Es obvio que
'por amor solo' excluye la noción de que es un upāya
debido a la palabra 'solo'
y esta idea se elabora en

"Habiendo renunciado a la noción de que estos son upāyas o medios".

↩︎

ऎऩ्ऱु श्रीगीतार्थसंग्रहत्तिल् ‘‘प्रीत्यैव’’ ऎऩ्गिऱववधारणत्ताले साधनत्वबुद्धियै व्यवच्छेदित्तारॆऩ्ऩुमिडम् ‘‘उपायतां परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु विवरिक्कैयाले व्यक्तम्।↩︎

इन्द श्लोकत्तिल् प्रीत्यैव ऎऩ्गिऱविडत्तिल् एवकारत्ताले शास्त्रम् व्यच्छेदिक्कप्पड विल्लै। अदऱ्कु प्रसक्तियुमिल्लै। किन्तु क्रियमाणङ्गळाऩ निजकर्मादिगळिल् उपायत्वबुद्धिये व्यवच्छेदिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्बदु इदऱ्कु विवरमाऩ मेल् वाक्यत्तिऩाल् स्पष्टमॆऩ्गिऱार् प्रीत्यैवेत्यादिना । इदुवे व्यवच्छेद्यमॆऩ्बदु भगवाऩिडत्तिलेये उपायत्वबुद्धिपण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ ‘‘न्यस्येद्देवे तु तामभीः’’ ऎऩ्गिऱ मेल् वाक्यत्तालुम् स्पष्टमागिऱदु।↩︎

शास्त्रीय-कैङ्कर्ये प्रीतेः प्रेरकत्वातिशयस्य विवक्षितत्वेऽपि↩︎

It is true that the love (of the Lord) is indicated
as having a wonderful power of inspiring one to service prescribed in the śāstra.↩︎

Es cierto que el amor (del Señor) está indicado
como tener un poder maravilloso de inspirar uno
a el servicio prescrito en el Śāstra.↩︎

शास्त्रीयकैङ्कर्यत्तिल् प्रीतियिऩुडैय प्रेरकत्वातिशयम् विवक्षितमाऩालुम्↩︎

शास्त्र-विहित-निज-कर्मादिगळिल्
प्रीतियिऩ्-उडैय प्रेरकत्वातिशयमे
प्रीत्यैव ऎऩ्ऩुम् इडत्तिल् विवक्षितमॆऩ्ऱालुम् शास्त्रम् व्यावृत्तमागादु। (5)↩︎

"निज-कर्मादि भक्त्यन्तम्" इत्य्-उक्तानाम् एषां स्वरूपे शास्त्रम् एव प्रमाणम्

इत्य् एतत् "निज-कर्म"-शब्देन दर्शितम्
इति सिद्धम् ।↩︎

But in the words "from the karmas pertaining to one's varṇa and āśrama",
it is shown that the nature of these karmas has to be ascertained only from the śāstras.↩︎

Pero en las palabras "de los karmas relacionados con el varṇa y āśrama",
Se muestra que la naturaleza de estos karmas
debe determinarse solo de los Śāstras.↩︎

‘‘निजकर्मादिभक्त्यन्तं’’ ऎऩ्गिऱविवऱ्ऱिऩ् स्वरूपत्तुक्कु शास्त्रमे प्रमाणमॆऩ्ऩुमिडम्निजकर्मशब्दत्ताले दर्शितमायिऱ्ऱु।↩︎

निजकर्मशब्दत्तालेये शास्त्रसापेक्षत्वप्रतीतेः, ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् शास्त्रीयकैङ्कर्यत्तिलित्यादिना । शास्त्रापेक्षैयिल्लैयागिल् - इऩ्ऩ कर्म निजम्, अदावदु स्वीयम्; इऩ्ऩ कर्म निजमऩ्ऱु, स्वीयमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु निष्कर्षिक्कमुडियादागैयाल् निजकर्मशब्दत्ताले शास्त्रवेद्य वर्णाश्रमधर्ममे सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्, इन्द शास्त्रीयनियमम् भक्तमात्रविषयमागक्कूडादो?↩︎

कर्मसु शास्त्रीय-नियमे प्रमाणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इच्-शास्त्रीय नियमम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अविप्लवाय धर्माणां पालनाय कुलस्य च ।
संग्रहाय च लोकस्य
मर्यादा-स्थापनाय च ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रियाय मम विष्णोश्च
देवदेवस्य शार्ङ्गिणः ।
मनीषी वैदिकाचारं
मनसापि न लङ्घयेत्॥ (5)
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-९३,-९४।)

(विषयः10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु प्रपत्त्य्-अध्यायत्तिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

अयं शास्त्रीय-नियमः↩︎

(Regarding) This ordinance imposed by the śāstras↩︎

(Acerca de) Esta ordenanza impuesta por los Śāstras↩︎

इश्शास्त्रीय नियमम्↩︎

अविप्लवाय धर्माणां पालनाय कुलस्य च ।
संग्रहाय च लोकस्य
मर्यादा-स्थापनाय च ॥

↩︎

"In order that there may be no violation of dharma,
for the protection of the family,
for keeping ignorant men in the right path by setting them an example,
for the preservation of the moral law as defined in the śāstras,

↩︎

"Para que no haya violación del dharma,
Para la protección de la familia,
para mantener a los hombres ignorantes en el camino correcto al establecerles un ejemplo,
Para la preservación de la ley moral definida en los Śāstras,

↩︎

अविप्लवाय धर्माणां पालनाय कुलस्य च । संग्रहाय च लोकस्य मर्यादास्थापनाय च ॥↩︎

प्रपन्नऩुक्कुम् वेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणमुण्डो वॆऩ्ऩ, प्रपन्नऩुक्के शास्त्रीयनियमातिक्रमम् कूडादॆऩ्ऱुम्, अतिक्रमित्ताल् प्रत्यवाय मुण्डॆऩ्ऱुम् लक्ष्मीन्द्रत्तिल् प्रपत्त्यद्ध्यायत्तिल् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् इश्शास्त्रीय नियमम् अविप्लवायेत्यादिना ।

मनीषी – बुद्धिमाऩाऩ प्रपन्नऩ्। धर्माणां – अलौकिकश्रेयस्साधनमाऩ वेदविहितधर्मङ्गळुडैय, अविप्लवाय – विच्छेदम् वारामैक्कागवुम्। पालनायकुलस्य च – जन्मविद्याकृतमाऩ पुत्र शिष्यादिसन्ततियिऩुडैय रक्षणार्थमागवुम्। सङ्ग्रहाय च लोकस्य – अकृत्स्नवित्ताऩ मन्दऩुडैय अनुसरणत्तिऱ्कागवुम्, मर्यादास्थापनाय च – ब्राह्मण ऩिऩ्ऩबडि वर्तिक्कवेण्डुम्, क्षत्रियऩिऩ्ऩबडि वर्तिक्कवेण्डुम्, वैश्यऩिऩ्ऩबडि वर्तिक्कवेण्डुम्, शूद्रऩिऩ्ऩबडि वर्तिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ वेदविहितमर्यादैयिऩुडैय स्थापनत्तिऩ् पॊरुट्टुम्। अदै स्थापिक्काविट्टाल् वर्णसाङ्कर्याद्यनर्थङ्गळुण्डागु मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

शास्त्रम्↩︎

for my (Lakṣmī 's ) satisfaction
and for the satisfaction of the Lord armed with Sarnga,
who is the God of all gods,
the prapanna who is wise should not even think of transgressing the ordinances of the Veda.

↩︎

Por mi (lakṣmī 's) satisfacción
Y por la satisfacción del Señor armado con Sarnga,
quién es el dios de todos los dioses,
La Prapanna que es sabia
ni siquiera debería pensar en transgredir las ordenanzas del Veda.

↩︎

प्रियाय मम विष्णोश्च देवदेवस्य शार्ङ्गिणः । मनीषी वैदिकाचारं मनसापि न लङ्घयेत्’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-९३,-९४।)↩︎

मम - ऎऩक्कुम्, विष्णोश्च – सर्वव्याप्तऩाऩ भगवाऩुक्कुम्, प्रियाय – सन्तोषार्थमागवुम्, वैदिकाचारं – वेदोक्तमाऩ तङ्गळ् तङ्गळुडैय वर्णाश्रमाचारत्तै, मनसापि – गूढमाऩ मनस्सिऩालेयुम्, न लङ्घयेत् – अतिलङ्घनम् पण्णक्कडवऩल्लऩ्। किमुत कायतः ऎऩ्ऱभिप्रायम्।↩︎

इति प्रपत्त्य्-अध्याये प्रसिद्धः।↩︎

(It) is well known from the following above ślokas in the chapter on prapatti.↩︎

(Es) bien conocido por el ~~ siguiente ~~ encima de Ślokas en el capítulo sobre Prapatti.↩︎

ऎऩ्ऱु प्रपत्त्यद्ध्यायत्तिले प्रसिद्धम्।↩︎

अनिष्टापत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु तविर्न्द पोदु वरुम् अनिष्टमुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथा हि वल्लभो राज्ञो
नदीं राज्ञा प्रवर्तिताम् ।
लोकोपयोगिनीं रम्यां
बहु-सस्य-विवर्धनीम् ॥
लङ्घयन् शूलम् आरोहेद्
अनपेक्षो ऽपि तां प्रति । (5)

(विषयः6)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एवं विलङ्घयन् मर्त्यो
मर्यादां वेद-निर्मिताम् ॥
प्रियोऽपि न प्रियो ऽसौ मे
मद्-आज्ञा-व्यतिवर्तनात्॥(5)

(नीलमेघः (सं)12)

(विषयः13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अनन्तरञ् जॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द भगवद्-अ-प्रीतिक्कु क्षमै कॊण्डिलऩ् आगिल्
मुक्तऩ् आवदऱ्कु मुऩ्ऩे
अधिकारानुरूपम् आग
एद् एऩुम् ऒरुव् अनिष्ठत्तै विळैप्पिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु निऱ्क
सत्त्व-प्रकृतिय् (→शास्त्रे श्रद्-दधानः) आऩव् इवऩुक्कु
(न निग्रहाधिगतम् → शास्त्राधिगत-)भगवद्-अप्रीतिक्कु मेऱ्-पट्ट नरकम् इल्लै। (5)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्द भगवद्-अ-प्रीति-शमिप्पदुम् पिऩ्बु क्षमै-गॊळ्ळिल्,
‘‘सुहृदं सर्वभूतानां’’(गीता ५-२९) ऎऩ्गिऱ बडि
निसर्ग-सुहृत्त् आऩ ईश्वरऩ्-उडैय अ-प्रीति
शमिक्कुम् अळवुम् इवऩुक्क् अरुन्-तुदम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् इराद् अवऩुक्कु (शास्त्रे श्रद्-दधानस्यापि)
स्वामि-विषयत्तिल् प्रावण्यमुम्
कैङ्कर्य-रूपम् आऩ मोक्षत्तिल् रुचियुम्
शङ्किक्कव् अडुक्कुम्(=व्यवस्थातव्यम्??)।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

एतत्-त्यागे जायमानम् अनिष्टञ् च,↩︎

(Regarding) The evil that would result from the transgression↩︎

(Con respecto) el mal que resultaría de la transgresión↩︎

इदु तविर्न्द पोदु वरुमनिष्टमुम्↩︎

अविप्लवादिगळिल् कामनैयिल्लाद परमैकान्तियाऩ प्रपन्नऩ् इदै अतिलङ्घनम् सॆय्दालोवॆऩ्ऩिल्, अप्पडिच् चॆय्दाल् वरुम् प्रत्यवायम् अन्द प्रपत्त्यद्ध्यायत्तिलेये दृष्टान्तकथनपूर्वकम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् इदु तविर्न्द पोदु वरुमित्यादिना । इदु तविर्न्दबोदु लङ्घनम् कूडादॆऩ्गिऱ इन्द निषेधत् तैत् तविर्न्दबोदु, वैदिकाचारत्तै लङ्घनम् पण्णिऩबोदॆऩ्ऱबडि। वरुम् अनिष्टमुम् - उण्डागुम् प्रत्यवायमुम्।↩︎

शास्त्रम्↩︎

यथा हि वल्लभो राज्ञो
नदीं राज्ञा प्रवर्तिताम् ।
लोकोपयोगिनीं रम्यां
बहु-सस्य-विवर्धनीम् ॥
लङ्घयन् शूलम् आरोहेद्
अनपेक्षो ऽपि तां प्रति । (5)

↩︎

“Even a king's favourite, who,
because it serves no purpose of his own,
destroys the bund of a river dug by the king's orders,
which is of great use to the world,
is beautiful in itself and causes abundance of crops, -
even he will be impaled for having done so ;

↩︎

"Incluso el favorito de un rey, que,
Porque no sirve para su propio propósito,
Destruye el grupo de un río excavado por las órdenes del rey,
que es de gran utilidad para el mundo, es hermoso en sí mismo
y causa abundancia de cultivos, - Incluso él será empalado por haberlo hecho;

↩︎

यथा हि वल्लभो राज्ञो नदीं राज्ञाप्रवर्तिताम् ।
लोकोपयोगिनीं रम्यां बहुसस्यविवर्धनीम् ॥
लङ्घयन् शूलमारोहेदनपेक्षोऽपि तां प्रति ।↩︎

यथा हीति । इदिऩर्थम् राज्ञोवल्लभः – राजाविऱ्कु अत्यन्तप्रीतिविषयऩाऩवऩ्, दार्ष्टान्तिकत्तिल् भगवाऩुक्कु अत्यन्तप्रियऩाऩ प्रपन्नऩ् विवक्षितऩ्।
राजाविऩाले लोकोपकारार्थमाग प्रवर्तिप्पिक्कप्पट्टुम्,
लोगत्तिऱ्कु अत्यन्तोपयुक्तमायुम् सस्यङ्गळुक्कॆल्लाम् अभिवृद्धिकरमायुम्,
रम्यम् आयुम् इरुक्किऱ नदीतुल्यम् आऩ ऒरु वाय्क्कालै तऩक्कु अदऩालॊरु विधमाऩ अबेक्षैयिल्ला विडिलुम्, लङ्घनम् पण्णिऩाल् - भञ्जनम्बण्णिऩालॆऩ्ऱबडि, लोकत्तिऱ्कु उबगारमिल्लामल् कॆडुत्तुविट्टालॆऩ्ऱु तात्पर्यम्, ऎप्पडि शूलत्तिलेत्तप्पडुवाऩो,↩︎

एवं विलङ्घयन् मर्त्यो
मर्यादां वेद-निर्मिताम् ॥
प्रियोऽपि न प्रियो ऽसौ मे
मद्-आज्ञा-व्यतिवर्तनात्॥(5)

↩︎

शास्त्रम्↩︎

So also though he may be dear,
the man who violates the ordinances of the Vedas is no favourite of mine
inasmuch as he violates my commands.

↩︎

Así también aunque sea querido
El hombre que viola las ordenanzas de los Vedas no es mi favorito
en la medida en que él viola mis órdenes.

↩︎

एवं विलङ्घयन् मर्त्यो मर्यादां वेदनिर्मिताम् ॥
प्रियोऽपि न प्रियोऽसौ मे मदाज्ञाव्यतिवर्तनात्↩︎

इप्पडिये वेदनिर्मितमाऩ मर्यादैयै लङ्घनम्बण्णुगिऱ ऒरु मऩिदऩ् मुऩ्बु शरणागतियै ऎऩ्ऩिडत्तिलेये पण्णि ऎऩक्कु अत्यन्तप्रीतिविषयऩाऩालुम् इप्पोदु ऎऩ्ऩुडैय आज्ञैयै यदिक्रमित्ताल् इऩि प्रीति विषयऩाग माट्टाऩ् ऎऩ्ऱु अव्वद्ध्यायत्तिल् अनन्तरमे सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गै।
प्रपत्त्यद्ध्यायत्तिलेये सॊल्लियिरुप्पदाल् इदु प्रपन्नविषयमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इति +अनन्तरम् अभ्यधायि ।↩︎

(This) is described immediately afterwards as follows above.↩︎

(Esto) se describe inmediatamente después, ya que ~~ sigue ~~ arriba.↩︎

ऎऩ्ऱनन्तरञ् जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

अस्या भगवद्-अ-प्रीतेः कृते
क्षमां न याचेत चेत,
तर्हीयं मुक्तत्व-सिद्धेः पूर्वम् एवाधिकारानुरूपं
यत् किञ्चिद् अनिष्टं जनयेत् ।↩︎

If, having offended the Lord,
the prapanna does not seek pardon,
it will produce, before he attains mukti,
some evil or other in accordance with his specific qualification.↩︎

Si, habiendo ofendido al Señor,
La Prapanna no busca perdón,
producirá, antes de alcanzar Mukti, algún mal u otro de acuerdo con su calificación específica.↩︎

इन्द भगवदप्रीतिक्कु क्षमै कॊण्डिलऩागिल् मुक्तऩावदऱ्कु मुऩ्ऩे अधिकारानुरूपमाग एदेऩुमॊरु वनिष्ठत्तै विळैप्पिक्कुम्।↩︎

ननु इन्द अपराधत्तिऱ्कु फलमाग भगवदप्रीतिमात्रमेयऩ्ऱो वरुवदु। दृष्टान्तत्तिल् सॊऩ्ऩबडि शूलारोहणादिरूपप्रबलानिष्टम् वारादे? देहावसानत्तिल् मोक्षत्तैक् कोलियिरुप्पदाल् मेल् नरगमुम् वारादेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इन्द भगवदप्रीतिक्कु इत्यादिना । क्षमैकॊण्डिलऩागिल् - प्रायश्चित्तप्रपत्तियिऩाले भगवाऩै क्षमिक्कुम्बडि सॆय्दि लऩागिल्। अधिकारानुरूपमाग - प्रपन्नाधिकारिक्कु अनुगुणमाग, भक्तऩायिरुन्दालुम् कालम्गुऱियाद प्रपन्नऩायिरुन्दालुम् जन्मान्दरमे वरक्कूडुम्। देहावसानत्तिल् मोक्षापेक्षियाऩ प्रपन्नऩुक्कु, एदेऩुमॊरु अनिष्टत्तै विळैप्पिक्कुम् - अन्द जन्मत्तिलेये ‘‘खञ्जा भवन्ति, काणा भवन्ति’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ खञ्जत्वादिगळिल् ऎदै यावदु विळैप्पिक्कुमॆऩ्ऱबडि। क्षमैगॊण्डाल् परिहृतमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

तद् अस्तु ;
सत्त्व-प्रकृतेर् (→शास्त्रे श्रद्-दधानः) अस्य
(न निग्रहाधिगतम् → शास्त्राधिगत-)भगवद्-अ-प्रीतेर् अधिको नरको नास्ति । (5)↩︎

That apart, there is no greater hell (for the prapanna) than the displeasure caused to Bhagavān. (5)↩︎

Aparte, no hay mayor infierno (para la Prapanna)
que el disgusto causado a Bhagavān.(5)↩︎

अदु निऱ्क सत्वप्रकृतियाऩविवऩुक्कु भगवदप्रीतिक्कु मेऱ्पट्ट नरकमिल्लै।↩︎

भगवत् प्रीत्येकप्रयोजनऩाऩ इप्प्रपन्नऩुक्कु भगवदप्रीतियैक्काट्टिलुम् वेऱु नरकमिल्लैयॆऩ्गिऱार् अदु निऱ्क इत्यादियाल्। अदु निऱ्क - उपक्लेशादिश्रमङ्गळ् सन्तु नाम । सत्वप्रकृतियाऩविवऩुक्कु - सत्वत्तैये स्वभावमागवुडैय इवऩुक्कु। मुदलिलेये सत्वगुणप्रचुरऩाय् अदऩाल् तत्त्वहितपुरुषार्थज्ञानत्तै सम्बादित्तु भगवाऩैये उबायमागवुम् उबेयमागवुम् पऱ्ऱिऩ इप्प्रपन्नऩुक्कु ऎऩ्ऱबडि। भगवदप्रीतिक्कुमेऱ्पट्ट नरकमिल्लै इति । राजसतामसप्रकृतिकळुक्कु अन्दन्द गुणानुगुणमागवुम् अनुष्ठानानुगुणमागवुम् वरुम् रौरवादिगळुम् सत्वोत्तरऩाय् प्रपन्नऩाय् इत्तऩैगालम् भगवाऩुक्कु प्रियऩुमाऩ इवऩ्विषयत्तिल् वन्द भगवदप्रीतिक्कु मेऱ्पट्टदऩ्ऱु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इप्पडि भगवदप्रीतियै नरगमाग निऩैया तवऩुक्कु भगवत्प्रीत्येकप्रयोजनत्वम् सिद्धिक्कादागैयाल् पुरुषार्थनिष्ठैयिल्ल, अदु कुलैन्दाल्दाल् मुमुक्षुत्वमे कुलैयुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

तस्या भगवद्-अ-प्रीतेः शान्तिर् अपि
पश्चात् क्षमायाच्ञायां कृतायाम्
"सुहृदं सर्वभूतानाम्" इति निसर्ग-सुहृद ईश्वरस्याप्रीतिः
आशमनम् अस्यारुन्तुदा स्यात् । (5)↩︎

This displeasure of Bhagavān will disappear
if he obtains pardon,
(As the Gita says) Iśvara, by His very nature, is full of love to all.
So till His displeasure disappears, it will give the prapanna excruciating pain. (5)↩︎

Este disgusto de bhagavān desaparecerá
si obtiene perdón,
(Como dice el Gita) Iśvara, por su propia naturaleza,
está llena de amor para todos.
Entonces, hasta que su disgusto desaparezca,
le dará el dolor insoportable a Prapanna.↩︎

अन्द भगवदप्रीतिशमिप्पदुम् पिऩ्बु क्षमैगॊळ्ळिल्, ‘‘सुहृदं सर्वभूतानां’’(गीता ५-२९) ऎऩ्गिऱबडि निसर्गसुहृत्ताऩ ईश्वरऩुडैय अप्रीति शमिक्कुमळवु मिवऩुक्करुन्तुदमायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडिप्पट्ट अप्रीतिशमिक्कुम्बडियैक् काट्टुगिऱार् अन्द भगवदप्रीतिशमिप्पदुम् पिऩ्बु क्षमैकॊळ्ळिलिति ।

‘‘प्रायश्चित्तं क्षमस्वेति
प्रार्थनैकैव केवलम्’’ (4)

ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदालॆऩ्ऱु करुत्तु।
इन्द भगवदप्रीति इवऩ् क्षमस्वेति प्रार्थऩै पण्णि अवऩ् क्षमिक्किऱबर्यन्दमुम् दुस्सहमायिरुक्कु मॆऩ्गिऱार् सुहृदमित्यादिना । अरुन्तुदमायिरुक्कुम् - दुस्सहमायिरुक्कुम्। अरुन्तुन्तु मर्मस्पृक् ऎऩ्ऱदिऱे। अप्रीतिरिति शेषः । सिल प्रपन्नर्गळुक्कु अप्पडिक् काणोमेयॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् इङ्ङऩिरादवऩुक्कु इत्यादिना ।↩︎

अन्-एवम्-भूतस्य (शास्त्रे श्रद्-दधानस्यापि)
स्वामि-विषये प्रावण्यम्,
कैङ्कर्यरूपे मोक्षे रुचिश् च शङ्कितव्ये भवतः ।(5)

[[१३९]]↩︎

If the man has no such pain,
his devotion to the Master
and his desire for rendering service after mokṣa
have to be doubted.↩︎

Si el hombre no tiene tal dolor,
su devoción al maestro y su deseo de prestar servicio después de mokṣa tengo que ser dudado.↩︎

इङ्ङऩिरादवऩुक्कु स्वामिविषयत्तिल् प्रावण्यमुम् कैङ्कर्यरूपमाऩ मोक्षत्तिल् रुचियुम् शङ्किक्कवडुक्कुम्।↩︎

इङ्ङऩिरादवऩुक्कु – भगवदप्रीति इप्पडि मर्मस्पृक्काग इरादवऩुक्कु। स्वामिविषयत्तिल् - स्वामियाऩ भगवद्विषय त्तिल्, प्रावण्यमुम् - तत्प्रीत्येक प्रयोजनत्वरूपप्रवणतैयुम् कैङ्कर्यरूपमाऩ मोक्षत्तिल् रुचियुम् शङ्किक्कवडुक्कुम् – तत्प्रीत्येकप्रयोजनकैङ्कर्यरूपमाऩ मोक्षत्तिले अभिरुचियुम् शङ्गिक्क वडुक्कुम्।
ऒरुवऩुक्कु भगवदप्रीति सह्यमाऩाल् अवऩुक्कु संसारमे सह्यम् आगुम् आगैयाल्
अवऩ् इडत्तिल् मोक्ष-रुचि इरुप्पदरिदु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।(5)↩︎

रहस्य-त्रये ऽनुसन्धानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आज्ञातिलङ्घनम्
‘‘प्रहर्षयिष्यामि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४६) ऎऩ्ऱु उद्देश्यैय् आऩ भगवत्-प्रीतिक्कु
विरोधिय् आऩ बडियाले
इश् शास्त्रीय-नियमम्
रहस्य-त्रयत्तिल् विरोधि-निवृत्तियै अनुसन्धिक्कुम् इडङ्गळिले (→"न-मः", "सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि")
अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अस्याज्ञातिलङ्घनस्य
‘‘प्रहर्षयिष्यामि’’ इति उद्देश्याया भगवत्-प्रीतेर् विरोधित्वात्
अयं शास्त्रीय-नियमो
रहस्य-त्रये विरोधि-निवृत्त्य्-अनुसन्धान-प्रदेशेषु (→"न-मः", "सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि")
अनुसन्धातुम् अर्हः ।↩︎

2. Since this violation of the Lord's command is opposed to the Lord's pleasure
which is our final goal as stated in the śloka :

"When shall I, Thy servant,
look upon Thee alone as my Master
and give Thee delight by rendering service ?"

the observance of the ordinances of the śāstras has to be understood
in those places in the three mysteries (mantras)
where the removal of obstacles is referred to.↩︎

3. Dado que esta violación del mandato del Señor se opone al placer del Señor
Cuál es nuestro objetivo final
como se indica en el Śloka:

"¿Cuándo, tu sirviente
miraré te solo como mi maestro
Y te dará deleite al prestar servicio? "

La observancia de las ordenanzas de los Śāstras tiene que ser entendido
En esos lugares de los tres misterios (mantras)
donde se menciona la eliminación de obstáculos.↩︎

4. इव्वाज्ञातिलङ्घनम् ‘‘प्रहर्षयिष्यामि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४६) ऎऩ्ऱु उद्देश्यैयाऩ भगवत्प्रीतिक्कु विरोधियाऩबडियाले इश् शास्त्रीयनियमम् रहस्यत्रयत्तिल् विरोधिनिवृत्तियै अनुसन्धिक्कुमिडङ्गळिले अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।↩︎

5. रहस्यत्रयत्तिल् शास्त्रीयनियमानुसन्धानम् पण्णवेण्डिय स्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् इश्शास्त्रीय नियममित्यादिना । रहस्यत्रत्तिल् - मूऩ्ऱु रहस्यङ्गळिलुम्। विरोधिनिवृत्तियै अनुसन्धिक्कुमिडङ्गळिले इत्यादि । मूलमन्त्रत्तिल् मध्यमपदमाऩ नमश्शब्दत्तिलुम्, द्वयत्तिऩ् चरमपदमाऩ नमश्शब्दत्तिलुम्, चरमश्लोकत्तिल् ‘‘सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् अनुसन्धिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबडि।

इन्द शास्त्रीयनियमम् स्वतः विरोधिनिवृत्तिरूपमल्लामैयाले विरोधिनिवृत्त्यनुसन्धानस्थलत्तिले अनुसन्धिक्कक्कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग इव् वाज्ञातिलङ्घनम् इत्यादि हेतूपन्यासः । उद्देश्यैयाऩ भगवत् प्रीतिक्कु - अपेक्षणीयैयाऩ भगवत्प्रीतिक्कु, विरोधियाऩबडियाले - विरोधित्वादित्यर्थः । तथा च अज्ञातिलङ्घनं उद्देश्यैयाऩ भगवत्प्रीतिक्कु विरोधियागैयाले शास्त्रीयनियमानुसरणम् इन्द विरोधियिऩ् निवृत्तिरूपमागैयाल् विरोधिनिवृत्त्यनुसन्धानस्थलङ्गळिलेये अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

शास्त्रीय-नियमानुवर्तन-फलम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द नियमानुवर्तनम्
पूर्णोपायर् अल्लादव् अधिकारिगळुक्कु
उपाय-पूर्ति-विरोधियै शमिप्पित्तुक् कॊण्डु
भगवत् प्रसादनम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्णोपायरुक्क् अतिलङ्घन-हेतुकाप्रीति पिऱवाद बडि पण्णिक् कॊण्डु
भगवत्-प्रीणनम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. इदं नियमानुवर्तनं पूर्णोपाय-पुरुष-व्यतिरिक्तानाम् अधिकारिणम्
उपाय-पूर्ति-विरोधि-शमन-पूर्वं भगवत्-प्रसादनं भवति ।↩︎

2. In the case of those who have not completed their adoption of prapatti the upāya,
the observance of these ordinances will remove the hindrances or obstacles to the completion of prapatti
and win for them the grace of the Lord.↩︎

3. En el caso de aquellos que no han completado su adopción de Prapatti the Upāya,
La observancia de estas ordenanzas eliminará los obstáculos u obstáculos para completar Prapatti
y ganar para ellos la gracia del Señor.↩︎

4. इन्द नियमानुवर्तनम् पूर्णोपायरल्लादवधिकारिकळुक्कु उपायपूर्तिविरोधियै शमिप्पित्तुक्कॊण्डु भगवत् प्रसादनमायिरुक्कुम्।↩︎

5. इन्द शास्त्रीयनियमानुवर्तनत्तिऱ्कुअधिकारिभेदत्ताले फलभेदत्तैक् काट्टुगिऱार् इन्द नियमानुवर्तनमित्यादिना ।

पूर्णोपायरल्लाद अधिकारिकळुक्कु - प्रपत्त्यनुष्ठानम्बिऱवाद अधिकारिकळुक्कु। उपायपूर्ति विरोधियै शमिप्पित्तुक् कॊण्डु - शास्त्रीयमाऩ वर्णाश्रमधर्मानुष्ठानत्ताले ‘‘धर्मेण पापम् अपनुदति’’ ऎऩ्गिऱ बडिये प्रपत्ति-रूपोपायत्तिऩ् विरोधियाऩ पाबत्तैप्पोक्कडित्तुक्कॊण्डु। भगवत्प्रसादनमायिरुक्कुम् - प्रपत्तिनिष्पादनद्वारा मोक्षहेतुभूतप्रसादजनकमायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

6. पूर्णोपायानाम् अतिलङ्घन-हेतुकाप्रीत्य्-उत्पत्ति-प्रतिबन्धकं सत्
भगवत्-प्रीणनं भवति ।↩︎

7. In the case of those whose adoption of the upāya is complete,
it will win the favour of the Lord
by removing the causes that might bring about His displeasure (in future).↩︎

8. En el caso de aquellos cuya adopción del upāya está completa, Gana el favor del Señor eliminando las causas que podrían provocar su disgusto (en el futuro).↩︎

9. पूर्णोपायरुक्कतिलङ्घनहेतुकाप्रीति पिऱवादबडि पण्णिक् कॊण्डु भगवत्प्रीणनमायिरुक्कुम्।↩︎

10. उपायपूर्ति युडैयार्क्कु अनिष्टमुण्डागामैक्कुम् इष्टप्राप्तिकळुक्कुम् हेतुवायिरुक्कुमॆऩ्गिऱार् पूर्णोपायरुक्कु इत्यादिना ।↩︎

आज्ञातानुज्ञात-काम्य-विभागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आज्ञानुज्ञा-विभागेन
द्विधा शास्त्रीय-पद्धतिः ।
निग्रहानुदयायाद्या
परा तत्-तत्-फलाप्तये ॥ (4)

(विषयः1)

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुज्ञया **प्रवृत्ते**ऽपि
क्रम-कोपादि(←देश-काल-द्रव्यादि-कोप)-संभवे ।
आज्ञातिक्रम-दोषस् स्यान्
नियमो ऽतो दुर्-अत्ययः ॥ (4)

(विषयः7)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रत्यवाय-परीहारे
फलान्तर-समन्विते ।
तत्र संवलितं प्राहुर्
अधिकारं विचक्षणाः ॥

(नीलमेघः (सं)13)

(विश्वास-टिप्पनी14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्य-काम्य-स्वरूपैक्ये
विनियोग-पृथक्त्वतः ।
फलार्थं क्रियमाणेऽपि
नित्यं भवति तन्त्रतः ॥ (5)

(विषयः19)

(नीलमेघः (सं)20)

(विश्वास-टिप्पनी21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अनुज्ञा-मात्र-सिद्धेषु
कैङ्कर्येषु विचक्षणैः ।
अ-कृतौ तत्-फलालाभो
न तु दोष इतीरितम् ॥३८-अ-उ ॥

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम् (सं॰प॰)29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

कैङ्कर्यम्, शास्त्रम्↩︎

आज्ञानुज्ञा-विभागेन
द्विधा शास्त्रीय-पद्धतिः ।
निग्रहानुदयायाद्या
परा तत्-तत्-फलाप्तये ॥↩︎

The paths indicated in the śāstras deal with acts or rites of two kinds: obligatory and permissive.
The former have to be done for avoiding the Lord's punishment
and the latter for obtaining the respective benefits.↩︎

Los caminos indicados en los Śāstras tratan con actos o ritos de dos tipos: obligatorios y permisivos.
Se debe hacer el primero para evitar el castigo del Señor
y este último para obtener los beneficios respectivos.↩︎

आज्ञानुज्ञाविभागेन द्विधा शास्त्रीयपद्धतिः । निग्रहानुदयायाद्या परा तत्तत्फलाप्तये ॥↩︎

इऩि कारिकैगळाले शास्त्रविहितकर्मङ्गळै विभज्य निरूपिक्किऱार् आज्ञानुज्ञाविभागेनेत्यादि । शास्त्रीयपद्धतिः – शास्त्रविहितमाऩ मार्गम्। अदावदु कर्मऎऩ्ऱबडि। आज्ञात्वानुज्ञात्वरूपविभाजकधर्मत्ताले इरण्डु वगैप्पट्टदु। अदिल्, आद्या – मुदलावदाऩ आज्ञापद्धतिः, निग्रहानुदयाय – भगवन्निग्रहमुण्डागामैक्काग विहितैयॆऩ्ऱबडि। परा – अनुज्ञारूपा काम्यपद्धतिः, तत्तत्फलाप्तये – तत्तत्फलप्राप्तियिऩ् पॊरुट्टु विहिदैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

कैङ्कर्यम्, शास्त्रम्↩︎

अनुज्ञया **प्रवृत्ते**ऽपि
क्रम-कोपादि(←देश-काल-द्रव्यादि-कोप)-संभवे ।
आज्ञातिक्रम-दोषस् स्यान्
नियमो ऽतो दुर्-अत्ययः ॥ (4)↩︎

Even when a permissible act is performed,
if there is violation of the prescribed method,
it becomes an offence or violation of the command.
Therefore transgression of the rule prescribed in the śastra
is nowhere countenanced.↩︎

Incluso cuando se realiza un acto permitido,
Si hay violación del método prescrito,
Se convierte en un delito o violación del comando.
Por lo tanto, la transgresión de la regla prescrita en el Śastra
no está en ninguna parte contaminada.↩︎

अनुज्ञया प्रवृत्तेऽपि क्रमकोपादिसंभवे । आज्ञातिक्रमदोषस्स्यान्नियमोऽतो दुरत्ययः ॥↩︎

अनुज्ञया प्रवृत्तेऽपि – अनुज्ञैयाले आरम्बिक्कप्पट्ट कर्मत्तिलुम्, क्रमकोपः – क्रमविपर्यासः,

‘‘द्यति हृदयस्याग्रे ऽवद्यति,
अथ जिह्वायाः, अथ वक्षसः’’

इत्यादि विहित-क्रमत्तिऱ्कु पौर्वापर्यत्तिऩुडैय माऱुदल् ऎऩ्ऱबडि। आदिपदत्ताल् देशकालकर्तृ द्रव्यादिविपर्यासत्तिऱ्कु ग्रहणम्। आज्ञातिक्रमदोषस्स्यात् – आज्ञाकर्मत्तिऩुडैय अतिक्रमत्तिल् - अकरणत्तिल् यो देाषः - यादृशो भगवन्निग्रहस्तादृशो भगवन्निग्रहस्स्यात् । अतः – आगैयिऩाले, नियमः – शास्त्रोक्तक्रमादि नियममाऩदु, दुरत्ययः – दुरतिक्रममॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् अनुज्ञाकैङ्कर्यत्तिलुम् शास्त्रानुसरणम् वेण्डुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

प्रत्यवाय-परीहारे
फलान्तर-समन्विते ।
तत्र संवलितं प्राहुर्
अधिकारं विचक्षणाः ॥↩︎

जातेष्टिर् उदाहरणम्।↩︎

When the same rite is prescribed
both for avoiding a transgression
and for obtaining a benefit -
in that rite, there is a mingling of competency (adhikāra) according to scholars.↩︎

Cuando se prescribe el mismo rito
ambos para evitar una transgresión
y para obtener un beneficio - En ese rito, hay una mezcla de competencia (adhikāra) según los estudiosos.↩︎

प्रत्यवायपरीहारे फलान्तरसमन्विते । तत्र संवलितं प्राहुरधिकारं विचक्षणाः ॥↩︎

इप्पडियागिल् अकरणे प्रत्यवायकरम् आयुम्
करणे पुत्रगतपूतत्वफलकमायुम् इरुक्किऱ
‘‘वैश्वानरं द्वादशकपालं निर्वपेत् पुत्रे जाते’’
ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट जातेष्ट्य्-आदि-कर्मङ्गळै (5)
आज्ञैय् ऎऩ्गिऱदो अनुज्ञैयॆऩ्गिऱदोवॆऩ्ऩव्
अरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रत्यवायपरीहार इत्यादिना ।
ऎन्द कर्मत्तिऱ्कु प्रत्यवायपरिहारमाऩदु उत्पत्तिवाक्यत्तिल् फलान्तरत्तोडु कूडिऩदागवे फलत्वेन बोधिक्कप्पडुगिऱदो; न तु फलान्तरमऩ्ऱिक्के प्रत्यवायपरिहार मात्रम्। अन्द कर्मत्तिल् समर्थर्गळाऩ मीमांसकर्गळ् संवलितमधिकारमाहुः – प्रत्येकं आज्ञाकर्मत्तिल् पोल् शुचिविहितकालजीवित्वमात्रत्तैयो अनुज्ञाकैङ्कर्यत्तिल् पोल् केवलफलकामत्वमात्रत्तैयो अधिकारमागच् चॊल्लविल्लैयॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् इप्पडि संवलिताधिकारमागैयाल् जातेष्ट्यादिगळुक्कु आज्ञानुज्ञोभयात्मकत्वमुम् सकृत् प्रयोगत्ताले प्रत्यवायपरिहारमुम् तत्तत्फलमुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

नित्य-कर्म, काम्य-कर्म↩︎

नित्य-काम्य-स्वरूपैक्ये
विनियोग-पृथक्त्वतः ।
फलार्थं क्रियमाणेऽपि
नित्यं भवति तन्त्रतः ॥ (5)↩︎

स्वर्गार्थाग्निहोत्रेण नित्याग्निहोत्रम् अपि कृतम् भवति, प्रत्यवायो वारितो भवति।↩︎

When the same karma or rite is prescribed as nitya (obligatory) and also kamya (for the sake of a benefit),
the act or rite performed for the specific benefit
will serve (also) as the performance of the nitya (by that single performance).↩︎

Cuando se prescribe el mismo karma
como uno rito nitya (obligatorio) y también kamya (en aras de un beneficio),
el acto o el rito realizado para el beneficio específico
servirá (también) como el rendimiento de la NITYA (por esa actuación única).↩︎

नित्यकाम्यस्वरूपैक्ये विनियोगपृथक्त्वतः । फलार्थं क्रियमाणेऽपि नित्यं भवति तन्त्रतः ॥↩︎

ऒरुवऩ् ‘‘यावज्-जीवम् अग्निहोत्रं जुहोति’’
ऎऩ्ऱु विहितम् आऩ नित्याग्नि-होत्रत्तै
फल-कामऩैय् अऩ्ऱिक्के अनुष्ठिक्किऱाऩ्।
मऱ्ऱॊरुवऩ् "अग्निहोत्रं जुहुयात् स्वर्गकामः"
ऎऩ्ऱु स्वर्गसाधनतया विहितमाऩ काम्याग्निहोत्रत्तै अनुष्ठिक्किऱाऩ्,
अङ्गु अव्ववऩुडैय नित्याग्निहोत्रानुष्ठानत्तिलेयो,
काम्याग्निहोत्रानुष्ठानत्तिलेयो कथं कर्तव्यमॆऩ्गिऱ संशयमिल्लै,
ऎवऩ् नित्याग्निहोत्रत्तै अनुष्ठित्तुक्कॊण्डुवन्दु मध्यत्तिल् स्वर्गकामऩैयिऩाले काम्याग्निहोत्रत्तै अनुष्ठिक्कत् तुडङ्गुगिऱाऩो,
अवऩ् ऒरु दिनत्तिलेये नित्याग्निहोत्रत्तै मुदलिल् सॆय्दु पिऱगु काम्याग्निहोत्रत्तै पृथक्कागच् चॆय्यवेण्डुमोवॆऩ्गिऱ शङ्गैयिल् विशेषम् काट्टुगिऱार् नित्यकाम्यस्वरूपैक्य इत्यादि । नित्यकर्मणः काम्यकर्मणश्च अनुष्ठेयमाऩ स्वरूपम् ऒऩ्ऱायिरुन्ददेयागिल्, विनियोगपृथक्त्वत इति । श्रुतियिल् आश्रमार्थमायुम् स्वर्गार्थमायुम् तऩित्तऩियाग विनियुक्तमायिरुप्पदालॆऩ्ऱबडि। फलार्थम् - स्वर्गादिफलसिद्ध्यर्थम्। क्रियमाणेऽपि – सङ्कल्पपूर्वमाग काम्याग्निहोत्रे क्रियमाणेऽपि, नित्यं – नित्याग्निहोत्रमुम्, तन्त्रतो भवति – सकृदनुष्ठानत्तिऩालेये सिद्धित्तुविडुमॆऩ्ऱबडि।

सकृत्-क्रियमाणं अनेकोपकारकं हि तन्त्रम् ।(5)

श्रुतिविहितकालजीवियाऩ अधिकारिक्कु विहितकालत्तिल् कर्माकरणमे प्रत्यवायापादकमागैयाल् काम्यमाऩ अन्द कर्मत्तैच् चॆय्दालुम् नित्यकर्मत्तिऱ्कु अकरणमिल्लामैयाल् प्रत्यवायम् वारादु। आगैयाल् काम्यान् नित्यसिद्धिः । नित्यत्तैयनुष्ठित्तालुम् स्वर्गकामनावाऩाऩ अधिकारियिऩाले अनुष्ठिक्कप्पट्ट कर्ममे फलसाधनमागै याल् फलार्थसङ्कल्पमिल्लाद नित्याधिकारियाले कृतं अनधिकारिणा कृतमागैयाल् अकृतप्रायमागैयाले नित्यात्फलसिद्धि वारादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अनुज्ञा-मात्र-सिद्धेषु
कैङ्कर्येषु विचक्षणैः ।
अ-कृतौ तत्-फलालाभो
न तु दोष इतीरितम् ॥३८-अ-उ ॥↩︎

In rites (karmas or services) prescribed for the attainment of certain benefits,
the benefit will not be obtained when the service is not performed,
but there is no transgression.
Such is the opinion of competent scholars.↩︎

En ritos (karmas o servicios) prescritos para el logro de ciertos beneficios,
El beneficio no se obtendrá cuando no se realice el servicio,
Pero no hay transgresión.
Tal es la opinión de los académicos competentes.↩︎

अनुज्ञामात्रसिद्धेषु कैङ्कर्येषु विचक्षणैः । अकृतौ तत्फलालाभो न तु दोष इतीरितम् ॥३८-अ-उ ॥↩︎

अनुज्ञाकैङ्कर्यङ्गळिल् विशेषमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनुज्ञामात्रसिद्धेषु इत्यादि । मात्रशब्दत्ताले अनुज्ञैयालुम् पुत्रजननत्तालुम् सिद्धमाऩ जातेष्ट्यादि व्यावृत्तिः । कैङ्कर्येषु – केवलानुज्ञाकैङ्गर्यङ्गळिल्, विचक्षणैः - सारासारविवेक चतुरैः । अकृतौ – अकरणे, तत्फलालाभः – अन्द कर्मत्तिऱ्काग विहितफलम् वारादु। न तु दोष इतीरितं – अदुवेयॊऴिय प्रत्यवायमिल्लै ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

निऩ्ऱनम्(=स्थिताः) अन्ब्-उडै--वानोर् निलैयिन्, (यतः -) इलम् अळन्दान्
"नऩ्ऱ् इदु, तीयद्(=हेयम्) इद्" ऎऩ्ऱु नडत्तिय नान्(ल्)-मऱैयाल्(=छन्दसा)।
इऩ्ऱु नमक्क् इरव्(=तिमिरम्) आदलिल् (संसारे) इम्(→शास्त्र)-मतियिन्(=चन्द्रः पक्षे) निलवे(=ज्योत्स्नैव) (→ ईषत्-स्पष्टी-कर्त्री, न मुक्त"दिन"वत् पूर्णस्पष्टतया)
अऩ्ऱिय् अडिक्क्-अडिय्-आर्(=घन)-इरुळ् +तीर्क्कव् अडिय्(=मूलम्) उळदे? (24 )(5)

(४२तमाहोबिल-यतिः1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. [[१४०]] ( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)

स्थिताः स्मः प्रेमवतां दिवि-षदां स्थितौ भुवं क्रान्तवता
"साध्व् एतद्, अ-साध्वेतद्" इति (वेदयितुं ) प्रवर्तितया चतुर् वेद्या ।
अद्यास्माकं हि रात्रिः, तत् अस्य चन्द्रस्य ज्योत्स्नाम् अन्तरा
उपर्य्-उपरि-वर्धमानान्धकार-निवर्तने उपायो ऽस्ति किम् ॥↩︎

2. By following the four Vedas (and the Smṛtis and other śāstras)
in which the Supreme Being who measured the three worlds with His feet has ordained what is right and what is wrong,
we have attained the state of service similar to that of the eternal sūris
who are full of the love (of God).
To us who live in the dark night (of saṁsāra),
there is no other light than that of this moon (viz. the śāstras)(5)
to dispel the darkness that grows denser and denser at every step.↩︎

3. Siguiendo los cuatro Vedas (y los Smṛtis y otros śāstras)
en el que el ser supremo que midió los tres mundos con los pies ha ordenado lo que está bien y lo que está mal,
Hemos alcanzado el estado de servicio similar al de Eternal Sūris
que están llenos del amor (de Dios).
A nosotros que vivimos en la noche oscura (de Saṁsāra),
No hay otra luz que la de esta luna (a saber, los śāstras)
disipar la oscuridad que se vuelve más densa y más densa en cada paso.↩︎

4. निऩ्ऱनमन्बुडैवानोर् निलैयिनिलमळन्दान्
नऩ्ऱिदु तीयदिदॆऩ्ऱु नडत्तिय नान्मऱैयाल्
इऩ्ऱु नमक्किरवादलि लिम्मदि यिन्निलवे
अऩ्ऱि यडिक्कडि यारिरुडीर्क्क वडियुळदे. (24 )↩︎

5. [[१४०]] ( अधिकारार्थसंग्राहिका गाथा)

स्थिताः स्मः प्रेमवतां दिवि-षदां स्थितौ भुवं क्रान्तवता
"साध्व् एतद्, अ-साध्वेतद्" इति (वेदयितुं ) प्रवर्तितया चतुर् वेद्या ।
अद्यास्माकं हि रात्रिः, तत् अस्य चन्द्रस्य ज्योत्स्नाम् अन्तरा
उपर्य्-उपरि-वर्धमानान्धकार-निवर्तने उपायो ऽस्ति किम् ॥↩︎

देवाज्ञा-स्रोतांसि

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

श्रुति-स्मृत्य्-आचारैस्, स्व-मति-गतिभिश् शुद्ध-मनसां,
सु-सङ्कल्पैर् धर्म्यैः, कुल-चरण(→सूत्रम्)-देशादि-समयैः ।
नियोगैर् योग्यानां, नियमयितुर् आदेर् अभिमतं
निमित्त-स्वप्नाद्यैर् अपि निपुणम् अन्विच्छति बुधः ॥ ३९ ॥(5)

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम् (सं॰प॰)5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्-रहस्य-त्रय-सारे
शास्त्रीय-नियमनाधिकारः सप्त-दशः ॥
श्रीमते निगमान्त-महादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

श्रुति-स्मृत्य्-आचारैस्, स्व-मति-गतिभिश् शुद्ध-मनसां,
सु-सङ्कल्पैर् धर्म्यैः, कुल-चरण(→सूत्रम्)-देशादि-समयैः ।
नियोगैर् योग्यानां, नियमयितुर् आदेर् अभिमतं
निमित्त-स्वप्नाद्यैर् अपि निपुणम् अन्विच्छति बुधः ॥ ३९ ॥(5)↩︎

कैङ्कर्यम्↩︎

The wise man learns what is in accordance with the will of the Ruler
who is the originator of the Universe [may mean also 'the Primaeval Ruler'] ;
from the śrutis ;
from the Smṛtis ;
and from the traditional practice of elders ;
from the promptings of his own reason in the case of the man with a pure heart;
from good resolutions not departing from dharma;
and also the traditional practice of the family, of the charana
[ the acharas which pertain to the respective veda to which the man belongs.]
and of the country.
Sometimes he tries to understand the Lord's will
from the commands of those who are competent to direct him
and also from omens, signs, dreams and the like.↩︎

El hombre sabio aprende lo que está de acuerdo con la voluntad del gobernante
quien es el creador del universo [puede significar también 'el gobernante primaeval']; del Śrutis;
de los smṛtis;
y de la práctica tradicional de los ancianos;
por los indicaciones de su propia razón en el caso del hombre con un corazón puro;
de buenas resoluciones que no se van del Dharma;
y también la práctica tradicional de la familia, de Charana [Los acharas que pertenecen al respectivo Veda al que pertenece el hombre.]
y del país.
A veces trata de entender la voluntad del Señor
de los comandos de aquellos que son competentes para dirigirlo
y también de presagios, signos, sueños y similares.↩︎

श्रुतिस्मृत्याचारैस्स्वमतिगतिभिश्शुद्धमनसां
सुसङ्कल्पैर्धर्म्यैः कुलचरणदेशादिसमयैः ।
नियोगैर्योग्यानां नियमयितुरादेरभिमतं
निमित्तस्वप्नाद्यैरपि निपुणमन्विच्छति बुधः ॥ ३९ ॥↩︎

पाट्टिल् नाऩ्मऱैयाल् ऎऩ्ऱदु
वेदाविरुद्धम् आऩ स्मृत्य्-आचारादिगळुक्कुम् उपलक्षणम् आगैयाले
अवैगळालुम् भगवद्-अभिप्रायत्तै अऱिन्दु
कैङ्गर्यम् बण्णलाम् ऎऩ्गिऱार्
श्रुतिस्मृत्याचारैरिति ।
बुधः - पण्डितऩ् आऩ प्रपन्नऩ्। श्रुतिस्मृत्याचारैरिति ।

"अग्निहोत्रं जुहोति" इत्यादि श्रुतियिऩाले
अग्निहोत्रम्, नियमयितुः – नियन्ताव् आऩ
आदेः – सर्वकारणभूतऩाऩ भगवाऩुक्कु,
अभिमतं – अभिमतमॆऩ्ऱु, निपुणं - नऩ्ऱाग, अन्विच्छति - अऱिन्दु कॊळ्गिऱाऩ्।
इप् पडिये मेलुम् अन्वयम् कण्डुगॊळ्ळवुम्।

ऎङ्गु अष्टकाश्राद्धरूप-कैङ्कर्यत्तिल्
श्रुति-प्रमाणम् इल्लैयो
अङ्गु श्रुत्य्-अविरुद्धम् आऩ स्मृतियिऩाले
इन्द अष्टकाश्राद्धादिकैङ्कर्यम् आदेरभिमतमॆऩ्ऱु अन्विच्छति ।
ऎङ्गु होळाकत्तिल् अदावदु वसन्तोत्सवत्तिल् श्रुति-स्मृत्य्-उभयमुम् इल्लैयो
अङ्गु उभयाविरुद्धमाऩ आचारत्तिऩाल् आदेरभिमतमन्विच्छति । (5)

ऎङ्गु ‘‘व्रीहिभिर्वा यवैर्वा जुहुयात्’’ ऎऩ्ऱु विकल्पितमो
अङ्गु ‘‘आत्मनस्तुष्टिरेव च’’ ऎऩ्गिऱबडि तऩ् तुष्टिक्कु विषयमाऩ अन्यतरत्तिल्,
स्वमतिगतिभिः - तऩ् बुद्धिप्रवृत्तिकळाले, आदेरभिमतमन्विच्छति ।(4)

ऎङ्गु इदु शास्त्रीयमो अशास्त्रीयमोव्
ऎऩ्ऱु संशयं वरु किऱदो अन्द विषयत्तिल्

‘‘सतां हि सन्देहपदेषु वस्तुषु
प्रमाणम् अन्तः-करण-प्रवृत्तयः’’ (5)

ऎऩ्गिऱ बडि धर्म्यम् आऩ सत्तुक्कळ्-उडैय
"इदैच् चॆय्यलाम्" ऎऩ्गिऱ समीचीन-सङ्कल्पङ्गळाले आदेर् अभिमतम् अन्विच्छति ।

अथवा शुद्धमनस्कर्गळाऩ अऩेक-महर्षिगळाले
कलि-युगत्तिऩ् आदियिल् समुदायम् आगच् चेर्न्दु
कलियिल् - अश्वालम्भम्, गवालम्भम्, देवरेण सुतोत्पत्ति पोऩ्ऱ सिलवऱ्ऱै निषेधित्तदऱ्कु हेदुक्कळाऩ
अत्यन्तधर्मङ्गळाऩ अवर्गळुडैय निषेध सङ्कल्पङ्गळाले कलिनिषिद्धङ्गळाऩ इवैगळैच् चॆय्यक्कूडादु ऎऩ्गिऱ आदेरभिमतमन्विच्छति ऎऩ्ऩवुमाम्।(5)

इव्व् अळवाल्
‘‘वेदोऽखिलो धर्ममूलम्’’
"तद्विदाञ्च स्मृतिशीले"
‘‘आचारश्चैव साधूनां आत्मनस्तुष्टिरेव च’’
इत्यादिगळाऩ भगवद्-अभिमतिप्रमाणङ्गळ् काट्टप्पट्टदु।

कुलचरणदेशादिसमयैः – समयः – सङ्केतः ।

धर्म्यैः ऎऩ्बदै इङ्गुम् कूट्टुवदु।

धर्माविरुद्धङ्गळाऩ स्ववंश-सङ्केतः;
अदावदु पुरश्-चूडत्वादिगळ्,
चरण-समयः – यजुर्वेदिगळ् श्रावण-पौर्णमियिलेये उपाकर्म सॆय्यवेण्डुम्;
ऋग्वेदिगळ् श्रावणमासश्रवणत्तिलेये उपाकर्म सॆय्यवेण्डुम्;
सामवेदिगळ् प्रोष्ठपदहस्तनक्षत्रत्तिलेये उपाकर्म सॆय्यवेण्डुम् ऎऩ्गिऱ स्मृतिमूलमाऩ सङ्केतम्।

देशसमयः – नर्मदोत्तरवासिकळ् सिह्ममासत्तिलेये उपाकर्म सॆय्यवेण्डुम्। नर्मदा-दक्षिण-वासिकळ् कटकत्तिलेयो सिंहत्तिलेयो श्रावणत्तिलेये उपाकर्म सॆय्यवेण्डुम् ऎऩ्गिऱ सङ्केतम्।
आदिशब्दत्ताले युगधर्मग्रहणम्।
इवैगळालेये आदेरभिमतमन्विच्छति ।

योग्यानां - महाऩ्गळुडैय,
नियोगैः - नी इन्दक् कार्यत्तैच् चॆय्यक्कडवऩ्;
इत्यादिगळाऩ नियोगङ्गळालुम् आदेरभिमतन्विच्छति ।

निमित्तस्वप्नाद्यैः – निमित्तं – शकुनपरीक्षा,
स्वप्नं – स्वप्नदर्शनम्, आदिपदत्ताले उपश्रुति, भगवत्-सन्निधियिल् पुष्पं वैत्तुप् पार्त्तल् मुदलाऩदुगळुक्कु सङ्ग्रहः ।
उपश्रुतियावदु - नाम् ऒरु कारियत्तैच् चॆय्य
निऩैक्कुम् बोदु
अन्यऩ् आऩ ऒरुवऩ्

नी इन्दक् कारियत्तैच् चॆय्,
इदु स-फलम् आगुम्

ऎऩ्ऱु अन्यऩोडु सॊल्वदैक् केट्पदु।(5)
इवैगळालेये आदेर् अभिमतम् अन्विच्छति ।

इवैगळिल् पूर्वपूर्वाभावे उत्तरोत्तरङ्गळ् प्रमाणङ्गळ्।(5)
इवैगळिल् श्रुतियाले साक्षाद् भगवद्-अभिमतत्व-ज्ञानम्,
इतरङ्गळाले अन्ततः श्रुत्य्-अनुमान-द्वारा अभिमतत्व-ज्ञानम् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।(5)↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
शास्त्रीयनियमनाधिकारः सप्तदशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
शास्त्रीयनियमनाधिकारः सप्तदशः॥↩︎

१८ अपराधपरिहाराधिकारः

(English1)

(English2)

(Español3)

(Español4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. ॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अपराधपरिहाराधिकारः ॥ १८ ॥↩︎

2. ॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे अपराधपरिहाराधिकारः ॥ १८ ॥↩︎

3. (18) El capítulo sobre la expiación por delitos.Página235↩︎

4. (18) El capítulo sobre la expiación por delitos.Página235↩︎

5. ॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
शास्त्रीयनियमनाधिकारः सप्तदशः॥↩︎

अपराध-स्रोतः-फले

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्वच्छ-स्वादु-सदावदात(=श्वेत)-सुभगां दैवाद् अयं (कर्म-सम्बद्ध-)देह-भृन्
मालिन्य-प्रशमाय माधव-दया-मन्दाकिनीं (प्रपन्नो) विन्दति ।
यद्य् अप्य् एवम् (मोक्षः सिद्धः), असाव् अ-सार-विषय-स्रोतः-प्रसूतैः पुनः
पङ्कैर् एव कलङ्कयन् निज-तनुं प्राज्ञैर् न संश्लिष्यते (तद्-रक्षायै, शास्त्रादेशतः - इति स्व-हानिः) ॥ ४० ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम् (सं॰प॰)5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

स्वच्छ-स्वादु-सदावदात(=श्वेत)-सुभगां दैवाद् अयं (कर्म-सम्बद्ध-)देह-भृन्
मालिन्य-प्रशमाय माधव-दया-मन्दाकिनीं (प्रपन्नो) विन्दति ।
यद्य् अप्य् एवम् (मोक्षः सिद्धः), असाव् अ-सार-विषय-स्रोतः-प्रसूतैः पुनः
पङ्कैर् एव कलङ्कयन् निज-तनुं प्राज्ञैर् न संश्लिष्यते (तद्-रक्षायै, शास्त्रादेशतः - इति स्व-हानिः) ॥ ४० ॥↩︎

स्व-पुत्रम् अपि मलिनं
शुद्धिं विना नालिङ्गति पिता।↩︎

This embodied being (the Jīva ) obtains the grace of Madhava
by the result of past karma (luck),
for the removal of his sins --
the grace of Madhava which, by its purity, delightfulness, holiness and efficacy,
is like the (holy) Mandakini whose waters are clear, sweet, always pure (white) and efficacious.
(That is, he becomes a prapanna ).
If, in spite of this, he still makes his body unclean
by wallowing in the mire of the stream of wretched sense pleasures,
his company is avoided by the wise
(but this would not stand in the way of his attainment of mokṣa after death).↩︎

Este ser encarnado (el Jīva) obtiene la gracia de Madhava
por el resultado del pasado karma (suerte),
para la eliminación de sus pecados -
La gracia de Madhava que, por su pureza, deleitura, santidad y eficacia,
es como el (santo) Mandakini
cuyas aguas son claras, dulces, siempre puras (blancas) y eficaces.
(Es decir, se convierte en una Prapanna).
Si, a pesar de esto, todavía hace que su cuerpo sea inmundo
por revolcando en el folleto de la corriente de miserables placeres sensoriales,
su empresa es evitada por los sabios (Pero esto no se interpondría en el camino
de su logro de mokṣa después de la muerte).↩︎

स्वच्छस्वादुसदावदात सुभगां दैवादयं देहभृन्-
मालिन्यप्रशमाय माधवदयामन्दाकिनीं विन्दति ।
यद्यप्येवमसावसारविषयस्त्रोतःप्रसूतैः पुनः
पङ्कैरेव कलङ्कयन्निजतनुं प्राज्ञैर्न संश्लिष्यते ॥ ४० ॥↩︎

इप्पडि उपायानुष्ठानम् पण्णि कृतकृत्यऩाय् शास्त्रीयमाऩ भगवद्भागवतकैङ्कर्यत्तिऩुडैय अनुष्ठानत्ताले परिशुद्धऩाय्प्पोन्द प्रपन्नऩुक्कुम् बुद्धिपूर्वापराधम् पुगुमागिल् कालम् कोलिबण्णिऩ प्रपत्तियिऩ् फलत्तै भगवाऩ् ऒरुविदमागत् तलैक्कट्टिऩालुम् प्राज्ञर्गळ् अवऩोडु सहवासम् पण्णमाट्टार्गळॆऩ्ऱु इव्वधिकारत्तिल् सॊल्लप्पोगिऱ अर्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् स्वच्छ इत्यादिना । अयं देहभृत् – प्रपत्त्यनुष्ठानादिगळुक्कु अर्हमाऩ शरीरत्तै युडैयवऩ्, दैवात् – अदृष्टविशेषत्ताले, महत्ताऩ सुकृतपरिपाकत्ताले यॆऩ्ऱबडि। मालिन्यप्रशमाय – प्राप्ति विरोधिपापशमनार्थम्, स्वच्छ – दयापक्षत्तिल् हेयगुणसम्बन्धरूपमलरहितां, गङ्गापक्षत्तिल् पङ्करहितां, स्वादु – दयापक्षत्तिल् आश्रयणदशैयिलेये भोग्यपूतां, मन्दाकिनीपक्षत्तिल् मधुरां, सदावदात – दयापक्षत्तिल् सर्वदा हेयनिवर्तिकां, मन्दाकिनीपक्षत्तिल् शुक्लां, सुभगां – दयापक्षत्तिल् इष्टप्रदां, मन्दाकिनीपक्षत्तिल् सर्वाकारत्तालुम् रम्यां, माधवदया – लक्ष्मीपतियिऩुडैय दयैयागिऱ, प्रपत्तियै अनुष्ठित्त पिऱगु उण्डाऩ दयैयागिऱ ऎऩ्ऱबडि। मन्दाकिनीं – गङ्गैयै, विन्दति - अडैगिऱाऩ्। अदावदु:- दयापक्षत्तिल् विषयमागिऱाऩ्; गङ्गापक्षत्तिल् अदै अवगाहिक्किऱाऩ्; अदिल् स्नानम् पण्णुगिऱाऩॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् ऒरुवऩ् अदृष्टवशत्ताले भगवत्प्राप्तिविरोधिपापनिवृत्तिक्काग शरणागतियैप् पण्णि प्राप्तिविरोधिपापङ्गऴिन्दु अदऩाले प्रसन्नऩाऩ श्रियःपतियिऩुडैयदयैक्कु विषयमागिऱाऩ्। अन्यत्र तऩ्ऩुडैय देहमलत्तिऩ् निवृत्तियिऩ् पॊरुट्टु मन्दाकिनियिल् स्नानम् सॆय्दु शुद्धऩागिऱाऩ् ऎऩ्गिऱवर्थङ्गळ् सूचितङ्गळ्। एवं यद्यपि - इप्पडि भगवद्दयामन्दाकिनियिल् स्नानम् पण्णि अदावदु दयाविषयऩाय्क् कॊण्डु, परिशुद्धऩायिरुन्दालुम्, असौ - इन्द प्रपन्नऩे, अभ्युपगतप्रारब्धऩाय् दृप्तऩाय्प्पोन्द इन्द प्रपन्नऩेयॆऩ्ऱबडि। असार – सारशून्यङ्गळाऩ, विषय - शब्दादिविषयानुभवङ्गळुडैय, इङ्गु विषयशब्दत्ताले विषयानुभवङ्गळ् उपलक्षितङ्गळ्, स्रोत – प्रवाहङ्गळाले, प्रसूतैः - उण्डुबण्णप्पट्ट, पङ्कैरेव – दुर्वासनादिगळालुम्, पापङ्गळालुम्, निजतनुं – स्वस्वरूपत्तै, पुनः - मऱुबडियुम्, कळङ्कयन्स्याद्यदि - कळङ्ग मुळ्ळदाग, अदावदु भगवद्भागवतकैङ्कर्यानर्हमागप्पण्णिक्कॊण्डाऩेयागिल्, प्राज्ञैः – समीचीनज्ञानमुळ्ळ महाऩ्गळाले, न संश्लिष्यते – संश्लेषिक्कप्पडुगिऱाऩिल्लै। महत्सहवासत्तिऱ्कु अर्हऩागाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अपराध-सम्भावना

(English1)

(Español2)

1. This embodied being (the Jīva ) obtains the grace of Madhava
by the result of past karma (luck),
for the removal of his sins --
the grace of Madhava which, by its purity, delightfulness, holiness and efficacy,
is like the (holy) Mandakini whose waters are clear, sweet, always pure (white) and efficacious.
(That is, he becomes a prapanna ).
If, in spite of this, he still makes his body unclean
by wallowing in the mire of the stream of wretched sense pleasures,
his company is avoided by the wise
(but this would not stand in the way of his attainment of mokṣa after death).↩︎

2. Este ser encarnado (el Jīva) obtiene la gracia de Madhava
por el resultado del pasado karma (suerte),
para la eliminación de sus pecados -
La gracia de Madhava que, por su pureza, deleitura, santidad y eficacia,
es como el (santo) Mandakini
cuyas aguas son claras, dulces, siempre puras (blancas) y eficaces.
(Es decir, se convierte en una Prapanna).
Si, a pesar de esto, todavía hace que su cuerpo sea inmundo
por revolcando en el folleto de la corriente de miserables placeres sensoriales,
su empresa es evitada por los sabios (Pero esto no se interpondría en el camino
de su logro de mokṣa después de la muerte).↩︎

साधारणाभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि भगवच्-छेषतैक-स्वभावन् आगैयाले,
शास्त्र-नियत-तत्-कैङ्कर्यैक-रसन् आऩ इव्व्-अधिकारिक्कुप् पिन्ब्
अनापत्तिल् बुद्धि-पूर्वकम् आनव् अपराधम् वरुगै-पऱ्ऱिन
कैङ्कर्यैक-निष्ठैक्कु विरुद्धम् आगैयाले
प्रायेण संभावितम् अऩ्ऱु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

1. इत्थं भगवच्-छेषतैक-स्वभावत्वात्
शास्त्र-नियत-तत्-कैङ्कर्यैक-रसस्यास्याधिकारिणः
उत्तरकाले अनापदि बुद्धि-पूर्वकापराधप्राप्तिः स्वीकृत-कैङ्कर्य-निष्ठाया विरुद्धत्वात्
प्रायेण न संभाविता ।↩︎

2. Since the prapanna has, by nature, the sole character of a śeṣa to Bhagavān
and since he delights only in rendering service to Him in accordance with the ordinances of the śāstras,
it is not at all likely that, in other situations than those that are dangerous, he will offend against the Lord,
as it would be opposed to his adopted state of being the exclusive servant of the Lord.↩︎

3. Ya que la Prapanna tiene, por naturaleza, el único carácter de un Śeṣa a Bhagavān
y dado que se deleita solo en prestarle servicio de acuerdo con las ordenanzas de los Śāstras,
No es probable que, en otras situaciones que las que sean peligrosas, ofenderá contra el Señor,
ya que se opondría a su estado adoptivo de ser el sirviente exclusivo del Señor.↩︎

4. एवं भगवच्छेषतैकस्वभावस्य शास्त्रनियततत्कैङ्कर्यैकरसिकस्य अधिकारिणः अनापदि बुद्धिपूर्वकापराधः स्वीकृतकैङ्कर्यैकनिष्ठाविरुद्धत्वात् प्रायशो न सम्भवति ।↩︎

5. इप्पडि भगवच्छेषतैकस्वभावनागैयाले शास्त्रनियत तत्कैङ्कर्यैकरसनान इव्वधिकारिक्कुप् पिन्बनापत्तिल् बुद्धिपूर्वकमान वपराधम् वरुगै पऱ्ऱिन कैङ्कर्यैकनिष्ठैक्कु विरुद्धमागैयाले प्रायेण संभावितमऩ्ऱु.↩︎

6. मुदलिल् कृतकृत्यऩाय् शास्त्रनियतमाऩ भगवद्भागवतकैङ्कर्यनिरतऩाऩ इव्वधिकारिक्कु अनापत्तिल् बुद्धिपूर्वकोत्तराघम् सम्भविक्कादॆऩ्ऱु सॊल्लिक्कॊण्डु, अप्पडि सम्भवित्ताल् अपराधपरिहारप्रक्रियै इरुक्कुम्बडियै प्रस्ताविक्किऱार् इप्पडि इत्यादिना ।
इवऩिडत्तिल् अपराधासम्भावऩैक्कु हेतुवैक्काट्टुगिऱार् शास्त्रनियतेत्यादिना । शास्त्रनियततत्कैङ्कर्यरसतैयिल् हेतुवै यरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवच्छेषतैकस्वभावऩागैयाले इति । भगवच्छेषतैकस्वभावऩुक्कु शेषवृत्ति सम्भावितमे यॊऴिय अपराधसम्भावऩैयिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। शास्त्रनियततत्कैङ्कर्यैकरसऩाऩ इति । पूर्वाधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ शास्त्रनियततत्कैङ्कर्यरसिकऩुक्कु शास्त्रविरुद्धापराध प्रसक्तिये सम्भविक्कादॆऩ्ऱु करुत्तु। पिऩ्बु - प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल्, अनापत् तिलिति । देशकालावस्थावैगुण्यादिरूप आबत्तिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघमुम् अबुद्धिपूर्वतुल्यमागैयाले लेपियातागैयाल् अनापत्तिल् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु। बुद्धिपूर्वकमाऩ अपराधम् वरुगै इति । इदऱ्कु सम्भावितमऩ्ऱु ऎऩ्बदोडन्वयम्। एऩ् सम्भावितमऩ्ऱॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग अदिल् हेतुवैक् काट्टुगिऱार् पऱ्ऱिऩ कैङ्कर्यैकनिष्ठैक्कु विरुद्धमागैयाले इति । प्रायेण ऎऩ्ऱदाल् वक्ष्यमाणरीत्या क्वचित्सम्भाव्यत्वम् सूच्यते ।↩︎

अ-बुद्धि-पूर्वकम् भावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्ध-कर्म-विशेष-वशत्ताले
देश-कालावस्था-वैगुण्य-हेतुकम् आगवुम्
प्रामादिकम् आगवुम्
सुषुप्त्य्-आद्य्-अवस्थैगळिलुम् वरुम्
अपराध-लेशङ्गळ् उळ्ळ्-अवै
अ-श्लेष-विषयम् आय्क् कऴिन्दु-बोम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

1. प्रारब्ध-कर्म-विशेष-वशात्
देश-कालावस्था-वैगुण्य-हेतुकाः, प्रामादिकाः, सुषुप्त्याद्य्-अवस्थासु जायमानाश् चापराध-लेशाः
अ-श्लेष-विषयाः सन्तो निवर्तेरन् ।↩︎

2. If as a result of past karma which has begun to operate (prārabdha)
and under adverse conditions of place, time and circumstance, slight offences (against the Lord) take place through inattention in the waking state or (without his knowledge) in dreamless sleep (suṣupti) and other such states,
these offences will disappear without causing any stain.↩︎

3. Si como resultado del karma pasado que ha comenzado a operar (prārabdha)
y en condiciones adversas de lugar, tiempo y circunstancia,
ligeros delitos (contra el Señor) tienen lugar a través de la falta de atención
en el estado de vigilia o (sin su conocimiento)
en el sueño sin sueños (Suṣupti) y otros estados similares,
Estos delitos desaparecerán sin causar ninguna mancha.↩︎

4. प्रारब्ध-कर्म-विशेष-वशात्
देश-कालावस्थादि-वशात्
प्रमादवशात्
सुषुप्त्याद्य्-अवस्था-वशाच्च
सम्भवन्न् अपि अ-श्लेष-विषयतया विनश्यति ॥↩︎

5. प्रारब्धकर्मविशेषवशत्ताले देशकालावस्थावैगुण्यहेतुकमागवुम् प्रामादिकमागवुम् सुषुप्त्याद्यवस्थैकळिलुम् वरुम् अपराधलेशङ्गळुळ्ळवै अश्लेष विषयमाय्क् कऴिन्दुबोम्.↩︎

6. आबत्तिल् बुद्धिपूर्वकमाग वरुम् अपराधमुम् अज्ञानादिगळाल् वरुम् अपराधादिगळुम् अश्लेषविषयङ्गळा मॆऩ्गिऱार् प्रारब्धेत्यादिना । प्रामादिकमागवुमिति । प्रमादो अनवधानता; अदावदु अवधानमिल्लामै; अदावदु अज्ञानम्। अदऩाल् सॆय्यप्पट्टदु प्रामादिकम्, सुषुप्त्याद्यवस्थैकळिलुमित्यादि । महाभागवताद्यागमनेऽपि प्रत्युत्थनाद्यभावरूपापराधमुम् ऎऩ्ऱबडि। आदिशब्दत्ताल् स्वप्नमूर्च्छासङ्ग्रहः ।↩︎

बुद्धि-पूर्वकाघो-भावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धि-पूर्वक-पापारंभक-पापङ्गळुक्क् अञ्जिय्,
"अवैयुङ् कऴिय-वेण्डुम्" ऎऩ्ऱु प्रपत्ति पण्णादे,
पाम्ब्-ओड् ऒरु कूरैयिले(=छदे) पयिऩ्ऱाऱ्(=परिचिन्वन्) ‌पोले,(5) (कर्म-युक्त-देह→)प्रकृतिय्-ओडे कूडव् इरुक्किऱव् इवनुक्कु,
आत्म-गुण-पूर्तिय् इल्लामैयाले
(विश्वामित्रमोहनादाव् इव) मन्द-धैर्यर् आऩ ऋषिगळुक्कुप् पोले
बुद्धि-पूर्वकम् आगवुम्
सिल स्व-निष्ठा-विपरीतङ्गळ् (अपराधाः) वन्दालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निसर्ग-सुहृत्त् आऩ श्रियः-पति रक्षणोन्मुखन् आय् निऱ्‌कैयालेय्
इव् विपरीतानुष्ठानङ्गळ् मिन्न्-ऒळि(=कान्ति)-मात्रम् आय् निलै निऱ्‌कुम्.

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवैय् अऩ्ऱिक्के अक्-कालत्तिल् पिऱन्द
स्व-निष्ठा-वैपरीत्यम् आगिऱ-विऴवैक्(=प्रभावं) कडुग(=शीघ्रम्) अनुसन्धित्तु
यथोचितम् आग लज्जानुतापङ्गळ् पिऱन्दु

(नीलमेघः (सं)12)

(विश्वास-टिप्पनी13)

(English14)

(Español15)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

[[१४२]]

बुद्धि-पूर्वक-पापारम्भक-पापेभ्यो भयेन,
'तान्य् अपि नश्यन्तु' इति, (धिया) प्रपत्तिम् अकृत्वा,
सर्पेण सहैकस्मिन् गृहे निवासिन इव (5)
प्रकृत्या(→शरीरेण) सह वसतो ऽस्य
आत्म-गुण-पूर्त्य्-अ-भावात्
मन्द-धैर्याणाम् ऋषीणाम् इव
बुद्धि-पूर्वाणां केषाञ्चित् स्व-निष्ठा-विपरीतानां संभवेऽपि,↩︎

If, at the time of prapatti,
he did not beg, with dread of them, for the removal of such sins as lead to further sins,
since he is still in close association with prakṛti
like one who lives under the same roof with a serpent,
it is just possible , owing to his deficiency in spiritual qualities,
certain lapses which are inconsistent with his state as a prapanna might, as in the case of weak-hearted Rishis, even occur with his knowledge.

If such lapses do occur,↩︎

Si, en el momento de Prapatti, No le suplicó, con temor de ellos, porque la eliminación de los pecados que conducen a más pecados,
Dado que todavía está en estrecha asociación con Prakṛti
como uno que vive bajo el mismo techo con una serpiente,
Es posible, debido a su deficiencia de cualidades espirituales,
Ciertos lapsos que son inconsistentes con su estado como Prapanna podría, como en el caso de Rishis de corazón débil, incluso ocurrir con su conocimiento.

Si se producen tales fallas,↩︎

अथ मोक्षार्थ-प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-वेलायां
बुद्धि-पूर्वक-पापारभक-पापानाम् अपि निवृत्तिम् अनन्तर्-भावयतां
सर्पेणेव शरीरेण सह निवसताम्
आत्म-गुण-पूर्ति-विरहात्
मन्दधैर्याणाम् इव ऋषीणां
बुद्धि-पूर्वके ऽपि क्वचिद् विपरीतानुष्ठाने सति↩︎

बुद्धिपूर्वकपापारंभकपापङ्गळुक्कञ्जि यवैयुङ्गऴियवेण्डुम् ऎऩ्ऱु प्रपत्ति पण्णादे पाम्बोडॊरु कूरैयिले पयिऩ्ऱाऱ्‌पोले प्रकृतियोडे कूडविरुक्किऱविवनुक्कु आत्मगुणपूर्तियिल्लामैयाले मन्दधैर्यरान ऋषि कळुक्कुप् पोले बुद्धिपूर्वकमागवुम् सिल स्वनिष्ठाविपरीतङ्गळ् वन्दालुम्↩︎

अनापत्तिल् बुद्धिपूर्वकापराधम् सम्भावितमऩ्ऱॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोमो? बुद्धिपूर्वकपापारम्भकप्रारब्धकर्ममुम् कऴिय वेणुमॆऩ्ऱु प्रपत्ति पण्णियिरुन्दाल् अवऩुक्कु अनापत्तिल् बुद्धिपूर्वकोत्तराघम् सम्भविक्कवेमाट्टादु ऎऩ्ऱु सॊल्ललामॆऩ्ऩिल्, प्रपत्तिकालत्तिल् पापारम्भकप्रारब्धपापमुम् कऴियवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रपत्तिपण्णादाऱ्कु अदु सम्भावितमऩ्ऱो ऎऩ्ऩ, क्वचित् अप्पडि सम्भावितमाऩालुम् रक्षणोन्मुखऩाऩ भगवाऩ् अदै ऒरु विरगाले क्षमिक्कुमॆऩ्गिऱार् बुद्धिपूर्वकेत्यादिना । अञ्जि - पयप्पट्टु, अवैयुङ्गऴियवेणुमॆऩ्ऱु प्रपत्तिपण्णादे - बुद्धिपूर्वक पापारम्भकपापनिवृत्त्यर्थञ्च प्रपदनं करिष्ये ऎऩ्ऱु सङ्ङ्कल्पित्तुक्कॊण्डु प्रपदनम् पण्णादे, पाम्बोडु ऒरु कूरैयिले पयिऩ्ऱाऱ्पोले इति । पाम्बोडु - सर्पत्तोडु, ऒरु कूरैयिले - ऒरु गृहत्तिले, पयिऩ्ऱार्बोले - वसित्ताप्पोले, पयिलुगै - अडिक्कडि परिचयम् पण्णुगै। पाम्बोडु ऒरु गृहत्तिल् अडिक्कडि वसित्ताप्पोले यॆऩ्गै। प्रकृतियोडे कूड विरुक्किऱ - देहेन्द्रियादिप्रकृतिसम्बद्धराऩ, मन्दधैर्यराऩ ऋषिकळुक्कुप्पोले - विश्वामित्रादिगळुक्कुप्पोले, बुद्धिपूर्वक मागवुम् सिल स्वनिष्ठा विपरीतङ्गळ् वन्दालुमिति । अनापत्तिलित्यादिः ।↩︎

निसर्ग-सुहृदः श्री-पतेः रक्षणोन्मुखतयाऽवस्थानाद्
एषां विपरीतानुष्ठानानि
विद्युद्-उद्योत-मात्र-रूपाणि अ-स्थास्नूनीति↩︎

the Lord of Lakṣmī , who, by His very nature, is his well-wisher,
stands ever ready to save him.
Therefore these lapses in his actions will only be momentary like lightning;↩︎

El Señor de Lakṣmī, quien, por su propia naturaleza, es su simpatizante,
se encuentra siempre listo para salvarlo.
Por lo tanto, estos lapsos en sus acciones
solo serán momentáneos como un rayo;↩︎

निसर्गसुहृत्तान श्रियःपति रक्षणोन्मुखनाय् निऱ्‌कैयाले
यिव्विपरीतानुष्ठानङ्गळ् मिन्नॊळिमात्रमाय् निलै निऱ्‌कुम्↩︎

निसर्गसुहृत्ताऩ - उपाध्यपेक्षैयऩ्ऱिक्के स्वाभाविकसुहृत्ताऩ, रक्षणोन्मुखऩाय् निऱ्कैयाले - अत्यन्तविरुद्ध विषयत्तिल् निग्रहोन्मुखऩायिरुप्पदु पोलऩ्ऱिक्के आचार्यप्राप्तिप्रभृतिप्रपत्तिनिष्पत्तिपर्यन्तमाऩ व्यापारङ्गळैच् चॆय्दुवैत्तु इवऩै रक्षिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ सङ्कल्पत्तोडे इवऩुडैय रक्षणत्तिल् उत्कटप्रवृत्तियुळ्ळवऩाय् निऱ्कैयाले, मिऩ्ऩॊळि मात्रमाय् निलै निऱ्कुमवैयऩ्ऱिक्के - विद्युत्प्रकाशम्बोऩ्ऱदाय् स्थिरमाग विरुक्कु मवैयऩ्ऱिक्के,↩︎

तदानींतनीं स्वनिष्ठा-वैपरीत्य-रूपां हानिं
झट्-इत्य् अनुसंधायास्य यथोचित-लज्जानुतापोत्पत्तौ,↩︎

मल-दलने यथा शोधन-बुद्धिस् त्वरया जायते, तथाऽत्र त्वरा।↩︎

he will quickly reflect on these lapses from his state as a prapanna,
feel ashamed at them,
repent of them,↩︎

Rápidamente reflexionará sobre estos lapsos de su estado como Papanna,
se sentirá avergonzado por ellos,
arrepentirse de ellos,↩︎

निसर्ग-सुहृद् रक्षणोन्मुखः श्रियःपतिः
लज्जानुतापादिभिः यथाधिकारं प्रायश्चित्तम् आसादयति ॥↩︎

अवैयऩ्ऱिक्के अक्कालत्तिल् पिऱन्द स्वनिष्ठावैपरीत्यमागिऱविऴवैक्कडुग अनुसन्धित्तु यथोचितमाग लज्जानुतापङ्गळ् पिऱन्दु↩︎

अक्कालत्तिल् पिऱन्द पापारम्भकपापपरिपाकक्षणत्तिल्बिऱन्द, इऴवु - न्यूनतै, अनुसन्धित्तु - स्मरणम् पण्णि, लज्जानुतापङ्गळ् पिऱन्दु इति । अनुतापशब्दम् ‘‘अनुतापादुपरमात्प्रायश्चित्तोन्मुखत्वतः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ उपरतिक्कुम् प्रायश्चित्तोन्मुखत्वत्तिऱ्कुम् उपलक्षणम्।↩︎

क्षमायै प्रपत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

“अपाय-संप्लवे सद्यः
प्रायश्-चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र
यत् पुनश् शरणं व्रजेत् (प्रपत्त्या) ॥
(कर्म-योगाद्य्-)उपायानाम् उपायत्व-
स्वीकारे ऽप्य् एतद् एव हि (प्रपत्तिकर्म प्रायश्चित्तम्)” (लक्ष्मीतन्त्रम् 17-91.)

ज़्

(विषयः1)

(नीलमेघः (सं)2)

(विश्वास-टिप्पनी3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(बुद्धिपूर्वकाघेषु) अज्ञानाद् अथवा ज्ञानाद्
अपराधेषु सत्स्व् अपि ।
प्रायश्चित्तं "क्षमस्वे"ति
प्रार्थनैकैव केवलम्॥
(वङ्गीपुरत्तु-नम्बि-कारिका)

(विषयः8)

(नीलमेघः (सं)9)

विश्वास-टिप्पनी

अबुद्धिपूर्वकपापानाम् अलेपश् श्रुतिसिद्धः।
अतो ऽत्र बुद्धिपूर्वकान्य् एवोक्तानि।

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विदितस् स हि धर्मज्ञः
शरणागत-वत्सलः ।
तेन (शरण-व्रजनेन) मैत्री भवतु ते
यदि जीवितुम् इच्छसि ।
प्रसादयस्व त्वञ् चैनं
शरणागत-वत्सलम् ।
माञ्चास्मै प्रयतो भूत्वा
(मां) निर्यातयितुम् अर्हसि॥
(इति सीता)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 21-20 )

(विषयः14)

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्यादि-गळिऱ् चॊल्लुगिऱप् पडिये(=प्रकारेण)
यथाऽधिकारम् प्रायश्-चित्तावलम्बनम् उण्डाम्.

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

अपराध-क्षमा-प्रपत्तिः, प्रपत्तिः↩︎

“अपाय-संप्लवे सद्यः
प्रायश्-चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र
यत् पुनश् शरणं व्रजेत् (प्रपत्त्या) ॥
(कर्म-योगाद्य्-)उपायानाम् उपायत्व-
स्वीकारे ऽप्य् एतद् एव हि (प्रपत्तिकर्म प्रायश्चित्तम्)”
(लक्ष्मीतन्त्रम् 17-91.)

↩︎

पुनश्-शब्देन प्रपन्न-विषयत्वम् उक्तम्।
उपायानाम् उपायत्व-स्वीकारस् तु प्रपन्नेतर-विषय इति लक्ष्मीनृसिंहार्यः -

ब्रह्मास्त्रन्यायेन वक्ष्यमाणेन प्रपत्तेर् नाशो वक्ष्यते,
ततः पुनर् मोक्षार्थप्रपत्तिर् विधीयेत।
अत्र तु पापनाशनं प्रार्थ्यते।

आहत्य तद्-अभिप्राये गृहीतोपाय-विषय उक्तः।

राजगोपालो ऽन्यथा कथयति -
प्रपदनात् परम् उपायान्तरग्रहणे पुनः प्रपत्तिर् उक्तेति। तद् अदुष्टम्, किन्त्व् अप्रासङ्गिकम्। (5)↩︎

"If there is offence,
the atonement that is to be done is only the performance of prapatti again.
If a man should perform karma yoga and the like with the thought that these are upāyas (to mokṣa),
(he commits an offence)
In order that this offence might disappear,
prapatti alone should be performed again".

(If after performing prapatti for the sake of mokṣa,
a man should perform karma yoga and the like with the thought that these are upāyas (to mokṣa), it would also constitute an offence.)↩︎

"Si hay ofensa,
La expiación que se debe hacer
es solo el rendimiento de Prapatti nuevamente.
Si, Un hombre debe realizar karma yoga y similares con la idea de que estos son upāyas (para mokṣa), (él comete un delito)
Para que este delito desaparezca,
Prapatti solo debe realizarse nuevamente ".

(Si después de realizar Prapatti por el bien de Mokṣa,
Un hombre debe realizar karma yoga y similares con la idea de que estos son upāyas (para mokṣa),
También constituiría un delito.)↩︎

“अपायसंप्लवे सद्यः प्रायश्चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिरियं सात्र यत्पुनश्शरणं व्रजेत् ॥
उपायानामुपायत्वस्वीकारेऽप्येतदेव हि”(लक्ष्मीतन्त्रम् 17-91.)↩︎

अपायेत्यादि । अपाय – पापङ्गळुडैय, सम्प्लवे – सम्प्राप्तियिले, सद्यः – अनुतापादिगळुण्डाऩ क्षणत्तिलेये, प्रायश्चित्तं - अदऩालुण्डाऩ भगवन्निग्रहशमनार्थमाऩ प्रायश्चित्तत्तै, समाचारेत् – अनुष्ठिक्कक्कडवऩ्। प्रपन्नविषयत्तिलुम् अप्रपन्नविषयत्तिल्बोल् वॆगुकालकृच्छ्रसाध्यमाऩ प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तम् ताऩोवॆऩ्ऩ, इवऩ् सॆय्यवेण्डिय प्रायश्चित्तत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रायश्चित्तिरियं सात्र इति । पुनः – मऱुबडियुम्, भगवन्तिमिति शेषः । शरणं व्रजेद् इति यत् – शरणमाग वडैयक् कडवऩॆऩ्बदु यादॊऩ्ऱुण्डो, सेयं – भगवन्निग्रहनिवृत्त्यर्थमाऩ इन्द शरणागतिः, अत्र - इन्द प्रपन्नऩ् विषयत्तिल्, प्रायश्चित्तिः – प्रायश्चित्तमामॆऩ्ऱबडि।
मोक्षार्थम् आग शरणम् आगप् पऱ्ऱिऩ प्रपन्नऩुक्कु पापम् नेर्न्दाल् अदऩालुण्डाऩ भगवन्निग्रहम् शमिप्पदऱ्कागवुम्, भगवाऩैये मऱुबडियुम् शरणमागवडैवदे अवऩुक्कु प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱ पडि।

उपायानाम् उपायत्व-स्वीकारेऽपि – प्रपत्ति-व्यतीरिक्त-कर्मयोग--ज्ञानयोग--भक्तियोगङ्गळै मोक्षोपायङ्गळाग अङ्गीगरित्त् अवैगळै अनुष्ठित्तालुम्,
एतदेव – पुनः प्रपदनमे, प्रायश्चित्तमिति शेषः ।
‘‘हि’’ प्रपन्नऩुक्कु अपायोपाय-स्वीकारङ्गळिल्
पुनः प्रपदनमे प्रायश्चित्तम् ऎऩ्गिऱ प्रसिद्धियै द्योतिप्पिक्किऱदु।↩︎

अपराध-क्षमा-प्रपत्तिः, प्रपत्तिः↩︎

(बुद्धिपूर्वकाघेषु) अज्ञानाद् अथवा ज्ञानाद्
अपराधेषु सत्स्व् अपि ।
प्रायश्चित्तं "क्षमस्वे"ति
प्रार्थनैकैव केवलम्॥
(वङ्गीपुरत्तु-नम्बि-कारिका)

↩︎

"Whether a man commits an offence knowing that it is an offence
or does it without knowing it to be one,
the only atonement (prāyaścitta) that has to be performed is to beg in these words :-
"Pardon the offence".

↩︎

"Si un hombre comete un delito sabiendo que es un delito
o lo hace sin saber que es uno,
La única expiación (prāyaścitta) que debe realizarse
es rogar en estas palabras:-

"Perdón la ofensiva".

↩︎

“अज्ञानादथवा ज्ञानादपराधेषु सत्स्वपि ।
प्रायश्चित्तं क्षमस्वेति प्रार्थनैकैव केवलम्”
(वङ्गीपुरत्तु-नम्बि-कारिका)↩︎

अज्ञानादिति । अज्ञानात् – अज्ञानत्तालेयो, अथवा ज्ञानात् – ज्ञानत्तालेयो, कृतेष्विति शेषः । अपराधेषु सत्स्वपि – अपराधङ्गळिरुन्दालुम्, क्षमस्वेति प्रार्थनैकैव केवलं – क्षमिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ ऒरु प्रार्थऩैमात्रमे, प्रायश्चित्तं – प्रायश्चित्तमॆऩ्गै। कीऴ् प्रामादिकम् अश्लेषविषयमाय्क् कऴियुमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुक्क, इङ्गु अज्ञानकृतमाऩ अपराधत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तम् सॊल्वदु विरुद्धमऩ्ऱो वॆऩ्ऩिल्, श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩ अज्ञानकृतमॆऩ्बदऱ्कु बुद्धिपूर्वकमागप् पण्णिऩदऩ्ऱॆऩ्ऱु अर्थमिल्लै। किन्तु अपराधत्तिल् पापत्वाज्ञानत्ताले पण्णिऩदॆऩ्ऱु अर्थमागैयाले विरुद्धमऩ्ऱु। पण्णुगिऱ कर्मत्तै पापमॆऩ्ऱु तॆरिन्दु बुद्धिपूर्वकमाग अदैप् पण्णिऩालुम्, पण्णुगिऱ कर्मत्तै पाबमॆऩ्ऱु तॆरिन्दुगॊळ्ळामल् बुद्धिपूर्वकमाग अदैप्पण्णिऩालुम् इरण्डुम् बुद्धिपूर्वकपापमे। प्रामादिकमॆऩ्बदु पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु ज्ञानमिल्लामले पण्णुगिऱ कर्मम्। आगैयाल् विरुद्धमऩ्ऱु ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अपराध-क्षमा-प्रपत्तिः, प्रपत्तिः↩︎

विदितस् स हि धर्मज्ञः
शरणागत-वत्सलः ।
तेन (शरण-व्रजनेन) मैत्री भवतु ते
यदि जीवितुम् इच्छसि ।
प्रसादयस्व त्वञ् चैनं
शरणागत-वत्सलम् ।
माञ्चास्मै प्रयतो भूत्वा
(मां) निर्यातयितुम् अर्हसि॥
(इति सीता)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 21-20 )

↩︎

(So also Sītā says:)
“It is well known that Śrī Rāma knows what Dharma is
and is fond of those who seek refuge under him.
Seek his friendship if you desire to live.
Propitiate Śrī Rāma who loves those that surrender themselves to him and, with a pure heart,
see that I am returned to him."

↩︎

(Así también dice sītā :)
“Es bien sabido que Śrī Rāma sabe lo que es el dharma
y es aficionado a aquellos que buscan refugio bajo él.
Busca su amistad si deseas vivir.
Propiciar Śrī rāma
que ama a los que se rinden a él y, con un corazón puro,
Mira que me devuelven a él ".

↩︎

“विदितस्स हि धर्मज्ञः शरणागतवत्सलः ।
तेन मैत्री भवतु ते यदि जीवितुमिच्छसि ।
प्रसादयस्व त्वञ्चैनं शरणागतवत्सलम् ।
माञ्चास्मै प्रयतो भूत्वा निर्यातयितुमर्हसि”
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् 21-20)↩︎

विदित इत्यादि । रावणं प्रति सीतावचनम् हे राक्षस! धर्मज्ञः – शरणागतरक्षणमे परमधर्म मॆऩ्ऱु अऱिन्दिरुक्किऱ, सः - अन्द रामऩाऩवऩ्, शरणागतवत्सल इति – शरणागतर्गळुडैय दोषत्तै अनादरिप्पवऩॆऩ्ऱु, विदितो हि - ऎल्लोरालुम् प्रसिद्धमाग अऱियप्पट्टवऩऩ्ऱो, तेन सह - अवऩोडुगूड ते - उऩक्कु, मैत्री भवतु – स्नेह मुण्डागट्टुम्। तं शरणं गच्छेत्यर्थः । अप्पडिये स्पष्टमागच् चॊल्लामल् मैत्री भवतु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु

‘‘द्विधा भज्येयम् अप्य् एवं
न नमेयन् तु कस्यचित्’’

ऎऩ्गिऱबडि वणङ्गामुडियऩाऩ दशग्रीवऩ्
तऩ्ऩै पुल्लियदागच् (हेयमाग) सॊऩ्ऩदाग निऩैक्कवेण्डाम् ऎऩ्बदऱ्काग। पॆरुमाळुम् शरणागतभावेन ऎऩ्ऱु सॊल्लामल्
‘‘मित्रभावेन सम्प्राप्तं’’ ऎऩ्ऱारिऱे। अदु ऎदऱ्कागच् चॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऩिल् सॊल्लुगिऱार् जीवितुम् इति । पुत्रबन्ध्वादिविनाशपूर्वकम् पॆरुमाळ् पण्णप्पोगिऱ चित्रवधैयाले नशित्तुप् पोगादबडि सिऱिदुगालम् जीवित्तिरुप्पदऱ्काग, अप्पडि जीवित्तिरुक्कवेण्डुमोवॆऩ्ऩिल् सॊल्लुगिऱार् यदीच्छसीति । फलेच्छैयिरुन्दाल् ताऩ् उपायानुष्ठानं कर्तव्यमिति भावः । त्वं – चोरमार्गत्ताले ऎऩ्ऩै अपहरित्तुक्कॊण्डु वन्द नी, शरणागतवत्सलमेनं - तऩ्ऩै शरणमागप् पऱ्ऱिऩवर्गळिऩ् दोषत्तै अनादरिक्कुम् स्वभावऩाऩ रामऩै, प्रसादयस्व च – शरणागतियाले प्रपन्नऩागच् चॆय्यक्कडवाय्। आऩाल् उऩ्ऩुडैय समर्पणमऩ्ऱिक्के शरणागति पण्णिऩाल् प्रसन्नऩावाऩोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मामिति । प्रयतो भूत्वा – शरणागतियिऩाले शुद्धऩाय्क्कॊण्डु, अन्यथा ऎऩ्ऩै समर्पिक्कवुम् उऩक्कु अधिकारमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। अस्मै – शरणागतवत्सलऩाऩ इन्द रामऩिऩ् पॊरुट्टु, माञ्च – अपहरिक्कप्पट्ट ऎऩ्ऩैयुम्, निर्यातयितुमर्हसि – समर्पिक्क योग्यऩागिऱाय्; समर्पिक्कक्कडवायॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् द्रव्यापहारस्थलत्तिल् अदऱ्कुच्चॊऩ्ऩ प्रायश्चित्तत्तै द्रव्यसमर्पणत्तोडेये सॆय्य वेण्डुमागैयाल् ऎऩ्ऩै समर्पिक्काविडिल् अवऩ् प्रसन्नऩागाऩॆऩ्ऱु सूचित मागिऱदु।↩︎

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या यथाऽधिकारं प्रायश्-चित्तावलम्बनं भवति ॥↩︎

and perform the proper atonement (prāyaścitta)
that is suited to his competence.
The above following ślokas explain the point.↩︎

y realizar la expiación adecuada (Prāyaścitta)
Eso es adecuado para su competencia.
Lo anterior ~~ siguiente ~~ ślokas explica el punto.↩︎

इत्यादिगळिऱ्‌चॊल्लुगिऱप्पडिये यथाधिकारम् प्रायश्चित्तावलम्बनमुण्डाम्.↩︎

इत्यादिगळिऱ्सॊल्लुगिऱबडिये - कीऴ् श्लोकङ्गळिल् प्रपन्नऩुक्कु पुनः प्रपदनमे प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱबडिये, यथाधिकारम् - प्रपन्नाधिकारानतिक्रमेण, प्राय श्चित्तावलम्बनमुण्डाम् - पुनःप्रपत्तिरूप प्रायश्चित्तावलम्बनमुण्डामॆऩ्ऱबडि। इङ्गु प्रपन्ना-प्रपन्नाधिकारानतिक्रमेण प्रायश्चित्तावलम्बनमुण्डामॆऩ्ऱदाल् प्रपन्नेतरर्गळुक्कु तत्तदधिकारानतिक्रमेण प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तमे सॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱु द्योतितमागिऱदु। कीऴ् उदाहरित्त श्लोकङ्गळिल्

‘‘प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र
यत् पुनः शरणं व्रजेत्’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् इयं सा ऎऩ्ऱु प्रपन्नाधिकारि विषयत्तिल् पुनश्शरणागतिये प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱु दृढीकरित्तुच्चॊल्लुगैयालुम्,

‘‘प्रायश्चित्तं क्षमस्वेति
प्रार्थनैकैव केवलं’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् एका, केवलं ऎऩ्ऱु इतरत्तै निषेधित्तुच् चॊल्लुगैयालुम्,

‘‘माञ् चास्मै प्रयतो भूत्वा
निर्यातयितुम् अर्हसि’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् द्रव्यापहारस्थलत्तिल् शुद्धमनस्कऩाय् शरणागतियोडु अपहृतद्रव्य समर्पणमुम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदेयॊऴिय प्रपन्नर्गळुक्कुळ्ळेये शक्तर्गळुक्कु प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तम्, अशक्तर्गळुक्कु पुनःप्रपदनमॆऩ्ऱु यथाधिकारमॆऩ्गिऱ अन्यथासिद्धमाऩ ऒरु पदत्तैक् कॊण्डे सॊल्वदु ‘‘प्रार्थनैकैव केवल’’ मॆऩ्बदोडु विरुद्धमामॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदु। इव्वळवाल् अधिकारावसानश्लोकत्तिल् सॊल्लप्पुगुगिऱ

‘‘धीपूर्वोत्तर-पाप्मनाम् अजननाज्, जातेऽपि तन्निष्कृतेः’’

ऎऩ्गिऱ अंशं विवरिक्कप्पट्टदु।↩︎

यम-दण्ड-वारणम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्ध-कर्म-विशेष-वशत्ताले कठिन-प्रकृतिय् आय्
क्षमै-कॊळ्ळुगैयुङ कै-तप्पिन पोदु

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-पुरुषम् अभिवीक्ष्य पाश-हस्तं
वदति यमः किल तस्य कर्ण-मूले (स्वनिकृष्टतां निगूहन्) ।
"परिहर मधु-सूदन-प्रपन्नान्,
प्र-भुर् अहम् अन्य-नृणां, न वैष्णवानाम्"
(विष्णुपुराणम् 3-7-14)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"कमल-नयन वासुदेव विष्णो
धरणि-धराच्युत शङ्ख-चक्र-पाणे ।
भव शरणम्" इतीरयन्ति ये वै
त्यज भट दूरतरेण तान् अपापान्” (विष्णुपुराणम् 3-7-33)

(नीलमेघः (सं)14)

(मूलम्15)

(English16)

(Español17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवं शार्ङ्ग-धरं विष्णुं
ये प्रपन्नाः परायणम् ।
न तेषां यम-सालोक्यं
न च ते नरकौकसः
(वामनपुराणम् 94-43.)

(राजगोपालः (En)19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु वैष्णव-वामनादि-पुराणङ्गळिन् पासुरङ्गळुक्कु
मूलम् आन श्रुतियिऱ्‌ चॊल्लुगिऱप् पडिये(=प्रकारेण)
यम-विषय-गमनम् इऩ्ऱिक्के(=इल्लादे)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

and perform the proper atonement (prāyaścitta)
that is suited to his competence.
The above following ślokas explain the point.↩︎

y realizar la expiación adecuada (Prāyaścitta)
Eso es adecuado para su competencia.
Lo anterior ~~ siguiente ~~ ślokas explica el punto.↩︎

प्रारब्ध-कर्म-विशेषात् कठिन-प्रकृतितया क्षमा-याच्ञायाम् अपि हस्त-च्युतायाम्,↩︎

When, owing to hard-heartedness due to past karma operating now (prārabdha),
the prapanna does not obtain pardon by atonement,↩︎

Cuando, debido a la dureza debido a la operación del karma pasado ahora (prārabdha),
La Prapanna no obtiene perdón por expiación,↩︎

एवं प्रारब्ध-कर्म-विशेष-वशात् कठिन-प्रकृतीनां यथाधिकारं प्रायश्चित्तम् अकृतवतां↩︎

प्रारब्धकर्मविशेषवशत्ताले कठिनप्रकृतियाय् क्षमैकॊळ्ळुगैयुङ् गैदप्पिन पोदु↩︎

इऩि ‘‘कौटिल्ये सति शिक्षयाप्य् अनघयन्’’ ऎऩ्गिऱवम्शत्तै विवरिक्किऱार् प्रारब्धकर्मविशेषवशत्ताले इत्यादिना । कैदप्पिऩबोदु - क्षमै कॊळ्ळादबोदु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

स्व-पुरुषम् अभिवीक्ष्य पाश-हस्तं
वदति यमः किल तस्य कर्ण-मूले (स्वनिकृष्टतां निगूहन्) ।
"परिहर मधु-सूदन-प्रपन्नान्,
प्र-भुर् अहम् अन्य-नृणां, न वैष्णवानाम्"
(विष्णुपुराणम् 3-7-14)

↩︎

For it has been said :-

"Seeing his attendants with the noose (of death ) in their hands,
Yama whispers in their ears :--

"Do not approach those who have performed prapatti at (the feet of) Madhusūdana.
I have sway only over others
and not over the devotees of Viṣṇu ".

↩︎

Porque se ha dicho:-

"Ver a sus asistentes con la soga (de la muerte) en sus manos,
Yama susurra en sus oídos:-

"No te acerques a aquellos que han realizado Prapatti en (los pies de) Madhusūdana.
Solo he influido sobre otros
y no sobre los devotos de Viṣṇu ".

↩︎

“स्वपुरुषमभिवीक्ष्य पाशहस्तं वदति यमः किल तस्य कर्णमूले । परिहर मधुसूदनप्रपन्नान् प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानाम्”(विष्णुपुराणम् 3-7-14)↩︎

स्वपुरुषमित्यादि । पाबिगळै इऴुत्तुक्कॊण्डुवर पाशहस्तऩाय् पुऱप्पट्ट तऩ्ऩुडैयभटऩैप्पार्त्तु यमऩाऩवऩ् अवऩुडैय कर्णमूलत्तिल् सॊल्लुगिऱाऩ्। सॊल्लप्पोगिऱवर्थम् मिगवुम् रहस्यमाऩदॆऩ्ऱुम्, ‘‘प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानां’’ ऎऩ्गिऱवर्थत्तै सदस्यमागच् चॊऩ्ऩाल् नरकत्तिलुरुप्पवरुळ्बड ऎल्लोरुम् वैष्णवर्गळागि नरकमे यॊऴिन्दुबोय् तऩ्ऩधिकारत्तिऱ्के लोपम् वरुमॆऩ्ऱुम् निऩैत्तु कर्णमूलत्तिल् सॊल्लुगिऱाऩॆऩ्ऱबडि। अथवा - वैष्णवर्गळुक्कु नाम् प्रभुवल्ल ऎऩ्ऱु तऩ्ऩुडैय न्यूनतैयै सदस्यमागच्चॊल्ल लजी जित्तु कर्णमूलत्तिल् सॊल्लुगिऱाऩॆऩ्ऩवुमाम्। वैष्णवर्गळ् ऎवर्गळॆऩ्ऩ, अवर्गळै अवर्गळ् सॊल्लुम् भगवन्नामत्तालेये तॆरिन्दुगॊळ्।↩︎

"कमल-नयन वासुदेव विष्णो
धरणि-धराच्युत शङ्ख-चक्र-पाणे ।
भव शरणम्" इतीरयन्ति ये वै
त्यज भट दूरतरेण तान् अपापान्” (विष्णुपुराणम् 3-7-33)

↩︎

“कमलनयन वासुदेव विष्णो धरणिधराच्युत शङ्खचक्रपाणे । भवशरणमितीरयन्ति ये वै त्यज भट दूरतरेण तानपापान्”(विष्णुपुराणम् 3-7-33)↩︎

And Again : -

"O Thou with lotus-like eyes, O Vāsudeva, O Viṣṇu, O Thou that bearest the earth,
O Thou that art armed with the conch and the discus,
be Thou my refuge" -

those that utter these words -
leave them at a distance for they are not sinners"

↩︎

Y de nuevo: -

"Oh tú con ojos de loto, oh vāsudeva, oh viṣṇu, oh tú que llevas la tierra, Oh tú que ese armado con la concha y el disco, Sea tú mi refugio " -

Aquellos que pronuncian estas palabras - Déjalos a distancia - porque no son pecadores "

↩︎

हेभटऩे! पाबमऱ्ऱवर्गळाऩ अवर्गळै दूरत्तिलेये विट्टुविडु ऎऩ्गिऱार् कमलेति ।↩︎

and further, "Those that perform prapatti to Viṣṇu, the God who is armed with sārnga, never go to the world of Yama, for naraka is not their dwelling place."↩︎

“देवं शार्ङ्गधरं विष्णुं ये प्रपन्नाः परायणम् । न तेषां यमसालोक्यं न च ते नरकौकसः”(वामनपुराणम् 94-43.)↩︎

देवमिति । शार्ङ्गपाणियाऩ भगवाऩै उपायमागवुम् उपेयमागवुम् ऎवर्गळ् पऱ्ऱु किऱार्गळो? अवर्गळुक्कु यमलोगमेयिल्लै। यमाधिकारिकमाऩ नरकत्तिऱ्कु प्रसक्तियॆऩ्? ऎऩ्गै।↩︎

इति वैष्णव-वामनादि-पुराण-वचन--मूल-भूत-श्रुत्य्-उक्त-रीत्या
यम-विषय-गमनम् अन्तरैव,↩︎

he will not go to the world of Yama (but receive punishment in this very life).

As stated above in such treatises as Viṣṇu purāna and Vamanapurāna
and the passages in the strutis on which they are based,
they do not go to the land of Yama,↩︎

No irá al mundo de Yama
(sino que recibirá castigo en esta misma vida).

Como se indicó anteriormente en tratados como Viṣṇu Purāna y Vamanapurāna
y los pasajes en el strutis en los que se basan,
No van a la tierra de Yama,↩︎

ऎऩ्ऱु वैष्णववामनादिपुराणङ्गळिन् पासुरङ्गळुक्कु मूलमान श्रुतियिऱ्‌चॊल्लुगिऱप्पडिये यमविषयगमनमिऩ्ऱिक्के↩︎

पासुरङ्गळुक्कु - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ श्लोकङ्गळुक्कु, मूलमाऩ श्रुतियिल् - ‘‘न खलु भागवता यमविषयं गच्छन्ति’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल्,↩︎

लघु-दण्डः

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेल् इट्टुप् पाय(→हाय्) वेण्डुमदु
मुळ्ळिट्टुप् पाय्न्दु कऴियुम्
ऎऩ्गिऱ कणक्किले
(अन्धता-स्थानत्तिल्) काणन्,
(द्वि-पाद-हति-स्थानत्तिल्) खञ्जन् ऎऩ्ऱु
मुदल्-आगव्-ओदुगिऱव्(=पठित) इङ्ग्-उऱ्ऱैय्(=युक्त)--उप-क्लेश-मुखत्ताले

शिखैय् अऱुक्कुम् विरगुगळै(=कौशलान्) मुन्न् इट्टु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरन् क्षमा-प्रेम-दया-वात्सल्यङ्गळाले
तणिन्द(=रुद्ध)-प्रतापत्तैय् उडैयनाय्
मिगवुम्(=अधिकं) दण्डिक्क-वेण्डुम् अपराधत्तुक्कु

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सेव्यन् आऩ सार्वभौमन्
अडैयाळक्(म्=चिह्न)-कारर्(→धारक), अन्तः-पुर-परिजन, कूनर्(=कुब्जाः), कुऱळर्(=वामनाः), कुमारर्गळ् विषयत्तिल्
अपराधङ्गळुक्क् ईड् आगवुम्,
अन्तर्-अङ्गत्वादि--तारतम्यत्तुक्क् ईड् आगवुम्,
संबन्धानृशंस्यादिगळाले प्रीति नडक्कच् चॆय्देय्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळ् तप्पिनदुक्कु क्षमै-गॊळ्ळुगैक्क् आगवुम्,
(इन्-)मेलैक्कुम् शिक्षैय् आगैक्क् आगवुम्,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुखङ् कॊडादेय् इरुत्तल्,
सम्मट्टिय्(=चर्म्म-यष्टि) इट्ट् अडित्तल्,
तळ्ळु-वित्तल्,
वासलिले तगै(=स्थगितं)-वित्तल्,
सिऱिदु(←चिरु←किरु) नाळ् सेवैयै विलक्कि(=अवलक्ष्य) विडुदल् सॆय्युमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(राम-दण्डित-)काक-न्यायत्तालेय् ऒरु कण्ण्-**अऴिवालेय्** इव्व् आश्रितरै **रक्षित्तु विडुम्**.

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

कुन्त-वेधन-निवर्त्यस्य
कण्ट-कवेधेन निवृत्तिर्

इति न्यायेन
"(अन्धता-स्थाने) काणः, (द्वि-पाद-हति-स्थाने) खञ्जः" इत्य्-आद्याम्नातैहिकोपक्लेश-मुखेन,
शिखा-कर्तकोपायान् अवलम्ब्य

[[१४३]]↩︎

(They will be punished in this life itself here)
on the analogy of one (who is dear) being punished with the prick of a thorn
instead of being stabbed with a spear.

(but) they are punished with the blindness of an eye,
or the lameness of a leg,
or some such thing
and thus relieved of their burden (of sin).↩︎

(Serán castigados en esta vida aquí)
Sobre la analogía de uno (que es querido) siendo castigado con el pinchazo de una espina
en lugar de ser apuñalado con una lanza.

(pero) son castigados con la ceguera de un ojo, o la cojera de una pierna, o algo así y así aliviado de su carga (del pecado).↩︎

काणत्व-खञ्जत्वादि-लक्षणोपक्लेश-रूप-पापनिवर्तकोपायान् पुरस्कृत्य↩︎

वेलिट्टुप्पाय वेण्डुमदु मुळ्ळिट्टुप्पाय्न्दु कऴियुमॆऩ्गिऱ कणक्किले काणन् खञ्जन् ऎऩ्ऱु मुदलागवोदुगिऱ विङ्गुऱ्ऱैयुपक्लेशमुखत्ताले सिगैयऱुक्कुम् विरगुगळै मुन्निट्टु↩︎

वेलिट्टुप् पाय वेण्डुमदु - वेलायुदत्ताले प्रहरिक्कवेण्डुमपराधम्, मुळ्ळिट्टुप् पाय्न्दु कऴियुम् - मुळ्ळाले प्रहरित्तुक् कऴिन्दु पोम्। ऎऩ्गिऱ कणक्किले - ऎऩ्गिऱ रीदियिले। काणऩ् - ऒरु कण् कुरुडऩ्; खञ्जऩ् - मुडवऩ्; ऎऩ्ऱु मुदलागवोदुगिऱ -

‘‘(न खलु भागवता यमविषयं गच्छन्ति ।) इहैवैषां केचिद् उपक्लेशा भवन्ति -
खञ्जा भवन्ति, काणा भवन्ति, अविधेयपुत्रा भवन्ति, अविधेयभार्या भवन्ति’’

इत्यादि श्रुतिगळिले सॊल्लप्पडुगिऱ। सिगैयऱुक्कुम् विरगुगळै - पाबङ्गळुडैय फलजनकत्वशक्तिरूपशिखैयै छेदनम् पण्णुम् उबा यङ्गळै,↩︎

सर्वेश्वरः क्षमा-प्रेम-दया-वात्सल्यादिभिः शान्त-प्रतापः सन्
अधिक-दण्डन-प्रयोजकस्यापराधस्य कृते↩︎

The Supreme Lord, being possessed of forgiveness, kindness, compassion and over-flowing love,
relents in His anger (and protects the prapanna after a light punishment in this very life for his offence.)↩︎

El Señor Supremo, poseído de perdón, amabilidad, compasión y amor excesivo,
cede en su ira
(y protege a la Prapanna después de un castigo ligero
en esta vida por su ofensa).↩︎

क्षमाप्रेमदयावात्सल्यादिना मन्दीभूतप्रतापः↩︎

क्षमाप्रेमदयावात्सल्यङ्गळाले तणिन्द प्रतापत्तैयुडैयनाय् मिगवुम् दण्डिक्कवेण्डुमपराधत्तुक्कु↩︎

तणिन्द - मन्दीभूतमाऩ। सर्वेश्वरऩ् इवऩ्बक्कल् पण्णुम् स्वल्पदण्डनादि कळुक्कु दृष्टान्तम् काट्टुगिऱार् मिगवुमित्यादिना ।↩︎

यथा सेव्यः सार्वभौमः
चिह्न-धारक--अन्तः-पुर-परिजन--कुब्ज-वामन-कुमार-विषये
अपराधानुगुणम् अन्तरङ्गत्वादि-तारतम्यानुगुणं च
संबन्धानृशंस्यादिभिः प्रीतौ प्रवर्तमानायां सत्याम् एव,↩︎

An emperor, who is to be duly served,
punishes his attendants
like those who carry the umbrellas, the servants of the harem like the hunchbacks and the dwarfs and so also the princes,
in proportion to their offences
and (also) to such things as their closeness to Him.

(He punishes them) for having committed offences,
in spite of his affection to them due to their relationship and His goodness.↩︎

Un emperador, que debe ser debidamente , castiga a sus asistentes
Al igual que aquellos que llevan los paraguas,
los sirvientes del harén, los jorobos, y los enanos y, por lo tanto, los príncipes,
en proporción a sus delitos
y (también) a las cosas como su cercanía con él.

(Los castiga) por haber cometido delitos,
a pesar de su affection to them due to their relationship and His goodness.↩︎

सेव्यनान सार्वभौमन्, अडैयाळक्कारर् अन्तः पुरपरिजन कूनर् कुऱळर् कुमारर्गळ् विषयत्तिलपराधङ्गळुक्कीडागवुम्, अन्तरङ्गत्वादितारतम्यत्तुक्कीडागवुम्, संबन्धानृशंस्यादिगळाले प्रीति नडक्कच् चॆय्देय्↩︎

सेव्यऩाऩ - सेवायोग्यऩाऩ, सौजन्यशालियाऩ ऎऩ्ऱबडि। अडैयाळक्कारर् - राजचिह्नमाऩ छत्रचामरादिगळै धरिक्कुम् ऊऴियक्कारर्गळ्। अथवा इवर्गळ् राजसेवकर्गळ् ऎऩ्ऱु उलगमऱियुम्बडि अक्षरपूर्णमाऩ रजतादिगळाल् सॆय्यप्पट्ट पिल्लैगळै धरिक्किऱ सेवकर् ऎऩ्ऩवुमाम्। अन्तःपुरपरिजनम् - अन्तःपुरत्तिऱ्कुप् पणिविडै सॆय्युम् परिचारकजनम्। कूऩर् - वळैन्द मुदुगैयुडैयवर्, कुऱळर् - कुळ्ळर्, इवर्गळ् राजाविऩुडैय विनोदार्थम् अन्तःपुरत्तिल् वसिप्पार्गळिऱे। कुमारर्गळ् - राजगुमारर्गळ्। अपराधङ्गळुक्कीडागवुम् - तत्तदपराधानुगुणमागवुम्, अन्तरङ्गत्वादितारतम्यत्तुक्कीडागवुमिति । आदिपदादात् बहिरङ्गत्वपरिग्रहः, अथवा अत्यन्तान्तरङ्गत्वपरिग्रहः । राजाविऱ्कुम् राजमहिषिक्कुम् साक्षात्ताग अभ्यञ्जनोद्वर्तनचन्दनकुसुमादिसमर्पणम् पण्णुमवर्गळ् अन्तरङ्गर्; सद्वारकमागक् कैङ्गर्यम् पण्णुमवर्गळ् बहिरङ्गर् ऎऩ्ऱु अन्तरङ्गत्वबहिरङ्गत्वमुम् अदिलेये तारतम्यङ्गळुम् लोकसिद्धमिऱे। सम्बन्धानृशंस्यादिगळाले इति । सम्बन्धः – पुत्रत्वादिः । आनृशंस्यं – घातुकत्वाभावः । मार्दवमिति यावत् । आदिपदेन दयापरिग्रहः, प्रीति नडक्कच्चॆय्दे इति । सम्बन्धिकळ् विषयत्तिल् अप्रीतिपण्णि दण्डिक्कक्कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग प्रीति नडक्कच्चॆय्दे ऎऩ्ऱदु। सम्बन्धिकळिडत्तिल् अप्रीतियाले दण्डिक्किऱदऩ्ऱु; सम्बन्धत् ताल् ऒरु पक्कम् प्रीति नडक्कच्चॆय्देये क्षमैगॊळ्ळुवदऱ्काग दण्डिक्किऱ तॆऩ्ऱु करुत्तु;↩︎

तैः कृतस्यापराधस्य कृते
क्षमा-याचनार्थम्
अग्रेऽपि शिक्षार्थञ्च↩︎

(He punishes them) so that they may obtain pardon for their offences
and know that, in future, they may not offend (in the same manner).↩︎

(Los castiga) para que puedan obtener perdón por sus delitos
y saber que, en el futuro, no pueden ofender (de la misma manera).↩︎

अवर्गळ् तप्पिनदुक्कु क्षमैकॊळ्ळुगैक्कागवुम्, मेलैक्कुम् शिक्षैयागैक्कागवुम्↩︎

अदैयरुळिच्चॆय्गिऱार् अवर्गळ् तप्पिऩदुक्कु क्षमैगॊळ्ळुगैक्कागवुमिति । प्रपन्न विषयत्तिल् काणत्वादिरूपमाऩ अपराधफलम् वन्द पिऱगु प्रायश्चित्तिरूपक्षापणमनपेक्षितमागैयाल् इदु दृष्टान्तमात्रविषयम्। मेलैक्कुम् शिक्षैयागैक्कागवुम् - स्वल्पदण्डऩैयुम् सॆय्याविडिल् मेलुम् इप्पडिये अपराधम् सॆय्वाऩ्, स्वल्पदण्डनम् सॆय्दाल् इदै निऩैत्तु मेले अपराधम् सॆय्याऩ्। आगैयाले मेले सॆय्य प्रसक्तमाऩ अपराधत्तिऱ्कुम् इदुवे शिक्षै यागुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

मुख-दर्शनाप्रदान--कशा-ताडन--
गल-हस्तिका-प्रयोग--द्वार-निरोधन--
किञ्चित्-कालिक-सेवा-त्याजनानि करोति↩︎

The punishments are such as the following:
averting his face from them,
whipping,
getting them driven out,
keeping them outside the gates
and suspension for a short time.↩︎

Los castigos son tales como los siguientes:
aprender su rostro de ellos,
flagelación, sacarlos,
Mantenerlos fuera de las puertas
y suspensión por un corto tiempo.↩︎

मुगङ्गॊडादेयिरुत्तल्, सम्मट्टियिट्टडित्तल्, तळ्ळुवित्तल्, वासलिले तगैवित्तल्, सिऱिदु नाळ् सेवैयै विलक्किविडुदल् सॆय्युमाप्पोले↩︎

लघुदण्डऩैगळैक् काट्टुगिऱार् मुगङ्गॊडादे यिरुत्तलित्यादिना । मुगङ्गॊडादेयिरुत्तल् - पराङ्मुखऩायिरुक्कै। सम्मट्टि - मऴुङ्गिऩ कशादिगळ्। तळ्ळुवित्तल् - इतरऩैक्कॊण्डु कऴुत्तिल् कैयैक् कॊडुत्तु तळ्ळुम्बडि सॆय्दल्। वासलिले तगैवित्तल् - तऩ् गृहत्तिऩुळ्ळे वरवॊट्टामल् गृहत्तिऱ्कु वॆळियिलेये निऱुत्ति वैत्तल्। सिऱिदु नाळ् सेवैयै विलक्किविडुदल् - स्वल्बगालम् सेवाविच्छेदम् पण्णि वैत्तल्।↩︎

तथा (राम-दण्डित-)काक-न्यायेन
किञ्चिल् लघु-दण्ड-करणेन
इमान् आश्रितान् रक्षति ।↩︎

Similarly (Iśvara) punishes the prapanna,
as Śrī Rāma did in the case of Kakasura
by making him lose an eye and thus protects him.↩︎

Del mismo modo (iśvara) castiga a la prapanna, Como hizo Śrī Rāma en el caso de Kakasura
Al hacer que pierda un ojo y así lo proteja.↩︎

काकन्यायत्ताले यॊरु कण्णऴिवाले यिव्वाश्रितरै रक्षित्तुविडुम्.↩︎

प्रपन्नविषयत्तिल् लोकदृष्टान्तम् सॊल्ललामोवॆऩ्ऩ प्रपन्नन्यायत्तैये काट्टु किऱार् काकन्यायत्ताले इति । आर्द्रापराधियाऩ कागविषयत्तिल् ऒरु कण्णै अबहरित्त प्रकारत्ताले ऎऩ्गै। ऒरु कण्णऴिवाले - ऒरु लघुदण्डत्ताले। इव्वाश्रितरै रक्षित्तुविडुमिति । खञ्जत्वादिप्रदानम् रक्षणहेतुप्रभेदमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अन्यादृशाभियुक्त-वाक्य-तात्पर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि मृदु-प्रकृतिगळै क्षमैगॊळ्ळप्-पण्णु-वित्तल्
कठिन-प्रकृतिगळुक्कु शिक्षा-रूपमान दण्ड-विशेषम् पण्णुदल्(=माडुत्ता)
सॆय्गिऱव् इडमुम्
पूर्व-प्रपत्ति-फलम् आऩ क्षमैयिन् प्रकार-भेदम् ऎऩ्ऱु (5)

शिक्षकन्-आऩ-शेषि-पक्कलिले कृत-ज्ञतै-नडक्कैक्क् आग
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तैयुम् क्षमिक्कुम्
ऎऩ्ऱु सिलर् सॊन्नार्गळ्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(लक्ष्मीपुर-श्रीनिवासः (सं)4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

1. इत्थं मृदु-प्रकृतीनां क्षमा-याचने प्रवर्तनं
कठिन-प्रकृतीनां शिक्षा-रूप-दण्ड-विशेष-विधानं च
पूर्व-प्रपत्ति-फल-भूतायाः क्षमायाः प्रकार-भेद
इति शिक्षक-शेषि-विषये कृत-ज्ञतानुवर्तनार्थम्
'बुद्धि-पूर्वाघम् अपि क्षाम्येत्' इति केचिद् ऊचुः ।↩︎

2. Directing those that are gentle to obtain pardon (by atonement)
and punishing those that are tough by nature for the sake of correction
are of the nature of the Lord's forgiveness,
which is a consequence of their prapatti that preceded it.
One should therefore feel grateful to the Lord for this correction.
To emphasise this point,
some said that the Lord would pardon even those sins that are committed deliberately.
(They did not mean to say that deliberate offences would be pardoned without any punishment).↩︎

3. Dirigiendo a aquellos que son gentiles para obtener perdón (por expiación)
y castigar a aquellos que son difíciles por naturaleza en aras de la corrección
son de la naturaleza del perdón del Señor,
lo cual es una consecuencia de su Prapatti que lo precedió.
Por lo tanto, uno debe sentirse agradecido al Señor por esta corrección.
Para enfatizar este punto,
Algunos dijeron que el Señor perdonaría incluso los pecados que se cometen deliberadamente.
(No quisieron decir que los pecados deliberados se perdonarían sin ningún castigo).↩︎

4. भगवान् लघुना दण्डेन संरक्षति । एवं-करणम् अपि पूर्व-प्रपत्ति-फली-भूत-क्षमा-प्रकार-भेद इति भगवति कृतज्ञताम् एव परिपोषयेत् ॥↩︎

5. इप्पडि मृदु-प्रकृतिगळै क्षमैगॊळ्ळप्-पण्णु-वित्तल्
कठिन-प्रकृतिगळुक्कु शिक्षारूपमान दण्डविशेषम् पण्णुदल् सॆय्गिऱविडमुम् पूर्वप्रपत्तिफलमान क्षमैयिन् प्रकारभेदम् ऎऩ्ऱु शिक्षकनान शेषि पक्कलिले कृतज्ञतै नडक्कैक्काग बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् क्षमिक्कुम् ऎऩ्ऱु सिलर् सॊन्नार्गळ्.↩︎

6. बुद्धिपूर्वोत्तराघत् तैयुम् मोक्षार्थप्रपत्तियिऩालेये क्षमिक्कुमॆऩ्ऱु सिल अभियुक्तर्गळ् सॊऩ्ऩदऱ्कु तात्पर्यमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि मृदुप्रकृतिकळै इत्यादिना । मृदुप्रकृतिकळै - अपराधत्तिल् अनुतापोपरमादिगळ् वरुम्बडियाऩ मृदुस्वभावमुळ्ळवर् कळै। कठिनप्रकृतिकळुक्कु - अपराधत्तिल् अनुतापादिगळिल्लाद कठिनस्वभाववर्गळुक्कु क्षमैयिऩ् प्रकारभेदमित्यादि । प्रायश्चित्तत्तिल् मूट्टुगिऱदुम् खञ्जत्वादिप्रदानमुम्, पूर्वप्रपत्तिवश्यऩाऩ भगवाऩुडैय क्षमाभेदमॆऩ्ऱु ऎण्णि अवऩिडत्तिल् कृतज्ञतै पण्ण वेण्डुमॆऩ्बदे अभियुक्तर् पासुरत्तिऱ्कु अभिप्रायमेयॊऴिय बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् प्रायश्चित्तम् वेण्डामॆऩ्ऱो, खञ्जत्वादिगळ् वारादॆऩ्ऱो अभिप्रायमिल्लै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रपत्ति-साफल्ये विलम्बः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्ध-कर्मत्तिल् पापांशम् बोले
बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् प्रायश्-चित्तम् पण्णाद--पोदु
(लघु-दण्डनेन) स-फलम् आनालुम्
पण्णिन प्रपत्ति मोक्षङ् कॊडाद् ऒऴियुमोव्

ऎऩ्ऱु शङ्किक्क वॊण्णादु;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॆरुङ्गायम्(=asafoetida) वैत्त(=स्थापित) मरङ्गळुक्कु
स्थलादि-विशेषङ्गळाले
वाट्टत्तुक्कु(=शोष्टुं) काल-तारतम्यम् उळ्ळ-मात्रम् (5)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गुम् इवर्गळ् संसारत्तिन् उडैय निश्-शेष-निवृत्ति-पिऱक्कैक्कु
विळंबाविळंब-वैषम्यमेय् उळ्ळदु.

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

Directing those that are gentle to obtain pardon (by atonement)
and punishing those that are tough by nature for the sake of correction
are of the nature of the Lord's forgiveness,
which is a consequence of their prapatti that preceded it.
One should therefore feel grateful to the Lord for this correction.
To emphasise this point,
some said that the Lord would pardon even those sins that are committed deliberately.
(They did not mean to say that deliberate offences would be pardoned without any punishment).↩︎

Dirigiendo a aquellos que son gentiles para obtener perdón (por expiación)
y castigar a aquellos que son difíciles por naturaleza en aras de la corrección
son de la naturaleza del perdón del Señor,
lo cual es una consecuencia de su Prapatti que lo precedió.
Por lo tanto, uno debe sentirse agradecido al Señor por esta corrección.
Para enfatizar este punto,
Algunos dijeron que el Señor perdonaría incluso los pecados que se cometen deliberadamente.
(No quisieron decir que los pecados deliberados se perdonarían sin ningún castigo).↩︎

प्रारब्ध-कर्मणि पापांशस्येव
बुद्धि-पूर्वोत्तराघस्य प्रायश्चित्ताकरणे
(लघु-दण्डनेन) साफल्यावश्यम्भावेऽपि
कृता प्रपत्तिः मोक्षम् अदत्त्वैव हीयेतेति न शङ्कनीयम् ।↩︎

It should not be thought that,
because sins committed deliberately after prapatti and not atoned for
would be followed by their consequences,
like that part of prārabdha karma which is of the nature of sin,
the prapatti performed before would not yield mokṣa.↩︎

No debe ser pensado que,

Porque los pecados se cometieron deliberadamente después de Prapatti y no he sido expiado
sería seguido por sus consecuencias,
como esa parte del karma prārabdha que es de la naturaleza del pecado,
El Prapatti realizado antes no produciría mokṣa.↩︎

प्रारब्धकर्मत्तिल् पापांशम्पोले बुद्धिपूर्वोत्तराघम् प्रायश्चित्तम् पण्णाद-पोदु सफलमानालुम् पण्णिन प्रपत्ति मोक्षङ्गॊडादॊऴियुमोवॆऩ्ऱु शङ्किक्कवॊण्णादु;↩︎

इप्पडि बुद्धि पूर्वोत्तराघत्तै क्षमियाऩागिल् प्रायश्चित्तम् पण्णाद पोदु पण्णिऩ प्रपत्तिक्कु फलम् वारादो ऎऩ्ऩुम् शङ्गैयै निरसनम् पण्णुगिऱार् प्रारब्धकर्मत्तिलित्यादियाल्। प्रारब्धकर्मत्तिल् - अभ्युपगतप्रारब्धकर्मत्तिल्। पापांशम् पोले इति । पापांशम् ऎप्पडि देहावसानत्तिऱ्कुळ्ळेये दुःखानुभवादिगळै उण्डु पण्णि सफलमागुमो, अप्पडिये ऎऩ्ऱबडि। सफलमाऩालुम् - खञ्जत्वादिगळै उण्डुबण्णि सफलमाऩालुम्। पूर्वप्रपत्तियिरुक्कच्चॆय्देयुम् अदै अनादरित्तु खञ्जत्वादिस्वल्पफलङ्गळैयुण्डुबण्णि सफलमाऩालुमॆऩ्ऱबडि। इव्वळवाल् प्रपत्तिविद्यापेक्षया बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु प्राबल्यम् तोऱ्ऱुगैयाल् ब्रह्महत्यामहापातकादिरूपमाऩ उत्तराघङ्गळ् नेर्न्दाल् पण्णिऩ प्रपत्तियुम् प्रायश्चित्तम् पण्णादबोदु निष्फल मामो वॆऩ्ऱु शङ्किक्कक्कूडादॆऩ्गिऱार् पण्णिऩ प्रपत्ति इत्यादिना ।↩︎

मूल-निक्षिप्त-हिङ्गुकानां वृक्षाणां
स्थलादि-विशेषैः शोषणस्य काल-तारतम्यं भवतीत्य् एतावद् एव (5)↩︎

When asafoetida is applied to the root of a tree for making it wither,
the tree is sure to wither sooner or later,
according to the nature of the soil and other conditions;
(but there is no doubt that it will wither;
it will do so, perhaps after a little more time).↩︎

Cuando asafoetida se aplica a la raíz de un árbol para que se marchite,
El árbol seguramente se marchitará tarde o temprano,
Según la naturaleza del suelo y otras condiciones;
(Pero no hay duda de que se marchitará; Lo hará, tal vez después de un poco más de tiempo).↩︎

पॆरुङ्गायम् वैत्त मरङ्गळुक्कु स्थलादिविशेषङ्गळाले वाट्टत्तुक्कु कालतारतम्यमुळ्ळमात्रम्;↩︎

पॆरुङ् गायमिति । लोकत्तिल् मरङ्गळ् पट्टुप्पोगवेणुमॆऩ्गिऱ ऎण्णत्ताले वेरिल् पॆरुङ्गायम् वैप्पार्गळ्। वैत्तमरङ्गळॆल्लाम् पट्टुप्पोगु मॆऩ्बदिल् सन्देहमिल्लै। आऩाल् आऱ्ऱङ्गरैयिलुम् जलम् तङ्गुम् प्रदेशत्तिलुम् उळ्ळ मरङ्गळिल् वैत्तालुम्, वर्षाकालत्तिल् वैत्तालुम्, देशभेदत्तालुम् कालभेदत्तालुम् वाट्टत्तिऱ्कु विळम्बमुण्डु। वेऱु देशकालङ्गळिल् वैत्ताल् अविळम्बेन वाट्टमुण्डागुम्। अव्वळवे इङ्गुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अत्राप्य् एषां संसारस्य निःशेष-निवृत्त्य्-उत्पतौ विलम्बाविलम्ब-वैषम्यम् एव भवति ।↩︎

So also in the case of these prapannas who have committed sins deliberately,
there will be difference only with regard to the delay
in the complete release from saṁsāra.↩︎

Así también en el caso de estas Prapannas
que han cometido pecados deliberadamente,
Habrá diferencia solo con respecto al retraso
En el lanzamiento completo de Saṁsāra.↩︎

इङ्गुमिवर्गळ् संसारत्तिनुडैय निश्शेषनिवृत्ति पिऱक्कैक्कु विळंबाविळंबवैषम्यमेयुळ्ळदु.↩︎

आयुः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-देहानन्तरम् मोक्षम् पॆऱ-वेणुम् ऎऩ्ऱ् अपेक्षित्तालुम्
अनियतायुस्सुक्कळ् आय्, विळंबाक्षमर् आय् इरुप्पार्क्क्
आयुर्-वद्धियाले(=वृद्धितः) विळंबम् वरुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नियतायुस्सुक्कळुक्कु उळ्ळव् आयुस्सुक्क् उळ्ळे (मोक्षम्) फलित्तु-विडुम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. एतद्-देहानन्तरं मोक्षः प्राप्तव्य

इत्य्-अपेक्षितत्वेऽपि, अनियतायुषां सतां विलम्बाक्षमाणाम्
आयुर्-वृद्ध्या विलम्बो भवति ।↩︎

2. If they desire to have mokṣa at the end of this life
and cannot brook delay
and if the period of their life-time is not previously fixed, there will be delay in mokṣa
by the life-time being extended.↩︎

3. Si desean tener mokṣa al final de esta vida
y no se puede tolerar el retraso
Y si el período de su vida no se fija previamente,
habrá retraso en Mokṣa
por el tiempo de vida extendido.↩︎

4. इद्देहानन्तरम् मोक्षम् पॆऱवेणुमॆऩ्ऱ पेक्षित्तालुमनियतायुस्सुक्कळाय्विळंबाक्षमरायिरुप्पार्क्कायुर्वद्धियाले विळंबम् वरुम्.↩︎

5. इन्द देहावसानत्तिल् मोक्षम् वेण्डुमॆऩ्ऱु कोलिऩवऩुक्कु विळम्बम् कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इद्देहानन्तरमित्यादिना । देहावसानत्तिल् मोक्षम् केट्पवर्गळ् अनियतायु स्सुक्कळो? नियतायुस्सुक्कळो? (इवऩुक्कु नाऱ्पदावदु वरुषम् गण्ड मुण्डु; अदावदु मरणहेतुवाऩ ग्रहपरिपाकमुण्डु। अदु तप्पिऩाल् ऐम्बदिलुम् अऱुबदिलुम् गण्डङ्गळुण्डु ऎऩ्ऱुम्, अन्दन्द समयङ्गळिल् आयुष्यहोमादिगळैप् पण्णिऩाल् आयुस्सु वृद्धमाम् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुमवर्गळ् अनियतायुस् सुक्कळ्। इवऩुक्कु नाऱ्पत्तियिरण्डावदु वयदिल् मरणम्; अदु तप्पादु ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुमवर्गळ् नियतायुस्सुक्कळ्।)

अदिल् ऎवऩॆऩ्ऱु विगल्बित्तु विळम्बाविळम्बङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् अनियतायुस्सुक्कळायित्यादिना । अपराधम् सॆय्दवऩुक्कु विळम्बम् भोग्यमाऩाल् अदु अवऩुक्कु दण्डऩैयागुमोवॆऩ्ऱु शङ्गि यामैक्काग, विळम्बाक्षमरायिरुप्पार्क्कु ऎऩ्ऱदु। विळम्बम् वरुमिति । परमफलमाऩ मोक्षम्, कडुग वरवेण्डुमॆऩ्ऱु आसैप्पडुमवऩुक्कु अनिष्टमाऩ विळम्बम् वरुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

6. नियतायुषां विद्यमानायुर्-मध्ये एव फलति ।↩︎

7. To those whose period of life-time is already fixed,
prapatti will certainly bear fruit within that time.↩︎

8. A aquellos cuyo período de vida ya está fijo,
Prapatti ciertamente dará fruto dentro de ese tiempo.↩︎

9. नियतायुस्सुक्कळुक्कु उळ्ळ वायुस्सुक्कुळ्ळे फलित्तुविडुम्.↩︎

राक्षसीभिः फलानुभवः

(English1)

(Español2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“भवेयं शरणं हि वः”(रामायणम् सु.का. 58-90)

ऎऩ्ऱ पिन्बुम् उण्डान राक्षसिगळुडैय बुद्धि-पूर्वापचारङ्गळ्

“मर्षयामीह दुर्बला”(रामायणम् यु.का. 116-40)

“पापानां वा शुभानां वा
वधार्हाणां प्लवङ्गम”(रामायणम् यु.का. 116-44)

ऎऩ्गिऱप् पडिये(=प्रकारेण) पिराट्टिक्कु(=उदारायै) क्षमा-विषयम् आयिऱ्ऱ् इल्लैयोव्

ऎन्निल्;

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व् इडत्तिलुम्
अवर्गळुक्कु "तिरुव्-अडि(→हनूमान्) नलियप्+++(=पीडितुं) पुगुगिऱार्"
ऎऩ्गिऱ भयम् विळैन्दु
नलिवुक्कु विलक्क्(=रोध) उण्ड्-आनप् पडियाले
वाळालेय्(=खड्गेन) ओङ्गि(=उन्नीय) विडुमाप् पोले
दण्ड-लेशमुम् क्षमैयुम् सिद्धम्.(5)

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

To those whose period of life-time is already fixed,
prapatti will certainly bear fruit within that time.↩︎

A aquellos cuyo período de vida ya está fijo,
Prapatti ciertamente dará fruto dentro de ese tiempo.↩︎

नियतायुस्सुक्कळुक्कु इति । अवऩ् ऎव्वळवु पाबम् सॆय्दालुम् अदिऩ् फलत्तै उळ्ळ आयुस्सुक्कुळ्ळेये अनुभवित्तुविट्टु देहावसानत्तिल् विळम्बमऩ्ऱिक्के मोक्षम् पॆऱुवाऩ् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

“भवेयं शरणं हि वः"

इत्य्-उक्त्य्-अनन्तरम् अपि जाता राक्षसीनां बुद्धि-पूर्वापचाराः,

"मर्षयामीह दुर्बला",

"10 पापानां वा शुभानां वा
वधार्हाणां प्लवङ्गम !"

इत्य्-उक्त्या श्री-जानक्याः क्षमा-विषया अभवन्न्
इति न किम्?

इति चेत् —↩︎

It may be asked

“Even after Sītā Devi promised protection to the Rākṣasis by saying
"I will protect you,"
when these Rākṣasis offended her again deliberately,
were their sins not forgiven
when Sītā Devi said, "I forgive their offences as I cannot bear their sufferings"
and "Whether they deserve punishment for their sins
or whether they have not committed any sins (deserving of punishment),
you should pardon them because of your generous Nature --
There is no one that is above fault"?

↩︎

Se puede preguntar

“Incluso después de que Sītā Devi prometió protección al Rākṣasis diciendo
"Te protegeré" Cuando estos rākṣasis la ofendieron nuevamente deliberadamente,
¿No fueron perdonados sus pecados
cuando sītā Devi dijo: "Perdono sus delitos
ya que no puedo soportar sus sufrimientos"
y "si merecen castigo por sus pecados
o si no han cometido ningún pecado (merecedor de castigo),
Debes perdonarlos por tu naturaleza generosa - ¿No hay nadie que esté por encima de la falla "?

↩︎

“भवेयं शरणं हि वः”(रामायणम् सु.का. 58-90) ऎऩ्ऱबिन्बुमुण्डान राक्षसिगळुडैय बुद्धिपूर्वापचारङ्गळ् “मर्षयामीह दुर्बला”(रामायणम् यु.का. 116-40) “पापानां वा शुभानां वा वधार्हाणां प्लवङ्गम”(रामायणम् यु.का. 116-44) ऎऩ्गिऱबडिये पिराट्टिक्कु क्षमाविषयमायिऱ्ऱिल्लैयोवॆन्निल्;↩︎

त्रिजटैशरणागतियिल् अन्तर्गतर्गळाय् पिराट्टियाल् स्वीकृतभरर्गळायुमुळ्ळराक्षसिगळिऩ् बुद्धिपूर्वोत्तराघङ्गळ् फलं विना पूर्वप्रपत्तियिऩालेये पिराट्टियिऩ् क्षमाविषयङ्गळायिऱ्ऱऩ्ऱो वॆऩ्ऱु शङ्गित्तु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् भवेयं शरणं हि वः ऎऩ्ऱ पिऩ्बुमित्यादिना ।
ऎऩ्ऱ पिऩ्बु मुण्डाऩ ऎऩ्ऱदाल् राक्षसिगळुडैय भर्त्सनतर्जनादिगळुक्कु उत्तराघत्वम् सूचितम्। राक्षसिगळुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघम् पिराट्टिक्कु क्षमाविषयमायिऱ्ऱॆऩ्बदिल्

प्रमाणम् मर्षयामीह दुर्बला,

पापनां वा शुभानां वा

इति । दुर्बलाऽहं - इवर्गळुडैय हिंसै यैप् पार्क्कवुम् अशक्तैयाऩ नाऩ्, मर्षयामि - सहित्तुक्कॊळ्ळुगिऱेऩ्। पापानं वा – ऎऩ्ऩै मिरट्टिऩदाल् उऩ् बुद्धियाले पाबिगळाऩालुम्, शुभानां वा - रावणऩ्सोऱ्ऱैत् तिऩ्ऱु अवऩ् वार्त्तैयैक् केट्कामलिरादे अवऩ् सॊऩ्ऩबडि ऎऩ्ऩै मिरट्टिऩदाले ऎऩ् बुद्धियाले शुभैकळाऩालुम्। किं शुभत्वाशुभत्व विचारेण? तऩ् अपराधविशेषत्ताले अवर्गळ् वधार्हर्गळायिरुन्दालुम् आर्येण त्वया करुणमेव कार्यम् । न तु काठिन्यम् । ऒव्वॊरुवरिडमुम् गुण दोषविचारम् पण्णिऩोमागिल् ऎल्लोरुम् सापराधिकळागवे तेऱुगैयाल् ऎल्लोरुम् दण्ड्यरागप् प्रसङ्गिक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

तत्रापि तासां
'श्रीहनूमान् हनिष्यति' इति भये जाते
पश्चाद् वध-निवारणस्य कृतत्वात्
असिम् उद्यम्य त्याग इव
दण्ड-लेशः क्षमा च सिद्धौ ॥(5)↩︎

The answer is as follows:-
Even here, the Rākṣasis were afraid
that Hanuman was about to punish them severely
and were afterwards saved from it.

So there was, as in the raising of the sword (to strike a person),
a slight punishment (fear) and (then ) forgiveness.↩︎

La respuesta es la siguiente:-
Incluso aquí, los rākṣasis tenían miedo
que Hanuman estaba a punto de castigarlos severamente
y luego fueron salvados de él.

Entonces hubo, como en el aumento de la espada (para golpear a una persona), Un ligero castigo (miedo) y (entonces) perdón.↩︎

अव् विडत्तिलुमवर्गळुक्कु तिरुवडि नलियप्पुगुगिऱारॆऩ्गिऱ भयम् विळैन्दु नलिवुक्कु विलक्कुण्डानप्पडियाले वाळालेयोङ्गि विडुमाप् पोले दण्डलेशमुम् क्षमैयुम् सिद्धम्.↩︎

अव्विडत्तिलुम् - अन्द राक्षसिकळ् विषयत्तिलुम्, इदऱ्कु दण्डलेशमुम् क्षमैयुम् ऎऩ्बदोडन्वयम्। नलियप् पुगुगिऱार् - पीडिक्कप्पोगिऱार्। वाळाले योङ्गि - पयमुऱुत्ति ऎऩ्ऱबडि। वाळाले योङ्गिऩाल् वध्य ऩुक्कु शिरच्छेदम् वरुमो ऎऩ्ऱु भयमुण्डागुमिऱे। विडुमाप्पोले - इप्पोदु क्षमित्तोम्; इऩि इप्पडि सॆय्यलागादॆऩ्ऱु सॊल्लिविट्टु विडु माप्पोले, दण्डलेशमुमित्यादि । तिरुवडि नलियप्पुगुगिऱाऩॆऩ्गिऱ भयमुण्डाऩ ताल् स्वल्पदण्डऩैयुम्, ‘‘कार्यं करुणमार्येण’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ पिराट्टियाले नलिवुक्कु विलक्कुण्डाऩ पडियाले क्षमैयुम् सिद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अतिवादाः प्रशंसार्थाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

प्रपन्ननुक्कु बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् लेपियाद्

ऎऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लुवद्
ऒरु प्रमाणम् अऩ्ऱिक्केय् इरुक्क

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवनुक्कुप् (प्रपत्ति-)पिन्बु बुद्धि-पूर्वापराधम् पिऱन्दालुम्
क्षमै कॊळ्ळ वेण्डाव्

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्षमै कॊळ्ळा-विट्टालुम् शिक्षा-रूप-दण्ड-विशेषम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"विलम्बाक्षमरुक्कुम् परम-फलत्तुक्कु विळंबम् वाराद्" ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"प्रारब्ध-सुकृत-विशेषादिगळाले वरुम् इङ्गुऱ्ऱ कैङ्कर्यत्तुक्कु
विच्छेद-सङ्कोचङ्गळ् वाराद्" ऎऩ्ऱुञ्

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चोल्लुगिऱ पक्षङ्गळ्
शरण्यनुडैय गुणङ्गळैयुम्,
शरणागतियिनुडैय प्रभावत्तैयुञ्
चॊल्लुगैक्कागव् अत्तनै.

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडिय् अल्लाद पोदु

प्रपन्नर् आन पूर्वर्गळ्-उडैय (प्रपत्त्य्-उत्तर-)अनुष्ठान--परम्-परैक्कुम्

प्रपन्नरैप् पऱ्ऱवे(=पडुव) प्रायश्चित्तम् विधिक्किऱ शास्त्रत्तुक्कुम्

मोक्षम् पॆऱुगैक्कुक्(=जातेः) कालङ् कुऱित्तु प्रपत्ति-पण्णादेय् (तद् अन्तरैव प्रपद्य)
अनुवृत्त-बुद्धि-पूर्वापराधरुम् आय्
विळंबाक्षमरुम् आय् इरुप्पार्क्कु
विळंबञ् चॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळुक्कुञ्

शेरादु.

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि”

ऎऩ्ऱु सामान्येन सॊल्लच् चॆय्देयुम्

“प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र, यत् पुनश् शरणं व्रजेत्”

ऎऩ्ऱु विशेषिक्कैयाले
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कु प्रपत्त्य्-अनन्तरम् प्रायश्चित्तम् आग प्राप्तम् आयिऱ्ऱु

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

अतः प्रपन्नस्य बुद्धि-पूर्वाघ-लेपो न भवतीति
विशिष्य प्रतिपादके कस्मिंश्चित् प्रमाणे ऽसत्य् एव,↩︎

Therefore, when it is sometime stated that even sins committed deliberately by a prapanna would not cling to him,
the statement has no authority in support of it.↩︎

Por lo tanto, cuando se dice que incluso los pecados cometidos deliberadamente por una Prapanna
no se aferrarían a él,
La declaración no tiene autoridad en apoyo de la misma.↩︎

आगैयाल् प्रपन्ननुक्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् लेपियातॆऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लुवदॊरु प्रमाणमऩ्ऱिक्केय् इरुक्क↩︎

इप्पडियागिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिलुम् क्षमैकॊळ्ळवेण्डामॆऩ्गिऱ पक्षङ्गळुक्कु गतियॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ? शरण्यऩुडैयवुम् शरणागतियिऩुडैयवुम् प्रभावपरङ्गळाऩ अर्थवादङ्गळाग वेण्डु मॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - बुद्धिपूर्वोत्तराद्यत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तमुण्डॆऩ्ऱुम्, क्षमैकॊळ्ळाविडिल् शिक्षैयुण्डॆऩ्ऱुम् प्रमाणङ्गळाले स्थापिक्कैयालॆऩ्ऱबडि।↩︎

अस्य (प्रपत्तेः) पश्चात् बुद्धि-पूर्वाघे जातेऽपि
क्षमा न याचनीयेति,↩︎

It is also sometimes stated that the prapanna
need not atone for his sins
even when he has committed them deliberately,↩︎

A veces también se dice que el Papanna No necesita expiar sus pecados Incluso cuando los ha cometido deliberadamente,↩︎

इवनुक्कुप् पिन्बु बुद्धिपूर्वापराधम् पिऱन्दालुम् क्षमै कॊळ्ळ वेण्डावॆऩ्ऱुम्,↩︎

अप्पक्षङ्गळै उपन्यसिक्किऱार् इवऩुक्कित्यादिना ।↩︎

क्षमा-याचनाभावे ऽपि शिक्षण-रूप-दण्ड-विशेषो नेति,↩︎

and that, even if he has not atoned for them,
there will be no punishment by way of teaching him a lesson.↩︎

y eso, incluso si no ha expiado por ellos, No habrá castigo al enseñarle una lección.↩︎

क्षमै कॊळ्ळाविट्टालुम् शिक्षारूपदण्डविशेष मिल्लैयॆऩ्ऱुम्,↩︎

विलम्बाक्षमाणां परमफलस्य विलम्बो न भवतीति,↩︎

It is sometimes maintained also
that when such offences have been committed,
there will be no delay in the attainment of the supreme goal
even for those who are impatient of delay↩︎

A veces se mantiene también
que cuando se han cometido tales delitos,
No habrá demora en el logro de la meta suprema
Incluso para aquellos que están impacientes por la demora↩︎

विळंबाक्षमरुक्कुम् परमफलत्तुक्कु विळंबम् वारादॆऩ्ऱुम्,↩︎

प्रारब्ध-सुकृत-विशेषादि-निबन्धनस्येहत्य-कैङ्कर्यस्य विच्छेद-सकोचौ न भवत

इति↩︎

and that there will be no intermission or diminution
in the services which have come to a man
as the result of meritorious karma in the past bearing fruit in this life.↩︎

y que no habrá intermedio ni disminución
en los servicios que han llegado a un hombre
Como resultado del karma meritorio en el pasado
con frutos en esta vida.↩︎

"प्रारब्ध-सुकृत-विशेषादिगळाले वरुम् इङ्गुऱ्ऱ कैङ्कर्यत्तुक्कु विच्छेद-सङ्कोचङ्गळ् वाराद्" ऎऩ्ऱुञ्↩︎

चोच्यमानाः पक्षाः
शरण्य-गुणानां शरणागति-प्रभावस्य च प्रतिपादनार्थं प्रवृत्ता इत्येव [ तत्त्वम् ]।↩︎

These propositions maintained by some
(should not be taken as literally true);
they are made just to glorify the attributes and qualities of the Saviour
and the power of prapatti.↩︎

Estas proposiciones mantenidas por algunas
(no debe tomarse como literalmente cierto);
Están hechos solo para glorificar los atributos y cualidades del Salvador
y el poder de Prapatti.↩︎

प्रारब्धसुकृतविशेषादिगळाले वरुमिङ्गुऱ्ऱ कैङ्कर्यत्तुक्कु विच्छेदसङ्कोचङ्गळ् वारादॆऩ्ऱुञ्चॊल्लुगिऱ पक्षङ्गळ् शरण्यनुडैय गुणङ्गळैयुम् शरणागतियिनुडैय प्रभावत्तैयुञ् चॊल्लुगैक्कागवत्तनै.↩︎

अन्यथा प्रपन्नानां पूर्वेषाम् अनुष्ठान-परम्-परायाः,

प्रपन्नम् अधिकृत्यैव प्रायश्-चित्त-विधायकस्य शास्त्रस्य,

मोक्ष-प्राप्त्य्-अर्थं काल-विशेषोद्देश-पूर्वकं प्रपत्तिम् अकृतवताम् (प्रपन्नानाम्)
अनुवृत्त-बुद्धि-पूर्वापराधानां
विलम्बाक्षमाणां विलम्बस्य प्रतिपादकानां श्रमाणानां

च सांगत्यं न स्यात् ।↩︎

Otherwise there would be no meaning in the continued tradition of the observance, by previous prapannas, of the code of conduct prescribed for the prapanna,
in the śāstras which prescribe methods of atonement for sins in the case of prapannas,
and in the texts which say that there will be delay in the attainment of mokṣa
for those who did not perform prapatti
indicating the time when they wanted to have it
and are also impatient of delay while sinning deliberately.↩︎

De lo contrario, no habría significado en la tradición continua de la observancia,
por Prapannas anteriores, del Código de Conducta prescrito para Prapanna,
en los Śāstras que prescriben métodos de expiación para los pecados en el caso de Prapannas,
y en los textos que dicen que habrá retraso en el logro de Mokṣa
Para aquellos que no realizaron Prapatti
indicando el momento en que querían tenerlo
y también están impacientes por la demora mientras se pecan deliberadamente.↩︎

इप्पडिय् अल्लाद पोदु प्रपन्नरान पूर्वर्गळुडैय अनुष्ठानपरम्परैक्कुम् प्रपन्नरैप् पऱ्ऱवे प्रायश्चित्तम् विधिक्किऱ शास्त्रत्तुक्कुम् मोक्षम्बॆऱुगैक्कुक् कालङ् कुऱित्तु प्रपत्तिपण्णादे यनुवृत्तबुद्धिपूर्वापराधरुमाय् विळंबाक्षमरुमायिरुप्पार्क्कु विळंबञ्चॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळुक्कुञ्जेरादु.↩︎

एतावता इतरपक्षङ् गळुक्कु साधकप्रमाणमिल्लामैयाल्, अन्यपरतैयैच् चॊल्लि विपक्षत्तिल् प्रपन्नर्गळाऩबूर्वर्गळुडैय अनुष्ठानविरोधत्तैयुम्, प्रपन्नरुक्के प्रायश्चित्तम् सॊल्लुगिऱ शास्त्रविरोधत्तैयुम्, विळम्बाक्षमराऩ प्रपन्नरुक्के विळम्बम् सॊल्लुगिऱ प्रमाणविरोधत्तैयुङ् गाट्टुगिऱार् इप्पडियल्लादबोदु इत्यादिना । इप्पडियल्लादबोदु - अन्द पक्षङ्गळॆल्लाम् स्तुतिपरङ्गळॆऩ्ऱु ऒप्पुक्कॊळ्ळादबोदु। प्रपन्नराऩ पूर्वर्गळुडैय अनुष्ठानपरम्परैक्कुमिति । इदऩाल् अद्यतनसम्प्रदायङ्गळैक् काट्टिलुम् प्राचीनमाऩ प्रपन्नर्गळुडैय अनुष्ठानमे प्रबलमॆऩ्ऱु सूचितम्। प्रायश्चित्तम् विधिक्किऱ शास्त्रत्तुक्कुम् - ‘अपायसम्प्लवे सद्यः’ इत्यादिशास्त्रत्तिऱ्कुम्, विळम्बञ्जॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळुक्कुम् -

‘‘तनू-कृत्याखिलं पापम्
आप्नोति नरश् शनैः’’

इत्यादि प्रमाणङ्गळुक्कुम्।↩︎

"सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि"

इति सामान्यत उक्तेऽपि

“प्रायश्चित्तिर् इयं साऽत्र
यत् पुनः शरणं व्रजेत्”

इति विशिष्योक्तत्वात् -
बुद्धि-पूर्वोत्तराघस्य प्रपत्त्य्-अन्तरं प्रायश्-चित्तत्वेन प्राप्तं भवति ।↩︎

Though it is said as a general statement,

"I will release you from all sins",

since it is qualified by a passage standing as a special case:

"This atonement consists in the performance of prapatti once again",

it is evident that the atonement for sins committed deliberately after prapatti
is the performance of another prapatti.↩︎

Aunque se dice como una declaración general,

"Te liberaré de todos los pecados",

Dado que está calificado por un pasaje como caso especial:

"Esta expiación consiste en el rendimiento de Prapatti una vez más",

Es evidente que la expiación por los pecados cometidos deliberadamente después de Prapatti
es el rendimiento de otro Prapatti.↩︎

“सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि” ऎऩ्ऱु सामान्येन सॊल्लच्चॆय्देयुम् “प्रायश्चित्तिरियं सात्र यत्पुनश्शरणंव्रजेत्” ऎऩ्ऱु विशेषिक्कैयाले बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु प्रपत्त्यनन्तरम् प्रायश्चित्तमाग प्राप्तमायिऱ्ऱु↩︎

ननु "सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् मोक्षार्थप्रपत्तिक्के बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवर्तकत्वमुमुण्डॆऩ्ऱु एऱ्पड विल्लैयो? अप्पडियिल्लैयागिल् सर्वशब्दत्तिऱ्कु सङ्कोचम् वेण्डावो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामीत्यादिना । विशेषिक्कैयाले इति । सर्वपापेभ्यः ऎऩ्गिऱ सामान्यवचनमे पोदुमायिरुक्क, अपायसम्प्लवे ऎऩ्ऱु बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् प्रायश्चित्तम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु सॊल्ल आरम्भित्तु, अत्र - इन्द बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल्, पुनश्शरणं व्रजेदिति यत् – मोक्षार्थप्रपत्ति नडन्दिरुक्कच् चॆय्देयुम्, पुनरपि शरणागति पण्ण वेण्डुमॆऩ्बदु यादॊऩ्ऱुण्डो, सेयं प्रायश्चित्तिः ऎऩ्ऱु विशिष्यबुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुमात्तिरम् पुनः शरणागत्यन्तरत्तै विधिक्कैयाले यॆऩ्ऱबडि। प्रपत्त्यन्तरम् - मोक्षार्थप्रपत्तियैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट पुनः प्रपदनम्।↩︎

पुनश्-शरणागति-विधिः सर्व-विषया

विश्वास-प्रस्तुतिः

पुनश्-शरणागतियै विधिक्किऱ वचनत्तै अडियिले
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारम् आगप् प्रपत्ति पण्णादार् विषयत्तिले
नियमित्तालोव्

ऎन्नव् ऒण्णादु(=ऒप्पादु)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तैयुम् पऱ्ऱ
प्रपत्ति पण्णल् आम्"

ऎऩ्ऱु विशेषित्तु कण्ठोक्ति पण्णुवद् ऒरु वचनम् उण्डागिलिऱेय्
इप्पडि नियमिक्कल् आवदु.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"इप्-प्रपत्ति
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारम्"

ऎऩ्ऱ् अऱिन्दाल्
इच् चॆट्टै(=लाभं) विडुवारैयुङ्ग् इडैयामैयाले (=अवकाश-दानाभावतः)
पुनः-प्रपत्ति-वचनं निर्विषयम् आम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(राजगोपालः (En)12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

[[१४५]]

पुनश्-शरणागति-विधायकं वचनम्
आदौ बुद्धि-पूर्वोत्तराघ-परिहारस्यापि कृते प्रपत्तिम् अकृतवतां विषये नियम्यताम्

इति वक्तुम् अयुक्तम् ।↩︎

It cannot be argued that this passage prescribing another prapatti
is only for those who did not perform prapatti to cover also those subsequent sins that might be committed deliberately.↩︎

No se puede argumentar que este pasaje prescribe otro Prapatti es solo para aquellos que no realizaron Prapatti para cubrir también
Esos pecados posteriores que podrían cometirse deliberadamente.↩︎

पुनश् शरणागतियै विधिक्किऱ वचनत्तै अडियिले बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारमागप् प्रपत्ति पण्णादार् विषयत्तिले नियमित्तालोव् ऎन्नवॊण्णादु↩︎

इन्द विशेषवचनत्तै मोक्षार्थप्रपत्तियिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्तियैयुम् सेर्त्तु सङ्कल्पित्तुक्कॊळ्ळाद अधिकारिविशेषत्तिल् नियमिक्कलागादोवॆऩ्ऩ, अदु कूडादॆऩ्गिऱार् पुनश्शरणागतियै इत्यादिना । विधिक्किऱ वचनत्तै - अपायसम्प्लवे ऎऩ्गिऱ वचनत्तै, अडियिले - मोक्षार्थम् प्रपत्तिपण्णुम् कालत्तिलेये, बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारमाग प्रपत्तिपण्णादार् विषयत्तिले इति । शङ्किक्किऱवर्गळुक्कु अयमभिप्रायः । मोक्षार्थप्रपत्तियै सामान्यमाग सर्वपापनिवृत्त्यर्थम्बण्णुगिऱेऩ् ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्तुप् पण्णलाम्; बुद्धिपूर्वोत्तराघम् सम्भविक्कुमोवॆऩ्ऱु भयमुळ्ळवऩ् सर्वपाप निवृत्त्यर्थं बुद्धिपूर्वोत्तरागनिवृत्त्यर्थञ्च प्रपदनं करिष्ये ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्तुक्कॊण्डुम् पण्णलाम्। अप्पडि पण्णुगिऱवऩुक्कु पूर्वप्रपत्तिये बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् प्रायश्चित्तमाम्। अप्पडियऩ्ऱिक्के मोक्षार्थ प्रपत्तिये बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्त्यर्थञ्च प्रपदनं करिष्ये ऎऩ्गिऱ सङ्कल्पपूर्वकमनुष्ठितमागिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् निवर्तकमामॆऩ्ऱऱियामल् सङ्कल्पकालत्तिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्त्यर्थञ्चप्रपदनङ्करिष्येऎऩ्ऱु सेर्त्तु सङ्ङ्कल्पित्तु मोक्षार्थप्रपत्ति पण्णाद अधिकारि विषयत्तिल् उत्तराघम् नेर्न्दाल् अपायंसप्लवे ऎऩ्गिऱ वचनम् पुनः प्रपत्तियै प्रायश्चित्तमाग विधिक्किऱदॆऩ्ऱु ऒदुक्किविडलामॆऩ्ऱु।↩︎

"बुद्धि-पूर्वोत्तराघं प्रत्यपि प्रपत्तिः कर्तुं युक्ते"ति
विशिष्य कण्ठोक्त्या प्रतिपादकस्य कस्यचिद् वचनस्य सद्-भावे किल
एवं नियमयितुं शक्यम् ।↩︎

This argument would carry weight, only if there were an explicit statement
that prapatti might be performed
to cover also future sins of a deliberate nature.
(There is none such).↩︎

Este argumento llevaría peso,
solo si hubiera una declaración explícita
que Prapatti podría realizarse
para cubrir también los pecados futuros de naturaleza deliberada.
(No hay ninguno así).↩︎

बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् पऱ्ऱ प्रपत्ति पण्णलाम् ऎऩ्ऱु विशेषित्तु कण्ठोक्ति पण्णुवदॊरु वचनमुण्डागिलिऱेय् इप्पडि नियमिक्कलावदु.↩︎

अदु कूडादॆऩ्बदै उपपादिक्किऱार् बुद्धिपूर्वेत्यादिना । ‘‘मामेकं शरणं व्रज, अहं त्वा सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् सामान्यतः सर्वपापनिवृत्त्यर्थमाऩ मोक्षार्थप्रपत्तियैये विधिक्किऱदु। उत्तराघनिवृत्त्यर्थमागवुम् मोक्षार्थप्रपत्ति सॆय्यलामॆऩ्ऱु विधिप्पदॊरु स्पष्टमाऩ वचनमिल्लै। अप्पडियिल्लामलिरुक्क मोक्षार्थ प्रपत्तियिल् उत्तराघनिवृत्तियैयुम् सेर्त्तु सङ्कल्पिक्कुम् अधिकारि ऒरुवऩॆऩ्ऱुम्, अप्पडि सङ्कल्पित्तु मोक्षार्थप्रपत्तियै अनुष्ठिक्काद अधिकारि ऒरुवऩॆऩ्ऱुम् विभागम् पण् णुवदऱ्के इडमिल्लामलिरुक्क, अपायसम्प्लवे ऎऩ्गिऱ वचनत्तै उत्तराघनिवृत्तियैयुम् सेर्त्तु प्रपत्ति पण्णाद अधिकारिविषयमाग ऒदुक्कलामॆऩ्ऱु सॊल्लुवदु अत्यन्तासङ्गतमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

"इयं प्रपतिर्
बुद्धि-पूर्वोत्तराघस्यापि परिहारिके"ति ज्ञाते सति
अस्यायत्न-लाभस्य (अस्य प्राप्तापरित्यागस्य) उपेक्षका दुर्लभा
इति पुनः-प्रपत्ति-वचनं निर्विषयं स्यात् ।↩︎

If a man knows that the original prapatti may be made in such a way as to cover also future sins of a deliberate nature, there will be no one who will care to give up this easier method and thus the text prescribing a further prapatti will find none to adopt it.↩︎

इप्प्रपत्ति बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारमॆऩ्ऱऱिन्दाल् इच्चॆट्टै विडुवारैयुङ्गिडैयामैयाले पुनःप्रपत्तिवचनम् निर्विषयमाम्.↩︎

इप्पडि स्पष्टवचनमिल्लाविडिलुम् सामान्यमाऩ सर्वशब्दत्तैक्कॊण्डे मोक्षार्थप्रपत्तिये बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् निवर्तकमागलामॆऩ्ऱुम्, आऩाल् अदु बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्त्यर्थमागवुम् सङ्कल्पित्तुक्कॊण्डु मोक्षार्थप्रपत्तियैप् पण्णुम् अधिकारिविषयत्तिलेये ऎऩ्ऱुम् कल्बिक्कलागादो वॆऩ्ऩिल्, अप्पडियागिल् ‘‘अपायसम्प्लवे सद्यः’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऱ्कु अननुष्ठानलक्षणाप्रामाण्यम् वरुमॆऩ्गिऱार् इप्प्रपत्तीत्यादिना । परिहारमॆऩ्ऱऱिन्दालिति । आचार्यसकाशत्तिल् प्रपत्तिशास्त्रत्तै यथावस्थितमाग केट्पवर्गळॆल्लोरुक्कुम् मोक्षार्थप्रपत्तिये बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् निवर्तकमॆऩ्ऱु तॆरिन्दिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि। सॆट्टु - सामर्थ्यम्। गुरुवाऩ प्रयत्नान्तरत् ताले साधिक्कवेण्डिय फलत्तै अवश्यकर्तव्यमाऩ एकप्रयत्नत्तालेये साधिक्कै। इप्पडियागिल् यधेष्टकामचारादिगळुम् निर्दुष्टङ्गळाग सिद्धिक्कलामॆऩ्बदु गूढाभिप्रायम्। किडैयामैयाले - दुर्लभर्गळागैयाले, निर्विषयमामिति । पुनः प्रपत्त्यनुष्ठाता किडैयादबोदु पुनःप्रपत्त्यनुष्ठानरूपविषयमे किडैयादॆऩ्ऱबडि। ‘‘सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् सामान्यमागैयाल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् पूर्वप्रपत्तिये निवर्तकमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदु। ‘‘अपायसम्प्लवे’’ ऎऩ्गिऱ वचनम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु मात्तिरम् प्रायश्चित्त माग पुनः प्रपदनत्तै विधिक्कैयाल् विशेषवचनम्। इत्ताल् सामान्यवचनत्तिल् सॊऩ्ऩ सर्वपापशब्दत्तै विशेषवचनत्तिल् सॊऩ्ऩ बुद्धिपूर्वोत्तराघव्यतिरिक्तविषयत्तिल् सङ्कोचम् पण्णवेण्डुम्। सङ्कोचमॆऩ्बदु एकदेशबाधः । अदावदु:- सामान्यमाऩ सर्वपापशब्दम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैच् चॊल्लादॆऩ्ऱु बुद्धिपूर्वोत्तराघबोधकत्वबाधः ऎऩ्ऱु कॊळ्ळ वेण्डुम्।

इदैक्काट्टिलुम् सामान्यवचनमे बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्तियैयुम् सॊल्लुवदागक्कॊण्डु एतद्विरुद्धमागच्चॊल्लुगैयाल् ‘‘अपायसम्प्लवे’’ ऎऩ्गिऱ विशेषवचनम् अप्रामाणिकमॆऩ्ऱु सॊल्ललागादो ऎऩ्ऩिल्, विशेषवचनत्ताल् सामान्यवचनत्तुक्कु सङ्कोचंसॆय्दाल् एकदेशत्तिऱ्कु बाधकमाम्।↩︎

अहं त्वा मोक्षयिष्यामि

विश्वास-प्रस्तुतिः

("अहं त्वाम् मोक्षैष्यामी"ति) सामान्य-वचनत्त् अळवैप् पऱ्ऱि (पुनःप्रपत्ति-चोदक-)विशेष-वचनत्तै बाधिक्क वॊण्णादु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि विशेष-वचनत्तै बाधिक्किल्, (प्रपन्नन् अल्लादे)
उपासन-निष्ठनुक्कुम् बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् दोषम् इल्लैय् आम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. ("अहं त्वाम् मोक्षैष्यामी"ति) सामन्य-वचन-शक्त्य्-अवष्टम्भेन
(पुनःप्रपत्ति-चोदक-)विशेष-वचन-बाधनं न युक्तम् ।↩︎

2. A general statement cannot contradict
a statement made for a special or specific case
(for the general statement covers only all cases
except those specified in the special statement).↩︎

3. Una declaración general no puede contradecir
una declaración hecha para un caso especial o específico
(Para la declaración general cubre solo todos los casos
excepto los especificados en la declaración especial).↩︎

4. सामान्यवचनत्तळवैप्पऱ्ऱि विशेषवचनत्तै बाधिक्क वॊण्णादु.↩︎

5. सामान्यत्ताल् विशेषत्तिऱ्कु बाधम् सॊऩ्ऩाल् विंषयालाभत्ताले विशेषवचनम् निर्विषयमागवेण्डिवरुगैयाल् अदु न्यायविरुद्ध मॆऩ्गिऱार् सामान्यवचनत्तळवैप्पऱ्ऱि इत्यादिना । सामान्यत्ताल् विशेषवचनत्तै बाधित्ताल् प्रतिबन्दियाले अनिष्टत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि विशेषवचनत्तै बाधिक्किलिति ।↩︎

6. इत्थं विशेष-वचन-बाधने
उपासन-निष्ठस्यापि बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् अपि न दोषः स्यात् ।↩︎

7. If we hold that a general statement can sublate or contradict a special statement for specific cases,
it would follow that, even in the case of one who adopts the upāya of bhakti or upāsana,
subsequent sins committed deliberately would cause no stain.↩︎

8. Si sostenemos que una declaración general puede demorar o contradecir una declaración especial para casos específicos,
Seguiría que, incluso en el caso de alguien que adopte el upāya como bhakti o upāsana,
Los pecados posteriores cometidos deliberadamente no causarían mancha.↩︎

9. इप्पडि विशेषवचनत्तै बाधिक्किलुपासननिष्ठनुक्कुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् दोषमिल्लैयाम्.↩︎

10. उपासननिष्ठऩुक्कुमिति । अवऩ् विषयत्तिलुम्

‘‘यथेषीका-तूलम् अग्नौ प्रोतं प्रदूयते
एवं हास्य सर्वे पाप्मानः प्रदूयन्ते’’

ऎऩ्ऱु सर्वपापनाशश्रुतियुम्,

‘‘एवम् एवं-विदि पापं कर्म न श्लिष्यते’’

ऎऩ्गिऱ पापसामान्याश्लेषश्रुतियुम् ‘‘सर्वपापेभ्यो’’ ऎऩ्बदऱ्कु सममायिरुक्कैयाले बुद्धिपूर्वोत्तराघानुष्ठानत्तिल् दोषमिल्लादॊऴियुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

यम-दण्ड-वारणम् उपासकेष्व् अपि

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तिलुम् परमैकान्तिगळ् आनव् (प्रपन्नार्, उपासकार् ऎऩ्ऱु) इवर्गळ् इरुवर्क्कुम्(=इर्वरिगू)
यम-वश्यातादिगळ् इल्लैय् ऎन्नुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यस्मिन् कस्मिन् कुले जाता
यत्र-कुत्र निवासिनः ।
वासुदेव-रता (→गृहीतोपायाः) नित्यं
यम-लोकं न यान्ति ते”

इत्य्-आदि-वचन-बलत्ताले सिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. बुद्धिपूर्वोत्तराघ-संभवेऽपि परमैकान्तिनाम् एषाम् उभयेषां
यम-वश्यतादिकं नास्तीत्य् अयम् अर्थः,↩︎

2. It is evident from the authority of the following śloka
that those who are exclusively devoted to Bhagavān (whether they be bhaktas or prapannas )
will not fall under the sway of Yama :↩︎

3. Es evidente por la autoridad de lo siguiente Śloka
que aquellos que están exclusivamente dedicados a Bhagavān (ya sean bhaktas o prapannas)
No caerá bajo el influencia de Yama:↩︎

4. बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिलुम् परमैकान्तिगळान विवर्गळिरुवर्क्कुम् यमवश्यातादिगळिल्लैय् ऎन्नुमिडम्↩︎

5. इप्पडि इरुवरुक्कुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् नशियामल् लेपिक्कुमागिल् अदऩालिव् विरुवर्गळुक्कुम् यमलोकगमनम् ताऩ् सम्भविक्कादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिलुमिति । परमैकान्तिकळाऩ इवर्गळिरुवर्क्कुमिति । ‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती’’ ऎऩ्ऱु इव्विरुवरुम् परमैकान्तिशब्दत्ताल् व्यवहरिक्कप्पट्टार्गळिऱे।↩︎

6. “यस्मिन् कस्मिन् कुले जाता
यत्र-कुत्र निवासिनः ।
वासुदेव-रता (→गृहीतोपायाः) नित्यं
यम-लोकं न यान्ति ते”

इत्य्-आदि-वचन-बलात् सिद्धः ।↩︎

7. "Whatever may be the family into which they are born,
wherever they may live,
those who love Bhagavān
will never go to the world of Yama."

↩︎

8. "Cualquiera sea la familia en la que nacen,
Donde-quiera que vivan,
los que aman a Bhagavān
nunca irá al mundo de Yama ".

↩︎

9. “यस्मिन्कस्मिन्कुले जाता यत्रकुत्र निवासिनः । वासुदेवरता नित्यं यमलोकं न यान्ति ते” इत्यादिवचनबलत्ताले सिद्धम्.↩︎

10. यस्मिन्नित्यादि । इदिल् वासुदेवरतशब्दम् परमैकान्तिकळाऩ भक्त-प्रपन्नोभयपरम्। वचनबलत्ताले सिद्धिमिति ।

‘‘इहैवैतेषां केचिदुपक्लेशा भवन्ति, खञ्जा भवन्ति’’

ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु ऐहिकमाऩ उपक्लेशादिगळे वरुमॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयालुम्, इन्द वसऩत्तिल् वासुदेवरतराऩ भक्तप्रपन्नर्गळुक्कु यमलोकम् वारादॆऩ्ऱु विशिष्य सॊल्लुगैयालुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत् तिऱ्कु संश्लेषमिरुन्दाल् खञ्जत्वादिगळ् पोले यमवश्यतादिगळुम् वारादोवॆऩ्गिऱ अनुमानम् वचनबलपराहतमागैयाले अवर्गळुक्कु यमवश्यत्वाभावम् वचनबलसिद्धमॆऩ्ऱ पडि।↩︎

दण्ड-तारतम्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरु पापन्-ताने जाति-गुणाद्य्-अधिकार-भेदत्ताले
गुरु-लघु-फल-भेदवत्त् आय् इरुक्कुम्

ऎन्नुम् इडम् सर्व-संप्रतिपन्नम्.(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थम् राज-पुत्रापराधादिगळिऱ् पोले
लोक-मर्यादैयालुम् उपपन्नम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

“न प्राग्-वद् बुद्धि-पूर्वाघे (दण्डः),
न चात्यन्तम् अनुग्रहः ।
लघुर् दण्डः प्रपन्नस्य
राज-पुत्रापराधवत् ॥ ४०-अ ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम् (सं॰प॰)14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

"एकं पापम् एव जाति-गुणाद्य्-अधिकार-भेदाद्
गुरु-लघु-फल-भेदवत् भवती"त्य् अयम् अर्थः
सर्व-संप्रतिपन्नः ।↩︎

There is general agreement also
that the same sin will meet with either heavy or light punishment as its consequence,
according to the differences of caste, character and the like.(4)↩︎

También hay un acuerdo general
que el mismo pecado se encontrará con castigo pesado o ligero como consecuencia,
Según las diferencias de casta, carácter y similares.(4)↩︎

ऒरु पाबन्दाने जातिगुणाद्यधिकारभेदत्ताले गुरुलघुफलभेदवत्तायिरुक्कुमॆन्नुमिडम् सर्वसंप्रतिपन्नम्.↩︎

इप्पडियागिल् ऒरु पाबमे प्रपन्नविषयत्तिल् लघुफलमायुम्, अप्रपन्नविषयत्तिल् गुरुफलमायुम् सिद्धिक्कवेण्डुमेयॆऩ्ऩिल्, अदु सर्वप्रामाणिकसम्प्रतिपन्नमागैयाल् दोषमागादॆऩ्गिऱार् ऒरु पाबन्दाऩे इत्यादिना । जातीत्यादि । ब्राह्मणजातियिल् पिऱन्दवऩ् ब्रह्महत्ति सॆय्दाल् द्वादशाब्दव्रतम् प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱुम्, शूद्रऩ् इदे कर्मत्तैच् चॆय्दाल् नाऩ्गु मडङ्गाऩ व्रतं प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱुम्, जातिभेदत्ताले प्रायश्चित्तभेदम् धर्मशास्त्रङ्गळिल् सम्प्रतिपन्नम्। गुणेति । ऒरे अनृतवदनम् आहिताग्नित्वादिगुणवाऩुक्कु अधिक पापावहम्; अनाहिताग्निक्कु स्वल्पपापावहमॆऩ्बदुम् सम्प्रतिपन्नम्। इङ्गु आदिपदत्ताल् बुद्धिपूर्वकत्वादिसङ्ग्रहम्। अबुद्धिपूर्वपापप्रायश्चित्तापेक्षया बुद्धिपूर्वकमाऩ अन्दप् पाबत्तिऱ्के प्रायश्चित्तम् द्विगुणमॆऩ्ऱिऱे शास्त्रम्। अथवा वैदुष्यादिसङ्ग्रहः । विदुषोऽतिक्रमे दण्डभूयस्त्वम् शास्त्रसम्प्रतिपन्नमिऱे। सर्वसम्प्रतिपन्नम् - सर्वशास्त्रज्ञसम्मतमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अयम् अर्थो राज-पुत्रापराधादिष्व् इव लोक-मर्यादया ऽप्य् उपपन्नः ।↩︎

This is also consistent with what obtains in the world
in cases like the offences committed by princes.↩︎

Esto también es consistente con lo que obtiene en el mundo
En casos como los delitos cometidos por los príncipes.↩︎

इव्वर्थम् राजपुत्रापराधादिगळिऱ्‌पोले लोकमर्यादैयालुमुपपन्नम्.↩︎

इव्वर्थम् - ऒरे अपराधत्तिऱ्कु अधिकारिभेदत्ताले न्यूनाधिकदण्डहेतुत्वम् कूडुमॆऩ्गिऱ इन्द शास्त्रार्थम्। राजपुत्रापराधादिगळिऱ्पोल इति । आदिपदत्ताल् मुऩ् सॊऩ्ऩ अन्तःपुरपरिजनापराधादिसङ्ग्रहः । लोकमर्यादैयालुम् उपपन्नमिति । लोकमर्यादैयैप्पार्त्ताल् राजान्तरङ्गत्वबहिरङ्गत्वानुगुणमाग लघुगुरुजनकत्वम् उपपन्नमागिऱाप्पोले शास्त्रसिद्धमाऩ इव्वर्थमुम् उपपन्नमॆऩ्ऱबडि।↩︎

“न प्राग्-वद् बुद्धि-पूर्वाघे (दण्डः),
न चात्यन्तम् अनुग्रहः ।
लघुर् दण्डः प्रपन्नस्य
राज-पुत्रापराधवत् ॥ ४०-अ ॥↩︎

In cases of deliberate offence,
the punishment is not as severe as before (prapatti)
nor is there a high degree of grace.
To the prapanna the punishment is light
as in the case of the sons of kings.↩︎

En casos de deliberado,
El castigo no es tan severo como antes (Prapatti)
Tampoco hay un alto grado de gracia.
A la prapanna el castigo es ligero
como en el caso de los hijos de los reyes.↩︎

“न प्राग्वद्बुद्धिपूर्वाघे न चात्यन्तमनुग्रहः । लघुर्दण्डः प्रपन्नस्य राजपुत्रापराधवत् ॥ ४०-अ ॥↩︎

किं अधिकारिभेदेन ऒरुवऩुक्के ऒरु विधमाऩ पाबमे प्रपन्नत्वाप्रपन्नत्वावस्थाभेदेन गुरुलघुफल-जनकमागलामॆऩ्बदै सदृष्टान्तमुपपादिक्किऱार् न प्राग्वदिति । बुद्धिपूर्वाघे – बुद्धिपूर्वाघत्तिल्। प्राग्वत् न – प्रपत्तिक्कु मुऩ्बु पण्णिऩ बुद्धिपूर्वापराधत्तिल् पोल् अत्यन्तनिग्रहकार्यङ्गळाऩ नरकादिगळिल्लै। न चेति । भगवाऩुडैयवॆऩ्ऱु शेषः । अत्यन्तमनुग्रहः – अबुद्धिपूर्वकापराधत्तिल् अश्लेषपर्यन्तमाऩ अनुग्रहम्बोल् इदिल् अत्यन्तानुग्रहमिल्लै। पिऩ्ऩैयॆप्पडियॆऩ्ऩिल्; प्रपन्नस्य – अपराधियाऩ प्रपन्नऩुक्कु, राजपुत्रापराधवत् – राजपुत्रापराधम् पोल्, दण्डो लघुः – लघुवाऩ खञ्जत्वादिः शिक्षैयामॆऩ्ऱबडि।↩︎

पुनः-प्रपदनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् अधिकारानुरूपम् आग
लघु-फलमुम् वारामैक्क्(=वरामैक्क्) आग
पुनः-प्रपदनम् विधिक्कप् पडुगिऱदु.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अतो ऽधिकारानुरूपं लघु-फलस्याप्य् अ-प्रसङ्गार्थं
पुनः प्रपदनं विधीयते ।↩︎

2. Therefore to avoid even this light punishment which would follow as the consequence,
a further prapatti is ordained.↩︎

3. Por lo tanto, para evitar incluso este castigo ligero
que seguiría como consecuencia,
Otro Prapatti es ordenado.↩︎

4. आगैयालधिकारानुरूपमाग लघुफलमुम् वारामैक्काग पुनःप्रपदनम् विधिक्कप् पडुगिऱदु.↩︎

5. आगैयाल् - प्रपन्नविषयत्तिलुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु लघुदण्डम् शास्त्रसिद्धमागैयाल्। अन्द लघुदण्डमुम् वारा मैक्काग पुनःप्रपदनमॆऩ्गिऱार् अधिकारानुरूपमाग इत्यादिना । विधिक्कप्पडुगिऱदु इति । ‘‘अपायसम्प्लव’’ इत्यादिप्रमाणङ्गळालेयॆऩ्ऱबडि।↩︎

शिष्टे प्रसिद्ध-प्रायश्चित्तम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शिष्टतया व्यपदेश्यर् आऩ समर्थरुक्कु
लोक-संग्रहत्तुक्क्-आगवुम्
प्रसिद्ध-(अपराधाख्य-)निमित्तङ्गळिल्
यथा-शक्ति प्रसिद्ध-प्रायश्चित्तम् उचितम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु तविरुगैयुम्(=वारणम्) मुन्(→पूर्वं) सॊन्न आज्ञातिलङ्घनम् आम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

शिष्टतया व्यपदेश्यस्य समर्थस्य
लोक-संग्रहार्थम् अपि
प्रसिद्ध-निमित्तेषु यथा-शक्ति प्रसिद्ध-प्रायश्-चित्तम् उचितम् ।↩︎

In the case of those who are looked upon as learned and righteous,
and who are also capable of atonement,
atonement in public, in accordance with their ability, is proper
when the offences have been committed in public.
This is for the sake of setting an example to the rest of the world.↩︎

En el caso de aquellos que son considerados como eruditos y justos,
y que también son capaces de expiación,
La expiación en público, de acuerdo con su capacidad, es adecuada
Cuando los delitos se han cometido en público.
Esto es para dar un ejemplo al resto del mundo.↩︎

शिष्टतया व्यपदेश्यरान समर्थरुक्कु लोकसंग्रहत्तुक्कागवुम् प्रसिद्ध निमित्तङ्गळिल् यथाशक्ति प्रसिद्धप्रायश्चित्तमुचितम्.↩︎

इऩि प्रसङ्गात् प्रपन्नर्गळिलेये शिष्टतयाव्यपदेश्यराऩ शक्ताधिकारिकळ् लोकसङ्ग्रहार्थम् प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तम् पण्णवेण्डुमॆऩ्गिऱार् शिष्टतया व्यपदेश्यराऩ इत्यादिना । व्यपदेश्यर् - व्यवहरिक्कप्पडुमवर्गळ्, प्रसिद्धर् कळॆऩ्ऱबडि। अनुविधेयाचारा इति यावत् । शिष्टतया व्यपदेश्यरिलुम् प्रायश्चित्तानुष्ठानासमर्थरै विलक्कुगिऱार् समर्थरुक्कु इति । प्रपन्नऩुक्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघप्रायश्चित्तत्तै विधिक्किऱ वचनङ्गळिल् ‘‘प्रायश्चित्तिरियं सात्र’’ ऎऩ्ऱुम्, ‘‘क्षमस्वेति प्रार्थनैकेव केवलम्’’ ऎऩ्ऱुम्, पुनःप्रपत्ति यैये प्रायश्चित्तमागच् चॊल्लियिरुप्पदालुम्, अदिऩालेये भगवन्निग्रहम् शान्त मागुमागैयालुम् प्रतिपदोक्तत्तै ऎदऱ्कागच् चॆय्यवेण्डुमॆऩ्ऱु शङ्गि यामैक्काग लोकसङ्ग्रहत्तिऱ्कागवुमॆऩ्गिऱदु। रहस्यपापानां रहस्यप्रायश्चित्तमॆऩ्गिऱ शास्त्रत्तिऩ्बडि रहस्यमाऩ बुद्धिपूर्वाघत्तिल् रहस्यमाऩ पुनःप्रपदनमे पोदुमाऩालुम्, प्रसिद्धमाऩ ब्रह्महत्यादिगळिल् प्रसिद्धप्रायश्चित्तमे वेण्डुमॆऩ्गिऱार् प्रसिद्धनिमित्तङ् गळिलिति । यथाशक्तीति । यथावस्थितप्राजापत्यकृच्छ्रानुष्ठानाशक्तौ – ‘‘प्राजापत्यन्तु गामेकां’’, ‘‘गवामभावे निष्कं स्यात्’’ इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पडुम् प्रायश्चित्तप्रतिनिधिकळिल् तऩ् शक्तिक्कनुगुणमाग वॆऩ्ऱबडि। प्रसिद्धप्रायश्चित्तमुचितमिति । प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तमुसिदमॆऩ्ऱबडि। इदैच् चॆय्यामऱ्पोऩालुम् आज्ञातिलङ्घनम् वरुमॆऩ्गिऱार् अदु तविरुगैयुमित्यादिना ।↩︎

१४६

तत्त्यागोऽपि पूर्वोक्तम् आज्ञातिलङ्घनम् ।↩︎

If it were not done,
it would be a transgression of (the Lord's) command stated before.↩︎

Si no se hiciera
Sería una transgresión del comando (del Señor) declarado antes.↩︎

अदु तविरुगैयुम् मुन् सॊन्न आज्ञातिलङ्घनमाम्.↩︎

अदु तविरुगैयुम् - प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तत्तैयनुष्ठियातॊऴिगैयुम्। मुऩ् सॊऩ्ऩ आज्ञातिलङ्घनमामिति । ‘‘आज्ञानुज्ञाविभागेने’’ति मुऩ्ऩधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ भगवन्निग्रहजनकमाऩ आज्ञातिलङ्घनमामॆऩ्ऱबडि। प्रपन्नऩुक्कु आज्ञातिलङ्घनम् इष्टहानिकरमायुम्, अनिष्ट-जनकमायुम् उभयथानर्थावहमॆऩ्ऱु सदृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् सैरन्ध्रिकैक्कु इत्यादिना ।↩︎

अज्ञातिलङ्घन-फल-द्वयम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सैरन्ध्रिकैक्कु(=अन्तःपुर-सेविकैक्कु) सेवै तप्पिन-पोदु
तादात्विकम् आऩ परिमळादिगळैयुम् इऴन्दु
भयानुभवमुम् उण्ड् आमाप् पोले
आज्ञातिलङ्घनम् इरण्डुप् पडिय् अन्-अर्थम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. सैरन्धिकायाः सेवा-त्यागे तादात्त्विक-परिमलाद्य्-अननुभवः
भयानुभवश् च यथा भवतः,
तथा आज्ञातिलङ्घनम् उभयथा ऽनर्थो भवति ।↩︎

2. The violation of the command is injurious in two ways.
When the waiting woman [woman attendant] is suspended from service,
she loses what she obtains (from the service ) such as scents
and has to experience also dread (of punishment).↩︎

3. La violación del comando es perjudicial de dos maneras.
Cuando la mujer que espera [mujer asistente] se suspende del servicio,
Ella pierde lo que obtiene (del servicio) como los aromas
y tiene que experimentar también temor (de castigo).↩︎

4. सैरन्ध्रिकैक्कु सेवै तप्पिन-पोदु तादात्विकमान परिमळादिगळैयुमिऴन्दु भयानुभवमुमुण्डामाप्पोले आज्ञातिलङ्घनमिरण्डुप्पडियनर्थम्.↩︎

5. सैरन्ध्रिकै - राजादिगळुक्कु अलङ्गरिप्पवळ्। सेवैदप्पिऩ पोदु - अलङ्करण रूपमाऩ सेवैयैच् चॆय्यादबोदु। तादात्विकमाऩ परिमळादिगळैयुमिऴन्दु - अलङ्करणकालत्तिल् तऩक्कुम् अनुभाव्यमाऩ चन्दनकुसुमादिपरिमळङ्गळुडैय अनुभवत्तैयुमिऴन्दु। आज्ञातिलङ्घनम् - अवश्यकर्तव्यमाग विहितलोकसङ्ग्रहरूपातिलङ्घनम्। इरण्डुबडियनर्थमिति । लोकसङ्ग्रहमे नित्यमागैयाले तद्धेतुभूतप्रसिद्धप्रायश्चित्तमुम् नित्यम्, तदतिक्रमत्तिल् लोकसङ्ग्रहरूपेष्टहानियुम् आज्ञातिक्रमजनितभगवन्निग्रहभयमुमुण्डागुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

न स्वेच्छयाप्य् बुद्धि-पूर्वकोत्तराघ-हान्यै प्रपत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(न शास्त्र-प्रेरणया,) स्वेच्छा-मात्रत्ताले बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तैयुम् पऱ्ऱव् अडियिले प्रपदनम् पण्णिनालोव्

ऎन्निल्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

उपासनत्तैयुम् बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारम्-आगप् पण्णिनालो?
अङ्ग-प्रपत्तियुम् अदुक्कुश् शेरप् पण्णिनालोव्?

ऎऩ्गिऱ प्रतिबन्दियाले निरस्तम्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुवरुक्कुम्(=इर्वरिगू) इप्-पडिय् आग् इडुव् ऎऩ्गै
भाष्यादि-विरुद्धम् आगैयाले अपसिद्धान्तम्.

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(आपद्य् अपात्राद् अन्नं स्वीकृत्य जलं न्यक्-चकार→) उषस्ति-प्रभृतिगळ् आन ब्रह्म-निष्ठर्गळ् उडैय **अनुष्ठानत्तुक्कुम् विरुद्धम्**.(5)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाले
विशेष-वचनम् इल्लामैयाले

“कृते पापेऽनुतापो वै”(विष्णुपुराणम् 2-6-40.)

इत्यादिगळ् कणक्किले

"निमित्तम् उदित्ताल् अल्लदु नैमित्तिकम् प्राप्तम्"

अऩ्ऱ् ऎऩ्गिऱ न्यायम्
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तिल् बाधितम् आगादु.

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

(न शास्त्र-प्रेरणया,) स्वेच्छा-मात्रेण बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् अप्य् उद्दिश्य
आदौ प्रपदनं क्रियताम्

इति चेत् —↩︎

It may (now) be asked :-

"What if the original or first prapatti is made on one's own initiative
(without the sanction of the śāstrās )
so as to cover also deliberate sins of the future ?"

↩︎

Se puede preguntar (ahora):-

"¿Qué pasa si el Prapatti original o el primer
(sin la sanción de los Śāstrās)
¿Para cubrir también los pecados deliberados del futuro? "

↩︎

स्वेच्छामात्रत्ताले बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् पऱ्ऱ वडियिले प्रपदनम् पण्णिनालोव् ऎन्निल्;↩︎

इऩि वचनमिल्लाविडिलुम् स्वेच्छामात्रत्ताले बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्तियैयुम् पऱ्ऱ पूर्वत्तिलेये प्रपत्तिपण्णिऩालोवॆऩ्गिऱ शङ्गैयै प्रतिबन्दिद्वयत्ताले निरसिक्किऱार् स्वेच्छामात्रत्ताले इत्यादिना । बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुम् पऱ्ऱ - अदिऩ् निवृत्तियैयुम् उद्देशित्तु। अडियिले प्रपदनम् पण्णिऩालोव् ऎऩ्ऩिल् इति ।
मुदलिलेये मोक्षार्थ-प्रपदनत्तैप् पण्णिऩाल् ऎऩ्ऱ बडि।↩︎

इदम्,

उपासनस्यापि बुद्धि-पूर्वोत्तराघपरिहार-रूपेणानुष्ठानं भवतु,
अङ्ग-प्रपत्तिर् अपि तत्-क्रोडी-कार-पूर्वं क्रियताम्

इति प्रतिबन्द्या निरस्तम् ।↩︎

This is (easily ) answered by a counter-check :-

"What if bhakti or upāsana is performed
so as to cover also future acts of deliberate offence?
What if prapatti as an aṅga is performed
so as to cover such acts ?"

↩︎

Esto es (fácilmente) respondido por una contra-cheque:-

"¿Qué pasa si se realiza Bhakti o Upāsana Para cubrir también los futuros actos de ofensa deliberada? ¿Qué pasa si se realiza Prapatti como Aṅga
Para cubrir tales actos? "

↩︎

इदु उपासनत्तैयुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कुम् परिहारमागप् पण्णिनालो अङ्गप्रपत्तियुमदुक्कुच् चेरप्पण्णिनालोव् ऎऩ्गिऱ प्रतिबन्धियाले निरस्तम्.↩︎

इदऱ्कु प्रतिबन्दियैक् काट्टुगिऱार् इदु उपासनत्तैयुमित्यादिना । अङ्गप्रपत्तियुम् अदुक्कुच् चेरप्पण्णिऩालो इति ।

भक्ति-रूपोपाय-सिद्ध्य्-अर्थं,
भक्त्य्-उत्तर--बुद्धि-पूर्वक-पाप-निवृत्त्य्-अर्थञ् च
अङ्गप्रपदनं करिष्ये

ऎऩ्ऱु पण्णिऩालोवॆऩ्ऱबडि।↩︎

"उभयोर् अप्य् एवं भवत्व्" इति वादो
भाष्यादि-विरुद्धत्वाद् अपसिद्धान्तः ।↩︎

If it is stated that in these two cases (of counter-check) also,
it may be held that future sins will not cling,
it will be heresy
opposed to what is stated in Śrī Bhāṣya and elsewhere.↩︎

Si se afirma que en estos dos casos (de contra-cheque) también,
se puede sostener que los pecados futuros no se aferrarán,
Será herejía
opuesto a lo que se indica en Śrī Bhāṣya y en otros lugares.↩︎

इरुवरुक्कुम् इप्पडियागिडुवॆऩ्गै भाष्यादिविरुद्धमागैयाले अपसिद्धान्तम्.↩︎

प्रतिबन्देः इष्टत्वे बाधकम् काट्टुगिऱार् इरुवरुक्कुमित्यादिना । भाष्यादिविरुद्धमागैयाले अपसिद्धान्तमिति ॥ (4)

‘‘तद्-अधिगम उत्तर-पूर्वाघयोर् अश्लेष-विनाशौ तद्-व्यपदेशात्’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩुडैय

‘‘तद् इदम् अश्लेष-वचनं प्रामादिक-विषयं मन्तव्यम् ।
‘‘नाविरतो दुश्-चरिताद्’’ इत्य्-आदिभिः शास्त्रैर्
आप्रयाणाद् अहर्-अहर्-उत्पाद्यमानायाः उत्तरोत्तरातिशय-भागिन्याः विद्यायाः
दुश्चरित-विरति-निष्पाद्यत्वावगमात्’’

ऎऩ्गिऱ भाष्यादिगळुक्कु विरुद्धमॆऩ्ऱबडि।
अदिल् प्रामादिकोत्तराघत्तिऱ्के अश्लेषत्तैच् चॊल्लि
‘‘नाविरतो दुश्चरितात्’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतियिरुप्पदाल्
बुद्धि-पूर्वकोत्तर-दुश्-चरितम् इरुन्दाल्
विद्या-निष्पत्ति वाराद्
ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्त् इरुप्पदाल्
तद्-भाष्य--श्री-सूक्ति-विरुद्धम् आगैयाले अपसिद्धान्तमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

(आपद्य् अपात्राद् अन्नं स्वीकृत्य जलं न्यक्-चकार→)
उषस्ति-प्रभृतीनां ब्रह्म-निष्ठानाम् अनुष्ठानस्य विरुद्धश् च ।↩︎

It is also opposed to the code of conduct observed by such (holy men ) as Ushasti 17
who were steadfast in the contemplation of Brahman (Brahmanishta).↩︎

También se opone al Código de Conducta observado por tales (hombres santos) como Ushasti 18
que fueron firmes en la contemplación de Brahman (Brahmanishta).↩︎

उषस्ति-प्रभृतिगळान ब्रह्मनिष्ठर्गळुडैय अनुष्ठानत्तुक्कुम् विरुद्धम्.↩︎

इप्पडि भाष्यविरोधत्तैच् चॊल्लि ब्रह्मविदग्रेसरानुष्ठान विरोधत्तैच् चॊल्लुगिऱार् उषस्तिप्रभृतिकळाऩ इत्यादिना । उषस्तियावर् छान्दोग्यत्तिल् सॊल्लप्पट्ट ‘‘अत एव प्राणः’’ ऎऩ्ऱु सूत्रोपपादितजगत्कारणभूतप्राणोपासकर्।
अवर् कुरुक्षेत्रवासियाऩ ऒरु महर्षि ।
ऒरु कालत्तिल् शिलावर्षत्ताले कुरुक्षेत्रम् हतमाय्
महाक्षामम् वन्दबोदु
देशान्तरम् पोग निऩैत्तु प्रयाणम् पण्णुम्बोदु
ऒरु रात्तिरि, याऩै वळर्क्कुम् ऒरु ग्रामत्तिल् तङ्गिऩार्।
अवरुक्कु पसिमिञ्जि देहधारणम् सॆय्य मुडियामल्
याऩैक्कागच् चुण्डिऩ कॊळ्ळिऩ् मिगुदियैच् चाप्पिट्टुक् कॊण्डिरुक्किऱ याऩैप्पागऩै

ऎऩक्कुप् पसि अदिगमायिरुक्किऱदु,
इन्द कॊळ्ळिल् कॊञ्जम् कॊडुक्कवेण्डुम्

ऎऩ्ऱु यासित्तार्। याऩैप्पागऩ्,

नीर् ब्राह्मणोत्तमराय् महर्षियायिरुक्किऱीर्।
इन्दक् कॊळ्ळॆल्लाम् नाऩ् साप्पिट्ट ऎच्चिलायिरुक्किऱदु;
ऎच्चलिल्लाददु वेऱिल्लै ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाऩ्।

अदऱ्कु अवर्

‘‘प्राणसंशयमापन्नः
योऽन्नमत्ति यतस्ततः ॥
लिप्यते न स पापेन
पद्मपत्रमिवाम्भसा’’

ऎऩ्गिऱ शास्त्रत्तै मऩदिलॆण्णि।

‘‘एतेभ्यो मे देहि’’

इन्द ऎच्चिल् कॊळ्ळिलिरुन्दे ऎऩक्कुक् कॊञ्जम् कॊड्

ऎऩ्ऱु मऱुबडि केट्टार्।
पागऩुम् अन्दक् कॊळ्ळिलिरुन्दु यावदपेक्षितमो अव्वळवैयुम् कॊडुत्तुक् कॊञ्जम् अदिगमागवुम् कॊडुत्ताऩ्।
अवर् वयिऱु निरम्बच् चाप्पिट्टु मिगुदियै
भार्यैयिऩिडत्तिल् कॊडुत्तार्।
पिऱगु याऩैप्पागऩ्

अनुपानम् अदावदु तीर्थम् साप्पिडुम्

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाऩ्।
अदऱ्कवर्

अदु उऩ् ऎच्चिलागैयाल् वेण्डाम्

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्।
अदऱ्क् अवऩ्

इन्द कुल्माषङ्गळ् अदावदु नीर् साप्पिट्ट कॊळ्ळुगळ् ऎच्चिलिल्लैयोव्

ऎऩ्ऱु केट्टाऩ्। अदऱ्कवर्

अवैगळुम् ऎच्चिलेयाऩालुम्
अवैगळै साप्पिडाविडिल्
ऎऩ् प्राणऩ् धरित्त् इरुक्क माट्टादु।
आगैयाल् अदैच् चाप्पिट्टेऩ्;
अदैच् चाप्पिट्टु प्राणधारणम् आऩ पिऩ्बु
उऩ् ऎच्चिल् जलत्तैच् चाप्पिट्टाल्
अदु बुद्धिपूर्वकपापमाम्।
आगैयाल् अदु वेण्डाम्

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार् ऎऩ्बदु छान्दोग्यत्तिऩ् अन्द घट्टत्तिऩर्थम्।

इप्पडि ब्रह्मविदग्रेसरराऩ उषस्तिबुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु भयन्दु नडन्ददाल् इरुवरुक्कुम् अप्पडियागट्टुमॆऩ् पदु तदनुष्ठानविरुद्धमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

अतो विशेष-वचनाभावात्

"कृते पापे ऽनुतापो वै"

इत्य्-आदि-रीत्या "निमित्ते ऽनुदिते नैमित्तिकम् उदितं न भवती"ति न्यायो
बुद्धि-पूर्वोत्तराघ-विषये भवन्
बाधितो न भवति ।↩︎

There is no special ordinance to contradict the general statement that
when a sin is committed
and the man feels remorse,
the atonement or the prāyaścitta is to meditate on Bhagavān.

Therefore the rule that,
unless the occasion has arisen,
there can be no application of a remedy (to cover a future possibility) holds good
and stands uncontradicted in the case of offences committed deliberately after prapatti.↩︎

No hay una ordenanza especial para contradecir la declaración general de que
Cuando se comete un pecado
Y el hombre siente remordimiento,
La expiación o la prāyaścitta es meditar en bhagavān.

Por lo tanto, la regla de que,
A menos que haya surgido la ocasión,
No puede haber una aplicación de un remedio (para cubrir una posibilidad futura) se mantiene bien
y No se contradice en el caso de los delitos cometidos deliberadamente después de Prapatti.↩︎

आगैयाले विशेषवचनमिल्लामैयाले “कृते पापेऽनुतापो वै”(विष्णुपुराणम् 2-6-40.) इत्यादिगळ् कणक्किले निमित्तमुदित्तालल्लदु नैमित्तिकम् प्राप्तमऩ्ऱॆऩ्गिऱ न्यायम् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् बाधितमागादु.↩︎

आगैयाले इति । मुऩ् सॊऩ्ऩबडि पुनः प्रपत्ति-शास्त्रम् निर्विषयमागुमागैयालुम् भाष्यविरोधत्ताले अपसिद्धान्त प्रसङ्गिक्कुमागैयालुम् ब्रह्मविदनुष्ठानविरोधम् सम्भविक्कुमागैयालुमॆऩ्ऱबडि। इप्पडि मोक्षार्थप्रपत्तियैये बुद्धिपूर्वाोत्तराघनिवृत्त्यर्थमागवुम् सङ्कल्पित्तुप् पण्णुवदिल् बाधकमिरुन्दालुम् मोक्षार्थप्रपत्तियोडु कूड बुद्धिपूर्वोत्तराघनिवृत्तियैक् कुऱित्तुत् तऩियाग ऒरु प्रायश्चित्तप्रपदनम्बण्णलागादो? निमित्तमुदित्तालल्लदु नैमित्तिकमुदियादॆऩ्गिऱ न्यायम् एतद्व्यतिरिक्त विषयमागक्कूडादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् विशेषवचनमिल्लामैयाले इति । प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघप्रायश्चित्तरूपनैमित्तिकत्तै निमित्तमुदियामले सॆय्यलामॆऩ्गिऱ विशेषवचनमिल्लामैयाले यॆऩ्ऱबडि। कृते पापेऽनुतापो वै इति । पापे कृते सति यस्य (अनुतापः) पश्चात्तापमाऩदुण्डागिऱदो तस्य प्रायश्चित्तमॆऩ्बदु इदिऩर्थम्। इत्यादिगळ् कणक्किले - मुदलिल् पाबम् सॆय्यवेण्डुम्; पण्णिऩ पाबत् तैक्कुऱित्तु पिऩ्बु अनुतापमुण्डागवेण्डुम्; पिऩ्बु उपरति उण्डागवेण्डुम्; पिऱगु प्रायश्चित्तत्तिल् प्रवृत्ति युण्डागवेण्डुम्; पिऱगु प्रायश्चित्तत्तै अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ शास्त्रोक्तप्रकारत्तिले। निमित्तम् - प्रायश्चित्तत्तिऱ्कु निमित्तमाऩ पापम्, उदित् तालल्लदु - उण्डाऩाल्ललदु, नैमित्तिकम् - अन्द पापप्रयुक्तमाऩ प्रायश्चित्तम्, प्राप्त मऩ्ऱु - प्राप्त्यर्हमऩ्ऱु, ऎऩ्गिऱ न्यायम् - ऎऩ्गिऱ शास्त्र मूलमाऩ न्यायम्।↩︎

बुद्धि-पूर्वकाघ-जनक-प्रारब्ध-निवर्तनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ-बिन्बु आगामि-बुद्धि-पूर्व-पापत्तुक्क् अञ्जिनान् आगिल्
अदुक्कुक् कारणम् आऩ प्रारब्ध-पापत्तुक्कु
प्रपदन-रूप-प्रायश्चित्तम् पण्णप् प्राप्तम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“साध्य-भक्तिस् तु सा हन्त्री
प्रारब्धस्यापि भूयसी”

() ऎऩ्ऱार्गळ् इऱे,

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“जन्मान्तर-कृतं पापं
(बुद्धि-पूर्वकाघ-सहित-)व्याधि-रूपेण बाधते ।
तच्-छान्तिर् औषधैर् दानैर्
जप-होमार्चनादिभिः”

इत्यादिगळिल्
दान-जपादिगळिलुम् अगप्(=अन्तः)-पडप्-प्रारब्ध-पाप-नाशञ् चॊल्लप् पट्टद् इऱे…

(नीलमेघः (सं)12)

(विषयः13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् पापारंभक-पापत्तुक्क् अञ्जि
प्रपत्ति पण्णिनान् आगिल्
अप्पोदु बुद्धि-पूर्वक-पापमुम् उदियादु.

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

अतश् च आगामि-बुद्धि-पूर्व-पापात् भीतश् चेत् —
तत्-कारणी-भूत-प्रारब्ध-पापस्य कृते
प्रपदन-रूपं प्रायश्चितं कर्तुं युक्तम् ।↩︎

कश्चिद् बुद्धि-पूर्वकाघ-जनक-प्रारब्ध-निवर्तनाय देवं शरणं प्रपद्यते चेत्,
जीवतस् तस्याघास् तादृशास् सम्भवेयुः।
("न कश्चिन् नापराध्यती"त्य् अनिवार्या अपि स्युः। )

तेन तस्याः प्रपत्तेः वैफल्यम् अनुमीयेत।
तत्र कारणं महाविश्वासाभावः स्यात् - इष्टम् फलम् एव न मयि सम्भवतीति।

तथा सति, प्रपत्ति-क्रियायाम् एव विचलित-विश्वसनां जनानां
मोक्षार्थ-प्रपत्ताव् अपि विश्वासाभावस् स्यात्।
अतो हि दृश्य-फलार्थ-प्रपत्तिर् इदं नानुमन्यतय् आचार्यैः प्रायेण।
वेङ्कटनाथार्यकाले तु साधारणी स्यात्।↩︎

Since the prayascitta or atonement is prescribed
only for a sin that has already been committed,
if a man dreads the possibility of future sins committed deliberately,
he should perform atonement in the form of a prapatti for the sins of the past life
which have now begun to operate
and which are the cause of these (possible) future sins.↩︎

Dado que se prescribe la prayascitta o expiación
Solo por un pecado que ya se ha cometido,
Si un hombre teme la posibilidad de futuros pecados cometidos deliberadamente,
Debe realizar una expiación en forma de Prapatti por los pecados de la vida pasada.
que ahora han comenzado a operar
y cuáles son la causa de estos (posibles) pecados futuros.↩︎

आनबिन्बु आगामिबुद्धिपूर्वपापत्तुक्कञ्जिनानागिल् अदुक्कुक् कारणमान प्रारब्धपापत्तुक्कु प्रपदनरूपप्रायश्चित्तम् पण्णप् प्राप्तम्.↩︎

आऩाल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु अञ्जिऩवऩुक्कु पूर्वत्तिल् सॆय्यवडुप्पदॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । आऩ पिऩ्बु - निमित्तमिरुन्दाल्लदु नैमित्तिकम् कूडादॆऩ्ऱु तीर्न्दबिऩ्बु, अदुक्कुक्कारणमाऩप्रारब्धपाबत्तुक्कु इति । बुद्धिपूर्वोत्तराघम् इप्पॊऴुदु इल्लाविट्टालुम् अदऱ्कुक् कारणमाऩ अभ्युपगतप्रारब्धैकदेशमिप्पोदिरुप्पदाल् अदऱ्कु ऎऩ्ऱबडि। प्रपदनरूपप्रायश्चित्तम् पण्णप् प्राप्तमिति । मोक्षार्थप्रपत्तिसमयत्तिलेये बुद्धिपूर्वकोत्तरपापारम्भकपापनिवृत्त्यर्थञ्च ऎऩ्ऱु सङ्कल्पित्तुक्कॊण्डु प्रपदनरूपप्रायश्चित्तत्तै अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबडि। इदिल् निमित्तमुदित्तालॆऩ्गिऱ न्यायत्तिऱ्कु विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

“साध्य-भक्तिस् तु सा हन्त्री
प्रारब्धस्यापि भूयसी”

इत्य् ऊचुः किल ।↩︎

For has it not been said,

"Bhakti, adopted as an upāya, can destroy all sins
except those sins of the past
that have begun to operate in this life.

On the other hand, prapatti (or sadhya bhakti) is superior to bhakti
and can destroy even those sins of the past
that have begun to produce their consequences in this life."

↩︎

Porque no se ha dicho

"Bhakti, adoptado como un upāya, puede destruir todos los pecados
excepto esos pecados del pasado
que han comenzado a operar en esta vida.

Por otro lado, Prapatti (o Sadhya Bhakti) es superior a Bhakti
y puede destruir incluso esos pecados del pasado
que han comenzado a producir sus consecuencias en esta vida ".

↩︎

“साध्यभक्तिस्तु सा हन्त्री प्रारब्धस्यापि भूयसी”() ऎऩ्ऱार्गळिऱे,↩︎

प्रपत्ति, पापारम्भकप्रारब्धत्तैयुम् पोक्कडिक्कुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् साध्यभक्तिस्तु इति । साध्या भक्तिः यया सा साध्यभक्तिः । भक्तिक्कु साधिकैयाऩ प्रपत्तियॆऩ्ऱबडि। प्रारब्धस्यापि हन्त्री – प्रारब्धपापत्तिऱ्कुम् नाशकमाम्, यतः, सा - अन्द प्रपत्तियाऩदु, भूयसी – इतरधर्मङ्गळैक्काट्टिलुम्

‘‘तस्मान् न्यासम् एषां तपसाम् अतिरिक्तम् आहुः’’

ऎऩ्गिऱबडि बलवत्तो।↩︎

“जन्मान्तर-कृतं पापं
(बुद्धि-पूर्वकाघ-सहित-)व्याधि-रूपेण बाधते ।
तच्-छान्तिर् औषधैर् दानैर्
जप-होमार्चनादिभिः”

इत्य्-आदिषु दान-जपादीनाम् अपि
प्रारब्ध-पाप-नाशकत्वम् उक्तं किल ।↩︎

पाप-वारणम्, धर्म-निष्ठा, सदाचारः, कर्म↩︎

It has also been said :-

"The sins committed in previous births
afflict a man (in the present life) as diseases.
They can be got rid of by medicines, charitable gifts, japa, offerings to the fire (homa) and adoration of Bhagavān".

(It is indeed stated here) that,
even by japa and homa,
the sins of the past which have begun to bear fruit in the present life can be destroyed.
(Such being the case,
there is no reason to doubt that prapatti can destroy such sins).↩︎

También se ha dicho:-

"Los pecados cometidos en nacimientos anteriores
Afligir a un hombre (en la vida actual) como enfermedades.
Ellas pueden ser eliminadas por
los medicamentos, regalos de caridad, Japa, ofrendas al fuego (homa) y adoración de Bhagavān ".

(De hecho se dice aquí) que, Incluso por Japa y Homa, Los pecados del pasado que han comenzado a dar frutos en la vida actual pueden ser destruidos.
(Tal es el caso,
No hay razón para dudar
de que Prapatti pueda destruir tales pecados).↩︎

“जन्मान्तरकृतं पापं व्याधिरूपेण बाधते । तच्छान्तिरौषधैर्दानैर्जपहोमार्चनादिभि”() रित्यादिगळिल् दानजपादिगळिलुमगप्पडप् प्रारब्धपापनाशञ् चॊल्लप्पट्टदिऱे.↩︎

प्रपत्ति, प्रारब्धत्तैयुम् पोक्कुमॆऩ्बदु कैमुतिकन्यासिद्धमॆऩ्गिऱार् जन्मान्तरेत्यादिना । जन्मान्तरकृतमाऩ पाबमे इन्द जन्मत्तिल् व्याधियाग परिणतमाय्क्कॊण्डु उपद्रविक्किऱदु। तच्छान्तिः – प्रारब्धपरिणामरूपमाऩ अन्द व्याधिशमनमाऩदु - निवृत्तियाऩदॆऩ्ऱबडि। अर्चनादिभिः ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् आदिपदत्ताल् तदीयाराधनादि परिग्रहः । दानजपादिगळिलुमगप्पड इति । औषधम् धातुसाम्यत्तैयुण्डु पण्णि दृष्टद्वारा व्याधिशामकमागैयाले प्रथमोपात्तमाऩालुम् प्रकृतोपयुक्तमऩ्ऱागैयाल् अदै ऎडामलॊऴिन्ददु। दानादिगळ् व्याधिरूपमाऩ प्रारब्धकर्मत्तिऱ्कु अदृष्ट द्वारा नाशकङ्गळागैयाले प्रकृतोपयुक्तङ्गळाऩदाल् अवैगळै यॆडुत्तदु। प्रारब्ध पापनाशम् सॊल्लप्पट्टदिऱे इति । एतावता साध्यभक्तिः ऎऩ्गिऱ पूर्वोदाहृतवचनत्तालुम्, जन्मान्तरेत्यादिना ज्ञापितमाऩ कैमुतिकन्यायत्तालुम् प्रपत्तिक्कु प्रारब्धनाशकत्वम् स्पष्टीकृतम्।↩︎

अतः पापारम्भक-पापेभ्यो भीतः सन्
प्रपत्तिं कृतवांश् चेत्,
तदा बुद्धि-पूर्व-पापं नैवोदियात् ।↩︎

Therefore if a man performs prapatti
in dread of the possibilities of future sins
which might be caused by the sins of the past,
these can be got rid of
and no such future sin will be deliberately committed.↩︎

Por lo tanto, si un hombre realiza Prapatti
con temor a las posibilidades de los pecados futuros
que podría ser causado por los pecados del pasado,
Estos se pueden deshacer
y no se cometirá deliberadamente tal pecado futuro.↩︎

आगैयाल् पापारंभकपापत्तुक्क् अञ्जि प्रपत्ति पण्णिनानागिल् अप्पोदु बुद्धिपूर्वकपापमुमुदियादु.↩︎

आगैयालिति । बुद्धिपूर्वकोत्तरपापारम्भकप्रारब्धपापम् मोक्षार्थप्रपत्तिकालत्तिल् विद्यमानमागैयालुम्, पूर्वोक्तप्रपत्तिक्कु तन्नाशकत्वम् सिद्धमागैयालुमॆऩ्ऱबडि। पण्णिऩाऩागिलिति । इदऩाल् अप्पडि प्रपत्तिपण्णादारुमिरुक्कलामॆऩ्ऱुम्, अवर्गळुक्कु बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् सम्भविक्कलामॆऩ्ऱुम्, तन्निवृत्त्यर्थम् पुनः प्रपत्तियै विधिक्किऱ शास्त्रत्तिऱ्कु विषय-लाभमुण्डॆऩ्ऱुम् सूचितमागिऱदु।↩︎

भागवतापचारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(गरुड-विषयत्तिले)

“दासस् सखा वाहनम् आसनं ध्वज” (आळवन्दार् स्तोत्तिरम् 41.)

इत्य्-आदिगळिऱ्-‌पडिये
अत्यन्त-भगवद्-अन्तरङ्गर्क्कुम्
सात्त्विकापराध-लेशमुम् प्रत्यवाय-करम् ऎन्नुम् इडम्
("उत्तर-लोकम् इमां नयानी"ति गरुड-सात्त्विक-चिन्तामात्रापकृत-)शाण्डिली-वृत्तान्तादिगळिले प्रसिद्धम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

[[१४७]]

“दासस् सखा वाहनम् आसनं ध्वज” (आळवन्दार् स्तोत्तिरम् 41.)

इत्य्-आदि-रीत्या ऽत्यन्त-भगवद्-अन्तरङ्गाणाम् अपि
सात्त्विकापराध-लेशोऽपि प्रत्यवाय-कर
इत्य् एतत्
("उत्तर-लोकम् इमां नयानी"ति गरुड-सात्त्विक-चिन्तामात्रापकृत-)शाण्डिली-वृत्तान्तादिषु प्रसिद्धम् ।↩︎

From such episodes as that of Sandili
in which even Garuḍa, who has been described in Aḷavandār's Stotra as Bhagavān's servant, friend, vehicle, seat and device on the banner,
committed an offence against the righteous Sandili
and had to undergo the evil consequences of it
until he obtained pardon from her --
from such episodes, it is evident that
even for those who are in immediate contact with Bhagavān,
even slight offences against the righteous
are productive of evil consequences.↩︎

De episodios como el de Sandili
en el que incluso Garuḍa, que ha sido descrito en el Stotra de Aḷavandār como el sirviente, amigo, vehículo, asiento y dispositivo de Bhagavān en el banner,
cometió un delito contra el justo Sandili
y tuvo que someterse a las malas consecuencias de ello
Hasta que él obtuvo perdón de ella -
de tales episodios, es evidente que
Incluso para aquellos que están en contacto inmediato con Bhagavān,
incluso leves ofensas contra los justos
son productivos de las malas consecuencias.↩︎

“दासस्सखा वाहनमासनं ध्वज”(आळवन्दार् स्तोत्तिरम् 41.) इत्यादिगळिऱ्‌पडिये अत्यन्तभगवदन्तरङ्गर्क्कुम् सात्त्विकापराधलेशमुम् प्रत्यवायकरमॆन्नुमिडम् शाण्डिलीवृत्तान्तादिगळिले प्रसिद्धम्.↩︎

यथावस्थितमाग प्रपत्ति पण्णिऩवऩुक्कु बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् सम्भविक्कक्कूडुमो? सम्भवित्तालुम् भगवदत्यन्तान्तरङ्गऩाऩ अवऩुक्कु अदु प्रत्यवायकरमागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् दासस्सखेत्यादिना । अत्यन्तभगवदन्तरङ्गर्क्कुम् - अन्तरङ्गराऩ पॆरिय तिरुवडिक्कुम्, सात्त्विकापराधलेशमुम् - सात्त्विकविषयमाऩ अपराधैकदेशमुम्, प्रत्यवायकरमॆऩ्ऩुमिडम् - दृष्टप्रत्यवायकरमायिऱ्ऱॆऩ्ऩुमिडम्, शाण्डिलीवृत्तान्तादिगळिले प्रसिद्धमिति ।

शाण्डिली ऎऩ्बवळ् ऒरु वृद्ध-भागवतै;
अवळ् समुद्र-मध्यत्तिल् ऒरु द्वीपत्तिल्
सत्-सह-वासादिगळ् इल्लामल् वसित्तु वन्दाळ्।
गालवर् ऎऩ्गिऱ गरुड-मातुलर्
विश्वामित्रर् इडत्तिल् अन्तेवासिय् आयिरुन्दु
बहु-विद्यैकळै ग्रहित्तु

मुडिविल् गुरु-दक्षिणै कॊडुक्क वेण्डुम्

ऎऩ्ऱ् ऎण्णि
आचार्यराऩ विश्वामित्ररैप् पार्त्तु

नाऩ् गुरुदक्षिणै समर्प्पिक्क विरुम्बुगिऱेऩ्;
देवरीरुक्कु ऎदु तिरुवुळ्ळमो
अदैच् चॊल्ल वेण्डुम्

ऎऩ्ऱु केट्टार्।
विश्वामित्ररुम्

नी एऴै,
ऎऩक्कु ऒऩ्ऱिलुम् अपेक्षैयिल्लै।
नी उऩ् गृहम् पोय्च् चेर्

ऎऩ्ऱार्। अप्पडिच्चॊल्लियुम् गालवर् अवरै निर्बन्धित्तार्।
अदऩाल् विश्वामित्ररुक्कुक् कोबम् वन्दुविट्टदु। अन्द कोबत्ताले

‘‘एकतश् श्याम-कर्णानाम्
अश्वानां चन्द्र-वर्चसां ।
देहि मे ऽष्टशतं सौम्य
गच्छ गालव मा चिरम्’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लिविट्टार्।
गालवर् पयन्दु
अप्पडिप्पट्ट अश्वङ्गळ् वरुण-लोकत्तिलिरुप्पदागक् कर्णाकर्णिकैय् आगक् केट्टु
तऩ्ऩुडैय भागिनेयराऩ गरुत्माऩैक् कूप्पिट्टु
अवरिडत्तिल् नडन्द वृत्तान्तत्तैच् चॊल्लि,

नी ऎप्पडिय् आवदु ऎऩ्ऩैय् ऎडुत्तुक् कॊण्डु
वरुणलोकम् पोगवेण्डुम्।
पोऩाल् नाऩ् वरुणभगवाऩै नेरागक् कण्डु प्रार्थित्तु
कुदिरैगळै वाङ्गिक्कॊण्डु वरलाम्

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्।

अवर् "अप्पडियेय् आगट्टुम्" ऎऩ्ऱु सॊल्लि,
अवरै ऎडुत्तुक्कॊण्डु वरुणलोगम् पोगुम् पोदु
नडुविल् शाण्डिली इरुक्कुम् द्वीपत्तिलिऱङ्गिऩार्गळ्।
अवळ् इवर्गळै उबसरित्ताळ्।
पिऱगु गरुत्माऩ् इवळ् उडैय निष्ठै मुदलाऩदुगळै साक्षात्तागक् कण्णुऱ्ऱु,

अहो! इम् महानुभावै इङ्ग् इरुक्कत्तक्क् अवळो,
इवळै ब्रह्मलोकत्तिऱ्को, विष्णुलोकत्तिऱ्को, यज्ञयागादिगळ् नडक्कुम् इडत्तिऱ्को कॊण्डुबोय्
अव्विडत्तिलेय् इरुक्कुम् बडि सॆय्वोम्

ऎऩ्ऱु अवळ् इडत्तिल् गौरवत्ताले निऩैत्तार्।
अवळुक्कु अभिमतम् अल्लाद कार्यम् आगैयाल्
अदु सात्त्विकापराधम् आग मुडिन्ददु।
पिऩ्बु अवर् कॊञ्ज नेरम् निद्रै सॆय्दु
प्रतिबुद्धर् आय् जिगमिषुव् आय्क् कॊण्डु
तऩ् शरीरत्तैप् पार्त्तार्।
अदु इऱक्कैगळ् ऎल्लाम् उदिर्न्दु
मांस-पिण्डत्तुक्कु समानम् आय्
गमनानर्हम् आयिरुन्ददैप् पार्त्तु विषण्णर् आऩार्।
गालवरुम् इप्पडिप्पट्ट दुरवस्थैयैय् अडैन्द अवरैप् पार्त्तु,
"एऩ् इप्-पडिय् आऩाय्" ऎऩ्ऱार्।
गरुत्माऩुम्

नाऩ् ऒरु अपराधमुम् सॆय्यविल्लै;
इन्द सिद्धैयाऩ शाण्डिली इङ्गिरुक्कत् तगादवळ्,
इवळुडैय उत्कर्षत्तुक्कुत् तक्किऩ बडि
ब्रह्मलोकत्तिलेयो, विष्णुलोकत्तिलेयो, रुद्रलोकत्तिलेयो, यज्ञादिधर्मम् नडक्किऱ इडत्तिलेयो वसिक्कक् कडवळ् आगैयाल्
इवळै अङ्गे कॊण्डु विडुवोम्
ऎऩ्ऱु सात्त्विकम् आग निऩैत्तेऩ्;
अदऩालिन्द दुर्दशै वन्दद्

ऎऩ्ऱार्।
पिऱगु गरुडऩ् गालवरोडु कूड अवळिडम् सॆऩ्ऱु

‘‘सोऽहं भगवतीं याचे
प्रणतः प्रियकाम्यया ।
मयैतन् नाम प्रध्यातं
मनसा शोचता किल ॥

तदेतद्बहुमानात्ते
मयेहानीप्सितं कृतं ।
सुकृतं दुष्कृतं वा त्वं
माहात्म्यात् क्षन्तुमर्हसि’’

ऎऩ्ऱु क्षापणम् सॆय्दुगॊण्डार्।

‘‘सा तौ तदाब्रवीत् तुष्टा
पतगेन्द्र-द्विजर्षभौ ।
न भेतव्यं सुपर्णोऽसि
सुपर्ण त्यज सम्भ्रमं ॥
भवितासि यथापूर्वं
बल-वीर्य-समन्वितः’’

ऎऩ्ऱ् अवळ् अनुग्रहिक्क,

‘‘बभूवतुस् ततस् तस्य
पक्षौ द्रविणवत्तरौ’’

ऎऩ्गिऱबडि गरुत्माऩुक्कु मुऩ्ऩिरुन्ददैक् काट्टिलुम् उत्कृष्टमाऩ इऱक्कैगळ् उण्डागि
विट्टऩव् ऎऩ्ऱुम्, पिऱगु

‘‘अनुज्ञातश्च शाण्डिल्या
यथागतमुपागमत्’’

ऎऩ्गिऱबडि वन्ददुबोले
तिरुम्बिऩार्गळ् ऎऩ्ऱुम्
महाभारतत्तिल् शाण्डिली वृत्तान्तम् सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु।

अदिल् सात्त्विकापराध-लेशमुम् प्रत्यवायकरमॆऩ्ऱु प्रसिद्धमॆऩ्ऱ पडि।↩︎

नित्य-सूर्य्-अभिनयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(पूर्वोक्त-गरुडोपाख्याने यथा) सर्वेश्वरनैप् पोले (नित्य-)सूरिगळुम् **अवतरित्ताल्** कर्म-वश्यत्वाभिनयम् **पण्णि** लोक-हित-**प्रवर्तनार्थम् आग** अपचार-परिहारादिगळै **नडत्तिप् पोरुवर्गळ्**.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. सर्वेश्वरवत् सूरयो ऽप्य् अवतारेषु
कर्म-वश्यत्वाभिनयं कृत्वा
लोक-हित-प्रवर्तनार्थम् अपराध-परिहारादीनि कुर्युः ।↩︎

2. (It may be asked whether nitya sūris like Garuḍa could commit offences at all).
The answer is that, if the eternal sūris incarnate like Bhagavān,
they have to act the part of those who are subject to the sway of karma
and perform atonement for offences in order to promote the good of the world
(by setting a proper example).↩︎

3. (Se le puede preguntar si Nitya Sūris como Garuḍa podría cometer delitos).
La respuesta es que, si los sūris eternos se encarnan como bhagavān,
Tienen que actuar la parte de aquellos que están sujetos al influencia del karma
y realizar expiación por delitos para promover el bien del mundo
(estableciendo un ejemplo adecuado).↩︎

4. सर्वेश्वरनैप्पोले सूरिगळुमवतरित्ताल् कर्मवश्यत्वाभिनयम् पण्णि लोकहितप्रवर्तनार्थमाग अपचारपरिहारादिगळै नडत्तिप्पोरुवर्गळ्.↩︎

5. विनतैयिऩ् इडत्तिल् अवदरित्त नित्यसूरियाऩ गरुडऩुक्कु अपराधाचरणमुम् तत्परिहारमुम् कूडुमोव्

ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वेश्वरऩैप् पोले सूरिकळुमित्यादिना ।↩︎

अ-विवेकाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्, (बुद्धि-पूर्वोकोत्तराघ-जनक-प्रपत्तौ च दुश्शके)
भगवत्-प्रीतिय्-इऴवामैक्क् आगवुम्,
अदुक्क् आग पुनः-प्रपत्तिय् आदल्, लघु-दण्डम् आदल् प्रसङ्गियामैक्क् आगवुम्,
मेल्-वरुम् अपराधङ्गळ् वेर्(=बेर्) अऱुक्कुम् विरगु(=उपायम्) पार्क्क-वेणुम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अपराधङ्गळ् ऎल्लाव् अऱ्ऱुक्कुम् अडि अविवेकम्. (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् प्रधानम् आऩ अविवेकम् -
अ-चित्-स्वभावम् आऩ जडत्व-विकारादिगळैच् चुमक्कैयुम्(=वहनम् [आत्मनि]),
ईश्वर-स्वभावम् आऩ स्व-निष्ठत्व--स्वातन्त्र्य+अनन्यार्थत्वादिगळैच् चुमक्कैयुम्.

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अविवेकत्तैय् अऱुक्कैक्कुत्
तॆळि(=तीक्ष्ण)-वाळ्(=खड्ग) आय् इरुप्पदु
एऱ्ऱच् चुरुक्कम् अऱत्
तन्न्(→आत्मनः) अळविल्(=माने) उण्ड् आऩ तॆळिवु.

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(शरीरात्म-)अ-विवेक--प्रभुत्वादेर् निदानस्य **निवर्तनात्** । अर्थ-कामापचाराणाम् **अ-यत्नोन्मूलनं** भवेत् ॥ ४०-आ ॥

(विषयः20)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम् (सं॰प॰)24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

अतो (बुद्धि-पूर्वोकोत्तराघ-जनक-प्रपत्तौ च दुश्शके)
भगवत्-प्रीति-हान्य्-अभावार्थं
तद्-अर्थं पुनः प्रपत्तेर् लघु-दण्डस्य वा प्रसक्त्य्-अभावार्थं च
आगाम्य्-अपराधानां मूल-च्छेदनोपायो ऽन्वेषणीयः ।↩︎

So, in order that one may not lose the grace of God
and thereby incur the need for further prapatti or light punishment,
a way must be found to root out the possibility of future offences.↩︎

Entonces, para que uno no pueda perder la gracia de Dios
y por lo tanto incurrir en la necesidad de más prapatti o castigo ligero,
Se debe encontrar una forma
para eliminar la posibilidad de futuros delitos.↩︎

आगैयाल् भगवत्प्रीतियिऴवामैक्कागवुम्, अदुक्काग पुनःप्रपत्तियादल् लघुदण्डमादल् प्रसङ्गियामैक्कागवुम् मेल्वरुमपराधङ्गळ् वेरऱुक्कुम् विरगु पार्क्कवेणुम्.↩︎

अवतारदशैयिलिवैगळ् अभिनयमात्रङ्गळागैयाल् कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु। आगैयालिति । आगैयाल् - अत्यन्तभगवदन्तरङ्गर्क्कुम् सात्त्विकापराधलेशमुम् बाधकमागैयालॆऩ्ऱबडि। भगवत्प्रीतियिऴवामैक्कागवुमित्यादि । बुद्धिपूर्वोत्तराघम् नेर्न्दाल् भगवत्प्रीतियैयुमिऴन्दु अदऱ्काग पुनःप्रपत्तियैयो, अदु सॆय्याविडिल् लघुदण्डानुभवत्तैयो अडैयवेण्डिवरुमागैया लवैयॊऩ्ऱुमिल्लामैक्कागवुमॆऩ्ऱबडि। मेल् वरुमपराधङ्गळ् - मेले प्रसङ्गिक्कक् कूडिय अपराधङ्गळै, वेरऱुक्कुम् - मूलच्छेदम् पण्णुगैक्कु, उत्तराघत्तिऱ्कु वेराऩ पापारम्भकपापत्तै नाशम् सॆय्गैक्कु ऎऩ्ऱबडि। विरगु पार्क्कवेणुम् - उपायत्तैत् तेड वेण्डुम्।↩︎

अपराधानां सर्वेषां मूलम् - अविवेकः ।↩︎

In general, the root cause of all offences
is want of discrimination (aviveka).↩︎

En general, la causa raíz de todos los delitos
es la falta de discriminación (aviveka).↩︎

अपराधङ्गळॆल्लावऱ्ऱुक्कुमडि अविवेकम्.↩︎

तत्र प्रधान-भूतो ऽविवेको
ऽचित्-स्व-भावानां जडत्व-विकारादीनां वहनम्

ईश्वर--स्व-भावानां स्व-निष्ठत्व--स्वातन्त्र्या+अनन्यार्थत्वादीनां [आत्मनि] वहनं च ।↩︎

Of this want of discrimination, the most important is
that which causes the delusion that the self is identical with matter (the body )
which is non-sentient
and ever subject to modification
and has such other qualities
and, likewise, the delusion that the individual self has the attributes and qualities which are peculiar to Iśvara,
such as existing in itself, independence,
and not existing for any one but itself.↩︎

De esta falta de discriminación, lo más importante es
lo que causa el engaño de que el yo es idéntico a la materia (el cuerpo)
que no es sensible
y alguna vez sujeto a modificación
y tiene otras cualidades
y, del mismo modo, el engaño de que el yo individual
tiene los atributos y cualidades que son peculiares de Iśvara,
como existir en sí mismo, independencia,
y no existir para nadie más que a sí mismo.↩︎

अदिल् प्रधानमान अविवेकम् अचित्स्वभावमान जडत्वविकारादिगळैच् चुमक्कैयुम्, ईश्वरस्वभावमान स्वनिष्ठत्वस्वातन्त्र्यानन्यार्थत्वादिगळैच् चुमक्कैयुम्.↩︎

अन्द वेरैयुम् अदै यऱुक्कुमुपायत्तैयुम् काट्टुगिऱार् अपराधङ्गळॆल्लात्तुक्कुमडि अविवेक मित्यादिना । अचित्स्वभावमाऩ जडत्वविकारादिगळैच्चुमक्कैयुमिति । जडमाऩ देहत्तिल् अहम्बुद्धि पण्णुगैयुमॆऩ्ऱबडि। ईश्वरस्वभावमाऩ स्वनिष्ठत्वस्वातन्त्र्यानन्यार्थत्वादिगळै सुमक्कैयुमिति । परतन्त्रऩाऩ आत्माविल् ईश्वरगतस्वातन्त्र्याद्यारोपम् पण्णुगैयुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अस्याविवेकस्य छेदनार्थं
तीक्ष्णासि-भूतं तावत्
न्यूनाधिक-भाव-राहित्येन
स्व--स्व-रूप-गोचरं विशद-ज्ञानम् ।↩︎

The sharp-edged saw
that cuts off this want of discrimination
is a clear knowledge of the nature of one's self
which is neither excessive redundant nor inadequate.↩︎

La sierra de bordes afilados
que corta esta falta de discriminación
es un conocimiento claro de la naturaleza de uno mismo
que no es excesiva ni inadecuado.↩︎

इव्व् अविवेगत्तैय् अऱुक्कैक्कुत् तॆळिवाळायिरुप्पदु एऱ्ऱच् चुरुक्कमऱत् तन्नळविलुण्डान तॆळिवु.↩︎

इव्वविवेगङ्गळै पोक्कडिक्क उपकरणम् काट्टुगिऱार् इव्वविवेगत्तैयऱुक्कैक्कु इति । तॆळिवाळ् - निशितमाऩ कत्ति। एऱ्ऱच्चुरुक्कमऱत् तऩ्ऩळविलुण्डाऩ तॆळिवु इति । एऱ्ऱम् - स्वातन्त्र्यम्, सुरुक्कम् - जडत्वादिगळ्, अऱ - अऱ्ऱुप्पोगुम्बडि। स्वातन्त्र्यभ्रम जडत्वभ्रमङ्गळ् कलसाद ऎऩ्ऱबडि। तऩ्ऩळविलुण्डाऩ तॆळिवु - स्वविषयत्तिलुण्डाऩ ज्ञानानन्दत्वपरमात्मशेषत्वनिश्चयम्।↩︎

विवेकः, तत्त्व-ज्ञानम्, पापम्, संयमः, अविवेकः↩︎

(शरीरात्म-)अ-विवेक--प्रभुत्वादेर्
निदानस्य निवर्तनात् ।
अर्थ-कामापचाराणाम्
अ-यत्नोन्मूलनं भवेत् ॥ ४०-आ ॥↩︎

When the cause, namely,
the delusion that the self is the body
and that the self is independent (of the Lord)
and other such delusions disappear,
the offences which arise from the desire for wealth and for sense pleasures
are (completely) rooted out without any special effort.↩︎

Cuando la causa, a saber,
la ilusión de que el yo es el cuerpo
y que el yo es independiente (del Señor)
y otros delirios similares desaparecen
los delitos que surgen del deseo de riqueza y de los placeres sensoriales
están (completamente) enraizados sin ningún esfuerzo especial.↩︎

अविवेकप्रभुत्वादेर्निदानस्य निवर्तनात् । अर्थकामापचाराणामयत्नोन्मूलनं भवेत् ॥ ४०-आ ॥↩︎

इव्वविवेकादिगळुक्कॆल्लाम् मूलमाऩ बुद्धिपूर्वपापारम्भकप्रारब्धकर्मत्तिऩुडैय निवृत्तिक्काग मोक्षार्थप्रपत्तियोडु सेर्त्तो पृथक्कागवो प्रपत्ति पण्णिऩाल् तत्कार्य मॊऩ्ऱुम् वारादॆऩ्गिऱार् अविवेकेत्यादिना । अविवेकः – देहात्माभिमानम्। प्रभुत्वं – आत्मनिस्वातन्त्र्याभिमानम्; आदिपदत्ताल् अनन्यार्थत्वादिसङ्ग्रहः । निदानस्य – मूलकारणमाऩ पापारम्भक प्रारब्धकर्मविशेषत्तिऱ्कु। निवर्तनात् – प्रपत्तियाले निवृत्तियुण्डाऩाल्, अर्थकामापचाराणां – तत्कार्यङ्गळाऩ अर्थकामङ्गळुक्कुम्, अदडियागवुण्डागुम् बुद्धिपूर्वापचारङ्गळुक्कुम्। अयत्नोन्मूलनं भवेत् – प्रयत्नमऩ्ऱिक्के मूलच्छेदमुण्डागुमॆऩ्ऱबडि। इन्द↩︎

विवेकार्था प्रपत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लात्तुक्कुम् अडि
फल-प्रदानोन्मुखम् आयिरुप्पद् ऒरु पूर्वाघम् आगैयाले,

अदिन् उडैय निवृत्तिक्कुम् आगव् अडियिले (→मोक्षार्थया सह) प्रपत्ति-पण्णुदल्,

इदुक्क् ऎऩ्ऱु पिन्ब् ऒरु प्रपत्ति पण्णुदल्,

सॆय्दार्क्क् इवैय् ऎल्लाम् परिहृतङ्गळ् आम्.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अस्य सर्वस्यापि मूलं
फल-प्रदानोन्मुखं किञ्चित् पूर्वाघम् इति

(मोक्षार्थया सह) तन्-निवृत्त्य्-अर्थम् अप्य् आदौ प्रपत्त्य्-अनुष्ठानम्,

एतदर्थं पश्चाद् एकस्याः प्रपत्तेर् अनुष्ठानं वा कृतवताम्

इदं सर्वं परिहृतं भवति ।↩︎

2. The prime cause of all these, namely,
the possibility of future offences
and the delusions which cause them
is sin committed in past births
which has now begun to yield its consequences.
Therefore it will be atoned for by the performance of prapatti at the beginning so as to cover that sin also
or the performance of a further prapatti for the purpose.↩︎

3. La causa principal de todos estos, a saber,
la posibilidad de futuros delitos
y los delirios que los causan
se el pecado comete en nacimientos pasados
que ahora ha comenzado a producir sus consecuencias.

Por lo tanto,
será expedido por el rendimiento de Prapatti al principio para cubrir ese pecado también,
o el rendimiento de un Prapatti adicional para este propósito.↩︎

4. इवैय् ऎल्लात्तुक्कुम् अडि फलप्रदानोन्मुखमायिरुप्पदॊरु पूर्वाघमागैयाले अदिनुडैय निवृत्तिक्कुमाग वडियिले प्रपत्तिपण्णुदल् इदुक्कॆऩ्ऱु पिन्बॊरु प्रपत्तिपण्णुदल्, सॆय्दार्क्किवैयॆल्लाम् परिहृतङ्गळाम्.↩︎

5. श्लोकार्थत्तै प्रकाशिप्पिक्किऱार् इवैयॆल्लात्तुक्कुमडि इत्यादिना । इवैयॆल्लात्तुक्कुम् - बुद्धिपूर्वोत्तराघमॆऩ्ऩ, तन्मूलार्थकामङ्गळॆऩ्ऩ, तन्मूलाविवेकादिगळॆऩ्ऩ इवैयॆल्ला वऱ्ऱिऱ्कुमॆऩ्ऱबडि। अडि मूलकारणम्। साक्षात्परम्परया वा प्रधानकारणमॆऩ्ऱबडि। फलप्रदानोन्मुखमायिरुप्पदु इति । इन्द देहत्तिलेये फलप्रदानम् पण्णक्कूडिय पाबमे इन्द देहत्तै अभ्युगमम् पण्णिऩदालभ्युपगतप्रारब्धमाम्। इन्द देहत्तिल् फलोन्मुखमल्लाद पाबम् प्रपन्नऩुक्कु अनभ्युपगतप्रारब्धत्तिल् सेर्न्दु प्रपत्तियालेये नशित्तुप् पोय्विडुमॆऩ्ऱु करुत्तु। अडियिले प्रपत्तिपण्णुदलिति । बुद्धिपूर्वोत्तराघारम्भकपापनिवृत्त्यर्थञ्च ऎऩ्ऱु सङ्गल्बित्तु मोक्षार्थप्रपत्तियैप् पण्णुदलॆऩ्ऱबडि। ऒरुवऩुक्कु मोक्षार्थप्रपत्ति पण्णुम्गालत्तिल् पापारम्भकपापत्तिल् भयशोकङ्गळिल्लाविडिल् मोक्षार्थप्रपत्ति यिलेये पापारम्भकपापनिवृत्त्यर्थञ्च ऎऩ्ऱु तन्त्रेण सङ्गल्बित्तु अदैच् चॆय्य अधिकार मिल्लैयेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदुक्कॆऩ्ऱु पिऩ्बु ऒरु प्रपत्ति पण्णुदलिति । सॆय्दार्क्कु - सॆय्गिऱ बुद्धिमाऩ्गळुक्कु। इवैयॆल्लाम् परिहृतङ्गळाम् - निदानमाऩ पापारम्भकपापमॆऩ्ऩ, अविवेकादिगळॆऩ्ऩ, अर्थकामापचारङ्गळॆऩ्ऩ इवैयॆल्लाम् परिहृतङ्गळाम्।↩︎

भागवतापचार-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि इवनुक्कु परिहरणीयङ्गळ् आऩवऱ्ऱिल्
राज-दारापराधम् पोले भागवतापचारम् प्रधानम्

ऎन्नुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“एवं (कालतो) मुक्ति-फलानियमस्
तद्-अवस्थावधृतेस् (←विघ्नेभ्यः), तद्-अवस्थावधृतेः”
(ब्रह्मसूत्रम् 3-4-51)

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिल् भाष्यकारर् अरुळिच् चॆय्दार्.

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

एवम् अस्य परिहरणीयेषु
राज-दारापराधवत् भागवतापचारः प्रधान-भृत
इत्य् एतम् अर्थम्↩︎

Of these sins which have to be atoned for,
offences done to Bhāgavatas stand in the front rank
like those done to the wives of a king -↩︎

De estos pecados que tienen que ser expedidos por,
Los delitos hechos a Bhāgavatas están en el frente
como los que se hacen a las esposas de un rey -↩︎

इप्पडि इवनुक्कु परिहरणीयङ्गळानवऱ्ऱिल् राजदारापराधम् पोले भागवतापचारम् प्रधानमॆन्नुमिडत्तै↩︎

इऩि इवऩुक्कु अवश्यम् आग परिहरिक्क वेण्डिय अपचारङ्गळ् इऩ्ऩदॆऩ्ऱु काट्टुगिऱार् इप्पडियित्यादिना । लोकत्तिल् अपराधसामान्यम् राजनिग्रहत्तिऱ्कुक् कारणमाऩालुम्, राजदारापराधम् राजाविऩुडैय अधिकनिग्रहत्तिऱ्कुक् कारणमागैयाल् अदै दृष्टान्तमागच् चॊऩ्ऩबडि। भागवतापचारम् - प्रियोहिज्ञानिनोऽत्यर्थमॆऩ्ऱु कॊण् डाडप्पट्ट भगवदत्यन्तान्तरङ्गर्गळुडैय अपचारम्। प्रधानमॆऩ्ऩुमिडत्तै - भगवाऩुडैय अधिकनिग्रहजनकतया अपचारङ्गळुक्कुळ्ळे मुख्यमॆऩ्बदै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

“एवं (कालतो) मुक्ति-फलानियमस्
तद्-अवस्थावधृतेस् (←विघ्नेभ्यः), तद्-अवस्थावधृतेः”
(ब्रह्मसूत्रम् 3-4-51)

इति सूत्रे भाष्यकारा अनुजगृहुः।↩︎

the Bhāṣyakāra (Śrī Rāmānuja) has pointed out this out -
vide his commentary on the Sūtra :

"The fruits of mukti too, cannot be said to be attained at any fixed time;
for they can be attained only if there are no obstacles".

(Śrī Rāmānuja's commentary is as follows:

Though the fruit of upāsana or bhakti is mukti,
still the time of its attainment is uncertain,
because of the presence or absence of obstacles.

It may be asked
whether there could be any such obstacle in the case of one
whose karma or upāsanā which gets him mukti
is far stronger than all other karmas.

The answer is:-
Even in his case
there may be obstacles of the nature of offences done in the past
to those who meditate on Brahman. )

↩︎

El Bhāṣyakāra (śrī rāmānuja) ha señalado esto -
Vide su comentario sobre el sūtra:

"Los frutos de Mukti también no se puede decir
que se alcancen en cualquier momento fijo;
Porque solo se pueden lograr si no hay obstáculos ".

(El comentario de Śrī Rāmānuja es el siguiente:

Aunque el fruto de upāsana o bhakti es mukti,
Todavía el tiempo de su logro es incierto,
Debido a la presencia o ausencia de obstáculos.

Se puede preguntar
si podría haber tal obstáculo en el caso de uno
cuyo karma o upāsanā que lo consigue mukti
es mucho más fuerte que todos los demás karmas.

La respuesta es:-
Incluso en su caso Puede haber obstáculos de la naturaleza de los delitos hechos en el pasado
A aquellos que meditan en Brahman. )

↩︎

“एवं मुक्तिफलानियमस्तदवस्थावधृतेस्तदवस्थावधृतेः”(ब्रह्मसूत्रम्3-4-51) ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिल् भाष्यकारररुळिच्चॆय्दार्.↩︎

एवमित्यादि । इदु तृतीयाद्ध्यायान्तिमसूत्रम्। श्रीभाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्दारिति । इन्द सूत्रव्याख्यानमाऩ श्रीभाष्यत्तिल् सर्वकर्मङ्गळैक्काट्टिलुम् मोक्षसाधनब्रह्मविद्यानिष्पादकनिवृत्ति धर्मङ्गळ् समस्तपापनिवर्तकतया प्रबलङ्गळाऩालुम् अवैगळुक्कुम् मुक्तिफलकैयाऩ ब्रह्मविद्यैयिऩुडैय फलजननविषयत्तिल् ब्रह्मविदपचारम् प्रतिबन्धकमॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयाल् अपचारङ्गळुक्कुळ् ब्रह्मविदपचारम् प्रधानमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्दप्रायमॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपाधिभिस् तारतम्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिन्बु
जाति-गुण-वृत्तादिगळाले उत्कृष्टर् आऩ पराशर-व्यास-शुक-शौनक--नाथ-मुनि--प्रभृतिगळुक्कुम्,
तनक्कुम्,
भागवतत्वादिगळुम्, परम-पुरुषार्थ-लाभमुम् तुल्यम् आय् इरुन्दालुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-परिग्रहम् आऩ गो-गोप-जातिगळ् उडैयवुम्,
तुळसी-चंपकादिगळ् उडैयवुम्,
गोमय--मृग-मदादिगळ् उडैयवुम् वैषम्यम् पोले (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-सङ्कल्प-विशेष-प्रयुक्तम् आऩ तत्-तद्-उपाधि-स्वभावत्ताले
सिद्धङ्गळ् आऩ उत्कर्षापकर्षङ्गळै
असूया-प्रादुर्भाव-प्रकरणत्तिल् आम्नातम् आनप् पडिये(=प्रकारेण)
तिरस्-करिक्क निनैयाद् ऒऴियवुम्(=उळियुवुदु)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जात्य्-आद्य्-उपाधिगळाले भागवतर् तिऱत्तिल्(=स्तरे)

“अनुज्ञा-परिहारौ देह-संबन्धाज् (श्रोत्रिय-श्मशान-)ज्योतिर्(→अग्नि)-आदिवत्”(ब्रह्मसूत्रम्2-3-47)

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले (5)
प्रवृत्ति-निवृत्ति-विशेषङ्गळुक्कु यथा-शास्त्रं नियमम् उण्डानालुम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

अतश् च जाति-गुण-वृत्तादिभिर् उत्कृष्टानां
पराशर-व्यास-शुक-शौनक--नाथ-मुनि--प्रभृतीनां
स्वस्य च
भागवतत्वादेः परम-पुरुषार्थ-लाभस्य च तुल्यत्वे ऽपि↩︎

Such being the case,
although there may be resemblance between oneself
and such persons as Parāśara, Vyāsa, Śuka , Śaunaka, Nathamuni and others,
who were distinguished by their caste, character, conduct and the like
in such matters as devotion to Bhagavān
and the attainment of the supreme goal of life,
they should not be treated with disregard.↩︎

Tal es el caso,
Aunque puede haber semejanza entre uno mismo
y personas como Parāśara, Vyāsa, Śuka, śaunaka, Nathamuni y otros,
que se distinguieron por su casta, carácter, conducta y similares
en asuntos como devoción a Bhagavān
y el logro del objetivo supremo de la vida,
No deben ser tratados con desprecio.↩︎

आऩ पिन्बु जातिगुणवृत्तादिगळाले उत्कृष्टरान पराशरव्यासशुकशौनकनाथमुनिप्रभृतिगळुक्कुम् तनक्कुम् भागवतत्वादिगळुम् परमपुरुषार्थलाभमुम् तुल्यमायिरुन्दालुम्↩︎

इऩि भागवतर्गळ् विषयत्तिल् इवऩ् सॆय्य वेण्डिय विषयङ्गळैक् काट्टुगिऱार् आऩ पिऩ्बु इत्यादिना, पॊरुन्दिप्पोरवुम् प्राप्तमित्यन्तेन ।↩︎

भगवत्-परिगृहीत--गो--गो-प--जातीनां
तुलसी-चम्पकादीनां
गोमय--मृग-मदादीनां च वैषम्यवत्↩︎

There are differences due to the will of Bhagavān
as seen in the condition of each object
among things which are the property of Bhagavān, such as
cows and cowherds,
tulasī and champaka,
cow dung and musk.↩︎

Hay diferencias debido a la voluntad de Bhagavān
como se ve en la condición de cada objeto
Entre las cosas que se encuentran la propiedad de Bhagavān, como
vacas y vaqueros,
Tulasī y Champaka,
estiércol de vaca y almizcle.↩︎

भगवत्परिग्रहमान गोगोपजातिगळुडैयवुम् तुळसीचंपकादिगळुडैयवुम् गोमयमृगमदादिगळुडैयवुम् वैषम्यम्पोले↩︎

आऩबिऩ्बु - भागवतापचारम् अत्यन्तं परिहरणीयमॆऩ्ऱु तीर्न्द पिऩ्बु, जाति - देवत्वर्षित्वसिद्धत्वादिगळ्, गुणम् - ज्ञानभक्त्यादिगळ्, वृत्तम् - आचारम्, आदिशब्दत्ताल् आश्रमादिपरिग्रहः । गोगोपजातिकळुडैयवुमित्यादि । भगवत्परिगृहीतृत्वम् गोविऱ्कुम् गोपजातीयरुक्कुम् तुल्यमाऩालुम् गोपर्गळैय पेक्षित्तु गोविऱ्कु उत्कर्षमुम्, तदपेक्षया गोपर्गळुक्कु निकर्षमुम्, तुळसीचम्पकङ्गळुक्कु भगवदर्चनोपकरणत्वम् तुल्यमाऩालुम् तुळस्यपेक्षया चम्पकत्तिऱ्कु निकर्षमुम्, चम्पकापेक्षया तुळसिक्कु उत्कर्षमुम्, गोमयमृगमदङ्गळिरण्डिऱ्कुम् (मृगमदः – गोरोचनम्) मृगविकारत्वमुम् परिशुद्धियुम् तुल्यमायिरुन्दालुम्, गोमयापेक्षया गोरोचनत्तिऱ्कु निकर्षमुम्, गोरोचनापेक्षया गोमयत्तिऱ्कु उत्कर्षमुम् भगवत्सङ्कल्पविशेषप्रयुक्तगोत्व तुळसीत्वादितत्तदुपाधिस्वभावत्ताले सिद्धमॆऩ्ऱबडिअसूयाप्रादुर्भाव प्रकरणत्तिल् आम्नातम् आऩ बडिये इति ।

ज्ञान-ज्ञापन-सम्प्रेषण-कर्मा ब्राह्मणः,
ज्ञान-परित्राण-कर्मा क्षत्रियः,
ज्ञान--बीज-वर्धन-कर्मा वैश्यः,
ज्ञान-पर्युत्थान-कर्मा शूद्रः ।
कृत-युगस्यान्ते त्रेतायुगस्यादौ ब्राह्मण-क्षत्रिय-वैश्य-शूद्राः भिद्यन्ते ।

तेषां भिन्नानां दृष्टिर् न तथा भवति ।
पथ्या रसना न तथा भवन्ति।
पुष्प-फलौषधि--वनस्पतयो न तथा दधते ।

तान् दृष्ट्वा ब्राह्मण-क्षत्रिय-वैश्य-शूद्राणां असूया प्रादुर् बभूव ।
शूद्रः प्रथम-जातीन् (अवोचत्) –
"न वः(च) पर्युत्थास्यामी"ति ।
वैश्यो द्वितीय-जातीन् (अवोचत्) –
"न बीजानि वो वर्धयिष्यामी"ति ।
क्षत्रियो द्विजातीन् अवोचत् – "न वः परित्रास्य" इति ।
तान् ब्राह्मण इत्याह - आस्थिता यूयं न वो वक्ष्यामि।

इति।
अत्र पर्युत्थानं – परिचर्या ।

इति तात्पर्यचन्द्रिकोपात्तम् आऩ असूया-प्रादुर्भाव-प्रतिपादक-रहस्याम्नायश्-रुतियिल् सॊऩ्ऩबडिये ऎऩ्ऱबडि।↩︎

भगवत्-संकल्प-विशेष-प्रयुक्त-
तत्-तद्-उपाधि--स्व-भाव--सिद्धयोर् उत्कर्षापकर्षयोः
असूया-प्रादुर्भाव-प्रकरणाम्नात-रीत्या
तिरस्करणे ऽनभिसन्धिः,↩︎

Such points of excellence and inferiority,
which are likely to cause envy,
should not make one think of treating superior persons with disregard,
As stated in Rahasyāmnāya
in the section treating the origin of envy.↩︎

Tales puntos de excelencia e inferioridad,
que es probable que causen envidia,
no debe hacer que uno piense en tratar a personas superiores sin tener en cuenta,
Como se indica en Rahasyāmnāya
En la sección que trata el origen de la envidia.↩︎

भगवत्सङ्कल्पविशेषप्रयुक्तमान तत्तदुपाधिस्वभावत्ताले सिद्धङ्गळान उत्कर्षापकर्षङ्गळै असूयाप्रादुर्भावप्रकरणत्तिला म्नातमानप्पडिये तिरस्करिक्क निनैयादॊऴियवुम्↩︎

तिरस्करिक्क निऩैयात् ऒऴियवुमिति । इदऱ्कु प्राप्तमॆऩ्बदोडन्वयम्। त्रेतायुगारम्भत्तिलेये भगवत्सङ्कल्पसिद्धमाऩ अवऩुडैय व्यापारत्तैयुम् तदनुगुणङ्गळाऩ उत्कर्षापकर्षङ्गळैयुम् तिरस्करिक्क निऩैत्ताऱ्पोले प्रपन्नराऩ नाम् भगवत्सङ्कल्पसिद्धमाऩ भागवतोत्कर्षत्तै तिरस्कारम् पण्ण निऩैक्किल् अदुवे भागवतापचारमागुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

जात्य्-आद्युपाधिभिर् भागवत-विषये

“अनुज्ञा-परिहारौ देह-संबन्धाज् (श्रोत्रिय-श्मशान-)ज्योतिर्(→अग्नि)-आदिवत्”(ब्रह्मसूत्रम्2-3-47)

इत्य्-उक्त-न्यायेन प्रवृत्ति-निवृत्ति-विशेषाणां
यथा-शास्त्रं नियमे सत्य् अपि↩︎

It is true that particular actions and abstention from such actions have been prescribed in the case of Bhagavatās
as due to conditions of caste and the like
as stated in the Brahma Sūtra (2-3. 47)

" That there is permission and prohibition (in respect of castes )
is due to their relationship with their bodies as in such things as fire" 17

In spite of these ordinances,
we should also consider such passages as the following :↩︎

Es cierto que las acciones particulares y la abstención de tales acciones se han prescrito en el caso de Bhagavatās
como debido a las condiciones de casta y similares
Como se indica en el Brahma Sūtra (2-3. 47)

"Que hay permiso y prohibición (con respecto a las castas)
se debe a su relación con sus cuerpos como en cosas como el fuego "18

A pesar de estas ordenanzas,
También debemos considerar tales pasajes como los siguientes:↩︎

जात्याद्युपाधिगळाले भागवतर् तिऱत्तिल् “अनुज्ञापरिहारौ देहसंबन्धाज्ज्योतिरादिवत्”(ब्रह्मसूत्रम्2-3-47) ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले प्रवृत्तिनिवृत्तिविशेषङ्गळुक्कु यथाशास्त्रं नियममुण्डानालुम्↩︎

इऩि जात्यादिगळिल् ताऴ्न्दवर्बक्कल् सॆय्यवेण्डिय कृत्यत्तै वॆळियिडुगिऱार् जात्याद्युपाधिकळाले भागवतर् तिऱत्तिलित्यादिना । प्रवृत्तिनिवृत्तिविशेषङ्गळुक्कु - इऩ्ऩारुक्कु इऩ्ऩार् शुश्रूषै सॆय्यलाम्, इऩ्ऩारुक्कुच् चॆय्यक्कूडादु, इऩ्ऩारै इऩ्ऩार् प्रणामम् सॆय्यलाम्, इऩ्ऩारुक्कु प्रणामम् सॆय्यक्कूडादु, इऩ्ऩारुक्कु इऩ्ऩार् वेदोपदेशम् पण्णलाम्, इऩ्ऩारुक्कुक् कूडादु ऎऩ्गिऱ व्यापार विशेषङ्गळुक्कु। यथाशास्त्रम् नियममुण्डाऩालुमिति । शास्त्रानतिक्रमेण नियमम् सिद्धित्तालुमॆऩ्ऱबडि। एतादृशनियमसिद्धियिल् ब्रह्मसूत्रन्यायत्तै हेतुवागक् काट्टुगिऱार् अनुज्ञापरिहारौ देहसम्बन्धाज्ज्योतिरादिवदिति। सर्वेषां ब्रह्मांशत्वज्ञत्वादिना एकरूपत्वे सत्यपि ब्राह्मण क्षत्रियवैश्यशूद्रादिरूपशुच्यशुचिदेहसम्बन्धनिबन्धनौ अनुज्ञापरिहारावुपपद्येते । ज्योतिरादिवत् – यथा अग्नेः अग्नित्वेन एकरूपत्वेऽपि श्रोत्रियागारादग्निराह्रियते । श्मशानादेस्तु परिह्रियते । यथा चान्नादिः श्रोत्रियादेरनुज्ञायते, अभिशस्तादेस्तु परिह्रियते ऎऩ्बदु सूत्रार्थम्। इन्द न्यायत्ताले भागवतत्वम् सर्वरुक्कुम् तुल्यमाऩालुम् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रवृत्त्यादिगळिल् नियममुण्डॆऩ्बदु घट्टार्थम्।↩︎

भागवतत्व-महिमा

विश्वास-प्रस्तुतिः

“साधुरेव स मन्तव्यः”(गीता 9-30)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(पुनाति भगवद्भक्तः
सहस्रांशुर् इवोदित)
“**स्मृतस् संभाषितो**ऽपि वा”
(इतिहाससमुच्चयः 31-55)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“यश् शूद्रं भगवद्-भक्तं
निषादं श्व-पचं तथा ।
वीक्षते जाति-सामान्यात्
स याति नरकन् नरः”(5)
(इतिहाससमुच्चयः 27-26.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(विषयः12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“तस्माद् विष्णु-प्रसादाय
वैष्णवान् परितोषयेत् ।
प्रसाद-सुमुखो विष्णुस्
तेनैव स्यान् न संशयः” (4)
(इतिहाससमुच्चयः 27-27.)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(विषयः18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

“साधुरेव स मन्तव्यः”(गीता 9-30)

इति,↩︎

"Even a man of bad conduct
should be considered a good man
if he worships me without expecting any other benefit.
He should be treated with respect."

↩︎

"Incluso un hombre de mala conducta
debe considerarse un buen hombre
Si me adora sin esperar ningún otro beneficio.
Debería ser tratado con respeto ".

↩︎

“साधुरेव स मन्तव्यः”(गीता 9-30) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

देहसम्बन्धप्रयुक्तमाग प्रणामादिप्रवृत्तिविशेषङ्गळिल् नियममुण्डाऩालुम् प्रतिपत्तिविशेषत्तिल् कुऱैयऱ्ऱिरुक्कवेण्डु मॆऩ्बदै सप्रमाणमाग उपपादिक्किऱार् साधुरेवेत्यादिना ।
भगवद्भजनम् पण्णुगिऱवऩ् आचारहीनऩ् आय् इरुन्दालुम्,
साधुरेव – भागवतोत्तम एव । सः - अवऩ्, मन्तव्यः – बहुमन्तव्यः – बहुमतिकत् तक्किऩवऩ्;शेषित्वप्रतिपत्तिविषयीकर्तव्य इति यावत् ।↩︎

(पुनाति भगवद्भक्तः
सहस्रांशुर् इवोदित)
“**स्मृतस् संभाषितो**ऽपि वा”(इतिहाससमुच्चयः 31-55)

इति↩︎

"The caṇḍāla who has devotion to Bhagavān -
to think even by mere chance, of this chanḍāla,
to talk to him
and to treat him with respect -
these purify the man who does so, O, Brahmin "

↩︎

"El caṇḍāla que tiene devoción a Bhagavān -
Pensar incluso por la mera oportunidad, de este chanḍāla,
hablar con él y tratarlo con respeto - Estos purifican al hombre que lo hace, oh, brahmin "

↩︎

“स्मृतस्संभाषितोऽपि वा”(इतिहाससमुच्चयः 31-55) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

स्मृतस्सम्भाषितोऽपि वा इति ।

‘‘पुनाति भगवद्भक्तः
सहस्रांशुर् इवोदितः’’

ऎऩ्बदु इदऩ् मेल्बागम्।↩︎

“यश् शूद्रं भगवद्-भक्तं
निषादं श्व-पचं तथा ।
वीक्षते जाति-सामान्यात्
स याति नरकन् नरः”
(इतिहाससमुच्चयः 27-26.)

ऎऩ्ऱुम्,↩︎

भागवतः, भागवतापचारः, जातिः, भक्तिः↩︎

"Whether the devotee of Bhagavān be a südra, a huntsman, or a man who eats dog's flesh,
the man who looks upon him as identical with other men of those respective castes
will go to hell."

↩︎

"Si el devoto de Bhagavān es un Südra, un cazador o un hombre que come carne de perro,
el hombre que lo considera idéntico a otros hombres de esas castas respectivas
Irá al infierno ".

↩︎

“यश्शूद्रं भगवद्भक्तं निषादं श्वपचं तथा । वीक्षते जातिसामान्यात्स याति नरकन्नरः”(इतिहाससमुच्चयः 27-26.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

यः शूद्रमिति । शूद्रऩो निषादऩो श्वपचऩो भगवद्भक्तऩागिल् अवऩै शूद्रादिजातीयऩाग निऩैक्कक्कूडादु। अप्पडि ऎवऩ् निऩैक्किऱाऩो अवऩ् नरकत्तै यडैवऩ्। अवऩै महामहिमशालियाग निऩैक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

“तस्माद् विष्णु-प्रसादाय
वैष्णवान् परितोषयेत् ।
प्रसाद-सुमुखो विष्णुस्
तेनैव स्यान् न संशयः” (4)
(इतिहाससमुच्चयः 27-27.)

इति↩︎

भागवतः, भागवतापचारः, जातिः, भक्तिः↩︎

"Therefore one should do what one can
to please the devotees of Bhagavān.
By this, Bhagavān becomes favourably disposed to bless one.
There is no doubt about this."

↩︎

"Por lo tanto, uno debe hacer lo que se pueda
Para complacer a los devotos de Bhagavān.
Por esto, Bhagavān se vuelve favorablemente dispuesto a bendecir uno.
No hay duda sobre esto ".

↩︎

“तस्माद्विष्णुप्रसादाय वैष्णवान् परितोषयेत् । प्रसादसुमुखोविष्णुस्तेनैव स्यान्न संशयः”(इतिहाससमुच्चयः 27-27.) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

तस्मादिति । वैष्णवानिति । इन्द वैष्णवशब्दम् विष्णुभक्तराऩ सर्वजातीयरैयुम् सॊल्लुगिऱदु।↩︎

शठकोप-वचनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"पयिलुञ्(=अभ्यस्यमानं) चुडर् ऒळि(=तेजः)",
"नॆडु(=महा)-माऱ्क्(ल्=मोहवत्) अडिमै"गळिलुम् विशेषित्तप् पडिये(=प्रकारेण)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिपत्तियिल् कुऱैय् अऱ्ऱ् इरुक्कवुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रतिपत्ति-मात्रत्तालुम्

“तस्येदम् इति धी-हेतुर् अप्य् उपकारी”()

ऎऩ्गिऱप् पडिये(=प्रकारेण) (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परिपूर्ण-(ब्रह्म-)विषयत्तिल्
शेषत्वाचित-किञ्चित्-कारम् आऩ कैङ्कर्यम् सिद्धम्
ऎऩ्ऱ् इरुक्कवुम्.

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

“24वर्धमानप्रभं तेजः”
“महा--व्यामोहवति दास्यम् "

इति (दशकद्वय)-विशेषितरीत्या↩︎

So also has it been said (by the Alwar)

that those who are the devoted servants of the Lord
are his masters in all his future births
and that the moment he made up his mind
to render service to the Lord's devotees,
his past karma was destroyed
and that he would never think of giving up this service.↩︎

Así también se ha dicho (por el Alwar)

que los que son los siervos devotos del Señor
son sus amos en todos sus futuros nacimientos
y que en el momento en que se decidió
prender el servicio a los devotos del Señor,
Su Karma pasado fue destruido
y que nunca pensaría en renunciar a este servicio.↩︎

पयिलुञ्जुडरॊळि, नॆडुमाऱ्‌ कडिमैगळिलुम् विशेषित्तप्पडिये↩︎

पयिलुञ्जुडरॊळि, नॆडुमाऱ्कडिमै ऎऩ्गिऱ तिरुवाय्मॊऴियिलुम्। पयिलुम् सुडरॊळियिल् भागवतर्गळ् शेषिकळॆऩ्ऱदु। नॆडुमाऱ्कडिमैयिल् भागवतर्गळ् भोग्यरॆऩ्ऱदु। विशेषित्तबडिये - कुलनादर्गळॆऩ्ऱुम् स्वामिकळॆऩ्ऱुम् भोग्यर्गळॆऩ्ऱुम् विशेषित्तुच्चॊऩ्ऩबडिये,↩︎

प्रतिपत्तौ न्यूनता-राहित्येन वर्तनम्,↩︎

In the same way it is our duty
not to fail in reverence towards the Lord's servants.↩︎

De la misma manera
es nuestro deber
No fallar en reverencia hacia los siervos del Señor.↩︎

प्रतिपत्तियिल् कुऱैय् अऱ्ऱ् इरुक्कवुम्,↩︎

प्रतिपत्तियिल् - शेषित्वबुद्धियिल्, कुऱैयऱ्ऱिरुक्कवुमिति । शूद्रादिभागवत विषयत्तिल् कन्यादाननमस्कारादिव्यपारङ्गळिल् यथाशास्त्रं न्यूनतैयिरुन्दालुम् शेषित्वप्रतिपत्तियिल् शास्त्रबाधकमिल् लामैयाल् कुऱैवु कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एतत्-प्रतिपत्ति-मात्रेणापि
"तस्येदमिति धी-हेतुर् अप्य् उपकारी”

इत्य्-उक्त-रीत्या (5)↩︎

Even if there is only this mental reverence,
The thought that " This man is of the Lord”↩︎

Incluso si solo hay esta reverencia mental,
El pensamiento de que "este hombre es del Señor"↩︎

इप्प्रपतित्तिमात्रत्तालुम् “तस्येदमिति धीहेतुरप्युपकारी”() ऎऩ्गिऱप्पडिये↩︎

इप्पडि शूद्रादिभागवत विषयङ्गळिल् तऩक्कु शेषत्वप्रतिपत्तियिरुन्दालुम् अदऩाल् शेषत्वकार्यमाऩ कैङ्कर्यसिद्धियिल्लामैयालदऱ्कुक् कुऱैविल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्प्रपत्तिमात्रत्तालुमिति । मात्रशब्दत्ताल् प्रणामादितत्कार्यङ्गळुक्कु व्यवच्छेदम्। तस्येदमिति धीहेतुरप्युपकारी ऎऩ्गिऱबडिये इति । इदं – इन्द वस्तु, तस्य - अन्द भागवतऩुक्कु शेषभूतम्; इति धीहेतुरपि ऎऩ्गिऱ बुद्धिक्कुक् कारणमाऩ शेषत्वमुम्, उपकारी – बुद्धिक्कु जनकमागैयालुम्, बुद्धिक्कु विषयमागैयालुम् अन्द बुद्धिरूपमाऩ उपकारत्तै युडैयदु। बुद्धिरूपकैङ्कर्यत्तैयुडैयदॆऩ्ऱबडि।
भगवच्छेषत्वम् अडियाग वन्द ब्राह्मणादि-निष्ठ-शूद्र-भागवत-शेषत्वम्
प्रणामादि-रूप-कायिक-कैङ्कर्य-हेतुव् आगा विट्टालुम्
शूद्रभागवतऩुक्कु नाम् शेषभूतऩ् ऎऩ्गिऱ प्रतिपत्तिक्कु ब्राह्मण-निष्ठ-शेषत्वम् विषयम् आयुम्
हेतुव् आयुम् इरुप्पदाल्
अन्द प्रतिपत्तिये शेषत्वकार्यमाऩ कैङ्गर्यमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदऩाल् परमशेषियाऩ भगवद्विषयत्तिलुम्किञ्चित्कारम् सिद्धिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

परिपर्ण-(ब्रह्म-)विषये
शेषत्वोचित-किञ्चित्-कार-भूतं कैङ्कर्यं सिद्धम्
इति स्थितिः,↩︎

is itself capable of doing good -
it would amount to the śeṣa's service to the Lord
who is perfect and self-sufficient.↩︎

es capaz de hacer el bien -
equivaldría al servicio de Śeṣa al Señor
quien es perfecto y autosuficiente.↩︎

परिपूर्णविषयत्तिल् शेषत्वाचितकिञ्चित्कारमान कैङ्कर्यम् सिद्धमॆऩ्ऱिरुक्कवुम्.↩︎

अपचारे गाम्भीर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्-निलैगळिल् ऒऩ्ऱु कोणिऩ(=वक्रीभाव) बोदु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वं जिह्मं मृत्यु-पदम्
आर्जवं ब्रह्मणः पदं’’ (5) (भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मृत्युविऩ् कडै(=अन्त→दंष्ट्र)-वायिलेय् अगप्-पट्टाऱ् पोले नडुङ्गि,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

1. [[१४९]]

आसु स्थितिषु
एकस्या अपि वक्रीभावे↩︎

2. If there is any deviation from this path,↩︎

3. Si hay alguna desviación de este camino,↩︎

4. इन्निलैगळिलॊऩ्ऱु कोणिऩबोदु↩︎

5. इप्पडि उत्कृष्टजातीय भागवतरिडत्तिलुम् अपकृष्टजातीय भागवतरिडत्तिलुम् नडन्दुगॊळ्ळवेण्डियदागच् चॊऩ्ऩ प्रकारङ्गळिलॊऩ्ऱु विपरीतमाऩालुम् नडुङ्गि, क्षमैकॊण्डु, इन्द स्खलनत्तै ऒरुवरु मऱियादबडि सॆय्यप् प्राप्तमॆऩ्गिऱार् इन् निलैगळिलॊऩ्ऱु कोणिऩ पोदु इत्यादिना । इन् निलैगळिल् - उत्कृष्टापकृष्टभागवतविषयत्तिल् नडक्कवेण्डियदागच् चॊऩ्ऩ प्रकारङ्गळिल्।↩︎

6. ‘‘सर्वं जिह्मं मृत्यु-पदम्
आर्जवं ब्रह्मणः पदं’’ (5) (भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

7. as it has been said:

Whatever is crooked (in conduct) leads to death ( saṁsāra),
whatever is straight leads to the attainment of Brahman".

↩︎

8. Como se ha dicho:

Lo que sea torcido (en conducta) conduce a la muerte (saṁsāra),
Lo que sea recto lleva al logro de Brahman ".

↩︎

9. ‘‘सर्वं जिह्मं मृत्युपदमार्जवं ब्रह्मणः पदं’’(भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२।) ऎऩ्गिऱ बडिये↩︎

10. सर्वमित्यादि । जिह्मं – कुटिलमाऩ, सर्वं – सर्वव्यापारमुम्, मृत्युपदं – संसारस्थानम्, संसाराभिवर्धकमॆऩ्ऱबडि। आर्जवं सर्वं – ऋजुवाऩ सर्वव्यापारमुम् ब्रह्मणः पदं – परमपदत्तिऱ्कु साधकम्।↩︎

11. मृत्यु-मुखं प्रविष्टेनेव भीतेन↩︎

12. one should tremble in fear as if one has entered into the jaws of Death.↩︎

13. Uno debería temblar de miedo
como si uno hubiera entrado en las mandíbulas de la muerte.↩︎

14. मृत्युविऩ् कडैवायिलेयगप्पट्टाऱ्पोले नडुङ्गि,↩︎

15. मृत्युविऩ् - यमऩुडैय, कडैवायिले अगप् पट्टाऱ्पोले - दंष्ट्रैयिल् सिक्किक्कॊण्डाप्पोले, नडुङ्गि - भीतियाले सकम्पऩाय्, यद्यपि प्रपन्नऩुक्कु यमवश्यतैयिल्लैयाऩालुम् भागवतापचारत्तिल् यमदंष्ट्रासम्बन्धम् वन्दाप्पोले भयप्पडवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

क्षमा-याचनम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कृतापराधस्य हि ते
नान्यत् पश्याम्य् अहं क्षमं ।
अन्तरेणाञ्जिलिं बद्ध्वा (← क्षमापणारम्भय् अत्यपेक्षितम् 5)
लक्ष्मणस्य प्रसादनात्॥
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११।)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः3)

(नीलमेघः (सं)4)

(विश्वास-टिप्पनी5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यदि किञ्चिद् अतिक्रान्तं
विश्वासात् प्रणयेन वा ।
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे
नकश्चिन् नापराध्यति’’ (5)
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-११।)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः10)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यच् च शोकाभिभूतस्य
श्रुत्वा रामस्य भाषितं ।
मया त्वं परुषाण्य् उक्तस्
तच् च त्वं क्षन्तुम् अर्हसि॥ (4)
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८।)

ऎऩ्ऱुम्

(विषयः16)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-राजर्-उडैयवुम् इळैय-बॆरुमाळ्-उडैयवुम्
अन्योन्य-प्रसादन-प्रकारञ् जॊल्लुगिऱ श्लोकङ्गळैप् परामर्शित्तु

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडियेय् (कर्तित=)ईर्त्त-वाय् (किणी भूय) तॆरियामल्
(व्रणे) वज्र-लेप-घटितम् आऩाऱ् पोले
पॊरुन्दिप्(=संयुज्य) पोरवुम् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

one should tremble in fear as if one has entered into the jaws of Death.↩︎

Uno debería temblar de miedo
como si uno hubiera entrado en las mandíbulas de la muerte.↩︎

क्षमा-याचनम्↩︎

कृतापराधस्य हि ते
नान्यत् पश्याम्य् अहं क्षमं ।
अन्तरेणाञ्जिलिं बद्ध्वा (← क्षमापणारम्भय् अत्यपेक्षितम् 5)
लक्ष्मणस्य प्रसादनात्॥
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११।)

इति↩︎

अपराध-क्षमापणारम्भे ऽञ्जलि-मुद्रा--दण्ड-प्रणामादि बहूपकरोति - अग्रिम-विचाराय शान्तिं सम्पाद्य।↩︎

as exemplified in the following:

" Since you have offended,
I see no other atonement for you
than to beg Lakṣmaṇa's pardon,
with folded hands",

↩︎

Como se ejemplificó en lo siguiente:

"Desde que te has ofendido,
No veo otra expiación para ti
que suplicar el perdón de Lakṣmaṇa, con manos dobladas ",

↩︎

‘‘कृतापराधस्य हि ते नान्यत्पश्याम्यहं क्षमं ।
अन्तरेणाञ्जिलिं बद्ध्वा लक्ष्मणस्य प्रसादनात्’’ (रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

कृतापराध यस्येति । इदु किष्किन्दा काण्डत्तिल् सुग्रीवं प्रति हनूमद्वचनम्। कृतापराधस्य ते – सीतान्वेषणादिसर्वकार्यत्तैयुम् सॆय्वदाग इरण्डु मादम् तवणैयिट्टु, अप्पडिच्चॆय्यामल् प्रसिद्धमाग अपराधप् पट्ट उमक्कु। अञ्जलिं बध्वा लक्ष्मणस्य प्रसादनादन्तरेण – अञ्जलिबन्धपूर्वकम् लक्ष्मणऩिडत्तिल् अपराधक्षापणम् सॆय्वदैत्तविर अन्यत् - वेऱॊऩ्ऱै, क्षमं - योग्यमाग, अहं – नवव्याकरणपण्डितऩाऩ नाऩ्, न पश्यामि - पार्क्किऱेऩिल्लै।↩︎

क्षमा-याचनम्↩︎

‘‘यदि किञ्चिद् अतिक्रान्तं
विश्वासात् प्रणयेन वा ।
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे
नकश्चिन् नापराध्यति’’ (5)
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-११।)

इति↩︎

and again

"If I have offended you in any way,
either on account of overconfidence or love,
this fault of your servant should be pardoned by you:
There is no one who is above committing an offence",

↩︎

y de nuevo

"Si te he ofendido de alguna manera,
ya sea por exceso de confianza o amor,
Esta falla de su sirviente debe ser perdonada por usted:
No hay nadie que esté arriba cometiendo un delito ",

↩︎

‘‘यदि किञ्चिदतिक्रान्तं विश्वासात् प्रणयेन वा ।
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे नकश्चिन्नापराध्यति’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-११।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

यदि किञ्चिदित्यादि । इदु लक्ष्मणऩैक्कुऱित्तु क्षापणरूपमाऩ सुग्रीववचनम्। विश्वासात् – अपराधमिरुन्दालुम् शरणागतऩाय् अन्तरङ्गऩाऩ नम्मैप् पॆरुमाळ् विडमाट्टारॆऩ्गिऱ महाविश्वासत् तालुम्, प्रणयेन वा - पॆरुमाळुडैय प्रीति विशेषत्तालुम्, किञ्चिदतिक्रान्तं यदि – स्वल्पमतिक्रान्तमाऩालुम्, प्रेष्यस्य मे – प्रेष्यऩाऩ ऎऩ्ऩुडैय अन्द अपराधम्, क्षमितव्यं - पॊऱुक्कवेण्डियदु। अदैप् पॊऱुत्तरुळवेण्डुमॆऩ्ऱबडि। न कश्चिन्ना-पराद्ध्यति - लोकत्तिल् निरपराधियाऩ जनम् दुर्लभमॆऩ्ऱु करुत्तु;↩︎

क्षमा-याचनम्↩︎

यच् च शोकाभिभूतस्य
श्रुत्वा रामस्य भाषितं ।
मया त्वं परुषाण्य् उक्तस्
तच् च त्वं क्षन्तुम् अर्हसि॥ (4)
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८।)

इति↩︎

and further,

"The harsh words that I uttered to you
after hearing the speech of Rāma
who is overwhelmed with grief -
these words should be forgiven by you".

↩︎

y además,

"Las duras palabras que te pronuncié
Después de escuchar el discurso de Rāma
quién está abrumado por el dolor
Estas palabras deben ser perdonadas por usted ".

↩︎

‘‘यच्च शोकाभिभूतस्य श्रुत्वा रामस्य भाषितं ।
मया त्वं परुषाण्युक्तस्तच्च त्वं क्षन्तुमर्हसि’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८।)
ऎऩ्ऱुम्↩︎

यच्चेति । इदु सुग्रीवऩैक् कुऱित्तु इळैयबॆरुमाळुडैय क्षापणवचनम्। हे सुग्रीव! त्वञ्च मया ‘‘न च सङ्कुचितः पन्था येन वाली हतो गतः’’ इत्यादि परुषाणि उक्त इति यत्, तत् त्वं क्षन्तुमर्हसि । प्रेष्यऩाऩ ऎऩ् विषयत्तिल् इप्पडि परुषोक्तिकळैच् चॊल्ललामोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् श्रुत्वा रामस्य भाषितमिति । नाऩ् ऎऩ्ऩुडैय स्वभावत्ताल् सॊल्लविल्लै। रामऩुडैय भाषितत्तैक् केट्टु अवशमागच् चॊल्लिविट्टेऩॆऩ्ऱार्। शरणागतऩाऩ ऎऩ् विषयत्तिल् पॆरुमाळ् ताऩ् अप्पडिच् चॊल्ललामोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् शोकाभिभूतस्य रामस्येति । सीता वियोगशोकत्तालभिभूतराय् वाच्यावाच्यत्तै योसिक्कामल् रामऩ् अप्पडिच् चॊऩ्ऩार्; अवरुडैय स्वभावत्ताल् सॊल्लविल्लै; एवतावता कामऩ् सॆय्दाऩ् मन्यु सॆय्दाऩ् ऎऩ्गिऱ कणक्किले सीतावियोगशोकमे इप्पडिच् चॆय्द तागैयाल् ऒरुवरिडमुम् तप्पिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

महाराजस्य बाल-स्वामिनश् च (लक्ष्मणस्य च ) अन्योन्य-प्रसादन-प्रकारं प्रतिपादयतः श्लोकान् परामृश्य,↩︎

We should reflect on the manner in which
Sugrīva, the great king, and Lakṣmaṇa apologise to each other in these ślokas↩︎

Debemos reflexionar sobre la manera en que
Sugrīva, el gran rey y lakṣmaṇa se disculpan entre sí
en estos Ślokas↩︎

महाराजरुडैयवुमिळैयबॆरुमाळुडैयवुम् अन्योन्यप्रसादनप्रकारञ्जॊल्लुगिऱ श्लोकङ्गळैप् परामर्शित्तु↩︎

महाराजरुडैयवुम् - सुग्रीव महाराजरुडैयवुम्।↩︎

सस्नेहं विदीर्ण-प्रदेशो यथा (किणी भूय) न ज्ञायेत
तथा (व्रणे) वज्र-लेप-घटितवत् वर्तनञ् चेतीमानि युक्तानि ।↩︎

and we should get reconciled to the devotees of the Lord
(whom we have offended),
as if the split that occurred
has been glued up without any trace of its being seen.↩︎

y debemos reconciliarnos con los devotos del Señor
(a quien hemos ofendido),
Como si la división que ocurriera
ha sido pegado sin ningún rastro de su vista.↩︎

अप्पडिये यीर्त्तवाय् तॆरियामल् वज्रलेपघटितमाऩाऱ्पोले पॊरुन्दिप्पोरवुम् प्राप्तम्।↩︎

अप्पडिये - अवर्गळ् अन्योन्यं क्षापणम् पण्णिक्कॊण्ड पडिये, ईर्त्तवाय् - कत्तियिऩाल् वॆट्टप्पट्टुप् पिळन्दुबोऩ वाय्, तॆरियामल् - इतररुक्कु स्पष्टमागत् तॆरियादबडि, वज्रलेपघटितमाऩाऱ्पोले - वज्रलेपत्ताले सुघटितमाऩाऱ्पोले, पॊरुन्दिप्पोरवुम् प्राप्तमिति । इदऩाल् मऩस्सिल् स्वल्पवैषम्यमिरुन्दालुम् क्षापणमागमाट्टादॆऩ्ऩुमिडम् सिचितम्।↩︎

भगवत्-क्षमा-सौलभ्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञानवाऩ् आऩवऩ्
प्रातिकूल्यत्तिले बुद्धि-पूर्वकम् आग प्रवृत्तऩ् आऩालुम्
पुनः-प्रपत्तियाले सर्वेश्वरऩ् क्षमिक्कुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-बदरिकाश्रमत्तिले क्रोधान्धऩ् आय्
धर्मात्मजऩ् आऩ भगवाऩोडेय् ऎदिरम् पुग् ओत्त(=उद्यत) रुद्रऩै
ब्रह्मा तॆळिवित्तु, विलक्क,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऩुम्

प्रसादयाम् आस भवो
देवं नारायणं प्रभुं ।
शरणञ् च जगामाद्यं
वरेण्यं वरदं हरिं॥
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६४।)

ऎऩ्गिऱ बडिये प्रसादनम् आऩ शरणागतियैप् पण्ण,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ततोऽथ वरदो देवो
जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमान् अभवत् तत्र
रुद्रेण सह सङ्गतः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६५)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩ् प्रसन्नऩ् आय्
रुद्रऩै अङ्गी-करित्ताऩ्

ऎऩ्गैयाले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

स्याद् अयं ज्ञानी सन्
प्रातिकूल्ये बुद्धि-पूर्वं प्रवृत्तः,
तथापि पुनः-प्रपत्त्या सर्वेश्वरः क्षाम्येद्

इत्य् अयम् अर्थः --↩︎

Even if one who knows the tattva
has deliberately entered on a course of conduct unfavourable (to the Lord),
the Supreme Ruler will pardon him,
if he performs prapatti subsequently.
This may be seen from the following episode :-↩︎

Incluso si alguien que conoce el tattva
ha entrado deliberadamente en un curso de conducta desfavorable (para el Señor),
el gobernante supremo lo perdonará,
Si realiza Prapatti posteriormente.
Esto se puede ver en el siguiente episodio:-↩︎

ज्ञानवाऩाऩवऩ् प्रातिकूल्यत्तिले बुद्धिपूर्वकमाग प्रवृत्तऩाऩालुम् पुनःप्रपत्तियाले सर्वेश्वरऩ् क्षमिक्कुमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

एतावता अपचारङ्गळिल् भागवतापचारम् प्रधानमॆऩ्ऱुम्, अदु मुदलाऩ बुद्धिपूर्वोत्तराघम् वारामैक्काग पापारम्भकपापनिवृत्तियैयुम् सेर्त्तु मोक्षार्थप्रपत्तियैप् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, अदु तवऱिऩाल् पुनः प्रपत्ति प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱुम्, भागवतापचारत्तिऱ्कु भागवतरिडत्तिलेये क्षापणम् सॆय्वदु प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱुम् सॊल्लप्पट्टदु। ज्ञानियाऩ ऒरुवऩ् बुद्धिपूर्वकमाग अपराधत्तिल् प्रवृत्तऩाऩाल् अदै भगवाऩ् क्षमिप्पाऩोवॆऩ्ऩ उपाख्यानप्रदर्शनपूर्वकम् क्षमिप्पाऩॆऩ्गिऱार् ज्ञानवाऩाऩवऩ् इत्यादिना ।↩︎

श्री-बदरिकाश्रमे क्रोधान्धं
धर्मात्मज-भगवद्-विषये प्रत्यस्त्र-योक्तारं रुद्रं
ब्रह्मणि प्रतिबोध्य निवारितवति,↩︎

When Brahma saw Rudra in Badarikāśrama aiming his arrow at Bhagavān
who had incarnated as the son of Dharma,
he explained matters to Rudra
and stopped him from the fight.↩︎

Cuando Brahma vio a Rudra en Badarikāśrama
apuntando su flecha en Bhagavān
que había encarnado como hijo del dharma,
le explicó asuntos a Rudra
y lo detuvo de la pelea.↩︎

श्रीबदरिकाश्रमत्तिले क्रोधान्धऩाय् धर्मात्मजऩाऩ भगवाऩोडे यॆदिरम्बुगोत्त रुद्रऩै ब्रह्मा तॆळिवित्तु विलक्क,↩︎

धर्मात्मजऩ् आऩ भगवाऩोडे -
धर्मदेवतैयिऩुडैय पुत्तिरऩ् आय् अवतरित्तु
बदरिकाश्रम-वासिय् आऩ नारायणऩोडे,
ऎदिरम् बुगोत्त रुद्रऩै - बाणमोक्ष-पर्यन्तम् आग युद्धम् सॆय्द रुद्रऩै।
ब्रह्मा तॆळिवित्तु विलक्क - अवरुक्कुप् पिताव् आऩ ब्रह्मा
परम-शेषिय् आऩ भगवाऩिडत्तिल् अपचारम् अधिक-बाधकम्
ऎऩ्ऱु तॆळियुम् बडि उपदेशित्तु
युद्धत्तिलिरुन्दु विलक्क।↩︎

तस्मिंश्च

प्रसादयाम् आस भवो
देवं नारायणं प्रभुं ।
शरणञ् च जगामाद्यं
वरेण्यं वरदं हरिं॥
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६४।)

इति प्रसादनभूतां शरणागति कृतवति सति,↩︎

Rudra then apologised to Nārāyaṇa
who was his Lord to win His favour.
He also performed prapatti to Hari,
the Creator of the World,
the Supreme Ruler,
the giver of boons,↩︎

Rudra then apologised to Nārāyaṇa
who was his Lord to win His favour.
He also performed prapatti to Hari,
the Creator of the World,
the Supreme Ruler,
the giver of boons,↩︎

अवऩुम् ‘‘ प्रसादयामास भवो देवं नारायणं प्रभुं । शरणञ्च जगामाद्यं वरेण्यं वरदं हरिं’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६४।) ऎऩ्गिऱबडिये प्रसादनमाऩ शरणागतियैप्पण्ण,↩︎

प्रसादयामासेत्यादि । भवः – रुद्रऩ्, नारायणं प्रभुं – सर्वशेषियाऩ नारायणऩै, प्रसादयामास – प्रसन्नऩागप्पण्णिऩाऩ्। अवर् प्रसन्नराकुगैक्कु अनुष्ठित्त उपायत्तैच्चॊल्लुगिऱार् शरणञ्चेत्यादिना ।↩︎

‘‘ततोऽथ वरदो देवो
जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमान् अभवत् तत्र
रुद्रेण सह सङ्गतः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६५)

इत्य् अनेन↩︎

(The giver of boons) became gracious,
controlled His anger,
became pleased
and associated there with Rudra".↩︎

(El dador de bendiciones) se volvió amable
controló su ira,
se complació
y asociado allí con Rudra ".↩︎

‘‘ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः । प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सहसङ्गतः’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५२-६५) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

तत इत्यादि । ततः – प्रसादहेतुवाऩ शरणागतियैयनुष्ठित्त पिऱगु, वरदो देवः – नारायणः, तत्र – अन्द रुद्रऩिडत्तिल्, रुद्रेण सह सङ्गत इति ।↩︎

"सर्वेश्वरः प्रसन्नो भूत्वा
रुद्रम् अङ्गी चकारे"ति प्रतिपादनेन सिद्धः ।↩︎

सर्वेश्वरऩ् प्रसन्नऩाय् रुद्रऩै अङ्गीकरित्ताऩॆऩ्गैयाले सिद्धम्।↩︎

सङ्गतः ऎऩ्बदिऩर्थत्तै यरुळिच् चॆय्गिऱार् सर्वेश्वरऩ् प्रसन्नऩाय् रुद्रऩै अङ्गीकरित्ताऩिदि ।↩︎

भागवत-प्रसादनीयत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् कुऱ्ऱव्(=दोष)-आळऩ्(=युक्तः) आगवुम् आम्;
ताऩ् इप्-पोदु कुऱ्ऱञ्(=दोषं) जॆय्यादेय् इरुक्क
जन्मान्तर-दुष्कृतत्तालेय् आगवुम् आम्,

सिल भागवतर्
तऩ्ऩै वॆऱुक्किल्(=अवजानत्सु)
एद् एऩुम् ऒरु विरगालेय्(=उपायेन)
अवर्गळै क्षमै-कॊळ्ळुगिऱ मुखत्ताले
ईश्वरऩै क्षमै कॊळ्ळ-वेणुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘रूक्षाक्षराणि शृण्वन् वै
तथा भागवतेरितान् ।
प्रणाम-पूर्वकं क्षान्त्या
यो वदेद् वैष्णवो हि सः’’ (5)
(लैङ्गपुराणम्।)

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु श्रीवैष्णवलक्षणञ्जॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

[[१५०]]

स्वस्य सापराधत्वात्,
स्वस्येदानीं सापराधत्वाभावेऽपि
जन्मान्तर-दुष्-कृताद् वा

केषुचिद् भागवतेषु स्व-विषये कुप्यत्सु सत्सु

येन केनाप्य् उपायेन
तेषु क्षमा-याचन-मुखेनैवेश्वरः क्षमा याचनीय

इत्य् एतत्↩︎

Whether a man has offended Bhāgavatas (in this life)

or whether some Bhāgavatas hate him
owing to his wicked deeds in past lives
though he has committed no offence in this life,
he should obtain the pardon of Bhagavān
by obtaining the pardon of such Bhāgavatas by some means or other.↩︎

Si un hombre ha ofendido a Bhāgavatas (en esta vida)

o si algunas bhāgavatas lo odian
debido a sus malvados hechos en vidas pasadas
aunque no ha cometido ninguna ofensa en esta vida,

Debería obtener el perdón de Bhagavān
para obteniendo el perdón de tales bhāgavatas
por algún medio u otro.↩︎

ताऩ् कुऱ्ऱवाळऩागवुमाम्; ताऩिप्पोदु कुऱ्ऱञ्जॆय्यादे यिरुक्क जन्मान्तरदुष्कृतत्तालेयागवुमाम्
सिल भागवतर् तऩ्ऩै वॆऱुक्किल् एदेऩुमॊरु विरगाले यवर्गळै क्षमैकॊळ्ळुगिऱ मुखत्ताले ईश्वरऩै क्षमै कॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

इन्द जन्मत्तिल्
अवर्गळ् तिऱत्तिल् सॆय्द अपराधत्तिऱ्कुप् पयऩ् आगवो
जन्मान्तरत्तिल् सॆय्द कुऱ्ऱत्तिऱ्कुप् पयऩागवो ऒरु भागवतऩ्, तऩ्ऩैच् चीऱिऩाल् सर्वप्रकारत्तालुम् अदावदु अनुनयोक्तिकळालुम् प्रणामादिगळालुम् अवरै क्षमिप्पिक्कवेण्डुम्। अप्पडिच् चॆय्दाल् अदऩाल् ईश्वरऩुम् क्षमिप्पाऩॆऩ्बदै सप्रमाणमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् ताऩ् कुऱ्ऱवाळऩागवुमामित्यादिना ।
कुऱ्ऱवाळऩ् - अपराधी । इजीजन्मत् तिलित्यादिः ।↩︎

‘‘रूक्षाक्षराणि शृण्वन् वै
तथा भागवतेरितान् ।
प्रणाम-पूर्वकं क्षान्त्या
यो वदेद् वैष्णवो हि सः’’ (5)
(लैङ्गपुराणम्।)

↩︎

क्षमा, क्षमा-याचनम्, दोषाङ्गीकारः↩︎

"He is a devotee of Viṣṇu
who, on hearing harsh words uttered by a Bhāgavata,
prostrates before him
and begs his pardon."

↩︎

"Es un devoto de Viṣṇu Quién, al escuchar palabras duras pronunciadas por un bhāgavata, postrado ante él y le pide su perdón ".

↩︎

‘‘रूक्षाक्षराणि शृण्वन्वै तथा भागवतेरितान् । प्रणामपूर्वकं क्षान्त्या यो वदेद्वैष्णवो हि सः’’(लैङ्गपुराणम्।)↩︎

रूक्षाक्षराणीति । वचनानीति शेषः ।
भागवतेरितानिति । कटुशब्दानिति शेषः । इदु लिङ्गपुराणत्तिल् उत्तरभागत्तिलुळ्ळ वचनम्।↩︎

इति श्री-वैष्णव-लक्षण-प्रतिपादक-प्रमाणे प्रसिद्धम् ।↩︎

This is evident in this the passage which describes the characteristics of a ŚrīVaiṣṇava.↩︎

Esto es evidente
en este ~~ el ~~ pasaje
que describe las características de un Śrīvaiṣṇava.↩︎

ऎऩ्ऱु श्रीवैष्णवलक्षणञ्जॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तिले प्रसिद्धम्।↩︎

प्रसादनाकरणे ऽनिष्टम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩञ् जॆय्याद बोदु

ये ब्राह्मणास् (→भागवतः) तेऽहम् असंशयं नृप
तेष्व् अर्चितेष्व् अर्चितो ऽहं यथावत् ।
तेष्व् एव तुष्टेष्व् अहम् एव तुष्टो
वैरञ् च तैर्यस्य ममापि वैरम्॥ (5)
(विष्णुधर्मः ५२-२०।)

(विषयः1)

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

घ्नन्तं, शपन्तं, परुषं वदन्तं
यो ब्राह्मणं(→भागवतं) न प्रणमेद् यथा ऽहम् ।
स पाप-कृद् ब्रह्म-दवाग्नि-दग्धो
वध्यश् (भागवत-दास-स्वरूप-हान्या) च दण्ड्यश् (शम-दमादि-हान्या) च, न चास्मदीयः॥
(इतिहास-समुच्चयः ३०-१००।)

(नीलमेघः (सं)7)

(विषयः8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ बडिये
भगवद्-अभिमान-बाह्यऩुम् आय्

वैष्णव-प्रकृतिय् आय् इरुक्किऱ तऩक्कु
स्व-रूपम् ऎऩ्ऩल् आम् बडि अन्तरङ्गम् आऩ भागवत-शेषत्वत्तैयुम् (4)
स्वभावम् आय् निऱ्किऱ शम-दमादिगळैयुम्
इऴन्दाऩ् आम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱैय् इऴक्कै-दाऩे
इवऩुक्कु वधमुम् दण्डमुम्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-अभिमान-बाह्यतैयिऩ् कॊडुमैयै(=क्रौर्यम्)

'अळिय(न् = अनुकम्प्यः), नम् पैयल् (=बालः)

ऎऩ्ऩार् अम्मवो(=ऐयैयो) कॊडियव्(=क्रूरा) आऱेय्(=रीतिः)'
(तिरुमालै ३७।)

ऎऩ्ऱु भागवत-शेषत्वमे तमक्कु निरूपकम् आग रुचित्त
तॊण्डर्(=दास)-अडिप्-पॊडिय्-आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इश् (→ये ब्राह्मणाः…) श्लोकङ्गळिल् ब्राह्मण-शब्दम्

‘‘विष्णुं क्रान्तं वासुदेवं विजानन्
विप्रो विप्रत्वङ् गच्छते तत्त्वदर्शी’’ (4)
(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व १६-२।)

ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले विशेष-विषयम्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सामान्य-विषयम् आऩालुम्
भागवत-विषयत्तिल् अपराधम् कैमुतिकन्यायत्ताले सिद्धम्। (5)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

ब्राह्मणः, भागवत-कैङ्कर्यम्, भागवतः↩︎

एवम् अकरणे,

‘‘ये ब्राह्मणास्(→भागवतः) तेऽहम् असंशयं नृप
तेष्व् अर्चितेष्व् अर्चितो ऽहं यथावत् ।
तेष्व् एव तुष्टेष्व् अहम् एव तुष्टो
वैरञ् च तैर्यस्य ममापि वैरं’’
(विष्णुधर्मः ५२-२०।)

↩︎

“Those who are Brahmins (Bhāgavatas absorbed in the contemplations of Brahman)
they are myself.
There is no doubt about this O, King;
when they are adored, I am adored;
when they are pleased, I am also pleased.
He who hates them hates me also."

↩︎

“Aquellos que son brahmanes (Bhāgavatas absorbidas en las contemplaciones de Brahman)
Ellos son yo mismo.
No hay duda sobre esto o, rey;
Cuando son adorados, soy adorado; Cuando están complacidos, también estoy contento.
El que los odia también me odia ".

↩︎

इङ्ङऩञ्जॆय्यादबोदु ‘‘ये ब्राह्मणास्ते-ऽहमसंशयं नृप तेष्वर्चितेष्वर्चितोऽहं यथावत् । तेष्वेव तुष्टेष्वहमेव तुष्टो वैरञ्च तैर्यस्य ममापि वैरं’’(विष्णुधर्मः ५२-२०।)↩︎

इप्पोदु नाम् अपराधम् पण्णामलिरुक्क जन्मान्तरपापत्ताले ऒरु भागवतर् वॆऱुक्किल् अदु अपचारमूलमऩ्ऱागैयाल् अदऱ्कु क्षापणम् वेण्डुमोवॆऩ्ऩिल्; अदु पण्णाविट्टाल् वरुमनिष्टत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩम् सॆय्यादबोदु इत्यादिना । ये ब्राह्मणा इति । इदु महाभारतवचनम्। हे नृप – ओ युदिष्टिरऩे! ये ब्राह्मणाः - ऎवर्गळ् ब्रह्मवित्तुक्कळाऩ भागवतर्गळो, ते अहं - अवर्गळ् ऎऩ्ऩुडैय अहम्बुद्धिक्कु विषयर्गळ्। अवर्गळै ऎऩ्ऩुडैय अन्तरात्मावाग निऩैत्तिरुक्किऱेऩॆऩ्ऱबडि। असंशयं - अदिलॆऩक्कु संशयमिल्लै। तेष्वित्यादि । अवर्गळ् अर्चिक्कप्पट्टाल् नाऩ् यथावत्ताग अर्चितऩावेऩ्; अवर्गळ् तुष्टर्गळागिल् नाऩ् तुष्टऩावेऩ्; ऎवऩुक्कु अन्द ब्राह्मणर्गळोडु विरोधमो, अवऩोडु ऎऩक्कुम् विरोधमॆऩ्ऱबडि।↩︎

घ्नन्तं, शपन्तं, परुषं वदन्तं
यो ब्राह्मणं(→भागवतं) न प्रणमेद् यथा ऽहम् ।
स पाप-कृद् ब्रह्म-दवाग्नि-दग्धो
वध्यश् (भागवत-दास-स्वरूप-हान्या) च दण्ड्यश् (शम-दमादि-हान्या) च, न चास्मदीयः॥
(इतिहास-समुच्चयः ३०-१००।)

↩︎

क्षमा, क्षमा-याचनम्, ब्राह्मणः, वैष्णवः↩︎

"Though the Brahmana strikes him, curses him and utters cruel words to him,
he who does not bow to him as I did (to Bhrigu) -
he is a sinner.
He will be consumed by the wild fire of the Brahmin's anger.
He deserves to be killed and punished.
He is not mine."

↩︎

"Aunque el Brahmana lo ataca, lo maldice y le pronuncia palabras crueles,
El que no se inclina ante él como yo (a Bhrigu) -
Es un pecador.
Será consumido por el fuego salvaje de la ira del Brahmana.
Se merece ser asesinado y castigado.
Él no es mío ".

↩︎

‘‘घ्नन्तं शपन्तं परुषं वदन्तं यो ब्राह्मणं न प्रणमेद्यथाहम् ।
स पापकृद्ब्रह्मदवाग्निदग्धो वद्ध्यश्च दण्ड्यश्च न चास्मदीयः’’ (इतिहास-समुच्चयः ३०-१००।)↩︎

घ्नन्तमित्यादि । घ्नन्तं - अडिक्किऱवऩैयुम्, शपन्तं - शबिक्किऱवऩैयुम्, परुषं वदन्तं – क्रोधवार्त्तैयैच् चॊल्लुगिऱवऩायुमुळ्ळ, ब्राह्मणं – ब्राह्मणऩैक् कुऱित्तु, यः - ऎवऩ्, यथा अहं – सात्त्विकदेवतापरीक्षार्थमाग वन्दु तऩ् कालाले लक्ष्मीवासस्थानमाऩ वक्षस्थलत्तिले युदैत्तु दुर्भाषणैगळैच् चॊऩ्ऩ भृगुमहर्षियै नाऩ् ऎप्पडि प्रमाणं पण्णिऩेऩो, अप्पडि न प्रणमेत् – प्रणामम् पण्णविल्लैयो, सः - अन्द मूढऩ्, पापकृत् – सर्वपाबत्तैयुम् पण्णिऩवऩ्, ब्रह्मदवाग्निदग्धः – ब्राह्मणऩुडैय कोबमागिऱ काट्टुत्तीयिऩाल् कॊळुत्तप्पट्टवऩ्, तत एव, वद्ध्यः - अवऩ् वधार्हऩागवुम्, दण्ड्यश्च - ऎऩ्ऩुडैय दण्डऩैक्कुविषय मागवुमागिऱाऩ्। न चास्मदीयः – अस्मदभिमतऩुमागाऩ्।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या
भगवद्-अभिमान-बाह्यः,
वैष्णवप्रकृतेः स्वस्य स्वरूपम् इति यथोच्येत
तथाऽन्तरङ्ग-भूताद् भागवत-शेषत्वात्,(4)
स्वभावतया स्थिताच् छम-दमादेश् च हीयेत ।↩︎

If a man does not do so,
he will pass beyond the reach of the grace of the Lord
and will lose also what is essential to his nature as a Viṣṇu bhakta,
namely, his being a śeṣa to Bhāgavatas
and, likewise, his qualities of self-restraint and patience;
for it the above has been said.↩︎

Si un hombre no lo hace,
Él pasará más allá del alcance de la gracia del Señor
y perderá también lo que es esencial para su naturaleza como Viṣṇu Bhakta,
a saber, su ser un Śeṣa a Bhāgavatas
y, del mismo modo, sus cualidades de autocontrol y paciencia;
porque ~~ ~~ se ha dicho lo anterior.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये भगवदभिमानबाह्यऩुमाय् वैष्णवप्रकृतियायिरुक्किऱ तऩक्कु स्वरूपमॆऩ्ऩलाम्बडि अन्तरङ्गमाऩ भागवतशेषत्वत् तैयुम् स्वभावमाय् निऱ्किऱ शमदमादिगळैयुमिऴन्दाऩाम्।↩︎

इदिऩ् भावत्तै वॆळियिडुगिऱार् ऎऩ्गिऱबडिये इत्यादिना ।
न चास्मदीयः ऎऩ्बदऱ्कु विवरणम् भगवदभिमानबाह्यऩुमायिति ।
वद्ध्यत्वदण्ड्यत्वादिगळै विशदीकरिक्किऱार् वैष्णवप्रकृतियायायिरुक्किऱ इत्यादिना ।
भागवतशेषत्वत्तैयुमिति । इऴन्दाऩामॆऩ्बदै इङ्गुम् सेर्त्तुक्कॊळ्वदु। इदु वध्यशब्दार्थम्। स्वभावमाय् निऱ्किऱ शमदमादिगळैयुमिऴन्दाऩामिति ।↩︎

एतद्-धानिर् एवास्य वधो दण्डश् च ।↩︎

To lose these
(his being a śeṣa to Bhāgavatas
and his self-restraint and patience)
is itself, in his case, being killed and punished.↩︎

Para perder estos
(Su ser un Śeṣa a Bhāgavatas
y su autocontrol y paciencia)
es en sí mismo, en su caso, ser asesinado y castigado.↩︎

इवऱ्ऱैयिऴक्कैदाऩे इवऩुक्कु वधमुम् दण्डमुम्।↩︎

इदु दण्ड्यशब्दार्थम्। उक्तांशत्तैये उपपादिक्किऱार् इवऱ्ऱैयिऴक्कैदाऩे इवऩुक्कु वधमुम् दण्डमुमिति ।↩︎

भगवदभिमान-बाह्यतायाः क्रौर्यम्

“अनुकम्प्यो ऽस्मदीयो बाल
इति न वदन्ति हा क्रूरम् इदम्"

इति भागवत-शेषत्वम् एव स्वस्य निरूपकतया रोचयन्
भक्ताङ्घ्रि-रेणु-दिव्य-सूरिर् अनुजग्राह ।↩︎

Thondaradippodi Alwar
[ That is why he calls himself Tondaradippodi,
The Dust at the Feet of the Devotees.] ,
who realised and enjoyed his relationship of being a śeṣa to Bhāgavatas,
which he considered as his distinctive feature,
has described how miserable it is to be outside the pale of the Lord's grace as follows:-

"My Lord has not said:

“ This is a lad deserving of my affection".

How wicked are my sins!"

↩︎

Thondaradippodi Alwar
[Por eso se llama a sí mismo Tondaradippodi,
El polvo a los pies de los devotos.],
quien se dio cuenta y disfrutó de su relación de ser un Śeṣa a Bhāgavatas,
que él consideró como su característica distintiva,
ha descrito lo miserable
que es estar fuera del pálido de la gracia del Señor de la siguiente manera:-

"Mi Señor no ha dicho:

"Este es un muchacho que merece mi afecto".

¡Qué malvados son mis pecados! "

↩︎

भगवदभिमानबाह्यतैयिऩ् कॊडुमैयै 'अळिय नम्बैयलॆऩ्ऩारम्मवो कॊडियवाऱे'(तिरुमालै ३७।)यॆऩ्ऱु भागवत शेषत्वमे तमक्कु निरूपकमाग रुचित्त तॊण्डरडिप् पॊडियाऴ्वाररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

भगवदभिमान बाह्यतैयिऩ् क्रौर्यत्तै आऴ्वार् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् भगवदभिमानेत्यादिना । अळिय नम् पैयलॆऩ्ऩार् - स्निग्धऩाऩ नम्मुडैय सिऱुवऩ् ऎऩ्ऱु अरङ्गऩार् अभिमानिक्किऱारिल्लै। अम्मवो - ऐयैयो! कॊडियवाऱे - ऎऩ्ऩुडैय कॆळडिल्यम् इप्पडिय् इरुन्ददे। तमक्कु निरूपकमाग रुचित्त - स्वरूपनिरूपकमाग वासैप्पट्ट, शेषत्वत्तिल् रुचियिल्लाविडिल्, तॊण्डरडिप्पॊडि - (भागवतपादधूळि)यॆऩ्गिऱ तिरुनामवहनम् कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अनयोः (→ये ब्राह्मणाः…) श्लोकयोर् ब्राह्मण-शब्दः,

‘‘विष्णुं क्रान्तं वासुदेवं विजानन्
विप्रो विप्रत्वङ् गच्छते तत्त्वदर्शी’’ (4)
(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व १६-२।)

इत्य्-उक्त प्रक्रियया विशेष-विषयः ।↩︎

The word Brahmin occurring in these ślokas has a special significance,
as has been said in the śloka :

"He who knows, aright, the truth concerning Bhagavān,
who is called Viṣṇu
that measured the world ( with His feet)
and is also called Vāsudeva
he becomes a Brahmin".

↩︎

La palabra brahmán que ocurre en estos ślokas
tiene un significado especial,
Como se ha dicho en el Śloka:

"El que sabe, adecuadamente, la verdad sobre Bhagavān,
quien se llama Viṣṇu
que midió el mundo (con los pies) y también se llama Vāsudeva Se convierte en un brahmán ".

↩︎

इश् श्लोकङ्गळिल् ब्राह्मणशब्दम् ‘‘विष्णुं क्रान्तं वासुदेवं विजानन् विप्रो विप्रत्वङ्गच्छते तत्त्वदर्शी’’(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व १६-२।) ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले विशेषविषयम्।↩︎

"ये ब्राह्मणाः’’ इत्यादिश्लोकङ्गळिल् सामान्यमाऩ ब्राह्मणशब्दम् भागवतरूपविशेषपरमागु मोवॆऩ्ऩ, दृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले आगुमॆऩ्गिऱार् इश् श्लोकङ्गळिल् ब्राह्मणशब्दमित्यादिना । विष्णुमित्यादि । क्रान्तं - तिरुवडिगळाले उलगङ्गळैयळन्दवऩायुम्, विष्णुं – व्याप्तऩायुमिरुक्किऱ, वासुदेवं – नारायणऩै, विजानन् विप्रः - अऱिन्द ब्राह्मणऩ्, तत्त्वदर्शी सन् – परतत्त्वज्ञानमुडैयवऩाय्क्कॊण्डु, विप्रत्वं – उत्कृष्टब्राह्मणत्वत्तै, गच्छते - अडैगिऱाऩ्। अन्यथा विप्राभासऩॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले विशेषविषयमिति । विशेषेण प्रजानातीति विप्रः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियाले समीचीनज्ञानवत्परमाऩ विप्रशब्दम् विष्णुं क्रान्तं ऎऩ्गिऱ श्लोकोक्तनिरुक्तियाले विष्णुवासुदेवादि विषय समीचीनज्ञानवाऩाऩ विशेषविषयत्तिल् पर्यवसन्नमाऩ प्रकारत्ताले इङ्गुम् ब्रह्म अनतीति व्युत्पत्तियाले सामान्यमाऩ ब्राह्मणशब्दम् भागवत ब्राह्मणविशेषविषयत्तिले पर्यवसन्नमागलामॆऩ्ऱबडि।↩︎

Even if it is used in its general sense,
since the offence to the Brahmin is condemned,
much more worthy of condemnation would be the offence to a Bhāgavata or devotee of Bhagavān.↩︎

Incluso si se usa en su sentido general,
Dado que el delito del brahmán está condenado,
Mucho más digno de condena sería el delito de un Bhāgavata o devoto de Bhagavān.↩︎

सामान्यविषयमाऩालुम् भागवत विषयत्तिलपराधम् कैमुतिकन्यायत्ताले सिद्धम्।↩︎

सामान्यविषयमाऩालुम् विशेषविषयत्तिल् अपचारक्षापणम् कैमुतिकन्यायसिद्धमॆऩ्गिऱार् सामान्यविषयमाऩालु मित्यादिना । सामान्यविषयमाऩालुम् - सामान्यतः ब्राह्मणविषयमाऩालुम्, भागवत विषयत्तिल् - भागवतब्राह्मणविषयत्तिल्।↩︎

प्रायश्चित्त-सङ्ग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुतापाद्, उपरमात्,
प्रायश्चित्तोन्मुखत्वतः ।
तत्-पूरणाच्, चापराधास्
सर्वे नश्यनति पादशः (→४*१/४) ॥ ४०-इ ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्वस्मिन् वा परस्मिन् वा
कल्पे (मुमुक्षया) निर्विण्ण-चेतसाम् ।
निवर्त्य(-पाप)-तारतम्येऽपि
(प्रायश्चित्त-रूपा) प्रपत्तिर् न विशिष्यते ॥ ४०-ई ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

एवम् एव लघूनां वा
गुरुणाम् अपि वाऽऽगसाम् ।
सकृत् प्रपत्तिर् एकैव
सद्यः प्रशम-कारणम् ॥ ४०-उ ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम् (सं॰प॰)14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

अनुतापाद्, उपरमात्,
प्रायश्चित्तोन्मुखत्वतः ।
तत्-पूरणाच्, चापराधास्
सर्वे नश्यन्ति पादशः (→४*१/४) ॥ ४०-इ ॥↩︎

All sins are destroyed, in four equal parts,
by repentance, by abstention, by the endeavour to perform atonement
and by the completion of the process of atonement.↩︎

Todos los pecados son destruidos, en cuatro partes iguales,
por arrepentimiento, por abstención, por el esfuerzo por realizar la expiación
y al finalizar el proceso de expiación.↩︎

अनुतापादुपरमात् प्रायश्चित्तोन्मुखत्वतः । तत्पूरणाच्चापराधास्सर्वे नश्यन्ति पादशः ॥ ४०-इ ॥↩︎

ननु

‘‘यद् ब्रह्म-कल्प-नियुतानुभवे ऽप्य् अनाश्यं
तत् किल्बिषं सृजति जन्तुर् इह क्षणार्द्धे ।
एवं सदा सकल-जन्मसु सापराधं
क्षाम्यस्य् अहो तद्-अभिसन्धि-विराम-मात्रात् ॥
निरवधिषु कृतेष्व् आगस्व् अहो
मतिर् अनुशयिनी यदि स्यात् ततः ।
वर-द हि दयसे, न संशेमहि’’

इत्य्-आदिगळिल्
ऒरुवऩ् महापराधङ्गळ् सॆय्दालुम्

अवऩुक्कु "मऱुबडि नाऩ् अदै सॆय्गिऱदिल्लैय्" ऎऩ्ऱु
अन्द पाबत्तिल् अभिसन्धियॊऴिन्द-मात्रत्तालुम्
अनुशयम् अदावदु पश्चात्तापम् उण्डाऩ मात्रत्तालुम्,
भगवाऩ् अन्द पापत्तै क्षमित्तुक्-कॊळ्ळुगिऱाऩ्

ऎऩ्ऱुम्,

अनुतापम् उळ्ळवऩ् इडत्तिल् दयैपण्णुगिऱऩ्

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुक्क,
बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् पुनः प्रपदनमुम्
भागवतापचारत्तिल् तत्-क्षापणमुम् वेण्डुमोव्

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् अनुतापादुपरमादित्यादिना ।

(अनुतापत्ताले ) पाबत्तैप् पण्णिऩ पिऱगु ऐयो! पाबम् सॆय्दोमॆऩ्ऱुण्डागुम् पश्चात्तापत् ताले पण्णिऩ पाबत्तिल् नाऩ्गिलॊरु भागम् नशित्तुप्पोय्विडुम्। इऩि इम्मादिरि पण्णक्कडवेऩल्लेऩ् ऎऩ्ऱु (पाबत्तिऩ् उबरमत्ताले) पाबत्तिऩ् निवृत्तियाले द्वितीयांशम् नशित्तुप्पोगुम्। प्रायश्चित्तम् पण्णिक्कॊळ्ळ प्रवृत्तित्त मात्रत्ताले तृतीयांशमुम् नशित्तुप् पोगुम्। प्रायश्चित्तत्तै यथावत्ताग अनुष्ठित्तु पूर्तिपण्णिऩाल् चतुर्थांशमुम् नशित्तुप्पोगुम्। इप्पडिये सर्वपापङ्गळुक्कुम् नाशप्रकारमॆऩ्गै। इदऩाल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ वचनङ्गळिल् अभिसन्धिविरामत्तिऱ्कुम् अनुतापत्तिऱ्कुम् पापनाशकत्वम् सॊऩ्ऩदु एकदेशनाशकत्वमागैयाल् अनुतापाभिसन्धिनिवृत्ति कळिरुन्दालुम् परिपूर्णपापनिवृत्त्यर्थम् पुनः प्रपदनरूप प्रायश्चित्तानुष्ठानमुम् क्षापणमुम् अवश्यम् वेण्डुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

पूर्वस्मिन् वा परस्मिन् वा
कल्पे (मुमुक्षया) निर्विण्ण-चेतसाम् ।
निवर्त्य(-पाप)-तारतम्येऽपि
(प्रायश्चित्त-रूपा) प्रपत्तिर् न विशिष्यते ॥ ४०-ई ॥↩︎

To those who feel remorse and repentance,
whether the prapatti is performed in a previous kalpa or in a later kalpa,
there is no difference in the prapatti to be performed
although there is a difference in the nature of sins committed.↩︎

A aquellos que sienten remordimiento y arrepentimiento,
Si el Prapatti se realiza en un Kalpa anterior o en un Kalpa posterior, No hay diferencia en el Prapatti para realizar
Aunque hay una diferencia en la naturaleza de los pecados cometidos.↩︎

पूर्वस्मिन्वा परस्मिन्वा कल्पे निर्विण्णचेतसाम् । निवर्त्यतारतम्येऽपि प्रपत्तिर्न विशिष्यते ॥ ४०-ई ॥↩︎

ननु धर्मशास्त्रङ्गळिल्

‘‘विहितं यद् अकामानां
कामात् तु द्विगुणं भवेत्’’

ऎऩ्ऱबडि
प्रतिपदोक्त-प्रायश्चित्तस्-थलत्तिल्
अबुद्धिपूर्वक-पाप-प्रायश्चित्तत्तैक् काट्टिलुम्
बुद्धिपूर्वकपापप्रायश्चित्तम् द्विगुणमागवेण्डुम् ऎऩ्ऱु सॊल्लिय् इरुक्किऱाप् पोलवुम्,
गुरुलघुपापङ्गळुक्कु गुरुलघुप्रायश्चित्तङ्गळ् सॊल्लियिरुक्किऱाप्पोलवुम्,
बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऩुडैय तारतम्यानुगुणमाग
प्रायश्चित्तप्रपत्तियिल् तारतम्यम् वेण्डियिरुक्कुमोव्

ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पूर्वस्मिन्नेत्यादिना ।
ऒरुवऩ् पूर्वकल्पत्तिलेये निर्वेदत्तैय् अडैन्दु मुमुक्षुव् आगिऱाऩ्;
मऱ्ऱॊरुवऩ् तदुत्तरकल्पत्तिल् निर्वेदत्तैय् अडैन्दु मुमुक्षुवागिऱाऩ्;
इवर्गळिल् पूर्वगल्बत्तिल् निर्विण्णऩुक्कु
अन्द निर्वेदत्ताल् बहुपाबङ्गळ् कऴिन्दुविट्ट बडियाल् पाबङ्गळ्
उत्तरकल्पत्तिल् निर्विण्णऩुडैय पाबत्तैक् काट्टिलुम् अल्पङ्गळ्।
उत्तरकल्पत्तिल् निर्विण्णऩ् आय्
मुमुक्षुव् आऩ् अवऩुक्कु
कालदैर्घ्यत् ताले पाबङ्गळ् अधिकङ्गळ्।
इव्विरुवरुम्
उत्तरकल्पत्तिल् प्रपत्ति सॆय्दाल्
अन्द प्रपत्तियाले निवर्त्यङ्गळाऩ इरुवरुडैय पापङ्गळुक्कु न्यूनाधिकभावमिरुन्दालुम् प्रपत्तियिल् भेदमिल्लै।↩︎

एवम् एव लघूनां वा
गुरुणाम् अपि वाऽऽगसाम् ।
सकृत् प्रपत्तिर् एकैव
सद्यः प्रशम-कारणम् ॥ ४०-उ ॥↩︎

Similarly whether the sins be serious or venial,
the performance of a single prapatti done at a time
will completely destroy at once (all sins).↩︎

Del mismo modo,
si los pecados son graves o veniales,
el rendimiento de un solo Prapatti hecho a la vez
destruirá completamente a la vez (todos los pecados).↩︎

एवमेव लघूनां वा गुरुणामपि वाऽऽगसां । सकृत् प्रपत्तिरेकैव सद्यः प्रशमकारणम् ॥ ४०-उ ॥↩︎

प्रपत्ति सर्वपापनाशकमाग विहितैयागैयाले प्रपत्तिपण्णुगिऱ वऩुक्कु स्वल्पपापमिरुन्दालुम् अधिकपापमिरुन्दालुम् ऒरु विधमाऩ प्रपत्तिये इरण्डिऱ्कुम् नाशकमामॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडि अधिकसङ्ख्याकमाऩ पाबत्तिऱ्कुम्, न्यूनसङ्ख्याकमाऩ पाबत्तिऱ्कुम् ऒरेविदप्रपत्तिनिवर्तकमॆऩ्ऱु सॊल्लि, महापातक, अतिपातक, समपातक, उपपातकभेदत्ताले स्वरूपतः गुरुलघुक्कळाऩ पाबङ्गळुक्कॆल्लांसर्वपापहरैयाऩ ऒरेविद प्रपत्तिये निवर्तकैयागुमॆऩ्गिऱार् एवमेवेति । एवमेव – सङ्ख्यातारतम्यत्तिऱ्सॊऩ्ऩ प्रकारमे, लघूनां वा गुरुणामपि वागसां – लघुवागवो गुरुवागवो उळ्ळ ऎल्लाबाबङ्गळुक्कुम्, सकृत् प्रपत्तिः न त्वावृत्ता । एकैव – एकरूपैयाऩदे न त्वङ्गभूयसत्वादियुक्ता । सद्यः प्रशमकारणं – तत्क्षणत्तिलेये नाशकम्। मोक्षार्थप्रपत्ति तत्क्षणत्तिल् प्रारब्धेतरपापनाशकमायुम् शरीरावसानत्तिल् प्रारब्धनाशकमायुमागिऱाप्पोलऩ्ऱिक्के अप्पॊऴुदे उद्दिष्टमाऩ सर्वपापत्तिऱ्कुम् नाशकमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

उळद् आन वल्(=बलवत्)-विनैक्क्(=कर्मणः), उळ्ळम्(=अन्तः) वॆरुविय् (=भीत्वा), उलग् अळन्द
वळर्(=वर्धमान)-तामरैय्-इणै(=युग्मं) वन्(ल्)-शरण् आग वरित्तवर् ताम्
कळै(=अनपेक्षितसस्य)-तान् ऎन वॆऴुङ् कन्मन्(=कर्म) तुऱप्पर्(=त्यजेयुः [प्रायश्चित्तैर् पापारम्भक-कर्म-नाशतो वा]), तुऱन्द्(←त्याज्य) इडिलुम्
(प्रायश्चित्ताचिकीर्षा-रूप-) इळैदा निलै सॆगव्(=नाशाय) ऎङ्गळ्-पिराऩ्-अरुळ्-+तेन् ऎऴुमे(=जृम्भेत [वक्ष्यमाण-रीत्या]). (25 )

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रारब्धेतर-पूर्व-पापम् अखिलं, प्रामादिकञ् चोत्तरं
न्यासेन क्षपयन्न् अनभ्युपगत-प्रारब्ध-खण्डञ्च नः ।
धी-पूर्वोत्तर-पाप्मनाम् अजननाज्, जाते ऽपि तन्-निष्कृतेः,
कौटिल्ये सति शिक्षयाप्य् अनघयन् क्रोडी करोति प्रभुः ॥ ४१ ॥

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अपराधपरिहाराधिकारः अष्टादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

[[१५१]]

विद्यमानस्य दृढस्य पापस्य कृते भीत-मनस्काः
लोकं क्रान्तवद् अभिवृद्धं कमल-द्वन्द्वं
दृढ-शरणतया वृतवन्तो
यवस(=घास) इत्य्-उक्त्य्-अर्हं वर्धमानं कर्म त्यजेयुः,
त्यागेऽपि दुर्बल-स्थिति-नाशायास्मद्-उपकारकस्य कृपा-मधु जृम्भेत ॥↩︎

Those who dread, at heart, the formidable sins that bear fruit at present
and seek refuge at the two lotus-like feet of the Lord who measured the worlds,
will be freed from all karma which flourishes like weeds.
In order to prevent the occurrence of future offences,
the honey-like grace of our Lord prevails
over the want of discrimination (aviveka) which gives rise to them.↩︎

Aquellos que temen, en el corazón, los pecados formidables que dan fruto en la actualidad
y busque refugio en los dos pies de loto del Señor que midieron los mundos,
Será liberado de todo el karma que florece como las malas hierbas.
Para evitar la ocurrencia de ofensas futuras,
prevalece la gracia de nuestro Señor
Sobre la falta de discriminación (aviveka) que les da lugar a ellos.↩︎

उळदान वल्विनैक्कुळ्ळम् वॆरुवि युलगळन्द
वळर्दामरैयिणै वन्सरणाग वरित्तवर् ताम्
कळैदानॆन वॆऴुङ् गन्मन् दुऱप्पर् तुऱन्दिडिलुम्
इळैदा निलै सॆग वॆङ्गळ्बिरानरुट्टेनॆऴुमे. (25 )↩︎

इऩि अधिकारार्थत्तै
वक्ष्यमाण-श्लोकानुगुणम् आग पाट्टाले सङ्ग्रहिक्किऱार्
उळदाऩ इत्यादिना ।

उळदाऩ - अनादिजन्मपरम्परैकळाले आर्जितङ्गळाय् सिद्धङ्गळायिरुक्किऱ, वल्विऩैक्कु -

अनुभवितुम् अघौघं नालम् आगामि-कालः
प्रशमयितुम् अशेषं निष्क्रियाभिर् न शक्यम्

ऎऩ्गिऱ पडि दृढमायिरुक्किऱ पाबङ्गळुक्कु,
उळ्ळम् वॆरुवि - मऩस्सिले भयप्पट्टु,
उलगळन्द - लोगङ्गळै यळन्द,
वळर् - वामनावतारम् पण्णि महाबलियिडत्तिल् मूऩ्ऱडि मण्णै यासित्तु अवऩदैक् कॊडुत्तवुडऩ् त्रिविक्रमावतारत्तिल् वळर्न्दु पोऩ,
तामरैयिणै - तामरससदृशमाऩ तिरुवडि द्वयत्तै निगीर्याध्यवसायत्ताले तिरुवडि द्वयत्तै तामरसमॆऩ्गिऱदु।
वऩ्सरणाग - दृढमाऩ उबायमाग, वरित्तवर्दाम् - वरित्तवर्गळाऩ प्रपन्नर्गळ्,
कळैदाऩॆऩवॆऴुम् - प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल् कळैबोले अभिवृद्धमाय्वरुम्,
कऩ्मम् तुऱप्पर् - बुद्धिपूर्वकमाऩ पाबत्तैच् चॆय्यार्गळ्। पापारम्भकपापनिवृत्तियैयुम् सङ्कल्पित्तु पूर्वप्रपत्तियैप् पण्णि यिरुप्पदाल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैप् पण्णमाट्टारगळॆऩ्ऱबडि।
अथवा मुऩ्बु अप्पडि प्रपत्तिपण्णाददिऩालुण्डाऩ कऩ्मम् तुऱप्पर् - बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तै प्रायश्चित्तत्ताले पोक्कडिप्पर्;
तुऱन्दिडिलुम् - अप्पडि प्रायश्चित्तत्ताले पोक् कडिक्कुम् विषयत्तिल्, इळैदा निलै - मन्द-बुद्धितारूपमाऩ प्रायश्चित्तत्तिल् मूळाद निलै। सॆग - ऒरुविधमागक् कऴिगैक्कु, ऎङ्गळ् पिराऩ् - नमक्कु उपकारकऩाऩ भगवाऩुडैय। अरुट्टेऩॆऴुमे - तेऩ्बोऩ्ऱ कृपैयाऩदु नानाविधमागक् किळम्बुमॆऩ्ऱबडि। प्रायश्चित्तमुम् कैदप्पिऩ अधिकारिविषयत्तिल् भगवत्कृपैयाऩदु खञ्जत्वकाणत्वादिगळै युण्डुबण्णि देहावसानत्तिऱ्कुळ् क्रोडीकरिक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

The Lord pardons, on account of prapatti, all sins committed before prapatti
except (some among) those which have begun to bear fruit in this life
and also those sins which are committed after prapatti unintentionally.
Likewise He pardons ( also) all prārabdha karma
except the portion of prārabdha
whose consequences he has agreed to bear.
In the case of the prapanna,
it is not at all likely that sins will be committed subsequently with deliberation.
Even if such (subsequent ) sins occur,
they will be destroyed by atonement;
if, on account of wickedness, no atonement is performed,
the sins will be expiated by punishment
and the Lord will (then) take the prapanna to Himself.↩︎

El Señor perdona, debido a Prapatti, todos los pecados cometidos antes de Prapatti
excepto (algunos entre) los que han comenzado a dar fruto en esta vida
y también aquellos pecados que se cometen después de Prapatti sin querer.
Del mismo modo, él perdona (también) todo prārabdha karma excepto la porción de Prārabdha
cuyas consecuencias ha aceptado soportar.
En el caso de la Prapanna,
No es probable que los pecados se cometan posteriormente con deliberación.
Incluso si ocurren tales (posteriores) pecados,
Serán destruidos por la expiación;
Si, debido a la maldad, no se realiza ninguna expiación,
los pecados serán expiados por castigo
y el Señor (entonces) se llevará la Prapanna a sí mismo.↩︎

प्रारब्धेतरपूर्वपापमखिलं प्रामादिकञ्चोत्तरं
न्यासेन क्षपयन्ननभ्युपगतप्रारब्धखण्डञ्च नः ।
धीपूर्वोत्तरपाप्मनामजननाज्जातेऽपि तन्निष्कृतेः
कौटिल्ये सति शिक्षयाप्यनघयन् क्रोडीकरोति प्रभुः ॥ ४१ ॥↩︎

प्रपन्नऩाऩ अधिकारिविषयत्तिल् सर्वेश्वरऩ् पाबङ्गळैप् पोक्कडिक्कुम् प्रकारत्तै श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रारब्धेतरेति । प्रभुः – समर्थऩाऩ भगवाऩ्, नः – शरणागतराऩ नम्मुडैय, अखिलं – समस्तमाऩ, प्रारब्धेतरपूर्वपापं – अनादिजन्मपरम्परैयाले सम्पादितमाय् फलप्रदानम् पण्ण अवकाशमऱ्ऱु सञ्चितमाऩ पाबत्तैयुम्, उत्तरं – उत्तरकालत्तिल् भविष्यत्ताऩ, अखिलं – समस्तमाऩ, प्रामादिकञ्च – प्रमादकृतमाऩ अदावदु अज्ञानकृतमाऩ पाबत्तैयुम्, अनभ्युपगतप्रारब्धखण्डञ्च - प्रारब्धत्तिलुम् प्रपन्नऩाले ऒप्पुक्कॊळ्ळप्पडाद पापांशत्तैयुम्, जन्मान्तरानुभाव्यमाऩ प्रारब्धांशत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। न्यासेन – मोक्षार्थप्रपत्तियिऩालेये, क्षपयन् सन् – नाशम् पण्णुगिऱवऩाय्क्कॊण्डु, इदऱ्कु क्रोढीकरोति ऎऩ्बदोडन्वयम्। धीपूर्वोत्तरपाप्मनां – सत्वोत्तरऩाय्प्पोन्द प्रपन्नऩुक्कु बुद्धिपूर्वक माऩ उत्तरपापङ्गळ् सम्भविक्कादु। बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कञ्जि तन्निवृत्तियैयुम् सेर्त्तु अडियिले प्रपत्ति पण्णामल् पाम्बोडु ऒरु कूरैयिले पयिऩ्ऱार्प्पोले पापारम्भकपापत्तोडु सेर्न्दु वसिक्कुम् ऒरु अधिकारिक्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् जातमाऩालुम्, तन्निष्कृतेः – ‘‘अपायसम्प्लवे सद्यः’’ ऎऩ्गिऱबडि अन्द पापप्रायश्चित्तमाऩ पुनः प्रपदनत्तालुम्, कौटिल्येसति – प्रायश्चित्तम् पण्ण इसैयाद कौटिल्यमुळ्ळवऩागिल्, शिक्षयापि – खञ्जत्वकाणत्वादिरूपलघुदण्डऩैयिऩालुम्, अनघयन् – निष्पापऩागप्पण्णि, क्रोडीकरोति – सर्वप्रकारत्तालुम् देहावसानत्तिऱ्कुळ् मोक्षार्हऩागप् पण्णुवऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अपराधपरिहाराधिकारः अष्टादशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
अपराधपरिहाराधिकारः अष्टादशः ॥↩︎

१९ स्थानविशेषाधिकारः

सारः

(English1)

(Español2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

यत्रैकाग्र्यं भवति भगवत्-पाद-सेवार्चनादेः
यत्रैकान्त्य-व्यवसित-धियो, यस्य कस्यापि लाभः ।
वास-स्थानं तद् इह कृतिनां भाति वैकुण्ठ-कल्पं,
प्रायो देशा मुनिभिर् उदिताः प्रायिकौचित्यवन्तः ॥ ४२ ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)4)

(विश्वास-टिप्पनी5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(19) THE CHAPTER ON THE PLACES
SUITABLE FOR THE RESIDENCE OF THE PRAPANNA.
page249↩︎

(19) El capítulo sobre los lugares
Adecuado para la residencia de la Prapanna.
Página 249↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
अपराधपरिहाराधिकारः अष्टादशः ॥↩︎

यत्रैकाग्र्यं भवति भगवत्-पाद-सेवार्चनादेः
यत्रैकान्त्य-व्यवसित-धियो, यस्य कस्यापि लाभः ।
वास-स्थानं तद् इह कृतिनां भाति वैकुण्ठ-कल्पं,
प्रायो देशा मुनिभिर् उदिताः प्रायिकौचित्यवन्तः ॥ ४२ ॥ (4)↩︎

कर्मभूमाव् एव भारतवर्षे ऽयं नियमविधिः, न म्लेच्छदेशे व्याप्तिर् इति लक्ष्मीनरसिंहार्यः।↩︎

The place where it is possible to concentrate all one's attention
on such things as service at the feet of Bhagavān and His adoration,
or the place where one can find some one or other
whose mind is exclusively and staunchly fixed on Bhagavān -
that is the place of abode for prapannās
as it is almost equal to Vaikuṇṭha.
Many places that have been prescribed (for abode ) by the sages
generally have this fitness (in these two respects).↩︎

El lugar donde es posible concentrar toda su atención
en cosas como el servicio a los pies de Bhagavān y su adoración,
o el lugar donde uno puede encontrar otro
cuya mente se fija exclusiva y firmemente en Bhagavān -
Ese es el lugar de morada para Prapannās
ya que es casi igual a Vaikuṇṭha.
Muchos lugares que han sido recetados (para la morada) por los sabios
generalmente tienen esta aptitud (en estos dos aspectos).↩︎

यत्रैकाग्र्यं भवति भगवत्पादसेवार्चनादेः
यत्रैकान्त्यव्यवसितधियो यस्य कस्यापि लाभः ।
वासस्थानं तदिह कृतिनां भाति वैकुण्ठकल्पं
प्रायो देशा मुनिभिरुदिताः प्रायिकौचित्यवन्तः ॥ ४२ ॥↩︎

इप्पडि अपराधपरिहारत्तैच् चॊल्लि इङ्ग् इरुन्द गालत्तिल् निरपराधकैङ्कर्यरूपफलानुभवानुगुणमाग वासस्थानत्तैयिव्वधिकारत्तिल् सॊल्लप्पोगिऱवराय् अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् यत्रैकाग्र्यमिति । यत्र – यस्मिन्स्थले, भगवत्पादसेवार्चनादेः – भगवत्पादसेवार्चनादिरूपकैङ्कर्यत्तिऱ्कु, ऐकाग्र्यं – चित्तसमाधानम्, भवति उण्डागुमो, भक्तऩुक्कु उपायानुष्ठानत्तिल् ‘‘यत्रैकाग्रता तत्राविशेषात्’’ ऎऩ्गिऱबडि चित्तैकाग्रतानुगुणमाऩ देशविशेषम् वासस्थानमाऩाऱ्पोले प्रपन्नऩुक्कुम् प्रपत्तिफलमाऩ कैङ्कर्यानुष्ठानत्तिल् एकाग्रतानुगुणमाऩ देशविशेषम् वासस्थानमामॆऩ्ऱु करुत्तु। यत्र ऎन्दस्थलत्तिल्, ऐकान्त्यव्यवसितधियः – भगवदेकोपायत्व भगवदेकप्रयोजनत्वरूप ऐकान्त्यत्तिल्, निश्चितबुद्धियाऩ, यस्य कस्यापि लाभः – जात्यादिविशेषानादरेण तिरुक्कच्चिनम्बिबोऩ्ऱ ऎवरावदॊरु भागवतवदरुडैय सहवासम् नेरुमो, इङ्गु यत्र ऎऩ्ऱु सॊल्लि मऱुबडियुम् यत्र ऎऩ्ऱु सॊल्लुवदाल् चित्तैकाग्र्यभागवतसहवासान्यतरानुगुणमाऩ देशविशेषमुम् वासस्थानमागलामॆऩ्ऱु सूचितम्। अदावदु सेवार्चानादियोग्यमाऩ दिव्यदेशमागवुमाम्। अदऩ्ऱिये भागवतसहवासमात्रमुळ्ळ ग्रामविशेषादिगळागवुमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। निगृहीतेन्त्रियग्रामो यत्र यत्र वसेन्नरः । तत्र तत्र कुरुक्षेत्रं नैमिशं पुष्करन्तथा’’ ऎऩ्बदै इङ्गु अनुसन्धिक्कवुम्। इह - इन्द लोगत्तिल्, तत् - अन्द, वासस्थानं – वासस्थानमाऩदु, कृतिनां – सुकृतिकळाऩ प्रपन्नर्गळुक्कु, वैकुण्ठकल्पं -वैकुण्ठ-तुल्यमाग, भाति – प्रकाशिक्किऱदु।

आऩाल् ‘‘अयोद्ध्या मधुरा माया काशी काञ्चीह्यवन्तिका’’ इत्यादिगळिल् सिल देशङ्गळै महर्षिकळ् कुऱिप्पिट्टुच् चॊल्लुवाऩे ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्राय इति । इङ्गु प्रायश्शब्दम् बहुशब्दपर्यायम्। मुनिभिः - रिषिगळाले, उदिताः - सॊल्लप्पट्टदुगळाऩ, प्रायो देशाः – अयोद्ध्या मुदलाऩ बहुविध देशङ्गळ्, प्रायिकौचित्यवन्तः – प्रायशः भगवत्-सेवार्चनादिगळुक्क् अनुगुणम् आऩ चित्तैकाग्रता-जनकता-रूपम् आयुम्,
परमैकान्ति-भागवत-सहवासादि-रूपम् आयुम् उळ्ळ औचित्यत्तोडु कूडिऩदुगळे।
महर्षिकळॆल्लाम् इव्विरण्डु गुणङ्गळो अन्यतर-गुणमो उळ्ळ देशत्तैये नाम्ना सङ्कीर्तनम् पण्णिऩार्गळ् आगैयाल्
इव्व् इरण्डिल् अन्यतर-गुणम् उळ्ळ ऎन्द स्थलम् आऩालुम् अदु प्रपन्नर्गळुक्कु वासस्थानमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु। (5)↩︎

न स्व-स्व-देश-विशेष-बन्धः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुन्द नाळ्
इप्पडि स्वयं-प्रयोजनम् आग
निर्-अपराधानुकूल-वृत्तियिले रुचियुम्, त्वरैयुम् उडैयवऩाय्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एकान्ती (अवज्ञायै) व्यपदेष्टव्यो
नैव ग्राम-कुलादिभिः ।
विष्णुना व्यपदेष्टव्यस्
तस्य सर्वं स एव हि ॥ (5)
(विष्वक्सेन-संहिता।)

(नीलमेघः (सं)8)

(विषयः9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऩुम् बडिय् आय् इरुक्किऱ परमैकान्तिक्कु
वृत्तिक्क् अनुगुणम् आग वास-स्थान-विशेषम् ऎद्

ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

The place where it is possible to concentrate all one's attention
on such things as service at the feet of Bhagavān and His adoration,
or the place where one can find some one or other
whose mind is exclusively and staunchly fixed on Bhagavān -
that is the place of abode for prapannās
as it is almost equal to Vaikuṇṭha.
Many places that have been prescribed (for abode ) by the sages
generally have this fitness (in these two respects).↩︎

El lugar donde es posible concentrar toda su atención
en cosas como el servicio a los pies de Bhagavān y su adoración,
o el lugar donde uno puede encontrar otro
cuya mente se fija exclusiva y firmemente en Bhagavān -
Ese es el lugar de morada para Prapannās
ya que es casi igual a Vaikuṇṭha.
Muchos lugares que han sido recetados (para la morada) por los sabios
generalmente tienen esta aptitud (en estos dos aspectos).↩︎

जीवन-काले इत्थं स्वयं-प्रयोजन--निर्-अपराधानुकूल-वृत्तौ रुचिं त्वराञ् च बिभ्राणस्य,↩︎

As an end in itself,
the prapanna is desirous and eager to live the rest of his life
in a manner that would be inoffensive and agreeable to the Lord.↩︎

Como fin en sí mismo, La Prapanna es deseosa y ansiosa por vivir el resto de su vida
de una manera que sería inofensiva y agradable para el Señor.↩︎

इरुन्द नाळिप्पडि स्वयंप्रयोजनमाग निरपराधानुकूलवृत्तियिले रुचियुम् त्वरैयुमुडैयवऩाय्,↩︎

श्लोकोक्तमाऩ इव्वर्थत्तै प्रश्नपूर्वकमाग उपपादित्तु दृढीकरिक्किऱार् इरुन्दनाळि त्यादिना । इरुन्द नाळ् - आर्तऩऩ्ऱिक्के दृप्तऩाय् देहावसानत्तिल् मोक्षङ्गोलिऩ प्रपन्नऩुक्कु देहावसानपर्यन्तमाग इन्द लोकत्तिलिरुन्द नाळ्, इप्पडि - कीऴ् अधिकारङ्गळिल् सॊऩ्ऩबडि, अनुकूलवृत्तियिले - भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ भगवत्कैङ्कर्यत्तिले, रुचियुम् - आसैयुम्, त्वरैयुम् - श्रद्धैयुम्, उत्कटप्रवृत्तियुमॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् इवऩुक्कु श्रद्धापूर्वककैङ्कर्यकरणत्तिऱ्कु स्थानविशेषमवश्यं निरूपणीयमॆऩ्ऱु द्योतितम्।↩︎

एकान्ती (अवज्ञायै) व्यपदेष्टव्यो
नैव ग्राम-कुलादिभिः ।
विष्णुना व्यपदेष्टव्यस्
तस्य सर्वं स एव हि ॥
(विष्वक्सेन-संहिता।)

↩︎

भागवतः, ग्रामः, कुलम्↩︎

The devotee who is exclusively attached to Bhagavān
is not to be described or designated as belonging to a certain village or a certain family,
but as belonging to Bhagavān,
for Bhagavān alone is everything to him.

↩︎

El devoto que está exclusivamente unido a Bhagavān
no debe describirse o designarse como perteneciente a un cierto pueblo o una determinada familia,
Pero como perteneciente a Bhagavān,
Porque Bhagavān solo lo es todo para él.

↩︎

‘‘एकान्ती व्यपदेष्टव्यो नैव ग्रामकुलादिभिः ।
विष्णुना व्यपदेष्टव्यस्तस्य सर्वं स एव हि ॥’’ (विष्वक्सेन संहिता।)↩︎

एकान्तीत्यादि । एकान्ती – भगवाऩैये प्राप्यमायुम् प्रापकमायुम् निश्चयित्तिरुक्किऱ प्रपन्नऩ्; ग्रामकुलादिभिः – प्रसिद्धग्रामत्तालुम्, प्रसिद्धकुलादिगळालुम्, न व्यपदेष्टव्यः - अवैगळिवऩुक्कु प्राप्यतया प्रापकतया वा उद्दिष्टङ्गळल्लामैयाले तदभेदेन वङ्गी-पुरम्, नडादूर्, वात्स्यरॆऩ्ऩु माप्पोले व्यपदेष्टव्यरागमाट्टार्। किन्तु विष्णुना - अवरुक्कु प्राप्यऩायुम् प्रापकऩायुमुळ्ळ भगवाऩाले, भगवन्नामत्ताले यॆऩ्ऱबडि। अदावदु हरिः पॆरुमाळे! स्वामिनः! इत्य्-आदिनामङ्गळालेय् ऎऩ्ऱद् आय् इऱ्ऱु।(5)
व्यपदेष्टव्यः – व्यपदेशिक्कवेण्डियवऩ्।
अदिल् हेतुवैक्काट्टुगिऱार् तस्यसर्वं स एव हीति । तस्य – परमैकान्तियाऩ प्रपन्नऩुक्कु सर्वम् - प्राप्यमायुम् प्रापकमायुम् मातापिताभ्रातावायुमुळ्ळ सर्वमुम्, हि – यस्मात्, स एव – भगवानेव, तस्मात्तन्नाम्ना व्यपदेष्टव्य इति भावः ।↩︎

इत्य्-उक्त-रूपस्य परमैकान्तिनो वृत्त्य्-अनुगुणो वास-स्थान-विशेषः क

इति चेत् —↩︎

He is exclusively and supremely attached to the Lord as described in the (above) śloka.

If it be asked what is the proper place for his residence,
the answer is as follows:-↩︎

Está unido exclusiva y supremamente al Señor como se describe en el (arriba) Śloka.

Si se le pregunta
cuál es el lugar adecuado para su residencia, La respuesta es la siguiente:-↩︎

ऎऩ्ऩुम्बडियायिरुक्किऱ परमैकान्तिक्कु वृत्तिक्कनुगुणमागवासस्थानविशेषमॆदॆऩ्ऩिल्,↩︎

ऎऩ्ऩुम्बडियायिरुक्किऱ परमैकान्तिक्कु - ग्रामकुलादि कळाले व्यपदेश्यऩऩ्ऱॆऩ्ऱिरुक्कुम् परमैकान्तिक्कु, इदऩाल् प्रसिद्धग्रामादिगळेपरमैकान्तिक्कु वासस्थानङ्गळागवेण्डामो? अप्पडियाऩाल् ग्रामप्रसिद्धियैयिट्टु तऩक्कुम् व्यपदेशादिगळैप् पॆऱलामे ऎऩ्गिऱ शङ्कादूरोत्सारिता । अन्द व्यपदेशम् निषिद्धमागैयाले अपेक्षणीयमऩ्ऱिऱे वृत्तिक्कनुगुणमागवासस्थानविशेषमॆदॆऩ्ऩिलिति ।↩︎

भागवतोत्तर-देशः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आर्यावर्तादि-पुण्य-देशङ्गळ्
युग-स्वभावत्तालेय् इप्-पोदु व्याकुलङ्गळ् आऩ बडियाले

चातुर्-वर्ण्य-धर्मम् प्रतिष्ठितम् आऩव् इडत्तिले वसिप्पाऩ्

ऎऩ्गिऱ् अदुवे इप्-पोदैक्कु उपादेयम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व् इडङ्गळ्-तऩ्ऩिलुम्

'करुन्-दड(=बृहन्)-मुगिल्-वण्णऩैक् कडैक्(→शरणं) कॊण्डु कै-दॊऴुम्(=पूजयित्वा)
भत्तर्गळ् इरुन्दव् ऊरिल् इरुक्कुम्
माऩ्-इडर्(=मानुषा) ऎत् तवङ्गळ् सॆय्दार् कॊलोव्(=वै?!)'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-७।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भागवतोत्तरम् आऩ देशम्
मुमुक्षुवुक्कु परिग्राह्यम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कलौ जगत्-पतिं विष्णुं
सर्व-स्रष्टारम् ईश्वरम् ।
नार्चयिष्यन्ति मैत्रेय!
पाषण्डोपहता जनाः॥
(विष्णुपुराणम् ६-१-५०।)

ऎऩ्ऩच् चॆय्दे

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

He is exclusively and supremely attached to the Lord as described in the (above) śloka.

If it be asked what is the proper place for his residence,
the answer is as follows:-↩︎

Está unido exclusiva y supremamente al Señor como se describe en el (arriba) Śloka.

Si se le pregunta
cuál es el lugar adecuado para su residencia, La respuesta es la siguiente:-↩︎

आर्यावर्तादि-पुण्य-देशानां युग-स्वभावेनेदानीं व्याकुलत्वात्

प्रतिष्ठित-चातुर्वर्ण्य-धर्मकेषु स्थलेषु वसेद्

इत्य् एतावद् एवेदानीम् उपादेयम् ।↩︎

Holy regions like Aryavarta have now, owing to the nature of the Yuga (Kali) become unfit for abode,
owing to the rites of varṇa and āśrama getting mingled.
Therefore the proper place for residence at present
is any place where the practice of the dharma of the four varṇas is well established.↩︎

Las regiones sagradas como Aryavarta ahora, debido a la naturaleza de la yuga (kali), se vuelven no aptos para la morada,
Debido a los ritos de Varṇa y āśrama, se mezclan.
Por lo tanto, el lugar adecuado para la residencia en la actualidad
es cualquier lugar donde la práctica del dharma de los cuatro varṇas esté bien establecido.↩︎

आर्यावर्तादिपुण्यदेशङ्गळ् युगस्वभावत्ताले यिप्पोदु व्याकुलङ्गळाऩबडियाले चातुर्वर्ण्यधर्मम् प्रतिष्ठितमाऩविडत्तिले वसिप्पाऩॆऩ्गिऱदुवे इप्पोदैक्कु उपादेयम्।↩︎

भागवतकैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ भगवत्कैङ्कर्यत्तिऱ्कनुगुणमाग वासस्थानत्तै इऩ्ऩदॆऩ्ऱु निर्णयिक्क वेण्डुमॆऩ्बदु प्रश्नार्थम्। पारिशेष्यात् ताऩ् सॊऩ्ऩ लक्षणमुळ्ळ प्रदेशमे वासस्थानमॆऩ्ऱु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् आर्यावर्तादिपुण्यदेशङ्गळित्यादिना ।

‘‘आर्यावर्तः पुण्यभूमिर्
मद्ध्यं विन्ध्यहिमागयोः’’

ऎऩ्ऱु पुण्यतया प्रसिद्धङ्गळाऩ विन्ध्यपर्वतत्तिऱ्कुम् हिमवत्पर्वतत्तिऱ्कुम् मध्यत्तिलुळ्ळ पुण्यदेशङ्गळॆऩ्ऱबडि। युगस्वभावत्ताले - कलियुगस्वभावत्ताले व्याकुलङ्गळाऩबडियाले इति ।
इदऩाल् व्याकुलङ्गळाऩ आर्यावर्तादिगळ् परमैकान्तियाऩ प्रपन्नऩुक्कु इप्पोदु वासस्थानम् आगाव् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।
चातुर्वर्ण्यधर्मम् प्रतिष्ठितमाऩ इडत्तिले वसिप्पाऩॆऩ्गिऱदुवे इति । अदावदु ऒरु देशविषेशत्तैक् कुऱिप्पिट्टुच्चॊल्लामल्

‘‘यत्र वेदाश्च यज्ञाश्च
तपस्सत्यं दमश्शमः ।
स वै देशो हि वस्सेव्यो
मा वोऽधर्मः पदा स्पृशेत्’’

ऎऩ्ऱु वेदयज्ञतपस्सत्यादिगळाऩ चातुर्वर्ण्यधर्मङ्गळ् ऎङ्गु नडक्किऩ्ऱऩवो अन्द देशमे उङ्गळुक्कु सेव्यमॆऩ्ऱुम्, अदिल् वसित्ताल् उङ्गळुक्कु अधर्मस्पर्शम् वारादॆऩ्ऱुम्, सामान्यमागच् चॊल्लप्पट्टिरुक्कु मदुवे ऎऩ्ऱबडि।
इप्पोदैक्क् उपादेयम् - इन्द कलिकालत्तिलुपादेयस्थलम्।↩︎

तत्रापि

"श्यामल-बृहन्-मेघ-वर्णं रक्षकत्वेनाश्रित्याञ्जलि-बन्धं कुर्वाणैर् भक्तैर् अधिष्ठिते ग्रामे वसन्तो
मानवाः कानि नु तपांसि कृतवन्तः "

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

It has been said :-

"What austerities must they have practised (in their past lives) -
they who live in places where there are devotees that adore, with folded hands, Śrī kṛṣṇa,
who has a complexion similar to that of a black cloud,
and that look upon Him as their protector ?"

↩︎

Se ha dicho:-

"¿Qué austeridades deben haber practicado (en sus vidas pasadas) -
Los que viven en lugares donde hay devotos que adoran, con manos dobladas, Śrī Kṛṣṇa,
quien tiene una tez similar a la de una nube negra,
Y eso lo mira como su protector?"

↩︎

अव्विडङ्गळ् तऩ्ऩिलुम् 'करुन्दड मुगिल्वण्णऩैक् कडैक्कॊण्डु कैदॊऴुम् पत्तर्गळिरुन्दवूरिलिरुक्कुम् माऩिडरॆत्तवङ्गळ् सॆय्दार् कॊलोव्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-४-७।) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

चातुर्वर्ण्यधर्मम् नडैयाडुगिऱ देशत्तिलुम् भागवतोत्तरमाऩ देशम् परिग्राह्यमॆऩ्गिऱार् अव् विडङ्गळ् तऩ्ऩिलुमिति । करुन्दडमुगिल्वण्णऩै - करुत्तदायुम् पॆरुत्तदायुमुळ्ळ सेचनोन्मुखमाऩ मेघम् पोऩ्ऱ वर्णत्तै युडैय कृष्णऩै, कडैक् कॊण्डु - तङ्गळुक्कु रक्षकऩाग शरणम् पुगुन्दु, अथवा कडै - नैच्यम्, नैच्यत्तै मुऩ्ऩिट्टुक् कॊण्डॆऩ्ऱबडि। कैदॊऴुम् - कैयाले तॊऴुम्, प्रणामार्चनादिगळैप् पण्णुमॆऩ्ऱबडि, पत्तर्गळ् - भगवद्भक्तर्गळ्, ऎत्तवङ्गळ्सॆय्दार्गॊलो - पूर्वजन्मत्तिल् ऎन्दविदमाऩ तवङ्गळैच् चॆय्दार्गळो।↩︎

भागवतोत्तरो देशो मुमुक्षोः परिग्राहयः ।↩︎

Even among these places,
those regions which are inhabited by Bhāgavatas are to be chosen by (the prapanna) desirous of mokṣa.↩︎

Incluso entre estos lugares,
Esas regiones que están habitadas por Bhāgavatas
deben ser elegidas por (la Prapanna) deseosa de Mokṣa.↩︎

भागवतोत्तरमाऩ देशम् मुमुक्षुवुक्कु परिग्राह्यम्।↩︎

भागवतोत्तरमाऩ देशम् मुमुक्षुवुक्कु परिग्राह्यमिति । इप्पासुरत्तिल् भागवतोत्तमर् वसिक्कुम् ऊरिल् वसिप्पदे
जन्मान्तर-तपस्साले लभ्यम् ऎऩ्ऱदाल्
अम्मादिरियाऩ स्थलमे प्रपन्नऩुक्कु परिग्राह्यमाऩ सर्वोत्तरमाऩ वासस्थानमामॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

कलौ जगत्-पतिं विष्णुं
सर्व-स्रष्टारम् ईश्वरम् ।
नार्चयिष्यन्ति मैत्रेय!
पाषण्डोपहता जनाः॥
(विष्णुपुराणम् ६-१-५०।)

इत्य्-उक्तेऽपि,↩︎

Though it is stated

" In Kali, O, Maitreya,
men deluded by heretics will not adore Viṣṇu,
the Lord of the World,
the Ruler who created all things",

↩︎

Aunque se dice

"En Kali, O, Maitreya,
Los hombres engañados por los herejes no adorarán a Viṣṇu,
El Señor del mundo,
el gobernante que creó todas las cosas ",

↩︎

‘‘कलौ जगत्पतिं विष्णुं
सर्वस्रष्टारमीश्वरम् ।
नार्चयिष्यन्ति मैत्रेय!
पाषण्डोपहता जनाः’’
(विष्णुपुराणम् ६-१-५०।)
ऎऩ्ऩच्चॆय्दे↩︎

इन्द युगत्तिल् अप्पडिप्पट्ट भागवतर्गळुमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् कलौ इत्यादिना । कलियुगत्तिल् जनङ्गळॆल्लाम् पाषण्डोपहतर्गळाय्क्कॊण्डु जगत्पतियाऩ विष्णुवै पूजिक्कम्माट्टार्गळॆऩ्गै। ऎऩ्ऩच्चॆय्दे - ऎऩ्ऱु कलियिऩ् कॊडुमैयैच् चॊल्लच्चॆय्दे यॆऩ्ऱबडि।↩︎

द्रमिडेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

कलौ खलु भविष्यन्ति
नारायण-परायणाः ।
क्वचित् क्वचिन् महाभागा
द्रमिडेषु च भूरिशः ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताम्र-पर्णी नदी यत्र,
कृत-माला(=वैगै), पयस्विनी(=पाल्-आऱ्) ।
कावेरी च महा-भागा
प्रतीची च महानदी(=पॆरिय्-आऱ्) ॥
ये पिबन्ति जलं तासां
मनुजा मनुजेश्वर ।
प्रायो भक्ता भगवति
वासुदेवे ऽमलाशया ॥’’
(भागवतम् ११-५-३८)

(नीलमेघः (सं)7)

(विषयः8)

विश्वास-टिप्पनी

अथवा शब्द-प्रमाणम् एतत् कलियुगकालखण्डविशेषम् पुरस्कृत्य प्रवृत्तम् भाति।
तथा प्रत्यक्षप्रमाणेन भागवतभूयस्त्वं निश्चेतुं वरम्। (5)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिले कलि-युगत्तिल् भागवतर्गळ् वसिक्कुम् देश-विशेषञ् जॊल्लुगैयाले

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द युगत्तिल् इप् प्रदेशङ्गळिल् भागवत-परिगृहीतम् आऩ स्थलङ्गळे परिग्राह्यङ्गळ्।

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-नारायणीयत्तिल्

‘‘एकपाद-स्थिते धर्मे
यत्र क्वचन गामिनि ।
कथं वस्तव्यम् अस्माभिर्
भगवंस् तद् वदस्व नः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४९-८५)

ऎऩ्ऱु देवर्गळुम् ऋषिकळुम् विण्णप्पञ् जॆय्य,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुरवो यत्र पूज्यन्ते
साधु-वृत्ताश् शमान्विताः ।
वस्तव्यं तत्र युष्माभिर्
यत्र धर्मो न हीयते ॥

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यत्र वेदाश्च यज्ञाश्च
तपस् सत्यं दमस् तथा ।
हिंसा च धर्म-संयुक्ता
प्रचरेयुस् सुरोत्तमाः ॥
स वै देशो हि वस् सेव्यो
मा वोऽधर्मः पदा स्पृशेत् ।
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४९-८६)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु भगवाऩ् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

कलौ खलु भविष्यन्ति
नारायण-परायणाः ।
क्वचित् क्वचिन् महाभागा
द्रमिडेषु च भूरिशः ॥

↩︎

द्रविडः↩︎

"In Kali Yuga, there will be born, here and there,
noble souls who consider
that Nārāyaṇa is the supreme object of attainment.
They will be born in numbers in Tamil Nad

↩︎

"En Kali Yuga, habrá nacido aquí y allá,
Almas nobles que consideran
que nārāyaṇa es el objeto supremo de logro.
Nacerán en números en Tamil Nad

↩︎

कलौ खलु भविष्यन्ति
नारायणपरायणाः ।
क्वचित् क्वचिन्महाभागा
द्रमिडेषु च भूरिशः ॥↩︎

कलौ खल्वित्यादि । कलौ - कलियुगत्तिल्, नारायणपरायणाः – नारायणऩैये प्राप्यऩायुम् प्रापकऩायुम् निश्चयित्तिरुक्कुम्, महाभागाः – महाभाग्यशालिकळाऩ भागवतर्गळ्। क्वचित् क्वचित् – द्रमिडदेशव्यतिरिक्तस्थलङ्गळिल् सिऱ्सिलविडङ्गळिल्, भविष्यन्ति खलु । खलु प्रसिद्धौ । द्रमिडेषु च – द्रमिडदेशङ्गळिलोवॆऩ्ऩिल्, भूरिशः भविष्यन्ति - अनेग इडङ्गळिल् अनेगर्गळ् आविर्भविप्पार्गळॆऩ्गै।↩︎

ताम्र-पर्णी नदी यत्र,
कृत-माला(=वैगै), पयस्विनी(=पाल्-आऱ्) ।
कावेरी च महा-भागा
प्रतीची च महानदी(=पॆरिय्-आऱ्) ॥
ये पिबन्ति जलं तासां
मनुजा मनुजेश्वर ।
प्रायो भक्ता भगवति
वासुदेवे ऽमलाशया ॥’’
(भागवतम् ११-५-३८)

↩︎

द्रविडः↩︎

on the banks of the Tamraparni, of the Kritamala, of the Palar, of the renowned Cauvery and of the river which flows westwards

and again :

"Those who drink the waters of these rivers, O, king, become pure in mind
and greatly devoted to Bhagavān who is called Vāsudeva".

↩︎

a orillas del Tamraparni, del Kritamala, del Palar, del famoso Cauvery y del río que fluye hacia el oeste

Y de nuevo:

"Aquellos que beben las aguas de estos ríos, O, rey,
se vuelven puros en mente
y muy dedicado a Bhagavān que se llama Vāsudeva ".

↩︎

ताम्रपर्णी नदी यत्र
कृतमाला पयस्विनी ।
कावेरी च महाभागा
प्रतीची च महानदी ॥
ये पिबन्ति जलं तासां
मनुजा मनुजेश्वर ।
प्रायो भक्ता भगवति
वासुदेवेऽमलाशया ॥’’
(भागवतम् ११-५-३८)↩︎

इङ्गु नारायणपरायणाः ऎऩ्ऱदाल् तादृशर्गळाऩ आऴ्वार्गळुम्, आचार्यर्गळुम् विवक्षितर्गळ्। अदै स्पष्टमाक्कुगिऱार् ताम्रपर्णीत्यादिना । आऴ्वार्गळवदरित्त स्थलङ्गळिऩ् समीबत्तिलुळ्ळ नदिगळैच्चॊल्लुगैयाल् अन्द नदीतीरत्तिलवदरित्त आऴ्वार्गळे नारायणपरायणशब्दप्रतिपाद्यर्गळॆऩ्बदु स्पष्टम्। आऴ्वार्गळिल् श्रेष्ठराय् अवर्गळुक्कु अङ्गिपोलि रुक्कुम् नम्माऴ्वारुडैय आविर्भावस्थलत्तिलुळ्ळ नदियै मुन्दुऱक्काट्टुगिऱार् ताम्रपर्णीनदी यत्रेति । यत्र नदी ऎऩ्गिऱ पदङ्गळुक्कु उत्तरत्राप्यनुषङ्गः । यत्र - यत्र च स्थले, कृतमाला – वैगैयाऱो, इदिऩ् करैयिल् पॆरियाऴ्वारुम् आण्डाळुम् अवदरित्तार् कळ्। यत्र च पयस्विनी नदी - ऎन्द स्थलत्तिल् पालाऱो, इदिऩ् करैयिल् तिरुमऴिसैप् पिराऩुम्, मुदलाऴ्वार्गळ् मूवरुम् अवदरित्तार्गळ्। यत्र च महाभागा कावेरी नदी – रङ्गनाथऩ् मुदलिय ऎम्बॆरुमाऩ्गळुक्कु शैत्योपचारम् पण्णुम्बडियाऩ महाभाग्यत्तैयुडैय कावेरीनदीयो, इदिऩ् करैयिल् तॊण्डरडिप्पॊडियाऴ्वार् तिरुप्पाणाऴ्वार्, तिरुमङ्गैयाऴ्वार्, नाथमुनिकळ्, आळवन्दार् मुदलाऩ आचार्यर्गळवदरित्तार्गळ्। यत्र च प्रतीची महानदी - ऎङ्गु पश्चिमवाहिनियाऩ पॆरियाऱो, इदिऩ् करैयिल् कुलशेखरप्पॆरुमाळ् अवदरित्तार्। इन्द नदीतीरङ्गळिल्वसिप्पवर्गळ् नारायणपरायणर्गळाग आगुगैक्कु इन्द नदिगळिऩ् तीर्थत्तिल् स्नानपानादिगळे हेतुक्कळॆऩ्गिऱार् ये पिबन्तीत्यादिना↩︎

इत्य्-आदिषु
कलि-युगे भागवत-वास-स्थान-भूतानां देश-विशेषाणां प्रतिपादनाद्↩︎

(Thus) we are also told about places where Bhāgavatas live in Kali Yuga↩︎

(Así) también se nos informa sobre lugares donde vive Bhāgavatas en Kali Yuga↩︎

इत्यादिगळिले कलियुगत्तिल् भागवतर्गळ् वसिक्कुम् देशविशेषञ्जॊल्लुगैयाले↩︎

इत्यादिगळिले इत्यादि । कलियुगत्तिलुम् नारायणपरर्गळुण्डॆऩ्ऱुम्, अवर्गळ् वसिक्कुम् प्रदेशङ्गळ् इवैगळॆऩ्ऱुम् पुराणङ्गळ् सॊल्लुकैयाल् इन्द युगत्तिलुम् भागवतर्गळ् वसिक्कुम् प्रदेशङ्गळ् परिग्राह्यङ्गळागक् कुऱैयिल्लै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

As stated in these passages,
it is these places inhabited by Bhagavatās,
that are suitable for the residence of the prapanna in this Kali Yuga.↩︎

Como se indica en estos pasajes,
Son estos lugares habitados por Bhagavatās,
que son adecuados para la residencia de la Prapanna en este Kali Yuga.↩︎

इन्द युगत्तिलिप् प्रदेशङ्गळिल् भागवतपरिगृहीतमाऩ स्थलङ्गळे परिग्राह्यङ्गळ्।↩︎

श्री-नारायणीये,

‘‘एकपाद-स्थिते धर्मे
यत्र क्वचन गामिनि ।
कथं वस्तव्यम् अस्माभिर्
भगवंस् तद् वदस्व नः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४९-८५)

इति देवेषु ऋषिषु च विज्ञापयत्सु,↩︎

In Śrī Narayaniya the devas and the rishis said,

"When dharma stands on a single leg
ready to go elsewhere,
how are we to live, O Lord?
Please tell us this”,

↩︎

En Śrī Narayaniya los Devas y los Rishis dijeron:

"Cuando Dharma se encuentra en una sola pierna
Listo para ir a otro lugar,
¿Cómo vamos a vivir, oh Señor?
Por favor, díga-nos esto ”,

↩︎

तिरुनारायणीयत्तिल्
‘‘एकपादस्थिते धर्मे यत्रक्वचन गामिनि ।
कथं वस्तव्यमस्माभिर्भगवं-स्तद्वदस्व नः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४९-८५)
ऎऩ्ऱु देवर्गळुम् ऋषिकळुम् विण्णप्पञ्जॆय्य,↩︎

प्रदेशान्तरङ्गळैक्काट्टिलुम् भागवतोत्तरमायुम्, चातुर्वर्ण्यधर्मानुष्ठानमुमुळ्ळ देशत्तिलेये वस्तव्यमॆऩ्ऱु मुऩ् सॊऩ्ऩदिल् महाभारतवचनम् प्रमाणमॆऩ्गिऱार् तिरुनारायणीयत्तिलित्यादिना । तिरुनारायणीयमॆऩ्बदु महाभारतत्तिल् शान्तिपर्वत्तिल् मोक्षधर्मत्तिलुळ्ळ ऒरु प्रकरणविशेषम्। एकपादस्थिते धर्मे – कृतयुगत्तिल् नाऩ्गु पादत्तोडिरुन्दु युगक्रमत्ताले पादङ्गळ् कुऱैन्दु कलियुगत्तिल् एकपादत्तोडु कूडिऩ गोरूपमाऩ धर्ममाऩदु, यत्र क्वचन गामिनी – यत्र क्वचन गन्तुमुद्युक्ते ।↩︎

गुरवो यत्र पूज्यन्ते
साधु-वृत्ताश् शमान्विताः ।
वस्तव्यं तत्र युष्माभिर्
यत्र धर्मो न हीयते ॥

↩︎

"You should live in places
where gurus of good character and possessed of self-control are held in reverence
and where dharma has not undergone any deterioration.

↩︎

"Deberías vivir en lugares
Donde los gurús de buen carácter
y poseído de autocontrol se mantienen en reverencia
y donde el dharma no ha sufrido ningún deterioro.

↩︎

गुरवो यत्र पूज्यन्ते साधुवृत्ताश्शमान्विताः ।
वस्तव्यं तत्र युष्माभिर्यत्र धर्मो न हीयते ॥↩︎

गुरव इति ऎन्द देशत्तिल् शमदमादिगुणङ्गळुम् समीचीनानुष्ठानङ्गळुमुळ्ळ नारायणपरायणर्गळाऩ आसार्यर्गळ् पूजिक्कप्पडुगिऱार्गळो?↩︎

The places which should be chosen by you, O best of devotees,
are those where flourish the Vedas, yajṇas, austerities (tapas), truth, control of the senses and the slaughter of animals only for the sake of dharma (sacrifices).
Adharma will not touch you with its foot".

↩︎

Los lugares que deberían ser elegidos por usted, O mejor de los devotos,
son aquellos donde florecen los Vedas, Yajṇas, austeridades (tapas), verdad, control de los sentidos
y la matanza de animales solo por el bien del dharma (sacrificios).
Adharma no te tocará con su pie ".

↩︎

यत्र वेदाश्च यज्ञाश्च तपस्सत्यं दमस्तथा ।
हिंसा च धर्मसंयुक्ता प्रचरेयुस्सुरोत्तमाः ॥
स वै देशो हि वस्सेव्यो मा वोऽधर्मः पदा स्पृशेत् ।
(भारतम् शान्ति-पर्व ३४९-८६)↩︎

ऎङ्गु धर्मत्तिऱ्कु हानियिल्लैयो? ऎङ्गु वेदयज्ञतपस्सत्यादिगळुक्कु प्रचारमिरुक्किऱदो? अङ्गु नीङ्गळ् वसिक्कक् कडवीर्गळ्; अङ्गु वसित्ताल् अधर्मम् उङ्गळै स्पर्शिक्कादु ऎऩ्गै।↩︎

इति भगवाननुजग्राह ।↩︎

Bhagavān replied as follows above.↩︎

Bhagavān respondió como ~~ sigue ~~ arriba.↩︎

ऎऩ्ऱु भगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

अर्चा-विशिष्टानि

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व् इडङ्गळ् तऩ्ऩिल्
उगन्द्(=प्रीत्वा) अरुळिऩ दिव्य-देशङ्गळिले
तऩक्कु कैङ्कर्यत्तुक्कु सौकर्यम् उळ्ळव् इडत्तिले
निरन्तर-वासम् पण्णव् उचितम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै

‘‘यावच्-छरीर-पातम्
अत्रैव श्रीरङ्गे सुखम् आस्व’’
(शरणागति-गद्यम्)

ऎऩ्ऱु सत्वोत्तरङ्गळ् आऩ भगवत्-क्षेत्रङ्गळुक्कु प्रदर्शनार्थम् आगव् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-क्षेत्रङ्गळे विवेकिक्कु वास-स्थानम् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यत्र नारायणो देवः
परमात्मा सनातनः ।
तत् पुण्यं तत् परं ब्रह्म
तत् तीर्थं तत् तपो-वनं ॥
तत्र देवर्षयस् सिद्धास्
सर्वे चैव तपोधनाः (वसन्ति) ।
(भारतम् आरण्य-पर्व ८८-२७।)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु आरण्यपर्वत्तिल् तीर्थयात्रैयिलुम्,

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(जम्बूद्वीपाद् बहिः) गोमन्तः पर्वतो राजन्
सुमहान् सर्व-धातुमान् ।
वसते भगवान् यत्र
श्रीमान् कमल-लोचनः ॥
मोक्षिभिस् संस्तुतो नित्यं
प्रभुर् नारायणो हरिः ।
(भारतम् भीष्म-पर्व १२-८।)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु प्रदेशान्तरत्तिलुम् महर्षिय् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-वाल्मीकि भगवाऩालुम्

सुभगश् चित्रकूटो ऽसौ
गिरिराजोपमो गिरिः ।
यस्मिन् वसति काकुत्स्थः
कुबेर इव नन्दने ।
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ९८-१२।)

ऎऩ्गिऱ विडत्तिलुम्

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-अधिष्ठित-क्षेत्रत्तिऩ्-उडैय अभिगन्तव्यतै
सुभग-शब्दत्ताले सूचिक्कप् पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-सात्त्वतादिगळिलुम् स्वयं-व्यक्त--सैद्ध-वैष्णवङ्गळ् ऎऩ्गिऱ क्षेत्र-विशेषङ्गळैयुम्
अवऱ्ऱिऩ् ऎल्लैगळिल् एऱ्ऱच् चुरुक्कङ्गळैयुम् पिरियच् (=पृथक्) चॊल्लि

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दुष्टेन्द्रिय-वशाच् चित्तं
नृणां यत् कल्मषैर् वृतम् ।
तद् अन्तकाले संशुद्धिं
याति नारायणालये ॥
(सात्त्वत-संहिता ७-१२०)

(नीलमेघः (सं)50)

(विषयः51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अव्व्-ओ क्षेत्रङ्गळिल् ऎल्लैक्क् उळ्ळे वसित्तवऩुक्कु
देह-न्यास-कालत्तिले वरुम् विशेषमुञ् जॊल्लप् पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

यत् किञ्चिद् अपि कुर्वाणो
विष्णोर् आयतने वसेत् ।
न किञ्चिद् अपि (प्रतिषिद्धं) कुर्वाणो
विष्णोर् आयतने वसेत्॥ (5) (उभयस्यापि तत्र बहु-फलत्वात्)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)61)

(विषयः62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रवृत्ति-निवृत्तिगळाले वल्ल कैङ्कर्यत्तैप् पण्णिक् कॊण्डु
भगवद्-भागवताभिमान-विषयम् आऩ
सत्त्वोत्तर क्षेत्रत्तिले वसिक्कैयुम् उचितम्।

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

Bhagavān replied as follows above.↩︎

Bhagavān respondió como ~~ sigue ~~ arriba.↩︎

तत्रापि
मङ्गलाशासन-विषय-भूतेषु दिव्य-देशेषु
स्वस्य कैङ्कर्य-सौकर्य-युक्ते स्थाने
निरन्तर-वासः कर्तुम् उचितः ।↩︎

Among them, the holy places where Bhagavān has chosen to be present as archā
would be proper for the prapannas' residence.

He should live permanently in one among them
which is suitable for his service to the Lord.↩︎

Entre ellos, los lugares sagrados donde Bhagavān ha elegido estar presente como Archā
sería apropiado para la residencia de Prapanna.

Debería vivir permanentemente en uno de ellos
que es adecuado para su servicio al Señor.↩︎

अव्विडङ्गळ् तऩ्ऩिल् उगन्दरुळिऩ दिव्यदेशङ्गळिले तऩक्कु कैङ्कर्यत्तुक्कु सौकर्यमुळ्ळविडत्तिले निरन्तरवासम् पण्णवुचितम्।↩︎

अव्विडङ्गळ् तऩ्ऩलित्यादि । एतादृशगुणमुळ्ळ पल वासस्थानङ्गळिरुन्दालुम् अवैगळिल् दिव्यदेशमायुम् तऩ्ऩुडैय देहयात्रैक्कु सौकर्यमुळ्ळदुमाऩ स्थलत्तिलेये निरन्तरवासम् पण्णुगै परमैकान्तिस्वरूपत् तिऱ्कु उसिदमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इदम्,

‘‘यावच्-छरीर-पातम्
अत्रैव श्रीरङ्गे सुखम् आस्व’’
(शरणागति-गद्यम्)

इति सत्त्वोत्तर-भगवत्-क्षेत्र-प्रदर्शनार्थतया ऽनुजग्राह ।↩︎

As an example of holy places where sattva is predominant,
Śrīraṅgam is indicated in the following passage.

"Until the fall of the body,
live in peace here in Śrīraṅgam itself."

↩︎

Como ejemplo de lugares sagrados
donde Sattva es predominante, Śrīraṅgam se indica en el siguiente pasaje.

"Hasta la caída del cuerpo, vives en paz aquí en Śrīraṅgam ".

↩︎

इत्तै ‘‘यावच्छरीरपातमत्रैव श्रीरङ्गे सुखमास्व’’(शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्ऱु सत्त्वोत्तरङ्गळाऩ भगवत्क्षेत्रङ्गळुक्कु प्रदर्शनार्थमागवरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

इव्वर्थत्तै श्रीभाष्यकारर् शरणागतिगद्यत्तिल्भगवन्मुखत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱदारॆऩ्गिऱार् इत्तै यावच्छरीरपातमत्रैव श्रीरङ्गे सुखमास्वेति ।
श्रीरङ्गे ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदऱ्कु भावम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् सत्त्वोत्तरर्गळाऩ इत्यादियाल् प्रदर्शनार्थमाग - उपलक्षणमाग।↩︎

भगवत्-क्षेत्राण्य् एव विवेकिनो वास-स्थानानीत्य् एतम् अर्थम्↩︎

That only the holy places of Bhagavān
are suitable for the residence of the wise man has been stated
by the great sage (Vyāsa) thus :-↩︎

Que solo los lugares santos de Bhagavān
son adecuados para la residencia del hombre sabio ha sido declarado
por la gran salvia (Vyāsa) así:-↩︎

भगवत्क्षेत्रङ्गळे विवेकिक्कु वासस्थानमॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

‘‘यत्र नारायणो देवः
परमात्मा सनातनः ।
तत् पुण्यं तत् परं ब्रह्म
तत् तीर्थं तत् तपो-वनं ॥
तत्र देवर्षयस् सिद्धास्
सर्वे चैव तपोधनाः ।
(भारतम् आरण्य-पर्व ८८-२७।)

↩︎

"The place where the Supreme Being, the God Nārāyaṇa who is eternal, dwells --
that is sacred;
that is most holy;
that is the place of the sacred water that purifies;
that is the place fit for austerities;
that is the place where the divine seers and the siddhas and all others perform penance",

↩︎

"El lugar donde el ser supremo, el dios nārāyaṇa que es eterno, habita -
Eso es sagrado;
Eso es lo más santo;
Ese es el lugar del agua sagrada que purifica;
Ese es el lugar apto para austeridades;
Ese es el lugar donde los Videntes Divinos y los Siddhas y todos los demás realizan penitencia ",

↩︎

‘‘यत्र नारायणो देवः परमात्मा सनातनः ।
तत्पुण्यं तत्परं ब्रह्म तत्तीर्थं तत्तपोवनं ॥
तत्र देवर्षयस्सिद्धास्सर्वे चैव तपोधनाः ।
(भारतम् आरण्य-पर्व ८८-२७।)↩︎

भगवत्क्षेत्रत्तिलेये वस्तव्यम् ऎऩ्बदै निऩैत्तु
व्यासादिगळ् भारतादिगळिल् अदिऩ् उत्कर्षत्तैय् अरुळिच् चॆय्दार्गळ् ऎऩ्गिऱार् यत्रेत्यादिना ।
तत् परं ब्रह्म - अदुवे क्षेत्तिरङ्गळिल् परम्ब्रह्म – परिबृढम्; उत्कृष्टमिति यावत् । तपोधना इति । वसन्तीति शेषः । तपोधनर्गळुम् अङ्गे वसिप्पदाल् प्रपन्नऩुक्कुम् अङ्गेये वासमुसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[१५४]]

इत्य् अरण्य-पर्वणि तीर्थ-यात्रायाम्,↩︎

in the context of the places of pilgrimage in Āranya Parva↩︎

En el contexto de los lugares de peregrinación en āranya parva↩︎

ऎऩ्ऱु आरण्यपर्वत्तिल् तीर्थयात्रैयिलुम्,↩︎

(जम्बूद्वीपाद् बहिः) गोमन्तः पर्वतो राजन्
सुमहान् सर्व-धातुमान् ।
वसते भगवान् यत्र
श्रीमान् कमल-लोचनः ॥
मोक्षिभिस् संस्तुतो नित्यं
प्रभुर् नारायणो हरिः ।
(भारतम् भीष्म-पर्व १२-८।)

↩︎

" There is a mountain called Gomanta, O, king,
which is full of all the minerals.
On that mountain dwells the lotus-eyed Lord Nārāyaṇa , the Lord of Lakṣmī ,
who is sung in hymns (there) by those who desire mokṣa ."

↩︎

"Hay una montaña llamada Gomanta, O, King,
que está lleno de todos los minerales.
En esa montaña habita el Señor Nārāyaṇa de ojos de loto, el Señor de Lakṣmī,
Quién es cantado en himnos (allí) por aquellos que desean mokṣa ".

↩︎

‘‘गोमन्तः पर्वतो राजन् सुमहान् सर्वधातुमान् ।
वसते भगवान् यत्र श्रीमान् कमललोचनः ॥
मोक्षिभिस्संस्तुतो नित्यं प्रभुर्नारायणो हरिः । ’’
(भारतम् भीष्म-पर्व १२-८।)↩︎

इति प्रदेशान्तरे च महर्षिर् अनुजग्राह ।↩︎

and (in another context) elsewhere, we find (the above)↩︎

y (en otro contexto) en otro lugar, encontramos (lo anterior)↩︎

ऎऩ्ऱु प्रदेशान्तरत्तिलुम् महर्षियरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

प्रदेशान्तरत्तिलुम् - भीष्मपर्वत्तिलुम्, महर्षि – व्यासभगवाऩ्।↩︎

श्रीवाल्मीकि-भगवता ऽपि

सुभगश् चित्रकूटो ऽसौ
गिरिराजोपमो गिरिः ।
यस्मिन् वसति काकुत्स्थः
कुबेर इव नन्दने ।
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ९८-१२।)

इत्य्-अत्र↩︎

Bhagavān Vālmīki also has stated :-

“This mountain, Citrakuta, which resembles Himavan, the king of mountains,
is possessed of glory,
for Śrī Rāma born of the race of Kakustha
dwells on it like Kubera in Nandana."

↩︎

Bhagavān Vālmīki también ha declarado:-

“Esta montaña, Citrakuta, que se asemeja a Himavan, el rey de las montañas,
está poseído de gloria,
Para Śrī Rāma nacido de la raza de Kakustha
Pone en ello como Kubera en Nandana ".

↩︎

श्रीवाल्मीकि भगवाऩालुम्

‘‘सुभगश्चित्रकूटोऽसौ गिरिराजोपमो गिरिः ।
यस्मिन्वसति काकुत्स्थः कुबेर इव नन्दने । ’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ९८-१२।)

ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम्↩︎

सुभगेति । यस्मिन् - यादॊरु चित्रकूटत्तिल्, काकुत्स्थः - रामऩ्, नन्दने कुबेर इव वसति – कुबेरऩाऩवऩ् तऩ्ऩुडैय उद्यानवनमाऩ चैत्ररथत्तै विट्टु इन्द्रोद्यानमाऩ नन्दनवनत्तिल् वसित्ताप्पोले तऩ् अयोद्ध्यैयै विट्टु वसिक्किऱाऩो, अत एव असौ चित्रकूटगिरिर्गिरिराजोपमः । सुभगः – नरनारायणवासस्थानमाऩ हिमवत्पर्वतत्तिऱ्कुत् तुल्यमायुम् सर्वाभिगन्तव्यमाऩ सौभाग्यशालियुमागिऱदु ऎऩ्गै।↩︎

भगवद्-अधिष्ठित-क्षेत्रस्याभिगन्तव्यत्वं
सुभग-शब्देन सूचितम् ।↩︎

The word subhaga in this shloka
refers to the glory of that mountain
as one to be visited for having been the residence of Bhagavān.↩︎

La palabra subhaga en este shloka
se refiere a la gloria de esa montaña
como uno para ser visitado por haber sido la residencia de Bhagavān.↩︎

भगवदधिष्ठितक्षेत्रत्तिऩुडैय अभिगन्तव्यतै सुभगशब्दत्ताले सूचिक्कप्पट्टदु।↩︎

इन्द श्लोकत्तिल् चित्रकूटत्तिल् वस्तव्य मॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवदधिष्ठितक्षेत्रत्तिऩुडैय अभिगन्तव्यतै सुभगशब्दत्ताले सूचिप्पिक्कप्पट्टदु इति । अभिगन्तव्यमाऩदे वासयोग्यमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

श्रीसात्त्वतादिषु च
स्वयं-व्यक्तं सैद्धं वैष्णवं इत्य् उच्यमानान् क्षेत्र-विशेषान्,
तेषां सीमसु न्यूनत्वाधिक्ये च पृथक् प्रतिपाद्य,↩︎

In the Sāttvata śāstras also,
the holy places where there are the spontaneous manifestations of Bhagavān,
those that were established by siddhās
and those founded by devotees
and the degrees of sanctity attached to them
are described separately↩︎

En el sāttvata Śāstra-s también,
Los lugares sagrados donde hay las manifestaciones espontáneas de Bhagavān,
los que fueron establecidos por Siddhās
y los fundados por devotos
y los grados de santidad unidos a ellos
se describen por separado↩︎

श्रीसात्त्वतादिगळिलुम् स्वयंव्यक्तसैद्धवैष्णवङ्गळॆऩ्गिऱक्षेत्रविशेषङ्गळैयुम् अवऱ्ऱिऩॆल्लैगळिलेऱ्ऱच् चुरुक्कङ्गळैयुम् पिरियच्चॊल्लि↩︎

भगवच्छास्त्रङ्गळिलुम् स्वयंव्यक्तादिवासस्थलत्तिल् फलकथनव्याजत्ताले अदिल् वस्तव्यतैये सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् श्रीसात्त्वतादिगळिलुमित्यादिना ।
ऎव्विडत्तिल् भगवाऩ् ऒरुवरालुम् प्रार्थिक्कप्पडामल् ताऩे आविर्भविक्किऱारो; अदु स्वयंव्यक्तम्।
अदावदु श्रीरङ्गादिक्षेत्रम्।

‘‘मायावी परमानन्दं
त्यक्त्वा वैकुण्ठमुत्तमम् ।
स्वामिपुष्करणीतीरे
रमयासह मोदते॥’’

इत्यादिगळ् इङ्गु उदाहर्तव्यङ्गळ्।
इदिऩर्थम्:- अन्यप्रार्थऩैयिल्लामले श्रीवैकुण्ठनाथऩाऩ भगवाऩ् अदै विट्टु स्वामिबुष्करणीदीरत्तिल् पॆरिय पिराट्टियारोडु सन्तुष्टऩाग वसिक्किऱाऩ् ऎऩ्गै।

ऎङ्गु सिद्धर्गळाले भगवाऩ् प्रतिष्ठैसॆय्यप्पट्टु सान्निद्ध्यत्तैयडैन्दिरुक्किऱाऩो अदु सैद्धम्।
ऎङ्गु भगवाऩ् वैष्णवर्गळाल् प्रतिष्ठै सॆय्यप्पट्टु सान्निद्ध्यत्तैयडैन्दिरुक्किऱाऩो अदु वैष्णवम्।↩︎

दुष्टेन्द्रिय-वशाच् चित्तं
नृणां यत् कल्मषैर् वृतम् ।
तद् अन्तकाले संशुद्धिं
याति नारायणालये ॥ (5)
(सात्त्वत-संहिता ७-१२०)

↩︎

मृत्युः, मन्दिरम्, वासः, देशः↩︎

"The mind of man
which is under the sway of the foul senses
is always surrounded by impure influences.
It is, however, purified in the last moments
by residence in the abode of Nārāyaṇa ."

↩︎

"La mente del hombre
que está bajo la influencia de los sentidos de falta
siempre está rodeado de influencias impuras.
Sin embargo, se purifica en los últimos momentos
Por residencia en la morada de Nārāyaṇa ".

↩︎

‘‘दुष्टेन्द्रियवशाच्चित्तं नृणां यत्कल्मषैर्वृतम् ।
तदन्तकाले संशुद्धिं याति नारायणालये ॥’’
(सात्त्वत-संहिता ७-१२०)↩︎

दुष्टेन्द्रियेति । नृणां - पामरर्गळुडैय, यत् - यादॊरु चित्तं - मऩस्साऩदु, दुष्टेन्द्रियवशात् – दुष्टेन्द्रियङ्गळुडैय पारवश्यतैयाले, कल्मषैः - देहयात्रार्थमागप् पण्णिऩ पाबङ्गळाले, वृतं – सूऴप्पट्टदो, तत् - अन्द मऩस्से। अन्तकाले - मरणगालत्तिल्, नारायणालये – भगवत्क्षेत्रत्तिल्, (अन्द क्षेत्रमाहात्म्यत्ताल्) संशुद्धिं – परिशुद्धियै, अदावदु सम्यङ्निर्मलत्वत्तै। याति - अडैयुमॆऩ्गै। अवर्गळुक्कुत् तत्कालत्तिल् भगवत्साक्षात्कार मुण्डागुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इति तत्-तत्-क्षेत्रेषु सीमाभ्यन्तरे निवासिनो
देह-न्यास-काले जायमानो विशेषो ऽभ्यधायि ।↩︎

Thus and it is also stated there that
those who dwell within the boundaries of these holy places
will attain a special boon at the time of their laying down the body.↩︎

Así ~~ y ~~ también se dice que
aquellos que habitan dentro de los límites de estos lugares sagrados
alcanzará una bendición especial en el momento de que partida del cuerpo.↩︎

ऎऩ्ऱव्वो क्षेत्रङ्गळिलॆल्लैक्कुळ्ळे वसित्तवऩुक्कु देहन्यासकालत्तिले वरुम् विशेषमुञ्जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

ऎल्लैक्कुळ्ळे इति । ऎल्लैयिले इप्पडियाऩाल् दिव्यायतनमुळ्ळ नगरत्तिल् मरणमाऩाल् मनश्शुद्धि कैमुतिकन्यायसिद्धम्। विशेषमुम् सॊल्लप्पट्टदु - संशुद्धिरूपविशेषम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

अतः

यत्किञ्चिदपि कुर्वाणो
विष्णोर् आयतने वसेत् ।
न किञ्चिदपि कुर्वाणो
विष्णोरायतने वसेत्॥
(उभयस्यापि तत्र बहु-फलत्वात्)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

मन्दिरम्, वासः, देशः↩︎

Therefore as stated in the śloka :-

"A man should live in a place
where there is a temple of Viṣṇu
and do some kind of service (there).
If he is unable to perform any service,
he should at least abstain from what is forbidden";

↩︎

Por lo tanto, como se indica en el Śloka:-

"Un hombre debe vivir en un lugar
Donde hay un templo de Viṣṇu
y hacer algún tipo de servicio (allí).
Si no puede realizar ningún servicio,
Debería al menos abstenerse de lo que está prohibido ";

↩︎

आगैयाल् ‘‘यत्किञ्चिदपि कुर्वाणो विष्णोरायतने वसेत् । न किञ्चिदपि कुर्वाणो विष्णोरायतने वसेत्’’() ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इप्पडियागिल् निषिद्धानुष्ठानम् पण्णिक्कॊण्डे दिव्यदेशत्तिल् वसिक्कलामो?
अप्पडि वसिप्पवऩुक्कु अन्द विशेषम् अन्त्यकालत्तिलुण्डागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयाल् यत्किञ्चिदित्यादिना ।
यत्किञ्चिदपि कुर्वाणः – प्रवृत्तिरूपकैङ्कर्यङ्गळिल् मानसिक वाचिक कायिकरूपमाऩ एदावदॊऩ्ऱैप् पण्णिक्कॊण्डु, विष्णोः - विष्णु विऩुडैय, आयतने – आयतनत्तिल् अदावदु विष्ण्वायतनमुळ्ळ नगरङ्गळिल्, वसेत् - वसिक्कक्कडवऩ्। अदिल् शक्तियिल्लाविट्टाल्, न किञ्चिदपि कुर्वाणः – किञ्चिदपि निषिद्धमकुर्वाणोऽपि वा, निषिद्धनिवृत्तिरूपकैङ्कर्यनिष्ठ इत्यर्थः ।

इदऩाल् निषिद्धाचरणम् पण्णिक्कॊण्डु
दिव्यदेशत्तिल् वसिप्पदु
उचिदम् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱ् एऱ्पडुवदाल्
अप्पडि वसिप्पवऩुक्कु
अन्यकालत्तिल् कीऴ्च्चॊऩ्ऩ विशेषम् वाराद् ऎऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

प्रवृत्ति-निवृत्तिभ्यां शक्यं कैङ्कर्यं कुर्वता सता
भगवद्-भागवताभिमान-विषये
सत्त्वोत्तर-क्षेत्रे निवासः कर्तुं उचितः ।↩︎

the prapanna would do well to live in a place
sanctified by the presence of Bhagavān and Bhāgavatas
and capable of promoting sattva guṇa.↩︎

La Prapanna haría bien en vivir en un lugar
Santificado por la presencia de Bhagavān y Bhāgavatas
y capaz de promover Sattva Guṇa.↩︎

प्रवृत्तिनिवृत्तिकळाले वल्ल कैङ्कर्यत्तैप् पण्णिक्कॊण्डु भगवद्भागवताभिमानविषयमाऩ सत्त्वोत्तर क्षेत्रत्तिले वसिक्कैयुमुचितम्।↩︎

आपद्-वासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

निगृहीतेन्द्रिय-ग्रामो
यत्र यत्र वसेन् नरः ।
तत्र तत्र कुरु-क्षेत्रं
नैमिशं पुष्करन् तथा॥
(इतिहास-समुच्चयः २७-१८।)

ऎऩ्ऱु सॊल्गिऱविदु

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गत्य्-अन्तरम् इल्लाद बोदु
एद् ऎऩुम् ऒरु देशत्तिले वसित्तालुम्
इवऩ् वासत्ताले अद्-देशमुम् प्रशस्तम् आम् ऎऩ्गैक्क् आग।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु शाण्डिली-वृत्तान्तम् उदाहरणम् आगक् कण्डुगॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

ज्ञान-सम-कालम् (प्रपत्ति-मन्त्रम्) उक्त्वा
कैवल्यं याति गतशोकः ।
तीर्थे श्व-पच-गृहे वा
नष्ट-स्मृतिर् अपि परित्यजन् देहम्॥
(वराहपुराणम्।)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)17)

(विषयः18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

निगृहीतेन्द्रिय-ग्रामो
यत्र यत्र वसेन् नरः ।
तत्र तत्र कुरु-क्षेत्रं
नैमिशं पुष्करन् तथा॥
(इतिहास-समुच्चयः २७-१८।)

इत्य्-उक्तिर् अपि,↩︎

वासः, देशः↩︎

It is true that it is said:

“ The places where a man in full control of his senses lives —
that place has in it Kurukṣetra, Naimisa and, likewise, Pushkaram."

↩︎

Es cierto que se dice:

“Los lugares donde vive un hombre en pleno control de sus sentidos -
Ese lugar tiene en él Kurukṣetra, Naimisa y, del mismo modo, Pushkaram ".

↩︎

‘‘निगृहीतेन्द्रियग्रामो यत्रयत्र वसेन्नरः ।
तत्र तत्र कुरुक्षेत्रं नैमिशं पुष्करन्तथा॥’’
(इतिहास-समुच्चयः २७-१८।) ऎऩ्ऱु सॊल्गिऱविदु↩︎

इप्पडि भगवद्भागवताभिमानविषयक्षेत्रत्तिलेये वसिप्पदु उसिदमॆऩ्ऱु निर्णयित्ताल् परमैकान्ति वसिक्कुमिडमॆदुवाऩालुम् पुण्यक्षेत्रङ्गळ् वरुगिऱदॆऩ्ऱुम्, अदुवे पुण्यक्षेत्र मागिऱदॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ निगृहीतेन्द्रियग्रामः ऎऩ्गिऱ वचनङ्गळुक्कु भावमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् निगृहीतेत्यादिना । तत्र तत्र कुरुक्षेत्रमिति । आयातीति शेषः तच्च तच्च कुरुक्षेत्रमॆऩ्ऱाल् अवऩ् वसिक्कुमिडत्तिऱ्कु कुरुक्षेत्रतौल्यम् किडैक्कुम्; तत्र तत्र कुरुक्षेत्रमायाति ऎऩ्ऱाल् अवऩ् वसिक्कुमिडत्तिऱ्कु कुरुक्षेत्रादिगळैक्काट्टिलुम् उत्कर्षम् किडैक्कुम्। ‘‘कदाचिदपि रङ्गभूरसिक यत्र देशे वशी’’ इत्यादिगळिल् अभेदम् सॊल्लप्पडुगिऱदु। अप्पोदु तौल्यम् विवक्षितम्।↩︎

गत्य्-अन्तराभावे
यस्मिन् कस्मिंश्चिद् अपि देशे वसेच् चेत्,

एतद्-वासात्
स देशः प्रशस्त

इति प्रतिपादनार्था ।↩︎

But this should be taken to mean that,
when a righteous man lives in some insignificant place,
because of his inability to live elsewhere,
that place becomes sanctified by his residence.↩︎

Pero esto debe tomarse que signifique eso,
Cuando un hombre justo vive en algún lugar insignificante,
Por su incapacidad para vivir en otro lugar,
Ese lugar se santifica por su residencia.↩︎

गत्यन्तरमिल्लादबोदु एदॆऩुमॊरु देशत्तिले वसित्तालुमिवऩ् वासत्ताले अद्देशमुम् प्रशस्तमामॆऩ्गैक्काग।↩︎

गत्यन्तरमिल्लाद पोदु - भगवत्क्षेत्रवासम् किडैयादबोदु। एदेऩुमॊरुदेसत्तिलित्यादि । तथा च वेऱु वऴियिल्लाद पोदु परमैकान्तियाऩवऩ् ऎन्द तेसत्तिल् वसित्तालुम् इवऩ् वासत्ताल् अन्द तेसमुम् प्रशस्तमामॆऩ्बदिल् अन्द श्लोकत्तिऱ्कु नोक्केयॊऴिय अदिलेये परमैकान्तिकळ् वसिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु सॊल्लुवदिल् नोक्किल्लैयॆऩ्ऱु तीर्न्ददु। इदुक्कु - गत्यन्तराभावस्थलत्तिल् परमैकान्तिवसिक्कुम् देशमॆदुवाऩालुम् प्रशस्तमामॆऩ्बदऱ्कु।↩︎

अस्य शाण्डिलीवृत्तान्त उदाहरणत्वेन द्रष्टव्यः ।↩︎

This is illustrated in the episode of Sandili.

[ Sandili, a great devotee of the Lord, was living on an island in the sea.
Garuḍa, who saw it, wondered why she should dwell in such a mean place.
Owing to this offensive thought,
his wings were burnt away
and he recovered their use only after obtaining her pardon.]↩︎

Esto se ilustra en el episodio de Sandili.

[Sandili, un gran devoto del Señor,
vivía en una isla en el mar.
Garuḍa, que lo vio, se preguntó por qué debería habitar en un lugar tan malo.
Debido a este pensamiento ofensivo,
sus alas fueron quemadas
y él recuperó su uso solo después de obtener su perdón.]↩︎

इदुक्कु शाण्डिलीवृत्तान्तमुदाहरणमागक् कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

शाण्डिलीवृत्तान्तमिति । शाण्डिली ऎऩ्बवळ् हीनमाऩ समुद्रद्वीपत्तिल् वसित्तिरुन्द ऒरु वृद्धभागवतै।↩︎

अतः

ज्ञान-सम-कालम् (प्रपत्ति-मन्त्रम्) उक्त्वा
कैवल्यं याति गतशोकः ।
तीर्थे श्व-पच-गृहे वा
नष्ट-स्मृतिर् अपि परित्यजन् देहम्॥
(वराहपुराणम्।)

इति↩︎

मृत्युः↩︎

Therefore the statement in the following śloka :--

"The man who performs prapatti by uttering this mantra
at the very time when he attains this knowledge --
that man attains mokṣa
wherever he may die losing his consciousness
whether it be in a holy place of pilgrimage
or the house of one who eats dog's flesh"

↩︎

Por lo tanto, la declaración en el siguiente Śloka:-

"El hombre que realiza Prapatti pronunciando este mantra
En el momento en que alcanza este conocimiento -
Ese hombre alcanza Mokṣa
Donde sea que pueda morir, perdiendo su conciencia
ya sea en un lugar sagrado de peregrinación
o la casa de alguien que come carne de perro "

↩︎

आगैयाल्
‘‘ज्ञानसमकालमुक्त्वा कैवल्यं याति गतशोकः ।
तीर्थे श्वपचगृहे वा नष्टस्मृतिरपि परित्यजन्देहम्’’
(वराहपुराणम्।)
ऎऩ्ऱु↩︎

प्रपन्नऩुक्कु प्रशस्ताप्रशस्तदेशङ्गळिल् ऎङ्गुमरणम् नेर्न्दालुम् अवऩ् कैवल्यम् पोगिऱाऩॆऩ्ऱु मरणत्तिल् मात्तिरम् देशानियमम् सॊल्लियिरुप्पदऱ्कु भावमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - हीनदेशवासम् गत्यन्तराभावविषयमागैयाल्, ज्ञानसमकालमिति । ऎवऩॊरुवऩ् ऎप्पॊऴुदु ज्ञानमुण्डागिऱदो अप्पॊऴुदु इन्द मन्त्रत्तैच् चॊल्लि शरणागतियैप् पण्णुगिऱाऩो, अवऩ् अनन्तरम्, तीर्थे – परिशुद्धमाऩ भगवत्क्षेत्रत्तिलेयो, श्वपचगृहे वा – अतिदुष्टमाऩ चण्डालगृहत्तिलेयो, देहं परित्यजन्नपि – शरीरत्तै विडुगिऱवऩागिलुम्, नष्टस्मृतिरपि – शरीरत्यागकालत्तिल् स्मरणमिल्लादवऩागिलुम्, गतशोकः - मरणत्तिऱ्कुप्पिऱगु तीर्न्द शोकऩाय्, कैवल्यं – मोक्षत्तै, याति - अडैगिऱाऩॆऩ्गै।↩︎

मोक्षे नान्तरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शरीर-पातत्तुक्कुम् ऒरु देश-विशेष-नियमम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

ऎप्-पडिक्कुम् फलत्तिल् इऴव् इल्लैय्

ऎऩ्गैक्क् आग।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. शरीर-पात-विषये देश-विशेष-नियमो नास्तीत्य् एतद् अपि
सर्वथा फल-हानिर् नास्तीत्य् एतद्-अर्थम् ।↩︎

2. this statement that there is no special place prescribed for death,
should also be understood in the light of what has been said above,
as pointing out that this will be no hindrance to the attainment of mokṣa .↩︎

3. Esta afirmación de que no hay un lugar especial prescrito para la muerte,
también debe entenderse a la luz de lo que se ha dicho anteriormente,
como señalar que esto no será obstáculo para el logro de Mokṣa.↩︎

4. शरीरपातत्तुक्कुम् ऒरु देशविशेष नियममिल्लैयॆऩ्ऱदुवुम् ऎप्पडिक्कुम् फलत्तिलिऴविल्लैयॆऩ्गैक्काग।↩︎

5. इऩि वस्तव्यमागच् चॊऩ्ऩ भगवत्क्षेत्रङ्गळिल् प्रधानमाऩ कोयिल्, तिरुमलै, पॆरुमाळ्गोयिल् विषयमाग क्रममाग मूऩ्ऱु पाट्टुगळरुळिच्चॆय्गिऱार्।↩︎

दिव्य-देश-प्राशस्तयः

श्रीरङ्गम्

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

आरादव्(=अपर्याप्त) अरुळ् अमुदम् पॊदिन्द(=खचित) कोयिल्
अम्बुयत्तोन्(=अम्बुजवान् ब्रह्मा) अयोत्ति-मन्नर्क्कळ्(=स्थिरा →राजभ्यः) इत्त कोयिल्
तोराद(=अपराजित)-तनि-वीरन् तॊऴुद(=पूजित) गोयिल्
तुणैय्(=सहाय) आन वीडणऱ्‌कुत्(=विभीषणाय) तुणैय् आङ् कोयिल्
शेराद पयन्(=फलम्) ऎल्लाञ् शेर्क्कुङ् कोयिल्
सॆऴु(=श्लाघ्य)-मऱैयिन् मुदल् ऎऴुत्तुच् शेर्न्द कोयिल्
तीराद विनैय्(=कर्म) अनैत्तुन् तीर्क्कुङ् कोयिल्
तिरुव्-अरङ्गम् ऎनत् तिगऴुङ्(=प्रकाशमानः) कोयिल् ताने.

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

[[१५५]]

अपर्याप्त-कृपामृत-भरितो देवालयः, अम्बुजासनेनायोध्या-राजाय दत्तो देवालयः
अपराजितेनाद्वितीय-वीरेण आराधितो देवालयः,
सहाय-भूतस्य विभीषणस्य सहायभूतो देवालयः,
अलब्धानां फलानां सर्वेषां लम्भको देवालयः श्लाघ्य-वेद-प्रथमाक्षर-युक्तो देवालयः,
निवर्तितुम् अयोग्यानां कर्मणां सर्वेषां निवर्तको देवालयः, श्रीरङ्गमिति प्रकाशमानो देवालयः ॥↩︎

(1) The temple or Vimana which is renowned as Śrīraṅgam,
the temple or vimāna which was granted to the rulers of Ayodhya by the lotus-born Brahma,
the temple or vimana where the invincible and incomparable Śrī Rāma worshipped,
the temple or vimāna which is the refuge of Vibhishana, the ally of Śrī Rāma,
the temple or vimāna, which secures all sorts of benefits unattainable elsewhere,
the temple or vimāna which has the shape of praṇava,
the temple or vimāna which destroys all sins, however insurmountable they may be,
that temple of Śrīraṅgam is indeed full of the nectar of grace which never satiates.↩︎

(1) El templo o vimana que es reconocida como Śrīraṅgam,
el templo o vimāna que fue otorgado a los gobernantes de Ayodhya por el Brahma nacido en el loto,
El templo o vimana donde adoraba el invencible e incomparable Śrī Rāma,
El templo o vimāna que es el refugio de Vibhishana, el aliado de Śrī Rāma,
el templo o vimāna, que asegura todo tipo de beneficios inalcanzables en otros lugares,
el templo o vimāna que tiene la forma de praṇava,
el templo o vimāna que destruye todos los pecados, por insuperables que sean,
Ese templo de Śrīraṅgam está lleno del néctar de gracia que nunca se siente.↩︎

आरादवरुळमुदम् पॊदिन्द कोयि
लम्बुयत्तो नयोत्तिमन्नर्क् कळित्तगोयिल्
तोराद तनिवीरन् तॊऴुदगोयिल्
तुणैयान वीडणऱ्‌कुत् तुणैयाङ्गोयिल्
सेराद पयनॆल्लाञ् जेर्क्कुङ्गोयिल्
सॆऴुमऱैयिन् मुदलॆऴुत्तुच् चेर्न्दगोयिल्
तीराद विनैयनैत्तुन् दीर्क्कुङ्गोयिल्
तिरुवरङ्गमॆनत् तिगऴुङ्गोयिल् ताने.↩︎

अदिलुम् कोयिल् स्वयंव्यक्तमागैयालुम्, समस्तपूर्वाचार्याभिमतमागैयालुम्, सर्वोत्कृष्ट मागैयाल् अदिऩ्विषयमाऩ पाट्टै मुन्दुऱवरुळिच्चॆय्गिऱार् आराद वरुळमुदमित्यादिना । आराद - पर्याप्तमागाद, सेविक्कुमवर्गळुक्कु ऎत्तऩै कालम् सेवित्तालुम् तृप्तिजनकमागाद, अरुळमुदम् - कृपैयागिऱ अमृतम्, कृपै यागिऱ अम्रुदमे वडिवुगॊण्डाऱ्पोलेयिरुक्किऱ रङ्गनाथऩ्, पॊदिन्द कोयिल् - कोयिल् कॊण्डिरुक्कुम् कोयिल्, स्वामियाऩ रङ्गनाथऩ् वसिक्कुम् विमानमॆऩ्ऱबडि। अम्बुयत्तोऩ् - अम्बुजत्तिल् वसिक्कुमवऩ्, अम्बुजासनऩाऩ ब्रह्मा ऎऩ्ऱबडि। अयोत्तिमऩ्ऩर्क्कु - अयोद्ध्याधिपतिकळाऩ मनु मुदलाऩ राजाक्कळुक्कु, अळित्त कोयिल् - भावियाऩ रामावदारत्तैयुद्देशित्तु पूर्वमे कृपैयोडु कॊडुत्त कोयिल्, तोराद - ऎऩ्ऱुम् पराजितऩागाद, तऩिवीरऩ् - असहायशूरऩाऩ रघुवीरऩ्, तॊऴुदगोयिल् - विभवावतारऩाऩ तऩ्ऩैक्काट्टिलुम् सौलभ्यादिगुणपूर्तियाले उत्कृष्टऩाऩ अर्चावताररूपियाऩ रङ्गनाथऩिडत्तिल् प्रेमातिशयत्ताले आराधित्त कोयिल्। तुणैयाऩ -

‘‘राक्षसानां वधे साह्यं
लङ्कायाश्च प्रधर्षणे ।
करिष्यामि यथा प्राणं
प्रवेक्ष्यामि च वाहिनीम्’’

ऎऩ्ऱबडि युद्धत्तिल् तऩक्कु सहायमाऩ। वीडणऱ्कु -विभीषणाऴ्वाऩुक्कु, तुणैयाङ्गोयिल् - विभीषणाऴ्वाऩ् अयोत्तियिल् निऩ्ऱुम्

‘‘लब्ध्वा कुलधनं राजा
लङ्कां पायाद् वीभीषणः’’

ऎऩ्गिऱबडि इलङ्गैक्कुप् पोगुम् पोदु सहायमागप् पोऩ कोयिल्। इव्वळवाले

‘‘आद्यं स्थलं स्वयं व्यक्तं
सत्यलोके प्रतिष्ठितम्’’

ऎऩ्गिऱबडि रङ्गनाथऩ् श्रीवैकुण्ठत्तिलिरुन्दु सत्यलोकत्तिल् स्वयंव्यक्तमाग अवदरित्तारॆऩ्ऱुम्,
अवरै ब्रह्मा अयोद्ध्याधिपतिकळुक्कुक् कॊडुत्तारॆऩ्ऱुम्,
अवरै रामऩ् विभीषणाऴ्वाऩुक्कुक् कॊडुत्तारॆऩ्ऱुम्,
मध्ये मार्गत्तिल् उभयकावेरि-मध्यत्तिल् रङ्गनाथऩ् तऩ्ऩ् इच्छैयाले स्थिरमाग इरुन्दुविट्टार् ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुम् पुराणकथै - क्रममाग सङ्ग्रहिक्कप्पट्टदु।
सेराद - अन्यत्र किडैक्कक्कूडाद, पयऩॆल्लाम् - अपेक्षितफलङ्गळैयॆल्लाम्, सेर्क्कुङ्गोयिल् - अडैविप्पिक्कुम् कोयिल्। सॆऴुमऱैयिऩ् - श्लाघ्यमाऩ वेदत्तिऩुडैय, मुदलॆऴुत्तु - प्रणवत्तोडु, सेर्न्दगोयिल् - ऒत्तदाऩ कोयिल्। अदावदु प्रणवम्बोले भगवाऩै शेषियागक्काट्टुम् कोयिलॆऩ्ऱबडि। अथवा प्रणवाक्षरत्तिऩुडैय आकारम् पोऩ्ऱ आकारत्तोडु कूडिय ऎऩ्ऩवुमाम्। तीराद - भक्तिप्रपत्तिव्यतिरिक्तङ्गळाले तीर्क्कमुडियाद, विऩैयऩैत्तुम् - सर्वपापङ्गळैयुम्, तीर्क्कुङ्गोयिल् - स्वदर्शनमात्रत्ताले पोक्कडिक्कुम् कोयिल्। अदु ऎदॆऩ्ऩिल्, तिरुवरङ्गमॆऩत् तिगऴुम् कोयिल् ताऩे - ‘‘श्रीरङ्गमतुलं क्षेत्रं’’ ऎऩ्ऱु लोकप्रसिद्धमाय् विळङ्गानिऩ्ऱ श्रीरङ्गविमानमे ऎऩ्गै।↩︎

वेङ्कटगिरिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

कण्णन्-अडिय्-इणैय्(=२) ऎमक्कुक् काट्टुम् वॆऱ्‌पुक्(=गिरिः)
कडु-विनैयर्(=कर्मवताम्) इरु(=२→पुण्य-पापे)-विनैयुङ् कडियुम् वॆऱ्‌पुत्
"तिण्णम्(=ध्रुवम्) इदु (मोक्ष-)वीड्" ऎन्नत् तिगऴुम्(=काशमानः) वॆऱ्‌पुत् (5)
तॆळिन्द(=शुद्ध)-पॆरुन्-तीर्थङ्गळ् सॆऱिन्द(=घनीभूत) वॆऱ्‌पुप्
पुण्णियत्तिन् पुगल्(=प्रवेश) इद् ऎन्नप् पुगऴुम्(=स्तुतः) वॆऱ्‌पुप्
पॊन्न्-उलगिऱ्‌ भोगम् ऎल्लाम् पुणर्क्कुम्(=योजक) वॆऱ्‌पु (5)
विण्ण्-अवरुम् अण्ण्-अवरुम् विरुम्बुम्(=काङ्क्षित) वॆऱ्‌पु
(पाप=)वेङ्-कट(←कर्तने)-वॆऱ्‌प् ऎन विळङ्गुम्(=काशमानो) वेद-वॆऱ्‌पे.
("गिरिं गच्छत काणे विकटे" इत्य् ऋग्-वेद-श्रुत्या)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

कृष्णस्य चरण-द्वन्द्वम् अस्माकं प्रदर्शयिता पर्वतः
क्रूर-कर्मणां द्वि-विधस्यापि कर्मणो नाशकः पर्वतः,
ध्रुवम् अयं मोक्ष इति प्रकाशमानः पर्वतः,
प्रसन्न-महा-तीर्थ-भरितः पर्वतः
पुण्यस्य प्रवेश-देशोऽयमिति स्तुतः पर्वतः,
स्वर्ग-लोके भोगानां सर्वेषाम् उत्पादकः पर्वतः
दिवि-षद्भिर् भू-वासिभिश् चाभिलषितः पर्वतः,
वेङ्कटपर्वत इति प्रकाशमानो वेदपर्वत एव ॥
("गिरिं गच्छत काणे विकटे" इत्य् ऋग्-वेद-श्रुत्या)↩︎

(2) The mountain which reveals to us the two feet of Śrīkṛṣṇa,
the mountain where wicked sinners get rid of both their punya and papa,
the mountain which is renowned as being indeed mokṣa itself,
the mountain on which flow holy streams with pellucid waters,
the mountain that is extolled as the abode of all righteous actions,
the mountain that secures all the enjoyments of Paramapada (the region of dazzling gold),
the mountain that is longed for by the eternal suris and the people of this earth -
that mountain is only the mountain described in the Vedas and famous as the Venkata Hills.↩︎

(2) La montaña que nos revela los dos pies de śrīkṛṣṇa,
La montaña donde los pecadores malvados se deshacen de su Punya y Papá,
la montaña que es reconocida como de hecho mokṣa,
la montaña en la que fluye arroyos santos con aguas peluídicas,
la montaña que se exalta como la morada de todas las acciones justas,
La montaña que asegura todos los placeres de Paramapada (la región de oro deslumbrante),
La montaña anhela los Suris eternos y la gente de esta tierra -
Esa montaña es solo la montaña descrita en los Vedas
y famosa como las colinas de Venkata.↩︎

कण्णनडियिणैय् ऎमक्कुक् काट्टुम् वॆऱ्‌पुक्
कडुविनैयरिरुविनैयुङ् गडियुम् वॆऱ्‌पुत्
तिण्णमिदु वीडॆन्नत् तिगऴुम् वॆऱ्‌पुत्
तॆळिन्द पॆरुन्दीर्त्तङ्गळ् सॆऱिन्द वॆऱ्‌पुप्
पुण्णियत्तिन् पुगलिदॆन्नप् पुगऴुम् वॆऱ्‌पुप्
पॊन्नुलगिऱ्‌ पोगमॆल्लाम् पुणर्क्कुम् वॆऱ्‌पु
विण्णवरु मण्णवरुम् विरुम्बुम् वॆऱ्‌पु
वेङ्गडवॆऱ्‌पॆन विळङ्गुम् वेदवॆऱ्‌पे.↩︎

इऩि तिरुमलैयाऴ्वारुडैय उत्कर्षत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् कण्णऩित्यादि याल्। कण्णऩ् - 'कुऩ्ऱमेन्दिक् कुळिर् मऴै कात्तवऩ्' ऎऩ्ऱु कृष्णऩागक् कॊण्डाडप्पट्ट तिरुवेङ्गमुडैयाऩुडैय। अडियिणै - परस्परसदृशङ् गळाऩ तिरुवडि द्वन्द्वत्तै, ऎमक्कु - निहीनराऩ नमक्कु, काट्टुम् वॆऱ्पु - प्रत्यक्षमागक् काट्टुम् मलै। अथवा, कण्णऩ् ऎऩ्ऱु व्यस्तपदम्। कण्णऩ् - कृष्णरूपियाऩ श्रीनिवासऩ्। अडियिणै - तऩ्ऩुडैय चरणद्वन्द्वत्तै, काट्टुम् - दानमुद्राङ्कितमाऩ तऩ् तिरुक्कैयाले काट्टुम्, इदुवे उङ्गळुक्कु प्राप्यमुम् प्रापक मुमॆऩ्ऱु प्रदर्शनम् पण्णुम्, वॆऱ्पु - मलै यदवच्छेदेन कण्णऩ् तऩ् अडियिणैयै दानमुद्रैयाले काट्टुगिऱाऩो अन्द वॆऱ्पु ऎऩ्ऱबडि। कडु - क्रूरमाऩ, विऩैयर् - दुष्कर्मङ्गळैयुडैयवर्गळुडैय, इरुविऩैयुम् - पुण्यपापरूपमाऩ इरण्डु - कर्मत्तैयुम्, कडियुम् वॆऱ्पु - नाशम् पण्णुम् मलै। तिण्णम् - सत्यमाग, इदु वीडु - इदु ताऩे परमपदम्, ऎऩ्ऩ ¬- ऎऩ्ऱु कॊण्डाडुम्बडि, तिगऴुम् वॆऱ्पु - उज्ज्वलमाऩ मलै। तॆळिन्द - स्वच्छस्वादुसदावदातङ्गळाऩ, पॆरुम् - प्रसिद्धङ्गळाऩ, तीर्त्तङ्गळ् - पाबविनाशम्, आगाश कङ्गै, कुमारधारै मुदलाऩ पुण्यदीर्त्तङ्गळाले, सॆऱिन्द वॆऱ्पु - निबिडमाऩ मलै। पुण्णियत्तिऩ् - पुण्णियङ्गळुक्कॆल्लाम्, पुगलिदु - उबाय मिदुवे, ऎऩ्ऩ - ऎऩ्ऱु, पुगऴुम् वॆऱ्पु - पुगऴप्पडुगिऱ मलै। पॊऩ्ऩुलगिल् - परमपदत्तिल् उण्डागुम्, पोगमॆल्लाम् - परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपभोगत्तै यॆल्लाम्, पुणर्क्कुम् वॆऱ्पु - इङ्गेये उण्डाक्कुम् मलै। विण्णवरुम् - मेलेयिरुन्दु वरुम् देवतैकळालुम्, मण्णवरुम् - कीऴेयिरुन्दु पोगुम् मऩुष्यर्गळालुम्, विरुम्बुम् वॆऱ्पु - विरुम्बप्पडुगिऱ मलै। इरट्टैप्पिळ्ळैबॆऱ्ऱ मादावाऩवळ् इरण्डु कुऴन्दैगळुक्कुम् सौकर्य माम्बडि नडुविले विऴुन्दु किडक्कुमाप्पोले विण्णुक्कुम् मण्णुक्कुम् नडुवेयिरुन्दु इरुवर्गळालुम् विरुम्बप्पडुम् मलै ऎऩ्ऱबडि। अन्द वॆऱ्पु ऎदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वेङ्गडवॆऱ्पॆऩ विळङ्गुम् वेद वॆऱ्पे इति ।
वेम् - पापतै, कटति – नाशयतीति वेङ्गडम्। दर्शनमात्रत्ताले पापनाशकमाऩ वेङ्कटाचलमॆऩ विळङ्गुम् वेङ्कटाचलमे।
‘‘गिरिं गच्छत काणे विकटे’’
ऎऩ्ऱु ऋग्वेदत्तिल् सॊल्लप्पट्ट तिरुमलैये ऎऩ्ऱबडि।↩︎

हस्ति-गिरिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्तमव्-अमर्त्(=युद्ध)-तलम् अमैत्तद्(=स्थापितं) ओर् ऎऴिऱ्(=प्रकाशमान)‌ +धनुव् उयर्त्त(=उत्क्षिप्त)-कणैयाल्(=बाणेन)
अत्तिरव्(=अस्त्र)-अरक्कन्(=राक्षस) मुडि-बत्तुम् ऒरु कॊत्त्(=गुच्छ) ऎनव् उदिर्त्त तिऱलोन् (=सारवतः),
मत्थ्(=मन्थान) उऱु(=वर्धित) मिगुत्त तयिर् मॊय्त्त(=उत्प्लुत) वॆणॆय्(=नवनीतम्) वैत्तद् उणुम् अत्तन्(=आप्तन्) इडम् आम्
अत्ति-गिरि भत्तर् विनै तॊत्त्(=[पत्त्रादि-]नालक)-अऱव् अऱुक्कुम्, (ततः) अणिय्(=अलङ्कारः) अत्-तिगिरिये(=चक्रं हि).

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

[[१५६]]

उत्तम-युद्ध-स्थल-पर्याप्ताद्वितीय-प्रकाश-धनुः-क्षिप्तेन बाणेनास्त्रिणो राक्षसस्य शिरांसि दशापि
एक गुच्छवत् पातितवतः, सामर्थ्यवतः,
मन्थान-मथ्यम् अधिकं दधि, अधिकं नवनीतं स्थापितं भक्षितवत आप्तस्य स्थान-भूतो
हस्ति-गिरिः भक्तानां कर्म-संबन्ध-विच्छेद-पूर्वकं विनाशयद्
अलंकार-भूतं तच्-चक्रम् एव ॥↩︎

(3) Hastigiri (Kañcīpuram )

where dwells Śrī Rāma
who, with his might and with his arrow,
discharged from his beautiful bow in the great battle-field,
shook down the bunch of ten heads of the Rākṣasa
who was powerful in the use of missiles;
and where dwells also Śrīkṛṣṇa, the great friend of man,
who ate the rising butter kept by Yasoda,
after churning the abundant curd
into which the churn was pressed –
this Hastigiri cuts off the sins of devotees
leaving no trace of them behind.
It does, of itself, the work of the Lord's chakra
and lets the latter remain as a mere ornament to His hand.↩︎

(3) Hastigiri (Kañcīpuram)

donde habita Śrī Rāma
quien, con su poder y con su flecha,
dado de alta de su hermoso arco en el gran campo de batalla, Tiró el montón de diez cabezas del Rākṣasa
quien era poderoso en el uso de misiles;
y donde habita también Śrīkṛṣṇa, el gran amigo del hombre,
quien se comió la mantequilla ascendente mantenida por Yasoda,
Después de agitar la abundante cuajada
en el que se presionó el palo -

Este hastigiri corta los pecados de los devotos No dejando rastro de ellos atrás.
Lo hace, por sí mismo, la obra del chakra del Señor
y deja que este último permanezca como un mero adorno a su mano.↩︎

उत्तम वमर्त्तल ममैत्तदो रॆऴिऱ्‌ ऱनुवुयर्त्त कणैयाल्
अत्तिरवरक्कन् मुडिबत्तु मॊरुगॊत्तॆन वुदिर्त्त तिऱलोन्
मत्तुऱुमिगुत्त तयिर्मॊय्त्तवॆणॆय् वैत्तदुणुमत्तनिडमा
मत्तिगिरिबत्तर्विनै तॊत्तऱवऱुक्कुमणियत्तिगिरिये.↩︎

इऩि पॆरुमाळ् कोयिल्विषयमाग ऒरु पाट्टरुळिच्चॆय्गिऱार् उत्तम इत्यादि । उत्तम - श्रेष्ठमाऩ, ‘‘रामरावणयोर्यद्धं रामरावणयोरिव’’ ऎऩ्ऱु सदृशान्तरशून्यमागच् चॊल्लप्पट्ट, अमर् - युद्धत्तिऩुडैय, तलम् - तलत्तिल्, अमैत्तदु - स्थापिक्कप्पट्टदाय्,ओर् - अद्वितीयमाऩ, ऎऴिल् - उज्ज्वलमाऩ, तऩु - धनुस्सिले, उयर्त्त - सन्धानम् पण्णप्पट्ट, कणैयाल् - बाणत्ताल्, अत्तिरवरक्कऩ् - अस्त्रबलत्तैयुडैय राक्षसऩाऩ रावणऩुडैय, मुडि पत्तुम् - शिरस्सुगळ् पत्तैयुम्, ऒरु कॊत्तॆऩ - ऒरु पऩङ्गाय् कॊत्तै उदिर्त्ताप्पोले, उदिर्त्त - कीऴे तळ्ळिऩ, तिऱलोऩ् - सामर्थ्यशालियाऩ रामऩाय्, मत्तु - मत्तिऩाले, उऱुमिगुत्त - उऱुत्ति कडैयप्पट्ट, तयिर् - तयिरिले, मॊय्त्त - ऎऴुन्द, वॆणॆय् - वॆण्णॆयै, वैत्तदुणुम् - यशोदा पिराट्टि उरियिले वैत्तदै वाङ्गि अमुदुसॆय्द कृष्णरूपियायुमिरुक्किऱ।

अत्तऩिडमाम् -

‘‘रामो द्विर्नाभिभाषते’’

‘‘द्यौः पतेत् पृथिवी शीर्येत्
हिमवान् शकली भवेत् ।
शुष्येत् तोय-निधिः कृष्णे
न मे मोघं वचो भवेत्’’

ऎऩ्ऱु आप्तर्गळागच् चॊल्लप्पट्ट इरुवरुम् अर्चावतारम् पण्णि विरुप्पत् तोडु वसिक्कुमिडमाम्।
अत्तिगिरि - पॆरुमाळ् कोयिलाऩ हस्तिगिरि याऩदु, पत्तर्विऩै - आश्रितर्गळाऩ भक्तर्गळुडैय पाबत्तै, तॊत्तऱ - काम्बु अऱ्ऱुप्पोगुम्बडि, वासऩै नशित्तुप्पोगुम्बडि ऎऩ्ऱबडि। अऱुक्कुम् - नाशम् सॆय्युम्, इप्पडियाऩाल् भक्त पापनाशकऩाऩ तिरुवाऴियाऴ्वाऩुक्कु कार्यमेदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अणियत्तिगिरिये इति । अत्तिगिरि - पापनाशकतया प्रसिद्धऩाऩ अन्दत् तिरुवाऴि याऴ्वाऩ्, अणिये - अलङ्गारमे। भक्तपापहरत्वरूपकार्यमिल्लामैयाल् केवलहस्ताभरणमागवे इरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

तेन्-आर्(=पूर्ण)-कमलत्-तिरु-मगळ्+नाथन् +तिगऴ्न्द्(=काशमान) उऱैयुम्(=अध्युषितं)
वा(न्)-नाड् (विषये) उगन्द्-अवर् वैयत्त्(=भुवि) इरुप्प् इडम् (यत्र-क्वचित् सद् एवम् भावनीयम् -) वऩ्(=बलवद्)-+धरुमक्
काऩ्(=कानन)-आर्(=पूर्ण)-इमयमुङ्(=हिमं च) गङ्गैयुङ् काविरियुङ् (क्षीर-)कडलुम्
नाना-(पौराणिक-)नगरमु(म्) नाकमुङ् कूडिय नन्(ल्)-निलमे. (26)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

सा काशीति न चाकशीति(=चकास्ति, छान्दस-रूपम्), भुवि सा ऽयोध्येति नाध्यास्यते,
सा ऽवन्तीति न कल्मषाद् अवति, सा काञ्चीति नोदञ्चति ।
धत्ते सा मधुरेति नोत्तम-धुरां, मान्यापि नान्या पुरी या वैकुण्ठ-कथा-सुधा-रस-भुजां रोचेत नो चेतसे॥ ४३ ॥(5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्थानविशेषाधिकारः एकोनविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

मधु-पूर्ण-कमल-स्थ-श्री-लक्ष्मी-नाथेन सप्रकाशम् अध्युषितं
परम-व्योम-देशं वाञ्छतां भूमि-गतं वास-स्थानं दृढ-धर्म-
कानन-पूर्ण-हिमवद्--गङ्गा-कावेरी-(क्षीर-)समुद्र-
नाना-नगर-नाक-संवलितं समीचीनस्-थानम् ॥↩︎

(4) That place on the earth where dwell (the devotees of the Lord),
who long for the world above (Paramapada)
which is the famous residence of Nārāyaṇa , the Lord of Lakṣmī , born of the lotus full of honey (pollen) -
that place is as sacred as the Himalaya surrounded by forests,
the Gaṅga, the Cauvery, the sea, the holy cities (like Ayodhya, Mathura, Kasi and Kanchi) and Śrī Vaikuntha all in one.↩︎

(4) ese lugar en la tierra donde habitan (los devotos del Señor),
que anhelan el mundo anterior (Paramapada)
que es la famosa residencia de Nārāyaṇa, el Señor de Lakṣmī, nacido del loto lleno de miel (polen) -
Ese lugar es tan sagrado como el Himalaya rodeado de bosques,
El Gaṅga, el Cauvery, el Mar, las Ciudades Sagradas (como Ayodhya, Mathura, Kasi y Kanchi) y Śrī Vaikuntha, todo en uno.↩︎

तेनार् कमलत् तिरुमगणादन् ऱिगऴ्न्दुऱैयुम्
वानाडुगन्दवर् वैयत्तिरुप्पिडम् वऩ्ऱरुमक्
कानारिमयमुङ् गङ्गैयुङ् गाविरियुङ् गडलुम्
नानानगरमु नागमुङ् गूडिय नन्निलमे. (26)↩︎

प्रपन्नऩुक्कु वासस्थानङ्गळाऩ भगवत्क्षेत्रङ्गळै प्रशंसित्तु अवऩुक्कु वस्तव्यम् आऩ भागवताभिमान-विषय-देशत्तै अधिकारप् पाट्टाले प्रशंसिक्किऱार् तेऩारिति । तेऩ् - मकरन्दत्ताले, आर् - परिपूर्णमाऩ, कमल - तामरस पुष्पत्तिले वसिक्किऱ तिरुमगळ् - पॆरियबिराट्टिक्कु, नादऩ् - वल्लभऩायिरुक्किऱ भगवाऩ्, तिगऴ्न्दुऱैयुम् - विळङ्गिक्कॊण्डे नित्यवासम् पण्णुम्, वाऩाडु - परमपदत्तै, उगन्दवर् - प्रयोजनान्तरापेक्षैयऩ्ऱिक्के परमपदत्तैये प्रधानफलमाग ऎण्णि उगन्दिरुक्कुम् प्रपन्नर्। वैयत्तिरुप्पिडम् - इन्द पूमियिल् इरुक्कुमिडमे, वऩ् - प्रबलमाऩ, तरुम - धर्मक्षेत्रमुमाय्, काऩार् - तबोवऩत्ताले सूऴप्पट्टदुमाऩ, इमय मुम् - हिमवत्पर्वतमुम्, कङ्गैयुम् -

‘‘गङ्गा गङ्गेति यो ब्रूयाद्
योजनानां शतैर् अपि ।
मुच्यते सर्वपापेभ्यः’’

ऎऩ्गिऱबडि स्ववचनमात्रत्ताले सर्वपापहरैयाऩ गङ्गैयुम्, काविरियुम् - 'गङ्गैयिऱ् पुनीतमाऩ काविरि' ऎऩ्ऱु कॊण्डाडप्पट्ट कावेरियुम्, कडलुम् - समुद्रतीरत् तिलुळ्ळ श्वेतद्वीपमुम्, अथवा,

‘‘द्वौ समुद्रौ वितताव् अजूर्यौ
पर्यावर्तेते जठरेव पादाः ।
तयोः पश्यन्तो अतियन्त्य् अन्यम्
अपश्यन्तस् सेतुना ऽतियन्त्य् अन्यम्’’ (4)

ऎऩ्ऱु वेदप्रसिद्धमाऩ सेतुरूपमाऩ समुद्रमुमॆऩ्ऩवुमाम्। तिरुप्पुल्लाणि मुदलाऩ समुद्रतीर-स्थ-दिव्य-देशम् आगवुम् आम्। नाऩानगरमुम् - ‘‘अयोद्ध्या मधुरा माया’’ इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्ट नानाविधमाऩ पुण्यनगरमुम्, नागमुम् - ‘‘ते ह नाकं महिमानस्सचन्ते’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट परमपदमुम्, कूडिय - सेर्न्ददाऩ, नऩ्ऩिलमे - सर्वोत्कृष्टमाऩ देशम्। भागवतसहवासमुळ्ळ भगवत्क्षेत्रम् लभियादबोदु केवलभागवतावासस्थलमे एतादृशोत्कर्षशालितया प्रपन्नर्गळुक्कु वासस्थानमागुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

The place which is not to the liking of the minds of those who taste the nectar of the stories of Bhagavān (Vaikuṇṭha ) -
that place does not shine in the world, merely because it is called Kasi, (Kasi: that which shines);
it does not become a (suitable) place of residence merely because it is called Ayodhya;
it does not save us from our sins merely because it is called Avanti (Ava to protect);
Kanchi is not excellent because of its name;
nor is Madhura considered a seat of excellence merely because it is called Madhura.
So also other cities do not become worthy merely because of their names,
if they are not to the liking of those who delight in the ambrosia of stories concerning Bhagavān (Vaikuṇṭha ).↩︎

El lugar que no es del gusto de las mentes de aquellos
que prueban el néctar de las historias de Bhagavān (Vaikuṇṭha) -
Ese lugar no brilla en el mundo, simplemente porque se llama Kasi (Kasi: lo que brilla);
No se convierte en un lugar de residencia (adecuado) simplemente porque se llama Ayodhya;
No nos salva de nuestros pecados simplemente porque se llama avanti (Ava para proteger);
Kanchi no es excelente debido a su nombre; Madhura tampoco se considera un asiento de excelencia simplemente porque se llama Madhura.
Así que también otras ciudades no se vuelven dignas simplemente por sus nombres,
Si no son del agrado de aquellos
que se deleitan en la Ambrosia de las historias relacionadas con Bhagavān (Vaikuṇṭha).↩︎

सा काशीति न चाकशीति भुवि सायोद्ध्येति नाद्ध्यास्यते
सावन्तीति न कल्मषादवति सा काञ्चीति नोदञ्चति ।
धत्ते सा मधुरेति नोत्तमधुरां नान्यापि मान्या पुरी
या वैकुण्ठकथासुधारसभुजां रोचेत नो चेतसे ॥ ४३ ॥↩︎

ननु ‘‘अयोद्ध्या मधुरा माया काशी काञ्ची ह्यवन्तिका । पुरी द्वारवती चैव सप्तैते मुक्तिदायकाः ऎऩ्ऱु' मुक्ति-प्रदङ्गळागच् चॊऩ्ऩ अयोद्ध्यादिगळिरुक्क केवलभागवतवासस्थानत्तै वासार्हमागच् चॊल् ललामोवॆऩ्ऩिल्, अयोद्धन्यादिसर्वस्थानङ्गळुक्कुम् भागवताभिमानत्तालेये एत्त मागैयाल् अम्मादिरि भागवताभिमानमुळ्ळ ऎन्द देशमाऩालुम् अदु प्रपन्नऩुक्कु उपादेयमागुम्। अप्पडि भागवतर्गळुडैय तिरुवुळ्ळम् उगक्काद ऎन्द देशमाऩालुम् अदु अनुपादेयमॆऩ्ऱु समर्थिक्किऱार् सा काशीति । या पुरी - ऎन्द पट्टणमाऩदु, वैकुण्ठकथासुधारसभुजां - वैकुण्ठ-नामगऩाऩ भगवाऩुडैय कथैयागिऱ अमृतरसास्वादशीलर्गळाऩ महाभागवतर्गळुडैय, चेतसे - तिरुवुळ्ळत्तिऱ्कु, नो रोचते – रुचिक्क विल्लैयो; भागवताभिमानविषयमागविल्लैयोवॆऩ्ऱबडि। सा - अदु, काशीति – केवलकाशीति नामधेयत्तालेयो, काशित्वरूप तच्छक्यतावच्छेदकत्वत्तालेयो, न चाकशीति – प्रकाशियादु। अत्यन्तप्रकाशत्तिऱ्कु काशित्वम् प्रयोजकमऩ्ऱु; किन्तु भागवताभिमानविषयत्व मॆऩ्ऱु करुत्तु। भुवि – भूलोकत्तिले, सा – भागवतर्गळुडैय मनस्सुक्कु रुचियाद अन्दप्पट्टणमाऩदु, अयोद्ध्येति – अयोद्ध्या ऎऩ्गिऱ नाममात्रत्ताल्, नाद्ध्यास्यते महाऩ्गळाले वसिक्कप्पडुगिऱदिल्लै। सा – भागवतमनस्सुक्कु रुचियाद अन्द पुरी । अवन्तीति - अवन्तियॆऩ्गिऱ केवलनामत्ताले, कल्मषात् - पाबत्तिलिरुन्दु, नावति – अङ्गु वसिप्पवर्गळै रक्षिक्कादु। सा – भागवतर्गळुडैय मऩस्सुक्कु रुचियाद अन्द पुरियाऩदु, काञ्चीति – काञ्चियॆऩ्गिऱ नामामात्रत्ताले,

‘‘क इति ब्रह्मणो नाम
तेन तत्राञ्चितो हरिः ।
तस्मात्काञ्चीति विख्याता
पुरी पुण्यविवर्धिनी’’

ऎऩ्ऱ व्युत्पत्तिमत्ताऩ नाममात्रत्ता लॆऩ्ऱबडि, नोदञ्चीति – उत्कृष्टमागमाट्टादु। सा – भागवतर्गळुडैय मऩस्सुक्कु रुचियाद अन्द वडमदुरैयुम्, मधुरेति - मदुरैयॆऩ्गिऱ नाममात्रत्ताले, उत्तम धुरां – उत्तमतारूपभरत्तै, न धत्ते - वहिप्पदिल्लै। पट्टणङ्गळुक्कुळ्ळे उत्तममाग आगमाट्टादॆऩ्ऱबडि। अन्यापि पुरी – उक्तङ्गळैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट मुक्तिदायिनि कळिलॊऩ्ऱाऩ मायाबुरियुम्, अदावदु हरिद्वारमुम्, द्वारकैयुम्, न मान्या – वासार्थ माग आदरणीयमाग आगिऱदिल्लै। अयोद्ध्यादिगळाऩ सर्वस्थानङ्गळुम् भागवतर्गळुडैय उगप्पालेये अव्वो आधिक्यङ्गळै अडैन्दऩवॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्थानविशेषाधिकारः एकोनविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशपट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
स्थानविशेषाधिकारः एकोनविंशः ॥↩︎

२० निर्याणाधिकारः

सारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे निर्याणाधिकारः ॥ २० ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

मनसि करण-ग्रामं, प्राणे मनः, पुरुषे च तं,
झट्-इति घटयन्, भूतेष्व् एनं, परे (→आत्मनि) च तम् आत्मनि ।
स्व(→ईश्वर)-विद्--अ-विदुषोर् इत्थं साधारणे सरणेर् मुखे
नयति परतो नाडी-भेदैर् यथोचितम् ईश्वरः ॥ ४४ ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(विश्वास-टिप्पनी6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

(20) THE CHAPTER ON THE DEPARTURE OF THE SELF (FROM THE BODY)
page 255↩︎

(20) El capítulo sobre la partida del yo (del cuerpo)
Página 255↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे निर्याणाधिकारः ॥ २० ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
निर्याणाधिकारः ॥↩︎

मनसि करण-ग्रामं, प्राणे मनः, पुरुषे च तं,
झट्-इति घटयन्, भूतेष्व् एनं, परे (→आत्मनि) च तम् आत्मनि ।
स्व(→ईश्वर)-विद्--अ-विदुषोर् इत्थं साधारणे सरणेर् मुखे
नयति परतो नाडी-भेदैर् यथोचितम् ईश्वरः ॥ ४४ ॥↩︎

असकृद् वैश्यान् द्वारकां कृष्णेच्छया विदर्भस्था रुक्मिणी पप्रच्छ।
शिशुपालात् पूर्वं स्वाम् अपहर्तुं विप्रदूते प्रेषिते
तत्-कृत-मार्ग-वर्णनं सङ्कलय्य वर्णयाम् आस।
इदं च श्रीमूष्ण-श्रीनिवासार्येण स्वकाव्ये विप्रदूताख्ये वर्णितम्।
एवं व्यासो ऽपि सञ्जग्राह ब्रह्मसूत्रेषु ।↩︎

The Lord merges the aggregate of the senses in the mind,
the mind with the senses in the vital breath (prāṇa),
the vital breath with these in the self or soul,
the self in the subtle elements (Sakṣma bhutas )
and the self with these elements in Himself (the Supreme Self) very soon.
So far, the process of the soul's departure is common to both the person who has realised Him
and the person who has not realised Him.
Thereafter, the Lord leads the self through different veins ( nadi)7
which lead either to the (dark) path of smoke
or to the shining path of light (archirādi)
or elsewhere
in accordance with the qualifications (of each individual).↩︎

El Señor fusiona el agregado de los sentidos en la mente,
la mente con los sentidos en la respiración vital (prāṇa),
el aliento vital con estos en el yo o al alma,
el yo en los elementos sutiles (sakṣma bhutas)
y el yo con estos elementos en sí mismo (el yo supremo) muy pronto.
Hasta ahora, el proceso de partida del alma es común tanto
para la persona que se ha dado cuenta
Y la persona que no se ha dado cuenta de él.

A partir de entonces, el Señor conduce al yo a través de diferentes venas (nadi) 8
que conducen al camino (oscuro) de humo
o al camino brillante de la luz (Archirādi)
o en otro lugar de acuerdo con las calificaciones (de cada individuo).↩︎

मनसि करणग्रामं प्राणे मनः पुरुषे च तं
झटिति घटयन् भूतेष्वेनं परे च तमात्मनि ।
स्वविदविदुषोरित्थं साधारणे सरणेर्मुखे
नयति परतो नाडीभेदैर्यथोचितमीश्वरः ॥ ४४ ॥↩︎

इप्पडि निरपराधकैङ्कर्यत्तैप् पण्णिक्कॊण्डु प्रशस्तदेशत्तिल् वसित्तुवरुम् प्रपन्नऩुक्कु देहावसानम् किट्टिऩवाऱे वरुम् स्थूलशरीरत्तिल् निऩ्ऱुम् निर्याणत्तै इव्वधिकारत्तिल् निरूपिक्कप्पोगिऱवराय् अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् मनसीति । ईश्वरः – सर्वनियन्तावाऩ भगवाऩ्, जीवऩुडैय उत्क्रान्तिसमयत्तिल् मुन्दुऱ म्रियमाणऩुडैय। करणग्रामं – वागादिगळाऩ इन्द्रियवर्गत्तै, मनसि - मऩस्सिले, झटिति – शीघ्रमाग, घटयन् – ‘‘अस्य सोम्य पुरुषस्य प्रयतो वाङ्मनसि सम्पद्यते’’ इत्युक्त प्रकारेण मुदलिल् स्वकार्यक्षममऩ्ऱिक्के सेर्प्पिक्कुमवऩाय्, इदऩाल् उत्क्रान्ति पादत्तिलुळ्ळ वागधिकरणार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। मनः - अन्द मऩस्सै, करण ग्रामविशिष्टमाऩ अन्द मऩस्सै यॆऩ्ऱबडि। प्राणे – मुख्यप्राणऩिडत्तिले, घटयन् – मनः प्राणे ऎऩ्गिऱबडिये सेर्प्पिक्कुमवऩाय्, इदऩाल् मनोधिकरणार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। तञ्च – इन्द्रियमनोविशिष्टप्राणऩैयुम्, पुरुषे – जीवऩिडत्तिले, घटयन् – तमुत्क्रामन्तं प्राणोनूत्क्रामति ऎऩ्गिऱबडिये सेर्प्पिक्कुमवऩाय्, इदऩाल् अध्यक्षाधिकरणार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। एनं – सर्वविशिष्टऩाऩ इन्द जीवऩै, भूतेषु – त्रिस्थूणत्तिल् निऩ्ऱुम् कडैन्दॆडुत्त सूक्ष्मङ्गळाऩ भूतङ्गळिले, घटयन् । इदऩाल् भूताधिकरणार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। तञ्च – भूतसूक्ष्मविशिष्ट ऩाऩ अन्द जीवऩै। परे आत्मनि – हार्दऩाऩ तऩ्ऩिडत्तिले, घटयन् – विश्रमिप्पिक्कु मवऩाय्क्कॊण्डु। इदऩाल् परसम्पत्त्यधिकरणार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। इदऱ्कु नयतिऎऩ्बदोडन्वयम्। स्वविदविदुषोः – विच्च अविद्वांश्च विदविद्वांसौ, स्वस्य – स्वान्तर्यामिभूतब्रह्मणः – विदविद्वांसौ स्वविदविद्वांसौ तयोः; ब्रह्मविदब्रह्मविदोरित्यर्थः । सरणेः – अर्चिरादिमार्गत्तिऩुडैयवुम्, धूमादिमार्गत्तिऩुडैयवुम्, मुखे – मुखमाऩ निर्याणमाऩदु, अथवा सरणेर्मुखैरिति तृतीयान्तपाठः । इदु नाडीभेदैः ऎऩ्बदऱ्कु विशेषणम्। इत्थं साधारणे सति – पूर्वोक्तप्रकारत्ताले हार्दऩिडत्तिल् विश्रमपर्यन्तम् तुल्यमाग विरुन्दवळविल्, इदऩाल् आसृत्युपक्रमाधिकरणार्थम् सूचितम्। परतः – इदऱ्कुमेल्, यथोचितं नाडीभेदैः –

‘‘शतञ् चैका च हृदयस्य नाड्यस्
तासां मूर्द्धानम् अभिनिस्सृतैका ।
तयोर्ध्वम् आयन्न् अमृतत्वम् एति
विष्वङ्ङ् अन्या उत्क्रमणे भवन्ति’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडि विद्वाऩ्गळै मूर्द्धन्यनाडियालुम्,
अविद्वाऩ्गळै तिर्यङ्नाडिकळालुम्अधोमुखनाडिकळालुम्, नयति – तत्तत्स्थानभेदङ्गळै अडैविक्किऱाऩ्।↩︎

प्रपन्नस्य भगवद्-अभिमतत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि

‘‘लोक-विक्रान्त-चरणौ
शरणं तेऽव्रजं विभो’’(5)
(जितन्ता-स्तोत्रम्)

ऎऩ्ऱ् इवऩ् काल् (कन्यादाने नमस्कारवत्) पिडिक्क

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘हस्तावलम्बनो ह्य् एको
भक्ति-क्रीतो जनार्दनः’’
(विष्णुधर्मः ३-२४)

ऎऩ्गिऱ बडिये इवऩैक् कैप् (विवाहे पाणि-ग्रहणवत्) पिडित्तु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘राजाधि-राजस् सर्वेषां’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४३-१३।)

ऎऩ्गिऱ बडिये
उभय-विभूति-नाथऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्
(विवाहे गृह-प्रवेशवत्) ताऩ् उगन्दद् ऒरु निलत्तिले वैक्क

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अभिषिक्तैय् आऩ महिषियैप् पोले बहु-मतऩ् आय्त्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् परमैकान्तित्वत्तुक्क् अनुरूपम् आऩ वृत्तियोडे पोरुम्
इव्व् अधिकारी।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

इत्थं

‘‘लोक-विक्रान्त-चरणौ
शरणं तेऽव्रजं विभो’’(5)
(जितन्ता-स्तोत्रम्)

इति, अस्मिन् (जीवे) (कन्यादाने नमस्कारवत्) पादं गृहीतवति,↩︎

"Having given up all upāyas,
and having given up also all desires including the desire to enjoy one's self,
I seek as my refuge, O, Lord,
Thy feet which measured the world."

When with these words, the prapanna takes the feet of the Lord,↩︎

"Habiendo renunciado a todos upāyas, y haber renunciado también todos los deseos, incluido el deseo de disfrutar de uno mismo,
Busco como mi refugio, oh, señor,
Tus pies que midieron el mundo ".

Cuando con estas palabras, la Prapanna toma los pies del Señor,↩︎

इप्पडि ‘‘लोकविक्रान्तचरणौ शरणं तेऽव्रजं विभो’’(जितन्ता-स्तोत्रम्) ऎऩ्ऱिवऩ् काल्बिडिक्क↩︎

इऩि प्रपन्नविषयत्तिल् सिल विशेषङ्गळैच् चॊल्ल निऩैत्तु, मुऩ् अधिकारङ्गळिल् सॊऩ्ऩ अवर्गळुडैय दशाविशेषङ्गळै अनुवदिक्किऱार् इप्पडि - इत्यादिना । इप्पडि - साङ्गप्रपदनाधिकारोक्तरीत्या, इवऩ्गाल्बिडिक्क - तिरुवडिगळै शरणमागप् पऱ्ऱ↩︎

‘‘हस्तावलम्बनो ह्य् एको
भक्ति-क्रीतो जनार्दनः’’
(विष्णुधर्मः ३-२४)

इत्य्-उक्त-रीत्या
एनं (विवाहे पाणि-ग्रहणवत्) हस्ते गृहीत्वा↩︎

the Lord takes him by the hand,
which, it has been said, is the only support of the prapanna:

"The hands of the Lord who is called Janārdana
and who has been bought with the price of bhakti
is the only support for the prapanna."

↩︎

El Señor lo toma de la mano,
Lo cual, se ha dicho, es el único apoyo de la Prapanna:

"Las manos del Señor que se llama Janārdana
y quién ha sido comprado con el precio de Bhakti
es el único apoyo para la Prapanna ".

↩︎

‘‘हस्तावलम्बनो ह्येको भक्तिक्रीतो जनार्दनः’’(विष्णुधर्मः ३-२४) ऎऩ्गिऱबडिये इवऩैक् कैप्पिडित्तु↩︎

हस्तावलम्बनः – हस्तः अवलम्बनं यस्य – संसारसमुद्रत्तिल्निऩ्ऱुम् तूक्किविडुगैक्कु सौकर्यार्थमाग आश्रितर्गळुडैय हस्तत्तै अवलम्बनमागवुडैयवऩ्, भक्तिक्रीत इति । भक्तिक्रीतो जनार्दन एक एव हस्तावलम्बकः न त्वन्य इति भावः । इवऩैक् कैप्पिडित्तु इति । इङ्गु कालैप् पिडित्तवऩै कैयैप्पिडित्तु ऎऩ्ऱु चाटूक्ति तोऩ्ऱुगिऱदु।↩︎

‘‘राजाधि-राजस् सर्वेषां’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४३-१३।)

इत्य्-उक्तय् उभय-विभूति-नाथे सर्वेश्वरे
(विवाहे गृह-प्रवेशवत्) स्वाभिमते कस्मिंश्चित् स्थाने स्थापितवति सति,↩︎

The Lord who has been called "the king of kings of all (beings)"
and who is the possessor of the two glories,
Līlā Vibhūti (in this world) and Nitya Vibhūti or eternal glory in Paramapada,
(having taken him by the hand) fixes him in a place of His own liking↩︎

El Señor que ha sido llamado "el rey de reyes de todos los (seres)"
y quién es el poseedor de las dos glorias,
Līlā vibhūti (en este mundo) y nitya vibhūti o gloria eterna en Paramapada,
(habiéndolo tomado de la mano) lo arregla en un lugar de su propio gusto↩︎

‘‘राजाधिराजस्सर्वेषां’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४३-१३।) ऎऩ्गिऱबडिये उभयविभूति नाथऩाऩ सर्वेश्वरऩ् ताऩुगन्ददॊरु निलत्तिले वैक्क↩︎

कैयैप्पिडित्तु ऎऩ्ऱदाल् वक्ष्यमाणार्थानुगुणमाग पाणिग्रहणसमाधियुम् तोऱ्ऱुगिऱदु। कैयैप्पिडित्त वरै परकीयस्थलत्तिल् वैक्कलामो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग। राजाधिराजस्सर्वेषामित्यादि । इवऩ् उभयविभूतिनाथऩाऩबडियालिवऩदल्लामल् परकीयमाऩदॊरु वस्तुवुमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। अदिलुम् भगवाऩ् तऩक्कु अत्यन्ताभिमतमाऩ तॊरु देशत्तिलेये इवऩै वसिक्कुम्बडिच्चॆय्युमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् ताऩुगन्ददॊरु निलत्तिले वैक्क इति ।↩︎

अभिषिक्त-महिषी-वद् बहु-मतः↩︎

and the prapanna leads his life there,
being held in as high a regard as an anointed queen↩︎

Y la Prapanna lleva su vida allí,
ser considerado tan alto como una reina ungida↩︎

अभिषिक्तैयाऩ महिषियैप्पोलेबहुमतऩाय्त्↩︎

पाणिग्रहणत्तालुम् अभिमतदेशत्तिल् वैक्कैयालुम् प्रपन्नऩुक्कुत् तोऩ्ऱिऩ विशेषत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱर् अभिषिक्तैयाऩ महिषियैप्पोले बहुमतऩायिति ।↩︎

स्व-परमैकान्तित्वानुरूप-वृत्त्या सह वर्तते ऽयम् अधिकारी ॥↩︎

and following such occupations as are consistent with his exclusive and supreme attachment to the Lord.↩︎

y siguiendo las ocupaciones que son consistentes con su apego exclusivo y supremo al Señor.↩︎

तऩ् परमैकान्तित्वत्तुक्कनुरूपमाऩ वृत्तियोडे पोरुमिव्वधिकारी।↩︎

अनुरूपमाऩ वृत्तियोडेबोरुमिव्वधिकारीति । भगवाऩाले भरस्वीकारम् पण्णि स्वाभिमतदेशत्तिल् निऱुत्ति महिषियैप् पोले अभिमानिक्कप्पट्ट प्रपन्नऩुक्कुत् तऩ् परमैकान्तित्वत्तिऱ्कु अनुगुणमाऩ वृत्तिये नडैबॆऱुमॆऩ्ऱु करुत्तु। इव्वळवुम् पूर्वानुवादम्।↩︎

वैपरीत्यानि

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि-पट्ट अधिकारिगळिले प्रारब्ध-दुष्कृत-विशेष-वैचित्रियाले वरुम् …

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अहं-कार मम-कारङ्गळ् ऎऩ्ऩ,
अवैय् अडिय् आग वरुम् अपचारङ्गळ् ऎऩ्ऩ,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रयोजनान्तर-रुचिय् ऎऩ्ऩ,
अद्-अडिय् आग संभावितम् आऩ देवतान्तर-स्पर्शम् ऎऩ्ऩ,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धि-दौर्बल्यम् ऎऩ्ऩ,
अद्-अडिय् आग वरुम् उपायान्तर-प्रत्याशैयॆऩ्ऩ,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

and following such occupations as are consistent with his exclusive and supreme attachment to the Lord.↩︎

y siguiendo las ocupaciones que son consistentes con su apego exclusivo y supremo al Señor.↩︎

[[१५८]]

एवं-विधेष्व् अधिकारिषु
प्रारब्ध-दुष्कृत-विशेष-वैचित्री-भवौ↩︎

Among prapannas, there may be (some )
who, on account of certain specific evil deeds done in past lives which have begun to operate now -↩︎

Entre Prapannas, puede haber (algunos)
quien, debido a ciertas acciones malvadas específicas realizadas en vidas pasadas que han comenzado a operar ahora -↩︎

इप्पडिपट्ट धिकारिकळिले प्रारब्धदुष्कृतविशेषवैचित्रियाले वरुम्↩︎

इप्पडिप्पट्ट अधिकारिकळुक्कुळ्ळे सिलरुक्कु निर्याणविळम्बमुम् सिलरुक्कु तदविळम्बमुमॆप्पडि सम्भविक्कक् कूडुमॆऩ्ऱु शङ्कित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडिप्पट्ट इत्यादियाल्। प्रारब्धदुष्कृतविशेषम् - अभ्युपगतप्रारब्धपापविशेषम्, वैचित्रियाले वरुम् - भगवदभिमतर्गळैयुम् बाधिक्कुम्बडियाऩ वैचित्र्यत्ताले वरुम्। इदै प्रयोजनान्तर रुचियॆऩ्बदोडुम्, बुद्धिदौर्बल्यमॆऩ्बदोडुम् अन्वयित्तुक्कॊळ्वदु।↩︎

अहं-कार--ममकारौ,
तन्-मूलका अपचाराः,↩︎

(1) They may display the feelings of 'I' and 'mine' (ahankāra and mamakara)
(2) as a result of these (feelings) they may commit offences;↩︎

(1) Pueden mostrar los sentimientos de 'yo' y 'mío' (Ahankāra y Mamakara) (2) Como resultado de estos (sentimientos) pueden cometer delitos;↩︎

अहंकार ममकारङ्गळॆऩ्ऩ, अवैयडियाग वरुमपचारङ्गळॆऩ्ऩ,↩︎

अवैयडियाग इति । अहङ्कार-ममकारङ्गळ् इरुन्दाल् अपचारम् अवश्यम्भावियॆऩ्ऱुम्, अपचारमिरुन्दाल् विळम्बम् अवश्यम्भावि यॆऩ्ऱुम् अभिप्रेतम्।↩︎

प्रयोजनान्तर-रुचिः,
तन्-मूलकतया संभावितो देवतान्तर-स्पर्शः,↩︎

(3) they may display a taste or desire for other objects than the Lord;
(4) owing to this desire they may contact other deities;↩︎

(3) Pueden mostrar un sabor o deseo de otros objetos que el Señor; (4) Debido a este deseo pueden contactar a otras deidades;↩︎

प्रयोजनान्तररुचियॆऩ्ऩ, अदडियाग संभावितमाऩ देवतान्तरस्पर्शमॆऩ्ऩ,↩︎

प्रयोजनान्तररुचियॆऩ्ऩ इति । प्रयोजनान्तररुचियिरुन्दाल् परमफलम् विळम्बिक्कुमिऱे। अदडियाग सम्भावितमाऩ देवतान्तरस्पर्शमॆऩ्ऩ इति । प्रयोजनान्तर रुचियुळ्ळवऩुक्कु प्रयोजनलाभार्थम् देवतान्तरस्पर्शमुम् सम्भविक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

बुद्धि-दौर्बल्यं
तन्-मूलिकोपायान्तर-प्रत्याशा↩︎

(5) they may be weak-minded;
owing to this (weak-mindedness ), they may desire to adopt other upāyas.↩︎

(5) pueden ser de mente débil; Debido a esto (mentalidad débil), pueden desear adoptar otros upāyas.↩︎

बुद्धिदौर्बल्यमॆऩ्ऩ, अदडियाग वरुमुपायान्तरप्रत्याशैयॆऩ्ऩ,↩︎

बुद्धि दौर्बल्यम् - विश्वासमान्द्यम्, क्षणकालसाध्यमाऩ प्रपत्तियाले भगवाऩ् रक्षिप्पऩो ऎऩ्गिऱ शङ्कैयाले ‘रक्षिष्यतीति’ महाविश्वासत्तिऱ्कु मान्द्यमॆऩ्ऱबडि। अदडियाग वरुम् उपायान्तरप्रत्याशैयॆऩ्ऩ इति । प्रपत्तियिल् विश्वासम् मन्दमाऩाल् उपायान्तरत्तिल् प्रत्याशैयुण्डागुमिऱे।↩︎

विलम्बाबुलम्बे

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् वैपरीत्यम् पिऱन्द्-अवर्गळुक्कुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै पिऱवादे
प्रारब्ध-सुकृत-विशेषत्तालुम्
पूर्व-प्रपत्तियिल् फल-सङ्कल्प-विशेषत्तालुम्
छिद्रम् इल्लाद कैङ्कर्यत्तिले प्रतिष्ठितर् आय्प् पोन्द्-अवर्गळुक्कुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

संसारत्ति(ल्) निऩ्ऱुम् निर्याणत्तुक्कु विळम्बाविळम्बङ्गळिले निलैय् इरुक्कुम् बडिय् ऎङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

चेतीमानि वैपरीत्यानि जातानि येषां तेषाम्,↩︎

may become subject to such lapses as the following above.↩︎

puede estar sujeto a lapsos como el ~~ siguiente ~~ arriba.↩︎

इव्वैपरीत्यम् पिऱन्दवर्गळुक्कुम्↩︎

इव्वैपरीत्यम् पिऱन्दवर्गळुक्कुम् - फलविळम्बहेतुवाऩ इव्वैपरीत्य मुण्डाऩवर्गळुक्कुम्,↩︎

एतज्-जननं विनैव
प्रारब्ध-सुकृत-विशेषात्,
पूर्व-प्रपत्तौ फल-संकल्प-विशेषाच् च
छिद्रात्यये (कैङ्कर्ये) प्रतिष्ठितानां च सतां↩︎

There may be others who,
owing to good deeds done in past lives
which have begun to yield their fruits in this life
and owing to the specific nature of the request for benefits made at the time of prapatti,
have never swerved from the service of the Lord.↩︎

Puede haber otros que
Debido a las buenas obras hechas en vidas pasadas
que han comenzado a producir sus frutas en esta vida
y debido a la naturaleza específica de la solicitud de beneficios obtenidos en el momento de Prapatti,
nunca he desviado del servicio del Señor.↩︎

इवै पिऱवादे प्रारब्धसुकृतविशेषत्तालुम् पूर्वप्रपत्तियिल् फलसङ्कल्पविशेषत्तालुम् छिद्रमिल्लाद कैङ्कर्यत्तिले प्रतिष्ठितराय्प्पोन्दवर्गळुक्कुम्↩︎

इवै पिऱवादे इति । प्रारब्ध पापवैचित्र्यरूपमाऩ कारणमिल्लामैयाले इव्वैपरीत्यम् पिऱवादिऱे। प्रारब्धसुकृतविशेषत्तालुम् - बुद्धिपूर्वोत्तराघप्रतिबन्धकमायुम् उत्तरकैङ्कर्यहेतुवायुमुळ्ळ सुकृतविशेषत्तालुम्, पूर्वप्रपत्तियिल् - मोक्षार्थमाग अनुष्ठित्त प्रपत्तियिल् फलसङ्कल्पविशेषत्तालुम् - बुद्धिपूर्वकपापरम्भकपापनिवृत्त्यर्थञ्च प्रपदनं करिष्ये ऎऩ्ऱु सेर्त्त नुष्ठिक्कप्पट्ट सङ्कल्पविशेषत्तालुम्, छिद्रमिल्लाद - बुद्धिपूर्वोत्तराघरूपछिद्रमिल्लाद,↩︎

संसारान् निर्याणस्य विलम्बाविलम्बयोः स्थिति-प्रकारः कीदृश

इति चेत् -↩︎

It may be asked what is the nature of the delay
in the release from saṁsāra
in the case of these two classes of prapannas.↩︎

Se puede preguntar cuál es la naturaleza del retraso
En el lanzamiento de Saṁsāra
En el caso de estas dos clases de Prapannas.↩︎

संसारत्तिऩिऩ्ऱुम् निर्याणत्तुक्कु विळम्बाविळम्बङ्गळिले निलैयिरुक्कुम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्,↩︎

विळम्बाविळम्बङ्गळिले निलैयिरुक्कुम्बडि इति । यद्यपि वैपरीत्यम् विळम्बहेतु; तदभावम् अविळम्बहेतु । तथापि विळम्बत्तिल् जन्मान्तरकल्पान्तरपर्यन्तत्वादि निलैयुम्, अविळम्बत्तिल् क्षणान्तर दिवसान्तर शरीरावसानपर्यन्तत्वादिरूपनिलैयुम् ऎप्पडिक्कूडुमॆऩ्ऱु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

अहंकार-ममकारौ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल् इवर्गळुक्कु (प्रपन्नेभ्यः)
चार्वाकादिगळुक्कुप् पोले
निलै निऩ्ऱ अहङ्कार--मम-कारङ्गळ् पुगिरादु। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवहितर् आय् नडप्पार् इडरुमाप्(=स्खलन) पोलेय्
ऎऩ्ऱ् एऩुम् ऒरु काल्(ल) वरुम् अहङ्-कार--मम-कारङ्गळ् विवेकावधिगळ् आय्
पिऩ्ब् उऱ्ऱ तॆळिवाले कऴिन्दु बोम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अपराधङ्गळ् पिऱन्दाल्
क्षापणावधिय् आयुम्, शिक्षावधिय् आयुङ्
कोलिऩ कालत्तुक्कुळ्ळे अपराध-निस्तारम् पिऱक्कुम् बडि
अपराध-परिहाराधिकारत्तिले सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

काल-नियमाभावे

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्षम् पॆऱुगैक्कुक् काल-विशेषङ् कुऱियादे प्रपन्नर् आऩरैप् पऱ्ऱ

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अपायाविरतश् शश्वन्
माञ् चैव शरणङ् गतः ।
तनू-कृत्याखिलं पापं
माम् आप्नोति नरश् शनैः ॥
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०२)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

अत्रैषां चार्वाकादीनाम् इव
स्थायिनाव् अहं-कार--मम-कारौ
न स्याताम् ।↩︎

The answer is as follows:

(1) In this matter, prapannas will never have the feelings of 'I' and 'mine'
in any deep-seated form such as the Cārvākas (materialists) have.↩︎

La respuesta es la siguiente:

(1) En este asunto, Prapannas nunca tendrá los sentimientos de 'yo' y 'mío'
en cualquier forma profundamente arraigada
como los cārvākas (materialistas) tienen.↩︎

इव्विडत्तिलिवर्गळुक्कु चार्वाकादिगळुक्कुप्पोले निलै निऩ्ऱ अहङ्कारममकारङ्गळ् पुगिरादु।↩︎

इव्वैपरीत्यमुळ्ळवर्गळुक्कु मुदलिल् निस्तारमरुळिच् चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इवर्गळुक्कु - प्रपन्नर्गळाऩ इवर्गळुक्कु,↩︎

अवहितानां (अपि) सञ्चरतां स्खलनवत्
यदा-कदाचिद् उपनमन्ताव् अहंकारममकारौ
विवेकावधिकौ पाश्चात्य-प्रबोधेन निवर्तेयाताम् ।↩︎

Even people who walk warily sometimes stumble;
so also prapannas may, on rare occasions, show these feelings;
but these improper feelings or notions will disappear
by later wisdom originating in reason.↩︎

Incluso las personas que caminan con cautela a veces tropiezan;
Así también Prapannas puede, en raras ocasiones, mostrar estos sentimientos;
Pero estos sentimientos o nociones inadecuados desaparecerán
por la sabiduría posterior que se origina en la razón.↩︎

अवहितराय् नडप्पारिडरुमाप् पोलेयॆऩ्ऱेऩुमॊरुगाल् वरुमहङ्कारममकारङ्गळ् विवेकावधिकळाय् पिऩ्बुऱ्ऱ तॆळिवाले कऴिन्दुबोम्।↩︎

तॆळिवाले - विवेकज्ञानत्ताले, इदऩाल् अहङ्कारममकाररूपमाऩ वैपरीत्यत्तिऱ्कु निस्तारम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

अपराधेषु जातेषु
क्षामणावधिकतया, शिक्षावधिकतया च
उद्दिष्ट-कालाभ्यन्तर एव
अपराध-निस्तारस्योत्पत्ति-प्रकारम्
अपराध-परिहाराधिकारेऽवोचाम ।↩︎

(2) In the chapter on the atonement for offences,
we explained how,
if offences are committed,
they will last only until the time of winning pardon or the undergoing of punishment
and how the offences will be expiated within the required time.↩︎

(2) En el capítulo sobre la expiación por delitos,
Explicamos cómo,
Si se cometen delitos,
durarán solo hasta el momento de ganar perdón o el castigo
y cómo se expirarán los delitos dentro del tiempo requerido.↩︎

अपराधङ्गळ् पिऱन्दाल् क्षापणावधि यायुम् शिक्षावधियायुङ्गोलिऩ कालत्तुक्कुळ्ळे अपराधनिस्तारम् पिऱक्कुम्बडि अपराधपरिहाराधिकारत्तिले सॊऩ्ऩोम्।↩︎

अपराधङ्गळुक्कु निस्तारम् काट्टुगिऱार् अपराधङ्गळ् पिऱन्दालित्यादिना ।
कोलिऩगालत्तुक्कुळ्ळे - कालम् कुऱित्तुप् प्रपत्तिपण्णिऩवऩुक्कु अक्कालत्तुक्कुळ्ळेये,↩︎

मोक्ष-प्राप्त्य्-अर्थं काल-विशेषम् अनुद्दिश्य प्रपन्नान् अधिकृत्य,↩︎

In the case of those who performed prapatti without indicating any definite time (for the attainment of mokṣa ),↩︎

En el caso de aquellos que realizaron Prapatti
sin indicar ningún tiempo definido (para el logro de mokṣa),↩︎

मोक्षम् पॆऱुगैक्कुक् कालविशेषङ्गुऱियादे प्रपन्नराऩरैप्पऱ्ऱ↩︎

कालम् कुऱियामल् प्रपत्तिपण्णिऩवऩ् विषयत्तिल् विळम्बमधिकमॆऩ्गिऱार् मोक्षम् पॆऱुगैक्कु इत्यादिना ।↩︎

अपायाविरतश् शश्वन्
माञ् चैव शरणङ् गतः ।
तनू-कृत्याखिलं पापं
माम् आप्नोति नरश् शनैः ॥
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०२)

इत्य् उच्यते ।↩︎

it is said as follows:

"The man who has performed prapatti to me
and who has not abstained from sins committed frequently,
attains me late after wearing out all his sins."

↩︎

Se dice de la siguiente manera:

"El hombre que me ha interpretado Prapatti
y quién no se ha abstenido de los pecados cometidos con frecuencia,
Me alcanza tarde después de usar todos sus pecados ".

↩︎

‘‘अपायाविरतश्शश्वन्माञ्चैव शरणङ्गतः । तनूकृत्याखिलं पापं मामाप्नोति नरश्शनैः ॥’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०२) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु।↩︎

अपायेति । इदिल् शनैः ऎऩ्ऱदाल् अधिकविळम्बम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।↩︎

प्रयोजनान्तर-रुचिः

उभय-रुचिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुव् आय् इऴिन्दवऩ् आगैयाले
प्रयोजनान्तर-रुचि निलै निऱ्कव् उण्ड् आगादु। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(ब्रह्म-रुद्रादिवत्) उभय-भावनर्क्कुप् पोले मोक्ष-रुचियोडे कूड प्रयोजनान्तर-रुचियुङ् **कलन्दु वन्दाल्** इवऩुक्कु हित-परऩ् आऩव् ईश्वरऩ्

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

अहितादानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

याचितोऽपि सदा भक्तैर्
नाहितं कारयेद्+ धरिः।
(बालमग्नौ पतन्तं तु
माता किं न निवारयेत्?॥)
(विष्णुधर्मः।)

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

हरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

यस्यानुग्रहम् इच्छामि
धनं तस्य हराम्य् अहम्।
(बान्धवैश् च वियोगेन
सदा भवति दुःखितः ॥
तेन दुःखेन सन्तप्तो
यदि मां न परित्यजेत् ।
तं प्रसादं करिष्यामि
यस् सुरैर् अपि दुर्लभः ॥)

(श्रीभागवतम्।)

इत्यादिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कुण्ड-धारोपाख्यानादिगळिलुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिल प्रयोजनान्तरङ्गळैक् कॊडादे कण्ण् अऴित्तुम् (=नाशयित्वा →प्रतार्य)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विवेक-वर्धनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिल्-अवऱ्ऱिले
अल्पास्थिरत्व--दुःख-मिश्रत्वादि-विवेकत्तालेय्
इवऩ्-तऩक्क् अरुचियै विळैप्पित्तुम्

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

भोगेन स्वतो निर्वेदावकाशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सौभरि-कुचेलादिगळुक्कुप् पोले
सिल भोगङ्गळैक् कॊडुत्तुत्
ताऩेय् अल्(←"अलम्") अमर्न्दु(=स्थित्वा) विडप् पण्णियुम्

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

काल-नियमे सति

विश्वास-प्रस्तुतिः

… विडुगैयाले
मोक्ष-कालङ् कुऱित्तु प्रपत्ति पण्णिऩ् अवऩुक्कु
अक्-कालत्तुक्क् उळ्ळे प्रयोजनान्तर-वैमुख्यम् पिऱन्दु विडुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

काल-नियमाभावे

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱैय् अवऩुक्कुम्

अथोपाय-प्रसक्तोऽपि
भुक्त्वा भोगान् अनामयान् ।
अन्ते विरक्तिम् आसाद्य
विशते वैष्णवं पदम्॥
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०३)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(विषयः46)

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वैराग्यावधिये विळम्बम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

मुमुक्षुः सन् प्रवृत्त इत्य् अतः
प्रयोजनान्तर-रुचिः स्थिरा नावतिष्ठेत । (4)↩︎

भोजन-गृहादि-रुचयस् तात्कालिक्यो हि भवन्ति।↩︎

(3) Since the prapanna is bent on attaining mokṣa,
he is not likely to have any long-standing desire for other benefits.↩︎

(3) Dado que la Prapanna está empeñada en alcanzar mokṣa, No es probable que tenga ningún deseo largamente acariciado por otros beneficios.↩︎

मुमुक्षुवायिऴिन्दवऩागैयाले प्रयोजनान्तररुचि निलै निऱ्कवुण्डागादु।↩︎

प्रयोजनान्तररुचि पिऱन्दवऩुक्कु मूऩ्ऱुविदमाग निस्तारम् काट्टुगिऱार् मुमुक्षुवायित्यादिना ।↩︎

(ब्रह्म-रुद्रादिवत्) उभय-भावनानाम् इव
मोक्ष-रुच्या सह प्रयोजनान्तर-रुचेर् अपि मिश्री-भूय प्रवृत्ताव् अपि
एतद्-धित-परेणेश्वरेण↩︎

Like those who have both Brahma bhāvana and Karma bhavana, (Brahma, Rudra and the like),
they might entertain a desire for other benefits
along with the desire for mokṣa ;
if so, Iśvara, who is their well-wisher,↩︎

Como los que tienen Brahma Bhāvana y Karma Bhavana, (Brahma, Rudra y similares),
podrían entretener el deseo de otros beneficios
junto con el deseo de mokṣa;
Si es así, Iśvara, que es su simpatizante,↩︎

उभयभावनर्क्कुप्पोले मोक्षरुचियोडे कूड प्रयोजनान्तररुचियुङ्गलन्दु वन्दाल् इवऩुक्कु हितपरऩाऩवीश्वरऩ्↩︎

उभयभावनर्क्कुप्पोले -

कर्म कुर्यां,
ब्रह्म च कुर्याम्

अदावदु

जगद्-व्यापारादि-कर्मत्तैयुम् पण्णक् कडवोम्,
ध्यानत्तैयुम् पण्णक् कडवोम्

ऎऩ्गिऱ उभयभावऩैयोडु कूडिऩ ब्रह्मादिगळुक्कुप्पोले,↩︎

याचितोऽपि सदा भक्तैर्
नाहितं कारयेद्+ धरिः
(बालमग्नौ पतन्तं तु
माता किं न निवारयेत्?॥)
(विष्णुधर्मः।)

↩︎

"Even when the bhakta prays for it,
Iśvara does not permit him to do what is not good to himself.
Does not the mother prevent her child
that longs to fall into the fire ?"

↩︎

"Even when the bhakta prays for it,
Iśvara does not permit him to do what is not good to himself.
Does not the mother prevent her child
that longs to fall into the fire ?"

↩︎

‘‘याचितोऽपि सदा भक्तैर्नाहितं कारयेद्धरिः’’(विष्णुधर्मः।)↩︎

याचितोऽपीति । अहितं – अपथ्यमाऩ प्रयोजनान्तरत्तै,↩︎

यस्यानुग्रहम् इच्छामि
धनं तस्य हराम्य् अहम्।
(बान्धवैश् च वियोगेन
सदा भवति दुःखितः ॥
तेन दुःखेन सन्तप्तो
यदि मां न परित्यजेत् ।
तं प्रसादं करिष्यामि
यस् सुरैर् अपि दुर्लभः ॥)

(श्रीभागवतम्।)

इत्यादिषु च↩︎

" He whom I want to bless --
his wealth I take away from him.
His relations will then desert him.
He will become miserable.
If, in his misery, he still clings to me,
I confer on him such blessings
as are unattainable even for the devas."

for it is said (thus)↩︎

"El que quiero bendecir -
Su riqueza le quito.
Sus relaciones lo abandonarán.
Se volverá miserable.
Si, en su miseria, todavía se aferra a mí,
Le confio tales bendiciones
como son inalcanzables incluso para los Devas ".

porque se dice (como arriba)↩︎

‘‘यस्यानुग्रहमिच्छामि धनं तस्य हराम्यहम्’’(श्रीभागवतम्।) इत्यादिगळिलुम्↩︎

यस्येति वैराग्यजननप्रकारकथनम् ।↩︎

कुण्डधारोपाख्यानादिषु चोक्तरीत्या↩︎

The same idea is found in the story of Kundadhāra23 .↩︎

La misma idea se encuentra en la historia de Kundadhāra 24.↩︎

कुण्डधारोपाख्यानादिगळिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

कुण्डधारेति । कुण्डधारऩॆऩ्गिऱ यक्षराजऩुडैय अन्तरङ्गऩ्,धनत्तै अबेक्षित्त तऩ्ऩुडैय भक्तऩुक्कु अदैक् कॊडुक्कच् चॆय्यामल् धर्मविषयकबुद्धिये अवऩुक्कुण्डागवेण्डुमॆऩ्ऱु कुबेरऩिडत्तिल् प्रार्थित्ताऩॆऩ्बदु भारतकथै ।↩︎

१५९

केषाञ्चित् प्रयोजनान्तराणाम् अ-दानेन (प्रार्थना-)वैतथ्यापादनात्↩︎

(he) will not grant them those (so called) benefits ( as they are not for his good);↩︎

(él) no les otorgará esos (llamados) beneficios
(como no son para su bien);↩︎

सिल प्रयोजनान्तरङ्गळैक्कॊडादे कण्णऴित्तुम्↩︎

कॊडादे कण्णऴित्तुम् - कॊडामल् उपेक्षित्तुम्,↩︎

केषुचिद् अल्पास्थिरत्व--दुःख-मिश्रत्वादि-विवेक-मुखेनास्यारुचेर् जननात्,↩︎

Sometimes Iśvara creates in the prapanna a distaste for these other things
by making him realise
that they are trivial, transient and mingled with pain.↩︎

A veces Iśvara crea en la Prapanna un disgusto por estas otras cosas
al hacerle darse cuenta de que son triviales, transitorios y se mezclan con dolor.↩︎

सिलवऱ्ऱिले अल्पास्थिरत्वदुःखमिश्रत्वादिविवेकत्तालेय् इवऩ् तऩक्करुचियै विळैप्पित्तुम्↩︎

सौभरि-कुचेलादीनाम् इव कांश्चिद् भोगान् दत्वा
स्वयम् एव निर्विद्य
यथा त्यजेत्
तथा करणाच् च↩︎

Sometimes, as in the case of Soubhari and Kuchela,
he gives them the benefits desired by them,
but makes them feel an aversion to them afterwards.↩︎

A veces, como en el caso de Soubhari y Kuchela,
Él les da los beneficios deseados por ellos,
pero les hace sentir una aversión para ellos después.↩︎

सौभरिकुचेलादिगळुक्कुप्पोले सिल भोगङ्गळैक् कॊडुत्तुत् ताऩे यलमर्न्दुविडप्पण्णियुम्↩︎

अरुचिविळैयाद् अवर्गळुक्कु निस्तारप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् सौभरीत्यादिना । सौभरि ऎऩ्ऩुम् ऋषि चिरकालम् योगत्तिलिरुन्दु उत्थानदशैयिल् जलत्तिले कुडुम्बत्तोडु वाऴुम् ऒरु मत्स्यत्तैक्कण्डु ताऩुम् सांसारिकभोगत्तै अनुभविक्क वासैप्पट्टवर्। कुचेलरॆऩ्बवर् श्रीकृष्णऩुडैय बाल्यसखा । अवर् संसारभरणकष्टत्ताल् फलार्थियाय् कृष्णऩिडत्तिल् वन्दार्।

ताऩेय् अलमर्न्दु विडप् पण्णियुम् - स्वयम् आगवे निर्वेदम् पिऱन्दु
त्यागम् पण्णुम् बडि सॆय्दुम्,↩︎

मोक्ष-कालम् उद्दिश्य
प्रपत्तिं कृतवतस्
तत्-कालाभ्यन्तर एव प्रयोजनान्तर-वैमुख्यं जायेत ।↩︎

Thus the man who performed prapatti indicating the time when he should attain mokṣa ,
will have acquired an aversion to other benefits than the Lord within the prescribed time.↩︎

Así, el hombre que realizó Prapatti
que indica el momento en que debería alcanzar Mokṣa, habrá adquirido una aversión a otros beneficios que el Señor dentro del tiempo prescrito.↩︎

विडुगैयाले मोक्षकालङ्गुऱित्तु प्रपत्तिपण्णिऩवऩुक्कु अक्कालत्तुक्कुळ्ळे प्रयोजनान्तरवैमुख्यम् पिऱन्दुविडुम्।↩︎

अक्कालत्तुक्कुळ्ळे प्रयोजनान्तरवैमुख्यम् पिऱन्दु विडुमिति । हितपरऩाऩ भगवाऩ् कालम् कुऱित्तु प्रपत्तिपण्णिऩवऩ् विषयत्तिल् पलवाऱाग वैराग्यहेतुक्कळै युण्डु पण्णुवदाल् कोलिऩ कालत्तिऱ्कुळ् प्रयोजनान्तरवैमुख्यम् अवश्यमुण्डाय् विडुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

भोगः, वैराग्यम्↩︎

अन्यस्यापि

अथोपाय-प्रसक्तोऽपि
भुक्त्वा भोगान् अनामयान् ।
अन्ते विरक्तिम् आसाद्य
विशते वैष्णवं पदम्॥
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०३)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

In the case also of the man who did not indicate any such time while performing prapatti, there will be delay,
as has been stated in the śloka : -

"The man who is desirous of performing such karma
as is a means of obtaining other benefits (than God )
enjoys pleasures unmingled with pain,
and at last acquires a distaste for them (and the spirit of renunciation ),
after which he reaches the abode of Bhagavān.

↩︎

En el caso también del hombre que no indicó tal tiempo mientras realizaba Prapatti, habrá retraso,
Como se ha dicho en el Śloka: -

"El hombre que desea realizar tal karma
Como es un medio para obtener otros beneficios (que Dios)
disfruta de los placeres sin duda de dolor,
y finalmente adquiere un disgusto para ellos (y el espíritu de renuncia),
Después de lo cual llega a la morada de Bhagavān.

↩︎

मऱ्ऱैयवऩुक्कुम् ‘‘अथोपायप्रसक्तोऽपि भुक्त्वा भोगाननामयान् । अन्ते विरक्तिमासाद्य विशते वैष्णवं पदं’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-१०३) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

मऱ्ऱैयवऩुक्कुम् - कालम् कोलादे प्रपन्नऩाऩवऩुक्कुम्, अथेत्यादि । उपाय-प्रसक्तोऽपि – प्रयोजनान्तर-साधनम् आऩ उपायत्तिल् इऴिन्दाऩ् आगिलुम्, यावद्-अभिलषितम् इति शेषः । अनामयान् – उपद्रवमिल्लाद, अन्ते – तादृशभोगसाधकपुण्यत्तिऩ् मुडिविले, विरक्तिमासाद्येति । यावद्वैराग्यम् भोगम् नडैबॆऱुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

वैराग्यावधिक एव विलम्बो भवति ।↩︎

In accordance with this,
the delay in his attainment (of the supreme goal) will be only until the birth of aversion to worldly objects.↩︎

De acuerdo con esto, La demora en su logro (del objetivo supremo) será solo hasta el nacimiento de la aversión a los objetos mundanos.↩︎

वैराग्यावधिये विळम्बमायिरुक्कुम्।↩︎

वैराग्यावधिये विळम्बमायिरुक्कुमिति । वैराग्यावधि विळम्बमॆऩ्ऱदाल् इन्द जन्मत्तिल् वैराग्य मुण्डागाविडिल् जन्मान्तरविळम्बमुम् उण्डागलामॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदु। ‘‘मामाप्नोति नरश् शनैः’’ ऎऩ्बदुम् इदऱ्कु उपोद्बलकम्।↩︎

देवतान्तर-स्पर्शः

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवतान्तर-स्पर्शम् उण्ड् आय् इऱ्ऱागिलुम्
सर्वेश्वरऩ् एद् एऩुम् ऒरु नाळिले
श्रुत्य्-उक्तम् आऩ बडिये परमैकान्तिगळोडे सेर्त्तु
लज्जावधिय् आगत् तिरुत्तिय्(=परिष्कृत्य)
इवऩ्-उडैय व्यभिचारत्तैत् तीर्क्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिलर्क्कु देवतान्तर-स्पर्शम् निलै निऱ्कुम् आगिल्
मुऩ्बु उपाय-स्पर्शम् इल्लै,
मेल् (प्रमाणोक्त-फलम्→) नरकादिगळुम् उण्ड्

ऎऩ्ऱ् अऱियलाम्।

(नीलमेघः (सं)7)

(लक्ष्मी-नरसिंहार्य-टिप्पनी8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्कु भगवद्-विषयत्तिल् (प्रपत्ति) कृतांशम् ऎऩ्ऱ्
एऩुम् ऒरु नाळ्
उपाय-निष्पत्तियैप् पण्णिक् कार्य-करम् आम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

देवतान्तरस्पर्शे जातेऽपि
सर्वेश्वरो यस्मिन् कस्मिश्चिद् दिने
श्रुत्य्-उक्त-रीत्या परमैकान्तिभिः सह संयोज्य
लज्जावधिकं विशोध्यास्य व्यभिचारं निवर्तयति ।↩︎

यथा निमज्जन् कश्चित् तृणं गृहीतुम् प्रयतेत,
तथा कश्चिद् देवतान्तरम् आश्रयेत।
तूर्णं तु लजा जयेत तस्य।
प्रयोजनपूर्तौ वा देवतान्तर-स्पर्शोऽपगच्छेत्।

न चात्र शास्त्रेणाज्ञातान्य् अनुज्ञातानि च नित्य-नैमित्तिक-काम्य-कर्माण्य् अन्तर्भवन्ति ।
किञ्च तत्रापि तासु तासु देवतासु भगवत्-पर्यन्ता बुद्धिः स्यात्।↩︎

(4) In regard to contact with other deities,
the Ruler of All will bring him back some day or other
into the company of those who are staunchly and exclusively devoted to Bhagavān,
correct his lapse until he gets ashamed
and thus remove his deviation from the right path.↩︎

(4) con respecto al contacto con otras deidades,
El gobernante de todos lo traerá de vuelta algún día u otro
en la compañía de aquellos que están dedicados a Bhagavān de manera firme y exclusiva,
corrija su lapso hasta que se avergüence
y así eliminar su desviación del camino correcto.↩︎

देवतान्तरस्पर्शमुण्डायिऱ्ऱागिलुम् सर्वेश्वरऩ् एदेऩुमॊरुनाळिलेश्रुत्युक्तमाऩबडिये परमैकान्तिकळोडे सेर्त्तु लज्जावधियागत्तिरुत्ति यिवऩुडैय व्यभिचारत्तैत् तीर्क्कुम्।↩︎

प्रयोजनान्तरप्रत्याशैयाले देवतान्तरस्पर्शमुण्डाऩ प्रपन्नर्गळुक्कु निस्तारक्रमत्तैक् काट्टुगिऱार् देवतान्तरस्पर्शमुण्डायिऱ्ऱागिलुमित्यादिना ।
सर्वेश्वरऩ् - हितपरऩाऩ सर्वेश्वरऩ्, श्रुत्युक्तमाऩबडिये -

‘‘सन्धाञ् च याँ सन्दधे ब्रह्मणैषः ।
रमते तस्मिन्न् उत जीर्णे शयाने ।
नैनं जहात्य् अहस्सु पूर्व्येषु’’

ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल् सॊल्लप्पट्टबडिये।

इदऱ्कु व्यभिचारत्तैत् तीर्क्कुम् ऎऩ्बदोडन्वयम्। व्यभिचारनिरासक्रमत्तैक् काट्टुगिऱार् परमैकान्तकळोडे इति ।↩︎

केषाञ्चित् देवतान्तर-स्पर्शस्य स्थायित्वे
पूर्वम् उपाय-स्पर्शाभावः,
पश्चात् (प्रमाणोक्त-फलम्→) नरकादिसंभवश्च मन्तव्यः ।↩︎

किन्तु केचित् स्वरूप-त्यागादि-विरहतया
प्रपत्ताव् अनधिकारिणो भागवत-बन्धु-मित्रानुरोधेनाचार्यनिष्ठया मोक्षार्थं देवम् प्रपद्यन्ते।
तेष्व् एतल् लक्ष्यते देवतान्तर-स्पर्शस्य स्थायित्वम्।↩︎

If, in some, this contact with other deities becomes permanent,
it may be inferred that the adoption of prapatti as an upāya was incomplete in their case.

It may also be understood that
they may have such things as Naraka in future.↩︎

Si, en algunos, este contacto con otras deidades se vuelve permanente,
Se puede inferir que la adopción de Prapatti como upāya estaba incompleta en su caso.

También se puede entender que
Pueden tener cosas como Naraka en el futuro.↩︎

सिलर्क्कु देवतान्तरस्पर्शम् निलै निऱ्कुमागिल् मुऩ्बु उपायस्पर्शमिल्लै, मेल् नरकादिगळुमुण्डॆऩ्ऱऱियलाम्।↩︎

इप्पडि व्यभिचारम् तीरामल् यावद्देहपातम् देवतान्तरस्पर्शम् अनुवर्तिक्कुमवऩुक्कु निस्तार मिल्लैयॆऩ्गिऱार् सिलर्क्कु इत्यादिना ।

मुऩ्बु प्रपत्ति-रूपोपायत्तैय् अऩुष्टित्तवऩुक्कु देवतान्तर स्पर्शम् निलै निऱ्कुमोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् मुऩ्बु उपायस्पर्शमिल्लैयिति । उपायस्पर्शमिरुन्दाल् देवतान्तरस्पर्शमनुवर्तिप्पदु अनुपपन्नमागैयालदु निलैनिऱ्कुम्बोदु उपायस्पर्शम् मुऩ्बिल्लैयॆऩ्बदु अर्थापत्तिबललभ्यमॆऩ्ऱु करुत्तु। मेल् नरकादिगळुमुण्डॆऩ्ऱऱियलामिति ।

‘‘न खलु भागवता यम-विषयं गच्छन्ति’’

ऎऩ्बदु अनुष्ठितोपायविषयमिऱे।
आगैयालेय् इऱे

‘‘यो वै स्वां देवताम् अतियजते
प्रस्वायै देवतायै च्यवते
न परां प्राप्नोति
पापीयान् भवति’’

ऎऩ्गिऱ श्रुति देवतान्तर-स्पर्शम् उळ्ळवऩै
नरकावहम् आऩ पापम् उळ्ळवऩ् आगच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

अस्य भगवद्-विषये कृतांशो
यस्मिन् कस्मिंश्चिद् दिने उपाय-निष्पत्तिं कृत्वा
कार्य-करो भवति ।↩︎

In a man of this description,
the fragmentary prapatti performed to Bhagavān
may, at some time in the future,
attain completion and become effective.↩︎

En un hombre de esta descripción,
El fragmentario Prapatti realizado a Bhagavān
puede, en algún momento en el futuro,
alcanzar la finalización y volverse efectivo.↩︎

इवऩुक्कु भगवद्विषयत्तिल् कृतांशम् ऎऩ्ऱेऩुमॊरुनाळुपायनिष्पत्तियैप् पण्णिक् कार्यकरमाम्।↩︎

इवऩ् मुऩ्बु उपायानुष्ठानभावऩै पण्णिऩदुम् सिल कालम् तदनुगुणानुकूल्याद्याचरणादिगळैच् चॆय्ददुम् निष्फलङ्गळाग प्रसङ्गियादो? भगवद्विषयत्तिल् सॆय्द स्वल्पानुकूलांशमुम् निष्फलमावदु उसिदमॆऩ्ऱेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऩुक्कु भगवद्विषयत्तिल् कृतांशमिति। ऎऩ्ऱेऩुमॊरुनाळ् - नरकानुभवानन्तरम् सुकृतविशेषमुण्डागक्कूडिय कुऱिप्पिडमुडियाद कालविशेषत्तिल्।↩︎

बुद्धि-दौर्बल्यम्, उपायान्तर-प्रावण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-विश्वासम् पूर्णम् आगप् पिऱन्दु प्रपत्ति पण्णिऩार्क्कु
बुद्धि-दौर्बल्यमुम् उपायान्तर-प्रत्याशैयुम् पिऱवादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै पिऱन्द्-अवर्गळुक्कु
मुऩ्बु पिऱन्द विश्वासम् मन्दम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळैयुं सर्वेश्वरऩ्
महा-विश्वासावधियागत् तिरुत्तिप्(=परिष्कृत्य)
पूर्ण-प्रपत्ति-निष्ठर् आक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

महाविश्वासे पूर्णतया जाते
प्रपत्तिं कृतवतां बुद्धि-दौर्बल्यम्
उपायान्तर-प्रत्याशा च
न जायेयाताम् ।↩︎

(5) In those who performed prapatti after the rise of full and great faith,
there will not be any weak-mindedness
nor the desire to adopt other upāyas.↩︎

(5) En aquellos que realizaron Prapatti después del surgimiento de Full and Great Faith,
No habrá ninguna mentalidad débil
ni el deseo de adoptar otros upāyas.↩︎

महाविश्वासम् पूर्णमागप् पिऱन्दु प्रपत्ति पण्णिऩार्क्कु बुद्धिदौर्बल्यमुम् उपायान्तरप्रत्याशैयुम् पिऱवादु।↩︎

इऩि बुद्धिदौर्बल्यत्तिऱ्कु निस्तारप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् महाविश्वासमित्यादिना ।↩︎

इमे येषां जाते
तेषां पूर्वं जातो विश्वासो मन्दः स्यात् ।↩︎

If these - viz., weak-mindedness and the desire to adopt other means -- are present,
it is to be inferred that their former faith was not strong enough.↩︎

Si estos, a saber, la mentalidad débil y el deseo de adoptar otros medios, están presentes,
Debe inferirse que su fe anterior no era lo suficientemente fuerte.↩︎

इवै पिऱन्दवर्गळुक्कु मुऩ्बु पिऱन्द विश्वासम् मन्दमायिरुक्कुम्।↩︎

पूर्णमागप् पिऱन्दु - स्वसमानाधिकरणसंशयप्रागभावासमानकालिकत्वरूप महत्वविशिष्टमागप् पिऱन्दु। इवै पिऱन्दवर्गळुक्कु मुऩ्बु पिऱन्द विश्वासम् मन्दमायिरुक्कुमिति । उत्तरकालत्तिल् ऒरुवऩुक्कु शङ्गै पिऱन्दाल् अवऩुक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानकालिकविश्वासत्तिल् स्वसमानाधिकरणसंशय प्रागभावासमानकालिकत्वरूप महत्वमिरुक्कमाट्टादागैयाल् विश्वासम् मन्दमायिरुक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

एतानपि सर्वेश्वरो महाविश्वासावधिकं विशोध्य
पूर्ण-प्रपत्ति-निष्ठान् करोति ।↩︎

The Lord of All will correct these men also
until they acquire great faith and make them perfect prapannas.↩︎

El Señor de todos corregirá a estos hombres también
Hasta que adquieran una gran fe y los conviertan en perfectas prapanias.↩︎

इवर्गळैयुंसर्वेश्वरऩ् महाविश्वासावधियागत् तिरुत्तिप् पूर्णप्रपत्तिनिष्ठराक्कुम्।↩︎

महाविश्वासावधियागत् तिरुत्ति पूर्णप्रपत्ति निष्ठराक्कुमिति । तथा च महाविश्वासाङ्गकमाऩ पूर्णप्रपत्ति निऱैवेऱुंवरैयिल् इवर्गळुक्कु विळम्बमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

वैपरीत्य-रहितेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् वैपरीत्यङ्गळ् उळ्
ऒऩ्ऱुम् पिऱवादे नडन्दवर्गळुक्कु
विळम्बादि-शङ्कैयुङ् कूड इल्लै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळुक्कु इच्छावधि विळम्बम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् कोलिऩव् ऎल्लैयिल् मोक्षम् अ-विना-भूतम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन् निष्ठैयैप् पॆऱ्ऱ इव्व् अधिकारी

'(चरम-श्लोक-सम्बन्धेन, उपायान्तर-विरहतया) कडैत्-तलैय् (=द्वारि) इरुन्दु वाऴुञ् शोम्बरैय्(=आलसम्) उगत्तिय्(=उगत्ताय्)'
(तिरुमालै ३८।)

ऎऩ्गिऱ बडिये श्रियः-पतिय् आऩ सर्वेश्वरऩुक्कु
सर्वदा ऽभिमतऩ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

एषु वैपरीत्येषु यस्य कस्यापि जननम् अन्तरैव प्रवर्तमानानां
विलम्बादिशङ्काऽपि न भवति ।↩︎

In the case of those in whom no such lapses occur,
there is no possibility at all of delay in the attainment (of the supreme goal).↩︎

En el caso de aquellos en quienes no ocurren tales fallas,
No hay posibilidad de retraso en el logro (del objetivo supremo).↩︎

इव् वैपरीत्यङ्गळुळॊऩ्ऱुम् पिऱवादे नडन्दवर्गळुक्कु विळम्बादिशङ्कैयुङ्गूड इल्लै।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ वैपरीत्यादिरूपकारणसामान्याभावे विळम्बशङ्गैयेयिल्लै यॆऩ्गिऱार् इव्वैपरीत्यङ्गळित्यादिना । विळम्बादीति । इङ्गु आदिपदत्ताल् फलान्तरानुभवग्रहणम्।↩︎

एषाम् इच्छावधिक एव विलम्बः ।↩︎

There will be delay for them only as long as they desire it.↩︎

Habrá retraso para ellos solo mientras lo deseen.↩︎

इवर्गळुक्कु इच्छावधि विळम्बम्।↩︎

आऩाल् वैपरीत्यमिल्लादवर्गळुक्कु उत्तरक्षणत्तिलेये मोक्षम् वर वेण्डावो? क्षणादिविळम्बन्दाऩ् कूडुमोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इवर्गळुक्कु इच्छावधि विळम्बमिति । उत्कटमाऩ आर्तियिल्लामैयाले इवर्गळ् देहावसाने मोक्षत्तै यिच्चित्तु प्रपत्ति पण्णिऩबडियाल् इच्छावधि विळम्बमुण्डॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडि विळम्बम् इच्छावधियागिल्, ऒरुवऩ् देहावसानत्तिल् मोक्षम् वरवेण्डुमॆऩ्ऱु इच्चित्तु प्रपत्तियैप् पण्णिविडुगिऱाऩ्।↩︎

एषाम् उद्दिष्टे सीम्नि मोक्षोऽविनाभूतः ।↩︎

They will attain mokṣa at the time when they desire to have it.↩︎

Llegarán a Mokṣa en el momento en que deseen tenerlo.↩︎

इवर्गळ् कोलिऩ वॆल्लैयिल् मोक्षमविनाभूतम्।↩︎

पिऩ्बु अवऩुक्कु संसारपाशत्ताल् जऩ्मान्दरत्तिलुम् इच्चैयुण्डाऩाल् जऩ्मान्दरविळम्बमुम् प्रसङ्गिक् कादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱर् इवर्गळ् कोलिऩवॆल्लैयिल् मोक्षमविनाभूतमिति । इव्वैपरीत्यमिल्लादार्क्कु इप्पडि जन्मान्तरेच्छैयुण्डागादु; उण्डाऩालुम् पूर्वप्रपत्तिवशीकृतऩाऩ भगवाऩ् अन्द प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिले कोलप्पट्ट कालत्तिलेये मोक्षत्तैक् कॊडुत्तुविडुवाऩॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[१६०]]

एतां निष्ठां प्राप्तवानयम् अधिकारी

" द्वारि स्थिर-वासिनो ऽलसान् अभिनन्दन्"

इत्य्-उक्त-रीत्या श्रियः पत्युः सर्वेश्वरस्य
सर्वदाऽभिमतो भवति ।↩︎

The Adhikarī who has attained the true state of a prapanna
will always be the favourite of the Supreme Ruler,
who is the Lord of Lakṣmī ,
as pointed out in the passage.

"O, Thou, Lord of Śrīraṅgam,
that delightest in those idle* men (prapannas )
who stand outer-most
(as being incapable of karma yoga, jñāna yoga or bhakti yoga )".

[ They are called 'idle', because,
after prapatti they do not seek any other upāya.
They are said to stand "outer-most" because,
being unable to adopt karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga,
they have adopted the upāya (prapatti) which is prescribed in the Carama śloka of the Gita.]↩︎

El adhikarī que ha alcanzado el verdadero estado de una prapanna
siempre será el favorito del gobernante supremo,
quien es el señor de Lakṣmī,
Como señaló en el pasaje.

"Oh, tú, señor de Śrīraṅgam,
Ese deleite en esos inactivos * hombres (Prapannas)
Quien queda más exterior
(como incapaz de karma yoga, jñāna yoga o bhakti yoga) ".

[Se les llama 'inactivo', porque,
Después de Prapatti no buscan ningún otro upāya.
Se dice que se paran "más exterior" porque,
no poder adoptar karma yoga, jñāna yoga y bhakti yoga,
Han adoptado el upāya (Prapatti) que se prescribe en el Carama Śloka de la Gita.]↩︎

इन् निष्ठैयैप् पॆऱ्ऱ इव्वधिकारी 'कडैत्तलै यिरुन्दु वाऴुञ्जोम्बरैयुगत्तिय्'(तिरुमालै ३८।) ऎऩ्गिऱबडिये श्रियःपतियाऩ सर्वेश्वरऩुक्कु सर्वदाभिमतऩायिरुक्कुम्।↩︎

इव्वैपरीत्यमिल्लाद अधिकरि सर्वदा श्रियःपतिक्कु अभिमतऩायिरुप्पाऩॆऩ्गिऱार् इन्निष्ठैयैप् पॆऱ्ऱ इव्वधिकारीत्यादिना । कडैत्तलै - श्रीपादपरिसरत्तिले। इरुन्दु - न्यस्तभररायिरुन्दु, वाऴुम् - वाऴ्न्दु कॊण्डिरुक्किऱ, कैङ्कर्यादिगळैप् पण्णिक्कॊण्डिरुक्किऱ ऎऩ्ऱबडि। सोम्बरै - कर्मयोगज्ञानयोगाद्यनुष्ठानङ्गळिल् सोम्बलुळ्ळवर्गळै, साधनान्तरानुष्ठानत्तिऩिऩ्ऱुम् निवृत्तरायिरुक्किऱ प्रपन्नरैयॆऩ्ऱबडि। उगत्ति - उगप्पित्तु।↩︎

सुप्रपन्नय् ईश्वरोपकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् +तिऱत्तिल्(=पक्षे)
निरुपाधिक-सर्व-शेषिय् आय्
निरुपाधिक-स्वतन्त्रऩ् आय्
सत्य-सङ्कल्पऩुम् आऩ सर्वेश्वरऩ्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. एतद्विषये निरुपाधिक-सर्वशेषी निरुपाधिक-स्वतन्त्रः सत्य-संकल्पश् च भवन् सर्वेश्वरः↩︎

2. In the case of this prapanna,
the Lord who is the unconditional śeṣī of all,
who is independent of all others
and without limitations of any kind
and whose will is irresistible,↩︎

3. En el caso de este Prapanna,
El Señor que es el incondicional Śeṣī de todos,
que es independiente de todos los demás
y sin limitaciones de ningún tipo
y cuya voluntad es irresistible,↩︎

4. इवऩ्ऱिऱत्तिल् निरुपाधिकसर्वशेषियाय्निरुपाधिकस्वतन्त्रऩाय् सत्यसङ्कल्पऩुमाऩ सर्वेश्वरऩ्↩︎

5. इऩि इप्प्रपन्नविषयत्तिल् सर्वेश्वरऩ् पण्णुम् उपकारविशेषङ्गळै यरुळिच् चॆय्गिऱार् इवऩ् तिऱत्तिलित्यादिना । इवऩ् तिऱत्तिल् ऎऩ्बदऱ्कु निग्रहसङ्कल्पत्तै विलक्कि ऎऩ्बदोडन्वयम्। इप्पडि विलक्कुगैक्कु अनुगुणमाऩ गुणवत्तैयै यरुळिच्चॆय्गिऱार् निरुपाधिकसर्वशेषियायित्यादिना ।↩︎

अबुद्धि-पूर्वक-पाप-नाशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-भयङ्गळुक्कुम् कारणम् आऩ निग्रह-सङ्कल्पत्तै

"तद्-अधिगम(य् ← प्रत्यक्ष-निभय् अभ्रमात्मक-पर-ज्ञाने)
उत्तर-पूर्वाघयोर् अ-श्लेष-विनाशौ (क्रमशः)
तद्-व्यपदेशात् (श्रुतिभिः)"
(ब्रह्मसूत्रम् ४-१-१३)

ऎऩ्गिऱ बडिये
स-द्वारक प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कु
उपासन-प्रारम्भत्तिऱ् पोले
प्रपत्ति-वाक्योच्चारणत्तिल् प्रथम-क्षणत्तिले विलक्कि,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩैयुम्, इवऩुडैयव् अनुबन्धिगळैयुम्
नित्य-सूरिकळ् कोर्वैयिले(=पङ्क्तौ) कोर्त्तालुम्(=संयोज्यापि)
आवल्(=काङ्क्षां) कॆडादे

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आश्रितापराध-राशिगळिल् उण्डद्
उरुक्(=रूपं) काट्टादे
वयिऱ्-उदारिय् आय् (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

सर्वभयानां कारणभूतं निग्रह-संकल्पं,

"तद्-अधिगम(य् ← प्रत्यक्ष-निभय् अभ्रमात्मक-पर-ज्ञाने)
उत्तर-पूर्वाघयोर् अ-श्लेष-विनाशौ (क्रमशः)
तद्-व्यपदेशात् (श्रुतिभिः)"
(ब्रह्मसूत्रम् ४-१-१३)

इत्य्-उक्त-रीत्या
स-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठस्योपासन-प्रारम्भ इव
प्रपत्ति-वाक्योच्चारणे प्रथम-क्षणे विनिवर्त्य↩︎

withholds his desire to punish,
which is the cause of all fears,
at the very first moment in which he utters the sentence expressing prapatti,
in the same way as at the beginning of the meditation in the case of the upāsaka or bhakti yoga niṣṭhā,
who has adopted prapatti as a means to bhakti,
of whom it is said-

" When the vidyā commences,
the destruction of former sins and the absence of contact with subsequent sins (occur),
for so the śrutis say".

↩︎

retiene su deseo de castigar,
que es la causa de todos los miedos,
En el primer momento en que pronuncia la oración que expresa Prapatti,
De la misma manera que al comienzo de la meditación
en el caso del upāsaka o bhakti yoga niṣṭhā,
quien ha adoptado Prapatti como un medio para Bhakti,
de quien se dice-

"Cuando comienza el Vidyā, La destrucción de los antiguos pecados
y la ausencia de contacto con los pecados posteriores (ocurridos),
Porque así los Śrutis dicen ".

↩︎

सर्वभयङ्गळुक्कुम् कारणमाऩ निग्रहसङ्कल्पत्तै ‘‘तदधिगम उत्तरपूर्वाघयोरश्लेषविनाशौ तद्वयपदेशात्’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-१-१३) ऎऩ्गिऱबडिये सद्वारक प्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु उपासनप्रारंभत्तिऱ्पोले प्रपत्तिवाक्योच्चारणत्तिल् प्रथमक्षणत्तिले विलक्कि,↩︎

तदधिगम इति । इदिऩर्थम्:- तदधिगमे – असकृदावृत्तमाय् प्रत्यक्षसमानाकारमाय्, प्रीतिरूपापन्नमुमाऩ अन्द उपासनत्तिऩुडैय प्रारम्भत्तिलेये, उत्तरपूर्वाघयोरश्लेषविनाशौ – अबुद्धिपूर्वकमाऩ उत्तराघत्तिऱ्कु अश्लेषमुम्, प्रारब्धव्यतिरिक्तमाऩ पूर्वाघसामान्यत्तिऱ्कु विनाशमुम्, भवत इति शेषः । तद्व्यपदेशात् –

तद् यथा पुष्कर-पलाश आपो नश्लिष्यन्ते,
एवम् एवं-विदि पापं कर्म न श्लिष्यते
तद् यथा इषीक-तूलम् अग्नौ प्रोतं प्रदूयेत
एवं हास्य सर्वे पाप्मानः प्रदूयन्ते

ऎऩ्ऱु उपनिषत्तुक्कळिल् पापाश्लेषविनाशङ्गळ् व्यपदेशिक्कप्पडुगैयालॆऩ्गै।

इदु उपासकविषयमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ, उभयविषयमॆऩ्गिऱार् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु इत्यादियाल्। सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठऩ् - भक्तिनिष्ठऩ्। प्रपत्तिवाक्येति । प्रपत्तियुम् ब्रह्मविद्यैयाग उपनिषत्तुक्कळिल् पडिक्कप्पडिरुप्पदालुम्, ‘‘नानाशब्दादिभेदात्’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिले न्यासविद्यैक्कुम् इतरविद्यैकळोडु तुल्यफलत्वम् सॊल्लियिरुप्पदालुम् भक्तियोगफलङ्गळॆल्लाम् प्रपत्तिक्कुम् फलङ्गळाग वरवेण्डुमागैयाल् उत्तरपूर्वाघाश्लेषविनाशरूपफलमुम् भक्त्यारम्भत्तिल्बोल् प्रपत्तिवाक्योच्चारणत्तिलेये अवश्यम् वरुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अस्यैतद्-अनुबन्धिनाञ् च
नित्य-सूरि-पङ्क्तौ निवेशनेऽप्य् अ-तृप्ताशम्↩︎

The Lord makes up His mind (at that very instant)
to bring him and those who are his followers
into the company of the eternal sūris
and, not satisfied with having done only this,↩︎

El Señor decide (en ese mismo instante)
para traerlo a él y a los que son sus seguidores
en la compañía de la eterna sūris
Y, no satisfecho con haber hecho solo esto,↩︎

इवऩैयुमिवऩुडैय वनुबन्धिकळैयुम् नित्यसूरिकळ् कोर्वैयिले कोर्त्तालुमावल् कॆडादे↩︎

इवऩुडैय अनुबन्धिकळैयुमिति । ऎवर्गळैक् कुऱित्तु इवऩ् प्रपत्ति पण्णुगिऱाऩो अन्द अनुबन्धिकळैयुमॆऩ्ऱबडि। कोर्वैयिले - पङ्तियिले, कोर्त्तालुम् - सेर्त्तालुम्, आवल् - तीव्रमाऩ आसै, कॆडादे - तीरादे,↩︎

आश्रितापराध-राशिषु भुक्तेष्व् अपि
भोक्तृत्वाकारम् अ-प्रदर्शयन्तम्
उदरम्-भरिम्↩︎

He devours, as it were, all the heaps of sins committed by those who have sought Him
and does not reveal any trace of them outside
and feels also that He should stomach even more (of these sins).↩︎

Él devora, por así decirlo, todos los montones de pecados cometidos por quienes lo han buscado
y no revela ningún rastro de ellos afuera
y también siente que debería soportar aún más (de estos pecados).↩︎

आश्रितापराधराशिकळिलुण्डदुरुक्काट्टादे वयिऱुदारियाय्↩︎

उण्डदुरुक् काट्टादे - साप्पिडादॆल्लाम् वयिऱॆडुत्तुक्काट्टादे, आश्रितविषयत्तिल् पोक्किऩ पाबङ्गळ् पोरादे यॆऩ्ऱबडि। अत एव वयिऱुदारियाय् - स्वोदरपूरकऩाय्, पॆरुम् वयिऱऩायॆऩ्ऱबडि।↩︎

बुद्धि-पूर्वकाघ-नाशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुबन्धिगळ्-उडैय बुद्धि-पूर्वापराधङ्गळुक्कुम्
अनुतापादिगळाले निस्तारम् पण्णु विक्कुम् बडिक्क्
ईडाऩ अनुग्रह-सङ्कल्पत्तैप् पण्णि,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अनुबन्धि-संबन्धि--बुद्धि-पूर्वापराधानाम् अपि
अनुतापादिना निस्तार-संपादनस्यानुगुणम्
अनुग्रह-संकल्पं कृत्वा,↩︎

2. He removes the sins of his followers too,
even when they are committed deliberately,
by His will to grant the prapanna His blessing.
In By virtue of this,
they will expiate their sins by repentance and the like.↩︎

3. Él elimina los pecados de sus seguidores también
Incluso cuando se comprometen deliberadamente,
por su voluntad de otorgar a la Prapanna su bendición.
~~ en ~~ en virtud de esto,
Expilarán sus pecados por arrepentimiento y similares.↩︎

4. अनुबन्धिगळुडैय बुद्धिपूर्वापराधङ्गळुक्कुमनुतापादिगळाले निस्तारम् पण्णुविक्कुम्बडिक्कीडाऩ अनुग्रहसङ्कल्पत्तैप्पण्णि,↩︎

5. अनुबन्धिकळुडैय - शरीरानुबन्धिकळुडैय, प्रपन्नराले न्यस्तभरर्गळुडैय वॆऩ्ऱबडि। बुद्धिपूर्वापराधङ्गळुक्कुम् - बुद्धिपूर्वोत्तराघङ् गळुक्कुम् इवैगळुक्कु प्रायश्चित्तमऩ्ऱिक्के अनुग्रहसङ्कल्पम् कूडुमो वॆऩ्ऱुशङ्कियामैक्काग अनुतापादिगळाले निस्तारम् पण्णुविक्कुम्बडिक्कीडाऩ इति । इव्वनुग्रहसङ्कल्पमे बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तपूरकमामॆऩ्ऱु करुत्तु। अनुग्रहसङ्कल्पमावदु इवऩैयुम् इवऩुडैय सम्बन्धिकळैयुम् ऎप्पडियावदु रक्षिप्पेऩ् ऎऩ्ऩुम् सङ्कल्पम्।↩︎

उभय-त्वरा

विश्वास-प्रस्तुतिः

'विण्ण्-उलगन् तरुवाऩ् आय् विरैगिऩ्ऱाऩ्(=त्वरते)'
(तिरुवाय्मॊऴि १०-६-३)

ऎऩ्गिऱ बडियेय्
इवऩ् इसैन्द विळम्बत्तुक्कुत्
ताऩ् सानुशयऩ्(=सोद्वेगः) आय् त्वरित्तु,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'इरुळ्-तरुमा ञालत्त्(=भुवनस्य) उळ् इऩिप्(=इतः परम्) पिऱवि
याऩ् वेण्डेऩ्'(तिरुवाय्मॊऴि १०-६-१।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'मायञ् जॆय्येल् ऎऩ्ऩैय्'
(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-२)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये
इवऩुक्क् इसैवैय् उण्डाक्कि,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'उऩ् तिरु-मार्व्-अत्तु(=भूषण)-मालै नङ्गै(=पूर्णा) वासञ्(=वासनां) जॆय् पूङ्(=पुष्प/सुन्दर)-कुऴलाळ्(=कुन्तल) तिरुव् आणै, निऩ्ऩ्-आणैय् '
(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-२।)

ऎऩ्ऱु
इवऩ् ताऩ् त्वरित्तु वळैक्कुम्(=प्रह्वं) बडि पण्णि,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'शरणम् आगुन् तऩ ताळ्-अडैन्दार्क्क् ऎल्लाम्
मरणम् आऩाल्
वैगुन्दम् कॊडुक्कुम् बिराऩ्'
(तिरुवाय्मॊऴि ९-१०-५) (5)

ऎऩ्गिऱ बडिये
इवऩ् कोलुदलुक्क् ईड्-आग
प्रारब्ध-शरीरावसानत्तिले
परम-पद-प्राप्तिय् उण्डाक्कुवद् आगक् कोलि,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

“10 द्युलोकं दित्सुस् त्वरते"

इत्य्-उक्त-रीत्या एतद्-अभिमत-विलम्बस्य कृते
स्वयं सानुशयस्(=सोद्वेगः) सन् त्वरित्वा↩︎

It is said:

"He (the Lord) hastens to give Paramapada
to the man who is fit for mukti".

The Lord pities the prapanna
for the delay which he has chosen
and hastens to create in him an impatience of delay (in attainment).↩︎

Se dice:

"Él (el Señor) se acelera para dar a Paramapada
Al hombre que está en forma para Mukti ".

El Señor se huele la Prapanna
por la demora que ha elegido
y se acelera para crear en él una impaciencia de retraso (en el logro).↩︎

'विण्णुलगन्दरुवाऩाय् विरैगिऩ्ऱा'(तिरुवाय्मॊऴि १०-६-३) ऩॆऩ्गिऱबडियेयिवऩिसैन्द विळम्बत्तुक्कुत् ताऩ् सानुशयऩाय् त्वरित्तु,↩︎

विण्णुलगम् - परमपदत्तै, तरुवाऩाय् - तरप्पोगिऱवऩाय्, तरुगैक्काग वॆऩ्ऱबडि। विरैगिऩ्ऱाऩ् - उद्योगिक्किऱाऩ्। परमपदम् तरुगैक्कु त्वरिक्किऱाऩॆऩ्ऱबडि। इवऩिसैन्द विळम्बत्तुक्कु -

‘‘एतद्-देहावसाने मां
त्वत्-पादं प्रापय स्वयं’’

ऎऩ्गिऱबडिये इवऩ् ऒप्पुक्कॊण्ड देहावसानपर्यन्तमाऩ विळम्बत्तिऱ्कु, ताऩ् सानुशयऩ् आय् - स्वयं अनुशयमुळ्ळवऩाय्,

एतद्दिनावसाने मां,
एतत्क्षणावसाने मां

ऎऩ्ऱु इवऩ् प्रार्थित्तालुम्,
अप्पडिये सॆय्वदऱ्कु नाम् सिद्धमायिरुक्क, एतद्देहावसाने ऎऩ्ऱु अधिकविळम्बत्तै यिसैन्दाऩे ऎऩ्ऱु पश्चात्तापमुडैयवऩायॆऩ्ऱबडि। त्वरित्तु - इसैन्द विळम्बत्तिल् आश्रितऩुक्के अनुतापम् वरुम्बडि ताऩ् त्वरित्तॆऩ्ऱ पडि।↩︎

तमः-प्रद-महा-भूमाव् इतः परं जन्माहं न वाञ्च्छामि ",

↩︎

“ Hereafter I do not want to be born in this world of ignorance"

and↩︎

"En adelante, no quiero nacer en este mundo de ignorancia"

y↩︎

'इरुळ्दरुमाञालत्तुळिऩिप्पिऱवि याऩ् वेण्डे'(तिरुवाय्मॊऴि १०-६-१।) ऩॆऩ्ऱुम्,↩︎

इरुळ्दरुमाञालत्तुळिति । इरुळ् - अज्ञानत्तै, तरु - तरुगिऱ, मा - पॆरियदाऩ, ञालत्तुळ् - लीलाविभूतियिल्, इऩि - इन्द विभूतियिऩ् स्वभावत्तै यऱिन्द पिऱगु, पिऱवि - जन्मत्तै, याऩ् - इदिऩ् स्वभावत्तै यऱिन्द याऩ्, वेण्डेऩ् - प्रार्थिक्कमाट्टेऩ्।↩︎

"12 मायां मा कार्षीर् मद्-विषये"

इति चोक्त-रीत्या ऽस्याङ्गी-कारम् उपजनय्य↩︎

He produces in him an eagerness to attain the goal as illustrated in the following (verses ) :-

"Do not deceive me as Thou didst before."

↩︎

Produce en él un entusiasmo por alcanzar el objetivo como se ilustra en lo siguiente (versos):-

"No me engañes como lo hiciste antes".

↩︎

'मायञ्जॆय्येलॆऩ्ऩै'(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-२) यॆऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये इवऩुक्किसैवै युण्डाक्कि,↩︎

मायञ्जॆय्येलॆऩ्ऩै - प्रबुद्धऩाय् उऩ्ऩैये विरुम्बिऩ ऎऩ्ऩै पूर्वम् पोले वञ्जियादे कॊळ्। इसैवै युण्डाक्कि - अङ्गीगारत्तैयुण्डाक्कि, पुरुषार्थप्राप्तियिल् त्वरैयोडु कूडिऩ अङ्गीकारत्तै युण्डाक्कि यॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१६१]]

“18 तव वक्षो-मालया पूर्णया वासना-कर-सुन्दर (पुष्पालंकृत) केश्या श्रिया शापितोऽसि, त्वया शापितोऽसि"

इति
अयं स्वयं त्वरित्वा यथा निर्बन्धं कुर्यात्
तथा कृत्वा,↩︎

I swear by Thee and by Thy queen
whose beautiful locks of hair shed their fragrance like a garland on Thy chest -
I swear that I must be taken to Paramapada.

Having made him so eager and so impatient to obtain the goal,↩︎

Lo juro por ti y por tu reina
cuyas hermosas cerraduras de cabello
arrojan su fragancia como una guirnalda en tu pecho -
Juro que debe ser llevado a Paramapada

Haberlo hecho tan ansioso e impaciente para obtener el objetivo,↩︎

'उऩ् तिरुमार्वत्तुमालै नङ्गै वासञ्जॆय् पूङ्गुऴलाळ् तिरुवाणै निऩ्ऩाणै'(तिरुवाय्मॊऴि १०-१०-२।) यॆऩ्ऱुइवऩ् ताऩ् त्वरित्तु वळैक्कुम्बडि पण्णि,↩︎

उऩ् तिरुमार्वत्तु इति । उऩ् - उऩ्ऩुडैय, तिरु - अऴगाऩ, मार्वत्तु - वक्षस्थलत्तिले, मालै - मालै पोलिरुक्किऱ, नङ्गै - कल्याणगुणपरिपूर्णैयाऩ, वासञ्जॆय् - तऩ्मेल् सूट्टुम् पुष्पङ्गळुक् कॆल्लाम् परिमळत्तै युण्डुबण्णुगिऱ,पूङ्गुऴलाळ् - स्पृहणीयमाऩ केशपाशङ् गळैयुडैय, तिरु - पॆरियबिराट्टियिऩ् पेरिल् आणै - अनतिलङ्घनीयमाऩ शपथम्, निऩ्ऩाणै - अवळुक्कु वल्लभराऩ तेवरीर् तिरुवडिगळिलाणै। अडियेऩै शीघ्रमागवे परमपदत्तुक्कुक्कॊण्डुबोगवेण्डुमॆऩ्गै। इवऩ् ताऩ् त्वरित्तु - विळम्बत्तै यङ्गीगरित्त इवऩ् ताऩे त्वरित्तु, वळैक्कुम्बडि पण्णि - परमपदम् कॊडुत्तालॊऴिय विडुगिऱदिल्लै यॆऩ्ऱु श्रीपादत्तैक् कट्टिक्कॊळ्ळुम्बडिबण्णि,↩︎

"14 शरणं भवन्
स्व-चरणाश्रितानां सर्वेषां मरणे जाते
वैकुण्ठ-प्रद उपकारकः "

इत्य्-उक्त-रीत्या एतत्-प्रार्थनानुगुणं प्रारब्ध-शरीरावसाने
परम-पद-प्राप्ति-संपादनं संकल्प्य,↩︎

the Lord decides on giving him Paramapada
as desired by him at the end of this life,
which has come to him as a result of past karma:
So has it been said :-

"Our Lord is the greatest benefactor
that confers Vaikuṇṭha
on those who have performed prapatti,
when they happen to die". (5)

↩︎

El Señor decide darle Paramapada
Como lo desee al final de esta vida,
que ha llegado a él como resultado del karma pasado:
Entonces se ha dicho:-

"Nuestro Señor es el mayor benefactor
que confiere a Vaikuṇṭha
En aquellos que han realizado Prapatti,
Cuando mueren ". (5)

↩︎

'सरणमागुन् दऩ ताळडैन्दार्क्कॆल्लाम् मरणमाऩाल् वैगुन्दम् कॊडुक्कुम्बिराऩ्' (तिरुवाय्मॊऴि ९-१०-५) ऎऩ्गिऱबडिये इवऩ् कोलुदलुक्कीडाग प्रारब्धशरीरावसानत्तिले परमपदप्राप्तियुण्डाक्कुवदागक् कोलि,↩︎

शरणमागुमित्यादि । तऩ्दाळ् - तऩ् तिरुवडिगळै, अडैन्दार्क्कॆल्लाम् - आश्रयित्तवर्गळुक्कॆल्लाम्, सरणमागुम् - उपायमागुम्, मरणमाऩाल् - अवर्गळुक्कु मरणम् वन्दाल्, वैगुन्दम् - वैकुण्ठ- लोगत्तै, कॊडुक्कुम् - प्रसादिक्कुम्, पिराऩ् - उपकारकऩ्,↩︎

पाप-पुण्य-सङ्क्रान्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॊऩ्ऩुम् इरुम्बुम्(=अयः) आऩ विलङ्गुगळ्(=शृङ्खला) पोले
बन्धकङ्गळ् आऩ पूर्वोत्तर-पुण्य-पापङ्गळैयुम्

प्रारब्ध-कार्यम् आऩ कर्मत्तिल्
इवऩ् इसैन्द अंशम् ऒऴिय मेल् उळ्ळ कूऱ्ऱैयुम्(=भागञ् च)

'पोय(=गत)-बिऴैयुम्(=पापञ्च)
पुगु-तरुवा निऩ्ऱऩवुन्
तीयिऩिल् +तूस्(=क्षुद्रम् → तूला) आगुम्'
(तिरुप्पावै ५)

ऎऩ्गिऱ बडिये
मुऩ्बेय् इवऩोडु तुवक्क् अऱुत्तु वैक्कैयाल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शरीर-पातत्तुक्कु निऩैप्प् इट्ट समयम् वन्दव् आऱे

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रियेषु स्वेषु सुकृतम्
अप्रियेषु च दुष्कृतं ।
विसृज्य ध्यान-योगेन
ब्रह्माऽभ्येति सनातनम्॥(5)
(मनुस्मृति ६-७९।)

ऎऩ्ऱुम्,

(विषयः11)

(नीलमेघः (सं)12)

(विश्वास-टिप्पनी13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'नम्मऩ्(=यम) बोले (संसारे) वीऴ्त्त्(=निपात्य) अमुक्कुम्(=अभिनुदत्)
(प्रसिद्ध्या) नाट्टिल् उळ्ळ पावम् ऎल्लाञ्
जुम्म् ऎऩादे
कैविट्ट् ओडित्
तूऱुगळ्(=गुल्मान्) पाय्न्दऩवेय्'(=डयन्ते हि)
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-४-३।)

ऎऩ्ऱुम् स्मर्ताक्कळ्(→पॆरियाऴ्वार्) सॊऩ्ऩ उपनिषद्-अर्थत्तिऩ् पडिये
(←"सुहृदः साधुकृत्यां द्विषन्तः पापकृत्यां उपयन्ति")

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्क् अनुकूल-प्रातिकूलर् आय् इरुन्द्-उळ्ळव् इरण्डु सिऱगिलुम्(=पक्षयोः)
इवऩ् पक्कल् आनुकूल्य-प्रातिकूल्यङ्गळुक्कु फलम् आग असल्(←अयल्=परिसरे) पिळन्द् (=भित्त्वा) एऱ् इडुगिऱद्
ऎऩ्ऩुम् बडि पण्णि

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

स्वर्णायोमय-शृङ्खलावद्-बन्धकयोः पूर्वोसर-पुण्य-पापयोः
प्रारब्ध-कार्ये कर्मणि
एतद्-अभ्युपगतांश-व्यतिरिक्तस्य भागस्य च,

अतीताः पूर्व-कालोत्पन्नाः अपराधाः
प्रवेशाय स्थिताश् च ( आगामिनश् च ) अपराधा
अग्नौ तूलं भवेयुः”

इत्य्-उक्त-रीत्या
पूर्वम् एवैतत्-संबन्ध-विच्छेदन-पूर्वम् अवस्थापनात्↩︎

The Lord has already seen to it that
the fetters of gold and iron which bind him to saṁsāra
namely, his pāpa and puṇya, past and future,
as also the karma which has begun to operate,
except that portion of it which he has agreed to expiate (during this life)
are cut off without any trace being left at all.

Even puṇya karma which would lead to swarga is a fetter (though of gold ),
because it stands in the way of mokṣa.

It is said :-

"The sins of the past
and the sins committed after prapatti
vanish like cotton thrown in the fire."

↩︎

El Señor ya se ha visto que
los grilletes de oro y hierro que lo unen a Saṁsāra
a saber, su pāpa y puṇya, pasado y futuro,
Como también el karma que ha comenzado a operar,
excepto esa parte de la que ha acordado expiar (durante esta vida)
se cortan sin que se deje ningún rastro.

[Incluso Puṇya Karma que conduciría a Swarga
es un gruñido (aunque de oro),
Porque se interpone en el camino de Mokṣa.] +++ (4) +++

Se dice:-

"Los pecados del pasado
y los pecados cometidos después de Prapatti
Venisca como algodón arrojado al fuego ".

↩︎

पॊऩ्ऩुमिरुम्बुमाऩ विलङ्गुगळ् पोले बन्धकङ्गळाऩ पूर्वोत्तरपुण्यपापङ्गळैयुम् प्रारब्धकार्यमाऩ कर्मत्तिल् इवऩिसैन्द अंशमॊऴिय मेलुळ्ळ कूऱ्ऱैयुम् 'पोयबिऴैयुम् पुगुदरुवा निऩ्ऱऩवुन्दीयिऩिऱ्ऱूसागुम्'(तिरुप्पावै ५) ऎऩ्गिऱबडिये मुऩ्बेयिवऩोडु तुवक्कऱुत्तुवैक्कैयाल्↩︎

पॊऩ्ऩुमित्यादि । पुण्यपापङ्गळ् इरण्डुम् बन्धकङ्गळाऩालुम्,
पुण्यम् तात्कालिकफल-जनकतया स्पृहणीयम् आगैयाल्
अदैप् पॊऩ्विलङ्गॆऩ्गिऱदु। अनिष्टफलजनकतया स्पृहणीयमऩ्ऱागैयाले पापत्तै इरुम्बु विलङ्गुबोऩ्ऱदॆऩ्गिऱदु।
प्रारब्धकार्यमाऩ कर्मत्तिल् इन्द देहरूपकार्यत्तैयुम्, एतद्-देहावच्छिन्न-भोगादि-रूप-कार्यत्तैयुम् पण्ण आरम्भित्त कर्मत्तिले, इवऩिसैन्दवंशमॊऴिय - एतद्देहावसानावधियाग इवऩाले अभ्युपगतमाऩ अंशमॊऴिय, मेलुळ्ळ कूऱ्ऱैयुम् - जन्मान्तरहेतुवाऩ प्रारब्धकर्मांशत्तैयुम्, पोयबिऴैयुमित्यादि । पोयबिऴै - पुगुन्द पाबम्, पूर्वम् पण्णप्पट्ट पाबमॆऩ्ऱबडि। पुगुदरुवाऩिऩ्ऱऩवुम् - पुगुरानिऱ्कुमवैयुम्, उत्तराघमिति यावत् । तीयिऩिल् तूसागुम् - अग्नियिल् पोडप्पट्ट पञ्जु पट्टदुबडुम्।

‘‘तद् यथेषीक-तूलम् अग्नौ प्रोतं प्रदूयेत
एवं हास्य सर्वे पाप्मानः प्रदूयन्ते’’

ऎऩ्गिऱदिऱे श्रुति ।
मुऩ्बे इवऩोडु तुवक्कऱुत्तु वैक्कैयालिति । मुऩ्बे - प्रपत्तिवाक्योच्चारणक्षणत्तिलेये, इवऩोडु - इन्द प्रपन्नऩोडु, तुवक्कऱुत्तुवैक्कैयाल् - सम्बन्धत्तै यऱुत्तुवैक्कैयाल्, इवऩ् इन्द पुण्यपापफलत्तै अनुभविक्कक्कडवऩल्लऩॆऩ्ऱु सङ्गल्बित्तु इवऩुक्कु फलसम्बन्धत्तै नीक्किवैक्कैयाले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

शरीर-पातार्थ-संकल्पित-समये आसीदत्य् एव,↩︎

So when the time for leaving the body has come,↩︎

Entonces, cuando ha llegado el momento de salir del cuerpo,↩︎

शरीरपातत्तुक्कुनिऩैप्पिट्ट समयम् वन्दवाऱे↩︎

निऩैप्पिट्टसमयम् वन्दवाऱे - सङ्गल्बित्त समयम् नेर्न्दवाऱे।↩︎

पुण्यम्, पापम्, प्रजाः, मोक्षः, धर्मः↩︎

प्रियेषु स्वेषु सुकृतम्
अप्रियेषु च दुष्कृतं ।
विसृज्य ध्यान-योगेन
ब्रह्माऽभ्येति सनातनम्॥(5)
(मनुस्मृति ६-७९।)

इति↩︎

एतत्-तुल्य-न्यायेन प्रपन्नस्यापि पाप-पुण्य-वितरणम् भवति।↩︎

For it has been said:--

"The man who is about to attain mukti
leaves his puṇya and pāpa to his friends and foes respectively
and attains Brahman as the fruit of bhakti yoga".

↩︎

Porque se ha dicho:-

"El hombre que está a punto de alcanzar Mukti
Deja su puṇya y pāpa a sus amigos y enemigos respectivamente
y alcanza Brahman como el fruto de Bhakti Yoga ".

↩︎

‘‘प्रियेषु स्वेषु सुकृतमप्रियेषु च दुष्कृतं । विसृज्य ध्यानयोगेन ब्रह्माऽभ्येति सनातनं’’(मनुस्मृति ६-७९।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

प्रियेष्वित्यादि । स्वेषु – स्वकीयर् कळाऩ, प्रियेषु – सुहृत्तुक्कळिडत्तिले, अप्रियेषु – इन्द प्रपन्नरुडैय द्वेषिकळिडत्तिले, ध्यानयोगेन – परभक्तियाले, ब्रह्म – श्रियःपतियाऩ सनातन ब्रह्मत्तै, अभ्येति - अडैगिऱाऩ् तत्समानभोगत्तै यडैगिऱाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

यमवन् निपात्य आक्रामन्ति लोक-गतानि पापानि सर्वाणि
उच्छ्वसितुम् अप्य् अशक्नुवन्ति
सवासनं त्यक्त्वा
धावित्वा गुल्मान् प्राविशन्”

इति च स्मर्त्र्(→पॆरियाऴ्वार्)-उक्तोपनिषदर्थ-रीत्या
(←"सुहृदः साधुकृत्यां द्विषन्तः पापकृत्यां उपयन्ति")↩︎

and again

"The sins which are notorious in this world and which, oppressive like Yama, make a man sink into saṁsāra
left the man about to attain mukti
without making the least noise
and entered into plants (viz, his foes )".

The authors of the Smṛtis have expressed the truth contained in the Upaniṣads
in the manner stated above.↩︎

y de nuevo

"Los pecados que son conocidos en este mundo
y que, opresivos como Yama,
hacen que un hombre se hunda en Saṁsāra
Dejó al hombre a punto de alcanzar a Mukti
sin hacer el menor ruido
y entró en plantas (a saber, sus enemigos) ".

Los autores de los Smṛtis han expresado la verdad contenida en los Upaniṣads de la manera indicada anteriormente.↩︎

'नम्मऩ्बोले वीऴ्त्तमुक्कुम् नाट्टिलुळ्ळ पावमॆल्लाञ्जुम्मॆऩादे कैविट्टोडित् तूऱुगळ् पाय्न्दऩवेय्' (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-४-३।) ऎऩ्ऱुम् स्मर्ताक्कळ् सॊऩ्ऩ उपनिषदर्थत्तिऩ् पडिये↩︎

नम्मऩ्बोले इत्यादि । नम्मऩ् - नमऩ्, यमऩॆऩ्ऱबडि। अवऩ्बोले वीऴ्त्तु - संसारसमुद्रत्तिले विऴुम्बडिसॆय्दु, अमुक्कुम् - पुनरुत्थानमिल्लामल् अमुक्किवैक्कुम्, नाट्टिलुळ्ळ पावमॆल्लाम् - नाट्टिले प्रसिद्धमाऩ पापङ्गळॆल्लाम्, सुम्मॆऩादे - सुम्मॆऩ्बदु शब्दानुकारम्। सुम्मॆऩ्ऱु शब्दियादे – तूष्णीम्भूतङ्गळायॆऩ्ऱबडि। कैविट्टोडि - इवऩै कैविट्टु ओडिप्पोय्, तूऱुगळ् पाय्न्दऩवे - काऩाऱायिरुक्कुम् सॆडिगळैप् प्रवेशित्तदुगळ्, इन्द प्रपन्नऩै विट्टु अनन्तदुरिताक्रान्ततया तूऱुगळ् पोऩ्ऱ इवऩुडैय सुहृत्तुक्कळैयुम् दुष्कृत्तुक्कळैयुम् प्रवेशित्तदुगळॆऩ्ऱबडि। स्मर्ताक्कळ् - स्मृतिकर्ताक्कळ्। प्रबन्धङ्गळुम्

‘‘श्रुतिं पश्यन्ति मुनयः
स्मरन्ति च तथा स्मृतिम्’’

ऎऩ्गिऱ पडिये वेदार्थङ्गळै साक्षात्करित्तु तत्स्मरणपूर्वकमाग सॆय्यप्पट्ट पडियालुम्, वेदोपबृंहणत्तिल् प्रधानङ्गळाय् निऱ्पदालुम्, स्मृतितुल्यङ्गळागैयाले तत्कर्ताक्कळाऩ आऴ्वार्गळुम् स्मर्ताक्कळ् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। कल्पसूत्रव्याख्यानकर्ताक्कळ् ऎऩ्ऩवुम् आम्। उपनिषदर्थत्तिऩ्बडिये -

सुहृदः साधुकृत्यां द्विषन्तः पापकृत्यां उपयन्ति

ऎऩ्गिऱ उपनिषदर्थत्तिऩ् प्रकारम्,↩︎

एनं प्रति अनुकूलतया प्रतिकूलतया स्थितयोर् द्वयोः पक्षयोर् (जनयोर्)
एतद्-विषयकानुकूल्य-प्रातिकूल्य-फल-रूपेण संक्रमणं कारयित्वा,

[[१६२]]↩︎

the Lord causes his meritorious deeds (puṇya) and his sins (papa) to be divided and distributed among others,
namely, those who were his well-wishers
and those who did evil to him, respectively,
as the consequence of the good and the evil wrought to him by them.↩︎

El Señor hace que sus actos meritorios (Puṇya) y sus pecados (papá) se dividan y distribuyan entre otros,
a saber, los que eran sus simpatizantes
y aquellos que le hicieron el mal, respectivamente,
Como consecuencia del bien y el mal que le causó.↩︎

इवऩुक्कनुकूलप्रातिकूलरायिरुन्दुळ्ळ विरण्डुसिऱगिलुम् इवऩ् पक्कलानुकूल्यप्रातिकूल्यङ्गळुक्कु फलमाग असल्बिळन्देऱिडुगिऱदॆऩ्ऩुम्बडिबण्णि↩︎

इरण्डु सिऱगिलुम् - इरण्डु पक्षत्तिलुम्, ऒरुवऩ् पण्णिऩ सुकृतदुष्कृतङ्गळुक्कु अन्द सुकृतदुष्कृतङ्गळैच् चॆय्याद इवऩुडैय सुहृत्तुक्कळिडत्तिलुम्द्विषत्तुक्कळिडत्तिलुम् फलप्रदानम् पण्णुवदु कूडुमो वॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग इवऩ् पक्कल् आनुकूल्य-प्रातिकूल्यङ्गळुक्कु फलम् आग ऎऩ्गिऱदु।
तथा च इन्द प्रपन्नऩुडैय सुहृत्तुक्कळुम् द्विषत्तुक्कळुम् इन्द सुकृतदुष्कृतङ्गळैच् चॆय्यामऱ्पोऩालुम् प्रपन्नऩ्विषयत्तिल् सौहार्दत्तैयुम् द्वेषत्तैयुम् सॆय्दिरुक्कैयाल् अवैगळुक्कु फलमाग इन्द प्रपन्नऩ् सॆय्द सुकृतदुष्कृतङ्गळुडैय फलत्तै अवर् कळुक्कु प्रदानम् पण्णुवदु बाधकमागादॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। असल्बिळन्देऱिडुगिऱदॆऩ्ऩुम्बडि पण्णि इति । पिळन्दु - पूर्वस्थानत्तिल् निऩ्ऱुम् पिळन्द् ऎडुत्तु, असल् - अन्यरिडत्तिल्, एऱुडुगिऱदु - आरोपिक्किऱदु। ऎऩ्ऩुम्बडि पण्णि - ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडि आरोपणम् पण्णि, अन्यरिडत्तिल् आरोपित्तॆऩ्ऱ पडि।↩︎

मृत्यु-कालेऽनियमः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दिवा च शुक्ल-पक्षश् च
उत्तरायणम् एव च ।
मुमूर्षतां प्रशस्तानि’’
(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व २४२-३१)

ऎऩ्ऱु स्मृतियिलुम्,
ज्योतिश्शास्त्रत्तिल् निर्याणप्रकरणत्तिलुम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

फलान्तर-प्रसक्तरैयुम्
मोक्षोपाय-पूर्तिय् इल्लादारैयुम् पऱ्ऱच् चॊल्लुम् काल-नियमम् इऩ्ऱिक्के

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"निशि (मृते मोक्षो) ने"ति चेन् न -
(कर्म-)सम्बन्धस्य यावद्-देह-भावित्वात्
(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१८।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अतश् चायनेऽपि दक्षिणे’’
(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१९।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मनुष्य-पितृ-देवर्गळ्-उडैय पगल्गळिलेय् आदल् (→दिन-शुक्लपक्षोदगयनानि)
रात्रिगळिलेय् आदल्
ताऩ् सङ्कल्पित्त समयत्तिले
अ-प्रच्युत--(शास्त्र-ज्ञानादि-कृत-)पूर्व-संस्कार--(ब्रह्म-प्राप्ति-)मनो-रथऩ् आम् पडि पण्णि,

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिऱै(=कारा-गृह) किडन्द राजकुमारऩ् तिऱत्तिल्(=पक्षे)
प्रसन्नऩ् आऩ राजा
(मुहूर्ताद्य् अपरिगणय्य) विलङ्गै(=शृङ्खलां) वॆट्टिच्(=छित्त्वा)
चिऱैक्-कूडत्तिल्(=गृहात्)-ऩिऩ्ऱुङ्(=तः) (तं) गॊण्डु
पुऱप् पडुमाप् (=भावः) पोले

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रशस्ताप्रशस्त-नियमम् अऱत्
तत्-कालोपस्थितम् आयिरुप्पद् एद्-एऩुम् ऒरु शरीर-विश्लेष-निमित्तत्तैय् उण्डाक्कि, (4)

(नीलमेघः (सं)32)

(विश्वास-टिप्पनी33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

the Lord causes his meritorious deeds (puṇya) and his sins (papa) to be divided and distributed among others,
namely, those who were his well-wishers
and those who did evil to him, respectively,
as the consequence of the good and the evil wrought to him by them.↩︎

El Señor hace que sus actos meritorios (Puṇya) y sus pecados (papá) se dividan y distribuyan entre otros,
a saber, los que eran sus simpatizantes
y aquellos que le hicieron el mal, respectivamente,
Como consecuencia del bien y el mal que le causó.↩︎

‘‘दिवा च शुक्ल-पक्षश् च
उत्तरायणम् एव च ।
मुमूर्षतां प्रशस्तानि’’
(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व २४२-३१)

इति स्मृतौ च
ज्योतिश्-शास्त्रे निर्याणप्रकरणे च↩︎

it has been said in the Smṛti, and in the science of the celestial bodies,
in the context of the departure from the body
that Day-time, the bright half of the month (Sukla pakṣa) and the Uttarāyaṇa are favourable times for those that die↩︎

Se ha dicho en el smṛti, y en la ciencia de los cuerpos celestes,
en el contexto de la partida del cuerpo
Ese día de día, la mitad brillante del mes (Sukla pakṣa) y el uttarāyaṇa son tiempos favorables para aquellos que mueren↩︎

‘‘दिवा च शुक्लपक्षश्च उत्तरायणमेव च । मुमूर्षतां प्रशस्तानि’’(भारतम् आनुशाासनिक-पर्व २४२-३१) ऎऩ्ऱु स्मृतियिलुम् ज्योतिश्शास्त्रत्तिल् निर्याणप्रकरणत्तिलुम्↩︎

प्रपन्नऩुडैय निर्याणत्तिल् ‘‘तीर्थे श्वपचगृहे वा’’ ऎऩ्ऱु प्रशस्तदेशनियममिल्लैयॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाऱ् पोले
प्रशस्तकालनियममुमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लक्कोलि प्रशस्तकालत्तैच् चॊल्लुम् वचनङ्गळुक्कु गति सॊल्लुगिऱार् दिवा चेत्यादिना ।

मुमूर्षतां – मरण मडैयवेण्डुमॆऩ्ऱु इच्छिप्पवर्गळुक्कु,↩︎

फलान्तर-प्रसक्तान् मोक्षोपाय-पूर्ति-रहितांश् चाधिकृत्योच्यमानं काल-नियमम् अन्तरैव,↩︎

in regard to those who are desirous of other benefits than mokṣa
and who have not fulfilled completely the means of attaining mokṣa.

But (as the prapanna has adopted successfully the proper upāya)
there is no such rule for him in regard to the time of death.↩︎

con respecto a aquellos que desean otros beneficios que mokṣa
y que no han cumplido completamente los medios para alcanzar mokṣa.

Pero (como la Prapanna ha adoptado con éxito el upāya apropiado)
No existe tal regla para él con respecto al momento de la muerte.↩︎

फलान्तरप्रसक्तरैयुम् मोक्षोपायपूर्तियिल्लादारैयुम् पऱ्ऱच्चॊल्लुम् कालनियममिऩ्ऱिक्के↩︎

निर्याणम् - स्थूलदेहत्तिल् निऩ्ऱुम् पुऱप् पडुगै। फलान्तरप्रसक्तरैयुमिति ।
तथा च निर्याणकालप्राशस्त्यवचनम् प्रयोजनान्तरपरविषयमे यॊऴिय प्रपन्नविषयमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु। मुमुक्षुविषयमाऩालुम् गति सॊल्लुगिऱार् मोक्षोपायपूर्तियिल्लादारैयुम् पऱ्ऱच्चॊल्लुम् कालनियममिऩ्ऱिक्के इति । तथा च प्रशस्तकालनियमञ्जॊल्लुम् वचनङ्गळ् अन्यविषयङ्गळागैयाल् प्रपन्नऩुक्कु अन्नियममिल्लै यॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

"निशि (मृते मोक्षो) ने"ति चेन् न -
(कर्म-)सम्बन्धस्य यावद्-देह-भावित्वात्
(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१८।)

इति,↩︎

For it has been said about him -

"It is not right to say that
the man who dies at night
will not attain mokṣa ,
for the association with karma
lasts only as long as the body lasts ",

↩︎

Porque se ha dicho sobre él -

"No es correcto decir que
El hombre que muere por la noche
no alcanzará mokṣa,
para la asociación con el karma
dura solo mientras dure el cuerpo ",

↩︎

‘‘निशि नेति चेन्न सम्बन्धस्य यावद्देहभावित्वात्’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१८।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इदिल् सूत्रकारसम्मतियैक् काट्टुगिऱार् ‘‘निशि नेति चेन्न सम्बन्धस्य यावद्देहभावित्वात्’’ ऎऩ्ऱुमित्यादि ।↩︎

‘‘अतश् चायनेऽपि दक्षिणे’’
(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१९।)

इति चोक्त-रीत्या↩︎

and again

"For the same reason,
the views is not right
that the man who dies in dakṣinayana
will not attain mokṣa ."

↩︎

y de nuevo

"Por la misma razón,
Las vistas no están bien
que el hombre que muere en Dakṣinayana
no alcanzará Mokṣa ".

↩︎

‘‘अतश्चायनेऽपि दक्षिणे’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-२-१९।) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

मनुष्य-पितृ-देवानां दिनेषु रात्रिषु वा
स्व-संकल्पित-समये अ-प्रच्युत--पूर्व-संस्कार--मनोरथताम् आपाद्य,↩︎

Whether in the day of man or in the night of man,
whether in the day of pitṛs (śukla pakṣa ) or in the night of the pitṛs (Kṛṣṇapakṣa ),
whether in the day of the gods (uttarāyana ) or in the night of the gods (Dakṣinayana ) -
at the time appointed by the Lord,
He makes him remember all his previous thoughts and desires (for mokṣa )↩︎

Ya sea en el día del hombre o en la noche del hombre
Ya sea en el día de los Pitṛs (Śukla Pakṣa) o en la noche de los Pitṛs (Kṛṣṇapakṣa),
Ya sea en el día de los dioses (Uttarāyana) o en la noche de los dioses (Dakṣinayana) - en el momento designado por el Señor,
Él le hace recordar todos sus pensamientos y deseos anteriores (para mokṣa)↩︎

मनुष्यपितृदेवर्गळुडैय पगल्गळिलेयादल् रात्रिकळिलेयादल् ताऩ् सङ्कल्पित्त समयत्तिले अप्रच्युतपूर्वसंस्कारमनोरथऩाम्बडिबण्णि,↩︎

मनुष्य इत्यादि । मनुष्यरुडैय पगल् दिवसम्। पितृक्कळुडैय पगल् शुक्लपक्षम्। देवतैकळुडैय पगल् उत्तरायणम्। मनुष्यऩुडैय रात्तिरि अस्तमयानन्तरकालम्। पितृक्कळुडैय रात्तिरि कृष्णपक्षम्। देवर्गळुडैय रात्तिरि दक्षिणायनम्।

अप्रच्युतेति ।
पूर्वौ च तौ संस्कारमनोरथौ च पूर्वसंस्कारमनोरथौ;
अप्रच्युतौ पूर्वसंस्कार-मनोरथौ यस्य ता↩︎

कारा-गृह-स्थ--राज-कुमार-विषये
प्रसन्नो राजा
(मुहूर्ताद्य् अपरिगणय्य) शृङ्खलां छित्त्वा
कारा-गृहात् (तं) गृहीत्वा
यथा निर्गच्छेत्↩︎

and like a king who is gracious
and who cuts off the fetters of the prince lying in the prison-house,↩︎

y como un rey que es amable
y quien corta los grilletes del príncipe
acostado en la prisión,↩︎

सिऱै किडन्द राजकुमारऩ् तिऱत्तिल् प्रसन्नऩाऩ राजा विलङ्गै वॆट्टिच् चिऱैक्कूडत्तिऩिऩ्ऱुङ्गॊण्डु पुऱप्पडुमाप्पोले↩︎

प्राशस्त्य-नियमम् वेण्डादाऱ् पोले
निमित्त-प्राशस्त्य-नियममुम् वेण्डामॆऩ्गिऱार् सिऱै किडैन्द राजकुमारऩित्यादिना ।
प्रसन्नऩ् आऩ राजा
तऩ्ऩ् उडैय प्रसादम् वन्द वाऱे
एदावद् ऒरु उपकरणत्ताले
विलङ्गै वॆट्टि
सिऱैगूडत्तिल् निऩ्ऱुम् राजकुमारऩैक् कॊण्डु
पुऱप् पडुवाऩेय् ऒऴिय

विलङ्गै वॆट्टुम् उपकरणम् प्रशस्तमा? अप्रशस्तमा?

ऎऩ्ऱु योसिक्कमाट्टाऩ् इऱे।↩︎

तथा प्रशस्ताप्रशस्त-नियमम् अन्तरा
तत्-कालोपस्थितं यत् किञ्चित् शरीर-विश्लेष-निमित्तम् उत्पाद्य,↩︎

यथैव बन्धि-विमोकं मुद्गर-कुञ्चिकादिभिर् यदा कदाचिद् अपि साधयेत्।↩︎

the Lord takes him along with Him.
He causes some occasion or other suited to the time for the soul's parting from the body
without regard to auspicious or inauspicious time.↩︎

El Señor lo lleva junto con él.
Causa alguna ocasión u otra
adecuada para la hora de la separación del alma del cuerpo
sin tener en cuenta el tiempo auspicioso o desfavorable.↩︎

प्रशस्ताप्रशस्त नियममऱत् तत्कालोपस्थितमायिरुप्पदेदेऩुमॊरु शरीरविश्लेष निमित्तत्तैयुण्डाक्कि,↩︎

उत्क्रान्तिः साधारणी

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाग्-आदिगळ् आऩ बाह्येन्द्रियङ्गळ् पत्तैयुम् मनस्सिले सेर्त्तु,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिक् कर्म-ज्ञानेन्द्रियङ्गळ् ऎल्लाव्
अत्तोडुङ् गूडिऩ मनस्सै
प्राण-वायुवोडे सेर्त्तु,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि पदिऩोऱु इन्द्रियङ्गळोडुम् कूडिऩ प्राण-वायुवै जीवऩोडे सेर्त्तु,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राणेन्द्रिय-संयुक्तऩ् आऩ जीवऩै
त्रि-स्थूण(=कपाल-वंश-कट्य्-अस्थि)-क्षोभ-दशैयिले
स्थूल-देहत्ति-ऩिऩ्ऱुङ् कडैन्द् ऎडुत्त पञ्च-भूत-सूक्ष्मङ्गळोडे सेर्त्तु,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि इन्द्रिय-प्राण-भूत-सूक्ष्म-संयुक्तऩ् आऩ जीवऩै
निसर्ग-सौहार्दम् उडैय (हृदय-स्थतया→) हार्दऩ् आऩ
तऩ् पक्कलिलेय् इळैप्प्(=कृशतां) आऱ्ऱि(=निवार्य),

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्थूल-शरीरत्ति-ऩिऩ्ऱुम् विद्वद्--अ-विद्वत्-साधारणम् आऩव् उत्क्रान्ति-क्रमत्तै नडत्ति,

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

the Lord takes him along with Him.
He causes some occasion or other suited to the time for the soul's parting from the body
without regard to auspicious or inauspicious time.↩︎

El Señor lo lleva junto con él.
Causa alguna ocasión u otra
adecuada para la hora de la separación del alma del cuerpo
sin tener en cuenta el tiempo auspicioso o desfavorable.↩︎

वागादीनि बाह्येन्द्रियाणि दशापि मनसि संयोज्य,↩︎

Then the Lord makes the ten external senses like speech merge in the mind↩︎

Entonces el Señor hace que los diez sentidos externos se fusionen en la mente↩︎

वागादिगळाऩ बाह्येन्द्रियङ्गळ् पत्तैयुम् मनस् सिले सेर्त्तु,↩︎

अप्पडिये भगवाऩुम् प्रशस्ताप्रशस्तनियम मऩ्ऱिक्के एदेऩुमॊरु शरीरविश्लेषनिमित्तत्तै उण्डाक्कुवाऩॆऩ्ऱबडि। इप्पडि उपोद्घातमाग सिल अर्थङ्गळैच् चॊल्लि अधिकारार्थमाऩ निर्याणत्तै निरूपिक्किऱार् वागादिगळाऩ इत्यादिना । वागादिगळाऩ बाह्येन्द्रियङ्गळ् पत्तैयुम् मनस्सिले सेर्त्तु इति । इदऩाल् वागाधिकरणार्थम् सूचितम्। सूत्रत्तिलुम् श्रुतियिलुम् वाक् शब्दम् बाह्येन्द्रियम् पत्तुक्कुमुपलक्षणमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इत्थं कर्मज्ञानेन्द्रियैः सर्वैः संवलितं मनः
प्राण-वायुना सह संयोज्य,↩︎

and the mind with the senses of action and of knowledge, which are thus eleven in number,
merge in the vital breath (prāṇa)↩︎

y la mente con los sentidos de acción y del conocimiento,
que por lo tanto son once en número,
fusionarse en el aliento vital (prāṇa)↩︎

इप्पडिक् कर्मज्ञानेन्द्रियङ्गळॆल्लावत्तोडुङ् गूडिऩ मनस्सै प्राणवायुवोडे सेर्त्तु,↩︎

मनस्सै प्राणवायुवोडे सेर्त्तु इति । इदऩाल् मनोऽधिकरणार्थम् सूचितम्। सूत्रत्तिल् प्राणशब्दम् मुख्यप्राणपरम्। अदावदु प्राणवायुपरम्।↩︎

इत्थम् एकादशभिर् इन्द्रियैर् युक्तं प्राण-वायुं
जीवेन सह संयोज्य,↩︎

and the vital breath in the self.↩︎

y el aliento vital en el yo.↩︎

इप्पडि पदिऩोऱु इन्द्रियङ्गळोडुम् कूडिऩ प्राणवायुवै जीवऩोडे सेर्त्तु,↩︎

प्राणवायुवै जीवऩोडे सेर्त्तु इति । इदऩाल् अध्यक्षाधिकरणार्थम् सूचितम्। सूत्रत्तिल् अध्यक्षशब्दम् जीवपरम्।↩︎

प्राणेन्द्रिय-संयुक्तं जीवं
त्रि-स्थूण-क्षोभ-दशायां स्थूल-देहात् मथित्वा गृहीतैः
पञ्च-भूत-सूक्ष्मैः सह संयोज्य,↩︎

Then at the moment of the shaking of the bone in the back called vamsa,
the Lord churns out the subtle elements from the gross body (sthūla deha)
and contacts the self with the subtle elements (sūkṣma bhuta)↩︎

Luego, en el momento del temblor del hueso en la espalda, llamado Vamsa,
El Señor produce los elementos sutiles del cuerpo bruto (Sthūla deha)
y se pone en contacto con los elementos sutiles (sūkṣma bhuta)↩︎

प्राणेन्द्रिय संयुक्तऩाऩजीवऩै त्रिस्थूणक्षोभदशैयिले स्थूलदेहत्तिऩिऩ्ऱुङ् गडैन्दॆडुत्त पञ्चभूतसूक्ष्मङ्गळोडे सेर्त्तु,↩︎

प्राणेन्द्रियसंयुक्तऩाऩ जीवऩै इत्यादि ।

पूर्वोत्पन्नम् असक्तं नियतं महद्-आदि सूक्ष्म-पर्यन्तम् ।
संसरति निर्-उपभोगं भावैर् अधिवासितं लिङ्गम्’’

ऎऩ्ऱु साङ्ख्यादिगळ् सॊल्लुगिऱ बडिये स्थूल-शरीरातिरिक्तमाऩ लिङ्गशरीरत्तै सिद्धान्तत्तिल् अङ्गीकरिक्कव् इल्लैयागैयाल्
त्रिस्थूणत्तैक् कडैन्दु
अदिलुळ्ळ सूक्ष्मङ्गळाऩ पञ्चभूतङ्गळाले सूक्ष्ममाऩ शरीरत्तैप् पण्णि
अदिल् इन्द्रियादिगळै यडैत्तु अदिल् जीवऩैच् चेर्त्तु अवऩुक्के निर्याणमॆऩ्गिऱ सिद्धान्तत्तै अनुसरित्तुच् चॊल्लुगिऱार् त्रिस्थूणेति ।
त्रिस्थूणम् - मुदुगिऩ् मध्यत्तिल् इरुक्कुम् वंशम् ऎऩ्ऩुम् (अस्थिनि) मुप्-पिरिबोऩ्ऱ(=विभागवत्) स्थूलम् आऩ मूऩ्ऱु नरम्बुगळ्। क्षोभदशैयिले - कडैयुमवस्थैयिले, पञ्चभूतसूक्ष्मङ्गळोडे सेर्त्तु इति ।
इदऩाल् भूताधिकरणार्थम् सूचितम्।↩︎

इत्थम् इन्द्रिय-प्राण--भूत-सूक्ष्म--संयुक्तं जीवं
निसर्ग-सौहार्दवति (हृदयस्थतया→) हार्दे स्वस्मिन् विश्रमय्य↩︎

and then comforts the self so mingled with the senses, the vital breath and the subtle elements
by keeping it by the side of Himself
in the form that He has assumed in the heart;
for, by nature, He is its friend and well-wisher.↩︎

y luego se consuela el yo tan mezclado con los sentidos, la respiración vital y los elementos sutiles
manteniéndolo al lado de sí mismo
en la forma que ha asumido en el corazón;
Porque, por naturaleza, él es su amigo y simpático.↩︎

इप्पडि इन्द्रियप्राणभूतसूक्ष्मसंयुक्तऩाऩ जीवऩै निसर्गसौहार्दमुडैयहार्दऩाऩ तऩ् पक्कलिलेयिळैप्पाऱ्ऱि,↩︎

पर-वशऩ् आऩ जीवऩै
त्रि-स्थूण-क्षोभादिगळाले इप्पडि श्रमप्-पडुत्तुव्-अदु कूडुमोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार्
इप्पडि इन्द्रियप्राणेत्यादिना । इळैप् पाऱ्ऱि - समस्तक्लेशापहमाय् निरतिशयसुखावहमाऩ हार्दऩाऩ तऩ् सम्बन्धत्ताले अपनीतश्रमऩागप्पण्णि। गमनयोग्यसूक्ष्मशरीरजननार्थं आवश्यकमाऩ त्रिस्थूणक्षोभत्तैप् पण्णि भिषक्पोले तऩ् सम्बन्धमागिऱ औषधत्ताल् विगतश्रमऩाक्कुगैयाल् बाधकमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। इन्द वाक्यत्ताल् ‘‘तानि परे तथा ह्याह’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रार्थमुम्, ‘‘तेजः परस्यां देवतायां’’ ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थमुम् वॆळियिडप्पट्टदु।↩︎

इत्थं स्थूल-शरीरात् विद्वद्--अ-विद्वत्-साधारणम् उत्क्रान्ति-क्रमं निरुह्य,↩︎

After giving the self, rest and relaxation,
the Lord sees that the self passes out of the body.
So far, the process is the same both for the man who has realised Brahman
and for the man who has not.↩︎

Después de darse el yo, descansar y relajarse,
El Señor ve que el yo pasa del cuerpo.
Hasta ahora, el proceso es el mismo
tanto para el hombre que se ha dado cuenta de Brahman
Y para el hombre que no lo ha hecho.↩︎

इप्पडि स्थूलशरीरत्तिऩिऩ्ऱुम् विद्वदविद्वत्साधारणमाऩ वुत्क्रान्तिक्रमत्तै नडत्ति,↩︎

स्वविदविदुषोरित्थं साधारणे सरणेर्मुखे ऎऩ् पदिऩर्थत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि स्थूलशरीरत्तिऩिऩ्ऱुमित्यादिना ।↩︎

विविधा गतयः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्ता रश्मयस् (←नाडयः) तस्य (जीवस्य)
दीपवद् यस् स्थितो हृदि ।
सितासिताः कद्रु(=violet)-नीलाः
कपिलाः पीत-लोहिताः ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऊर्ध्वम् एकस् स्थितस् तेषां
यो भित्त्वा सूर्य-मण्डलम् ।
ब्रह्म-लोकम् अतिक्रम्य
तेन याति परां गतिम् ॥

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यद् अस्यान्यद् रश्मि-शतम्
ऊर्ध्वम् एव व्यवस्थितम् ।
तेन देव-शरीराणि
स-धामानि प्रपद्यते ॥

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

येनैक-रूपाश् चाधस्ताद्
रश्मयो ऽस्य मृदु-प्रभाः ।
इह कर्मोपभोगाय
तैस् संसरति सोऽवशः॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति ४-६६, ६७, ६८, ६९।)

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

After giving the self, rest and relaxation,
the Lord sees that the self passes out of the body.
So far, the process is the same both for the man who has realised Brahman
and for the man who has not.↩︎

Después de darse el yo, descansar y relajarse,
El Señor ve que el yo pasa del cuerpo.
Hasta ahora, el proceso es el mismo
tanto para el hombre que se ha dado cuenta de Brahman
Y para el hombre que no lo ha hecho.↩︎

अनन्ता रश्मयस् (←नाडयः) तस्य (जीवस्य)
दीपवद् यस् स्थितो हृदि ।
सितासिताः कद्रु(=violet)-नीलाः
कपिलाः पीत-लोहिताः ॥

↩︎

(In regard to this passage of the self from the body),
it has been said as follows:

"The Jīva who abides in the heart like a lamp
has innumerable veins (nādi).
They are of many colours:---
white, black, violet, blue, golden yellow, yellow and red.

(Since the nādīs are like rays proceeding from the heart which is like a lamp,
they are called rays (rasmis)).↩︎

(Con respecto a este pasaje del yo del cuerpo),
Se ha dicho de la siguiente manera:

"El Jīva que permanece en el corazón como una lámpara
tiene innumerables venas (nādi).
Son de muchos colores: ---
Blanco, negro, violeta, azul, amarillo dorado, amarillo y rojo.

(Dado que los nādīs son como rayos
que proceden del corazón, que es como una lámpara,
se llaman rayos (rasmis)).↩︎

अनन्ता रश्मयस्तस्य
दीपवद्यस्स्थितो हृदि ।
सितासिताः कद्रुनीलाः
कपिलाः पीतलोहिताः ॥↩︎

अनन्तारश्मय इत्यादि । यः - यादॊरु जीवऩ्, दीपवत् – दीपम्बोले, हृदि स्थितः – हृदयदेशत्तिलिरुक्किऱाऩो, तस्य - अवऩुक्कु, रश्मय – नाडिकळ्, अनन्तास्सन्ति । सितासिता इत्यादि । अवैगळ् सितासितादिरूपङ्गळैयुडैयदुगळॆऩ्गै।↩︎

ऊर्ध्वम् एकस् स्थितस् तेषां
यो भित्त्वा सूर्य-मण्डलम् ।
ब्रह्म-लोकम् अतिक्रम्य
तेन याति परां गतिम् ॥

↩︎

Among these veins (nādīs), which are of varied colours,
there is one which proceeds upwards.
The individual self (Jīva ) who passes through this vein
breaks through the sphere of the sun
and, having passed beyond the world of Brahma,
reaches the highest state.

↩︎

Entre estas venas (nādīs), que son de colores variados,
Hay uno que avanza hacia arriba.
El yo individual (Jīva) que pasa por esta vena
rompe la esfera del sol
Y, después de haber pasado más allá del mundo de Brahma,
alcanza el estado más alto.

↩︎

ऊर्ध्वमेकस्स्थितस्तेषां
यो भित्त्वा सूर्यमण्डलम् ।
ब्रह्मलोकमतिक्रम्य
तेनयाति परां गतिम् ॥↩︎

तेषां- अवैगळुडैय मध्यत्तिल्, यः - यादॊरु, एकः – सुषुम्नै ऎऩ्गिऱ ऒरु नाडि, ऊर्ध्वं स्थितः – ऊर्ध्वमुखमाग इरुक्किऱदो, तेन - अन्द रश्मियिऩाले, सूर्यमण्डलं भित्वा – सूर्यमण्डलत्तैप् पिळन्दुगॊण्डु, ब्रह्मलोकमतिक्रम्य – सत्यलोकत्तैत् ताण्डि, परां गतिं – परमप्राप्यऩाऩ भगवाऩै, याति - अडैगिऱाऩॆऩ्गै।↩︎

यद् अस्यान्यद् रश्मि-शतम्
ऊर्ध्वम् एव व्यवस्थितम् ।
तेन देव-शरीराणि
स-धामानि प्रपद्यते ॥

↩︎

One hundred other nādīs also go upwards.
The Jīva who goes out through them
attains the bodies of the devas
and reaches their worlds.

↩︎

Otros cien nādīs también van hacia arriba.
El Jīva que los pasa por
alcanza los cuerpos de los devas
y llega a sus mundos.

↩︎

यदस्यान्यद् रश्मिशतम्
ऊर्ध्वमेव व्यवस्थितम् ।
तेन देवशरीराणि
सधामानि प्रपद्यते ॥↩︎

अस्य - इन्द जीवात्माविऩुडैय, अन्यत् – सुषुम्नाव्यतिरिक्तमाऩ, रश्मिशतं ऊर्ध्वमेव व्यवस्थितं – अनेकरश्मिकळ् ऊर्ध्वमुखङ्गळागवे इरुक्किऩ्ऱदुगळो, तेन देवशरीराणि सधामानि प्रपद्यते - अदऩाल् स्वर्गादिस्थानङ्गळैयुम्, देवादिशरीरङ्गळैयु मडैगिऱाऩ्,↩︎

येनैक-रूपाश् चाधस्ताद्
रश्मयो ऽस्य मृदु-प्रभाः ।
इह कर्मोपभोगाय
तैस्संसरति सोऽवशः॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति ४-६६, ६७, ६८, ६९।)

↩︎

Some nādis of various colours go downwards
and they are dim.
The Jīva who goes out through them
is born in saṁsāra in this world,
without any choice on his part,
in order to experience the fruits of his karma.

↩︎

Algunos nādis de varios colores van hacia abajo
Y son tenues.
El Jīva que los pasa por ellos
nace en saṁsāra en este mundo, sin ninguna elección de su parte,
Para experimentar los frutos de su karma.

↩︎

येनैकरूपाश्चाधस्ताद्
रश्मयोऽस्य मृदुप्रभाः ।
इह कर्मोपभोगाय
तैस्संसरति सोऽवशः॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति ४-६६, ६७, ६८, ६९।)↩︎

येनैकरूपाश्चाधस्ताद्रश्मयोऽस्य मृदुप्रभाः - इन्द जीवऩुक्कु अनेकरूपङ्गळाय् मृदुप्रकाशकङ्गळाय् अधोमुखङ्गळाऩ यादॊरुरश्मिकळुण्डो, इह कर्मोपभोगाय तैस्संसरति सोऽवशः – अवैगळाल् कर्मपरवशऩाय्प् पुऱप्पडुमवऩ् इन्द लोकत्तिले कर्मफलभोगार्थमाग संसरिक्किऱाऩॆऩ्गै।↩︎

मुक्ति-गतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

… ऎऩ्गिऱबडिये
कळ्ळर् कॊण्डु पोम् वऴिगळ् पोले
आत्मापहारिगळ् स्वर्ग-नरकङ्गळुक्कुप् पोम् मार्गान्तरङ्गळुक्कु मुखङ्गळ् आऩ
नाडीविशेषङ्गळिल् पोगाद बडि वऴि विलक्कि(=विलक्षयित्वा),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्चिर्-आदि-मार्गत्तुक्कु मुखम् आऩ
(नाडी-सङ्ख्याने) शताधिकैय् आऩ ब्रह्म-नाडियिले प्रवेशिप्पित्तु,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सूर्य-करावलम्बिय् आय्क् कॊण्डु
पुऱप्-पडुम् बडि पण्णुम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

[[१६३]]
इत्य्-उक्त-रीत्या द्रव्यापहारि-चोर-मार्गवद्
आत्मापहारि-गम्य स्वर्ग-नरक-प्राप्त्य्-अर्थ-मार्गान्तर-मुखभूतेषु नाडी-विशेषेषु
यथा न गच्छेत् तथा विनिवार्य,↩︎

The Lord sees to it that the self of the prapanna does not go out through any of these nādīs
which lead those that are thieves of themselves, ((i. e.) who do not realise that they belong to the lord) to svarga and naraka (hell)
and are therefore like the routes along which thieves take their victims.↩︎

El Señor se ve que
el yo de la Prapanna no sale a través de ninguno de estos nādīs
que llevan a los que son ladrones de sí mismos, ((es decir) que no se dan cuenta de que pertenecen al Señor) a Svarga y Naraka (infierno)
y, por lo tanto, son como las rutas a lo largo de las cuales los ladrones llevan a sus víctimas.↩︎

ऎऩ्गिऱबडिये कळ्ळर् कॊण्डु पोम् वऴिगळ् पोले आत्मापहारिकळ् स्वर्गनरकङ्गळुक्कुप्पोम् मार्गान्तरङ्गळुक्कुमुखङ्गळाऩ नाडीविशेषङ्गळिल् पोगादबडि वऴिविलक्कि,↩︎

कळ्ळर् कॊण्डुबोम् वऴिगळ् पोलेदिरुडर्गळ् अऴैत्तुक् कॊण्डुबोगुम् मार्क्कम्बोले, आत्मापहारिकळ् - संसारिकळ्, आत्मचोरर्गळागैयाल् मार्गान्तरत्तिले पोगवेण्डियदायिऱ्ऱॆऩ्ऱ भिप्रायम्। मुखङ्गळाऩ - द्वारङ्गळाऩ,↩︎

अर्चिर्-आदि-मार्गस्य मुख-भूतायां शताधिकायां ब्रह्म-नाड्यां प्रवेश्य,↩︎

He makes the prapanna's self enter the Brahma Nāḍī,
which is beyond the hundredth among those nādīs that go upwards and which leads to the shining path called arcirādi,↩︎

Él hace que el yo de Prapanna entra en el Brahma Nāḍī,
que está más allá de la centésima entre los nādīs que van hacia arriba
y que conduce al camino brillante llamado Arcirādi,↩︎

अर्चिरादिमार्गत्तुक्कु मुखमाऩ शताधिकैयाऩ ब्रह्मनाडियिले प्रवेशिप्पित्तु,↩︎

शतञ्चैका च हृदयस्य नाड्य इत्यादिश्रुत्यर्थत्तैक् काट्टुगिऱार् अर्चिरादिमार्गत्तुक्कु मुखमाऩ शताधिकैयाऩ इति । ‘‘तदोकोग्रज्वलनं’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रार्थत्तै वॆळियिडुगिऱार् ब्रह्मनाडियिले प्रवेशिप्पित्तु इति । ब्रह्मनाडि – सुषुम्नानाडि ।↩︎

सूर्य-करावलम्बिनं कृत्वोद्गमयति ॥↩︎

and helps it to start with the support of the rays of the sun.↩︎

y lo ayuda a comenzar con el apoyo de los rayos del sol.↩︎

सूर्यकरावलम्बियाय्क्कॊण्डु पुऱप्पडुम्बडि पण्णुम्।↩︎

‘‘रश्म्यनुसारि’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रार्थत्तै वॆळियिडुगिऱार् सूर्यकरावलम्बियायीत्यादिना ।↩︎

अन्तिम-स्मृतौ प्रयासानपेक्षा

कूरेश-कथा

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कूरत्-)आऴ्वाऩ् अन्तिम-दशैयिले विडायिले(=तृषया) नाक्क् **ऒट्टि**(=लिप्त्वा [शुष्कतया वचनाशक्त्या]) ऎम्बॆरुमाऩार् तिरुव्-अडिगळैप् **पिडिक्क**,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर् अप्पोद् आऴ्वाऩ् सॆवियिले(=कर्णे) द्वयत्तैय् अरुळिच् चॆय्य,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पेऱु(=लाभः) नमक्कु वरुगैय् अरिदु(=दुर्लभः),
नाम् ऎऩ् सॆय्यक् कडवोम्

ऎऩ्ऱु अप्-पोदु सेवित्त् इरुन्द मुदलिगळ् कलङ्ग(=भ्रमत्सु),

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् अभिप्रायत्तैत् तिरुवुळ्ळम् पऱ्ऱि(=लब्ध्वा),

'आऴ्वाऩ् (उपाय-प्निष्ठ-)प्रकृतिय् अऱियीर्गळो?
इव्व्-अस्थैयिल् इवरुक्क् इदु
कर्पूरत्तैयुम् खण्ड-शर्करैयैयुम् इट्ट-मात्रम् अऩ्ऱो,
नाम् इदु उपायत्तुक्कुप् परिकरम् आगच् चॆय्दोम् अल्लोम्'

ऎऩ्ऱ् अरुळिच्चॆय्य
मुदलिगळ् तॆळिन्दु निर्भरर् आऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

श्रीकुरेशे अन्तिम-दशायां श्रमेण शुष्क-जिह्वे
श्रीभाष्यकारस्य चरणौ गृहीतवति सति↩︎

When Kooratth alvan (Śrīvatsāṅkamiśra) was in his last moments,
his tongue was parched with the fatigue (of the moment) and (unable to speak or utter any words) he caught hold of Śrī Rāmānuja's feet.↩︎

Cuando Kooratth Alvan (Śrīvatsāṅkamiśra) estuvo en sus últimos momentos,
Su lengua estaba reseca con la fatiga (del momento) y (incapaz de hablar o pronunciar ninguna palabra)
se apoderó de los pies de Śrī Rāmānuja.↩︎

आऴ्वाऩ् अन्तिमदशैयिले विडायिले नाक्कॊट्टि ऎम्बॆरुमाऩार् तिरुवडिगळैप् पिडिक्क,↩︎

प्रपन्नऩुक्कु अन्तिम स्मृति वेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोगिऱवराय् तदनुगुणमाग ओर् ऐतिह्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् आऴ्वाऩ् अन्तिमदशैयिले इत्यादिना । आऴ्वाऩ् श्रीवत्साङ्कमिश्रर्, ऎम्बॆरुमाऩार् - श्रीभाष्यकारर्,↩︎

श्रीभाष्यकारे च तदानीं श्रीकूरेशस्य कर्णे द्वयम् उपदिष्टवति सति,↩︎

At that time Śrī Rāmānuja whispered the Dvaya Mantra in his ear7 .↩︎

En ese momento Śrī Rāmānuja susurró el mantra dvaya en su oído 8.↩︎

इवरप्पोदाऴ्वाऩ् सॆवियिले द्वयत्तैयरुळिच्चॆय्य,↩︎

द्वयत्तैयरुळिच्चॆय्य - नाक्किलुळ्ळ वरक्षि नीङ्गुवदऱ्काग द्वयोच्चारणम् पण्ण,↩︎

"अस्य पुरुषार्थस्य लाभोऽस्माकम् असंभवी,
वयं किं करवामे"ति तदा तत्रोपस्थितेषु शिष्येषु ज्ञानिषु खिन्नेषु सत्सु↩︎

The other disciples, who were there,
said to themselves with mental depression :-

"How can we hope to get this blessing
( Dvaya being whispered in the ear by ŚrīRāmānuja)?
What shall we do?"

↩︎

Los otros discípulos, que estaban allí,
se dijeron a sí mismos con depresión mental:-

"¿Cómo podemos esperar obtener esta bendición?
(Dvaya siendo susurrado en el oído por Śrīrāmānuja)? ¿Qué haremos? "

↩︎

इप्पेऱु नमक्कु वरुगैयरिदु, नामॆऩ् सॆय्यक्कडवोमॆऩ्ऱु अप्पोदु सेवित्तिरुन्द मुदलिगळ् कलङ्ग,↩︎

इप्पेऱु - अन्तिमस्मृत्यर्थमाऩ द्वयोपदेशरूपमाऩ इन्द पुरुषार्थम्, कलङ्ग - इन्द द्वयोपदेशम् अन्तिमस्मृत्यर्थ मॆऩ्ऱु भ्रमिक्क,↩︎

एषामभिप्रायं विदित्वा,

“श्रीकूरेशस्य प्रकृति किं न जानीथ,
अस्याम् अवस्थायाम् अस्येदं कर्पूर-खण्ड-शर्करयोः प्रदान-मात्रं किल,
वयं नेदम् उपाय-परिकरत्वेनान्वतिष्ठाम

इत्यनुगृहीतवति सति
शिष्याः प्रबुध्य निर्भरा बभूवुः ।↩︎

Śrī Rāmānuja understood their fears and said,

"Do you not know the true character of Alvan?
When he is in this condition
(unable to say anything owing to the parched throat),
what I did was only like placing a little camphor and a piece of sugar-candy (in his mouth, to make it wet).
I did not whisper the Dvaya in order to make the upāya complete with its accessories".

The disciples were relieved on hearing this.↩︎

Śrī rāmānuja entendió sus miedos y dijo:

"¿No conoces el verdadero personaje de Alvan?
Cuando está en esta condición
(incapaz de decir nada debido a la garganta reseca),
Lo que hice fue solo como colocar un poco de alcanfor y un trozo de camarilla de azúcar (en su boca, para mojarlo).
No susurré el dvaya
para hacer que el upāya se complete con sus accesorios ".

Los discípulos se sintieron aliviados al escuchar esto.↩︎

इवर्गळभिप्रायत्तैत् तिरुवुळ्ळम् पऱ्ऱि, 'आऴ्वाऩ् प्रकृतियऱियीर्गळो; इव्वस्थैयिलिवरुक्किदु कर्पूरत् तैयुम् खण्डशर्करैयैयुमिट्टमात्रमऩ्ऱो, नामिदु उपायत्तुक्कुप् परिकरमागच् चॆय्दोमल्लो' मॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्य मुदलिगळ् तॆळिन्दु निर्भरराऩार्गळ्।↩︎

आऴ्वाऩ् प्रकृति – ‘‘रामानुजार्य-वश-गः परिवर्तिषीय’’(5) ऎऩ्गिऱबडि सर्वम् आचार्याधीनम् ऎऩ्ऱ् इरुक्कुम् स्वभावम्; इव्ववस्थैयिल् - इन्द नाक्कॊट्टिऩ दुर्दशैयिल्, कर्पूरम् - पच्चैगऱ्पूरम्, खण्डशर्करै - चीनदेशकऱ्कण्डु, इवैगळै वायिलिट्टाल् जलम् स्रवित्तु विडाय् तीरुमाप् पोले
इवर्क्कु द्वयोपदेशत्तालेये विडायॆल्लाम् तीरुमॆऩ्ऱु करुत्तु। परिकरमागच् चॆय्दोमल्लोम् - चरमाङ्ग माऩ अन्तिमस्मृत्यर्थमागच् चॆय्दोमल्लोमॆऩ्ऱबडि। तॆळिन्दु - अन्तिमस्मृत्यर्थम् द्वयोपदेशम् सॆय्दारो ऎऩ्गिऱ भ्रमम् नीङ्गि,↩︎

अन्तिम-स्मृतेर् अनपेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

‘‘नष्ट-स्मृतिर् अपि परित्यजन् देहम्’’ (वराहपुराणम्।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्थिते मनसि सुस्वस्थे
(शरीरे सति यो नरः ।
धातु-साम्ये स्थिते - स्मर्ता
विश्व-रूपं च माम् अजम् ॥

ततस् तं म्रियमाणं तु
काष्ठ-पाषाण-सन्निभम् ।
अहं स्मरामि मद्-भक्तं
नयामि परमां गतिम् ॥) (वराहचरमश्लोकः।)

ऎऩ्गिऱ श्लोकद्वयत्तिलुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तुप्प्(=वीर्यम्)-उडैयारैय् अडैवद्(=आश्रयणम्) ऎल्लाम्'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-१०-१।)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपन्नऩुक्क् अन्तिम-स्मृत्य्-आदिगळिल् निर्बन्धम् इल्लै।

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

अतः

‘‘नष्ट-स्मृतिर् अपि परित्यजन् देहम्’’ (वराहपुराणम्।)

इति↩︎

Therefore

"The man who has performed prapatti,
whether he dies in a holy place
or in the house of one who eats dog's flesh,
will attain mokṣa
even if he dies unconscious,"

↩︎

Por lo tanto

"El hombre que ha realizado Prapatti,
Si él muere en un lugar santo
o en la casa de alguien que come carne de perro,
alcanzará mokṣa
Incluso si muere inconsciente

↩︎

आगैयाल् ‘‘नष्टस्मृतिरपि परित्यजन् देहं’’(वराहपुराणम्।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इप्पडि ऐतिह्यमिरुप्पदाल् प्रपन्नऩुक्कुअन्तिमस्मृतियिल् निर्बन्धमिल्लैयॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - ऐतिह्यत्तिल् उपायत्तुक्कुप् परिकरमागच्चॆय्दोमल्लोमॆऩ्ऱु भाष्यकारर् सॊऩ्ऩ ताग एऱ्पडुवदाल्,↩︎

स्थिते मनसि सुस्वस्थे
(शरीरे सति यो नरः ।
धातु-साम्ये स्थिते - स्मर्ता
विश्व-रूपं च माम् अजम् ॥

ततस् तं म्रियमाणं तु
काष्ठ-पाषाण-सन्निभम् ।
अहं स्मरामि मद्-भक्तं
नयामि परमां गतिम् ॥) (वराहचरमश्लोकः।)

इत्य्-आदिके श्लोकद्वये,↩︎

and as has been said in the following two ślokas,

"The man who, when his mind is in its normal condition,
when the body is not shattered,
and when the elementary constituents of the body (dhatu) are in perfect equipoise,
meditates on me
who have the world as my body
and who am not subject to births due to karma when man lies like a log of wood or a piece of stone in his dying moments,
I think of (him) my devotee
and lead him to attain the highest state",

↩︎

Y como se ha dicho en los siguientes dos Ślokas,

"El hombre que, cuando su mente está en su condición normal,
Cuando el cuerpo no está destrozado,
y cuando los componentes elementales del cuerpo (dhatu) están en perfecto equipo,
Medita sobre mí
Quien tengo el mundo como mi cuerpo
y quién no estoy sujeto a los nacimientos debido al karma
Cuando el hombre yace como un tronco de madera o un trozo de piedra en sus momentos moribundos,
Pienso en (él) mi devoto
y llevarlo a alcanzar el estado más alto ",

↩︎

‘‘स्थिते मनसि सुस्वस्थे’’(वराहसरमच्लोगः।) ऎऩ्गिऱ श्लोकद्वयत्तिलुम्,↩︎

श्लोकद्वयत्तिलुम् - वराहचरमश्लोकद्वयत्तिलुम्।↩︎

“24 समर्थस्याश्रयणं सर्वस्मिन्"

इति गाथायां चोक्त-रीत्या प्रपन्नस्यान्तिम-स्मृत्य्-आदिषु निर्बन्धो नास्ति ।↩︎

and as has been stated also in the Tamil verses , --

"O, Lord that reposest on Adi Śeṣa in Śrīraṅgam,
a man seeks refuge under the strong
in order that he may obtain their support when he is in distress;
though I am not like Thy devotees
who know how to seek Thy help,
yet I approach Thee,
since Thou wert gracious even to the elephant;
when the languor of the dying moment has come,
I may not be able to think of Thee.
Therefore I entreat Thee, even now,
that, at that time,
Thou shouldst come to my rescue,"

↩︎

y como se ha dicho también en los versos tamiles, -

"Oh, Señor que reposta sobre Adi Śeṣa en Śrīraṅgam,
Un hombre busca refugio bajo los fuertes
Para que pueda obtener su apoyo cuando está en peligro;
Aunque no soy como tus devotos
que saben cómo buscar tu ayuda,
Sin embargo, me acerco a ti,
ya que eres amable incluso para el elefante;
Cuando ha llegado el languidez del momento moribundo,
que no puedo pensar en ti.
Por lo tanto, te suplico, incluso ahora,
que, en ese momento,
Deberías venir a mi rescate ",

↩︎

'तुप्पुडैयारैयडैवदॆल्लाम् '(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-१०-१।) ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

तुप्पुडैयारै इत्यादि । तुप्पुडैयारै - रक्षणसामर्थ्यमुडैयाऱै, अडैवदॆल्लाम् - आश्रयिप्पदॆल्लाम्,

सोरविडत्तु - ‘‘काष्ठपाषाणसन्निभं’’ऎऩ्ऩुम्बडियाऩ सकलेन्द्रियोपरतिरूपमाऩ आपद्दशैयिल्, तुणैयावरॆऩ्ऱऩ्ऱो - रक्षकरावरॆऩ्ऱऩ्ऱो। ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम् सॊल्लुगिऱबडिये - श्लोकत्तिल् काष्ठपाषाणसन्निभं ऎऩ्ऱुम्, पाट्टिल् सोरविडत्तु ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ प्रकारम्।↩︎

-- as has been said in these passages,
the prapanna need not seek the remembrance (of God) in his last moments (by any effort of his own ).↩︎

Como se ha dicho en estos pasajes,
La Prapanna no necesita buscar el recuerdo (de Dios) en sus últimos momentos (por cualquier esfuerzo propio).↩︎

प्रपन्नऩुक्कन्तिमस्मृत्यादिगळिल् निर्बन्धमिल्लै।↩︎

प्रपन्नऩुक्कु अन्तिमस्मृत्यादिगळिल् निर्बन्ध मिल्लैयिति । प्रपन्नऩुक्कॆऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लुगैयाल् अन्तिमस्मृति आवश्यक मॆऩ्ऱु सॊल्लुम् वचनङ्गळ् भक्तविषयङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु। अन्तिमस्मृत्यादिगळ् ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् आदिशब्दत्ताले तिरुनामसङ्कीर्तनग्रहणम्।↩︎

गद्य-वाक्य-निर्वाहः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शरीर-पात-समये तु
केवलं मदीययैव दयया ऽतिप्रबुद्धो
माम् एवावलोकयन्न्
अप्रच्युत-पूर्वसंस्कार-मनोरथः’’
(शरणागति-गद्यम्)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अरुळिच्-चॆय्ददुम्
इव्-वचनङ्गळुक्क् अ-विरुद्धम् आगव् ऒरु प्रकारत्ताले निर्वाह्यम्।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎङ्ङऩेय्" ऎऩ्ऩिल्;

गद्यत्तिल् अरुळिच्-चॆय्गिऱव् अन्तिम-स्मृति
इव्व्-अन्तिम-स्मृतियैयुम् उपाय-फलम् आगक् कोलि
प्रपन्नर् आऩ् अवर्गळुक्कु वरक् कडवद्

ऎऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् निर्वहिप्पर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगिल्
ऒरु शरीरत्तिलुम् अन्तिमम् आऩ प्रत्ययम्
निर्विषयम् आय् इरामैयाल्
इदु भगवद्-व्यतिरिक्त-विषयत्तिले पोम् आगिल् -
(अन्तिम-स्मृति-निरपेक्ष-प्रपत्ति-विषये ऽपि)

“यं यं वाऽपि स्मरन् भावम्"

ऎङ्गिऱ कणक्किले
विपरीत-फलम् आम्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आन पुऩ्बु
गद्यत्तिलेय् अरुळिच् चेय्द पडीये
स्वतन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कु
भगवद्-विषयत्तिल् अन्तिम-प्रत्ययम् अवश्यं वरुम्।

"नष्ट-स्मृतिर् अपि" +इत्य्-आदिगळ्,

श्री-गीतेयिल् अष्टमाध्यायत्तिलुम्

"यं योगिनः प्राण-वियोग-काले
यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१४३)

इत्य्-आदिगळिलुम्

स्व-यत्न-साध्यम् आग विधित्त कट्टळैयिले
उपायमाग अन्तिम-स्मृति वेण्डाव् ऎऩ्गिऱऩव्

ऎऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् अनुसन्धिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘केवलं मदीययैव दयया’’
(शरणागति-गद्यम्)

ऎऩ्ऱिऱेय् इङ्ग् अरुळिच् चॆय्ददु।

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

-- as has been said in these passages,
the prapanna need not seek the remembrance (of God) in his last moments (by any effort of his own ).↩︎

Como se ha dicho en estos pasajes,
La Prapanna no necesita buscar el recuerdo (de Dios) en sus últimos momentos (por cualquier esfuerzo propio).↩︎

‘‘शरीर-पात-समये तु
केवलं मदीययैव दयया ऽतिप्रबुद्धो
माम् एवावलोकयन्न्
अप्रच्युत-पूर्वसंस्कार-मनोरथः’’
(शरणागति-गद्यम्)

↩︎

The statement:-

"At the time of casting the body away,
you will be in full possession of your intelligence owing to my grace;
you will have a vision of me
and will have all your previous memories and desires (for mokṣa )"

↩︎

La declaración:-

"En el momento de lanzar el cuerpo,
Estarás en plena posesión de tu inteligencia
debido a mi gracia;
Tendrás una visión de mi
y tendrá todos sus recuerdos y deseos anteriores (para mokṣa) "

↩︎

‘‘शरीरपातसमयेतु केवलं मदीयवैव दययाऽतिप्रबुद्धो मामेवावलोकयन्नप्रच्युतपूर्वसंस्कारमनोरथः’’(शरणागति-गद्यम्)↩︎

इत्य्-अनुगृहीतम् अप्य्
एतद्-वचनाविरुद्धेन केनचित् प्रकारेण निर्वाह्यम् ।↩︎

-- this statement, too, has to be interpreted in a manner
that would not be in conflict with the verses cited above.↩︎

-- Esta declaración también debe interpretarse de manera
que no estaría en conflicto con los versos citados anteriormente.↩︎

ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्ददुम् इव्वचनङ् गळुक्कविरुद्धमागवॊरुप्रकारत्ताले निर्वाह्यम्।↩︎

इप्पडियाऩाल्
कीऴ् ऎडुत्त वचनङ्गळुक्कुम् पाट्टुक्कुम्
उपायपरिकरमागच् चॆय्दोमल्लोमॆऩ्गिऱ ऐतिह्यघटकमाऩ भाष्यकारवचनत्तुक्कुम्,

शरीरपातसमये… अप्रच्युत पूर्वसंस्कारमनोरथः

ऎऩ्गिऱ गद्यवाक्यत्तोडे विरोधम् वारादोवॆऩ्ऩिल्, अविरोधेन कथञ्चिन्नेयमॆऩ्गिऱार् शरीरपातसमये तु ऎऩ्ऱारम्बित्तु निर्वाह्यमित्यन्तेन ।↩︎

"कथम्?" इति चेत्-

गद्येऽनुगृहीता ऽन्तिमस्मृतिः
इमाम् अन्तिम-स्मृतिम् अपि उपाय-फलत्वेनोद्दिश्य प्रपन्नानां भवितुम् अर्हति

इति केचिद् आचार्या निर्वहन्ति ।↩︎

This is how it should be interpreted.
Some ācāryas interpret as follows:-

"The statement made in (Śaraṇāgati Gadya)
applies to those prapannas who,
while performing prapatti,
begged also for the remembrance of the Lord in their last moments."

↩︎

Así es como debe interpretarse.
Algunos ācāryas interpretan de la siguiente manera:-

"La declaración hecha en (Śaraṇāgati Gadya)
se aplica a aquellos Prapannas que,
Mientras realiza Prapatti,
soldeó también por el recuerdo del Señor en sus últimos momentos ".

↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; गद्यत्तिलरुळिच्चॆय्गिऱवन्तिमस्मृति इव्वन्तिमस्मृतियैयुमुपायफलमागक् कोलि प्रपन्नराऩवर्गळुक्कु वरक्कडवदॆऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् निर्वहिप् पर्गळ्।↩︎

इन्द निर्वाहक्रमत्तिल् सिल आचार्यर्गळुडैय निर्वाहपक्षत्तैक् काट्टुगिऱार् गद्यत्तिलित्यादिना । अन्तिमस्मृतियैयुम् प्रपत्तिफलमागक् कोलि प्रपत्ति पण्णिऩवर्गळुक्कु अन्तिमस्मृति नियतमाग वरुम्। अदैक्कोलाद प्रपन्नर्गळुक्कु अन्तिमस्मृतियिल् निर्बन्धमिल्लैयॆऩ्बदु प्रथमनिर्वाहपक्षम्।↩︎

एवं सति
कस्मिंश्चिद् अपि शरीरे
ऽन्तिम-प्रत्ययस्य निर्विषयत्वायोगाद्
अस्य भगवद्-व्यतिरिक्त-विषये प्रवृत्तौ,
(अन्तिम-स्मृति-निरपेक्ष-प्रपत्ति-विषये ऽपि)

“यं यं वाऽपि स्मरन् भावम्"

इत्य्-उक्त-न्यायेन विपरीतफलं भवति ।↩︎

This interpretation cannot be accepted for the following reason :
There must be some-last thought or other at the time of casting off the body
and this thought must have some object or other.
If the object that is thought of were other than the Lord,
it would become dangerous,
for it has been said -

" Whatever object one thinks of
at the time when one leaves one's body --
that alone will one attain (after death)".

↩︎

Esta interpretación no puede ser aceptada por la siguiente razón:
Debe haber un pensamiento más bajo u otro en el momento de expulsar el cuerpo.
Y este pensamiento debe tener algún objeto u otro.
Si el objeto que se piensa era otro que el Señor,
se volvería peligroso
porque se ha dicho -

"Cualquiera que sea el objeto que uno piense
En el momento en que uno deja el cuerpo de uno
Eso solo se alcanzará (después de la muerte) ".

↩︎

इप्पडियागिलॊरु शरीरत्तिलुमन्तिममाऩ प्रत्ययम्निर्विषयमायिरामैयालिदु भगवद्व्यतिरिक्तविषयत्तिले पोमागिल्“यं यं वाऽपि स्मरन्भावम्"
ऎङ्गिऱ कणक्किले
विपरीतफलमाम्।↩︎

इदिलनुपपत्तियैक् काण्बियानिऩ्ऱुगॊण्डु मुख्यनिर्वाहपक्षत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडियागिलित्यादिना ।↩︎

अतो गद्यानुगृहीत-रीत्या स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-निष्टस्य
भगवद्-विषये ऽन्तिम-प्रत्ययो ऽवश्यम्-भावी ।

"नष्टस्मृतिर् अपि" इत्यादीनि

श्री-गीतायाम् अष्टमाध्याये,

“यं योगिनः प्राणवियोगकाले
यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति"

इत्यादिषु च

स्व-यत्न-साध्यतया विहित-प्रकारेण +उपायत्वेनान्तिम-स्मृतिर्
नापेक्षितेति प्रतिपादयन्न्ति

इति केचिद् आचार्या व्यनुसन्दधते।↩︎

So we have to conclude that
if the man has performed prapatti as an independent means,
whether or not he begged for the remembrance (of the Lord) in his last moments while performing prapatti,
he will get that remembrance as stated in the Gadya.

This is the interpretation favoured by some ācāryas.

In the verses from Sanskrit and Tamil quoted above
(where the last remembrance is not declared to be necessary),
what is meant is that the last remembrance is not prescribed for the prapanna
as something to be effected by his own effort as an upāya.
In the eighth chapter of the Gitā,
and in the śloka which says :-

"That Bhagavān whom the yogis keep in their minds by an effort
at the time of leaving the body
- keeping that Bhagavān in mind,
Bhīṣma gave up his body.
Was he not one who attained the fruit of his bhakti or upāsana ?"

(The last remembrance comes as an upāya for those who adopt bhakti as the means and it comes by their own effort;
but in the case of the prapanna,
the remembrance comes out of the Lord's grace alone.)↩︎

Entonces tenemos que concluir que
Si el hombre ha realizado Prapatti como un medio independiente,
Si él rogó o no por el recuerdo (del Señor) en sus últimos momentos mientras realizaba Prapatti,
Obtendrá ese recuerdo como se indica en el Gadya.

Esta es la interpretación favorecida por algunos ācāryas.

En los versos del sánscrito y tamil citado anteriormente (donde el último recuerdo no se declara necesario),
Lo que se entiende es que el último recuerdo no se prescribe para el Prapanna
como algo para ser efectuado por su propio esfuerzo como un upāya.
En el octavo capítulo del Gitā, y en el Śloka que dice:-

"Ese bhagavān a quien los yoguis mantienen en sus mentes por un esfuerzo
En el momento de dejar el cuerpo
- teniendo en cuenta ese bhagavān,
Bhīṣma renunció a su cuerpo.
¿No fue uno que alcanzó el fruto de su Bhakti o Upāsana? "

(El último recuerdo viene como un upāya para aquellos
que adoptan Bhakti como medios
y se produce por su propio esfuerzo;
Pero en el caso de la Prapanna,
El recuerdo sale solo de la gracia del Señor).↩︎

आन पुऩ्बु
गद्यत्तिलेय् अरुळिच् चेय्द पडीये
स्वतन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कु
भगवद्-विषयत्तिल् अन्तिम-प्रत्ययम् अवश्यं वरुम् -
नष्टस्मृतिर् अपि +इत्यादिगळ्
श्रीगीतेयिल् अष्टमाद्ध्यायत्तिलुम्
"यं योगिनः प्राणवियोगकाले यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१४३) इत्यादिगळिलुम् स्वयत्नसाद्ध्यमाग विधित्त कट्टळैयिले उपायमाग अन्तिमस्मृति वेण्डावॆऩ्गिऱऩवॆऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् अनुसन्धिप्पार्गळ्।↩︎

प्रमाणङ् काट्टुगिऱार्
श्रीगीतैयिल् अष्टमाध्यायत्तिलुमित्यादिना ।
अष्टमाद्ध्यायत्तिल् -

ओमित्ये-काक्षरं ब्रह्म व्याहरन् माम् अनुस्मरन् ।
यः प्रयाति त्यजन् देहं
स याति परमां गतिम्॥

ऎऩ्गिऱ अष्टमाद्ध्याय श्लोकत्तिल्,
इदिल् व्याहरन्मामनुस्मरन् ऎऩ्ऱु अन्तिमस्मरणत्तिऱ्कु स्वयत्नसाध्यत्वम् सॊल्लप्पट्टदिऱे।

यं योगिन इति । इन्द श्लोकत्तिल् यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति ऎऩ्बदाल् अन्तिम स्मरणम् प्रयत्नसाध्यमॆऩ्बदु स्पष्टमिऱे। सिल आचार्यर्गळ् अनुसन्धिप्पार्गळिति ।↩︎

“केवलं मदीययैव दयया"
इति किलात्रानुगृहीतम् अस्ति ।↩︎

"Kevalam madiya dayaya" are Śrī Rāmānuja's words.↩︎

"Kevalam madiya dayaya" son las palabras de Śrī Rāmānuja.↩︎

‘‘केवलं मदीययैव दयया’’(शरणागति-गद्यम्) ऎऩ्ऱिऱेयिङ्गरुळिच् चॆय्ददु।↩︎

इन्द निर्वाहत्तिल् ज्ञान-सम-कालम् इत्य्-आदि-वचनङ्गळुक्कुम् गद्यवाक्यत्तिऱ्कुम् विरोधमुम् सङ्कोचमुमिल्लामैयाले इदुवे सिद्धान्तनिर्वाहमागुम्

केवलं मदीययैव दयया ऽतिप्रबुद्धः
माम् एवावलोकयन्न् अप्रच्युतपूर्व-संस्कारमनोरथः

ऎऩ्गिऱ गद्यवाक्यत्तिल् केवलशब्दत्तालुम्, एवकारत्तालुम्, भगवत्कृपैयाले ये प्रबोधमुम्, भगवदवलोकनमुम्, पूर्वसंस्कारमनोरथङ्गळुडैय अप्रच्युतियुमॆऩ्ऱु दृढीकरित्तिरुप्पदाल् अवैगळुक्कु स्वयत्नसाध्यत्वम् व्यवच्छेदिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्ऱु निर्णयिक्किऱार् केवलं मदीययैव दयया ऎऩ्ऱिऱे इङ्गु अरुळिच्चॆय्ददु इति ।↩︎

अन्तिम-स्मृति-निरूपणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्तिम-स्मृतिय् आवदु;
वाग्-आदिगळ् उपशान्तम् आऩाल्
(प्राणे सङ्ग्रहणेन) मनस्सु उपशान्तम् आवदऱ्कु मुऩ्बे
पिऱप्पद् ऒरु स्मृति ।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु अरुग्(=समीपे) इरुन्दार्क्कुत् तॆरियादु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दृश्यते हि वाग्-इन्द्रिय उपरते ऽपि मनः-प्रवृत्तिः’’

ऎऩ्गिऱ भाष्यमुम्
ऎदेऩुम् ऒरु (इन्द्रिय-सहकृत-)लिङ्गत्ताले

ऒरु मनः-प्रवृत्तिय् इवऩुक्क् उण्ड्

ऎऩ्ऱ् अऱिगिऱव् अळवैच् चॊल्लुगिऱदु,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कु सिल व्याध्य्(-योग-)-आद्य्-अवस्थैगळिले कण्ड बडियैच् चॊल् सॊल्लुगिऱद् आगवुम् आम्
(न त्व् अन्तिम-स्मृति-विषयकम्)।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिऩ्बु भगवद्-विषयत्तिल् अन्तिम-स्मृति मुक्तर् आगिऱवर्क्कुम्
मोक्षङ् कॊडुक्किऱवर्क्कुन् तॆरियुम् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

अन्तिमस्मृतिर् नाम -
वागादिषु +उपशान्तेषु
(प्राणे सङ्ग्रहणेन) मनस उपशमात् पूर्वं जायमाना काचित् स्मृतिः ।↩︎

What does this last remembrance mean?
When speech and other activities have be come impossible,
the remembrance or thought which arises in the mind before the mind, too, ceases to function -
this is the last remembrance.↩︎

¿Qué significa este último recuerdo?
Cuando el discurso y otras actividades han sido imposibles
El recuerdo o el pensamiento que surge en la mente
ante la mente también deja de funcionar -
Este es el último recuerdo.↩︎

अन्तिमस्मृतियावदु; वागादिगळ् उपशान्तमाऩाल् मनस्सु उपशान्त मावदऱ्कु मुऩ्बे पिऱप्पदॊरु स्मृति ।↩︎

स्मृतिक्कु अन्तिमत्वमावदु स्वसमानाधिकरणप्रत्ययप्रागभावासमानकालिकत्वमऩ्ऱो। अदु इवऩुक्कु सर्वविषयकज्ञानमुण्डागप्पोवदाल् बाधितमागादोवॆऩ्ऩ, अन्तिमस्मृतिशब्दम् बद्धदशैयिल् इन्द्रियाधीनज्ञानङ्गळुक्कुळ्ळे अन्तिमैयाऩ स्मृतियिले परिभाषितमॆऩ्गिऱार् अन्तिमस्मृतियावदु इत्यादिना । वागादिगळुपशान्तमाऩालिति । उपशान्तमाऩ पिऱगु ऎऩ्गै। पिऱप्पदु - भगवद्दयैयोडे कूडिऩ मनोरूपेन्द्रियत्ताले पिऱप्पदु,↩︎

इयं सन्निहितैर् अपि ज्ञातुम् अशक्या।↩︎

Those who stand by cannot know it.↩︎

Las que están de pie no pueden saberlo.↩︎

इदु अरुगिरुन्दार्क्कुत् तॆरियादु।↩︎

इदु मेले प्रवृत्त्यादिगळुण्डागामैयाल् इतरस्मृतिपोले समीपवर्तिकळाले अनुमेयमागादॆऩ्गिऱार् इदु अरुगिरुन्दार्क्कुत् तॆरियादु इति ।↩︎

‘‘दृश्यते हि वाग्-इन्द्रिय उपरते ऽपि मनः-प्रवृत्तिः’’

इति भाष्यम् अपि
येन केनचिल् (इन्द्रिय-सहकृत-)लिङ्गेन,
या काचिन् मनः-प्रवृत्तिर् अस्यास्तीति ज्ञान-मात्रं प्रतिपादयति ।↩︎

Śrī Rāmānuja's commentary on the Brahma Sūtra:

“It is seen that the mind functions
even after the senses have ceased to do so",

means only this,
that the mind's functioning may be inferred
by some sign or other.↩︎

El comentario de Śrī Rāmānuja sobre el Brahma Sūtra:

“Se ve que la mente funciona
Incluso después de que los sentidos hayan dejado de hacerlo ",

significa solo esto,
que se puede inferir el funcionamiento de la mente
por algún signo u otro.↩︎

‘‘दृश्यते हि वागिन्द्रिय उपरतेऽपि मनःप्रवृत्तिः’’ ऎऩ्गिऱ भाष्यमुम् ऎदेऩु मॊरु लिङ्गत्ताले ऒरु मनःप्रवृत्तियिवऩुक्कुण्डॆऩ्ऱऱिगिऱवळवैच् चॊल्लुगिऱदु,↩︎

इप्पडियागिल्

‘‘दृश्यते हि वागिन्द्रिय उपरतेऽपि मनःप्रवृत्तिः’’

ऎऩ्ऱु श्रीभाष्यकारर् वागिन्द्रियोपरतिदशैयिलुम् मनःप्रवृत्तियुण्डॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु विरोधियादो वॆऩ्ऱु शङ्कित्तु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् दृश्यते हीत्यादिना । एदॆऩु मॊरु लिङ्गत्ताले ऒरु मनःप्रवृत्ति इवऩुक्कुण्डॆऩ्ऱऱिगिऱवळवैच् चॊल्लुगिऱदु इति । इन्द भाष्यवाक्यम् दशेन्द्रियोपरतिविषयमऩ्ऱु। किन्तु वागिन्द्रियमात्रत्तिऱ्कुमऩस्सिलुपरति वरुम्बोदु इतरेन्द्रियत्ताले मनःप्रवृत्तियाऩदु अनुमेयमागलामॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदागैयाल् विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। लोकत्तिल् ऒरु व्याधियिऩाले वार्त्तै सॊल्लमुडियादबोदु हस्तचेष्टादिगळाले मनःप्रवृत्तियै अनुमिक्कक् काण्गिऱोमऩ्ऱो।↩︎

यद् वा स्वेन कासुचिद् व्याध्य्-(-योग-)आद्य्-अवस्थास्व् अनुभृतां रीतिं प्रतिपादयति
(न त्व् अन्तिम-स्मृति-विषयकम्)।↩︎

It may also describe his own experience in some states of ill-health and the like.↩︎

También puede describir su propia experiencia
en algunos estados de mala salud y similares.↩︎

तऩक्कु सिल व्याध्याद्यवस्थैकळिले कण्डबडियैच् चॊल्सॊल्लुगिऱदागवुमाम्।↩︎

इप्पडियागिल् दृश्यते हि ऎऩ्ऱु प्रत्यक्षवाचि शब्दत्तैच् चॊल्लक् कूडुमो? अनुमीयते ऎऩ्ऱऩ्ऱो सॊल्लवेण्डुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩक्कुच् चिल व्याध्याद्यवस्थैकळिले कण्डबडियैच् चॊल्लुगिऱदागवुमामिति । ऒरुवऩुक्कु व्याधियिऩाले वागिन्द्रियमात्रत्तिऱ्कु उपरति उण्डाऩ दशैयिले युण्डागुम् मनःप्रवृत्ति अवऩुक्कु साक्षात्कारविषयमागैयाले दृश्यते हि ऎऩ्ऱु दृशधातुप्रयोगम् सॆय्ददु। अप्पोदु अवऩुक्कु मनःप्रवृत्ति प्रत्यक्षमायिऱ्ऱॆऩ्बदु अन्द व्याधि नीङ्गि स्वस्थऩाऩ पिऱगु नाऩ् मऩस्सिल् निऩैत्तिरुन्देऩ्; वायाल् सॊल्लमुडियविल्लै यॆऩ्ऱु व्यवहरिक्कैयाल् अनुपलब्धिपराहतमऩ्ऱिक्के प्रसिद्धमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु। इदऩाल् इन्द भाष्यकारवचनम् इन्द्रियसामान्योपरतिदशैयिल् मनोमात्रत्ताले उण्डाऩ अन्तिमस्मृति विषयमऩ्ऱॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

अतो भगवद्-विषये ऽन्तिम-स्मृतिर्
मोक्ष्यमाणैर् मोक्ष-दात्रा च ज्ञातुं शक्येत्य् एतावद् एव ।↩︎

Therefore this last remembrance is a thing
that could be known only to the man who becomes a mukta
and to (the Lord) who gives him mokṣa .↩︎

Por lo tanto, este último recuerdo es una cosa
que solo podría ser conocido por el hombre que se convierte en un mukta
y a (el Señor) que le da mokṣa.↩︎

आऩ पिऩ्बु भगवद्विषयत्तिल् अन्तिमस्मृतिमुक्तरागिऱवर्क्कुम् मोक्षङ्गॊडुक्किऱवर्क्कुन् दॆरियुमित्तऩै।↩︎

अरुगिलिरुप्पार्क्कुत् तॆरिया तॆऩ्बदै दृढीकरिकिऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । आऩबिऩ्बु - दृश्यते हि ऎऩ्गिऱ भाष्यवाक्यम् इप्पडि स्वरसमाऩबिऩ्बु, मुक्तरागिऱवर्क्कुमित्यादि । अदु अवऩुडैय स्मृति यागैयाल् अवऩुडैय प्रत्यक्षत्तिऱ्कु विषयमागलाम्। मोक्षम् कॊडुक्किऱवऩ् सर्वज्ञऩागैयाल् अवऩुडैय प्रत्यक्षत्तिऱ्कुम् विषयमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु। इदऩाल् अन्तिमस्मृतिक्कु तुच्छतानिवृत्ति सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

भगवति विश्रान्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्क् अनन्तरम्
योगिगळोडुम् अ-योगिगळोडुम् वासियऱ
हार्दऩ् आऩ परमात्माविऩ् पक्कलिले
विश्रमिक्कुम् अळवुम् सुषुप्ति-तुल्यम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अवस्थैयैप् पऱ्ऱ

‘‘काष्ठ-पाषाण-सन्निभं',
'नष्ट-स्मृतिर् अपि’’
(वराह-चरम-श्लोकः)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'निऩैक्क माट्टेऩ्'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-१०-१)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱद् ऎऩ्ऱाल्

(नीलमेघः (सं)11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपन्नाधिकारिक्कु विशेषित्त् ओर् अतिशयञ् जॊल्लिऱ्ऱ् आगादु।
(उक्तस् तु भवेत्।)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

एतद्-अनन्तरं योग्य्--अ-योगि--निर्विशेषं हार्दे परमात्मनि
विश्रमण-पर्यन्तं सुषुप्ति-तुल्यं भवति ।↩︎

After this,
the self, whether it be of the yogi
or of one who is not a yogi,
takes repose by the side of the Supreme Being
who is in his heart (Harda)
and is in a state similar to that of dreamless sleep (suṣupti).↩︎

Después de esto,
el yo, ya sea del yogui
o de alguien que no es un yogui,
toma reposo al lado del ser supremo
quien está en su corazón (Harda)
y está en un estado similar al de sueño sin ensueños (Suṣupti).↩︎

इदुक्कनन्तरम् योगिकळोडुम् अयोगिकळोडुम् वासियऱ हार्दऩाऩ परमात्माविऩ् पक्कलिले विश्रमिक्कुमळवुम् सुषुप्तितुल्यमायिरुक्कुम्।↩︎

अन्तिमस्मृतिक्कुप्पिऱगु वरुम वस्थैयैक्काट्टुगिऱार् इदुक्कनन्तरमित्यादिना । योगिकळ् - भक्तिप्रपत्तिनिष्ठर्गळ्, अयोगिकळ् - संसारिकळ्, वासियऱ - तुल्यमाग, सुषुप्तितुल्यमायिरुक्कुमिति ।↩︎

इमाम् अवस्थां लक्ष्यी-कृत्यैव,

‘‘काष्ठ-पाषाण-सन्निभं',
'नष्ट-स्मृतिर् अपि’’
(वराह-चरम-श्लोकः)

इति↩︎

It may be asked whether the description contained in the slokās and Tamil verses quoted above (Nos. 20 and 21)- such as

being like a log of wood or like a piece of stone,

and

loss of all remembrance or consciousness

may not be a reference to this state of suṣupti.↩︎

Se puede preguntar
si la descripción contenida en los versos slokās y tamiles citados anteriormente (Nos. 20 y 21), como

Ser como un tronco de madera o como un trozo de piedra,

y

Pérdida de todos los recuerdos o conciencia

puede no ser una referencia a este estado de Suṣupti.↩︎

इव्ववस्थैयैप्पऱ्ऱ‘‘काष्ठपाषाणसन्निभं', 'नष्टस्मृतिरपि’’(वराहसरमश्लोकम्) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

परमात्मसम्बन्धत्तालुम् श्रमापनोदनत्तालुम् इव्ववस्थै सुषुप्तितुल्यमामॆऩ्ऱबडि। इप्पडि ओर् अवस्थैयुण्डागुमाऩाल् ‘‘नष्टस्मृतिरपि’’ ‘‘काष्ठपाषाणसन्निभं’’ 'निऩैक्कमाट्टेऩ्' इत्यादिगळ् इव्व वस्थैयैच् चॊल्लुगिऱदुगळॆऩ्ऱु स्वरसमाय् निर्वहिक्कलामायिरुक्क, अवैगळै स्वप्रयत्न साध्यान्तिमस्मृत्यभावपरमाग कीऴ्च्चॊऩ्ऩबडि निर्वहिप्पदु क्लिष्टमऩ्ऱोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्ववस्थैयैप्पऱ्ऱ इत्यादिना ।

इव्ववस्थैयैप् पऱ्ऱ -इव्ववस्थैयैयुद्देशित्तु,↩︎

“न स्मरेयम्" इति चोच्यते इत्य्-उक्तौ-↩︎

'निऩैक्कमाट्टेऩ्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-१०-१) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱाल्↩︎

सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱाल् - सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु निर्वाहञ् जॆय्दाल्,↩︎

प्रपन्नाधिकारिणो विशिष्य कश्चिद् अतिशय उक्तो न भवति ( भवेत् ) ।
(उक्तस् तु भवेत्।)↩︎

The answer is that if so,
there would be no special consideration for the prapanna ( which certainly there is).↩︎

La respuesta es que si es así,
No habría una consideración especial para la Prapanna (que ciertamente hay).↩︎

प्रपन्नाधिकारिक्कु विशेषित्तोरतिशयञ्जॊल्लिऱ्ऱागादु।↩︎

प्रपन्नाधिकारिक्कु विशेषित्तु ओरतिशयम् सॊल्लिऱ्ऱागादु इति ।
उत्क्रान्ति दशैयिल् इन्द सुषुप्तितुल्यावस्थै भक्तऩुक्कुम् प्रपन्नऩुक्कुम् साधारणमाग वरुगैयाल् नष्टस्मृतिरपि, काष्ठपाषाणसन्निभं इत्यादिवचनङ्गळिल् प्रपन्नऩुक्कु मात्तिरम् ऒरु विशेषाकारम् सॊऩ्ऩदागादागैयाले भक्तऩुक्कुप्पोले प्रपन्नऩुक्कु अन्त्यकालत्तिल् स्वयत्नसाध्यमाऩ अन्तिमस्मृतियिल्लाविट्टालुम् नाऩ्दाऩे ‘‘अहं स्मरामि’’ (स्मारयामि) ऎऩ्गिऱबडिये केवलदयैयिऩाले अन्तिमस्मृतियै युण्डाक्कि परमपदत्तै नयिप्पिक्किऱेऩॆऩ्ऱु शरण्यऩ् सॊऩ्ऩदाग निर्वहित्ताल् प्रपन्नऩुक्कु असाधारणमाऩ ऒरु एऱ्ऱम् सॊऩ्ऩदाग आगुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अन्तिम-प्रबोधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु मेल्

‘‘मत्तः स्मृतिर् ज्ञानम् अपोहनञ् च’’
(गीता १५-१५।)

ऎऩ्गिऱ प्राज्ञऩ् उणर्त्त(=प्रबोधितवति)
तत्-प्रकाशित-द्वारऩ् आय्क् कॊण्डु
ब्रह्म-नाडियिले प्रवेशित्ताल्
पिऩ्बु काल-तत्त्वम् उळ्ळ-तऩैयुम्(=यावत् → शाश्वतम्)
ऒरु पगल् आय् उणर्त्तियेय्(=जागृतिर्) आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. [[१६५]]

एतद्-अग्रे

‘‘मत्तः स्मृतिर् ज्ञानम् अपोहनञ् च’’
(गीता १५-१५।)

इत्य्-उक्ते प्राज्ञे प्रबोधितवति सति
तत्-प्रकाशित-द्वारस्य सतो
ब्रह्म-नाड्यां प्रवेशे वृत्ते
पश्चात् यावत्-काल-तत्त्व-सद्-भावम् (→शाश्वतः)
एक-(अनन्त-)दिनात्मकः प्रकाश एव भवति ॥↩︎

2. Thereafter (i.e. after repose by the side of the Supreme Being),
the self or soul attains perfect knowledge
being awakened by the Lord (who is wise)
and who says that the Jīva gets knowledge, memory and forgetfulness only from Him.
Lighted by that knowledge, it enters into the Brahma Nadi.
Thence forward Time is one eternal day for the self.↩︎

3. Thereafter (i.e. after repose by the side of the Supreme Being),
the self or soul attains perfect knowledge
being awakened by the Lord (who is wise)
and who says that the Jīva gets knowledge, memory and forgetfulness only from Him.
Lighted by that knowledge, it enters into the Brahma Nadi.
Thence forward Time is one eternal day for the self.↩︎

4. इदुक्कुमेल् ‘‘मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनञ्च’’(गीता १५-१५।) ऎऩ्गिऱ प्राज्ञऩुणर्त्त तत्प्रकाशितद्वारऩाय्क्कॊण्डु ब्रह्मनाडियिले प्रवेशित्ताल् पिऩ्बु कालतत्त्वमुळ्ळ तऩैयुमॊरुबगलायुणर्त्तियेयाम्।↩︎

5. इन्द सुषुप्तिक्कुप्पिऩ् भगवाऩाले दत्तज्ञानऩाय् अवऩ् प्रकाशिप्पित्त ब्रह्मनाडियिल् प्रवेशित्तबिऱगु ‘‘सकृद्दिवाहैवास्य भवति’’ ऎऩ्गिऱबडिये ऒरे पगलामॆऩ्गिऱार् इदुक्कुमेलित्यादिना । अपोहनञ्च – ज्ञानाभावमुम्, प्राज्ञऩु णर्त्त - अन्द सुषुप्तिदशैयिल् निऩ्ऱुम् भगवाऩ् ऎऴुप्पिविड, तत्प्रकाशितद्वारऩाय्क् कॊण्डु - ‘‘तदोकोग्रज्वलनं तत्प्रकाशित द्वारः विद्यासामर्थ्यात्’’ ऎऩ्गिऱबडिये भगवाऩाले प्रकाशिप्पिक्कप्पट्ट अर्चिरादिमार्गगमनत्तिऱ्कु द्वारमाऩ सुषुम्ना नाडियैयुडैयवऩाय्क् कॊण्डु, ब्रह्मनाडियिले प्रवेशित्ताल् - ब्रह्मप्रापकमाऩ सुषुम्नानाडियिले प्रवेशित्ताल्, ऒरु पगलाय् -

‘‘सकृद्-दिवाहैवास्य भवति’’

ऎऩ्गिऱबडिये रात्रिसंवलनमिऩ्ऱिक्के ऒरेदिन माय्,
उणर्त्तियेयाम् -

‘‘विपन्यवो जागृवासस् समिन्धते’’

ऎऩ्गिऱबडिये सार्वज्ञरूप जागरणमे ऎऩ्ऱबडि।↩︎

सङ्ग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

नन्-निलम्(=स्थानम्) आम् अदु, नऱ्‌-पगल् आम् अदु, नन् निमित्तम्
ऎन्नलुम् आम् अदु, यादानुम् आम् - (यदि) अङ्ग् अडिय्-अवर्क्कु
(5) मिन्निलै(=विद्युत्)-मेनि++(=काय)+++-विडुम्-पयणत्तु विलक्क्(→बाध)-इलद् ओर्
नन्-निलैया नडु-नाडि-वऴिक्कु नडै(य्-उडैय) पॆऱवे. (27)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

दहर(=हृत्)-कुहरे देवस् तिष्ठन् निषद्वर(=पङ्क)-दीर्घिका-
निपतित-निजापत्यादित्साऽवतीर्ण-पितृ-क्रमात् ।(5)
धमनिम् इह नस् तस्मिन् काले स एव शताधिकाम्
अ-कृतक-पुर-प्रस्थानार्थं प्रवेशयति प्रभुः ॥ ४५ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(विश्वास-टिप्पनी7)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
निर्याणाधिकारः विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

समीचीनो देशः सः,
समीचीनं दिनं तत्
समीचीनं निमित्तम् इति वचनार्हं तत्,
यादृश-तादृशम् अपि भवतु
तत्र दासानां विद्युत्-स्थितिमद्-देह-त्याग-पूर्वक-प्रयाणे
निष्प्रतिबन्धाद्वितीय--सत्--स्व-भावक--मध्य-नाडी-मार्गेण गमन-प्राप्तये ॥↩︎

To the prapanna (who is a devotee of Śrī Raṅganātha)
who departs from the body which is as transient as lightning
and who is to journey from the central Brahma nadi,
along the beautiful and shining path (of arcirādi),
which is free from all impediments,
the place of his departure is itself an auspicious place,
the day of his departure is itself an auspicious day,
the omens and signs that are then seen are all auspicious,
whatever they may be.↩︎

A la Prapanna (que es un devoto de Śrī Raṅganātha)
quien se aparta del cuerpo que es tan transitorio como el rayo
y quién va a viajar desde el centro de Brahma Nadi,
A lo largo del hermoso y brillante camino (de Arcirādi),
que está libre de todos los impedimentos,
El lugar de su partida es en sí mismo un lugar auspicioso,
El día de su partida es en sí mismo un día auspicioso,
Los presagios y los signos que se ven son auspiciosos,
cualquiera que sean.↩︎

नन्निलमामदु नऱ्‌पगलामदु नन्निमित्तम्
ऎन्नलुमामदुयादानुमा मङ्गडियवर्क्कु
मिन्निलैमेनि विडुम्बयणत्तु विलक्किलदोर्
नन्निलैया नडु नाडिवऴिक्कु नडैबॆऱवे. (27)↩︎

लोकत्तिले देशान्तरत्तिऱ्कु प्रयाणम् पण्णुमवर्गळ् शुभकालादिप्रतीक्षैबण्णक् काण्गिऱोम्। अप्पडिये सर्वोत्कृष्टमाऩ परमपदत्तिऱ्कु प्रयाणम् पण्णुम् प्रपन्नर् कळुक्कुम् शुभङ्गळाऩ देशकालनिमित्तङ्गळुडैय नियममुण्डोवॆऩ्ऩिल्, अशक्यमागैयाले अदु इल्लैयॆऩ्बदै अधिकारार्थसङ्ग्राहकमाऩ ऒरु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् नऩ्ऩिलमामदु इत्यादिना । अडियवर्क्कु - दासभूतराऩ प्रपन्नर्गळुक्कु, विलक्किलदु - प्रारब्धकर्मफलमाऩ स्थूलशरीरम् तविर वेऱु विलक्किल्लाद, ओर् - अद्वितीयमाऩ, शतञ्चैका च हृदयस्य नाड्यः, ऊर्द्ध्वमेकः स्थितस्तेषामित्यादिगळिल् अद्वितीयमागच् चॊल्लप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। नऩ्ऩिलैयाऩ - नल्ल स्वभावमाऩ, अधोगतिहेतुवाऩ इतरनाडिकळ् पोलऩ्ऱिक्के परमपदप्राप्तिहेतुतया शुभस्वभावैयाऩ ऎऩ्ऱबडि। नडु नाडि - नूऱु नाडिक्कु मध्यत्तिलिरुक्कुम् सुषुम्नानाडियाले पोगुम्, वऴिक्कु - अर्चिरादिमार्गतिऱ्कु, नडैबॆऱवे - पोगुगैक्काग, मिऩ् - मिऩ्ऩलुडैय, निलै - स्वभावम् पोऩ्ऱ स्वभावत्तैयुडैयदाऩ, क्षणभङ्गुरमाऩ वॆऩ्ऱबडि। मेऩि - शरीरत्तै, विडुम्बयणत्तु - विडुगैयागिऱ प्रयाणत्तिऱ्कु, अदावदु निर्याणतुक्कु, इदऩाल् अनियतमाऩ निर्याणत्तुक्कु देशकालादिप्रतीक्षै अशक्यमॆऩ्ऱु सूचितम्। अङ्गु - अनियतमाऩ देशकालनिमित्तङ्गळिल्, यादाऩुम् - प्रशस्ताप्रशस्तदेशकालनिमित्तङ्गळेदेऩुम् प्राप्तमाऩालुम्, अदुवे नऩ्ऩिलम् - अदुवे प्रशस्तदेशम्, अदुवे नऱ्पगल् - अदे प्रशस्तकालम्, अदुवे नऩ्ऩिमित्तम् - निर्याणहेतुवाऩ निमित्तम् ऎदुवागिलुम् अदुवे नऩ्ऩिमित्तम्, ऎऩ्ऩलुमाम् - ऎऩ्ऱु सॊल्ललाम्।↩︎

दहर(=हृत्)-कुहरे देवस् तिष्ठन् निषद्वर(=पङ्क)-दीर्घिका-
निपतित-निजापत्यादित्साऽवतीर्ण-पितृ-क्रमात् ।(5)
धमनिम् इह नस् तस्मिन् काले स एव शताधिकाम्
अ-कृतक-पुर-प्रस्थानार्थं प्रवेशयति प्रभुः ॥ ४५ ॥↩︎

तिमिरपूर्णेगृहे बहुद्वारयुक्ते यथा ऽन्यतमे प्रकाशे दृष्टे निर्यायाज् जनः, तथात्मापीति वदन्ति।↩︎

Like a father who descended into a well full of slushy mire
to take out his son that has fallen into it,
the Lord, (in His līlā), abides in the cave of the heart (dahara)
and at the time of our leaving the body,
He helps us to enter the nadī which is beyond the hundredth,
so that we may start on our journey
to the city that was not built by any one.↩︎

Como un padre que descendió a un pozo lleno de lodo fangoso
para sacar a su hijo que ha caído en él,
El Señor, (en su līlā), permanece en la cueva del corazón (dahara)
y en el momento de que salga del cuerpo,
Él nos ayuda a ingresar al Nadī que está más allá de la centésima
para que podamos comenzar en nuestro viaje
a la ciudad que no fue construida por nadie.↩︎

दहरकुहरे देवस्तिष्ठन्निषद्वरदीर्घिका
निपतितनिजापत्यादित्सावतीर्णपितृक्रमात् ।
धमनिमिह नस्तस्मिन् काले स एव शताधिकां
अकृतकपुरप्रस्थानार्थं प्रवेशयति प्रभुः ॥ ४५ ॥↩︎

इप्पडि ब्रह्मनाडीप्रवेशत्तिऱ्कु मुऩ् सुषुप्तितुल्यमाऩ अवस्थैयैयडैन्दु ज्ञानशक्तिहीनऩाय्, जठरकुहरान्धकारव्याप्तऩाय् अचित्कल्पऩाऩ जीवऩुक्कु स्वतो ब्रह्मनाडीप्रवेशम् घटिक्कुमो वॆऩ्गिऱ शङ्कैयिल् इवऩुक्किदु स्वतः दुर्घटमाऩालुम् ओरवसरत्तिले इवऩै उद्धरणम् पण्णुवदऱ्काग इवऩ् हृदयत्तिल् वसिक्कुम् हार्दऩाऩ भगवाऩ् निर्याणदशैयिल् परमपदप्राप्त्यर्थम् इवऩै ब्रह्मनाडियिले प्रवेशिप्पिक्कुमॆऩ्ऱु ऒरु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् दहरकुहरेत्यादिना । देवः – कर्मानुगुणमाग विळैयाडुम् शेषियाऩ श्रियःपति, निषद्वर – जम्बालमाऩ, ‘‘निषद्वरस्तु जम्बाल’’ इत्यमरसिंहः । अदावदु कर्दमप्रायमाऩ, दीर्घिका - नडवाबियिले, निपतित - विऴुन्द, निजापत्य - तऩ् पिळ्ळैयिऩुडैय, आदित्सा - ऎडुक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱ इच्छैयिऩाले, अवर्तीण - ताऩे इऱङ्गिऩ, पितृक्रमात् – पिताविऩ् न्यायत्ताले, अन्द नडवाबियिलुळ्ळ हेयमाऩ पङ्कसम्बन्धत्तै योसिक्कामल् पुत्रऩुडैय आदानत्तैये पुरुषार्थमाग निऩैत्तु ताऩुम् अदिलिऱङ्गिऩ पिताविऩ् न्यायत्ताले यॆऩ्ऱबडि। इह - इन्द हेयमाऩ, दहरकुहरे - अत्यल्पमाऩ हृदयाकाशत्तिल्, तिष्ठन्सन् – अवसरप्रतीक्षऩाय् हार्दऩाग अवदरित्तिरानिऩ्ऱुगॊण्डु, तस्मिन् काले – अन्द निर्याणकालत्तिल्, प्रभुः – शेषियाऩ, स एव – पूर्वं लीलैयाले संसरिप्पित्तुप् पोन्द अवऩे, अकृतक – कृत्रिममल्लाद, अदावदु नित्यमाऩ पुर – वैकुण्ठनगरत्तिऩुडैय, प्रस्थानार्थं - गमनार्थं, नः – नम्मै, शताधिकां - नूऱ्ऱोरावदाऩ, धमनिं – सुषुम्नानाडियै, प्रवेशयति – ‘‘तदोकोग्रज्वलनं’’ ऎऩ्गिऱबडिये प्रकाशत्तै उण्डुबण्णि प्रवेशिप्पिक्किऱाऩॆऩ्गै।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
निर्याणाधिकारः विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
निर्याणाधिकारः विंशः ॥↩︎

२१ गतिचिन्तनाधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे गतिचिन्तनाधिकारः ॥ २१ ॥

(English1)

(Español2)

(विश्वास-टिप्पनी3)

1. (21) THE CHAPTER ON THE PRESCRIBED PATH OR ROUTE. page 267↩︎

2. (21) El capítulo sobre la ruta prescrita. Página 267↩︎

3. अत्र गति-विषयाधिकार इत्य् अपि नामान्तरम्।
प्रयोजनम् अन्ते विचार्यते।↩︎

अर्चिरादिः

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

ज्वलन--दिवस--ज्योत्स्ना-पक्ष-+उत्तरायण-वत्सरान्
पवन-तपन-प्रालेयांशून्(=चन्द्रान्) क्रमाद् अ-चिर-द्युतिम् (विद्युतम्)।
जल-धर-पतिं (वरुणं), देवाधीशं, प्रजा-पतिम् आगतस्
तरति विरजां, दूरे वाचस् ततः परम् अद्भुतम् ॥ ४६ ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

1. (21) THE CHAPTER ON THE PRESCRIBED PATH OR ROUTE. page 267↩︎

2. (21) El capítulo sobre la ruta prescrita. Página 267↩︎

3. ॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे गतिचिन्तनाधिकारः ॥ २१ ॥↩︎

4. ॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
गतिचिन्तनाधिकारः ॥↩︎

5. ज्वलन--दिवस--ज्योत्स्ना-पक्ष-+उत्तरायण-वत्सरान्
पवन-तपन-प्रालेयांशून्(=चन्द्रान्) क्रमाद् अ-चिर-द्युतिम् (विद्युतम्)।
जल-धर-पतिं (वरुणं), देवाधीशं, प्रजा-पतिम् आगतस्
तरति विरजां, दूरे वाचस् ततः परम् अद्भुतम् ॥ ४६ ॥↩︎

6. Fire (archis), day time, the bright half of the month (sukla pakṣa), Uttarāyaṇa and the year,
thence Vayu, Surya, Chandra and then Lightning,
Varuna, Indra, Prajāpati or Brahma --
having traversed this path in the order given above,
the self crosses the river Viraja;
then follows the wonder that defies (all description in words.)↩︎

7. Fuego (Archis), Hora del día, la mitad brillante del mes (Sukla Pakṣa), Uttarāyaṇa y el año,
desde allí Vayu, Surya, Chandra y luego rayo,
Varuna, Indra, Prajāpati o Brahma -
habiendo recorrido este camino en el orden dado anteriormente,
El yo cruza el río Viraja;
Luego sigue la maravilla que desafía (toda descripción en palabras).↩︎

8. ज्वलनदिवसज्योत्स्नापक्षोत्तरायणवत्सरान्
पवनतपनप्रालेयांशून् क्रमादचिरद्युतिम् ।
जलधरपतिं देवाधीशं प्रजापतिमागत-
स्तरति विरजां दूरे वाचस्ततः परमद्भुतम् ॥ ४६ ॥↩︎

9. ब्रह्मनाडीप्रवेशानन्तरम् वरुम् आतिवाहिकप्राप्तिक्रमत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् ज्वलनेति श्लोकत्ताले। ज्वलनः – अर्चिः, अर्चिरभिमानिपुरुषः । दिवसः – वासरः, वासराभिमानिपुरुषऩॆऩ्ऱबडि। इप्पडिये मेलुम् कालवाचिशब्दमॆल्लाम् अभिमानिपर्यन्तमागक्कडवदु। ज्योत्स्नापक्षः – शुक्लपक्षम्, उत्तरायणं – मकरादिमासषट्कम्, वत्सरः - संवत्सरम्, इन्द क्रमम् छान्दोग्यत्तिल् ‘‘तेऽर्चिषमभिसम्भवन्ति, अर्चिषोऽहः, अह्न आपूर्यमाणपक्षं, अपूर्यमाणपक्षाद्यान् षडुदङ्ङेति मासांस्तान्, मासेभ्य-स्संवत्सरं’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। पवनः - वायुः, तपनः – सूर्यऩ्, प्रालेयांशुः – हिम-किरणऩाऩ सन्द्रऩ्, अचिरद्युतिः – विद्युत्पुरुषऩ्, जलधरपतिः – वरुणऩ्, देवाधीशः – इन्द्रऩ्, प्रजापतिः – चतुर्मुखब्रह्मा, इवर्गळै क्रमात् – अर्चिरादिपादत्तिल् निर्णयिक्कप्पट्ट क्रमत्ताले, आगतः - अडैन्दवऩाय् अवर्गळाले सत्करिक्कप्पट्ट प्रपन्नऩ्, विरजां - वैकुण्ठ-त्तिल् प्रवहिक्कुम् विरजानदियै, तरति – ‘‘तां मनसात्येति’’ ऎऩ्गिऱबडिये सङ्गल्बत्ताले कडन्दु पोवऩ्। ततः परं - अदऱ्कु मेले वरप्पोगिऱ। अद्भुतं – आश्चर्यमाऩदु, भगवाऩुम् परमपदमुमॆऩ्ऱबडि। दूरे वाचः – ‘‘यतो वाचो निवर्तन्ते’’ ऎऩ्गिऱ पडि वाक्कुक्कु दूरमाऩदु। वाचामगोचरमॆऩ्ऱबडि।↩︎

देह-त्यागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि मूर्धन्य-नाडियिले प्रवेशितऩ् आऩ मुमुक्षुवै
स्थूल-शरीरम् आगिऱ ब्रह्म-पुरत्तिऩिऩ्ऱुम्
ब्रह्म-नाडिय् आगिऱ तलै(→प्रधान)-वासलाले
वत्सलऩ् आऩ हार्दऩ्

वार्त्तै सॊल्लक् कऱ्किऱ(=शिक्ष्यमाणे)
मुख-वश्यऩ् आऩ राज-कुमारऩै राजाव् ऎडुत्तुक् कॊण्डु
उलावुमाप्(=मन्द-सञ्चरणं) पोले (5) (भृत्यम् अपाकृत्य स्वयं) कॊण्डु पुऱप् पट्टु,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

इत्थं मूर्धन्यनाड्यां प्रवेशितं मुमुक्षं
स्थूल-शरीर-रूपाद् ब्रह्म-पुराद् ब्रह्म-नाडी-रूप-प्रधान-द्वारेण
वत्सलो हार्दो वार्तोच्चारणे शिक्षमाणे
मुख-वश्यं राज-कुमारं
राजा गृहीत्वा यथा संचरति
तथा (भृत्यम् अपाकृत्य स्वयं) गृहीत्वा निष्क्रम्य,↩︎

Thus the Lord who lives in the heart
and who is full of love (for the Jīva )
starts -
with the self who desires mukti
and who has entered into the nādi in the head
from out of Brahmapuri, namely, the gross body,
by the Brahma Nādi,
which is, as it were, the main gate (of that city).

In this He resembles a king
who walks to and fro
with his charming child in his arms.↩︎

Así, el Señor que vive en el corazón
y que está lleno de amor (para el Jīva)
comienza -
con el yo que desea mukti
y quien ha entrado en el nādi en la cabeza
De fuera de Brahmapuri, a saber, el cuerpo bruto,
por el Brahma Nādi,
que es, por así decirlo, la puerta principal (de esa ciudad).

En esto se parece a un rey
quien camina de un lado a otro
con su encantador hijo en sus brazos.↩︎

इप्पडि मूर्धन्यनाडियिले प्रवेशितऩाऩ मुमुक्षुवै स्थूलशरीरमागिऱ ब्रह्मपुरत्तिऩिऩ्ऱुम् ब्रह्मनाडियागिऱ तलैवासलाले वत्सलऩाऩ हार्दऩ् वार्त्तै सॊल्लक्कऱ्किऱ मुखवश्यऩाऩ राजकुमारऩै राजावॆडुत्तुक्कॊण्डु उलावुमाप्पोले कॊण्डु पुऱप्पट्टु,↩︎

इऩि इवऩुक्कु अर्चिरादिमार्गत्ताले परमपदप्राप्तिक्रमत्तैच् चॊल्लप्पोगिऱवराय् सङ्गत्यर्थम् निर्याणाधिकारत्तिऩ् मुडिविले सॊऩ्ऩ विषयत्तै सदृष्टान्तमाग अनुवदिक्किऱार् इप्पडि मूर्द्धन्यनाडियिले इत्यादिना । मूर्द्धन्यनाडी – शिरस्सिलिरुक्कुम् ब्रह्मनाडी । ‘‘तासां मूर्द्धानमभिनिस्सृतैका’’ ऎऩ्ऱदिऱे श्रुति । मुमुक्षुवै - चिरकालमाग मोक्षम् पॆऱ आसैप्पट्टवऩै। इदऩालुत्क्रान्तिपादत्तिलुमर्चिरादिपादत्तिलुम् सद्वारकप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कुच् चॊऩ्ऩ उत्क्रान्तियुम् अर्चिरादिगमनमुम् मुमुक्षुसामान्यविषयमागैयाले अद्वारकप्रपत्ति निष्ठऩुक्कुम् तुल्यमॆऩ्ऱु सूचितम्। स्थूलशरीरमागिऱ ब्रह्मपुरत्तिऩिऩ्ऱुमिति ।

‘‘तस्याश्शिखाया मद्ध्ये
परमात्मा व्यवस्थितः’’

ऎऩ्ऱु परमात्मावुक्कु वासस्थानमागच् चॊल्लप् पट्ट स्थूलशरीरत्तै

‘‘अथ यद् इदम् अस्मिन् ब्रह्म-पुरे
दहरं पुण्डरीकं वेश्म’’

ऎऩ्ऱु ब्रह्म-पुरम् आग दहर-विद्यै सॊल्लिऱ्ऱिऱे।
तलै-वासल् - प्रधानम् आऩ वासल्, तलैयिलेयुळ्ळ द्वारमॆऩ्ऱ पडि। वत्सलऩाऩ हार्र्दऩ् - इवऩिडत्तिल् वात्सल्यातिशयत्ताले हेयसम्बन्धत्तैक् कणिसिक्कामल् अवसरप्रतीक्षऩाय् हृदयत्तिलेये वसिप्पदाल् हार्दऩॆऩ्ऱु पॆयर् पॆऱ्ऱ भगवाऩ्। इदऩाल् इन्द निर्याणत्तै राजाधिराजऩ् आऩ ताऩे नडत्त वेण्डुमो? अर्चिरादिगमनत्तैप्पोल् अन्यऩैक्कॊण्डु नडत्तलागादो वॆऩ्गिऱ शङ्गै दूरोत्सारितै। लोगत्तिल् ऒरुवऩुक्कु ऒरुवऩिडत्तिल् वात्सल्यमधिकमाऩालवऩ् कार्यत्तै अन्यद्वारकमऩ्ऱिक्के अवऩे सॆय्वाऩिऱे। वार्त्तै सॊल्लक् कऱ्किऱ मुखवश्यऩाऩ इत्यादि दृष्टान्तकथनम्।
मुखवश्यऩाऩ - मुखत्ताले वशीकरिक्कुमवऩ् आऩ, उलावुगै - मन्दमाग सञ्चरिक्कै। इन्द दृष्टान्तत्ताल् राजावायिरुप्पवऩुम् प्रेमातिशयत्ताले मुग्धऩाऩ तऩ् कुऴन्दैयैत् ताऩे ऎडुत्तुक्कॊण्डु उलावुगिऱाप्पोले राजाधिराजऩाऩ भगवाऩुम् इत्तऩैगालमिऴन्दु पॆऱ्ऱ अत्यन्तप्रेमविषयऩाऩ चेतनऩैक् कॊण्डु पुऱप्पडुवदु अत्यन्तमुचितमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु।↩︎

सूर्य-मण्डल-वेधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

'मऩ्ऩुङ्(=चिरस्थायि) कडुङ्(=क्रूर) कदिरोऩ्(=किरणवात्)
मण्डलत्ति(ऩ्) +नऩ्-ऩडुव्-उळ् अऩ्ऩद्(=श्रेष्ठ) ओर् इल्लियिऩ्(=रन्ध्रे) ऊडु(=मध्ये) बोय्'
(पॆरिय तिरुमडल्)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तेर्(=रथं) आर्(=पूर्णम्) निऱै(=पूरक) कदिरोऩ्(=अंशुमत्) मण्डलत्तैक् कीण्डु(=छित्त्वा) बुक्क्'
(सिऱिय तिरुमडल्।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'चण्ड-मण्डलत्तिऩ् ऊडु(=मध्यं) सॆऩ्ऱ्”
( तिरुच्-छन्द विरुत्तम् ६७)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'इरुळ् अगऱ्ऱुम्(=विकिरद्)-ऎरि-कदिरोऩ्(=अंशुमत्) मण्डलत्त् ऊड्(=मध्यं) एऱ्ऱि(=उन्नीय) वैत्त्, (प्रत्यागमन-)एणि वाङ्गिय्'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-३।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ देव-यान-मार्गत्तिले वऴिप् पडुत्ति,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

“स्थिर-क्रूर-किरण-विशिष्टस्य मण्डल-सम्मध्य-स्थ--तथा-विध-द्वार-मध्येन गत्वा"

इति↩︎

As has been said in the following verses :-

"The self passes through a beautiful opening
in the centre of the sphere of the sun."

↩︎

Como se ha dicho en los siguientes versículos:-

"El yo pasa por una hermosa apertura
en el centro de la esfera del sol ".

↩︎

'मऩ्ऩुङ्गडुङ्गदिरोऩ् मण्डलत्तिऩऩ्ऩडुवुळऩ्ऩदोरिल्लियिऩूडुबोय्'(पॆरिय तिरुमडल्) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

मऩ्ऩुङ्गडुङ्गदिरोऩित्यादि ।
मऩ्ऩुम् - चिरकालस्थायियाय्, कडुम् - क्रूरमाऩ, उष्णमाऩ ऎऩ्ऱबडि। कदिरोऩ् - किरणङ्गळैयुडैय वऩाऩ सूर्यऩुडैय, मण्डलत्तिऩ् - मण्डलत्तिऩुडैय, नऩ्ऩडुवुळ्- नल्ल मध्यत्तिल्, अऩ्ऩदु - श्रेष्ठमाऩ, ओर् - अद्वितीयमाऩ, इल्लि - रन्ध्रत्तिऩुडैय, ऊडु - नडुवाले, पोय् - सॆऩ्ऱु,

‘‘स आदित्यम् आगच्छति,
तस्मै स तत्र विजिहीते,
यथाडम्बरस्य खं,
तेन स ऊर्ध्वम् आक्रमते’’

ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थमिङ्गु अभिप्रेतम्।↩︎

" रथे पूर्णस्य व्यापि-किरणस्य (सूर्यस्य) मण्डलं भित्त्वा प्रविश्य"

इति↩︎

"The self makes an opening in the sphere of the sun,
whose rays fill his chariot".

↩︎

"El yo hace una apertura en la esfera del sol,
cuyos rayos llenan su carro ".

↩︎

'तेरार् निऱैगदिरोऩ् मण्डलत्तैक् कीण्डुबुक्क्'(सिऱिय तिरुमडल्।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

तेरारित्यादि । तेर् - तेरिले, आर् - पूर्णमाऩ निऱै - निऱैन्द, कदिरोऩ्मण्डलत्तै - किरणङ्गळैयुडैयसूर्यमण्डलत्तै कीण्डु - भेदित्तु, पुक्कु - प्रवेशित्तु।↩︎

"चण्डमण्डलस्य मध्ये गत्वा"

इति
[[१६७]]↩︎

"He goes through the middle of the sphere of the fiery sun",

↩︎

"Él atraviesa el medio de la esfera del sol ardiente",

↩︎

'सण्डमण्डलत्तिऩूडुसॆऩ्ऱ्”( तिरुच्-छन्द विरुत्तम् ६७) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

सण्डमण्डलत्तिऩित्यादि । सण्ड - क्रूरमाय्, अदावदु उष्णमाऩ, मण्ड लत्तिऩ् - सूर्यमण्डलत्तिऩुडैय, ऊडुसॆऩ्ऱु - नडुविले पोय्।↩︎

स्स्> अन्धकार-नाशक-ज्वलत्-किरण-(सूर्य)मण्डल-मध्येनारोप्य स्थापयित्वा (प्रत्यागमन-)निःश्रेणिम् अपसार्य

इति वर्णिते देव-यान-मार्गे नीत्वा,↩︎

"The Lord helps him to climb up by a ladder to Vaikuṇṭha
through the sphere of the sun
whose hot rays dispel the darkness
and then removes the ladder,"

- (as described in these verses),
the Lord sets the self on the path called devayana↩︎

"El Señor lo ayuda a trepar por una escalera a Vaikuṇṭha
a través de la esfera del sol
cuyos rayos calientes disipan la oscuridad
Y luego quita la escalera ",

- (como se describe en estos versículos),
El Señor coloca el yo en el camino llamado devayana↩︎

'इरुळगऱ्ऱुमॆरिगदि रोऩ् मण्डलत्तूडेऱ्ऱिवैत्तेणिवाङ्गिय्'(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-३।) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ देवयानमार्गत्तिले वऴिप्पडुत्ति,↩︎

इरुळगऱ्ऱु मित्यादि । इरुळ् - अन्धकारत्तै, अगऱ्ऱुम् - पोक्कडिक्कुमदाऩ, ऎरि - ऎरिगिऩ्ऱ, अदावदु वेगवत्ताऩ, कदिरोऩ् - किरणङ्गळैयुडैयवऩाऩ सूर्यऩुडैय, मण्डलत्तूडु - मण्डलमध्यत्ताले, एऱ्ऱि वैत्तु - परमपदत्तिले एऱ्ऱि वैत्तु। एणि वाङ्गि - परमपदप्राप्तिहेतुवाऩ तऩ् सङ्गल्बमागिऱ एणियै पुनरावृत्तिपण्णवॊण्णादबडि उबसम्हरित्तु, ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ देवयानमार्गत्तिले - ‘‘एष देवपथो ब्रह्मपथः’’ ऎऩ्ऱुम्, ‘‘एष देवयानः पन्थाः’’ ऎऩ्ऱुम् देवपथमागच् चॊल्लप्पट्ट अर्चिरादीमार्गत्तिले वऴिप्पडुत्ति - वऴिप्पोक्कऩागप्पण्णि, प्रवेशिप्पित्तॆऩ्ऱबडि।

‘‘तेषां वै क्षेममध्वानं
गच्छतां द्विज-सत्तम ।
सर्वलोक-तमो-हन्ता
आदित्यो द्वारम् उच्यते’’

ऎऩ्ऱु आदित्य-मण्डलत्तै देव-यान-मार्गत्तिल् प्रधानमागच् चॊल्लिऱ्ऱिऱे।↩︎

अर्चिर्-आदि-सङ्गतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अमरर्-ओड् उयर्विऱ्(=उन्नते) सॆऩ्ऱ्
अऱुवर् तम्-पिऱविय् अञ्(=सु)-सिऱैयेय्(=कारागृहम्)
(तिरुवाय्मॊऴि १-३-११)

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्चिस्स् ऎऩ्ऱुम्, अहस्स् ऎऩ्ऱुम्, पूर्व-पक्षम् ऎऩ्ऱुम्,
उत्तरायणम् ऎऩ्ऱुम्, संवत्सरम् ऎऩ्ऱुम्,
वायुव् ऎऩ्ऱुम्, आदित्यऩ् ऎऩ्ऱुम्, चन्द्रऩ् ऎऩ्ऱुम्,
वैद्युतऩ् ऎऩ्ऱुम्,
अमानव-संज्ञऩ् आऩव् इवऩुक्कु (←वैद्युतः)
सहकारिगळ् आऩ वरुणेन्द्र--प्रजा-पतिगळ् ऎऩ्ऱुञ्
जॊल्लप् पडुगिऱ वऴि नडत्तुम् मुदलिगळैय् इट्टु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहं स्मरामि मद्-भक्तं
नयामि परमां गतिं’’ (याज्ञवल्क्य-स्मृति)

ऎऩ्गिऱ पडिये ताऩ् प्रधानऩाय् नडत्ति,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

“अमरैः सहोर्ध्वं गत्वा
छिन्द्युः स्व-जन्म सु-दृढ-काराम्”

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

As the Alvar says :-

"With these guides2 who are immortal,
he reaches Vaikuṇṭha
and casts off this beautiful prison house of saṁsāra."

↩︎

Como dice el Alvar:-

"Con estas guías 3 que son inmortales,
Llega a Vaikuṇṭha
y expulsa esta hermosa prisión de Saṁsāra ".

↩︎

'अमररोडुयर्विऱ्सॆऩ्ऱऱुवर् तम् पिऱवियञ्जिऱैयेय्'(तिरुवाय्मॊऴि १-३-११) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

अमररोडित्यादि । अमररोडु - आतिवाहिकर्गळाऩ देवर्गळोडु, उयर्विऱ्सॆऩ्ऱु - परमपदत्तिले पोय्, तम् - तम्मुडैय, पिऱवि - जऩ्ममागिऱ, जन्मोपलक्षितसंसारमागिऱ, अम् - अऴगियदाऩ, सिऱैयै - कारागृहत्तै, अदावदु प्रकृतिसम्बन्धत्तै, अऱुवर् - पोक्कडिप्पर्। इङ्गु सिऱैक्कु अऴगावदु अतिक्रूरतै।↩︎

अर्चिः, अहः, पूर्व-पक्षः, उत्तरायणम्, संवत्सरः,
वायुः, आदित्यः, चन्द्रः,
वैद्युतः, अमानव-संज्ञकस्यास्य (←वैद्युतः) सहकारि-भूता वरुणेन्द्र-प्रजापतयः
इत्य्-उक्तैर् आतिवाहिकैर् मुख्य-देवैः सह,↩︎

and with the following to guide him, namely,
archis or fire, day, the bright half of the month, Uttarāyaṇa and the year,
Vayu, Surya and Chandra and Lightning:
with Lightning who is called also amanava and his companions, Varuna, Indra and Prajāpati,
the self is helped on its way.↩︎

y con lo siguiente para guiarlo, a saber,
Archis o fuego, día, la mitad brillante del mes, Uttarāyaṇa y el año,
Vayu, Surya y Chandra y Rayo:
con un rayo que también se llama Amanava y sus compañeros, Varuna, Indra y Prajāpati,
El yo es ayudado en su camino.↩︎

अर्चिस्स्ऎऩ्ऱुम्, अहस्स् ऎऩ्ऱुम्, पूर्वपक्षमॆऩ्ऱुम्, उत्तरायणमॆऩ्ऱुम्, संवत्सरमॆऩ्ऱुम्, वायुवॆऩ्ऱुम्, आदित्यऩॆऩ्ऱुम्, चन्द्रऩॆऩ्ऱुम्, वैद्युतऩॆऩ्ऱुम्, अमानवसंज्ञऩाऩविवऩुक्कु सहकारिकळाऩ वरुणेन्द्रप्रजापतिकळॆऩ्ऱुञ्जॊल्लप्पडुगिऱ वऴि नडत्तुम् मुदलिगळैयिट्टु↩︎

‘‘तेऽर्चिषम् अभिसम्भवन्ति’’

ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् अर्चिस्स् ऎऩ्ऱुमित्यादिना ।
अमानवसञ्ज्ञऩ् आऩ इवऩुक्कु - अमानव-सञ्ज्ञैयैय्-उडैय इन्द विद्युत्-पुरुषऩुक्कु।

चन्द्रमसो वैद्युतं,
तत्-पुरुषो ऽमानवस्
स एनान् ब्रह्म गमयति

ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् वैद्युत-पुरुषऩुक्के अमानव-सञ्ज्ञै सॊल्लप्पट्टदिऱे।
सहकारिकळाऩ वरुणेन्द्रप्रजापतिकळॆऩ्ऱुमिति । वरुणेन्द्रप्रजापतिकळै विद्युत्पुरुषऩुक्कु सहकारिकळॆऩ्ऱदाल् अमानवऩाऩ विद्युत्पुरुषऩे साक्षात् ब्रह्मगमयितावागैयाले प्रधानऩॆऩ्ऱुम्, वरुणेन्द्रप्रजापतिकळ् ब्रह्मगमयितृत्वविषये अप्रधानर्गळॆऩ्ऱुम् ज्ञापिक्कप्पट्टदु।
वऴि नडत्तुम् मुदलिगळैयिट्टु - तम् ताम् ऎल्लै वरैयिल् मुक्तऩै अर्चिरादिमार्गत्ताले उपचारङ्गळैच् चॆय्दु अऴैत्तुक्कॊण्डुबोगुम् अर्चिराद्यभिमानिकळाऩ देवतैगळै प्रयोज्यकर्तावागक् कॊण्डु।
इङ्गु मुदलिगळै ऎऩ्ऱदाल् अर्चिरादिपदम् ‘‘तं पृथिव्य् अब्रवीत्’’ इत्यादिवदर्चिराद्यभिमानिदेवतापरमॆऩ्ऱु सूचितम्।
वऴि नडत्तुमित्यनेन अवर्गळुक्कु गन्तॄणां गमयितृत्वरूपातिवाहिकत्वमे उळ्ळदॆऩ्ऱु सॊल्लुम् ‘‘आतिवाहिकास् तल्-लिङ्गात्’’ ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिऩ् निष्कर्षम् ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

‘‘अहं स्मरामि मद्-भक्तं
नयामि परमां गतिं’’ (याज्ञवल्क्य-स्मृति)

इत्य्-उक्त-रीत्या स्वयं प्रधानभूतः सन् अतिवाह्य,↩︎

leads him Himself -
The Lord has said,

“I remember my devotee
and lead him to the supreme goal."

↩︎

lo lleva él mismo - El Señor ha dicho:

Recuerdo a mi devoto y llevarlo al objetivo supremo.

↩︎

‘‘अहं स्मरामि मद्भक्तं नयामि परमां गतिं’’(याज्ञवल्क्य-स्मृति,) ऎऩ्गिऱ पडिये ताऩ् प्रधानऩाय् नडत्ति,↩︎

ताऩ् प्रधानऩाय् नडत्ति - अवर्गळ् प्रधानर्गळॆऩ्ऩुम्बडि हार्दऩाऩ ताऩ् प्रधानऩाग निऩ्ऱु, अदावदु प्रयोजककर्तावाग निऩ्ऱु अर्चिरादिमार्गत्तिले मुक्तऩै नडक्कुम् पडि सॆय्दु। अवर्गळप्रधानर्, भगवाऩ् प्रधानऩॆऩ्बदिल् प्रमाणत्तैक्काट्टुगिऱार् अहं स्मरामि मद्भक्तं नयामि परमां गतिमिति ।↩︎

भोगाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-ओ ऎल्लैगळिल्
भगवच्-छास्त्रत्तिले परक्कप् पेसिऩ भोगङ्गळैयुम् अनुभविप्पित्तु,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. leads him Himself -
The Lord has said,

“I remember my devotee
and lead him to the supreme goal."

↩︎

2. lo lleva él mismo - El Señor ha dicho:

Recuerdo a mi devoto y llevarlo al objetivo supremo.

↩︎

3. तत्-तत्-सीमासु भगवच्-छास्त्रेषु विस्तरेणोक्तान् भोगान् अनुभाव्य,↩︎

4. In every one of these regions on the way (which belong respectively to Surya, Chandra etc.),
the self enjoys all those delights which are described at great length in the śāstrās of Bhagavān (Āgamas).↩︎

5. En cada una de estas regiones en el camino (que pertenecen respectivamente a Surya, Chandra, etc.),
El yo disfruta de todas esas delicias que se describen en gran medida en los Śāstrās de Bhagavān (āgamas).↩︎

6. अव्वो ऎल्लैगळिल् भगवच्छास्त्रत्तिले परक्कप्पेसिऩ भोगङ्गळैयुमनुभविप्पित्तु,↩︎

7. अव्वो ऎल्लैगळिल् - अन्दन्द आतिवाहिकर्गळुडैय लोकत्तिऩ् सीमाभूमिकळिल्, भगवच्छास्त्रत्तिलिति । भगवच्छास्त्रम् - पाञ्चरात्र-शास्त्रम्। परक्कप्पेसिऩ -

‘‘अथैनम् अमरास् तत्र
सह दिव्याप्सरोगणैः ।
सोपहाराः प्रहर्षेण
प्रत्युद्गच्छन्त्य् उपागतम् ॥
अर्चिरादिकया गत्या
तत्र तत्रार्चितस्सुरैः ।
अतीत्य लोकानभ्येति
वैकुण्ठं वीतकल्मषः’’

ऎऩ्ऱु विस्तारमागप् पेसप्पट्ट, भोगङ्गळै - सत्कारजनितमाऩ परमानन्दङ्गळै।↩︎

वैकुण्ठ-प्राप्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकं वैकुण्ठ-नामानं
दिव्यं षाड्-गुण्य-संयुतम् ।
अ-वैष्णवानाम् अ-प्राप्यं
गुण-त्रय-विवर्जितम् ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्य-सिद्धैस् समाकीर्णं
तन्-मयैः (पुरा ऽमुक्तौ→)पाञ्च-कालिकैः ।
सभा-प्रासाद-संयुक्तं
वनैश् चोपवनैश् शुभम् ॥

(English6)

(Español7)

(नीलमेघः (सं)8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वापी-कूप-तटाकैश् च
वृक्ष-षण्डैश् च मण्डितम् ।
अ-प्राकृतं सुरैर् वन्द्यम्
अयुतार्क-समप्रभम् ॥
प्रकृष्ट-सत्त्व-राशिं तं
कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु नॆडुङ्(=दीर्घं) कालङ् काणव् आसैप् पट्टद् ऒरु देश-विशेषत्तिले सॆऩ्ऱ वाऱे(=प्रकारे हि)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्म-फल-विशेष-भोगार्थम् आगव् अऩ्ऱिक्के
विद्यैयाले स्थापितम् आय् (5)
गति-मात्रार्थम् आगव् अनुवृत्तम् आऩ सूक्ष्म-शरीरत्तै
आऱु(=नदी)-कडक्कैक्कुप्(=मथनाय/तरणाय) पऱ्ऱिऩ तॆप्पम्
(प्रवाह एव) पोग विडुमाप् पोले (5)
पोग विडु-वित्तु,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विरजैक्क् अक्-करैप् पडुत्ति,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

लोकं वैकुण्ठ-नामानं
दिव्यं षाड्-गुण्य-संयुतम् ।
अ-वैष्णवानाम् अ-प्राप्यं
गुण-त्रय-विवर्जितम् ॥

↩︎

… the world called Vaikuṇṭha ? It shines brilliantly, it is always with Bhagavān who is possessed of the six attributes, like jñāna; it can never be attained by those who are not devoted to Viṣṇu ; it is free from the three qualities of prakṛti or matter (sattvam, rajas and tamas).

↩︎

... ¿El mundo llamó vaikuṇṭha?
Brilla brillantemente,
siempre es con Bhagavān
que posee los seis atributos, como Jñāna;
Nunca puede ser alcanzado por aquellos que no están dedicados a Viṣṇu;
Está libre de las tres cualidades de Prakṛti o materia (Sattvam, Rajas y Tamas).

↩︎

लोकं वैकुण्ठनामानं दिव्यं षाड्गुण्यसंयुतम् ।
अवैष्णवानामप्राप्यं गुणत्रयविवर्जितम् ॥↩︎

इप्पडि अर्चिरादिमार्गत्ताले गन्तव्यमाऩ देशविशेषत्तिऩुत्कर्षत्तै मुदलिले उपपादिक्किऱार् लोकमित्यादिना । दिव्यं – स्वयं प्रकाशम्, षाड्गुण्यसंयुतं – ज्ञानशक्तिबलैश्वर्यवीर्यतेजोरूपङ्गळाऩ भगवाऩुडैय आऱु गुणङ्गळुक्कुम्, प्रकाशकम्,↩︎

It is full of the eternal sūris
who divide the day into five parts
and render the service to the Lord appropriate to each;
it is also full of released souls
who are like the eternal sūris.
It has presence chambers, halls, and mansions.
It is beautiful with forests and gardens;

↩︎

Está lleno de la eterna sūris
que dividen el día en cinco partes
y prestar el servicio al Señor apropiado para cada uno;
También está lleno de almas liberadas
que son como el eterno sūris.
Tiene cámaras de presencia, pasillos y mansiones.
Es hermoso con bosques y jardines;

↩︎

नित्य-सिद्धैस् समाकीर्णं
तन्-मयैः पाञ्च-कालिकैः ।
सभा-प्रासाद-संयुक्तं
वनैश् चोपवनैश् शुभम् ॥↩︎

नित्यसिद्धैस्समाकीर्णं तन्मयैः पाञ्च-कालिकैः ।
सभाप्रासादसंयुक्तं वनैश्चोपवनैश्शुभम् ॥↩︎

नित्यसिद्धैः – अनन्तगरुडविष्वक्सेनादिभिः, तन्मयैः– भगवन्मयैः, भगवदनुभवप्रचुरैरिति यावत् । तन्मयैः ऎऩ्बदु मेलुमन्वयिक्किऱदु। पाञ्चकालिकैः – अभिगमनोपादानेज्यास्वाद्ध्याययोगरूप पाञ्चकालिककैङ्कर्यपरर्गळाय् प्रपत्तिरूपोपायत्तैयऩुष्टित्तु मोक्षत्तैयडैन्द मुक्तर्गळालेयुम्, समाकीर्णं – व्याप्तम्। सभा – आस्थान मण्ड पम्। प्रासादः - उप्परिगै।↩︎

वापी-कूप-तटाकैश् च
वृक्ष-षण्डैश् च मण्डितम् ।
अ-प्राकृतं सुरैर् वन्द्यम्
अयुतार्क-समप्रभम् ॥
प्रकृष्ट-सत्त्व-राशिं तं
कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा
(जितन्ता-स्तोत्रम् २-१८-२०)

↩︎

it has broad and deep wells, lakes and groves which adorn it.
It is free from the sufferings due to prakṛti;
it is fit to be praised by the devās.
It shines like ten thousand suns shining at once;
it is constituted of pure sattvam
unmingled with rajas and tamas,
When shall I (it) see with my own eyes?

↩︎

Tiene pozos amplios y profundos, lagos y bosques que lo adornan.
Está libre de los sufrimientos debido a Prakṛti;
Es apto para ser alabado por los devās.
Brilla como diez mil soles brillando a la vez;
está constituido de puro sattvam,
Unminguido con Rajas y Tamas,
¿Cuándo lo veré con mis propios ojos?

↩︎

वापीकूपतटाकैश्च वृक्षषण्डैश्चमण्डितम् ।
अप्राकृतं सुरैर्वन्द्यमयुतार्क-समप्रभम् ॥
प्रकृष्ट सत्त्वराशिं तं कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा
(जितन्ता-स्तोत्रम् २-१८-२०)↩︎

अप्राकृतं – प्रकृतिकार्यविकारादिरहितम्। प्रकृष्टसत्त्वराशिं – शुद्धसत्वप्रचुरम्।↩︎

इति चिर-कालाद् दिदृक्षिते देश-विशेषे गमन-समनन्तरम् एव↩︎

Thereafter it arrives at a region
which it has long been eager to see
and which has been described as above follows.↩︎

A partir de entonces llega a una región
que durante mucho tiempo ha estado ansiosa por ver
y que se ha descrito como anteriormente ~~ sigue ~~.↩︎

ऎऩ्ऱु नॆडुङ्गालङ् काणवासैप्पट्टदॊरु देशविशेषत्तिले सॆऩ्ऱवाऱे↩︎

नॆडुङ्गालङ्गाणव् आसैप्पट्ट - शास्त्रत्ताले शुद्धसत्वद्रव्यत्तिऩुडैय स्वरूपस्वभावङ्गळैयुम् कार्यङ्गळैयुम् नऩ्ऱाग अऱिन्द पिऩ् तदेकचित्तऩाय् इदै ऎप्पोदु कण्णाल् काण्बोम् ऎऩ्ऱु चिरकालमाग आसैप्पट्टदाऩ, ऒरु देशविशेषत्तिले सॆऩ्ऱवाऱे - विलक्षणमाऩ देशविशेषत्तिले सॆऩ्ऱवाऱे।↩︎

कर्म-फल-विशेष-भोगार्थताम् अन्तरा
विद्यया स्थापितं
गति-मात्रार्थतया ऽनुवृत्तं सूक्ष्म-शरीरं
नदी-तरणार्थं गृहीतां नौकाम् (प्रवाह एव) इव त्याजयित्वा↩︎

As soon as the self arrives at this region,
it casts off the subtle body ( sukṣma śarira)
which was kept on merely for the sake of the journey
and not for experiencing the fruits of past karma:
it casts off this subtle body
like a boat which is set adrift
after the crossing of the river↩︎

Tan pronto como el yo llega a esta región,
Saca el cuerpo sutil (Sukṣma Śarira)
que se mantuvo simplemente por el viaje
Y no para experimentar los frutos del karma pasado:
deseche este cuerpo sutil
Como un bote que se establece en la deriva
Después del cruce del río↩︎

कर्मफलविशेषभोगार्थमागवऩ्ऱिक्के विद्यैयाले स्थापितमाय् गतिमात्रार्थमागवनुवृत्तमाऩ सूक्ष्मशरीरत्तै आऱु कडक्कैक्कुप् पऱ्ऱिऩ तॆप्पम् पोग विडुमाप्पोले पोगविडुवित्तु,↩︎

ननु प्रपन्नऩुक्कु शरीरवियोगकालत्तिलेये ‘‘साम्पराये तर्तव्याभावात्’’ ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिऩ्बडि सर्वकर्ममुम् निवृत्तमायिरुक्क सूक्ष्मशरीरानुवृत्तियुम्, पिऱगु तत्त्यागमुम् कूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् विद्यैयाले स्थापितमाय् गतिमात्रार्थमाग अनुवृत्तमाऩ सूक्ष्मशरीरत्तै इति ।

कर्मसामान्यनिवृत्त्या कर्मत्ताले सूक्ष्मशरीरानुवृत्ति कूडादागिलुम्

‘‘उपपन्नस् तल्-लक्षणार्थोपपत्तैः लोकवत्’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिल् सॊऩ्ऩबडि
विद्यैयाले तऩ्ऩ्-उडैय परम-पद-प्रापण-रूपम् आऩ कार्य-निर्वृत्त्य्-अर्थम् आग स्थापितम् आय्,
अर्चिरादिगतिमात्रत्तिऱ्कागवनुवृत्तमाऩ सूक्ष्मशरीरम् कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।
अन्यथा अर्चिरादिगतिमध्यत्तिल्

‘‘तमागतं पृच्छति – कोसीति, तं प्रतिब्रूयात् । सत्यं ब्रूयात्’’

ऎऩ्गिऱ कौषीतकीब्राह्मणत्तिल् अवगतमाऩ चन्द्रसंवादमुम् अर्चिराद्यातिवाहिकर्गळाले सॆय्यप्पडुम् सपर्याद्यनुभवमुम् उपपन्नमागादिऱे।

सूक्ष्मशरीरत्यागत्तिऱ्कु अनुगुणमाऩ ऒरु दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् आऱु कडक्कैक्कु इत्यादिना । पोग विडुवित्तु - त्यजिप्पित्तु।↩︎

विरजां तारयित्वा↩︎

and when the self has crossed the river Viraja,↩︎

and when the self has crossed the river Viraja,↩︎

विरजैक्कक्करैप्पडुत्ति,↩︎

कौषीतकीब्राह्मणत्तिल् सॊऩ्ऩ फल-पर्व-भेदत्तै उपपादिक्किऱार् विरजैक्कक्करैप्पडुत्ति इत्यादिना ।

‘‘स आगच्छति विरजां नदीम् । तां मनसात्येति’’

ऎऩ्ऱदिऱे कौषीतकी ।
मनसा - सङ्गल्बत्तालेये,↩︎

वैकुण्ठे संस्कारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-प्राकृत-शरीरत्तैक् कॊडुत्तु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऐरं(=आमृतं)-मदीयम् ऎऩ्गिऱ सरस्सिऩ् अळवुञ् शेर्त्तु,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सोम-सवनम् ऎऩ्गिऱव् अश्वत्थत्तैक् किट्टु वित्तु,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

1. अप्राकृतशरीरं दत्त्वा↩︎

2. the Lord endows the self with a body that is super - sensuous
and not constituted of matter or prakṛti;↩︎

3. El Señor dota al Ser con un cuerpo
que es súper sensual
y no constituido por la materia o prakṛti;↩︎

4. अप्राकृतशरीरत्तैक्कॊडुत्तु↩︎

5. अप्राकृतशरीरत्तैक् कॊडुत्तु - शरीरमिऩ्ऱिक्के सङ्कल्पत्ताले विरजैयैक्कडन्दबिऩ् अप्राकृतमाऩ - शुद्धसत्त्वमयमाऩ दिव्यदेहत्तैक् कॊडुत्तु,↩︎

6. ऐरम्(=आमृतं)-मदीयाख्यसरः पर्यन्तं प्रापय्य↩︎

7. it is helped to reach the lake called Airammadiyam↩︎

8. se ayuda a llegar al lago llamado Airammadiyam↩︎

9. ऐरंमदीयमॆऩ्गिऱ सरस्सिऩळवुञ्जेर्त्तु,↩︎

10. ऐरम्मदीयमॆऩ्गिऱ सरस्सिऩळवुञ्जेर्त्तु इति । इरया –अमृतेन, माद्यन्ते अस्मिन् जना इति ऐरम्मदीयं; अमृतसरस्सॆऩ्ऱबडि। ‘‘तदैरम्मदीयं सरः’’ ऎऩ्ऱदिऱे कौषीतकी ।↩︎

11. सोम-सवनाख्याश्वत्थ-समीपं नीत्वा↩︎

12. and then to approach the asvattha tree called Somasavana↩︎

13. y luego acercarse al árbol asvattha llamado Somasavana↩︎

14. सोम-सवनम् ऎऩ्गिऱव् अश्वत्थत्तैक् किट्टुवित्तु,↩︎

15. सोमसवनमॆऩ्गिऱ अश्वत्थत्तैक् किट्टुवित्तु इति । ‘‘अथाश्वत्थस्सोमसवनः’’ ऎऩ्ऱदिऱे श्रुति ।↩︎

पूजा

विश्वास-प्रस्तुतिः

मालाञ्जन-चूर्ण-वासः-पण(=आभरण)-हस्तैगळाऩव् ऐन्-नूऱु दिव्याप्सरस्सुक्कळैय् इट्ट् ऎदिर्-गॊळ्वित्तु;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मालङ्कारत्तालेय् अलङ्करिप्पित्तु,

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्म-गन्ध-रस-तेजस्सुक्कळैप् प्रवेशिप्पित्तु,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कुडिय्(=कुल)-अडियार् इवर् गोविन्दऩ्ऱऩक्क्

ऎऩ्ऱु मुडियुडै वाऩवर्
मुऱै मुऱैय् (=पुनः पुनः) ऎदिर् कॊळ्ळ,
कॊडिय्(=ध्वज)-अणि(=भूषा)--नॆडु(=दीर्घ)-मदिळ्(=प्राकारक)-गोपुरङ् कुऱुगु(=समीपं) वित्तु'
( तिरुवाय्मॊऴि १०-९-८।),

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द्र--प्रजा-पतिगळ् ऎऩ्ऱु पेर्-उडैय द्वार-गोपरैक् किट्टु वित्तु,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वैगुन्दम् पुगुदलुम्'( तिरुवाय्मॊऴि १०-९-९।),

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि मेल् मूऩ्ऱु पाट्टिलुञ् जॊल्लुगिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-प्राकृतङ्गळ् आऩ राजोपचारङ्गळैप् पण्णुवित्तु,

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आनन्दमयम् आऩ मण्टप-रत्नत्तिल् अऴग्-ओलक्कत्तिले(=सभायां) पुगिर विट्टु,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

मालाञ्जन-चूर्ण-वासः-पण(=आभरण)-हस्ताः पञ्च-शत-संख्याकाः दिव्याप्सरसो
नियम्य प्रत्युद्गमनं कारयित्वा↩︎

and is then welcomed by five hundred celestial damsels (apsaras) with garlands, ointments, fragrant powders, raiments and ornaments.↩︎

y luego es bienvenido por quinientas damiselas celestiales (Apsaras) con guirnaldas, ungüentos, polvos fragantes, precursiones y adornos.↩︎

मालाञ्जनचूर्णवासः पणहस्तैकळाऩ वैन्नूऱु दिव्याप्सरस्सुक्कळैयिट्टॆदिर्गॊळ्वित्तु;↩︎

ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कार्य↩︎

The self is then decked by them with adornments suited to Brahman↩︎

El yo está adornado por ellos con adornos adecuados para Brahman↩︎

ब्रह्मालङ्कारत्ताले यलङ्करिप्पित्तु,↩︎

मालाञ्जनचूर्णवासःपणहस्तैकळाऩ ऐन्नूऱु दिव्याप्सरस्सुक्कळैयिट्टु ऎदिर्गॊळ्वित्तु ब्रह्मालङ्कारत्ताले अलङ्करिप्पित्तु इति ।

‘‘तं पञ्चशतान्य् अप्सरसां प्रतिधावन्ति,
शतं मालाहस्ताः,
शतम् अञ्जन-हस्ताः,
शतं चूर्णहस्ताः,
शतं वासोहस्ताः,
शतं पणहस्ताः,
तं ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कुर्वन्ति;
स ब्रह्मालङ्कारेणालङ्कृतः ब्रह्मविद्वान्
ब्रह्मैवाभिप्रैति’’

ऎऩ्ऱदिऱे कौषीतकीब्राह्मणम्।↩︎

[[१६८]]
ब्रह्म-गन्ध-रस-तेजांसि प्रवेश्य↩︎

and the fragrances, flavours and splendours of Brahman are made to enter into it.↩︎

y las fragancias, sabores y esplendors de Brahman están hechos para entrar en ella.↩︎

ब्रह्मगन्धरसतेजस्सुक्कळैप् प्रवेशिप्पित्तु,↩︎

ब्रह्मगन्धरसतेजस्सुक्कळैप् प्रवेशिप्पित्तु इति ।

‘‘ स आगच्छति तिल्यं वृक्षं,
तं ब्रह्मगन्धः प्रविशति,
स आगच्छति सालज्यं संस्थानं,
तं ब्रह्मरसः प्रविशति,
स आगच्छत्य् अपराजितम् आयतनं,
तं ब्रह्मतेजः प्रविशति’’

ऎऩ्ऱदिऱे कौषीतकी ।↩︎

"कुलदासा इमे साक्षाद् गोविन्दस्ये"ति
किरीट-धारिषु दिवि-षत्सु पर्यायेण प्रत्युद्गच्छसु,
ध्वजालङ्कृत-दीर्घ-प्राकारक-गोपुर-समीपं प्रापय्य"

↩︎

It is then received by the eternal sūris.
As the Alwar says.

"The eternal sūris with crowns on their heads
come in groups to receive these selfs or souls
who are esteemed as the servants of Govinda in successive generations.
They take the self to the tower with high walls
which is adorned with banners.

↩︎

Luego es recibido por el Eternal Sūris.
Como dice el Alwar.

"El Eternal Sūris con coronas en sus cabezas
Ven en grupos para recibir estos yo o almas
quienes son estimados como los sirvientes de Govinda en generaciones sucesivas.
Toman el yo a la torre con paredes altas
que está adornado con pancartas.

↩︎

'कुडियडियारिवर् कोविन्दऩ्ऱऩक्कॆऩ्ऱु मुडियुडै वाऩवर् मुऱै मुऱैयॆदिर् कॊळ्ळ कॊडियणिनॆडुमदिळ् कोबुरङ्गुऱुगुवित्तु' ( तिरुवाय्मॊऴि १०-९-८।),↩︎

कुडियडियारित्यादि । कोविन्दऩ् तऩक्कु - कोविन्दऩुक्कु, इवर् - इन्द मुक्तराऩवर्, कुडियडियार् - कुलक्रममाग दासभूतर्, ऎऩ्ऱु - ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ, मुडियुडै - किरीडत्तैयुडैय। वाऩवर् - नित्यसूरिकळ्, मुऱैमुऱै - पर्यायमाग, ऎदिर्गॊळ्ळ - ‘‘सर्वेऽस्मै देवा बलिमावहन्ति’’ ऎऩ्गिऱबडिये उपहारहस्तर्गळाय् ऎदिर्गॊण्डु वर, कॊडि - ध्वजत्तै, अणि - अलङ्गारमागवुडैय, नॆडु - नीण्डदाऩ, मदिळ् - प्राकारत्तैयुडैय, कोबुरम् - कोबुरत्तै, कुऱुगुवित्तु - किट्टुम्बडिसॆय्दु,↩︎

इन्द्र--प्रजा-पति--नामक-द्वार-गोप-सविधं नीत्वा,↩︎

The self is then led to the entrance
where the gates are kept by guards called Indra and Prajāpati↩︎

El yo es llevado a la entrada
Donde las puertas son mantenidas por los guardias llamados Indra y Prajāpati↩︎

इन्द्रप्रजापतिगळॆऩ्ऱु पेरुडैय द्वारगोपरैक्किट्टुवित्तु,↩︎

इन्द्रप्रजापतिकळॆऩ्ऱु पेरुडैय इति । पेरुडैय ऎऩ्ऱदाल् प्राकृतेन्द्रप्रजापतिकळल्लरॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदु। द्वारगोपरैक् किट्टुवित्तु - द्वारपालकर्गळुडैय समीबत्तै यडैवित्तु,

‘‘स आगच्छति इन्द्रप्रजापती द्वारगोपौ, ताव् अस्माद् अपद्रवतः’’

ऎऩ्ऱदिऱे कौषीतकी ।
(अपद्रवतः - अवर्गळिन्द मुक्तऩुक्कु मार्गत्तैक् कॊडुक् किऱार्गळॆऩ्गै।)↩︎

“वैकुण्ठ-प्रवेश-समये" इत्य् आरभ्य
तिसृषु गाथासु +उक्त-रीत्या↩︎

and This is as described in the three verses beginning with 10.9.9.-

As soon as they (the muktas) arrive at the gate,
the guards who are eternal sūris say:-

" The devotees of Bhagavān are our masters.
So please enter our abode".

The sūris, who were there, wondered at the blessing vouchsafed to these released souls arriving from the earth.
They considered it their own good fortune
that these souls entered Vaikuṇṭha
and washed their feet
and beautiful women received them with treasures, fragrant powder, the pürnakumbha and the lamp.
Then these souls lived ( for ever) with the eternal sūris enjoying endless delights."

↩︎

y como se describe en los tres versículos que comienzan con 10.9.9.-

Tan pronto como ellos (los muktas) llegan a la puerta,
Los guardias que son eternos sūris dicen:-

"Los devotos de Bhagavān son nuestros maestros.
Así que por favor ingrese nuestra morada ".

Los Sūris, que estaban allí, Estaban asombradas por la bendición
que se atribuyó a estas almas liberadas
que llegaron de la tierra.

Lo consideraron su propia buena fortuna
Que estas almas entraron a Vaikuṇṭha
y lavó los pies
Y las mujeres hermosas los recibieron con tesoros, polvo fragante, Pürnakumbha y la lámpara.
Entonces estas almas vivieron (para siempre)
con el eterno Sūris
disfrutando de las delicias interminables.

↩︎

'वैगुन्दम् पुगुदलुम्'( तिरुवाय्मॊऴि १०-९-९।), ऎऩ्ऱु तुडङ्गि मेल् मूऩ्ऱु पाट्टिलुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

वैगुन्दम् पुगुदलुमित्यादि । ऎऩ्ऱु तुडङ्गि - ऎऩ्ऱारम्बित्तु, मेल् मूऩ्ऱु पाट्टिलुम् - 'वैगुन्दम् पुगुदलुम्', 'विदिवगै पुगुन् दऩर्', 'वन्दवरॆदिर्गॊळ्ळ' ऎऩ्गिऱ मूऩ्ऱु पाट्टिलुम्, सॊल्लुगिऱबडिये

- सॊल्लुगिऱ प्रकारम्,

अदावदु - वैगुन्दम् पुगुदलुम् - वैगुन्दत्तैप् पुगुन्दवळविले, वासलिल् वाऩवर् - वासल् कार्क्कुम् देवर्गळ्, वैगुन्दऩ् तमर् - वैगुन्दऩुडैय दासर्, ऎमर् - ऎङ्गळ् स्वामिकळाऩ नीङ्गळ्, ऎमदिडम् - ऎङ्गळुडैय स्थानङ्गळिल्, पुगुदॆऩ्ऱु - पुगुन्दरुळुङ्गोळॆऩ्ऱु, ऎङ्गळुडैय वासस्थानत्तैक् कैक्कॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऱु। वैगुन्दत्तमररुम् मुऩिवरुम् - वैगुन्दत्तिल्, इळैयबॆरुमाळ् पोलवुम् परदाऴ्वाऩ् पोलवुम् कैङ्कर्यपरर्गळायुम् मननशीलर्गळायुमुळ्ळ नित्यसूरिकळाऩ अनन्तगरुडविष्वेक्सेनादिगळ्, वियन्दऩर् - विस्मयप्पट्टार्गळ्। वैगुन्दम् पुगुवदु मण्णवर् विदिये - इरुळ् तरुमाञालत्तुळिरुक्कुम् मनुष्यर्गळ् ज्ञानसङ्कोचमऱ्ऱ वैकुण्ठलोकत्तै यडैवदु अवर्गळ् सॆय्द भाग्यमे; अवर्गळुडैय भाग्यत्तालेये यॆऩ्ऱबडि। कार्यकारणयोरभेदनिर्देशः । यद्वा मण्णवर् वैगुन्दम् पुगुवदु नम्मुडैय भाग्यविशेषत्ताले ऎऩ्ऩवुमाम्।

विदिवगै इत्यादि । विदिवगै - नम्मुडैय भाग्यविशेषत्ताले, पुगुन्दऩर् - वैगुन्दत्तिल् पुगुन्दार्गळ्, ऎऩ्ऱु - ऎऩ्ऱु सॊल्लिक्कॊण्डु, नल्वेदियर् - वेदप्रतिपाद्यर्गळाऩ नित्यसूरिकळ्, पदियिऩिल् - तङ्गळ् तिरुमाळिगैक्कु अऴैत्तुक्कॊण्डुबोय्, पाङ्गिऩिल् पादङ्गळ् कऴुविऩर् - इवऩ् ऒरु संसारियायिरुन्दु वन्द चेतनऩ्, नाम् अस्पृष्टसंसारगन्धरॆऩ्ऱु ऎण्णादे पाङ्गाग (यथोचितमाग) तिरुवडिगळै विळक्कुवर्गळ्; पाद्यम् समर्पिप्पार्गळॆऩ्ऱबडि। निदियुम् - पद्मादि निधिकळैयुम्, तिरुवडि निलैगळैयुमॆऩ्ऩवुमाम्। नऱ्सुण्णमुम् - नल्ल चूर्णत्तैयुम्, अभिषेकार्हमाऩ चूर्णत्तै यॆऩ्ऱबडि। निऱैगुड - पूर्णकुम्भङ्गळैयुम्, विळक्कमुम् - मङ्गळदीपङ्गळैयुम्, मदिमुगमडन्दैयर् - चन्द्रमुखिकळाऩ युवतिकळ्, देशान्तरम्बोऩ प्रजैकळ् वन्दाल् ताय्मुगम् कुळिर्न्दिरुक्कुमाप्पोले हर्षत्ताले पूर्णचन्द्रऩैप्पोलेयिरुक्किऱ मुखङ्गळैयुडैय युवतिकळॆऩ्ऱबडि। वन्दु - इवऩैक्किट्टि, एन्दिऩर् - धरित्तार्गळ्। वन्दवरि त्यादि । वन्दवर् - इप्पडि वन्द देवर्गळ्, ऎदिर्गॊळ्ळ - ऎदिर्गॊळ्ळानिऱ्क, अथवा अवर् - पिराट्टियोडे कूडिऩ ऎम्बॆरुमाऩ्, वन्दु - ताऩेवन्दु, ऎदिर्गॊळ्ळ ऎऩ्ऩवुमाम्। मामणि - महत्ताऩ रत्नङ्गळाले खचितमाऩ, अनर्घरत्नखचितमाऩ ऎऩ्ऩवुमाम्। मण्डबत्तिल् - तिरुमामणिमण्डबत्तिल्, अन्दमिल् - अवधियिल्लाद, पेरिऩ्बत्तु - परमानन्दत्तैयुडैय। अडियरोडु - नित्यमुक्तर्गळोडुगूड, इरुन्दमै - सर्वेश्वरऩ् तिरुवोलक्कमाय् ऎऴुन्दरुळियिरुक्कुमिरुप्पै यॆऩ्गै।↩︎

अप्राकृतान् राजोपचारान् कारयित्वा,↩︎

receives super-sensuous (aprākrita) honours befitting a king.↩︎

recibe honores súper sensuales (aprākrita) con un rey acorde.↩︎

अप्राकृतङ्गळाऩ राजोपचारङ्गळैप् पण्णुवित्तु,↩︎

अप्राकृतङ्गळाऩ राजोपचारङ्गळैप्पण्णुवित्तु इति । ऎमदिडम् पुगुदुमिऩ् ऎऩ्गिऱ राजोपचारङ्गळाऩ प्रार्थऩैयैयुम्, पाद्यसमर्पणत्तैयुम्, आगमविध्युपचारत्तैयुम्, पूर्णकुम्भसमर्पणत्तैयुम्, सुगन्धचूर्णविकरणत्तैयुमप्सर स्सुक्कळाले दीपोपचारसमर्पणत्तैयुम् पण्णुवित्तॆऩ्ऱबडि।↩︎

आनन्दमये मण्डप-रत्ने सुन्दर-सभायां प्रवेश्य,↩︎

Thereafter the self is led into the enchanting assembly
in the hall (mantapa) set with gems (called Anandamaya).↩︎

A partir de entonces el yo es llevado a la ensamblaje encantadora
en el salón (Mantapa) ubicado con gemas (llamadas Anandamaya).↩︎

आनन्दमयमाऩ मण्टपरत्नत्तिलऴकोलक्कत्तिले पुगिरविट्टु,↩︎

आनन्दमयमाऩ मण्टपरत्नत्तिल् - ‘‘प्रभुविमितं हिरण्मय’’ मॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट तिरुमामणिमण्डबत्तिले,

अऴगोलक्कत्तिले - अऴगियदाऩ नित्यमुक्तर्गळुडैय गोष्ठियिले, पुगिरविट्टु - पुगुरुम्बडिसॆय्दु, अनयाहमित्यादि । इदु मुमुक्षुविऩुडैय मनोरथप्रकारत्तैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

सोत्साह-दर्शनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अनया (प्रकृत्या) ऽहं वशी-भूतः
कालम् एतन् न बुद्धवान् ।
उच्च-मद्ध्यम-नीचान्तां (नाना-शरीरैः)
ताम् अहं कथम् आवसे ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३०।)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अपेत्याहम् इमां (प्रकृतिं) हित्वा
संश्रयिष्ये निरामयम् ।
अनेन (परमात्मना) साम्यं यास्यामि
नानया ऽहम् अचेतसा ॥
क्षमं मम सहानेन
ह्य् एकत्वं, नानया सह’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३८, ३९।),

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्रीडन्तं रमया सार्धं
लीला-भूमिषु केशवम् ॥
मेघ-श्यामं विशालाक्षं
कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा॥’’
(जितन्ता-स्तो २-२१।),

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मेघ-श्यामं महा-बाहुं
स्थिर-सत्त्वं दृढ-व्रतम् ।
कदा द्रक्ष्यामहे रामं
जगतश् शोक-नाशनम् ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दृष्ट एव हि नश् शोकम्
अपनेष्यति राघवः ।
तमस् सर्वस्य लोकस्य
समुद्यन्न् इव भास्कर॥ (5)
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ८३-८-९)

(विषयः21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिल् कट्टळैयिले(=विधैः)
इवऩ् मनो-रथित्त बडिये
इऴन्द-विऴव्(=वक्रताः) ऎल्लान् तीर
निरतिशय-भोग्यऩ् आऩ तऩ्ऩैक् काट्टित्

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्मै पॆऱुत्तित्(=प्रापय्य)

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ् ताळ्(=पाद)-इणैक्(=द्वन्द्व)-कीऴ्क् कॊण्डु

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्ऩोडु समान भोगत्व-लक्षणम् आऩ सायुज्यत्तालेय्
इवऩुक्कु स-जातीयर् आऩव् अन्तमिल् पेर्(=महा)-इऩ्बत्त्-अडियरोड् इरुत्ति,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि समस्त-प्रतिबन्धक-निवृत्ति-पूर्वकम् आगवुम्,
स्व--स्व-रूपाविर्भाव-पूर्वकम् आगवुम्,
देश-कालावस्था-सङ्कोचम् इल्लाद बडिय् आगवुम्
तऩ् मनो-रथत्तुक्क् अनुरूपम् आगव् इवऩ् मनोरथित्त कैङ्कर्यङ्गळैय् ऎल्लाम्
यावद्-आत्म-भाविय् आगक् कॊण्ड् अरुळि,

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सवयस इव ये नित्य-निर्दोष-गन्धाः’’ (श्रीगुणरत्ऩगोसम् २७।)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कु अन्योऽन्यमुम्
ऒरु वयस्सिल् तोऴऩ्मारैप्(=मित्राणि) पोलेय् इरुक्किऱ नित्य-सूरिगळोडु इऩ्ऱु वन्दय् इवऩोडु
वासिय्(=तारतम्य)-अऱप् पुरैय्(=रन्ध्र)-अऱप् परि(=सहचरण)-माऱि(=विनिमाय)

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्तोत्रत्तिलुम् श्रीवैकुण्ठ-गद्यत्तिलुम्
अरुळिच् चॆय्द मनोरथत्तिऩ् बडिये

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऐकान्तिकात्यन्तिक--नित्य-किङ्करऩ् आऩव् इवऩ् उगप्पाले(=आनन्देन)
ताऩ् निरतिशयानन्दऩ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

‘‘अनया (प्रकृत्या) ऽहं वशी-भूतः
कालम् एतन् न बुद्धवान् ।
उच्च-मद्ध्यम-नीचान्तां (नाना-शरीरैः)
ताम् अहं कथम् आवसे ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३०।)

↩︎

As has been said in these ślokas:

"I do not know how long I have spent my time in vain with this prakṛti
being subject to her sway.
How can I remain associated with this prakṛti,
which takes the excellent forms (or bodies of the devās), the middling forms (or bodies of men) and the mean forms (or bodies which experience the pains of hell)?

↩︎

Como se ha dicho en estos Ślokas:

"No sé
Cuánto tiempo he pasado mi tiempo en vano con este prakṛti
Estar sujeto a su influencia.
¿Cómo puedo permanecer asociado con este prakṛti
Qué toma las excelentes formas (o cuerpos de los devās), las formas medianas (o cuerpos de los hombres) y las formas medias (o cuerpos que experimentan los dolores del infierno)?

↩︎

‘‘अनयाहं वशीभूतः कालमेतन्नबुद्धवान् ।
उच्चमद्ध्यमनीचान्तां तामहं कथमावसे ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३०।)↩︎

अनया – प्रकृतियिऩाले, वशीभूतः – वशीकरिक्कप्पट्ट, अहं - नाऩ्, कालमेतं – कीऴ् व्यर्थमागप्पोऩ इन्द कालत्तै, न बुद्धवानस्मि । उच्चमध्यमनीचान्तां – ब्रह्म-लोकादिगळिले उत्तमदेवादिशरीररूपमायुम्, भूलोकादिगळिले मनुष्यशरीररूपमायुम्, नरकत्तिले नारकीयशरीररूपमायुमिरुक्किऱ प्रदेशत्तैयुडैत्ताऩ, उच्चमध्यमनीचमाऩ परिणामत्तै युडैत्ताऩ ऎऩ्ऱबडि। तां - अन्द प्रकृतियै, कथमावसे - ऎप्पडि वसिप्पेऩ्। तत्त्वत्रयज्ञानमुण्डाऩ पिऱगुम् इदिल् ऎप्पडि वसिप्पेऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘अपेत्याहम् इमां (प्रकृतिं) हित्वा
संश्रयिष्ये निरामयम् ।
अनेन (परमात्मना) साम्यं यास्यामि
नानया ऽहम् अचेतसा ॥
क्षमं मम सहानेन
ह्य् एकत्वं, नानया सह’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३८, ३९।),

↩︎

I will depart from her
and give up all contact with her
and attain Bhagavān who is free from all blemish.
I will become one with Him
and I will not be one with this non-sentient prakṛti.
It is in the fitness of things
that I should be one with Him
and not with this prakṛti",

↩︎

Me apartaré de ella
y renuncia a todo contacto con ella
y alcanzar a Bhagavān, que está libre de toda la mancha.
Me convertiré en uno con él
Y no seré uno con este prakṛti no sensible.
Está en la aptitud de las cosas
que debería ser uno con él
y no con este prakṛti ",

↩︎

‘‘अपेत्याहमिमां हित्वा संश्रयिष्ये निरामयम् ।
अनेन साम्यं यास्यामि नानयाहमचेतसा ॥
क्षमं मम सहानेन ह्येकत्वं नानया सह’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१२-३८, ३९।),↩︎

इमां - इन्द प्रकृतियै, हित्वा - विट्टु, अपेत्य – बहुदूरञ्जॆऩ्ऱु, निरामयं – समस्तहेयरहितऩाऩ भगवाऩै, संश्रियिष्ये – आश्रयिक्कप्पोगिऱेऩ्, अनेन - इन्द भगवाऩोडु, साम्यं – भोगसाम्यत्तै, यास्यामि - अडैयप्पोगिऱेऩ्। अचेतसा – चैतन्यमिल्लाद, जडमाऩ ऎऩ्ऱबडि। अनया - इन्द प्रकृतियोडे, साम्यं न यास्यामि – प्रकृतिपोले मूढत्वत्तै यडैयमाट्टेऩॆऩ्ऱबडि। मम – तत्त्वत्रयज्ञानमुडैय ऎऩक्कु, अनेन सह - इन्द भगवाऩोडे, एकत्वं – एकस्वभावत्वम्, क्षमं – योग्यम्; अनया सह – जडमाऩ प्रकृतियोडे, एकत्वं न क्ष्मं – एकत्वम् योग्यमऩ्ऱु।↩︎

क्रीडन्तं रमया सार्धं
लीला-भूमिषु केशवम् ॥
मेघ-श्यामं विशालाक्षं
कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा॥’’
(जितन्ता-स्तो २-२१।),

↩︎

and

"When shall I see, with my eyes, Keśava
who is black as a cloud,
whose eyes are broad
and who is playing with Lakṣmī in the gardens?"

↩︎

y

"¿Cuándo veré, con mis ojos, keśava
¿Quién es negro como una nube?
cuyos ojos son amplios
¿Y quién está jugando con Lakṣmī en los jardines? "

↩︎

‘‘क्रीडन्तं रमया सार्धं लीलाभूमिषु केशवम् ॥
मेघश्यामं विशालाक्षं कदा द्रक्ष्यामि चक्षुषा॥’’
(जितन्ता-स्तो २-२१।),↩︎

क्रीडन्तमित्यादि । लीलाभूमिषु – लीलार्थमाऩ उद्यानस्थलङ्गळिले, मेघश्याममित्यादि ।↩︎

मेघ-श्यामं महा-बाहुं
स्थिर-सत्त्वं दृढ-व्रतम् ।
कदा द्रक्ष्यामहे रामं
जगतश् शोक-नाशनम् ॥

↩︎

and

"When shall we all see Śrī Rāma
with his complexion black as a cloud
and with his long arms,
Rama who is firmly set in sattva,
who has taken a staunch vow to protect those that seek his help
and who is bent on relieving the sorrows of the world?

↩︎

y

"¿Cuándo todos veremos Śrī Rāma
con su tez negra como una nube
Y con sus largos brazos,
Rama que está firmemente ambientado en Sattva,
Quién ha hecho un voto firme de proteger a los que buscan su ayuda
Y quién está empeñado en aliviar las penas del mundo?

↩︎

‘‘मेघश्यामं महाबाहुं स्थिरसत्वं दृढव्रतम् ।
कदा द्रक्ष्यामहे रामं जगतश्शोकनाशनम् ॥↩︎

स्थिरसत्वं – स्थिरः सत्वगुणो यस्य तं, दृढ व्रतं – दृढं – शरणागतरक्षणरूपंव्रतं यस्य तं,↩︎

रामः, देवः, प्रीतिः↩︎

Just as the rising sun dispels the darkness of the whole world,
Śrī Rāma will dispel all our sorrow
the moment we see him

↩︎

Justo cuando el sol ascendente disipa la oscuridad del mundo entero,
Śrī rāma disipará toda nuestra pena
En el momento en que lo vemos

↩︎

दृष्ट एव हि नश्शोकमपनेष्यति राघवः ।
तमस्सर्वस्य लोकस्य समुद्यन्निव भास्कर॥’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ८३-८-९)↩︎

इत्यादि-पद्-धत्या एतदीय-पूर्व-कृत--मनो-रथ-रीत्या
पूर्वम् आपतित-सर्व-विध-हानि-निवर्तन-पूर्वं
निरतिशय-भोग्यम् आत्मानं प्रदर्श्य↩︎

- as stated in these ślokas,
the Lord reveals to the mukta His blissful form
so that be may get rid of all his sorrows,↩︎

- Como se indica en estos ślokas,
El Señor revela a la Mukta su maravillosa forma
para que ese sea deshacerse de todas sus penas,↩︎

इत्यादिगळिल् कट्टळैयिले इवऩ् मनोरथित्तबडिये इऴन्दविऴवॆल्लान्दीर निरतिशयभोग्यऩाऩ तऩ्ऩैक् काट्टित्↩︎

इऴन्द विऴवॆल्लाम् तीर - कीऴे इऴन्दुबोऩ भगवद्-असम्बन्ध-जनित-दुःखम् ऎल्लाम् तीरुम्बडि, तऩ्ऩै - अपहतपाप्मत्वादिगुणाष्टकविशिष्ट तऩ् स्वरूपत्तै, काट्टि - हार्दऩाऩ ताऩ् काट्टि,↩︎

स्व-रूपं (प्रापय्य)↩︎

enables him to acquire his essential nature

(with the eight great qualities
[- freedom from sin, being without old age, without death, without sorrow, without hunger, without thirst, with all desired objects and with a will that meets with no hindrance] ),↩︎

le permite adquirir su naturaleza esencial

(con las ocho grandes cualidades
[- Libertad del pecado, sin la vejez, sin muerte, sin tristeza, sin hambre, sin sed, con todos los objetos deseados y con un testamento que se encuentra sin obstáculos]),↩︎

तऩ्मैबॆऱुत्तित्↩︎

तऩ्मै - स्वस्वभावत्तै, अपहतपाप्मत्वादिगळै ऎऩ्ऱबडि। पॆऱुत्ति - आविर्भविक्कुम्बडिबण्णि, इदऩाल् गुणाष्टकाविर्भावप्रतिबन्धककर्मवासनांशम् पर्यङ्कारोहणानान्तरमे निवृत्तमामॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

स्व-चरण--द्वन्द्वाधस्-स्थं कृत्वा↩︎

takes him to His feet↩︎

lo pone de pie↩︎

तऩ् ताळिणैक्कीऴ्क्कॊण्डु↩︎

तऩ् ताळिणैक्कीऴ् - तऩ्ऩुडैय चरणद्वन्द्वत्तिऩ् कीऴ्, कॊण्डु - चरणोपधानमागक्कॊण्डु,↩︎

स्वेन सह समान-भोगत्व-लक्षणेन सायुज्येन
एतत्--स-जातीयैर् अन्त-रहित-महानन्दैर् दासैः सहावस्थाप्य↩︎

and by sāyujya with Himself - which means equal enjoyment -
places him in the midst of His eternal servants (nitya süris)
who enjoy eternal bliss
and who (henceforth) are of the same class as he.↩︎

y por sāyujya consigo mismo, lo que significa igual disfrute -
lo coloca en medio de sus sirvientes eternos (Nitya Süris)
que disfrutan de la felicidad eterna
y quién (en adelante) son de la misma clase que él.↩︎

तऩ्ऩोडु समान भोगत्वलक्षणमाऩ सायुज्यत्ताले यिवऩुक्कु सजातीयराऩ वन्दमिल् पेरिऩ्बत्तडियरोडिरुत्ति,↩︎

इप्पडि भगवाऩ् शेषियाय् ताऩ् शेषऩाय् अवऩ् ताळिणैक्कीऴ् निऱ्कुमिवऩ् भगवाऩोडे कूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩ्ऩोडु समानभोगत्वलक्षणमाऩ सायुज्यत्ताले इति । युज्यत इति युक् भोगः, समानो युक् यस्य सः सयुक् – समानभोगवान्, तस्य भावस्सायुज्यमॆऩ्गिऱ व्युत्पत्तियाले सायुज्यशब्दम् समानभोगत्वलक्षणमाऩ अदावदु - समानभोगत्वस्वरूपमाऩ सायुज्यत्तैच् चॊल्लुगिऱदागैयाल् इवऩ् भगवाऩुक्कु शेषभूतऩाय् अवऩ् तिरुवडिगळिऩ् कीऴिरुन्दालुम् भोगमात्रत्तिले भगवाऩोडु समऩागैयाले अवऩोडु सायुज्यत्तिऱ्कु विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडि भगवाऩोडु इवऩुक्कु समानभोगत्वरूपसायुज्यमुण्डाऩालुम् अनादिकालम् भगवदनुभवम् पण्णुम् नित्यसूरिकळोडु तौल्यङ्गूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सायुज्यत्ताले यिवऩुक्कु सजातीयराऩ इति । इदऩालनादिकालमात्मानुभवम् पण्णुम् भगवाऩुक्कुम्, अनादिकालमाग सविभूतिकऩाऩ भगवाऩै अनुभविक्कुम् नित्यसूरिकळुक्कुम्, इऩ्ऱु सॆऩ्ऱु भगवदनुभवम् पण्णुम् मुक्तऩुक्कुम् प्रमेयत्वव्यापकानुकूलत्वप्रकारकानुभवरूपभोगत्ताले साजात्यम् कूडुमॆऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु। अन्दमिल् - स्वरूपतः कालतश्च मुडिविल्लाददाऩ, अपरिच्छिन्नमाऩ ऎऩ्ऱबडि। पेरिऩ्बत्तु - पेरिऩ्बत्तैयुडैय, महानन्दत्तै युडैय ऎऩ्ऱबडि। अडियरोडु - दासर्गळाऩ नित्यसूरिकळोडु, इरुत्ति - सहावस्थानत्तैप्पण्णिवैत्तु,↩︎

इत्थं समस्त-प्रतिबन्धक-निवृत्ति-पूर्वकं स्व--स्व-रूपाविर्भाव-पूर्वकं च
देश-कालावस्था-संकोच-रहितं
स्व-मनो-रथानुरूपम् एतन्-मनो-रथ-गोचरं कैङ्कर्यं सर्वं
यावद्-आत्म-भावितया ऽनुगृह्य,↩︎

Then the Lord blesses him
with the grant of all such services
as were desired by him
and as are agreeable to Himself,
having previously removed all hindrances
and enabled him to attain his essential nature in a manifest form,
and without any limitations of place, time and circumstance,
so that these services may last as long as his soul lasts.↩︎

Entonces el Señor lo bendice
con la concesión de todos estos servicios
como lo deseaban
y como son de acuerdo para sí mismo,
habiendo eliminado previamente todos los obstáculos
y le permitió alcanzar su naturaleza esencial en una forma manifiesta,
y sin limitaciones de lugar, tiempo y circunstancia,
para que estos servicios puedan durar mientras su alma dure.↩︎

इप्पडि समस्तप्रतिबन्धकनिवृत्तिपूर्वकमागवुम्, स्वस्वरूपाविर्भावपूर्वकमागवुम्, देशकालावस्थासङ्कोचमिल्लादबडियागवुम् तऩ् मनोरथत्तुक्कनुरूपमाग विवऩ् मनोरथित्त कैङ्कर्यङ्गळैयॆल्लाम् यावदात्म-भावियागक् कॊण्डरुळि,↩︎

इऩि पूर्वानुवादपूर्वकम् कैङ्कर्यप्रदानत्तै यरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना । तऩ् मनोरथत्तिऱ्कनुरूपमाग इत्यादि । इङ्गु तऩ् शब्दम् भगव त्परम्। दासभूतऩुक्कु स्वामिमनोरथत्तिऱ्कननुरूपमाऩ मनोरथमुण्डागादिऱे। कैङ्कर्यङ्गळै यॆल्लामिति । स्वामिमनोरथाविरुद्धमाग इवऩ् मनोरथित्त कैङ्कर्यङ्गळिल् यावदात्मभावियाग इवऩुक्कुक्कॊडाददॊऩ्ऱुमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘सवयस इव ये नित्य-निर्दोष-गन्धाः’’ (श्रीगुणरत्ऩगोसम् २७।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

‘‘सवयस इव ये नित्यनिर्दोषगन्धाः’’(श्रीगुणरत्ऩगोसम् २७।) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

सवयस इव – समानवयस्कर्गळ् पोले, नित्यनिर्दोषगन्धाः – नित्यं यथा तथा दोषगन्धाभाववन्तः, ये – अनन्तगरुडादयः, सन्ति । इदै विवरिक्किऱार् ऎऩ्गिऱबडिये तऩक्कुमित्यादिना ।↩︎

स्वस्यान्योऽन्यम् एक-वयस्क-मित्रैर् इव वर्तमानैर् नित्य-सूरिभिः सहाद्यागतेनानेन सहापि
निर्विशेषं नीरन्धं च संश्लिष्य↩︎

in the same manner as He treats the sūris,
who are eternally free from all imperfections
and who are like friends of the same age among themselves and with the Lord
The Lord embraces the mukta who has arrived just now
and treats him, without the slightest difference.↩︎

De la misma manera que trata a los sūris,
que están eternamente libres de todas las imperfecciones
y que son como amigos de la misma edad entre ellos y con el Señor
El Señor abraza al mukta que ha llegado ahora
y lo trata, sin la más mínima diferencia.↩︎

तऩक्कु अन्योन्यमुमॊरुवयस्सिल् तोऴऩ्मारैप्पोले यिरुक्किऱ नित्यसूरिकळोडु इऩ्ऱु वन्द यिवऩोडु वासियऱप् पुरैयऱप् परिमाऱि↩︎

वासियऱ - इऩ्ऱु वन्द व्यक्ति योडु,
नित्यसूरिकळोडु तारतम्यमिऩ्ऱिक्के,
पुरैयऱ - परिमाऱ्ऱत्तिल् भेदमऱ, परिमाऱि - सेरक्कलन्दु, संश्लेषित्तॆऩ्ऱबडि।↩︎

स्तोत्रे श्रीवैकुण्ठ-गद्ये च अनुगृहीत--मनो-रथ-रीत्या↩︎

(as) desired by Aḷavandār in his Stotram
and by Śrī Rāmānuja in his Vaikuṇṭha-gadyam.
[ In the Stotram and the Gadyam
Śrī Aḷavandār and Śrī Rāmanuja cry out, as it were, saying :-

When shall I go to Vaikuṇṭha
and see the Lord face to face
and be His devoted and eternal servant? ]

↩︎

(como) deseado por Aḷavandār en su stotram
y por śrī rāmānuja en su vaikuṇṭha-gadyam.
[En el stotram y el gadyam
Śrī aḷavandār y śrī rāmanuja gritan, por así decirlo, diciendo:-

¿Cuándo iré a Vaikuṇṭha?
y ver al Señor cara a cara
¿Y ser su devoto y eterno sirviente?]

↩︎

स्तोत्रत्तिलुम् श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिलुमरुळिच्चॆय्द मनोरथत्तिऩ्बडिये↩︎

स्तोत्रत्तिलुम् श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिलुमित्यादि । स्तोत्रत्तिलरुळिच्चॆय्द मनोरथम्:-

धनं मदीयं तव पाद-पङ्क-जं
कदा नु साक्षात् करवाणि चक्षुषा,
कदा पुनश् शङ्ख-रथाङ्ग-कल्पक,
कदाहम् ऐकान्तिक-नित्य-किङ्करः

इत्यादि ।
गद्यत्तिलरुळिच् चॆय्द मनोरथम्:-

‘‘कदाहं भगवन्तं नारायणं
मम कुलनाथं, मम कुलदैवतं, मम कुलधनं,
मम भोग्यं, मम मातरं, मम पितरं,
मम सर्वं साक्षात् करवाणि चक्षुषा ।
कदाहं भगवत्-पादाम्बु-ज-द्वयं शिरसा सङ्ग्रहीष्यामि।
कदा मां भगवान् स्वकीयया ऽतिशीतलया ऽतिकोमलया दृशा ऽवलोक्य
स्निग्ध-गम्भीर-मधुरया गिरा
परिचर्यायाम् आज्ञापयिष्यति’’

इत्यादि ।↩︎

ऐकान्तिकात्यन्तिक--नित्य-किङ्करस्यास्यानन्देन
स्वयं निरतिशयानन्दो भवति ।↩︎

The Lord is immensely delighted at the bliss enjoyed by this eternal servant of His
who is staunchly and exclusively devoted to Him,
and who has attained the exalted position↩︎

El Señor está inmensamente encantado con la dicha disfrutada por este siervo eterno de su
quien está firmemente y exclusivamente dedicado a él,
y quien ha alcanzado la posición exaltada↩︎

ऐकान्तिकात्यन्तिकनित्यकिङ्करऩाऩ विवऩुगप्पाले ताऩ् निरतिशयानन्दऩायिरुक्कुम्।↩︎

ऐकान्तिकात्यन्तिकनित्यकिङ्करऩाऩ इति । ऐकान्तिकत्वमावदु - प्रयोजनान्तरानन्वयपूर्वकतदेकनियतत्वम्। आत्यन्तिकत्वं – तथैव नित्यानुवृत्तत्वं, तत एव नित्यानुवृत्तत्वं वा । प्रयोजनान्तरार्थमागिलऩ्ऱो प्रयोजनान्तरसिद्धौ निवृत्तमावदु, अथवा आत्यन्तिकत्वं – निरतिशयत्वं, नित्यत्वं – अविच्छिन्नत्वं, इवऩुगप्पाले - इन्द मुक्तऩुडैय सन्तोषत्ताले, ताऩ् निरतिशयानन्दऩायिरुक्कुमिति ।
क्रीडाशुकम् क्षीरास्वादत्ताले उगन्दाल् अदैक्कण्डु राजाव् उगक्कुमाप् पोले,
निषद्वर-दीर्घिका-प्रायम् आऩ हृदय-कुहरत्तिल् निऩ्ऱुम् इवऩै वॆळिप् पडुत्ति
स्व-सायुज्यान्तम् कॊडुत्त पिऱगु
अवऩ् सन्तोषित्ताल्
अदऩाल् मुऩ्ऩ् इरुन्द आनन्दत्तैक् काट्टिलुम् अतिशयित-निरतिशयानन्दऩ् आय् इरुक्कुम् ऎऩ्गै।(5)
इदऩाल् स्वसन्तोषत्ताले भगवाऩुक्कु निरतिशयानन्दरूपातिशयाधानम् पण्णुगैयाल् इवऩुक्कु शेषवृत्तियुम् सॊल्लिऱ्ऱा यिऱ्ऱु।↩︎

गत्यन्तराणि

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वस्व्-आदि--पद-प्राप्ति-पूर्वक--मोक्ष-साधनम् आऩ मधु-विद्याऽदिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. The Lord is immensely delighted at the bliss enjoyed by this eternal servant of His
who is staunchly and exclusively devoted to Him,
and who has attained the exalted position↩︎

2. El Señor está inmensamente encantado con la dicha disfrutada por este siervo eterno de su
quien está firmemente y exclusivamente dedicado a él,
y quien ha alcanzado la posición exaltada↩︎

3. वस्वादि-पद-प्राप्ति-पूर्वक--मोक्ष-साधन-भूत--मधु-विद्याऽऽदिषु↩︎

4. As in the case of such meditations as Madhu Vidyā
which are the means of attaining mokṣa
after obtaining positions like those of the Vasus,↩︎

5. Como en el caso de meditaciones como Madhu Vidyā
cuáles son los medios para alcanzar mokṣa
Después de obtener posiciones como las del Vasus,↩︎

6. वस्वादिपदप्राप्तिपूर्वकमोक्षसाधनमाऩ मधुविद्यादिगळिलुम्↩︎

7. इऩि मधुविद्यादिगळिलुम्, महाभारतत्तिलुम्, पाञ्चरात्रत्तिलुम् सॊल्लुम् क्रम-मुक्तिपक्षत्तिलुळ्ळ गतिविशेषङ्गळैयुम्, सत्यलोकत्तिल् वसिक्कुम् धात्रादिगळुडैय गतिप्रकारत्तैयुम् सॊल्लुगै इङ्गु अनपेक्षितमॆऩ्गिऱार् वस्वादिपदप्राप्तिपूर्वकमोक्षसाधन माऩ मधुविद्यादिगळिलुमित्यादिना । वस्वादिपदप्राप्तिपूर्वकं ब्रह्मप्राप्ति वरवेण्डुमॆऩ्ऱासै यिऩाले मधुविद्यैयैयुपासित्तवऩुक्कु वस्वादिपदप्राप्तियुम्, ‘‘आदित्यानामेको भूत्वा’’ ऎऩ्गिऱ पडि आदित्यपदप्राप्तियुम् वरुमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् आदित्यऩुडैय अधिकारावसानत्तिल् अवऩुक्कु मोक्षम् वरुम्बोदु आदित्यघटितमाऩ इन्द अर्चिरादिगति वेऱाग इरुक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

व्यूह-क्रमेण

महाभारतम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सत्त्वं वहति शुद्धात्मा
देवं नारायणं हरिम् (अनिरुद्धादिरूपम्)।
(अनिरुद्धाति-रूपः) प्रभुर् वहति शुद्धात्मा
परमात्मानम् आत्मना॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०७-७७)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ये तु दग्धेन्धना लोके पुण्यपापविवर्जिताः ।
तेषां वै क्षेममध्वानं गच्छतां द्विजसत्तम ॥

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ये तु दग्धेन्धना लोके
पुण्य-पाप-विवर्जिताः ।
तेषां वै क्षेमम् अध्वानं
गच्छतां द्विजसत्तम ॥

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वलोकतमो-हन्ता
आदित्यो द्वारम् उच्यते ।
ज्वालामाली महातेजा
येनेदं धार्यते जगत् ॥

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आदित्य-दग्ध-सर्वाङ्गा
अ-दृश्याः केनचित् क्वचित् ।
परमाण्व्-आत्म-भूताश् च
तं देवं (अनिरुद्धं) प्रविशन्त्य् उत ।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तस्माद् अपि विनिर्मुक्ता
अनिरुद्ध-तनौ स्थिताः ।
मनो-भूतास् ततो भूयः
प्रद्युम्नं प्रविशन्त्य् उत ॥

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रद्युम्नाच् च विनिर्मुक्ता
जीवं (→तद्-अधीश्वरं) सङ्कर्षणं ततः ।
विशन्ति विप्र प्रवरास्
साङ्ख्य(=ज्ञान)-योगाश् च तैस् सह ॥

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ततस् त्रैगुण्य-हीनास् ते
परमात्मानम् अञ्जसा ।
प्रविशन्ति द्विज-श्रेष्ठाः
क्षेत्र-ज्ञं निर्गुणात्मकम् ॥

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वावासं वासुदेवं
षेत्र-ज्ञं विद्धि तत्वतः ।
समाहित-मनस्कास् तु
नियतास् संयतेन्द्रियाः ॥
एकान्त-भावोपगता
वासुदेवं विशन्ति ते।’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५४-१३-२०।)

इत्यादिगळ् आऩ महा-भारतादि-वचनङ्गळिलुम्,

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

जयत्-संहिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्वेत-द्वीपम् इतः प्राप्य
विश्व-रूप-धरं हरिम् ।
ततो ऽनिरुद्धम् आसाद्य
श्रीमत्-क्षीरोदधौ हरिम् ॥

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ततः प्रद्युम्नम् आसाद्य
देवं सर्वेश्वरेश्वरम् ।
ततस् सङ्कर्षणं दिव्यं
भगवन्तं सनातनम् ।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अयम् अप्य् अपरो मार्गस्
सदा ब्रह्म-सुखैषिणाम् ॥
परमैकान्ति-सिद्धानां
पञ्च-काल-रतात्मनाम्’’
(जयत्संहिता।)

ऎऩ्ऱिप् पुडैगळिले(=पक्षेषु??) जयत्-संहितादिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

भाष्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विभवार्चनाद् व्यूहं
प्राप्य व्यूहार्चनात् परं
ब्रह्म वासुदेवाख्यं
सूक्ष्मं प्राप्यत इति वदन्ति’’ (श्रीभाष्यम् २-२-४१।)

ऎऩ्ऱु श्रीपाञ्चरात्राधिकरणत्तिलुम्

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिलव् अधिकारि-विशेषङ्गळैप् पऱ्ऱच् चॊल्लुगिऱ क्रम-मुक्ति-पक्षत्तिलुम्,

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

‘‘सत्त्वं वहति शुद्धात्मा
देवं नारायणं हरिम् (अनिरुद्धादिरूपम्)।
(अनिरुद्धाति-रूपः) प्रभुर् वहति शुद्धात्मा
परमात्मानम् आत्मना॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०७-७७)

↩︎

“The pure quality of sattva makes the self attain Nārāyaṇa
who is of the form of Aniruddha.
The Lord who is of the pure nature of Aniruddha
leads him himself to the Supreme Vāsudeva (Para Vāsudeva),"

↩︎

“La calidad pura de Sattva hace que el yo logre Nārāyaṇa
quien es de la forma de aniruddha.
El Señor que es de la naturaleza pura de aniruddha
lo lleva a él mismo al Supremo Vāsudeva (para vāsudeva) ",

↩︎

‘‘सत्त्वं वहति शुद्धात्मा देवंनारायणं हरिम् ।
प्रभुर्वहति शुद्धात्मा परमात्मानमात्मना॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०७-७७)↩︎

सत्त्वं वहतीति ।
शुद्धात्मा – शुद्धस्वरूपमाऩ, सत्वं – सत्वरूपगुणमाऩदु, वहति – प्रापयति
शुद्धात्मा – शुद्धस्वरूपऩाऩ प्रभुः – अनिरुद्धादिकार्यरूपऩाऩ अन्द नारायणऩुम्, परमात्मानं – सर्वकारणभूतऩाऩ वासुदेवऩै, आत्मना - ताऩागवे, वहति – प्रापयति, ये त्विति ।
इदु नारायणीयवचनम्।↩︎

ये तु दग्धेन्धना लोके पुण्यपापविवर्जिताः ।
तेषां वै क्षेममध्वानं गच्छतां द्विजसत्तम ॥↩︎

and again:

"O, best of Brahmins, Know that this is the truth.
Those who have become free from puṇya and pāpa,
who are devoid of karma which is like fuel kindling the fire of saṁsāra
and who walk along the route to the world of Viṣṇu

↩︎

Y de nuevo:

"Oh, lo mejor de los brahmanes, Sepa que esta es la verdad.
Aquellos que se han liberado de Puṇya y Pāpa,
que carecen de karma, que es como el combustible que enciende el fuego de Saṁsāra
y que caminan por la ruta al mundo de Viṣṇu

↩︎

ये तु दग्धेन्धना लोके पुण्यपापविवर्जिताः ।
तेषां वै क्षेममध्वानं गच्छतां द्विजसत्तम ॥↩︎

सर्वलोकतमो-हन्ता
आदित्यो द्वारम् उच्यते ।
ज्वालामाली महातेजा
येनेदं धार्यते जगत् ॥↩︎

to them - the sun who dispels the darkness of all the world
is said to be the doorway.
This world is sustained by the sun.

↩︎

Para ellos, el sol que disipa la oscuridad de todo el mundo
se dice que es la puerta. Este mundo es sostenido por el sol.

↩︎

सर्वलोकतमो-हन्ता आदित्यो द्वारमुच्यते ।
ज्वालामाली महातेजा येनेदं धार्यते जगत् ॥↩︎

आदित्य-दग्ध-सर्वाङ्गा
अ-दृश्याः केनचित् क्वचित् ।
परमाण्व्-आत्म-भूताश् च
तं देवं (अनिरुद्धं) प्रविशन्त्य् उत ।

↩︎

With their material body burnt up by the sun,
they become invisible
as they have no bodies
and are of the nature of the soul which is atomic in size.
They then enter the god Aniruddha.

↩︎

Con su cuerpo material quemado por el sol,
se vuelven invisibles
Como no tienen cuerpos
y son de la naturaleza del alma que es de tamaño atómico.
Luego entran en el dios aniruddha.

↩︎

आदित्यदग्धसर्वाङ्गा अदृश्याः केनचित् क्वचित् ।
परमाण्वात्मभूताश्च तं देवं प्रविशन्त्युत ।↩︎

लोके - इन्द लोगत्तिल्, ये तु पुण्यपापविवर्जिताः । अत एव दग्धेन्धनाः – दग्धमाऩ संसाराग्नीन्धनत्तैयुडैयवर्गळो, वैष्णवं – विष्णुलोकसम्बन्धि याऩ, अध्वानं – मार्गत्तिले, गच्छतां - पोगिऱ, तेषां वै - अवर्गळुक्के,

ज्वालामाली महातेजा
आदित्यो द्वारमुच्यत

इत्यन्वयः ।
येन – यादॊरु आदित्यऩाले, धार्यते – स्वप्रकाशत् तिऩाले धरिक्कप्पडुगिऱदो, आदित्यदग्धसर्वाङ्गाः – आदित्यऩाले कॊळुत्तप्पट्ट प्राकृतसर्वाङ्गङ्गळैयुडैयवर्गळाय्, अत एव – अशरीरत्वादेव, अदृश्याः – ओरिडत्तिलु मॊरुवरालुम् पार्क्कमुडियादवर्गळाय्, परमाण्वात्मभूताश्च – परमाणुरूपमाऩ आत्मस्वरूपमात्रत्ताले अवशिष्टर्गळाय्, तन्देवं प्रविशन्ति – अनिरुद्धरूपियाऩ अन्द भगवाऩै प्रवेशिक्किऱार्गळ्।↩︎

तस्माद् अपि विनिर्मुक्ता
अनिरुद्ध-तनौ स्थिताः ।
मनो-भूतास् ततो भूयः
प्रद्युम्नं प्रविशन्त्य् उत ॥

↩︎

Having remained in the body of Aniruddha (for some time) and leaving it,
they reach Pradyumna
remaining now as only mind.

↩︎

Habiendo permanecido en el cuerpo de aniruddha (por algún tiempo) y dejándolo,
Llegan a Pradyumna
Permanecer ahora como solo mente.

↩︎

तस्मादपि विनिर्मुक्ता अनिरुद्धतनौ स्थिताः ।
मनोभूतास्ततो भूयः प्रद्युम्नं प्रविशन्त्युत ॥↩︎

अनिरुद्धतनौ स्थिताः – अनिरुद्धशरीरत्तिल् प्रवेशित्तिरुक्कुमवर्गळ्, तस्मादपि विनिर्मुक्तास्सन्तः - अन्द अनिरुद्धशरीरत्तिल् निऩ्ऱुम् विडुबट्टवर्गळाय्, मनोभूताः – मनोमात्रावशिष्टर्गळाय्क्कॊण्डु,↩︎

प्रद्युम्नाच् च विनिर्मुक्ता
जीवं (→तद्-अधीश्वरं) सङ्कर्षणं ततः ।
विशन्ति विप्र प्रवरास्
साङ्ख्य(=ज्ञान)-योगाश् च तैस् सह ॥

↩︎

Leaving Pradyumna,
they enter into Saṅkarṣaṇa
who is the deity presiding over Jīvas (abhimānidevatā).
Along with them proceed those who have performed Jñāna Yoga and Karma yoga.

↩︎

Dejando a Pradyumna,
Entran en saṅkarṣaṇa
quien es la deidad que preside a Jīvas (Abhimānidevatā).
Junto con ellos proceden a aquellos que han realizado jñāna yoga y karma yoga.

↩︎

प्रद्युम्नाच्च विनिर्मुक्ता जीवं सङ्कर्षणं ततः ।
विशन्ति विप्र प्रवरास्साङ्ख्ययोगाश्चतैस्सह ॥↩︎

विप्रप्रवराः – आत्मगुणपरिपूर्णाः ब्राह्मणाः, साङ्ख्ययोगाः – साङ्ख्यनिष्ठाः योगनिष्ठाश्च, जीवं – जीवाधिष्ठातावाऩ, सङ्कर्षणं – सङ्कर्षणरूपियाऩ भगवाऩै, विशन्ति – प्रवेशिक्किऱार्गळ्।↩︎

ततस् त्रैगुण्य-हीनास् ते
परमात्मानम् अञ्जसा ।
प्रविशन्ति द्विज-श्रेष्ठाः
क्षेत्र-ज्ञं निर्गुणात्मकम् ॥

↩︎

Having become free from the three qualities (sattvam, rajas and tamas),
they enter into the Supreme Being
who is the abode of all,
who resides within the Self
and who is free from all imperfections.

↩︎

Habiendo liberado de las tres cualidades (sattvam, rajas y tamas),
Entran en el ser supremo
Quién es la morada de todos,
quien reside dentro del yo
y quién está libre de todas las imperfecciones.

↩︎

ततस्त्रैगुण्यहीनास्ते परमात्मानमञ्जसा ।
प्रविशन्ति द्विजश्रेष्ठाः क्षेत्रज्ञं निर्गुणात्मकम् ॥↩︎

ततः – सङ्कर्षणऩैयडैन्दबिऱगु, त्रैगुण्यहीनास्ते – गुणत्रयशून्यर्गळाऩअवर्गळ्, अञ्जसा – शीघ्रमाग, परमात्मानं – वासुदेवऩै,↩︎

सर्वावासं वासुदेवं
षेत्र-ज्ञं विद्धि तत्वतः ।
समाहित-मनस्कास् तु
नियतास् संयतेन्द्रियाः ॥
एकान्त-भावोपगता
वासुदेवं विशन्ति ते।’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५४-१३-२०।)

इत्यादिषु महाभारतादिवचनेषु,↩︎

Know that Vāsudeva is the abode of all (vāsa)
and that He is, in truth, immanent as antaryāmin in all.
Those who have subjected themselves to spiritual disciplines,
who have perfect control over their senses
and who have attained peace of mind
enter into Vāsudeva,
considering Him as the only object of attainment."

(As in the case of Madhu Vidyā) and in these passages cited from the Mahābhārata,
it has also been stated that there is another route for muktas↩︎

Sepa que Vāsudeva es la morada de todos (Vāsa) y que él es, en verdad, inmanente como antaryāmin en total.
Aquellos que se han sometido a disciplinas espirituales,
que tienen un control perfecto sobre sus sentidos
y que han alcanzado tranquilidad
Entra en Vāsudeva,
Considerarlo como el único objeto de logro.

(Como en el caso de Madhu Vidyā) y en estos pasajes citados del Mahābhārata,
También se ha dicho que hay otra ruta para Muktas↩︎

सर्वावासं वासुदेवं क्षेत्रज्ञं विद्धि तत्वतः ।
समाहितमनस्कास्तु नियतास्संयतेन्द्रियाः ॥
एकान्त भावोपगता वासुदेवं विशन्ति ते।’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५४-१३-२०।)

इत्यादिगळाऩ महाभारतादिवचनङ्गळिलुम्,↩︎

सर्वावासं वासुदेवमित्यादि, सर्वावासभूतऩागैयाले अन्द वासुदेवऩै सर्वान्तर्यामियागत् तॆरिन्दुगॊळॆऩ्ऱबडि।

नियताः – कर्मानुष्ठानादिनियमयुक्ताः, संयतेन्द्रियाः – शब्दादिविषयङ्गळिल् निऩ्ऱुम् नऩ्ऱाग इऴुक्कप् पट्ट इन्द्रियङ्गळैयुडैयवर्गळाय्, अतएव (वासुदेवऩिडत्तिल्) एकान्तभावोपगताः – ‘‘वासुदेवस्सर्व’’ मॆऩ्गिऱ बुद्धियै युडैयवर्गळाय्,↩︎

श्वेत-द्वीपम् इतः प्राप्य
विश्व-रूप-धरं हरिम् ।
ततो ऽनिरुद्धम् आसाद्य
श्रीमत्-क्षीरोदधौ हरिम् ॥

↩︎

They go from here to Svetadvipa,
and reach Hari who has the Universe as His form.
Then they reach Hari in the form of Aniruddha
who is in the ocean of milk.

↩︎

Van de aquí a Svetadvipa, y llegar a Hari, que tiene el universo como su forma. Luego llegan a Hari en forma de aniruddha quien está en el océano de la leche.

↩︎

श्वेतद्वीपमितः प्राप्य विश्वरूपधरं हरिम् ।
ततोऽनिरुद्धमासाद्य श्रीमत्क्षीरोदधौ हरिम् ॥↩︎

ततः प्रद्युम्नम् आसाद्य
देवं सर्वेश्वरेश्वरम् ।
ततस् सङ्कर्षणं दिव्यं
भगवन्तं सनातनम् ।↩︎

From there they go to Pradyumna,
who is the Lord of Brahma and of all others.
Thence they proceed to Saṅkarṣaṇa, the eternal Bhagavān.↩︎

Desde allí van a Pradyumna,
quien es el señor de Brahma y de todos los demás.
Desde allí proceden a Saṅkarṣaṇa, el eterno Bhagavān.↩︎

ततः प्रद्युम्नमासाद्य देवं सर्वेश्वरेश्वरम् ।
ततस्सङ्कर्षणं दिव्यं भगवन्तं सनातनम् ।↩︎

अयम् अप्य् अपरो मार्गस्
सदा ब्रह्म-सुखैषिणाम् ॥
परमैकान्ति-सिद्धानां
पञ्च-काल-रतात्मनाम्’’
(जयत्संहिता।)

इत्य्-एवं-प्रकारैर् जयत्-संहितादिषु,↩︎

To those who want to have, for ever, the bliss of Brahman,
who have attained success in being staunchly and exclusively devoted to Bhagavān
and who perform the worship of the Lord in the five different periods of the day --
to them this is another path (leading to mokṣa ).

(and in these passages cited from the jayat-saMhitA)↩︎

Para aquellos que quieren tener, para siempre, la dicha de Brahman,
que han alcanzado el éxito en estar firmemente y exclusivamente dedicado a Bhagavān
y que realizan la adoración del Señor en los cinco períodos diferentes del día -
Para ellos, este es otro camino (que conduce a Mokṣa).

(y en estos pasajes citados de Jayat-Samhita)↩︎

अयमप्यपरो मार्गस्सदा ब्रह्मसुखैषिणाम् ॥
परमैकान्तिसिद्धानां पञ्चकालरतात्मनाम्’’
(जयत्संहिता।)

ऎऩ्ऱिप्पुडैगळिले जयत्संहितादिगळिलुम्↩︎

श्वेतद्वीपमित्यादि । क्रममुक्त्यपेक्षैयाले व्यूहोपासनम् पण्णुम् सर्वगालत्तिलुम् ब्रह्मानुभवरूपसुखत्तै आसैप्पडुमवर्गळायुम्, परमैकान्तिकळायुम्, साक्षात्कारपर्यन्तमाऩ भगवदनुभवसिद्धियैयुडैयवर्गळायुम्, पाञ्चकालिककैङ्कर्यत्तिल् अत्यन्तानुरक्तर्गळायुमिरुक्किऱ मुमुक्षुक्कळ् इन्द लोकत्तिलिरुन्दु क्षीराब्धिमध्यत्तिलिरुक्कुम् श्वेतद्वीपनामकमाऩ केवलशुद्धयाजिकळ् वसिक्कुम् द्वीपविशेषत्तै यडैन्दु, अङ्गुळ्ळ अनिरुद्धांशभूतऩाऩ भगवाऩैयडैन्दु, पिऱगु सर्वेश्वरेश्वरऩाऩ प्रद्युम्नऩैयडैन्दु, अदऩ् पिऱगु सनातनऩाऩ सङ्कर्षणऩैयडैन्दु वासुदेवऩैयडैगिऱार्गळ्। श्वेतद्वीपमितः प्राप्य ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ इन्द मार्गमुम् अर्चिरादिगळैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट ऒरु मार्गम् ऎऩ्गै। ऎऩ्ऱिप्पुडैगळिले - ऎऩ्ऱु कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रकारङ्गळिले।↩︎

‘‘विभवार्चनाद् व्यूहं
प्राप्य व्यूहार्चनात् परं
ब्रह्म वासुदेवाख्यं
सूक्ष्मं प्राप्यत इति वदन्ति’’ (श्रीभाष्यम् २-२-४१।)

इति श्रीपाञ्चरात्राधिकरणे च↩︎

In the section devoted to Pāñcarātra in Śrī Bhāṣya,
it is said also that

"those who attain mukti
give up the worship of the incarnational form (Vibhava),
proceed thence to the worship of the Vyūha
and finally after the worship of the Vyūha,
attain the Supreme Being called Vāsudeva."

↩︎

En la sección dedicada a Pāñcarātra en Śrī Bhāṣya, también se dice que

"Aquellos que alcanzan Mukti
renunciar a la adoración de la forma encarnacional (Vibhava),
proceda de allí a la adoración del Vyūha
y finalmente después de la adoración del Vyūha,
alcanzar el ser supremo llamado Vāsudeva ".

↩︎

‘‘विभवार्चनाद्व्यूहं प्राप्य व्यूहार्चनात् परं ब्रह्म वासुदेवाख्यं सूक्ष्मं प्राप्यत इति वदन्ति’’ (श्रीभाष्यम् २-२-४१।)

ऎऩ्ऱु श्रीपाञ्चरात्राधिकरणत्तिलुम्↩︎

विभवार्चनादित्यादि । मुऩ् सॊऩ्ऩ व्यूहाद्वयूहान्तरप्राप्तिपोले विभवोपासनाद्व्यूहप्राप्तियुम्, व्यूहाद्वासुदेवप्राप्तियुम् भिन्नगतिक्रममिऱे।↩︎

कांश्चिद् अधिकारि-विशेषान् उद्दिश्योच्यमाने क्रम-मुक्ति-पक्षे च↩︎

These apply to special cases such as krama mukti (release by gradation).↩︎

Estos se aplican a casos especiales como Krama Mukti (lanzamiento por gradación).↩︎

सिलव् अधिकारिविशेषङ्गळैप् पऱ्ऱच्चॊल्लुगिऱ क्रममुक्तिपक्षत्तिलुम्,↩︎

सिल अधिकारिविशेषङ्गळैप्पऱ्ऱ - क्रममुक्त्यपेक्षिकळाऩ अधिकारिविशेषङ्गळैयुत्तेसित्तु। क्रममुक्तिपक्षत्तिलुम् - इन्द शरीरत्तिऩिऩ्ऱुम् पुऱप्पट्टु नेराग अर्चिराद्यमानवान्तातिवाहिकर्गळाल् ब्रह्मप्राप्तियैच् चॊल्लुगिऱ अर्चिरादिमार्गमऩ्ऱिक्के क्रममाग वसुपदत्तैयडैन्दु अदिऩिऩ्ऱुम् ब्रह्मत्तैयडैगिऱाऩॆऩ्ऱुम्, मुदलिल् अनिरुद्धऩैयडैन्दु पिऱगु प्रद्युम्नऩै, पिऱगु सङ्कर्षणऩै, पिऱगु वासुदेवऩैयॆऩ्ऱुम् सॊल्लुम् क्रममुक्तिपक्षत्तिलुम्।↩︎

सत्य-लोकादिभिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्य-लोकादिगळिल् इरुन्दु
मुक्तर् आम् अवर्गळुक्कुम् उळ्ळ
गति-विशेषादिगळ् इरुक्कुङ्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

(English6)

(Español7)

1. सत्य-लोकादितो मुच्यमानानां च स्थिताः गति-विशेषादयः↩︎

2. Similarly certain specified routes are laid down
for those who attain mukti after remaining for a while in the Satyaloka, the world of Brahma.↩︎

3. Del mismo modo se establecen ciertas rutas específicas
Para aquellos que alcanzan Mukti después de permanecer por un tiempo en Satyaloka, el mundo de Brahma.↩︎

4. सत्यलोकादिगळिलिरुन्दु मुक्तरामवर्गळुक्कुमुळ्ळ गतिविशेषादिगळिरुक्कुङ्↩︎

5. सत्यलोकादिगळिलिरुन्दु मुक्तरामवर्गळुक्कुमिति । सत्यलोकत्तिलुळ्ळ चतुर्मुखब्रह्माविऱ्कुम्, अन्द लोगत्तिलुळ्ळ इतरपरिजनङ्गळुक्कुम्

‘‘ब्रह्मणा सह ते सर्वे
सम्प्राप्ते प्रतिसञ्चरे ।
परस्यान्ते कृतात्मानः
प्रविशन्ति परां गतिम्’’

ऎऩ्गिऱ बडि
प्राकृतप्रळयान्तत्तिल् मोक्षमागैयाले
अप्पोदु अर्चिरादिमार्गघटकचन्द्रसूर्यादिगळुक्कु सत्यलोकलयात् पूर्वमे लयम् आवश्यकम् आगैयाले
सूर्यचन्द्रादि-घटितम् आऩ अर्चिरादिमार्गम् घटियाद् आगैयाल्
अवर्गळुक्कु मार्गान्तरमे सॊल्लवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

6. Similarly certain specified routes are laid down
for those who attain mukti after remaining for a while in the Satyaloka, the world of Brahma.↩︎

7. Del mismo modo se establecen ciertas rutas específicas
Para aquellos que alcanzan Mukti después de permanecer por un tiempo en Satyaloka, el mundo de Brahma.↩︎

विवक्षा-सङ्कोचः

विश्वास-प्रस्तुतिः

कट्टळैगळ् अव्व्-ओव् अधिकारिगळुक्के ज्ञातव्यङ्गळ् आगैयाल्
इङ्ग् अवै वगुत्तुच्(=वुभज्य) चॊल्लुगै अपेक्षितम् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. तत्-तद्-अधिकारिभिर् एव ज्ञातव्या इति
अत्र तेषां विभज्य वर्णनम् अनपेक्षितम् ।↩︎

2. It is not our object to describe these differences in the routes to mukti,
which are diverse for diverse souls,
as their knowledge is prescribed only to the respective adhikāris.↩︎

3. No es nuestro objeto describir estas diferencias en las rutas a Mukti,
que son diversos para diversas almas,
como su conocimiento se prescribe solo a los respectivos adhikāris.↩︎

4. कट्टळैगळव्वोव् अधिकारिकळुक्केज्ञातव्यङ्गळागैयालिङ्गवै वगुत्तुच् चॊल्लुगै अपेक्षितमऩ्ऱु।↩︎

5. अव्वो अधिकारिकळुक्के - अव्वो मार्गत्ताले क्रममुक्तियैये अपेक्षिक्कुम् अव्वो विद्याविशेषाधिकारिकळुक्के। इङ्गु अवै वगुत्तुच् चॊल्लुगै अपेक्षितमऩ्ऱु इति । इङ्गु - क्रममागवऩ्ऱिक्के अव्यवधानमागवे परमपदगन्ताक्कळाऩ प्रपन्नर्गळुक्केऱ्पट्ट अर्चिरादिमार्गनिरूपणावसरत्तिल्, वगुत्तुच्चॊल्लुगै अपेक्षितमऩ्ऱु - सामान्यमाग वेऱु मार्गमुमुण्डॆऩ्ऱु सूचिप्पिक्कवेण्डुमे यॊऴिय, अर्चिरादि मार्गत्तैप्पोल् अवैगळैयुम् पिरित्तु स्पष्टमागच् चॊल्लुगै अपेक्षितमऩ्ऱु।↩︎

गत्य्-अनुसन्धानोपयोगः

(English1)

(Español2)

(विश्वास-टिप्पनी3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इग्-गत्य्-अनुसन्धानादिगळ्
स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩ् आऩव् इवऩुक्कु
स-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कुप् पोले
उपायाङ्गम् आग नाळ्-तोऱुम्(=प्रति) कर्तव्यङ्गळ् अऩ्ऱेय् आगिलुम्

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-उपायत्तिल् इऴियुम् पोदु
अधिकारित्व-सिद्धिक्क् आग
फलार्थित्वम् अपेक्षितम् आगैयाले
फल-पर्व-विशेषानुसन्धानम् आय्प् पुगिऱक् कडवऩ।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिऩ्बु वरप्-पुगुगिऱ कण्णाळत्तुक्कु(=कल्याणाय→विवाहाय)
नाळ् ऎण्णिय् इरुक्कुमाप् पोले
पूर्व-प्रार्थित--पुरुषार्थ-स्मरण-मात्रम् आय्

इप्-पुरुषार्थम् पॆऱप्-पुगुगिऱोम्

ऎऩ्गिऱ प्रीत्य्-अतिशयत्तै विळैप्पित्तुक् कॊण्डु
स्वयं-प्रयोजनम् आय् इरुक्कुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इङ्गु समुदाय-ज्ञान-मात्रत्तालुम्
इवऩुक्क् अपेक्षित-सिद्धिय् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘समीपं राज-सिंहस्य
रामस्य विदितात्मनः ।
संकल्प-हय-संयुक्तैर्
यान्तीम् (सीताम्) इव मनोरथैः॥’’

ऎऩ्ऩुम् बडि पिराट्टिय् इरुन्द विरुप्पु
इवऩ्-उडैय गत्य्-अनुसन्धानत्तुक्कु निदर्शनम्। (4)

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

It is not our object to describe these differences in the routes to mukti,
which are diverse for diverse souls,
as their knowledge is prescribed only to the respective adhikāris.↩︎

No es nuestro objeto describir estas diferencias en las rutas a Mukti,
que son diversos para diversas almas,
como su conocimiento se prescribe solo a los respectivos adhikāris.↩︎

प्रपत्ताव् अनङ्गम् अपि फलोपायादि-निष्ठा-वृद्ध्यै, परम-पद-प्राप्ति-मार्ग-भोग्यतया च गतिचिन्तनम् उपादेयम्, आह्निकेषु चोक्तम्।↩︎

इदं गत्य्-अनुसन्धानादिकं स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठस्यास्य
स-द्वारक-प्रपत्ति-निष्ठस्येवोपायाङ्गतया ऽहर् अहर् अ-कर्तव्यम् अपि↩︎

To the man who has adopted bhakti or upāsana as his upāya,
the meditation on the path to mukti has been prescribed as an aṅga to be performed daily.
But to the man who has adopted prapatti as the means,
there is no such need.↩︎

Al hombre que ha adoptado bhakti o upāsana como su upāya,
La meditación en el camino a Mukti se ha prescrito como un AṅGA que se realizará diariamente.
Pero para el hombre que ha adoptado Prapatti como el medio,
No existe tal necesidad.↩︎

इग्गत्यनुसन्धानादिगळ् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩाऩ विवऩुक्कु सद्वारक प्रपत्तिनिष्ठऩुक्कुप्पोले उपायाङ्गमाग नाळ्दोऱुम् कर्तव्यङ्गळऩ्ऱेयागिलुम्↩︎

आऩालुम् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु उपायाङ्गतया नित्यं चिन्तनीयमल्लामैयाल् इदिऩ् निरूपणन्दाऩ् सप्रयोजनोमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इक् गत्यनुसन्धानादिगळित्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् हान्य्-उपायन-चिन्तनादिग्-रहणम्।↩︎

एतद्-उपाये प्रवृत्ति-काले-
अधिकारित्व-सिद्ध्य्-अर्थं
फलार्थित्वस्यापेक्षितत्वात्
फल-पर्व-विशेषानुसन्धान-रूपतया ऽनुप्रविष्टं भवति ।↩︎

Still, at the time of adopting this upāya,
since he should know what his goal is
in order that he may be competent to adopt the upāya,
the meditation may help to remember the supreme goal.↩︎

Aún así, en el momento de adoptar esto upāya,
ya que debería saber cuál es su objetivo
Para que pueda ser competente para adoptar el upāya,
La meditación puede ayudar a recordar el objetivo supremo.↩︎

इव्वुपायत्तिलिऴियुम् पोदु अधिकारित्वसिद्धिक्काग फलार्थित्वमपेक्षितमागैयाले फलपर्वविशेषानुसन्धानमाय्प् पुगिऱक्कडवऩ।↩︎

इव्वुपायत्तिलिऴियुम्बोदु इति । उपायानुष्ठानात्पूर्वमॆऩ्ऱबडि। अधिकारित्वसिद्धिक्काग फलार्थित्वमपेक्षितमागैयाले इति । उपायानुष्ठानात्पूर्वं उपायफलार्थित्वमिल्लाविडिल् अन्द उपायत्तिऱ्कु अवऩ् अधिकारियागमाट्टाऩॆऩ्ऱु करुत्तु। फलपर्वविशेषानुसन्धानमाय्प् पुगिऱक् कडवऩ् इति । अर्चिरादिगतियुम् उपायत्तिऩ् फलपर्वविशेषमागैयाल् तदनुसन्धानम् उपायानुष्ठानात्पूर्वमधिकारिकोटियिले पुगुऱुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

पश्चात् करिष्यमाण-विवाहस्य कृते दिन-गणनवत्
पूर्व-प्रार्थित पुरुषार्थ-स्मरण-मात्रं भूत्वा

"इमं पुरुषार्थं प्राप्स्यामः"

इति प्रीतिविशेषम् उत्पादयत् सत्
स्वयं-प्रयोजनं भवति ।↩︎

It becomes an end in itself,
as it produces a keen delight in knowing that, very soon,
the supreme goal begged for at the time of prapatti
will be attained.
In this respect it is like counting the days before the ensuing wedding.↩︎

Se convierte en un fin en sí mismo,
Como produce una gran delicia al saber que, muy pronto,
El objetivo supremo rogó en el momento de Prapatti será alcanzado.
A este respecto, es como contar los días previos a la boda que sigue.↩︎

पिऩ्बु वरप्पुगुगिऱ कण्णाळत्तुक्कु नाळॆण्णियिरुक्कुमाप्पोले पूर्वप्रार्थित पुरुषार्थ-स्मरणमात्रमाय् इप्पुरुषार्थम् पॆऱप्पुगुगिऱोमॆऩ्गिऱ प्रीत्यतिशयत्तै विळैप्पित्तुक्कॊण्डु स्वयंप्रयोजनमायिरुक्कुम्।↩︎

आऩालुम् प्रपत्त्य्-अनुष्ठानानन्तरम्
गति-चिन्तनमहरहः कर्तव्यमोव् ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् पिऩ्बु इत्यादिना । वरप्पुगुगिऱ कण्णाळत्तुक्कु नाळॆण्णियिरुक्कुमाप्पोले इति । लोकत्तिल् ऒरु ब्रह्मचारिक्कु कल्याणत्तिऱ्काग ऒरु मुहूर्तदिनत्तै निश्चयित्तु तॆरिवित्तिरुन्दालवऩ् कल्याणदिनपर्यन्तम् नमक्कुक् कल्याणमित्तऩै नाळिल् वरप्पुगुगिऱदॆऩ्ऱु प्रतिदिनमुम् नाळैयॆण्णिक् कॊण्डिरुप्पदु वऴक्कम्। अदुबोल् ऎऩ्ऱबडि। नाळॆण्णाविट्टालुम्कल्याणमवर्जनीयमाग वरुवदायिरुन्दालुम् स्वयम्प्रयोजनमाग अवऩ् नाळॆण्णुमाप् पोले ऎऩ्ऱु करुत्तु। पूर्वप्रार्थितपुरुषार्थस्मरणमात्रमायिति । अर्चिरादिगतियुम् उपायानुष्ठानत्तिऱ्कु मुऩ्बु फलमाग प्रार्थिक्कप्पट्टिरुप्पदाल् अनुष्ठानत्तिऱ्कुप् पिऩ्बु अन्द गति चिन्तनम् पुरुषार्थस्मरणमात्रमाय् मुडियुमॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् प्रयोजनमुण्डो वॆऩ्ऩ इदुवे स्वयम्प्रयोजनमॆऩ्गिऱार् इप्पुरुषार्थमित्यादि ।↩︎

अतोऽत्र समुदायज्ञानमात्रेणापि अस्यापेक्षितसिद्धिः भवति ।↩︎

The prapanna will attain the desired object
even by a cursory knowledge (of the path)
(though the details are not known to him.)↩︎

La Prapanna alcanzará el objeto deseado
Incluso por un conocimiento superficial (del camino)
(Aunque los detalles no son conocidos por él).↩︎

आगैयालिङ्गु समुदायज्ञानमात्रत्तालुमिवऩुक्कपेक्षित सिद्धियुण्डु।↩︎

आगैयाल् - अङ्गमऩ्ऱिक्के फलपर्वानुसन्धानविशेषमागैयाल्, समुदायज्ञानमात्रत्तालुमिति । समुदायज्ञानमावदु विशेषाकारम् तॆरियाविडिलुम् तद्विषयकस्थूलमाऩ ज्ञानम्। अपेक्षितसिद्धियुण्डु इति । अपेक्षितमाऩ अधिकारत्तिऱ्कुम् स्वयम्प्रयोजनमाऩ स्मरणत्तिऱ्कुम् सिद्धियुण्डॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘समीपं राज-सिंहस्य
रामस्य विदितात्मनः ।
संकल्प-हय-संयुक्तैर्
यान्तीम् (सीताम्) इव मनोरथैः॥’’

इति वर्णिता श्रीजानक्याः स्थितिर्
एतदीय-गत्य्-अनुसन्धानस्य निदर्शनम् ॥ (4)↩︎

Of this meditation on the path to mukti,
the state of Sītā is an example (of whom it is said):

"It looked as if Sītā was driving in the chariot of her mind
drawn by her desires which were like fleet horses,
towards ŚrīRāma, the greatest of kings,
who was aware of his nature
that always insisted on protecting those that sought his help".

↩︎

De esta meditación en el camino a Mukti,
El estado de sītā es un ejemplo (de quien se dice):

"Parecía que Sītā conducía en el carro de su mente
dibujado por sus deseos que eran como caballos de flota,
Hacia Śrīrāma, el más grande de los reyes,
Quién era consciente de su naturaleza
Eso siempre insistió en proteger a aquellos que buscaban su ayuda ".

↩︎

‘‘समीपं राजसिंहस्य रामस्य विदितात्मनः । संकल्पहयसंयुक्तैर्यान्तीमिव मनोरथैः’’ ऎऩ्ऩुम्बडि पिराट्टियिरुन्द विरुप्पु इवऩुडैय गत्यनुसन्धानत्तुक्कु निदर्शनम्।↩︎

इन्द गतिचिन्तनत् तुक्कु अनुरूपमाऩदॊरु दृष्टान्तत्तैक् काट्टुगिऱार् समीपं राजसिंहस्येत्यादिना । राजसिंहस्य – राजश्रेष्ठस्य, इदऩाल् परत्वकथनम्। विदितात्मनः – सीतावियोगसहिष्णुवागत् तऩ्ऩै यऱिन्दु कॊण्डिरुक्किऱ, रामस्य – रामऩुडैय, इदऩाल् सर्वजनहृदयरञ्जकत्वरूपसौलभ्यादिगुण सूचनम्। समीपं – समीपत्तै, सङ्कल्पहयसंयुक्तैः – इप्पॊऴुदे रामसमीपत्तिऱ्कुप् पोग वेण्डुमॆऩ्गिऱ सङ्कल्पमागिऱ कुदिरैयोडु सेर्न्ददुगळाऩ, मनोरथैः – फलानुभवेच्छाविशेषङ्गळागिऱ, रथैः – रथङ्गळाले, यान्तीमिवस्थितां – सॆल्गिऱवळ् पोलिरुक्किऱ ऎऩ्गै। ऎऩ्ऩुम्बडि पिराट्टि यिरुन्द विरुप्पु - ऎऩ्ऱु महर्षि सॊल्लुम्बडि पिराट्टि अनुष्ठित्तुक्काट्टिऩ रामसमीपगमनचिन्तावत्वरूपमाऩ स्थिति, इवऩुडैय गत्यनुसन्धानत्तुक्कु निदर्शनम् - स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुडैय स्वयम्प्रयोजनमाऩ गतिचिन्तनत्तिऱ्क नुरूपमाऩ दृष्टान्तम्।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

नडै-पॆऱव् अङ्गिप्(=अग्निः), पगल्, ऒळि-नाळ्, उत्तरायणम्, आण्ड्(=वर्षम्),
इडै(=मध्यं) वरु काऱ्ऱ्(=वायुः), इरविय्, इरविन्(=निशायाः) पति, मिन्(=विद्युत्), वरुणन्,
कुडैय्-उडै वानवर्-कोमान्(=राजा), पिरजापतिय् ऎऩ्ऱ् इवराल्
इडैय् इडै भोगङ्गळ् ऎय्दिय्(=उपगम्य), ऎऴिऱ्‌(=उद्गन्तृ) पदम् एऱुवरे. (28)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(स्वर्ग-गामि-)पितृ-पथ-(कूप-)घटी-यन्त्रारोहावरोह-**परिभ्रमैः** निरय-पदवी-**यातायात-क्रमैश्** च निरन्तरैः । अधिगत-**परिश्रान्तीन्** आज्ञा-**धरैर्** **अतिवाह्य** नः **सुखयति** निज-च्छाया-**दायी** स्वयं हरि-चन्दनः (स्व-पादे)॥ ४७ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
गतिचिन्तनाधिकारः एकविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

[[१७६]]

गति-प्रापि-काले ऽग्निर्, अहः, शुक्ल-पक्ष, उत्तरायणं, संवत्सरो,
मध्ये प्राप्तो वायुः, सूर्यो, रात्रि-पतिर्, वैद्युतो, वरुणश्, च्छत्रवान् दिविषद्-अधिपः प्रजापतिर् इत्य् एतैर् मध्ये मध्ये भोगान् अनुभूय
तेजोमयं पदम् आरोहेयुः ॥↩︎

Agni, Daytime, Śukla-pakṣa, Uttarāyaṇa, the year, the intervening Vāyu, Sūrya, Chandra, Lightning, Varuṇa, the king of the devas, (Indra) with his umbrella (signifying rulership) and Prajāpati –
by these the soul of the mukta is entertained on the way with delights
and thereafter it enters the abode of bliss.↩︎

Agni, durante el día, Śukla-Pakṣa, Uttarāyaṇa, el año,
el interviniente Vāyu, Sūrya, Chandra, rayo,
Varuṇa, el rey de los Devas (Indra) con su paraguas (reglamentación significativa), y Prajāpati-
Por estos, el alma del mukta se entretiene en el camino con delicias
y a partir de entonces ingresa a la morada de la dicha.↩︎

नडैबॆऱ वङ्गिप्पगलॊळि नाळुत्तरायणमाण्
डिडैवरुगाऱ्ऱिरवि यिरविन्बदि मिन्वरुणन्
कुडैयुडैवानवर्गोमान् पिरसाबदि यॆऩ्ऱिवराल्
इडैयिडै पोगङ्गळॆय्दि यॆऴिऱ्‌पदमेऱुवरे. (28)↩︎

इऩि मुऩ्बु श्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट आतिवाहिकर्गळाल् नडुवे नडुवे सत्करिक्कप्पट्टु अर्चिरादिमार्गत्ताले परमपदत्तिल् एऱुवार्गळॆऩ्ऱु पाट्टाले अरुळिच्चॆय्गिऱार् नडैबॆऱ इत्यादि । नडैबॆऱ - अर्चिरादिमार्गत्तिले नडक्कवारम्भित्तबिऱगु, अङ्गि - अग्नि, अर्चिरभिमानिदेवतै यॆऩ्ऱबडि। पगल् - दिनम्, ऒळिनाळ् - शुक्लपक्षम्, उत्तरायणम् - मकरादिषण्मासम्, आण्डु - वर्षम्, इडै - संवत्सरत्तिऱ्कुम् आदित्यऩुक्कुम् मध्यत्तिल्, वरु - वरुगिऱ, काऱ्ऱु - वायु, संवत्सरादादित्य मॆऩ्ऱु क्रममिरुक्कच्चॆय्देयुम्, ‘‘वायुमब्दादविशेषविशेषाभ्यां’’ ऎऩ्गिऱसूत्रत्तिल् संवत्सरादि त्ययोर्मध्यत्तिल् वायुविऱ्कुप् प्रवेशम् निर्णीतमिऱे। इरवि - सूर्यऩ्, इरविऩ्बदि - रात्रिक्कुप् पदियाऩ चन्द्रऩ्, मिऩ् - वैद्युतऩ्, वरुणऩ् - वरुणदेवतै, कुडैयुडै - देवराजऩागै याले छत्रविशिष्टऩाऩ, वाऩवर् कोमाऩ् - देवेन्द्रऩ्, ऎऩ्ऱिवराल् - ऎऩ्गिऱ आति- वाहिकर्गळाल्, इडैयिडै - मध्ये मध्ये, पोगङ्गळॆय्दि - सत्कारङ्गळैप् पॆऱ्ऱु, ऎऴिऱ्पदम् - उत्तरोत्तरोत्कृष्टपदप्राप्तिक्रमेण सर्वोत्कृष्टमाऩ परमपदत्तै, एऱुवरे - पॆऱुवरॆऩ्गै।↩︎

(स्वर्ग-गामि-)पितृ-पथ-(कूप-)घटी-यन्त्रारोहावरोह-परिभ्रमैः
निरय-पदवी-यातायात-क्रमैश् च निरन्तरैः ।
अधिगत-परिश्रान्तीन् आज्ञा-धरैर् अतिवाह्य नः
सुखयति निज-च्छाया-दायी स्वयं हरि-चन्दनः (स्व-पादे)॥ ४७ ॥↩︎

We become exhausted by frequent ascent (to svarga) and descent back to the earth
along the path of the Pitṛs (the path of smoke)
like the water-pot going up and down the well by the rotation of the water-wheel.
(We become exhausted likewise) by incessant journey, to and fro, along the route to hell.
(So) Hari makes the various deities (on the shining path of archis) entertain us who are so exhausted
and at length confers bliss on us
by keeping us, as it were, under His shade
which is like the shade of a sandal tree.↩︎

Nos agotamos por el ascenso frecuente (a Svarga) y el descenso de regreso a la tierra
a lo largo del camino de los Pitṛs (el camino del humo)
Al igual que el bote de agua subiendo y bajando por la rotación de la rueda de agua.
(Nos agotamos también) por un viaje incesante, de aquí para allá, a lo largo de la ruta al infierno.
(Entonces) Hari hace que las diversas deidades (en el camino brillante de Archis) nos entretengan que estámos tan agotados
y finalmente nos confiere felicidad
manteniéndonos, por así decirlo, bajo su sombra
que es como la sombra de un sandalia.↩︎

पितृपथघटीयन्त्रारोहावरोहपरिभ्रमैः
निरयपदवीयातायातक्रमैश्च निरन्तरैः ।
अधिगतपरिश्रान्तीनाज्ञाधरैरतिवाह्य नः
सुखयति निजच्छायादायी स्वयं हरिचन्दनः ॥ ४७ ॥↩︎

संसारत्तिल् परिभ्रमित्तु शान्तर्गळाऩ नमक्कु विद्याप्रसन्नऩाऩ भगवाऩ् आतिवाहिकर्गळाले स्वप्राप्तियैत्तन्दु सुखिप्पिक्किऱाऩॆऩ्गिऱार् अधिकारावसानश्लोकत्ताले। पितृपथेति । पितृपथं – पितृयानम्, स्वर्गादिगळुक्कुप्पोगुम् धूमादिमार्गमॆऩ्ऱबडि।

‘‘अथ य इमे ग्रामे इष्टापूर्ते दत्तम् इत्य् उपासते ते धूमम् अभिसम्भवन्ति,
धूमाद् रात्रिं, रात्रेर् अपर-पक्षं,
अपर-पक्षाद्यान् "षड् दक्षिणे"ति मासान्,
तान् नैते संवत्सरम् अभिप्राप्नुवन्ति,
मासेभ्यः पितृलोकं’’ (5)

ऎऩ्ऱु धूमादिमार्गम् पितृघटितमागच्चॊल्लप् पडुगैयाले अदै पितृयानम् पितृपथमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदु। घटीयन्त्रं - पूट्टक् कुण्डिगै। अदावदु - किणर्गळिलिरुक्कुम् एऱ्ऱम्। अदिले, आरोहावरोह - एऱु वदिऱङ्गुवदागिऱ, परिभ्रमैः – असकृद्भ्रमणङ्गळालुम्, निरयपदवीयातायातक्रमैश्च निरन्तरैः – निरयपदवियिल् निरन्तरमाग पोगुगै, वरुगैयागिऱ पर्यायङ्गळालुम्, अधिगतपरिश्रान्तीन् - अडैयप्पट्ट अधिकमाऩ इळैप्पैयुडैय, नः - नम्मै, हरिचन्दनः – हरिचन्दनमॆऩ्गिऱ कल्पकवृक्षसमानऩाऩ भगवाऩ्, अथवा हरियागिऱ चन्दनवृक्षम्, स्वयं - ताऩे, आज्ञाधरैः – आज्ञानुवृत्तिकळाऩ आतिवाहिकपुरुषर्गळाले, अतिवाह्य – सत्कारपूर्वकमाग लीलाविभूतियिल्निऩ्ऱुम् तऩ्ऩै यडैविप्पित्तु, निजच्छायादायी सन् - तऩ् तिरुवडिच् छायैयैक्कॊडुत्तु। चन्दनपक्षत्तिल् निऴलैक्कॊडानिऩ्ऱुगॊण्डु, सुखयति – ‘‘एष ह्येवानन्दयाति’’ ऎऩ्गिऱबडि परमानन्दरूपस्वानुभवत्तैयुम् तत्परीवाहमाऩ कैङ्कर्यत्तैयुम् कॊडुत्तु सुखिप्पिक्किऱाऩॆऩ्गै।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
गतिचिन्तनाधिकारः एकविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशपट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
गतिचिन्तनाधिकारः एकविंशः ॥↩︎

२२ परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः

सङ्गतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

२२ परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः ॥ २२ ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

वितमसि पदे लक्ष्मी-कान्तं विचित्र-विभूतिकं
सचिव-गमितस् संपद्याविर्-भवत्-सहजाकृतिः ।
स्फुट-तद्--अ-पृथक्--सिद्धिस्, सिद्ध्यद्-गुणाष्टक-तत्-फलो
भजति परमं साम्यं भोगे, (संसृतिम् प्रति) निवृत्ति-कथोज्झितम् ॥ ४८ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

२२ परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः ॥ २२ ॥↩︎

(22) THE CHAPTER ON THE FULL AND PERFECT ENJOYMENT OF THE BLISS OF BRAHMAN.
page 274↩︎

(22) El capítulo sobre el disfrute completo y perfecto de la dicha de Brahman. Página 274↩︎

२२ परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः ॥ २२ ॥↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिनीव्याख्यायां
परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः ॥↩︎

वितमसि पदे लक्ष्मी-कान्तं विचित्र-विभूतिकं
सचिव-गमितस् संपद्याविर्-भवत्-सहजाकृतिः ।
स्फुट-तद्--अ-पृथक्--सिद्धिस्, सिद्ध्यद्-गुणाष्टक-तत्-फलो
भजति परमं साम्यं भोगे, (संसृतिम् प्रति) निवृत्ति-कथोज्झितम् ॥ ४८ ॥↩︎

Led by his guides (archis and others) to the Lord of Lakṣmī
who is possessed of varied glories in the region beyond tamas (i e.) prakṛti
and having attained Him,
the mukta has his essential nature in full manifestation
and realises his inseparable connection with the Lord
and as a consequence, acquires the eight attributes (of (freedom from sin and the like)
and without any question of his returning again (to saṁsāra ), he attains, in regard to enjoyment, perfect resemblance to the Lord.(4)↩︎

Dirigido por sus guías (Archis y otros) al Señor de Lakṣmī
a quien se posee de variadas glorias en la región más allá de los tamas (i e.) Prakṛti
y habiendo alcanzado,
El Mukta tiene su naturaleza esencial en manifestación completa
y se da cuenta de su conexión inseparable con el Señor
y como consecuencia, adquiere los ocho atributos (de (libertad del pecado y similares)
Y sin ninguna cuestión de su regreso nuevamente (a Saṁsāra), alcanza, con respecto al disfrute, el parecido perfecto con el Señor.(4)↩︎

वितमसि पदे लक्ष्मीकान्तं विचित्रविभूतिकं
सचिवगमितस्संपद्याविर्भवत्सहजाकृतिः ।
स्फुटतदपृथक्सिद्धिस्सिद्ध्यद्गुणाष्टकतत्फलो
भजति परमं साम्यं भोगे निवृत्तिकथोज्झितम् ॥ ४८ ॥↩︎

इप्पडि परमपदत्तैयडैन्द पिऱगु इवऩुक्कु वरुम् श्रेयस्सुक्कळै ऒरु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् वितमसीति । वितमसि – तमोगुणमिल्लाद। इदु रजोगुणमिल्लामैक्कुमुबलक्षणम्।

‘‘क्षयन्तमस्य रजसः पराके’’

ऎऩ्ऱदिऱे श्रुत्यन्तरम्। पदे – ‘‘तमसः परस्तात्’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ परमपदत्तिले, इदऩाल् वैकुण्ठमॆऩ्गिऱ परमपदम् प्रकृतिमण्डलान्तर्गतमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ पक्षम् व्यावृत्तम्। विचित्रविभूतिकं – आश्चर्यावहङ्गळाऩ लीलाभोगविभूतिकळैयुडैय, इदऩाल् निर्विशेषब्रह्मभावमे मोक्षमॆऩ्ऩुम् पक्षम् व्यावृत्तम्, लक्ष्मीकान्तं – लक्ष्म्या अपि मनोहरऩाऩ भगवाऩै, इदऩाल् अर्चिराद्यातिवाहिकगणम् कार्यभूतऩाऩ चतुर्मुखऩैये अडैविप्पिक्किऱदु ऎऩ्ऱु कार्याधिकरणत्तिल्
‘‘कार्यं बादरिरस्य गत्य्-उपपत्तेः’’
ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ बादरिपक्षव्यावृत्तिः । सचिवगमितः – भगवाऩुक्कु अन्तरङ्गर्गळाऩ आतिवाहिकर्गळाले अडैविक्कप्पट्ट प्रपन्नऩाऩ आत्मा, इदऩाल् अर्चिरादिपादार्थम् अनुवदिक्कप्पट्टदु। इऩि फलपादत्तिलुळ्ळ अधिकरणङ्गळिऩर्थत्तैक् क्रमेण सङ्ग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् सम्पद्याविर्भवत्सहजाकृतिरिति । सम्पद्य – परञ्ज्योतिस्साऩ भगवाऩै यडैन्दु, आविर्भवन्त्यः सहजाः आकृतयः – आकाराः यस्य सः – आविर्भवत्सहजाकृतिः । इङ्गु आविर्भावशब्दत्तालुम् सहजशब्दत्तालुम् अपहतपाप्मत्वाद्याकारङ्गळ् आगन्तुकङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितम्। इदऩाल्

‘‘परञ्ज्योतिर् उपसम्पद्य
स्वेन रूपेणाभिनिष्पद्यते’’

ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थमुम्, सम्पद्याविर्भावा-धिकरणार्थमुम् सूचितमागिऱदु। स्फुटतदपृथक्सिद्धिः – स्फुटः – प्रत्यक्ष विषयीकृतः, तदपृथक्सिद्धिर्येन, अन्द भगवाऩोडु पृथग्व्यपदेशानर्हमाऩ संश्लेषविशेषमाऩदु ऎवऩाले प्रत्यक्षीकरिक्कप् पट्टदो। इदऩाल् अविभागेन दृष्टत्वाधिकरणार्थम् सूचितम्। सिद्ध्यद्गुणाष्टकतत्फलः – सिद्ध्यन्ति गुणाष्टकतत्फलानि यस्य सिद्ध्यद्गुणाष्टकतत्फलः । गुणाष्टकानि अपहतपाप्मत्वादीनि । तत्फलानि

‘‘स एकधा भवति’’
‘‘जक्षत् क्रीडन् रममाणः’’
‘‘स यदि पितृ-लोक-कामो भवति’’

इत्याद्युक्तानि । अत्र गुणाष्टकेत्यनेन

‘‘ब्राह्मेण जैमिनिर् उपन्यासादिभ्यः,
चिति-तन्-मात्रेण तद्-आत्मकत्वाद् इत्य् औडुलोमिः,
एवम् अप्य् उपन्यासात्
पूर्वभावाद् अविरोधं बादरायणः’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रङ्गळिऩर्थम् सूचितम्।
तत्फलेत्यनेन सङ्कल्पाधिकरणार्थमुम्,

‘‘अभावं बादरिर् आह ह्य् एवं,
भावं जैमिनिर् विकल्पामननात्,
द्वादशाहवद् उभयविधं बादरायणोऽतः’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रङ्गळिऩर्थमुम् सूचिम्। निवृत्तिकथोज्झितं – पुनरपि संसारनिवृत्तिप्रस्तावमेयिल्लादबडि। इदऩाल् अनावृत्तिश्शब्दादनावृत्तिश्शब्दात् ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिऩर्थम् सूचितम्। भोगे – भगवदनुभवरूपमाऩ भोगमात्रत्तिले, इदऩाल् जगद्व्यापारवर्जाधिकरणार्थम् सूचितम्। परमं साम्यं – ब्रह्मत्तोडु परमसाम्यत्तै,

‘‘तदा विद्वान् पुण्यपापे विधूय
निरञ्जनः परमं साम्यम् उपैति’’

ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् सॊल्लप्पट्ट परमसाम्यत्तै, भजति - अडै किऱाऩॆऩ्गै।↩︎

परिपूर्णता

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इग् गति-विशेषत्ताले सॆऩ्ऱ् अवऩ् उडैय
परिपूर्ण-ब्रह्मानुभवम् इरुक्कुम् बडिय् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'अऩैत्त् उलगुम् उडैयव् अरविन्द-लोचऩऩैत् तिऩैत्(=millet-धान्यम्)-तऩैयुम् विडाळ्'
(तिरुवाय्मॊऴि ६-७-१२।)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-देश--सर्व-काल--सर्वावस्थैगळिलुम् सर्वेश्वरऩै
अनन्तङ्गळ् आऩ विग्रह-गुण-विभूति-चेष्टितङ्गळिल् ऒऩ्ऱुङ् कुऱैयामे
निरतिशय-भोग्यम् आग विषयी-करित्तुक् कॊण्ड् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अनुभवम् ईश्वरऩुक्कुम् इवऩुक्कुम् अत्यन्त-तुल्यम् आगैयाले
परम-साम्यञ् जॊल्लुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)18)

(विश्वास-टिप्पनी19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

Led by his guides (archis and others) to the Lord of Lakṣmī
who is possessed of varied glories in the region beyond tamas (i e.) prakṛti
and having attained Him,
the mukta has his essential nature in full manifestation
and realises his inseparable connection with the Lord
and as a consequence, acquires the eight attributes (of (freedom from sin and the like)
and without any question of his returning again (to saṁsāra ), he attains, in regard to enjoyment, perfect resemblance to the Lord.(4)↩︎

Dirigido por sus guías (Archis y otros) al Señor de Lakṣmī
a quien se posee de variadas glorias en la región más allá de los tamas (i e.) Prakṛti
y habiendo alcanzado,
El Mukta tiene su naturaleza esencial en manifestación completa
y se da cuenta de su conexión inseparable con el Señor
y como consecuencia, adquiere los ocho atributos (de (libertad del pecado y similares)
Y sin ninguna cuestión de su regreso nuevamente (a Saṁsāra), alcanza, con respecto al disfrute, el parecido perfecto con el Señor.(4)↩︎

अनेन गति-विशेषेण गतस्य परिपूर्ण-ब्रह्मानुभव-स्थिति-प्रकारः क

इति चेत् —↩︎

If it is asked what is this full and perfect enjoyment of Brahman
by the mukta who has traversed the path (described before),
the answer is as follows:-↩︎

Si se pregunta qué es este disfrute completo y perfecto de Brahman
por el mukta que ha atravesado el camino (descrito antes),
La respuesta es la siguiente:-↩︎

इक् गतिविशेषत्ताले सॆऩ्ऱवऩुडैय परिपूर्णब्रह्मानुभवमिरुक्कुम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;↩︎

इऩि परिपूर्णब्रह्मानुभवप्रकारत्तैच् चॊल्लप्पोगिऱवराय् मुदलिल् तन्निरूपणाकाङ्क्षैयै प्रश्नपूर्वकमाग उण्डु पण्णुगिऱार् इग् गतिविशेषत्ताले इति ।↩︎

“सर्व-लोक-स्वामिनम् अरविन्द-लोचनं क्षण-मात्रम् अपि न त्यजति"

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

This is thus described (in the following verse):--

"She will never, in the least,
miss (the sight of) Bhagavān
whose eyes are as beautiful as the lotus
and who is the Lord of the world."

↩︎

Esto se describe así (en el siguiente verso):-

"Ella nunca, en lo más mínimo,
perder (la vista de) Bhagavān
cuyos ojos son tan hermosos como el loto
Y quién es el señor del mundo ".

↩︎

'अऩैत्तुलगुमुडैयवरविन्दलोसऩ ऩैत्तिऩैत्तऩैयुम् विडाळ्'(तिरुवाय्मॊऴि ६-७-१२।) इत्यादिगळिऱ्पडिये↩︎

अऩैत्तुलगुमि त्यादि । अऩैत्तुलगुमुडैय - उभयविभूतिविशिष्टऩाऩ, अरविन्दलोसऩऩै - तामरसपुष्पम् पोऩ्ऱ तिरुक्कण्गळैयुडैयवऩाऩ भगवाऩै, तिऩैत्तिऩैयुम् विडाळ् - तिऩै - एकदेशम्, एकदेशत्तैयुम् विडाळ्, भगवाऩै सर्वाङ्गविशिष्टऩागवे अनुभविप्पाळॆऩ्ऱबडि।↩︎

सर्व-देश--सर्व-काल--सर्वावस्थासु सर्वेश्वरम्
अनन्त-विग्रह-गुण-विभूति-चेष्टितेषु एकेनाप्य् अन्यूनं
निरतिशय-भोग्यतया विषयी-कुर्वन् वर्तेत ।↩︎

He will in all places, at all times, and in all situations, have,
for his unsurpassed joys,
the supreme Ruler with His countless forms, attributes, glories and activities
without missing any of them.↩︎

Él en todos los lugares, en todo momento, y en todas las situaciones, tendrá,
por sus alegrías sin igual,
El gobernante supremo con sus innumerables formas, atributos, glorias y actividades
sin perderse ninguno de ellos.↩︎

सर्वदेश सर्वकाल सर्वावस्थैकळिलुम् सर्वेश्वरऩै अनन्तङ्गळाऩ विग्रहगुण विभूतिचेष्टितङ्गळिलॊऩ्ऱुङ्गुऱैयामे निरतिशयभोग्यमाग विषयीकरित्तुक्कॊण्डिरुक्कुम्।↩︎

इदै विवरिक्किऱार् सर्वदेशेत्यादिना । निरतिशयभोग्यमाग इति । काष्ठलोष्टादिगळैप्पोले उदासीनमाग विषयीकरिक्कैयऩ्ऱिक्के निरतिशयानुकूलमाग अनुभविप्पाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अयम् अनुभव ईश्वरस्यास्य चात्यन्त-तुल्यः
इति परम-साम्यं प्रोच्यते ।↩︎

रममाणा वने त्रय

इति वाल्मीकिर् अप्य् आह भोगसाम्यं लक्ष्मणस्य।↩︎

(Since the Lord enjoys His own forms, attributes, glories and activities Himself),
there is perfect similarity between the mukta's enjoyment and the Lord's.
Therefore (the śruti s) speak of perfect similarity.↩︎

(Dado que el Señor disfruta de sus propias formas, atributos, glorias y actividades él mismo),
Existe una similitud perfecta entre el disfrute de Mukta y el de el Señor.
Por lo tanto (los śruti s) hablan de perfecta similitud.↩︎

इव्वनुभवम् ईश्वरऩुक्कुमिवऩुक्कुमत्यन्ततुल्यमागैयाले परमसाम्यञ्जॊल्लुगिऱदु।↩︎

इव्वनुभवम् - भोगरूपमाऩ इन्द साक्षात्कारम्। ईश्वरऩुक्कुमिवऩुक्कुमत्यन्ततुल्यमागैयाले इति । ईश्वरत्व, नियाम्यत्व, शेषित्व, शेषत्वादि-धर्मङ्गळाले ईश्वरऩुक्कुम् मुक्तऩुक्कुम् अत्यन्तवैलक्षण्यमिरुन्दालुम्, प्रमेयत्वव्यापकभोग्यत्व प्रकारक साक्षात्कार विषयत्तिले इवर्गळुक्कु ईषद्वैलक्षण्यमुमिऩ्ऱिक्के अत्यन्तसाम्यमे उळ्ळदॆऩ्ऱबडि। परमसाम्यञ्जॊल्लुगिऱदु इति । एकदेशत्तिल् वैधर्म्यत्तैयुडैय वस्तुक्कळुक्कु एकदेशत्तिल् अत्यन्तसाधर्म्यत्ताले परमसाम्यम् सॊल्लुवदु शास्त्रसम्मत मिऱे।↩︎

भगवत्-स्वरूप-भोग्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

उणर्(=ज्ञान)--मुऴु(=पूर्ण)-नलम्(=गुण|आनन्द)
(तिरुवाय्मॊऴि १-१-२।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निरस्तातिशयाह्लाद-
सुख-भावैक-लक्षणा ।
भेषजं भगवत्-प्राप्तिर्
एकान्ता ऽऽत्यन्तिकी मता ॥“
(विष्णुपुराणम् ६-५-५९।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-स्वरूपम् भोग्यम् आगप् प्राप्तम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

"वेद्यः कृत्स्नम् आनन्दः"

इति↩︎

"He is all knowledge and all bliss".↩︎

"Él es todo conocimiento y toda la dicha".↩︎

'उणर्मुऴुनलम्'(तिरुवाय्मॊऴि १-१-२।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इन्द मुक्तऩुक्कु आनन्दादिमयमाऩ भगवत्स्वरूपम् भोग्यमाऩालुम्, तत्सम्बन्धियाऩ विभूतिसामान्यमुम् भोग्यमागुमोवॆऩ्ऱु शङ्गित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् उणर् मुऴु नलमित्यादि । मुऴु ऎऩ्ऱदु उणरिलुम् नलत्तिलुम् मध्यमणिन्यायत्ताले अन्व यिक्किऱदु। मुऴु उणर् - कृत्स्नांशमुम् ज्ञानस्वरूपम्। मुऴु नलम् - कृत्स्नंशमुम् आनन्दस्वरूपम्।↩︎

निरस्तातिशयाह्लाद-
सुख-भावैक-लक्षणा ।
भेषजं भगवत्-प्राप्तिर्
एकान्ता ऽऽत्यन्तिकी मता ॥“
(विष्णुपुराणम् ६-५-५९।)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

"The attainment of Bhagavān
is a remedy for the disease of (saṁsāra).
It is of the nature of joy which is unsurpassed
and confers joy on others.
It is an end in itself and lasts forever".

↩︎

"El logro de Bhagavān
es un remedio para la enfermedad de (saṁsāra).
Es de la naturaleza de la alegría que es insuperable
y confiere alegría a los demás.
Es un fin en sí mismo
y dura para siempre ".

↩︎

‘‘निरस्तातिशयाह्लादसुखभावैकलक्षणा ।
भेषजं भगवत्प्राप्तिरेकान्तात्यन्तिकी मता ॥“
(विष्णुपुराणम् ६-५-५९।)
ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

निरस्तेति । इदु विष्णुपुराणवचनम्। निरस्ताः अतिशयाः यस्याः निरस्तातिशया । स्वस्मादुत्कृष्टावधिरहिता ऎऩ्ऱबडि। आह्लादसुखभावैकलक्षणा – आह्लादसुखभावः – आनन्दसुखत्वमेव एकलक्षणं यस्याः । सिद्धान्तत्तिल् सुखत्वमनुकूलत्वरूपमागैयालदु ज्ञानेतरङ्गळुक्कुमुण्डागैयाल् तद्व्यावृत्त्यर्थम् भगवदनुभवरूपभगवत् प्राप्तिक्कु आह्लादसुखलक्षणत्वम् सॊऩ्ऩदु। तथाच भगवदनुभवरूपभगवत् प्राप्तिक्कु आनन्दरूपत्वम् सॊऩ्ऩदायिऱ्ऱु। एकान्ता – प्रयोजनान्तराविषयिणी । आत्यन्तिकी – उत्तरावधिरहिता । सर्वकालव्यापिनीत्यर्थः । भगवत्प्राप्तिः – उभयविभूतिविशिष्टभगवदनुभवः । भेषजं मता – संसारव्याधिक्कु भेषजमाग निश्चयिक्कप्पट्टदु।↩︎

भगवत्-स्वरूपं भोग्यं भवितुम् अर्हम् ।↩︎

The Lord's svarūpa is delightful as may be seen from the following above passages.↩︎

El Svarūpa del Señor es encantador como se puede ver de los pasajes anteriores.↩︎

भगवत्स्वरूपम् भोग्यमागप्प्राप्तम्,↩︎

ऎऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱबडिये - ज्ञानमॆऩ्ऱुम्, आनन्दमॆऩ्ऱुम्, आनन्दसुखभावैकलक्षणमाऩ प्राप्तिक्कु विषयमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱबडिये। भगवत्स्वरूपम् भोग्यमागप् प्राप्तमिति ।

ज्ञानत्वाद् आनन्दत्वाद् आनन्दात्मकानुभव-विषयत्वाच् च
भोग्यत्वम् स्वतस् सिद्धम्
ऎऩ्ऱ बडि। (4)↩︎

भगवत्-स्वरूप-व्यतिरिक्तानाम् भोग्यत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ्-उळ्ळ्-अवै भोग्यम् आम् बडिय् ऎङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

राज-महिषिक्कु राजा भोग्यऩ् आऩाल्
अवऩुक्क् अभिमतङ्गळ् आय्
अवऩ् उडैय भोगत्तुक्क् उऱुप्प्(=अङ्गम्) आऩ भोगोपकरण--भोग-स्थानादिगळुम्
इवळुक्क् अनुकूलम् आमाप् पोले (4)

इङ्गुम् भगवत्--स्व-रूपानुबन्धिगळ् आऩ्-अवैय् ऎल्लाम्
भोग्यम् आगक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)6)

(विश्वास-टिप्पनी7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि सर्व-प्रकार-विशिष्टऩ् आय्क् कॊण्डु
सर्वेश्वरऩ् भोग्यऩ्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
श्रुति-स्मृत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(विश्वास-टिप्पनी13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै भूमाधिकरणत्तिले साधित्त् अरुळिऩार्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

[[१७३]]

अन्यस्य सर्वस्यापि भोग्यत्वं कथं (युज्यते)

इति चेत् —↩︎

Other things are enjoyable in this way:↩︎

Otras cosas son agradables de esta manera:↩︎

मऱ्ऱुळ्ळवै भोग्यमाम्बडियॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्;↩︎

मऱ्ऱुमुळ्ळवै भोग्यमाम्बडि यॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । भगवद्व्यतिरिक्त भगवत्सम्बन्धिगुणविभूत्यादिगळ् ऎप्पडि भोग्यमागुङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

राज-महिष्या राजा भोग्यश् चेत्,
तद्-अभिमतानां तदीय-भोग-साघनी-भूतानां भोग-स्थान--भोगोपकरणादीनाम् अपि
एतां प्रत्य् अनुकूलत्वं यथा, (4)

तथा अत्रापि भगवत्-स्वरूपानुबन्धिनः
सर्वेषां भोग्यत्वस्य न क्षतिः ।↩︎

मैत्रवन् न मुक्तिः - यतो मित्रम् मित्रस्य स्वं न भुङ्क्ते।
अपि तु विवाहवत्। भार्या हि भर्तुस् स्वं पूर्णतया भुङ्क्ते।↩︎

If the king is the queen's joy,
then all objects and instruments of his enjoyment
as well as the places where he finds delight are alike, objects of joy to her.
Similarly the mukta finds joy in all that pertains to the Lord.↩︎

Si el rey es la alegría de la reina,
Entonces todos los objetos e instrumentos de su disfrute
Además de los lugares donde encuentra deleite, son objetos de alegría para ella.
Del mismo modo, el Mukta encuentra alegría
en todo lo relacionado con el Señor.↩︎

राजमहिषिक्कु राजा भोग्यऩाऩाल् अवऩुक्कभिमतङ्गळाय् अवऩुडैय भोगत्तुक्कुऱुप्पाऩ भोगोपकरणभोगस्थानादिगळुम् इवळुक्कनुकूल मामाप्पोले इङ्गुम् भगवत्स्वरूपानुबन्धिकळाऩवैयॆल्लाम् भोग्यमागक् कुऱैयिल्लै।↩︎

भगवत्सम्बन्धिकळॆल्लाम् भोग्यमागुम् वऴियै दृष्टान्तत्तैक्काट्टियुपपादिक्किऱार् राजमहिषिक्कु इत्यादिना ।↩︎

इत्थं सर्व-प्रकार-विशिष्टः सन्
सर्वेश्वरो भोग्य
इत्य् एतत् श्रुति-स्मृत्य्-आदिषु प्रसिद्धम् ।↩︎

नान्यत् पश्यति

इत्य् अपि श्रुतिः।
सर्वं ब्रह्मण्य् अन्तर् भूतम् इत्य्-अतः,
नान्यत् किञ्चित् पश्यतीत्य् अर्थः कृतो रामानुजेन।

अन्ये तु भगवति लीनमनस्कतया नान्यत् पश्यतीति व्याचख्युः।
क्वचिद् दिव्यप्रबन्धे ऽपि तथा।
किञ्च स बद्धानुभव-बोधको, न मुक्तानुभव-बोधकः।↩︎

That the Supreme Ruler who has all forms, attributes and the like is an object of enjoyment
is evident from the śruti s and the smṛtis.↩︎

Que el gobernante supremo que tiene todas las formas, atributos y similares es un objeto de disfrute
es evidente por los Śruti s y los Smṛtis.↩︎

इप्पडि सर्वप्रकारविशिष्टऩाय्क्कॊण्डु सर्वेश्वरऩ्भोग्यऩॆऩ्ऩुमिडम् श्रुतिस्मृत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

इप्पडि सर्वप्रकारविशिष्टऩाऩ भगवाऩ् भोग्यऩावाऩॆऩ्बदिल् दृष्टान्तमिरुन्दालुम्प्रमाणसम्प्रदायमिऩ्ऱिक्के तावन्मात्रत्ताले तत्सिद्धि सॊल्लक्कूडुमो वॆऩ्ऩ अदिल् प्रमाणसम्प्रदायङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इप्पडियित्यादिना ।

भोग्यऩॆऩ्ऩुमिडम् - भोग्यऩॆऩ्बदु।
श्रुतिस्मृत्यादिगळिले प्रसिद्धमिति ।

‘‘सोऽश्नुते सर्वान् कामान् (=गुणान्) सह । ब्रह्मणा (←भोग्येन) विपश्चिता’’, (5)

‘‘रसस्येवायं लब्ध्वा ऽऽनन्दी भवति’’,

‘‘मनसैतान् कामान् पश्यन्
रमते य एते ब्रह्म-लोके’’,

सर्वं ह पश्यः पश्यति
सर्वम् आप्नोति सर्वशः (5)

इत्यादि श्रुतिकळिलुम्,
एतदुपबृंहणङ्गळाऩ पुराणङ्गळिलुम् प्रसिद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अमुम् अर्थं भ्रमाधिकरणे साधयाम् आस ।↩︎

This idea has been expressed in the section on Bhima in the Brahma Sūtras.↩︎

Esta idea se ha expresado en la sección sobre Bhima en el Brahma Sūtras.↩︎

इव्वर्थत्तै भूमाधिकरणत्तिले साधित्तरुळिऩार्।↩︎

भूमाधिकरणत्तिले साधित्तरुळिऩारिति ।

‘‘यत्र नान्यत् पश्यति
नान्यच् छृणोति
नान्यद् विजानाति
स भूमा’’

ऎऩ्बदु भूमाधिकरणविषयवाक्यम्।

इन्द श्रुत्यर्थम् -

अनवधिकातिशय-सुख-रूपे ब्रह्मणि +अनुभूयमाने
ततोऽन्यत् किम् अपि न पश्यति, अनुभविता ।
ब्रह्म--स्व-रूप--तद्-विभूत्य्-अन्तर्गतत्वाच् च
कृत्स्नस्य वस्तु-जातस्य ।
अतः ऐश्वर्यापर-पर्याय-विभूति-गुण-विशिष्टं निरतिशय-सुख-रूपं ब्रह्म अनुभवन्
तद्-व्यतिरिक्तस्य वस्तुनः अ-भावाद् एव
किम् अप्य् अन्यन् न पश्यति ।
अनुभाव्यस्य सर्वस्य सुख-रूपत्वाद् एव
दुःखञ् च न पश्यति ।
तद् एव हि सुखं,
यद् अनुभूयमानं पुरुषानुकूलं भवति’’

ऎऩ्ऱु भाष्यत्तिल् विवरिक्कप्पट्टिरुक्किऱदु।↩︎

त्रयाणां परम-पद-शब्द-वाच्यत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् निरतिशयानुकूल्यत्ताले
परम-प्राप्यम् आगैयाले
भगवत्-स्वरूपत्तै परम-पदम् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भगवत्-स्वरूपत्तिऩ्-उडैय परिपूर्णानुभवम् पॆऱुवदु
भोग्यतमम् आय्, सर्वोत्तरम् आय् इरुप्पद् ऒरु सत्त्वोत्तर--स्थान-विशेषत्तिले सॆऩ्ऱाल् आगैयाले
अन्द स्थान-विशेषत्तैयुम् परम-पदम् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अनुभवत्तुक्क् आश्रयम् आय्क् कॊण्ड्
अनुभाव्यम् आगैयाले
भगवद्-विभूति-भूतम् आय्
ज्ञानानन्द-लक्षणम् आऩ तऩ् स्वरूपत्तैयुम्
परम-पदम् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै मूऩ्ऱुक्कुम्,
मऱ्ऱ्(=अन्य)-उळ्ळव् अऱ्ऱुक्कुम्(=प्रत्येकस्मै)
प्राप्यत्व-मात्रम् अविशिष्टम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

एषु निरतिशयानुकूल्यात् परम-प्राप्यत्वेन
भगवत्-स्वरूपं परम-पदम् इत्य् उच्यते ।↩︎

The svarūpa of Bhagavān is called Paramapada,
because it is the ultimate and supreme object of attainment
being of unsurpassed agreeableness.↩︎

El Svarūpa de Bhagavān se llama Paramapada,
Porque es el objeto final y supremo de logro
ser de amabilidad sin igual.↩︎

इवऱ्ऱिल् निरतिशयानुकूल्यत्ताले परमप्राप्यमागै याले भगवत्स्वरूपत्तै परमपदमॆऩ्गिऱदु।↩︎

इप्पडि सर्वप्रकारविशिष्टऩ् आऩ ईश्वरऩ्
भोग्यत्व-प्रकारकानुभव-विषयऩ् आय्क् कॊण्डु
प्राप्यऩ् आऩाल्
भगवाऩैप् पोले विशेषणीभूत-तद्-विभूत्य्-आदिगळुम् प्राप्यङ्गळ् आग वेण्डामो?

(प्रतिवादि+)इष्टापत्तिय् ऎऩ्ऩिल्;
अवैगळिलुम् "पद्यते – प्राप्यत" इति पदम् ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तिमत्त् आऩ "परम"-शब्द-सहित-पद-शब्द-प्रयोगम् कूडुमोव्

ऎऩ्ऩ,
अवैगळुक्कुम् पद-शब्द-वाच्यत्वम् कूडिऩालुम्
परम-शब्दत्तोडु समस्तम् आऩ पद-शब्द-वाच्यत्वम्
सिलव् अऱ्ऱुक्के कूडुम्
ऎऩ्ऱु सोपपत्तिकम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिल् इत्य्-आदिना ।

इवऱ्ऱिल् - विभूतिविभूतिमत्समुदायत्तिल् घटकत्वं सप्तम्यर्थः ।
इदऱ्कु भगवत्स्वरूपत्तै यॆऩ्बदोडन्वयम्। इन्द स्वरूपत्तिऱ्कु परमपदशब्दवाच्यत्वे हेतुवै यरुळिच्चॆय्गिऱार् निरतिशयानुकूल्यत्ताले परमप्राप्यमागैयाले इति । विभूत्यादिगळुम् अनुकूलतया प्राप्यङ्गळागैयाले पदशब्दवाच्यङ्गळाऩालुम्, निरतिशयानुकूल्यत्ताले प्राप्यङ्गळल्लामैयाल् परमप्राप्यङ्गळऩ्ऱागैयाल् परमपदशब्दवाच्यत्वं अवैगळुक्कुक् कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु। भगवत्स्वरूपत्तै परमपदमॆऩ्गिऱदु इति ।
‘‘विष्ण्वाख्यं परमं पदं’’ इत्यादि प्रमाणङ्गळ् सॊल्लुगिऩ्ऱऩ ऎऩ्ऱबडि।↩︎

एतद्-भगवत्--स्व-रूप--परिपूर्णानुभव-प्राप्तेर् भोग्यतम--सत्त्वोत्तर-स्थान-विशेष-गमनोत्तर-कालिकत्वात्
स्थान-विशेषोऽपि परम-पदम् इत्य् उच्यते ।↩︎

Since the perfect enjoyment of the svarūpa of Bhagavān
happens only after reaching a most delightful region
far superior to all others,
that region is also called Paramapada.↩︎

Desde el disfrute perfecto del svarūpa de Bhagavān
sucede solo después de llegar a una región más encantadora
muy superior a todos los demás,
Esa región también se llama Paramapada.↩︎

इब् भगवत्स्वरूपत्तिऩुडैय परिपूर्णानुभवम् पॆऱुवदु भोग्यतममाय् सर्वोत्तर(सत्त्वोत्तर)मायिरुप्पदॊरु स्थानविशेषस्थानविशेषत्तिले सॆऩ्ऱालागैयाले अन्द स्थानविशेषत्तैयुम् परमपदमॆऩ्गिऱदु।↩︎

‘‘तद्विष्णोः परमं पदं’’ ऎऩ्ऱु स्थानविशेषत्तिल् परमपदशब्दप्रयोगत्तिऱ्कु उपपत्तियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इब् भगवत् स्वरूपत्तिऩुडैय इत्यादिना । परिपूर्णानुभवम् पॆऱुवदु इति । यद्देशावच्छेदेन परमपदशब्दवाच्यऩाऩ भगवाऩुडैय परिपूर्णानुभवम् उण्डागिऱदो? ऎदु सर्वोत्तरस्थानमो? अदैयुम् गौण्या वृत्त्या परमपद शब्दवाच्यमागच् चॊल्ललामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अस्यानुभवस्याश्रय-रूपेणानुभाव्यत्वाद्
भगवद्-विभूति-भूतं ज्ञानानन्द-लक्षणं स्व--स्व-रूपम् अपि
परम-पदम् इत्य् उच्यते ।↩︎

The essential nature or svarūpa of the Jīva,
which is the recipient of this joy in the attainment of Bhagavān
which is also among the glorious possessions (Vibhūtis) of the Lord
and which has, for its attributes, jñāna and ānanda,
is also (sometimes ) called Paramapada.↩︎

La naturaleza esencial o svarūpa de Jīva,
que es el receptor de esta alegría en el logro de Bhagavān
que también se encuentra entre las gloriosas posesiones (Vibhūtis) del Señor
y que tiene, por sus atributos, jñāna y ānanda,
También se llama (a veces) Paramapada.↩︎

इव्वनुभवत्तुक्काश्रयमाय्क्कॊण्डनुभाव्यमागैयाले भगवद्विभूतिभूतमाय् ज्ञानानन्दलक्षणमाऩ तऩ् स्वरूपत्तैयुम् परमपदमॆऩ्गिऱदु।↩︎

‘‘तद्धाम परमं मम’’ ऎऩ्ऱुम्,

‘‘द्वितीयं विष्णुसञ्ज्ञस्य
योगिध्येयं परं पदं’’

ऎऩ्ऱुम् जीवस्वरूपत्तिलुम् परमपदशब्द प्रयोगत्तिऱ्कु उपपत्तियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वनुभवत्तुक्कु आश्रयमाय्क्कॊण्डु अनुभाव्यमागैयाले इति ।
इन्द विष्ण्वाख्य परमपदानुभवत्तिऱ्कु आश्रयमागैयालुम्,
‘‘आत्मेति तूपगच्छन्ति’’ ऎऩ्गिऱबडिये
‘‘अहं ब्रह्मास्मि’’ ऎऩ्गिऱ मुक्ति-कालिक ब्रह्मप्रकारकानुभवत्तिल् विशेष्यतया अनुभाव्यमागैयालुमॆऩ्ऱबडि।

भगवद्विभूतिभूतमाय् ज्ञानानन्दलक्षणमाऩ इति ।
इदु हेतुगर्भविशेषणम्।
अचिद्-विलक्षण-ज्ञानानन्द-लक्षण-विभूतित्वाद् इत्यर्थः ।
तऩ् स्वरूपत्तैयुम् - मुक्तऩाऩ तऩ् स्वरूपत्तैयुम्, परमपदमॆऩ्गिऱदु इति ।
जीवस्वरूपम् परमप्राप्य-भगवद्-अनुभवाश्रयतया
ब्रह्म-प्रकारकता-दृशानुभव-विशेष्यतया,
ज्ञानान्दतया, उत्कृष्टतया च
गौण्यावृत्त्या परमपदशब्दत्ताले व्यवहरिक्कप्पडुगिऱदु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

एषां त्रयाणाम् अन्येषाम् अपि प्राप्यत्व-मात्रम् अ-विशिष्टम् ।↩︎

Along with the others,
these three have, in common, only the feature of being the object of attainment.↩︎

Junto con los demás,
Estos tres tienen, en común, solo la característica de ser el objeto de logro.↩︎

इवै मूऩ्ऱुक्कुम् मऱ्ऱुळ्ळवऱ्ऱुक्कुम् प्राप्यत्वमात्रमविशिष्टम्।↩︎

इप्पडियागिल् परमपदशब्दवाच्यमाऩ इम्मूऩ्ऱुम् प्राप्यमाय् इतरङ्गळ् अप्राप्यङ्गळॆऩ्ऱु कॊळ्ळवेण्डि वारादोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इवै मूऩ्ऱुक्कुम् मऱ्ऱुळ्ळवऱ्ऱुक्कुम् प्राप्यत्वमात्रमविशिष्टमिति ।
इम् मूऩ्ऱुक्कुप्पोल् मऱ्ऱुळ्ळवैक्कु परमप्राप्यत्वमिल्लाविडिलुम् तिऩैत् तिऩैयुम् विडाळॆऩ्ऱुम्,

‘‘सर्वं ह पश्यः पश्यति’’

ऎऩ्ऱुम् विभूतिसामान्यत्तिऱ्कुम् अनुभाव्यत्वम् सॊल्लुगैयाल् प्राप्यत्वमात्रत्तै अङ्गीकरिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

लीला-विभूति-भोग्यत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि भगवत्--स्व-रूप--गुण-विग्रहादिगळुम्
शुद्ध-सत्त्वाश्रयम् आऩ नित्य-विभूतियुम्
स्व--स्व-रूपमुम् भोग्यम् आऩालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिकूलम् आग प्रत्यक्षादि-प्रमाण-सिद्धम् आय्
मुमुक्षुवुक्कु त्याज्यम् आग शास्त्रङ्गळिऱ् सॊल्लप् पट्ट
लीला-विभूतियिल् पदार्थङ्गळ्
मुक्तऩुक्कु भोग्यम् आगक् कूडुमोव् ऎऩ्ऩिल्
अदिलुङ् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पित्तोपहतऩुक्कु प्रतिकूलम् आऩ पाल्
पित्तम् शमित्ताल् अनुकूलम् आम् आप्-पोल्-अवुम् (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सार्वभौमऩ् आऩ पिताविऩ्-उडैय सिऱैक् कूडम्
सिऱै किडक्किऱ राज-कुमारऩुक्कु
अप्-पोदु प्रतिकूलम् आय्

राजा सिऱैक्-कूडत्ति(न्=गृहात्)-ऩिऩ्ऱुम् पुऱप्-पड-विट्ट्
उगन्दु तुल्य-भोगऩ् आग वैत्तव् अळविल्
सिऱैक्-कूडम् आऩदु कोप्पुक्(=व्यवस्थां) कुलैयाद् इरुक्कच् चॆय्दे
पिताविऩ् विभूतिय् ऎऩ्ऱ् अनुकूलम् आमाप् पोलवुम् (4)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यस् त्वया सह स स्वर्गो
निरयो यस् त्वया विना’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३०-१८) (5)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न हि मे जीवितेनार्थो
नैवार्थैर् न च भूषणैः ।
वसन्त्या राक्षसी-मध्ये
विना रामं महारथम्॥’’ (4)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २६-५)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"एऱ्(=वृषभ) आळुम् इऱैयोऩ्(=ईश्वर)"-इलुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(विस्तारः (द्रष्टुं नोद्यम्)31)

(विश्वास-टिप्पनी32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-संश्लेषम् इऩ्ऱिक्के ताऩ् निऩ्ऱ बोदु
कर्मानुरूपम् आगत् तऩक्कु
प्रतिकूलम् आयुम् अल्पानुकूलम् आयुन् तोऱ्ऱिऩ लीला-विभूतियिल् पदार्थङ्गळ्
मुक्तऩ् आय् निरन्तर-भगवद्-अनुभवम् पण्णुगिऱ्-अवऩुक्कु
निरतिशय-भोग्य-वर्गत्तिले सॊरुगैय्(=अन्तर्भावः) उपपन्नम्।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि बद्धरुक्कु
प्रतिकूलम् आयुम्, अल्पानुकूलम् आयुम्,
कर्म-बन्धम् इल्लादार्क्क् अनुकूल-स्वभावम् आयुम् इरुक्कै
अप्-पदार्थङ्गळुक्कु भगवद्-इच्छा-सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

एवं भगवत्--स्व-रूप--गुण-विग्रहादीनां,
शुद्ध-सत्त्वाश्रय--नित्य-विभूतेः
स्व--स्व-रूपस्य च भोग्यत्व-संभवेऽपि↩︎

It has been said above that such things as Bhagavān's svarūpa, attributes and forms,
the region of eternal glory (nitya vibhūti) which is constituted of pure sattvam
and his own suurüpa
are objects of delight to the mukta.↩︎

Se ha dicho anteriormente
que cosas como el svarūpa de Bhagavān, los atributos y las formas,
La región de la gloria eterna (nitha vibhūti) que está constituida de puro sattvam
y su propia suurüpa
son objetos de deleite para el Mukta.↩︎

इप्पडि भगवत्स्वरूपगुणविग्रहादिगळुम् शुद्धसत्त्वाश्रयमाऩ नित्यविभूतियुम् स्वस्वरूपमुम् भोग्यमाऩालुम्↩︎

इप्पडि मऱ्ऱुळ्ळवऱ्ऱिऱ्कुम् प्राप्यत्वम् अविशिष्टमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु उपपन्नमो?
भोग्यङ्गळ् आऩवैय् अऩ्ऱो प्राप्यङ्गळ् आवदु,
अनुकूलङ्गळ् अऩ्ऱो भोग्यङ्गळ् आवदु।

इदिल् सिलवऱ्ऱिऱ्कु अनुकूलतया भोग्यत्वम् कूडिऩालुम्
लीलाविभूतियिलुळ्ळ पदार्थङ्गळ् कालभेदेन, देशभेदेन, पुरुषभेदेन च प्रतिकूलङ्गळाय्त् तोऱ्ऱुगैयाल् अवैगळुक्कु अनुकूलत्व, भोग्यत्व, प्राप्यत्वङ्गळ् कूडुमोवॆऩ्ऱु शङ्गित्तु उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि भगवत्स्वरूपेत्यादिना । भोग्यमाऩालुमिति ।

अतीन्द्रियतया प्रमाणान्तरविरोधं असम्भावितमागैयाले

‘‘रसो वै सः ।
रसह्येवायं लब्ध्वानन्दी भवति’’

इत्यादिश्रुत्यादिगळिल् सॊऩ्ऩबडि
भगवत्स्वरूपादिगळै भोग्यङ्गळाग ऒप्पुक्कॊण्डालुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रतिकूलत्वेन प्रत्यक्षादि-प्रमाण-सिद्धानां
मुमुक्षोस् त्याज्यत्वेन शास्त्रेषु प्रतिपादितानां
लीला-विभृति-स्थ-पदार्थानां मुक्त-भोग्यत्वं कथं युज्यते?

इति चेत्- तत्रापि न क्षतिः,↩︎

It may be asked,

“This may be true.
But by sense perception (pratyakṣa) and other sources of knowledge,
the objects in this world of lilā vibhūti are found to be disagreeable
and are declared by the śāstras also to be things to be given up,
How then could they viz. the objects in līlā vibhūti
be objects of delight to the mukta ?"

The answer is as follows:-- There is nothing inconceivable in this.↩︎

Se puede preguntar,

“Esto puede ser cierto.
Pero por percepción sensorial (pratyakṣa) y otras fuentes de conocimiento,
Los objetos en este mundo de Lilā Vibhūti son desagradables
y son declarados por los Śāstras también como cosas que se deben renunciar,
¿Cómo podrían - los objetos en līlā vibhūti
Ser objetos de deleite para Mukta? "

La respuesta es la siguiente:-
No hay nada inconcebible en esto.↩︎

प्रतिकूलमाग प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धमाय् मुमुक्षुवुक्कु त्याज्यमागशास्त्रङ्गळिऱ्सॊल्लप्पट्ट लीलाविभूतियिल् पदार्थङ्गळ् मुक्तऩुक्कु भोग्य मागक्कूडुमो वॆऩ्ऩिल् अदिलुङ्गुऱैयिल्लै।↩︎

प्रतिकूलमाग प्रत्यक्षादिप्रमाणसिद्धमायिति ।

‘‘न हि दृष्टे अनुपपन्नं नाम’’(5)

ऎऩ्गिऱ बडि
प्रातिकूल्यत्तै इल्लै सॆय्य मुडियाद् ऎऩ्ऱुगरुत्तु।

मुमुक्षुवुक्कु त्याज्यम् आग शास्त्रङ्गळिऱ्सॊल्लप्पट्ट इति । इवैगळुम् अनुकूलङ्गळाय् भोग्यङ्गळाऩाल् इवैगळै मुमुक्षुवुक्कु त्याज्यङ्गळाग

‘‘सर्वधर्मांश्च सन्त्यज्य
सर्वकामांश्च साक्षारान्’’

इत्यादि शास्त्रङ्गळिल् सॊल्वदु उसिदमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।
मुक्तऩुक्कु भोग्यमागक्कूडुमोवॆऩ्ऩिलिति । ऒरु पुरुषऩुक्कु प्रतिकूलमाग प्रत्यक्षसिद्धमायिरुन्द पदार्थम् अवऩुक्कु मुक्तदशैयिल् अनुकूलमायुम्, भोग्यमायुम् आगिऱ तॆऩ्बदु बुद्धिमाऩ्गळुक्कु हृदयङ्गममागुमोवॆऩ्ऱु शङ्काभिप्रायम्। अदिलुम् कुऱैयिल्लै इति । बद्धदशैयिलेये प्रतिकूलमाऩ ऒरे वस्तु ऒरु पुरुषऩुक्के कालदेशावस्थाभेदत्ताल् भोग्यमागक् काण्गैयाले इन्द दृष्टान्तमूलमागवे ऒरुवऩुक्के बद्धदशैयिल् प्रतिकूलङ्गळॆल्लाम् मुक्तदशैयिल् भोग्यङ्गळागलामॆऩ्ऱु साधिक्कत् तट्टिल्लै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

पित्तोपहतं प्रति प्रतिकूल-भूतस्य क्षीरस्य
पित्त-शमनानन्तरम् आनुकूल्यवत् (5)↩︎

What appears disagreeable to the man suffering from (excess of) bile
is felt as agreeable when the bile has decreased.↩︎

Lo que parece desagradable para el hombre que padece (exceso de) bilis
se siente tan agradable cuando la bilis ha disminuido.↩︎

पित्तोपहतऩुक्कु प्रतिकूलमाऩ पाल् पित्तम् शमित्तालनुकूलमामाप्पोलवुम्↩︎

बद्ध-दशैयिल् पदार्थङ्गळ्-उडैय स्वतस्-सिद्धानुकूल्यम् तोऩ्ऱामल् प्रातिकूल्यम् तोऱ्ऱुगैयिलुम्, अवऩुक्के मुक्तदशैयिल् स्वतस्सिद्धानुकूल्यम् तोऱ्ऱुगैयिलुम् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् पित्तोपहतऩुक्कु इत्यादिना । पित्तम् शमित्तालिति । इदऩाल् अवस्थान्तरम् द्योतितम्।↩︎

[[२७४]]
सार्वभौमस्य पितुः कारा-गृहस्य कारा-गृहस्थ राज-कूमारं प्रति
तदानीं प्रतिकूल-भूतस्य सतः

राज्ञि कारा-गृहान् निर्गमय्य
प्रीत्या तुल्यभोगतया स्थापितवति सति

कारा-गृह-संस्थानस्याविनष्टस्यैक सतः पितृ-विभूतित्व-बुद्ध्या ऽऽनुकूल्यवच् च, (4)↩︎

Again when the prince is in the prison house it is disagreeable.
But when the emperor is pleased to set him free
and to place him by his own side to enjoy like-pleasures,
the prison house may appear agreeable
as a symbol of his father's glory,
although it has not undergone any change.↩︎

Nuevamente, cuando el Príncipe está en la prisión, es desagradable.
Pero cuando el emperador se complace en liberarlo
y colocarlo a su lado para disfrutar de las placeres como él
La casa de la prisión puede parecer agradable
Como símbolo de la gloria de su padre,
aunque no ha sufrido ningún cambio.↩︎

सार्वभौमऩाऩ पिताविऩुडैय सिऱैक्कूडम् सिऱैगिडक्किऱ राजकुमारऩुक्कु अप्पोदु प्रतिकूलमाय् राजा सिऱैक्कूडत्तिऩिऩ्ऱुम् पुऱप्पडविट्टुगन्दु तुल्यभोगऩाग वैत्तवळविल् सिऱैक्कूडमाऩदु कोप्पुक् कुलैयादिरुक्कच् चॆय्दे पिताविऩ् विभूतियॆऩ्ऱनुकूलमामाप्पोलवुम्↩︎

शेषियाऩ भगवाऩुडैय विभूतिकळॆऩ्ऱु तोऩ्ऱाद पोदु प्रतिकूलङ्गळाऩ वस्तुक्कळॆल्लाम्, अन्द भगवाऩुडैय विभूतिकळॆऩ्ऱु तॆरिन्दाल् अनुकूलङ्गळामॆऩ्बदिल् द्वितीयदृष्टान्तत्तै अरुळिच्चॆय्गिऱार् सार्वभौमऩाऩ पिताविऩुडैय इत्यादिना । अप्पोदु - बन्धकत्वज्ञानदशायां, सिऱैक्कूड माऩदु कोप्पुक् कुलैयादिरुक्कच् चॆय्दे - बन्धकमाऩ सन्निवेशम् माऱामल् अप्पडियेयिरुक्कच्चॆय्दे। पिताविऩ् विभूतियॆऩ्ऱु - शेषियाऩ पिताविऩ् विभूतियॆऩ्गिऱ ऎण्णत्ताले। अनुकूलमामाप् पोलवुमिति । बन्धकत्वबुद्ध्या प्रतिकूल माऩवैये बन्धम् कऴिन्दवाऱे स्वशेषिविभूतित्वबुद्ध्या अनुकूलमागिऱाप्पोलवुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘यस् त्वया सह स स्वर्गो
निरयो यस् त्वया विना’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३०-१८) (5)

इति↩︎

It is said in the Rāmāyana : --

"To be with you is mokṣa for me;
to be without you is hell to me;"

↩︎

Se dice en el Rāmāyana: -

"Estar contigo es mokṣa para mí;
Estar sin ti es el infierno para mí ";

↩︎

‘‘यस्त्वया सह स स्वर्गो निरयो यस्त्वया विना’’(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३०-१८) ऎऩ्ऱुम्↩︎

इप्पडि भगवत्सम्बन्धिकळाऩ पदार्थङ्गळै अनुकूलङ्गळायुम्, भगवत्सम्बन्धिकळल्लाद पदार्थङ्गळै प्रतिकूलङ्गळागवुम् ऎण्णिऩार्गळुण्डोवॆऩ्ऩ अदिल् प्रमाणमरुळिच्चॆय्गिऱार् यस्त्वयेति । इदु रामायणत्तिल् लक्ष्मणवचनम्। ओ रामऩे ! यः - ऎन्द देसमाऩदु, त्वया सह - उम्मोडु सेर्न्ददाग आगुमो, अदावदु तेवरीर् ऎन्द तेसत्तिल् ऎऴुन्दरुळियिरुक्किऩ्ऱदो, स स्वर्गः - अदु ऎव्वळवु जघन्यमाऩालुम् ऎऩक्कु स्वर्गतुल्यमागुम्। यो देशः - ऎन्द तेसमाऩदु, त्वया विना - उम्मैप् पिरिन्ददागुमो; अदावदु उम्मुडैय सान्निद्ध्यत्तैप् पॆऱाददो, सः निरयः – अदु सर्वोत्कृष्टमाऩालुम् ऎऩक्कु नरकतुल्यमे ऎऩ्गै।↩︎

‘‘न हि मे जीवितेनार्थो
नैवार्थैर् न च भूषणैः ।
वसन्त्या राक्षसी-मध्ये
विना रामं महारथम्॥’’ (4)
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २६-५)

इति↩︎

again,

"To me living without Śrī Rāma, the great warrior, in the midst of these Rākṣasis,
of what use is life, or wealth, or ornaments?"

↩︎

de nuevo,

"Para mí viviendo sin Śrī Rāma, el gran guerrero, en medio de estos rākṣasis,
¿De qué sirve la vida, la riqueza o los adornos? "

↩︎

‘‘न हि मे जीवितेनार्थो नैवार्थैर्न च भूषणैः । वसन्त्या-राक्षसीमध्ये विनारामं महारथम्’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २६-५) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

न हीति । जीवितेन नह्यर्थः - अरुमन्द प्राणऩाऩालुम् प्रयोजनमिल्लै। नैवार्थैरिति । रामसम्बन्धमिल्लाविडिल् अनुकूलङ्गळॆल्लाम् प्रतिकूलङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

"वृषभ नियामकेनेश्वरेण” (इति दशके च) इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

अस्यानुवादेनैव यामुन आह -

न देहं न प्राणान् न च सुखम् अशेषाभिलषितं
न चात्मानं नान्यत् किम् अपि तव शेषत्व-विभवात् ।
बहिर् भूतं नाथ क्षणम् अपि सहे, यातु शतधा
विनाशं, तत् सत्यं मधु-मथन विज्ञापनम् इदम् ॥ ५७॥

↩︎

In Tiruvoymozi 4-8 it is said :-

"As the Lord does not care for me,
it would not at all matter if I lost all that I would otherwise prize highly,
viz., my beauty, my mind, my modesty, the sheen of my complexion, my intelligence, my charm, my bracelets, my girdle, my body and my very life."

↩︎

En Tiruvoymozi 4-8 se dice:-

"Como el Señor no me importa,
No importaría en absoluto si perdiera todo lo que de otra manera premiaría,
a saber - mi belleza, mi mente, mi modestia, el brillo de mi tez, mi inteligencia, mi encanto, mis pulseras, mi faja, mi cuerpo y mi propia vida ".

↩︎

एऱाळुमिऱैयोऩिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

एऱाळुमिऱैयोऩिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये - तिरुवाय्मॊऴि नाऩ्गावदु पत्तु ऎट्टावदु तिरुवाय्मॊऴियिल् सॊल्लुगिऱ प्रकारम्।
इदिल् मुदल् पाट्टिल्
मामायऩ्गवराद मणिमामै कुऱैविलमे ऎऩ्ऱुम्,
इरण्डावदिल् मणि मायऩ् कवराद मडनॆञ्जाल् कुऱैविलमे ऎऩ्ऱुम्,
इप्पडिये मेलुळ्ळबाट्टुक्कळिलुम्,
भगवत्सम्बन्धम् इल्लाद भोग्यङ्गळिल् अपेक्षैय् इल्लैय्
ऎऩ्ऱु सॊल्लप् पट्टदु।↩︎

भगवत्-संश्लेष-राहित्येन स्वस्य स्थिति-काले
कर्मानुरूपं स्वस्य प्रतिकूलतया ऽल्पानुकूलतया च प्रतीतानां लीला-विभृति-स्थ-पदार्थानां

मुक्तं संपन्नं निरतिशय-भगवद्-अनुभवं कुर्वाणं प्रति
निरतिशय-भोग्य-वर्गे ऽन्तर्भावः उपपन्नः ।↩︎

As illustrated in the passages cited above,
the objects of this world (Līlā Vibhūti),
which appear disagreeable or only slightly agreeable,
when the jīva is not blessed with union with the Lord,
may appear supremely agreeable,
when he has become a mukta enjoying without intermission (the bliss of) Bhagavān.↩︎

Como se ilustra en los pasajes citados anteriormente,
Los objetos de este mundo (līlā vibhūti),
que parecen desagradables o solo un poco agradables,
Cuando el Jīva no es bendecido con la unión con el Señor,
puede parecer supremamente agradable,
Cuando se ha convertido en un Mukta disfrutando sin intermedio (la dicha de) Bhagavān.↩︎

भगवत्संश्लेषमिऩ्ऱिक्के ताऩ् निऩ्ऱबोदु कर्मानुरूपमागत् तऩक्कु प्रतिकूलमायुमल्पानुकूलमायुन्दोऱ्ऱिऩ लीलाविभूतियिल् पदार्थङ्गळ् मुक्तऩाय् निरन्तरभगवदनुभवम् पण्णुगिऱवऩुक्कु निरतिशयभोग्यवर्गत्तिले सॊरुगैयुपपन्नम्।↩︎

दार्ष्टान्तिकत्तै उपपादिक्किऱार् भगवत्संश्लेषमिऩ्ऱिक्के ताऩ् निऩ्ऱबोदु इत्यादिना । इदऩाल् दार्ष्टान्तिकत्तिल् राजगुमारऩुक्कु कारागृहत्तिल् स्वपितृविभूतित्वज्ञानमिल्लाद दशै सूचितम्। कारागृह विशेष्यकराजविभूतित्वज्ञानमे राजगुमारऩुक्कुम् राजाविऱ्कुम् संश्लेषमॆऩ्ऱु करुत्तु। कर्मानुरूपमाग - ताऩ् पण्णिऩ पुण्यपापानुरूपमाग। दृष्टान्तत्तिल् ताऩ् पण्णिऩ कुऱ्ऱत्तिऱ्कनुरूपमाग। पदार्थङ्गळिति । दृष्टान्तत्तिल् कारागृहम् विवक्षितम्। मुक्तऩाय् - सर्वबन्धविनिर्मक्तऩाय्, दृष्टान्तत्तिल् कारागृहविनिर्मुक्तऩाय् निरन्तरभगवदनुभवम् पण्णुगिऱवऩुक्कु - निरन्तरभगवदनुभवरूपभगवत्संश्लेषम् पॆऱ्ऱवऩुक्कु। दृष्टान्तत्तिल् पितृविभूतित्वज्ञानमुळ्ळवऩुक्कु। निरतिशयभोग्यवर्गत्तिले सॊरुगैयुपपन्नमिति । कर्ममिल्लामैयालुम् उभयविभूतिविशिष्टऩाऩ भगवाऩै निरन्तरमनुभविक्कैयालुम् विभूतिसामान्यत्तिल् भगवदीयत्वबुद्धियाऩदु निरन्तरमाग इरुप्पदालुम् मुऩ्बु प्रतिकूलङ्गळाय्त् तोऱ्ऱिऩ वस्तुक्कळॆल्लाम् निरतिशयभोग्यङ्गळागुगै मिगवुम् उपपन्नमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इत्थं बद्धान् प्रति
प्रतिकूलतया ऽल्पानुकूलतया,
कर्म-बन्ध-रहितान् प्रति अनुकूल-स्वभावतया च स्थितिस्
तेषां पदार्थानां भगवद्-इच्छादि-सिद्धा।↩︎

There is nothing inconsistent in this.
The same object may be disagreeable
or only slightly agreeable
to a man bound to saṁsāra,
while to one released from the bondage of karma,
it is agreeable.
This is the nature ordained for them by the will of God.↩︎

No hay nada inconsistente en esto.
El mismo objeto puede ser desagradable
o solo un poco agradable
a un hombre unido a Saṁsāra,
mientras que a uno liberó de la esclavitud del karma,
Es agradable.

Esta es la naturaleza ordenada para ellos
por la voluntad de Dios.↩︎

इप्पडि बद्धरुक्कु प्रतिकूलमायुमल्पानुकूलमायुम्कर्मबन्धमिल्लादार्क्कनुकूलस्वभावमायुमिरुक्कै अप्पदार्थङ्गळुक्कु भगवदिच्छासिद्धम्।↩︎

ननु लीलाविभूतियिलुळ्ळ पदार्थङ्गळ् एककालत्तिलेये बद्धरुक्कु प्रतिकूलङ्गळायुम् कर्मबन्धमिल्लादार्क्कु अनुकूलङ्गळायुमिरुप्पदु विरुद्धमऩ्ऱोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इप्पडि बद्धरुक्कु इत्यादिना । बद्धरुक्कु - कर्मबन्धमुळ्ळवरुक्कु। इदऩाल् लीलाविभूतियिलुळ्ळ पदार्थङ्गळिल् प्रातिकूल्यादिगळ् कर्मोपाधिकङ्गळागैयाल् कर्मसम्बन्धमिल्लाद मुक्तर्गळुक्कु स्वभावसिद्धानुकूल्यभावम् विरुद्धमागादॆऩ्ऱु सूचितम्।

अनुकूलस्वभाव मायुमिति । आनुकूल्यम् यावदात्मभावियागैयाल् स्वाभाविकमॆऩ्ऱु करुत्तु। भगवदिच्छासिद्धमिति । बद्धरुक्कु लीलाविभूतियिलुळ्ळ पदार्थसामान्यम् प्रतिकूलमायुम्, अल्पानुकूलमायुम् इरुक्कक् कडवदॆऩ्ऱुम्, कर्मबन्धमिल्लादार्क्कु अनुकूलमागवे इरुक्कक् कडवदॆऩ्ऱुम् भगवदिच्छासिद्धमॆऩ्ऱबडि। इप्पडि भगवत्सङ्कल्पमिरुप्पदाल् एककालत्तिल् भिन्नभिन्नप्रतिसम्बन्धिकप्रातिकूल्यानुकूल्यङ्गळ् विरुद्धङ्गळागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

रहस्ये फल-प्रतिपादक-प्रदेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वेच्छा-सिद्धम् आऩव् आनुकूल्यत्तैय्
उडैत्त् आऩ तऩ्-प्रकारङ्गळ् ऎल्लात्तोडुङ् कूडिऩ
श्रीमाऩ् आऩ नारायणऩ् प्राप्यऩ्
ऎऩ्ऩुम् इडम् तिरु-मन्त्रत्तिलुम्, द्वयत्तिलुम्
चतुर्थ्य्-अन्त-पदङ्गळिलेय् अभिप्रेतम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुऩ्बु सॊऩ्ऩ (चतुर्थ्य्-अर्थ-भूतं) कैङ्कर्यम्
इप्-पडि परिपूर्णानुभवत्ताले पिऱन्द प्रीति-विशेषत्तुक्कुप्
परीवाहम् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै
गद्यत्तिले पल कालुम् अरुळिच्चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

इत्थं स्वेच्छासिद्धानुकूल्यवद्भिः प्रकारैः सर्वैर्
विशिष्टः श्रीमान् नारायणः प्राप्य इत्य् एतत्
श्रीमन्त्रे द्वये च चतुर्थ्य्-अन्त-पदेषु +अभिप्रेतम् ।↩︎

That Bhagavān, the Lord of Śrī,
who has, for his prakāra or mode, all things whose agreeableness is dependent on His will,
is the goal of attainment
is implicit in the words in the dative or fourth case (Nārāyaṇāya) in Tirumantra and in Dvaya.↩︎

Que bhagavān, el señor de Śrī,
quien tiene, por su prakāra o modo, todas las cosas cuya amabilidad depende de su voluntad,
es el objetivo de logro
está implícito en las palabras en el dativo o cuarto caso (nārāyaṇāya) en tirumantra y en dvaya.↩︎

इप्पडि स्वेच्छासिद्धमाऩ वानुकूल्यत्तैयुडैत्ताऩ तऩ् प्रकार ङ्गळॆल्लात्तोडुङ्गूडिऩ श्रीमाऩाऩ नारायणऩ् प्राप्यऩॆऩ्ऩुमिडम् तिरुमन्त्रत्तिलुम् द्वयत्तिलुम् चतुर्थ्यन्तपदङ्गळिलेयभिप्रेतम्।↩︎

इप्पडि सर्वप्रकारविशिष्ट नारायणऩे प्राप्यऩॆऩ्ऩुमिडम् तिरुमन्त्रत्तिलुम्, द्वयत्तिलुम् नारायणपदोत्तरचतुर्थिकळिल् अभिप्रेतमॆऩ्गिऱार् इप्पडि स्वेच्छासिद्धमाऩ इत्यादिना । अभिप्रेतमिति । प्राप्तिरूपभगवदनुभवम् चतुर्थ्यर्थ कैङ्कर्यत्तिऱ्कुक् कारणमागैयाल् कार्यमाऩ कैङ्कर्यवाचिकळाऩ चतुर्थिकळिल् कारणमाऩ प्राप्तिरूपभगवदनुभवम् अभिप्रेतमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

पूर्वोक्तं (चतुर्थ्य्-अर्थ-भूतं) कैङ्कर्यम्
एवं-विध-परिपूर्णानुभव-जनित-प्रीति-विशेष-परीवाह-रूपम्
इत्य् एत् अमर्थं गद्याय् असकृद् अनुजग्राह ।↩︎

The service referred to before
is the overflow of love born of the perfect enjoyment of Brahman
and the Bhāṣyakāra has explained it in several places in the (Śaraṇāgati) Gadya .↩︎

El servicio mencionado antes
Es el desbordamiento del amor nacido del disfrute perfecto de Brahman
y el Bhāṣyakāra lo ha explicado en varios lugares en el (Śaraṇāgati) Gadya.↩︎

मुऩ्बु सॊऩ्ऩ कैङ्कर्यम् इप्पडि परिपूर्णानुभवत्ताले पिऱन्द प्रीति विशेषत्तुक्कुप् परीवाहमॆऩ्ऩुमिडत्तैगद्यत्तिले पलगालुमरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

चतुर्थ्यर्थकैङ्कर्यम् प्राप्तिरूप-भगवद्-अनुभव-जनित--प्रीति-कारितम् आगैयाल्
भगवद्-अनुभव-कार्यम् ऎऩ्बदै
गद्यत्तिल् अरुळिच् चॆय्दारॆऩ्गिऱार् मुऩ्बु सॊऩ्ऩ इत्यादिना ।

मुऩ्बु सॊऩ्ऩ - उत्तरकृत्याधिकारादिगळिल् सॊऩ्ऩ,
इन्द गद्यश्रीसूक्तियिल् परिपूर्णब्रह्मानुभवमे भगवत्-प्राप्तिय् ऎऩ्ऱुम्,
अङ्गु पण्णुम् भगवत्-कैङ्कर्यङ्गळ् ऎल्लाम्
अन्द परिपूर्णब्रह्मानुभव-जनित-प्रीतिविशेषत्तिऩ् परिवाहङ्गळॆऩ्ऱुम्
अदावदु कडैप्-पोक्क् ऎऩ्ऱुम् निष्कर्षित्तिरुप्पदाल्
प्राप्तिरूप-भगवद्-अनुभवत्तिऱ्कुम्
कैङ्गर्यत्तिऱ्कुम् कार्य-कारणभावम् सिद्धिक्कैयाल्
कार्यमाऩ कैङ्कर्यवाचि चतुर्थियिल्
कारणमाऩ प्राप्तिरूपभगवदुभवम् अभिप्रेतमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

जक्षणादीनां कैङ्कर्यत्वम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्त-दशैयिल् श्रुति-सिद्धम् आऩ जक्षणादिगळुम्
ज्ञात्यादि-संपादनङ्गळुम् ऎल्लाम्
पुण्य-पाप-रूप--कर्म-निरपेक्ष--
भगवद्-इच्छाऽनुगुण-स्वेच्छा-मूलङ्गळ् आगैयाले
कर्म-फलम् अऩ्ऱिक्के अनुभव-परीवाहम् आऩ केवल-कैङ्कर्यत्तिले अन्तर्भूतङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् प्राप्तिय् आय् अऱ्ऱदु(=व्यावर्तितं)
यथाऽभिमत-कैङ्कर्य-पर्यन्त--परिपूर्ण-ब्रह्मानुभवम्
ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

The service referred to before
is the overflow of love born of the perfect enjoyment of Brahman
and the Bhāṣyakāra has explained it in several places in the (Śaraṇāgati) Gadya .↩︎

El servicio mencionado antes
Es el desbordamiento del amor nacido del disfrute perfecto de Brahman
y el Bhāṣyakāra lo ha explicado en varios lugares en el (Śaraṇāgati) Gadya.↩︎

[[१७९]]

मुक्त-दशायां श्रुति-सिद्धानि जक्षणादीनि
ज्ञात्य्-आदि-संपादनानि सर्वाणि
पुण्य-पाप-कर्म-निरपेक्ष--भगवद्-इच्छानुगुण--स्वेच्छा-मूलकत्वाद्
अ-कर्म-फलानि
अनुभव-परीवाह-रूपे केवल-कैङ्कर्ये अन्तर्भूतानि ।↩︎

( It is said in the śrutis that the mukta eats whatever he wants
and can create whichever relations he wants).
The enjoyment of food in the state of mukti
and the contact with relations and the like
are not due to karma, whether puṇya or papa,
but are dependent only on the will of the mukta
which is (always ) in accordance with the will of Bhagavān.

Therefore they are not the consequences or fruits of karma,
but fall into the category of pure service
which is the overflow of the perfect enjoyment of Brahman.↩︎

(Se dice en el Śrutis que el Mukta
come lo que quiera
y puede crear las relaciones que desee).
El disfrute de la comida en el estado de Mukti
y el contacto con las relaciones y similares
no se deben al karma, ya sea Puṇya o papá,
pero solo dependen de la voluntad del mukta
que es (siempre) de acuerdo con la voluntad de Bhagavān.

Por lo tanto, no son las consecuencias o frutos del karma,
pero cae en la categoría de servicio puro
que es el desbordamiento del disfrute perfecto de Brahman.↩︎

मुक्तदशैयिल् श्रुतिसिद्धमाऩ जक्षणादिगळुम् ज्ञात्यादिसंपादनङ्गळुमॆल्लाम् पुण्यपापरूपकर्मनिरपेक्षभगवदिच्छानुगुण स्वेच्छामूलङ्गळागैयाले कर्मफलमऩ्ऱिक्के अनुभवपरीवाहमाऩ केवलकैङ्कर्यत्तिले अन्तर्भूतङ्गळ्।↩︎

श्रुतियिल् ब्रह्मसम्पत्त्यनन्तरम्

जक्षन् क्रीडन् रममाणः
स्त्रीभिर् वा यानैर् वा

स यदि पितृलोककामो भवति
सङ्कल्पाद् एवास्य पितरस् समुत्तिष्ठन्ति

ऎऩ्ऱु जक्षणादि-बहु-कृत्यङ्गळ् सॊल्लिय् इरुक्क कैङ्कर्यम्
ऒऩ्ऱु दाऩ् भगवत्-प्राप्तियिऩ् कार्यम्
ऎऩ्ऱु सॊल्वदु युक्तमागुमो

ऎऩ्गिऱ शङ्गैयैप् परिहरिक्किऱार् मुक्तदशैयिलित्यादिना । सम्पादनङ्गळुमॆल्लामित्यन्तम् शङ्कोत्थापकम्। कर्मफल मऩ्ऱिक्के अनुभवपरीवाहमाऩ इत्यादि । श्रुतियिल् सर्वकर्मविनिर्मोकपूर्वकम् ब्रह्मसम्पत्तियैच् चॊल्लि, तत्फलमाग परितः ब्रह्मानुभवत्तैच् चॊल्लि, तदुपरि जक्षणादिगळैच् चॊल्लियिरुप्पदाल् इवैगळ् पुण्यपापकर्मजन्यङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्वदु उसिदमागादागैयाल् भगवदिच्छानुगुणमाऩ स्वेच्छाकार्यङ्गळागवुम् भगवदनुभवकार्यङ्गळाऩ कैङ्कर्यङ्गळागवुमे ऒप्पुक् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् भगवदनुभवपरीवाहमाऩ कैङ्कर्यमे भगवत्प्राप्तिफलमॆऩ्ऱु सॊल्लत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतः प्राप्तितया पर्यवसितः
यथाऽभिमत-कैङ्कर्य-पर्यन्त--परिपूर्ण-ब्रह्मानुभव
इति सिद्धम् ।↩︎

Thus the ultimate goal of attainment is the full and perfect enjoyment of Brahman
which extends also to those services that are desired by the mukta.↩︎

Así, el objetivo final de logro es el disfrute completo y perfecto de Brahman que también se extiende a aquellos servicios que desean el Mukta.↩︎

आगैयाल् प्राप्तियायऱ्ऱदु यथाभिमतकैङ्कर्यपर्यन्तपरिपूर्णब्रह्मानुभवमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

इवऱ्ऱाल् फलित्तवर्थत्तै निष्कर्षिक्किऱार् आगैयालित्यादिना । प्राप्तियायऱ्ऱदु - भगवत्प्राप्तियाग निर्णयिक्कप्पट्टदु। यथाभिमतेति । कैङ्कर्यपर्यन्त - कैङ्गर्यत्तै फलमाग उडैय,↩︎

नित्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अनुभवम् उण्डाऩाल्
पिऩ्ब् ऒरु कालत्तिलुम् अऴियाद्
ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्राप्यते परमं धाम
यतो नावर्तते यतिः'',
( अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२६।)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

माम् उपेत्य पुनर् जन्म
दुःखालयम् अ-शाशस्वतम् ।
नाप्नुवन्ति महात्मानस्
संसिद्धिं परमां गताः ॥

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आब्रह्म-भुवनाल् लोकाः
पुनर् आवर्त्तिनो ऽर्जन! ।
मामुपेत्य तु कौन्तेय!
पुनर्जन्म न विद्यते॥
(गीता ८-१५-१६।)

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यदा स केवली-भूतष्
षड्विंशम् (तत्त्वं मां) अनुपश्यति ।
तदा स सर्व-सिद्धत्वात्
पुनर्-जन्म न विन्दति॥’’,
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८१)

(नीलमेघः (सं)19)

विश्वास-टिप्पनी

५ भूताः, ५ तन्मात्राणि, ५ ज्ञानेन्द्रियाणि, ५ कर्मेन्द्रियाणि, मनो-बुद्ध्य्-अहङ्काराः, प्रकृतिः इति २४।
ततो जीवेश्वराव् अधिकौ।

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गत्वा गत्वा निवर्तन्ते
चन्द्रसूर्यादयो ग्रहाः ।
अद्यापि न निवर्तन्ते
द्वा-दाशाक्षर-चिन्तकाः॥ (4)
( विष्णुपुराणम् १-६-४०।)

ttt

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'वायिऩाल् "नमो नारणाव्" ऎऩ्ऱु
मत्तकत्त्(=मस्तक)-इडैक्(=मध्ये) कैगळैक् कूप्पिप् (अर्चिर्-आदि-मार्गेण) पोयिऩाऱ्
पिऩ्ऩैय् इद्-दिशैक्क् ऎऩ्ऱुम्(=कदाऽपि)
पुणै(=प्रतिभू) कॊडुक्किलुम्
पोगव् ऒट्टरे(=नानुमन्यते हि)'
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२।)

इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

अयम् अनुभवो जातश् चेत्
पश्चात् कदाचिद् अपि न नश्यतीत्य् एतत् -↩︎

When this experience has once been attained,
it never afterwards ceases
and this my be seen from the following passages :↩︎

Cuando se ha alcanzado esta experiencia,
nunca después cesa
Y esto es visto de los siguientes pasajes:↩︎

इव्वनुभवमुण्डाऩाल् पिऩ्बॊरु कालत्तिलुमऴियादॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

इदु कर्मफलम् पोलऩ्ऱिक्के नित्यमॆऩ्गिऱार् इव्वनुभवमुण्डाऩालित्यादिना ।↩︎

‘‘प्राप्यते परमं धाम
यतो नावर्तते यतिः'',
( अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२६।)

↩︎

“The place from which the man who has meditated on Brahman never returns-
that place is attained by him (the prapanna)";

↩︎

“El lugar del que el hombre que ha meditado en Brahman nunca regresa-
Ese lugar lo alcanza él (la Prapanna) ";

↩︎

‘‘प्राप्यते परमं धाम यतो नावर्तते यतिः'',( अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२६।)↩︎

माम् उपेत्य पुनर् जन्म
दुःखालयम् अ-शाशस्वतम् ।
नाप्नुवन्ति महात्मानस्
संसिद्धिं परमां गताः ॥

↩︎

again,

“Those great souls who have attained the highest reach me
and are never afterwards born in saṁsāra,
which is the abode of suffering and is ever-changing.

↩︎

de nuevo,

“Esas grandes almas que han alcanzado el más alto Llegarme
y nunca nacieron después en Saṁsāra,
que es la morada del sufrimiento y está siempre cambiante.

↩︎

मामुपेत्य पुनर्जन्म दुःखालयमशाशस्वतम् । नाप्नुवन्ति महात्मानस्संसिद्धिं परमां गताः ॥↩︎

प्राप्यत इत्यादि । यतिः – यतनशीलः, ब्रह्मानुभवनिष्ठ इति यावत् । संसिद्धिं परमां गताः – समीचीनस्सिद्धिः – संसिद्धिः; परमसंसिद्धिरूपं मां प्राप्ताः ।↩︎

आब्रह्म-भुवनाल् लोकाः
पुनर् आवर्त्तिनो ऽर्जन! ।
मामुपेत्य तु कौन्तेय!
पुनर्जन्म न विद्यते॥
(गीता ८-१५-१६।)

↩︎

All the worlds including that of Brahma are places, O Arjuna,
from which souls return to saṁsāra.
But the soul that has attained me, is, O Son of Kunti, never born again.,

↩︎

Todos los mundos, incluido el de Brahma, son lugares, O Arjuna,
de la cual las almas regresan a Saṁsāra.
Pero el alma que me ha alcanzado es, oh hijo de Kunti, nunca nacido de nuevo.,

↩︎

आब्रह्मभुवनाल्लोकाः पुनरावर्त्तिनोऽर्जन! । मामुपेत्यतु कौन्तेय! पुनर्जन्म न विद्यते’’(गीता ८-१५-१६।)↩︎

‘‘यदा स केवली-भूतष्
षड्विंशम् (तत्त्वं मां) अनुपश्यति ।
तदा स सर्व-सिद्धत्वात्
पुनर्-जन्म न विन्दति॥’’,
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८१)

↩︎

and further

"When the man who has become dissociated from all contact with prakṛti
has seen Brahman who is the 26th real,
he will never be born again,
because he has attained all that has to be attained.",

↩︎

y más

"Cuando el hombre que se ha disociado de todo contacto con Prakṛti
ha visto a Brahman, que es el 26 de verdad,
Nunca volverá a nacer,
Porque ha alcanzado todo lo que tiene que ser alcanzado ".

↩︎

‘‘यदा स केवलीभूतष्षड्विंशमनुपश्यति ।
तदा स सर्वसिद्धत्वात्पुनर्जन्म न विन्दति॥’’,
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८१)↩︎

सः – मुमुक्षुः, केवलीभूतः – प्रकृति वियुक्तः, षड्विंशं – श्रुतियिल् ‘‘तं षड्विंशमित्याहुः’’ ऎऩ्ऱु षड्विंशतत्त्वमागच् चॊल्लप्पट्ट परमात्मावै, अनुपश्यति – अर्चिरादिमार्गत्ताले सॆऩ्ऱु साक्षात्करिक्किऱाऩो। सर्वसिद्धत्वात् – सर्वप्रकारत्तालुम् सिद्धऩागैयाल्।↩︎

गत्वा गत्वा निवर्तन्ते
चन्द्रसूर्यादयो ग्रहाः ।
अद्यापि न निवर्तन्ते
द्वा-दाशाक्षर-चिन्तकाः॥,
( विष्णुपुराणम् १-६-४०।)

↩︎

and also

"The heavenly bodies like the moon and the sun (the presiding deities that govern them) are born again in saṁsāra (after reaching their high positions).
But those who meditate on Bhagavān with the mantra25 of twelve syllables never come back to saṁsāra.

↩︎

y también

"Los cuerpos celestes como la luna y el sol (las deidades que las presiden, que los gobiernan) nacen nuevamente en Saṁsāra (después de alcanzar sus altas posiciones).
Pero aquellos que meditan en Bhagavān con el mantra 26 de doce sílabas nunca regresan a Saṁsāra.

↩︎

गत्वा गत्वा निवर्तन्ते चन्द्रसूर्यादयो ग्रहाः ।
अद्यापि न निवर्तन्ते द्वादाशाक्षरचिन्तकाः॥,
( विष्णुपुराणम् १-६-४०।)↩︎

“वाचा नमो नारायणेत्य् उक्त्वा मस्तक-मध्येऽञ्जलिं बद्ध्वा (अर्चिर्-आदि-मार्गेण) गते सति,
पश्चात् दिशं एतां प्रति प्रतिभू-दाने ऽपि गमनं नानुमन्येत"

इत्यादिषु प्रसिद्धम् ।↩︎

(The same idea is evident also) in:

"If a man utters the words Namo Nārāyaṇa with hands folded over the head (i.e. performs prapatti)
and then goes (by the shining path),
he will not be allowed to return to the world of saṁsāra,
even if he furnishes security for his return to Vaikuṇṭha "

and in other passages like this.(end of page 218)↩︎

(La misma idea también es evidente) en:

"Si un hombre pronuncia las palabras namo nārāyaṇa con manos dobladas sobre la cabeza (es decir, realiza Prapatti)
y luego va (por el camino brillante),
No se le permitirá regresar al mundo de Saṁsāra,
Incluso si proporciona seguridad para su regreso a Vaikuṇṭha "

y en otros pasajes como este. (Fin de la página 218)↩︎

'वायिऩाल् नमो नारणावॆऩ्ऱु मत्तगत्तिडैक् कैगळैक् कूप्पिप् पोयिऩाऱ्पिऩ्ऩैयित्तिसैक्कॆऩ्ऱुम् पुणैगॊडुक्किलुम् पोगवॊट्टरे' (पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२।)
इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

वायिऩालित्यादि । नमोनारणावॆऩ्ऱु इति । तिरुवष्टाक्षरत्तैयॆऩ्ऱबडि। उच्चरित्तु इति शेषः । मत्तगत्तिडै - शिरस्सिऩ् मद्ध्यत्तिल्, कैगळैक् कूप्पि - अञ्जलिबन्धम् पण्णि, प्रपत्तियै अनुष्ठित्तॆऩ्ऱबडि।
पोयिऩाल् - अर्चिरादिमार्गत्ताले परमपदत्तिऱ्कुप् पोऩाल्,
पिऩ्ऩै - मऱुबडियुम्,
इत्तिसैक्कु - इन्दत् तिक्किऱ्कु, लीलाविभूतियिल् मऱुबडि संसरिक्कैक्कु ऎऩ्ऱबडि ऎऩ्ऱुम् - ऎक्कालत्तिलुम्,
पुणैगॊडुक्किलुम् - नाऩ् लीलाविभूतियिल् पोय् संसारभोगत्तै स्वल्पकालम् अनुभविवित्तुत् तिरुम्बवुम् वरुगिऱेऩ्; अदुवरैयिल् इवर् प्रतिभूवॆऩ्ऱु ऒरुवरै प्रतिभूवाग एऱ्पाडुसॆय्दालुम् पोगवॊट्टार् - पोग विडारॆऩ्ऱ पडि।↩︎

लीला-विभूति-विहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-कैङ्कर्यान्तर्गतम् आऩ स्व-च्छन्द-विहारत्ताले
लीला-विभूतियिले पुगुन्दालुम्
इव्व्-अनुभवत्तुक्कु सङ्कोचादिगळ् पिऱवामैयाले
पुनर्-आवृत्तिय् इल्लैय् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि उत्तरावधिय्-इल्लादव् इव्व्-अनुभवम् पॆऱुवार्क्क् अन्तिम-शरीरम्
देव-मनुष्यादिगळिल् इऩ्ऩद् ऎऩ्ऱु तॆरियादु।

(मूलम्6)

1. भगवत्-कैङ्कर्यान्तर्गत--स्व-च्छन्द--विहारेण
लीला-विभूतौ प्रवेशेऽपि
अस्यानुभवस्य संकोचादेर् अजननात्
पुनर्-आ-वृत्तिर् न भवतीत्य् उच्यते ।↩︎

2. Even if they come to Līlā-vibhūti (this world of ours) by their own will and pleasure
which are of the form of service to the Lord,
there will be no diminution of their enjoyment of Brahman
and in this sense there will be no return to saṁsāra.↩︎

3. Incluso si vienen a Līlā-Vibhūti (este mundo nuestro) por su propia voluntad y placer
que son de la forma de servicio al Señor,
No habrá disminución de su disfrute de Brahman y en este sentido no habrá retorno a Saṁsāra.↩︎

4. भगवत्कैङ्कर्यान्तर्गतमाऩ स्वच्छन्दविहारत्ताले लीलाविभूतियिले पुगुन्दालुम् इव्वनुभवत्तुक्कु सङ्कोचादिगळ् पिऱवामैयाले पुनरावृत्तियिल्लैयॆऩ्गिऱदु।↩︎

5. इप्पडियागिल् ब्रह्मप्राप्त्यनन्तरम्

‘‘इमान् लोकान् कामान्नी कामरूप्य् अनुसञ्चरन्’’

ऎऩ्ऱु प्राकृतलोकसञ्चारम् सॊल्लुगिऱ श्रुति विरोधम् वारादोवॆऩ्ऩ पुनरावृत्तियिल्लैयॆऩ्बदऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवत्कैङ्कर्यान्तर्गतमाऩ इत्यादिना । स्वच्छन्दविहारत्ताले - कर्मकृत मऩ्ऱिक्कॆ भगवदिच्छानुगुणमाऩ स्वेच्छाविहारत्ताले, लीलाविभूतियिले पुगुन्दालुम् - रामकृष्णादिगळैप् पोले लीलाविभूतियिले अवदरित्तालुम्, इव्वनुभवत्तुक्कु सङ्कोचादिगळिति । इव्वनुभवम् - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ परिपूर्णब्रह्मानुभवम्। सङ्कोचादीत्यत्रादिशब्दम् अनुभवाभावत्तैयुम् कैङ्कर्यविच्छेदादिगळैयुम् सङ्ग्रहिक्किऱदु। पुनरावृत्तियिल्लैयॆऩ् किऱदु इति । मुक्तऩुक्कु पुनरावृत्तियिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ प्रमाणत्तिऱ्कु मुक्तऩ् स्वच्छन्दमाय् लीलाविभूतियिल् वरुगिऱदिल्लैयॆऩ्ऱु तात्पर्यमिल्लै, किन्तु मुक्तऩुक्कु लीलाविभूतियिल् कर्माधीनमाग पुनरावृत्तियिल्लै, भगवदिच्छानुगुणमाऩ स्वेच्छैयाले वरुवाऩागिल् लीलाविभूतिकार्यमाऩ ज्ञानसङ्कोचादिगळ् अवऩुक्कु वारादॆऩ्बदिलेये तात्पर्यमॆऩ्ऱबडि।↩︎

6. इप्पडि उत्तरावधियिल्लादविव्वनुभवम् पॆऱुवार्क्कन्तिमशरीरम् देवमनुष्यादिगळिलिऩ्ऩदॆऩ्ऱु तॆरियादु।↩︎

आनन्द-तारतम्यं न

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि उत्तरावधिय् इल्लादव् इव्व्-अनुभवम् पॆऱुवार्क्क्

अन्तिम-शरीरम् देव-मनुष्यादिगळिल् इऩ्ऩद्

ऎऩ्ऱु तॆरियादु।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मादिगळुक्कुम् मोक्षम् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्पडिये

‘‘धर्म-व्याधादयो ऽप्य् अन्ते
पूर्वाभ्यासाज् जुगुप्सिते ।
वर्णावरत्वे संप्राप्तास्
संसिद्धिं श्रमणी यथा’’
(विष्णुधर्मः १०-२-२९।)

ऎऩ्ऱु महर्षिकळ् सॊऩ्ऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

मुमुक्षु-दशैयिल् औपाधिकङ्गळ् आऩव् उत्कर्षापकर्षङ्गळैक् कॊण्डु
मुक्त-दशैयिलुम् अनुभव-तार-तम्यम् उण्ड्

ऎऩ्ऱ आनन्द-तीर्थीयर्
मुक्तरुक्क् ऎल्लाम्
सर्वेश्वरऩोडे परम-साम्यञ् जॊल्लुगिऱ श्रुत्य्-आदिगळै मऱन्दार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)18)

(विश्वास-टिप्पनी19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आचार-वैकल्यम् उडैय मुमुक्षुक्कळुक्कु
आनन्द-ह्रासम् उण्ड् आम्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुम् वचनम्
आप्तम् आऩलुम्
मुक्तऩ् आवदऱ्कु मुऩ्ऩे वरुम् भगवद्-अनुभवत्तिल् सङ्कोचत्तैच् चॊल्लिऱ्ऱ् आम् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिऱ्(न्)-पड मुक्तर् आऩार्क्कुम्
नाळ् इऴवे,
पोक्किप् पॊरुळ् इऴव् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

THERE ARE NO DEGREES OF BLISS AMONG THE MUKTAS:↩︎

No hay grados de dicha entre los muktas:↩︎

इत्थम् उत्तरावधि-रहितम् इमम् अनुभवं
प्राप्स्यताम् अन्तिम-शरीरं देव-मनुष्यादिष्व् अमुकम्
इति ज्ञातुम् अशक्यम् ।↩︎

As regards these souls that attain this endless enjoyment of Brahman,
it is not possible to say whether their last body is that of a deva, a man or other creatures.↩︎

En cuanto a estas almas que alcanzan este disfrute interminable de Brahman,
No es posible decir si su último cuerpo es el de un Deva, un hombre u otras criaturas.↩︎

इप्पडि उत्तरावधियिल्लादविव्वनुभवम् पॆऱुवार्क्कन्तिमशरीरम् देवमनुष्यादिगळिलिऩ्ऩदॆऩ्ऱु तॆरियादु।↩︎

इप्पडिप्पट्ट परिपूर्णब्रह्मानुभवम् निकृष्टजन्मावसानत्तिलुम् वरुमो? अल्लदु निकृष्टजन्ममुडैयवऩुक्कु उत्कृष्टजन्मत्तैयॆडुत्तु अदिऩ् मुडिविलेये वरवेण्डुमॆऩ्गिऱ नियममुण्डोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि उत्तरावधि यिल्लाद इव्वनुभवमित्यादिना ।↩︎

ब्रह्मादीनाम् अपि मोक्षः संभवति ।↩︎

Even such beings as Brahma have to attain mokṣa.↩︎

Incluso seres como Brahma tienen que alcanzar Mokṣa.↩︎

ब्रह्मादिगळुक्कुम् मोक्षमुण्डु।↩︎

अन्तिमशरीरम् तॆरियादु ऎऩ्बदै उपपादिक्किऱार् ब्रह्मादिगळुक्कुमित्यादिना । मोक्षमुण्डु इति ।

‘‘ब्रह्मणा सह ते सर्वे
सम्प्राप्ते प्रतिसञ्चरे ।
परस्यान्ते कृतात्मानः
प्रविशन्ति परं पदम्॥’’

ऎऩ्ऱु प्रमाणम् सॊल्लुगैयालॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१७६]]
तथैव

‘‘धर्म-व्याधादयो ऽप्य् अन्ते
पूर्वाभ्यासाज् जुगुप्सिते ।
वर्णावरत्वे संप्राप्तास्
संसिद्धिं श्रमणी यथा’’
(विष्णुधर्मः १०-२-२९।)

इति महर्षय ऊचुः ।↩︎

So also the great sages say : --

“Even such others as the virtuous hunter
who follow gruesome professions
attain the goal
owing to their practice of bhakti yoga in their previous birth,
as may be seen from the instance of Sramani”

↩︎

Entonces también los grandes sabios dicen -

“Incluso otros como el cazador virtuoso
que siguen profesiones espantosas
alcanzar el objetivo
Debido a su práctica de bhakti yoga en su nacimiento anterior,
Como se puede ver en la instancia de Sramani "

↩︎

अप्पडिये ‘‘धर्मव्याधादयोऽप्यन्ते पूर्वाभ्यासाज्जु-गुप्सिते । वर्णावरत्वे संप्राप्तास्संसिद्धिं श्रमणी यथा’’(विष्णुधर्मः १०-२-२९।) ऎऩ्ऱु महर्षिकळ् सॊऩ्ऩार्गळ्।↩︎

अप्पडिये - सर्वोत्कृष्टराऩ ब्रह्माविऱ्कु मोक्षम् किडैक्कुम् प्रकारमे। धर्मव्याधादय इत्यादि । धर्मव्याधर् - वेडजादियिले पिऱन्द ऒरु महान् । आदिपदत्ताल् तुलाधारविदुरादिगळुक्कु ग्रहणम्। जुगुप्सिते – मांसविक्रयादिगळाले जुगुप्सितमायुम्, वर्णापरत्वे सत्वेऽपि - नाऩ्गु वर्णङ्गळुक्कुम् कीऴ्प्पट्टदायुमुळ्ळ व्याधत्वमिरुन्दबोदिलुम्, पूर्वाभ्यासात् – त्रैवर्णिकमाऩ पूर्वजन्मत्तिलेये आरम्भिक्कप्पट्टु इन्द जन्मत्तिलुम् अनुवृत्तमाऩ भक्तियोगाभ्यासत्ताले, संसिद्धिं प्राप्ताः – मोक्षत्तै यडैन्दार्गळ्। श्रमणी यथा – शबरी ऎऩ्गिऱ सिद्धतापसि याऩवळ् मोक्षमडैन्द प्रगारमॆऩ्गै। ऎऩ्ऱु महर्षिकळ् सॊऩ्ऩार्गळिति । इप्पडि उत्कृष्टजन्ममुडैय ब्रह्मादिगळुक्कुम् अपकृष्टदेहमुडैय धर्मव्याधादिगळुक्कुम् तत्तद्देहावसाने मोक्षमुण्डॆऩ्ऱु प्रमाणङ्गळ् सॊल्लियिरुप्पदाल्, उत्कृष्टजन्मावसानत्तिलेयो, अपकृष्टजन्मावसानत्तिलेयो ऎदिले मोक्षम् वरुमॆऩ्बदु निश्चयिक्क मुडियादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतो मुमुक्षु-दशायाम् औपाधिकोत्कर्षापकर्षाव् अवलम्ब्य
मुक्त-दशायाम् अपि अनुभव-तारतम्यं भवतीति वदन्त आनन्दतीर्थीयाः,
मुक्तानां सर्वेषां सर्वेश्वरेण सह परम-साम्यं प्रतिपादयन्तः
श्रुत्य्-आदीनि विसस्मरुः ।↩︎

युक्तिं पुरस्कृत्य स्पष्टं भूरि शब्दं विरुन्धन्ति ते -
तद् असाधु।
किञ्च +विपरीता ऽपि लौकिकी युक्तिः प्रस्तोष्यते- पित्रानीतभोजन-भोगः परिवारजनैस् सर्वैर् इति।↩︎

The followers of Anandatirtha take into account the superiority or inferiority of jīvas
in the state of the quest for mukti
and maintain that, in accordance with these degrees of merit or demerit (while in the state of seeking mukti),
there would be differences in enjoyment
even after they have attained mukti.↩︎

Los seguidores de Anandatirtha tienen en cuenta la superioridad o inferioridad de Jīvas
en el estado de la búsqueda de mukti
y mantener que, de acuerdo con estos grados de mérito o demérito (mientras está en el estado de buscar mukti),
Habría diferencias en el disfrute
Incluso después de haber alcanzado Mukti.↩︎

आगैयाल् मुमुक्षुदशैयिल् औपाधिकङ्गळाऩ वुत्कर्षापकर्षङ्गळैक्कॊण्डु मुक्तदशैयिलुमनुभवतारतम्यमुण्डॆऩ्ऱ आनन्दतीर्थीयर् मुक्तरुक्कॆल्लाम् सर्वेश्वरऩोडे परमसाम्यञ्जॊल्लुगिऱ श्रुत्यादिगळै मऱन्दार्गळ्।↩︎

इप्पडि मुमुक्षुदशैयिल् औपाधिकङ्गळाऩ उत्कर्षापकर्षङ्गळैक् कॊण्डु मुक्तिदशैयिलुम् परमात्मानुभवतारतम्यम् सॊऩ्ऩ आनन्दतीर्थीयर्गळिऩ् मतम् परमसाम्यश्रुतियिऩुडैय विस्मरणकृतमॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - अन्तिमशरीरम् इऩ्ऩदॆऩ्ऱु नियममिऩ्ऱिक्के मुक्तदशैयिल् परिपूर्णब्रह्मानुभवम् ऎल्लोरुक्कुम् सममागैयाल् आनन्दतीर्थीयर् - आनन्दतीर्थरॆऩ्बवर् द्वैतमतप्रवर्तकराऩ सूत्रादिभाष्यकर्ता । तच्छिष्यादिगळ् आनन्दतीर्थीयर्। परमसाम्यम् सॊल्लुगिऱ श्रुतियावदु

‘‘निरञ्जनः परमं साम्यम् उपैति’’

ऎऩ्बदु। आदिपदत्ताल्

‘‘मम साधर्म्यम् आगताः’’

ऎऩ्गिऱ स्मृतियुम्,

‘‘भोग-मात्र-साम्य-लिङ्गाच् च’’

ऎऩ्गिऱ सूत्रमुम् विवक्षितम्।↩︎

"आचार-वैकल्यवतां मुमुक्षूणाम् आनन्द-ह्रासो भवती"ति
कैश्चिद् उच्यमानं वचनम् आप्तं सद् अपि,
मुक्तत्वापत्ति-प्राक्-कालिक-भगवद्-अनुभवे संकोचं प्रतिपादयतीत्य् एतावद् एव ।↩︎

Some hold that,
in accordance with defects in the observance of the prescribed code of conduct by the seeker after mukti, there would be diminution in the bliss enjoyed.

Even admitting that their words deserve serious consideration
as those of trust worthy authorities,
they mean only this much that,
in the enjoyment of Bhagavān which occurs before mukti,
there would be degrees of joy.↩︎

Algunos sostienen eso,
De acuerdo con los defectos en la observancia del código de conducta
prescrito por el buscador después de Mukti,
habría disminución en la dicha disfrutada.

Incluso admitiendo que sus palabras merecen una consideración seria
Como los de las autoridades dignas de la confianza,
Significan solo tanto que,
En el disfrute de Bhagavān que ocurre antes de Mukti,
Habría grados de alegría.↩︎

आचारवैकल्यमुडैय मुमुक्षुक्कळुक्कु आनन्दह्रासमुण्डामॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुम् वचनमाप्तमाऩलुम् मुक्तऩावदऱ्कु मुऩ्ऩे वरुम् भगवदनुभवत्तिल् सङ्कोचत्तैच् चॊल्लिऱ्ऱामत्तऩै।↩︎

इऩि आप्तर् सॊल्लुम् आनन्दतारतम्यवचनमन्यपर मॆऩ्गिऱार् आचारवैकल्यमित्यादिना । आचारवैकल्यमुडैय मुमुक्षुक्कळुक्कु आनन्दह्रासमुण्डाम् ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् आप्तवचनम्। सिलर् - श्रीरामानुजमतस्थराऩ सिलर्। आप्तमाऩालुम् - यथार्थवक्तृकर्तकतया यथार्थमाऩालुम् ऎऩ्ऱबडि। इन्द वचनत्तिऱ्कु अन्यपरतैयै उपपादिक्किऱार् मुक्तरावदऱ्कु मुऩ्ऩे वरुम् भगवदनुभवत्तिलिति । अन्द आप्तवचनत्तिल् सामान्यमाग मुमुक्षुक्कळुक्कु आनन्दह्रासमुण्डामॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुक्किऱदेयॊऴिय,मुमुक्षुदशैयिला अल्लदु मुक्तदशैयिला ऎऩ्ऱु पिरित्तुच् चॊल्लामैयाल् परमसाम्यश्रुत्यविरोधेन मुक्तऩावदऱ्कु मुऩ्बु अदावदु - मुमुक्षुदशैयिल् वरुम् भगवदनुभवत्तिल् सङ्कोचम् वरुगिऱदॆऩ्ऱु निर्वहिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

पश्चान् मुक्तानां (पूर्वम् अननुभवात्) काले न्यूनता-मात्रम्,
न त्व् अर्थ-न्यूनता ।↩︎

It is true that there may be delay or no delay in attaining release from bondage,
but after release is (once) attained,
there is no difference at all in the enjoyment of bliss (between muktas and muktas).↩︎

Es cierto que puede haber retraso o ningún retraso para obtener la liberación de la esclavitud,
Pero después del lanzamiento se alcanza (una vez),
No hay ninguna diferencia en el disfrute de la dicha (entre Muktas y Muktas).↩︎

पिऱ्पड मुक्तराऩार्क्कुम् नाळिऴवे पोक्किप् पॊरुळिऴविल्लै।↩︎

आऩालुम् पूर्वकालत्तिल् मुक्तराऩवर्क्कु इप्पॊऴुदु मुक्तरागुवरैक्काट्टिलुम् आनन्दमधिकमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पिऱ्पडेति । नाळिऴवे पोक्किप्पॊरुळिऴिविल्लै इति । अनुभवकालांशत्तिल् न्यूनाधिकभावमिरुन्दालुम् प्रमेयत्वव्यापकानुकूलत्वप्रकारकानुभवरूपमाऩ आनन्दस्वरूपत्तिल् तारतम्यमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु। श्रीविष्णुलोकादिगळिले उपासकाधिकारिभेदत्ताले सालोक्यसामीप्यसारूप्यङ्गळैप् पॆऱ्ऱवर्गळुक्कुम् मुक्तव्यपदेशमुण्डु। अवर्गळुक्कु आनन्दतारतम्यमुण्डॆऩ्बदु सर्वसम्मतम्।↩︎

सालोक्यादि-मात्रे मुक्ति-शब्दोपचारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्रकृति-स्थ-)श्री-विष्णु-लोकादिगळिले सालोक्य-सारूप्यादि-मात्रम् पॆऱ्ऱार्क्कु मुक्त-व्यपदेशम् अ-दूर-विप्रकर्षत्तालेय् आम् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थम्

‘‘लोकेषु विष्णोर् निवसन्ति केचित्
समीपम् ऋच्छन्ति च केचिद् अन्ये ।
अन्ये तु रूपं सदृशं भजन्ते
सायुज्यम् अन्ये स तु मोक्ष उक्तः (नान्यत्)॥’’
(श्रीभागवतम् )

ऎऩ्ऱु नियमिक्कैयाले सिद्धम्।

(विषयः6)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(नीलमेघः (सं)11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु
परमपदत्तिले सॆऩ्ऱाल् वरुम् सायुज्यमे
"मोक्षम्" ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(नीलमेघः (सं)16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्क् उळ्ळे
सहस्रत्तिल् शतादिगळैप् पोले
सालोक्यादिगळ् ऎल्लाम् अन्तर्भूतङ्गळ् आगैयाल्
अङ्ग् ऒर्-उवर्क्कुम् वैषम्यम् इल्लै,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मोक्षं सालोक्य-सारूप्यं
प्रार्थये न कदाचन ।
इच्छाम्य् अहं महाबाहो
सायुज्यं तव सुव्रत’’
(२-तु जितन्ता-स्तोत्तिरम् ३६)

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम् इव्व्-अर्थङ् कण्डु कॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

श्री-विष्णु-लोकादिषु सालोक्य-सारूप्यादि-मात्रं प्राप्तवतां
मुक्तत्व-व्यपदेशो ऽदूर-विप्रकर्ष-निबन्धन इत्य् एव↩︎

Some jīvas attain, in such worlds as those of Viṣṇu,
the privilege of living in the same world as Viṣṇu (sālokya ),
some jīvas attain proximity to the presence of Viṣṇu (sāmipya );
some attain forms similar to that of Viṣṇu (sārūpya):
these, too, are sometimes called muktas by courtesy (upacāra),
since they are very near the ultimate goal
(but they are not really muktas in the true sense of the word).↩︎

Algunos Jīvas alcanzan, en mundos como los de Viṣṇu,
El privilegio de vivir en el mismo mundo que Viṣṇu (Sālokya),
Algunos Jīvas alcanzan la proximidad a la presencia de Viṣṇu (Sāmipya);
Algunos alcanzan formas similares a las de Viṣṇu (Sārūpya):
Estos también a veces se llaman muktas por cortesía (upacāra),
ya que están muy cerca del objetivo final
(Pero en realidad no son muktas en el verdadero sentido de la palabra).↩︎

श्रीविष्णुलोकादिगळिले सालोक्यसारूप्यादि मात्रम् पॆऱ्ऱार्क्कु मुक्तव्यपदेशम् अदूरविप्रकर्षत्तालेयामत्तऩै।↩︎

अप्पडियिरुक्क मुक्तर्गळुक्कॆल्लाम् आनन्दतारतम्यमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्ललामो वॆऩ्ऩ? अवर्गळ् साक्षान्मुक्तर्गळऩ्ऱु; आऩाल् मुक्तव्यपदेशम् दूरविप्रकर्षाभावत्ताले ऎऩ्गिऱार् श्रीविष्णुलोकादिगळिले इत्यादिना । आदिपदत्ताल् श्वेतद्वीपादिपरिग्रहः ।↩︎

मोक्षः, सायुज्यम्, सालोक्यम्, सारूप्यम्↩︎

अयम् अर्थः

‘‘लोकेषु विष्णोर् निवसन्ति केचित्
समीपम् ऋच्छन्ति च केचिद् अन्ये ।
अन्ये तु रूपं सदृशं भजन्ते
सायुज्यम् अन्ये स तु मोक्ष उक्तः (नान्यत्)॥’’
(श्रीभागवतम् )

इति नियमनात् सिद्धः ॥↩︎

This idea is set forth in the following śloka -

"Some live in the worlds of Viṣṇu ;
others approach very near to Viṣṇu ;
others, again, acquire forms resembling Viṣṇu's;
yet others attain sayujya with Viṣṇu .
This, alone, is called mokṣa ."

↩︎

Esta idea se establece en el siguiente Śloka -

"Algunos viven en los mundos de Viṣṇu;
Otros se acercan muy cerca de Viṣṇu;
Otros, nuevamente, adquieren formas que se asemejan a las de Viṣṇu;
Sin embargo, otros alcanzan Sayujya con Viṣṇu.
Esto, solo, se llama mokṣa ".

↩︎

इव्वर्थम् ‘‘लोकेषु विष्णोर्निवसन्ति केचित् समीपमृच्छन्ति च केचिदन्ये । अन्ये तु रूपं सदृशं भजन्ते सायुज्यमन्ये स तु मोक्ष उक्तः’’(श्रीभागवतम् (?)) ऎऩ्ऱु नियमिक्कैयाले सिद्धम्।↩︎

अयम् अर्थः

‘‘लोकेषु विष्णोर् निवसन्ति केचित्
समीपम् ऋच्छन्ति च केचिद् अन्ये ।
अन्ये तु रूपं सदृशं भजन्ते
सायुज्यम् अन्ये स तु मोक्ष उक्तः (नान्यत्)॥’’
(श्रीभागवतम् )

इति नियमनात् सिद्धः ॥↩︎

वचनम् इदम्
परम-पद-प्राप्तौ संपन्नायां
जायमानं सायुज्यम् एव
मोक्ष इति वदति ।↩︎

This śloka declares that only sāyujya in Paramapada is mokṣa .↩︎

Este Śloka declara que solo Sāyujya en Paramapada es mokṣa.↩︎

इदु परमपदत्तिलेसॆऩ्ऱाल् वरुम् सायुज्यमे मोक्षमॆऩ्गिऱदु।↩︎

वचनम् इदम्
परम-पद-प्राप्तौ संपन्नायां
जायमानं सायुज्यम् एव
मोक्ष इति वदति ।↩︎

सहस्रे शतादिवत्
सालोक्यादीनां तद्-अन्तर्-भूतत्वात्
तत्र नैकस्यापि वैषम्यं भवति । (5)↩︎

In the same way as a hundred and the like are included within a thousand,
sālokya and the like are included within sāyujya.↩︎

De la misma manera que cien y similares se incluyen dentro de mil,
Sālokya y similares se incluyen dentro de Sāyujya.↩︎

अदुक्कुळ्ळे सहस्रत्तिल् शतादिगळैप्पोले सालोक्यादिगळॆल्लामन्तर्भूतङ्गळागैयाल् अङ्गॊ रुवर्क्कुम् वैषम्यमिल्लै,↩︎

इदऩाल् परिहारम् वन्दबडि ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अदुक्कुळ्ळे इत्यादिना । अदुक्कुळ्ळे - परमपदमाऩ विष्णुलोकत्तिल् तिरुमामणिमण्डबत्तिलिरुक्कुम् भगवाऩुडैय समीपत्तिल् सारूप्यादि पूर्वकमागवे वरुम् सायुज्यत्तुक्कुळ्ळे, सालोक्यादिगळॆल्लाम् अन्तर्भूतङ्गळिति । अङ्गु वरुम् सायुज्यम् सालोक्यादिगळिल्लामल् वारादॆऩ्ऱबडि। इदिल् दृष्टान्तमरुळिच् चॆय्गिऱार् सहस्रत्तिल् शतादिगळैप्पोले इति । आगैयाल् - इन्द श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩ सायुज्यम् सालोक्यादिगर्भमागैयाल्, अङ्गॊरुवरुक्कुम् - परमपदम् सॆऩ्ऱु सायुज्यत्तै यडैन्द ऒरुवरुक्कुम्, वैषम्यमिल्लै - भोगत्तिल् परमसाम्यमे युळ्ळदे यॊऴिय तारतम्यमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘मोक्षं सालोक्य-सारूप्यं
प्रार्थये न कदाचन ।
इच्छाम्य् अहं महाबाहो
सायुज्यं तव सुव्रत’’
(२-तु जितन्ता-स्तोत्तिरम् ३६)

इत्य्-अत्राप्य् अयम् अर्थो द्रष्टव्यः ।↩︎

The truth of this statement may be seen in the following śloka :

"I do not at all beg for mokṣa
which goes by the names of sālokya and sarūpya.
I long, O Lord that hast taken a vow (to protect those that seek Thy help) -
I long, O Thou with long arms,
for sãyujya with Thee."

↩︎

La verdad de esta declaración se puede ver en el siguiente Śloka:

"No suplico en absoluto por mokṣa
que pasa por los nombres de Sālokya y Sarūpya.
Anhelo, oh Señor que ha hecho un voto (para proteger a los que buscan tu ayuda) -
Anhelo, oh tú con brazos largos,
Para Sãyujya con ti ".

↩︎

‘‘मोक्षं सालोक्यसारूप्यं प्रार्थये न कदाचन । इच्छाम्यहं महाबाहो सायुज्यं तव सुव्रत’’(२-तु जितन्ता-स्तोत्तिरम् ३६) ऎऩ्गिऱविडत्तिलुमिव्वर्थङ्गण्डु कॊळ्वदु।↩︎

लोकेषु विष्णोः ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् सायुज्यम् मुख्यमोक्षमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदऱ्कु उपोद्बलकमाऩ प्रमाणत्तैक्काट्टुगिऱार् मोक्षमित्यादिना । इव्वर्थम् कण्डुगॊळ्वदु - इन्द श्लोकत्तिल् इतरनिषेधपूर्वकम् सायुज्यत्तैये अपेक्षित्तबडियाल् सालोक्यादिगळिल् मोक्षशब्दप्रयोगम् अदूरविप्रकर्षत्ताले औपचारिकमॆऩ्गिऱ इव्वर्थत्तै निश्चयित्तुक्कॊळ्वदु।↩︎

सायुज्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सायुज्यम् आवदु
स-युक्किऩ्-उडैय भावम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सयुक्क् आवाऩ्
ऒरु भोग्यत्तिले
भोक्ताव् आय्क् कॊण्डु
कूडव् अऩ्वयिक्कुमवऩ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु स-प्रकार-ब्रह्मम् आगिऱ भोग्यत्तिले
ब्रह्मम् उम् मुक्तऩुङ् कूड भोक्ताक्कळ् आय् अन्वयिक्कैयाले
मुक्तऩै सयुक्क् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगिल्
श्रुतियिल् सायुज्य-शब्दमुम् सार्ष्टिता-शब्दमुम् सेर प्रयोगिप्पाऩ् एऩ्?

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

सायुज्यं नाम सयुजो भावः ।↩︎

Sayujya means the relationship between two who are united in communion (sayuk).↩︎

Sayujya significa la relación entre dos que están unidos en Comunión (Sayuk).↩︎

सायुज्यमावदु सयुक्किऩुडैय भावम्।↩︎

इऩि सायुज्यशब्दार्थत्तै निष्कर्षिक्किऱार् सायुज्य मावदु इत्यादिना । सयुजो भावः सायुज्यमॆऩ्ऱु सयुक् शब्दत्तिऩ्बेरिल् भावप्रत्ययत्ताले एऱ्पट्ट सायुज्य शब्दत्तिऱ्कु द्रामिडभाषैयाले विवरणम् सयुक्किऩुडैय भावमिति ।↩︎

[[१७७]]
सयुक् नाम सः
य एकस्मिन् भोग्ये सह-भोक्तृत्वेनान्वेति ।↩︎

One might be sayuk with another,
although only in the common enjoyment of a certain pleasure.↩︎

Uno podría ser Sayuk con otro,
aunque solo en el disfrute común de un cierto placer.↩︎

सयुक्कावाऩॊरु भोग्यत्तिले भोक्ता वाय्क्कॊण्डु कूडवऩ्वयिक्कुमवऩ्।↩︎

सयुक्छब्दार्थत्तै वॆळियिडुगिऱार् सयुक्कावाऩित्यादियाल्।↩︎

अत्र स-प्रकारक-ब्रह्म-रूपे भोग्ये
ब्रह्मणो मुक्तस्य च
सह-भोक्तृत्वेनान्वयात्
मुक्तः स-युग् इत्य् उच्यते ।↩︎

Here in regard to the mukta,
the object of enjoyment is Brahman with His prakāras or modes.
Since Brahman and the mukta both commune with each other
in the enjoyment of that bliss,
the mukta is called sayuk (with Brahman).↩︎

Aquí con respecto al mukta,
El objeto del disfrute es Brahman con sus Prakāras o modos.
Ya que Brahman y el Mukta se comunican entre sí
En el disfrute de esa dicha,
El Mukta se llama Sayuk (con Brahman).↩︎

इङ्गु सप्रकारब्रह्ममागिऱ भोग्यत्तिलेब्रह्ममुम् मुक्तऩुङ्गूड भोक्ताक्कळायन्वयिक्कैयाले मुक्तऩै सयुक् कॆऩ्गिऱदु।↩︎

सामान्यमागच् चॊऩ्ऩ अर्थत्तै प्रकृतविषयत्तिल् विशेषित्तुक्काट्टुगिऱार् इङ्गु सप्रकारब्रह्ममागिऱ भोग्यत्तिले इति । सप्रकारम् - सविशेषणम्, उभयविभूतिविशिष्टमिति यावत् । ब्रह्ममागिऱ भोग्यत्तिले - ब्रह्ममागिऱ अनुभाव्यत्तिले, ब्रह्ममुम् मुक्तऩुम् कूड भोक्ताक्कळाय् अन्वयिक्कैयाले इति । ब्रह्ममाऩदु सर्वप्रकारविशिष्टऩाऩ तऩ्ऩै अनुकूलमाग ऎप्पडि अनुभविक्किऱदो अप्पडिये मुक्तऩुम् उभयविभूतिविशिष्टमाऩ ब्रह्मत्तै अनुकूलमागवे अनुभविक्कैयाल्, मुक्तऩै सयुक् ऎऩ्गिऱदु - ब्रह्मत्तोडे समान भोगवाऩॆऩ्गिऱदु।↩︎

एवं सति
श्रुतौ सायुज्य-शब्दस्य साष्र्ष्टिता-शब्दस्य च सह प्रयोगः कुत

इति चेत् —↩︎

In this connection, it may be asked

why, in one of the passages of the Veda, the two words, sayujya and sārshtitha are employed (in the same sentence ),
when they mean the same thing,
namely, communion in the enjoyment
(would it not be redundant to use two words when one would be enough?).

↩︎

A este respecto, se puede preguntar

Por qué, en uno de los pasajes del Veda, se emplean las dos palabras, Sayujya y Sārshtitha (en la misma oración),
Cuando significan lo mismo,
a saber, comunión en el disfrute
(¿No sería redundante usar dos palabras cuando una sería suficiente?).

↩︎

इप्पडियागिल् श्रुतियिल् सायुज्यशब्दमुम् सार्ष्टिताशब्दमुम् सेर प्रयोगिप्पाऩेऩॆऩ्ऩिल्;↩︎

इप्पडि सायुज्य-शब्दम् समानभोगत्वत्तैच् चॊऩ्ऩाल्

‘‘सायुज्य--सार्ष्टिता--समान-लोकताम् आप्नोति’’

ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल् सार्ष्टिताशब्दत्तोडु सायुज्यशब्दप्रयोगम् पुनरुक्तमागादो वॆऩ्गिऱ शङ्कैयै उत्थापनम् पण्णि इरण्डुम् भिन्नार्थकमागैयाल् पौनरुक्त्यमिल्लै यॆऩ्ऱु परिहरिक्किऱार् इप्पडियागिल् श्रुतियिल् सायुज्यशब्दमुम् सार्ष्टिताशब्दमुम् सेर प्रयोगिप्पाऩेऩॆऩ् ऩिलित्यादिना ।↩︎

सार्ष्टिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

सायुज्यम् उभयोर् अत्र
भोक्तव्यस्याविशिष्टता ।
सार्ष्टिता तत्र भोगस्य
तार-तम्य-विहीनता ॥(4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. सायुज्यम् उभयोर् अत्र
भोक्तव्यस्याविशिष्टता ।
सार्ष्टिता तत्र भोगस्य
तार-तम्य-विहीनता ॥(4)↩︎

2. The answer is (that there is a difference in meaning between the two words ),
and it is as follows:

Sayujyam between the two (Brahman and the mukta) means that
there is no difference
so far as the objects of enjoyment are concerned.
sārshtita (between the two) means that
there is no difference
in the degree or intensity of their enjoyment.
(Two men may have before them the same object of enjoyment
and yet one of them may enjoy it more intensely than the other).↩︎

3. La respuesta es (que hay una diferencia en el significado entre las dos palabras),
Y es como sigue:

Sayujyam entre los dos (Brahman y Mukta) significa que No hay diferencia
En lo que respecta a los objetos de disfrute.

sārshtita (entre los dos) significa que
No hay diferencia
en el grado o intensidad de su disfrute.

(Dos hombres pueden tener ante ellos el mismo objeto de disfrute
Y, sin embargo, uno de ellos puede disfrutarlo más intensamente que el otro).↩︎

4. सायुज्यमुभयोरत्र
भोक्तव्यस्याविशिष्टता ।
सार्ष्टिता तत्र भोगस्य
तारतम्यविहीनता ॥↩︎

5. सायुज्यमिति । उभयोः - इरण्डुबेर्गळुक्कु, भोक्तव्यस्याविशिष्टता – भोग्यसाधारण्यमाऩदु, अत्र - इन्द श्रुतियिल्, सायुज्यं – सायुज्यमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदु। तत्र - अव्विरण्डुबेर्गळुक्कुळ्ळे, भोगस्य – अनुभवत्तिऱ्कु, तारतम्यविहीनता – तारतम्यमिल्लामै, अदावदु अत्यन्तसाम्यम्। सार्ष्टिता – सार्ष्टिताशब्दवाच्यम्। रोग्यरोगियाऩ इरुवर्गळुक्कु भक्ष्यवस्तु सममायिरुन्दालुम् रोगियाऩवऩ् अरोगियैप्पोल् भोक्तुं न शक्नोति । अप्पोदु अवर्गळुक्कु भोगत्तिल् तारतम्यमुण्डु। अदु पोलऩ्ऱिक्के अरोगियाऩ इरुवर्गळ् ऒरु भक्ष्यवस्तुविऱ्कु भोक्ताक्कळाऩल् अवर्गळुक्कु भोगत्तिल् तारतम्यमिरादु। अन्द तारतम्यमिल्लामैयै सार्ष्टिताशब्दम् सॊल्लुम्। अप्पडिये सर्वप्रकारविशिष्ट ब्रह्मानन्दानुभवत्तिल् ब्रह्मत्तिऱ्कुम् मुक्तऩुक्कुम् तारतम्यमिल्लामैयाल् अङ्गु सार्ष्टिताशब्दम्। तथाच सायुज्यशब्दम् इरण्डुबेर्गळुक्कुम् भोग्यमॊऩ्ऱु ऎऩ्गिऱदु। सार्ष्टिताशब्दम् इरण्डुबेर्गळुडैय भोगत्तिऱ्कुम् तरतमभावमिल्लैयॆऩ्गिऱदु। आगैयाल् भिन्नार्थकमाऩ इरण्डु शब्दङ्गळुक्कु सहप्रयोगङ्गूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

जगद्-व्यापार-रसः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तऩुक्कु जगद्-व्यापारम् इल्लैयेय् आगिलुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कृषि पण्णिऩ पितावुम्
निर्व्यापारर् आऩ पुत्रादिगळुम्
कृषि-फलत्तै भुजिक्कुमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जगद्-व्यापारत्ताल् वरुम् रसम्
व्यापरिक्किऱव् ईश्वरऩुक्कुम् पार्त्त् इरुक्किऱ मुक्तऩुक्कुम् तुल्यम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सूत्र-काररुम्

‘‘जगद्-व्यापार-वर्जं’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-१७।)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि

‘‘भोग-मात्र-साम्य-लिङ्गाच् च’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२१।)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सामरस्यं हि सायुज्यं
वदन्ति ब्रह्मवादिनः’’
(शाकटायनः)

ऎऩ्ऱु शाकटायनऩुम् सॊऩ्ऩाऩ्।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

मुक्तस्य जगद्-व्यापाराभावे ऽपि,↩︎

It is true that the mukta has nothing to do with the work of creating, maintaining, destroying and such other things in regard to the world (Jagad Vyāpāra).↩︎

Es cierto que el Mukta no tiene nada que ver con el trabajo de crear, mantener, destruir y otras cosas con respecto al mundo (Jagad Vyāpāra).↩︎

मुक्तऩुक्कु जगद्व्यापारमिल्लैयेयागिलुम्↩︎

मुक्तऩुक्कु जगद्व्यापारमिल्लामलिरुक्क जगद्व्यापारम् पण्णुम् ब्रह्मत्तोडु भोगसाम्यम्गूडुमो वॆऩ्ऩ? दृष्टान्तत्तैक्काट्टि समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् मुक्तऩुक्कित्यादिना ।↩︎

कृषि-कारिणा पित्रा
निर्व्यापारैः पुत्रादिभिश् च कृषि-फल-भोगवत्↩︎

But just as the father who cultivates the field
and the sons and others who do not cultivate it
enjoy alike the fruit from the cultivated field,↩︎

Pero así como el padre que cultiva el campo
y los hijos y otros que no lo cultivan
Ambos disfruten de la fruta del campo cultivado,↩︎

कृषिपण्णिऩ पितावुम् निर्व्यापारराऩ पुत्रादिगळुम् कृषिफलत्तै भुजिक्कुमाप्पोले↩︎

जगद्-व्यापार-जन्यो रसो
व्याप्रियमाणस्येश्वरस्य द्रष्टुर् मुक्तस्य च तुल्यः ।↩︎

Iśvara who is engaged in the work of the world (Jagad Vyāpāra )
and the mukta who only witnesses it
have the same degree of enjoyment in the joy arising from that work.↩︎

Iśvara que se dedica al trabajo del mundo (Jagad Vyāpāra)
y el mukta que solo lo presencia
Tenga el mismo grado de disfrute en la alegría derivada de ese trabajo.↩︎

जगद्व्यापारत्ताल् वरुम् रसम् व्यापरिक्किऱ वीश्वरऩुक्कुम् पार्त्तिरुक्किऱ मुक्तऩुक्कुम्तुल्यम्।↩︎

सूत्र-कारो ऽपि,

‘‘जगद्-व्यापार-वर्जं’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-१७।)

इत्यारभ्य

‘‘भोग-मात्र-साम्य-लिङ्गाच् च’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२१।)

इत्य् अनुजमाह ।↩︎

The author of the Brahma Sūtras has stated at the beginning of the section :

"(The mukta's enjoyment is ) exclusive of the work of the world"

and concludes it by saying:

"The resemblance or equality (sāmyam) between the mukta and Brahman
is only so far as the enjoyment is concerned,
as stated in the śruti s,
and also by the inference linga".

↩︎

El autor del Brahma Sūtras ha declarado al comienzo de la sección:

"(El disfrute de Mukta es) exclusivo del trabajo del mundo"

y lo concluye diciendo:

"La semejanza o la igualdad (Sāmyam) entre Mukta y Brahman
es solo en lo que respecta al disfrute,
Como se indica en los Śrutis,
y también por la Linga inferencia".

↩︎

सूत्रकाररुम् ‘‘जगद्व्यापारवर्जं’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-१७।) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि ‘‘भोगमात्रसाम्यलिङ्गाच्च’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२१।) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

जगद्व्यापारत्ताल् वरुम् रसम् - जगत्सृष्टिस्थितिसंहाररूपव्यापारत्ताले उण्डागुम् प्रीतिविशेषम्, जगद्व्यापारमिल्लाविट्टालुम् मुक्तऩुक्कु भोगमात्रत्तिल् साम्यमुण्डॆऩ्बदु सूत्रकारसम्मतमॆऩ्गिऱार् सूत्रकाररुमित्यादिना ।
जगद्व्यापारवर्जम् - जगद्व्यापारं वर्जयित्वा, भोगमात्रसाम्यलिङ्गाच्चेति ।
जगद्व्यापारानुभवजन्य प्रीतिरूपभोगमात्रत्तिल् मुक्तऩुक्कु भोगसाम्यमुण्डु।

‘‘सोऽश्नुते सर्वान् कामान्
सह ब्रह्मणा विपश्चिता’’

ऎऩ्ऱु

‘‘सर्वकामानुभव-रूप-लिङ्ग-सद्-भावात्’’

ऎऩ्ऱु सूत्रङ्गळिऩर्थम्।↩︎

‘‘सामरस्यं हि सायुज्यं
वदन्ति ब्रह्मवादिनः’’
(शाकटायनः)

इति शाकटायनो ऽप्य् अवोचत् ।↩︎

Sakatayana has also stated as follows:-

Those who meditate on Brahman say that
sāyujyam consists in the sameness or equality of enjoyment.

↩︎

Sakatayana también ha declarado lo siguiente:-

Aquellos que meditan en Brahman dicen que
sāyujyam consiste en la igualdad o igualdad del disfrute.

↩︎

‘‘सामरस्यं हि सायुज्यं वदन्ति ब्रह्मवादिनः’’(शाकटायनः)ऎऩ्ऱु शाकटायनऩुम् सॊऩ्ऩाऩ्।↩︎

भोगसाम्यमे सायुज्यमॆऩ्बदिल् शब्दार्थवित्तमराऩ शाकटायनरुडैय निरुक्तियैक्काट्टु किऱार् सामरस्यं हीत्यादिना । समः रसः भोगः यस्य सः समरसः तस्य भावः सामरस्यम् । हि प्रसिद्धौ, ब्रह्मवादिनः – वेदान्तिकळ्, वदन्ति – भोगवाचकयुक् शब्दस्थानत्तिल् रसशब्दत्तै प्रयोगित्तु सामरस्यत्तैये अदावदु समानभोगत्वत्तैये सायुज्यमाग वेदान्तवित्तुक्कळ् सॊल्लुगिऱार्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

ऐक्यं न

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शब्द-शक्तिय् इऩ्ऱिक्केय् इरुक्क
भेद-श्रुतिगळुम् विरोधिक्क
सायुज्य-शब्दत्तुक्कु ऐक्यम् पॊरुळ् आग निऩैत्त् इरुप्पार्क्कु

मुक्तऩ् परम-साम्यत्तै अडैयुम्

ऎऩ्ऱुम्

तादृक्क् आम्

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ श्रुतिगळुम् विरोधिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मम साधर्म्यम् आगताः’’(गीता १४-२।)

ऎऩ्ऱु गीताचार्यऩुम् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

व्यास-निर्णयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

परेण पर-धर्मी च
भवत्य् एष समेत्य वै ।
विशुद्ध-धर्मा शुद्धेन
बुद्धेन च स बुद्धिमान् ॥

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(कर्मणो) विमुक्त-धर्मा मुक्तेन
समेत्य भरतर्षभ! ।
(दुःख-)वियोग-धर्मणा चैव
वियोगात्मा भवत्य् अपि ॥

(नीलमेघः (सं)18)

(विश्वास-टिप्पनी19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विमोक्षिणा(→महानन्देन) विमोक्षी च
समेत्येह तथा भवेत् ।
(कर्मान्तरामूल-)शुचि-कर्मणा शुचिश् चैष
भवत्य् अमित-दीप्तिमान् ॥

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(त्रैगुण्यापेक्षया) विमलात्मा च भवति
समेत्य विमलात्मना ।
(प्राकृत-देह-रहिततया) केवलात्मा तथा चैषः
केवलेन समेत्य वै ॥

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतन्त्रश् (=अ-कर्म-वश्यः) च स्वतन्त्रेण
स्वतन्त्रत्वम् उपाश्नुते ।

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एतावद् एतत् कथितं मया ते
तथ्यं महाराज! यथार्थ-तत्वम् ।
अमत्सरस् त्वं प्रतिगृह्य चार्थं
सनातनं ब्रह्म विशुद्धम् आद्यम् (उपास्व)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१३-२६-३१)

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

(४२तमाहोबिल-यतिः43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु वसिष्ठ-कराळ-संवादत्तिल् परक्कप् पेसि,
इदुवे परमार्थम् ऎऩ्ऱु महर्षि निगमित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

(४२तमाहोबिल-यतिः48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु मुक्तऩै स्वतन्त्रऩ् ऎऩ्गिऱदु कर्मवश्यऩ् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱ बडि।

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्त-विषयम् आऩ स्वराट्-छब्दत्तै
‘‘अ-कर्म-वश्यः’’ ऎऩ्ऱु
भाष्यकारर् व्याख्यानम् पण्णिय् अरुळिऩार्।

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

ऐक्य-वाक्य-निर्वाहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि श्रुति-स्मृति-सूत्रङ्गळिले साम्यम् कण्ठोक्तम् आगैयाल्
मुक्त-दशैयिल् ऐक्यम् तोऩ्ऱिऩव् इडङ्गळ् ऎल्लाम्

‘‘राम-सुग्रीवयोर् ऐक्यं

देव्य् एवं(=पूर्वोक्तवत्|आवयोर् इव| सुग्रीव-दास-प्रेषणं यावत्) समजायत (विचित्र-घटनम्)।(5)

(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३५-५१।)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
भेद-श्रुत्य्-अ-विरोधेन कण्डु-गॊळ्वदु।(5)

(नीलमेघः (सं)59)

(विश्वास-टिप्पनी60)

(English61)

(Español62)

(मूलम्63)

(४२तमाहोबिल-यतिः64)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु

यदा तु मन्यते ऽन्योऽहम्
अन्य एष इति द्विजः ।
तदा स केवली-भूतष्
षड्-विंशम् अनुपश्यति ॥

(नीलमेघः (सं)65)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

(४२तमाहोबिल-यतिः69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्यश् चराजन्! स (२६-तमः) परस्
तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तत्-स्थत्वाद् अनुपश्यन्ति
ह्य् एक एवेति साधवः ॥

(नीलमेघः (सं)70)

(English71)

(Español72)

(मूलम्73)

(४२तमाहोबिल-यतिः74)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्यश् च राजन्! स परस्
तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तेनैतन् नाभिजानन्ति
पञ्च-विंशकम् अच्युतम् ॥

(नीलमेघः (सं)75)

(English76)

(Español77)

(मूलम्78)

(४२तमाहोबिल-यतिः79)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जन्म-मृत्यु-भयाद् भीतास्
साङ्ख्य(→ज्ञान)-योगाश् च काश्यप! ।
षड्विंशम् अनुपश्यन्ति
शुचयस् तत्-परायणाः॥
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-७७-८०)

(नीलमेघः (सं)80)

(English81)

(Español82)

(मूलम्83)

(४२तमाहोबिल-यतिः84)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः’’
(गीता १५-१७।),

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

(४२तमाहोबिल-यतिः89)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्र यः परमात्मा तु
स नित्यो निर्गणस् स्मृतः ।
स तु नारायणो ज्ञेयस्
सर्वात्मा पुरुषो हि सः ॥

(नीलमेघः (सं)90)

(English91)

(Español92)

(मूलम्93)

(४२तमाहोबिल-यतिः94)

विश्वास-प्रस्तुतिः

न लिप्यते कर्म-फलैः
पद्म-पत्रम् इवांभसा ।
कर्मात्मात्व् (→जीवः) अ-वरो योऽसौ
(नानावस्थासु) मोक्ष-बन्धैस् स युज्यते॥”
(भारतम् शान्ति-पर्व ३६१-१४-१५।)

(English95)

(Español96)

(मूलम्97)

(४२तमाहोबिल-यतिः98)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अयः-पिण्डे यथा वह्निर्
भिन्नस् तिष्ठत्य् अ-भिन्नवत् ।
तथा विश्वम् इदं देवो
ह्य् आवृत्य परितिष्ठति॥
(जयाक्यसंहिता। (?))

(नीलमेघः (सं)99)

(English100)

(Español101)

(मूलम्102)

(४२तमाहोबिल-यतिः103)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदि प्रमाण-सहस्रम् विरोधिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)104)

(English105)

(Español106)

(मूलम्107)

Sakatayana has also stated as follows:-

Those who meditate on Brahman say that
sāyujyam consists in the sameness or equality of enjoyment.

↩︎

Sakatayana también ha declarado lo siguiente:-

Aquellos que meditan en Brahman dicen que
sāyujyam consiste en la igualdad o igualdad del disfrute.

↩︎

शब्द-शक्ताव् अ-सत्याम्,
भेद-श्रुतिषु च विरुन्धानासु,
सायुज्य-शब्दस्यैक्यार्थकत्वं मन्यमानानाम्,

"मुक्तः परमं साम्यमुपैति"

इति,

"तादृक्" इति च प्रतिपादयन्त्यः श्रुतयोऽपि विरुन्धीरन् ।↩︎

To those (viz. Advaitins) who maintain that the word Sayujyam means oneness or identity with Brahman (aikyam),
the derivative or etymological meaning of the word, sãyujyam,
is at variance, as also the texts in the śruti which declare that Brahman is different from the jīvas.

[ Such śrutis as the following:-
Brahman is the eternal among eternals,
the sentient among sentients.
(1) He is one and satisfies the desires of the many:
Svetasvatara Upaniṣad.
(2) Without any blemish or stain
he attains perfect resemblance (paramam samyam).]

Besides, their view is opposed also to the śrutis
which declare that the mukta will attain perfect resemblance (sāmyam) to Brahman
and that the mukta will be like Brahman.↩︎

A aquellos (a saber, advaitins) que sostienen que la palabra sayujyam significa unidad o identidad con Brahman (aikyam),
El significado derivado o etimológico de la palabra, sãyujyam,
está en varianza, como también los textos en el Śruti
que declaran que Brahman es diferente de los Jīvas.

[Tales Śrutis como los siguientes:-

- Brahman es el eterno entre los eternos, el sensible entre los sentientes.

- Él es uno y satisface los deseos de los muchos: Svetasvatara Upaniṣad.

- sin mancha ni mancha
Él alcanza la semejanza perfecta (Paramam samyam).]

Además, su punto de vista se opone también al Śrutis
que declara que el Mukta obtendrá un parecido perfecto (Sāmyam) con Brahman
y que el Mukta será como Brahman.↩︎

शब्दशक्तियिऩ्ऱिक्केयिरुक्क भेदश्रुतिकळुम् विरोधिक्क सायुज्यशब्दत्तुक्कु ऐक्यम् पॊरुळाग निऩैत्तिरुप्पार्क्कु मुक्तऩ् परमसाम्यत्तै अडैयुमॆऩ्ऱुम् तादृक्कामॆऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱ श्रुतिकळुम् विरोधिक्कुम्।↩︎

सायुज्यशब्दत्तिऱ्कु ब्रह्मजीवयोः स्वरूपैक्यम् अर्थ मॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱवर्गळुडैय पक्षत्तै निरसिक्किऱार् शब्दशक्तियऩ्ऱिक्केयिरुक्क इत्यादिना । शब्दशक्तियऩ्ऱिक्के यिरुक्क - सायुज्यशब्दम् स्वरूपैक्यत्तिले शक्तमिल्लामलिरुक्क, इदऩाल् सायुज्यशब्दम् तऩक्कु शक्यमिल्लाद जीवब्रह्मस्वरूपैक्यत्तैच् चॊल्लुमागिल् घटशब्दमुम् तऩक्कु शक्यमिल्लाद पटत्तैच् चॊल्ल प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्गिऱ अनिष्टप्रसङ्गमभिप्रेतम्।
भेदश्रुतिकळुम् विरोधिक्क इति ।
भेदश्रुतिकळावऩ -

‘‘पृथग्-आत्मानं प्रेरितारञ्च मत्वा’’
‘‘तयोर् अन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्ति’’
‘‘नित्यो नित्यानां … एको बहूनां यो विदधाति कामान्’’

इत्यादि ।
इदऩाल् सायुज्य-शब्दत्तिऱ्कु जीवब्रह्मस्वरूपैक्यम् अर्थमॆऩ्ऱु ऎण्णिऩाल् भेदश्रुतिकळ् बाधितङ्गळाग वेण्डिवरुमॆऩ्गिऱ श्रुत्यर्थापत्ति अभिप्रेतम्।

निऩैत्तिरुप्पार्क्कु इति । इदऩाल् अवर्गळुडैय निऩैविऱ्कुक् कारणम् दुर्ज्ञेयम् ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

अन्द निऩैवु श्रुतिविरुद्धमॆऩ्गिऱार् मुक्तऩित्यादिना ।
श्रुतिकळुम् -

‘‘निरञ्जनः परमं साम्यमुपैति’’

‘‘यथोदकं शुद्धे शुद्धम् आसिक्तं
तादृगेव भवति’’

‘‘एवं मुनेर् विजानत आत्मा भवति गौतम’’

इत्यादिश्रुतिकळुम्, विरोधिक्कुम् - साम्यमुम् तादृक्त्वमुम् भेदघटितमागैयाले स्वरूपैक्यत्तोडु विरोधिक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘मम साधर्म्यम् आगताः’’(गीता १४-२।)

इति गीताचार्यो ऽप्य् अनुजग्राह ।↩︎

The author of the Gita has conveyed the same idea in :-
"They will attain my likeness (sādharmyam)".↩︎

El autor de la Gita ha transmitido la misma idea en:-
"Ellos alcanzarán mi semejanza (Sādharmyam)".↩︎

‘‘मम साधर्म्यमागताः’’(गीता १४-२।) ऎऩ्ऱु गीताचार्यऩुमरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

गीतास्मृतिविरोधमुम् वरुमॆऩ्गिऱार् मम साधर्म्यमागता इत्यादिना ।↩︎

अमुम् अर्थं

परेण पर-धर्मी च
भवत्य् एष समेत्य वै ।
विशुद्ध-धर्मा शुद्धेन
बुद्धेन च स बुद्धिमान् ॥

↩︎

"The jīva released from bondage (i.e.) the mukta,
attains the Supreme Being
and acquires attributes similar to those of the Supreme Being.
He too becomes free from all imperfections when he reaches Him.
Having attained the Omniscient Brahman, he, too, becomes omniscient.

↩︎

"El Jīva liberado de la esclavitud (es decir) el Mukta,
alcanza el ser supremo
y adquiere atributos similares a los del ser supremo.
Él también se libera de todas las imperfecciones cuando lo alcanza.
Habiendo alcanzado el omnisciente Brahman, él también se vuelve omnisciente.

↩︎

इव्वर्थत्तै ‘‘परेण परधर्मी च भवत्येष समेत्यवै । विशुद्धधर्मा शुद्धेन बुद्धेन च स बुद्धिमान् ॥↩︎

साधर्म्यमे सायुज्यशब्दार्थमॆऩ्बदिल् मोक्षधर्मत्तिलुळ्ळ वसिष्ठकराळसंवादवचनङ्गळुम् प्रमाणमॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तैयित्यादिना । परेणेति । एषः – मुक्तः, परेण – परब्रह्मत्तोडु, समेत्य – संश्लेषत्तैयडैन्दु, परब्रह्मत्तै अनुभवित्तु ऎऩ्ऱबडि। परधर्मी च – परस्य ये धर्माः, तत्सदृशधर्मवान् भवतीत्यर्थः ।
इप्पडि सामान्यमाग प्रतिज्ञातमाऩ समानधर्मवत्वत्तै विशेषतः व्यपदेशिक्किऱार् विशुद्धधर्मा शुद्धेनेत्यादिना । एष इत्यनुषज्यते । एषः – मुक्तः, शुद्धेन – कर्मसम्बन्धशून्येन ब्रह्मणा, समेत्य – अनुभवरूपसम्बन्धत्ताले संश्लेषित्तु, विशुद्धधर्मा भवति – कर्मसम्बन्धराहित्यरूपविशुद्धधर्मवान् भवति । सः – मुक्तः, बुद्धेन – सर्वज्ञऩाऩ भगवाऩोडु, समेत्य – संश्लेषित्तु, बुद्धिमान् – सर्वज्ञ ऩागिऱाऩ्।↩︎

(कर्मणो) विमुक्त-धर्मा मुक्तेन
समेत्य भरतर्षभ! ।
(दुःख-)वियोग-धर्मणा चैव
वियोगात्मा भवत्य् अपि ॥

↩︎

व्य्-उपसर्ग उभयत्र समान इत्य् अप्य् आनन्द-तारतम्याभाव उक्तः।↩︎

Having reached Him who is free from the bondage of karma,
he, too, becomes free from karma.
Having attained Bhagavān who is free from suffering and sorrow,
he, too, becomes free from them.

↩︎

Habiendo llegado a él que está libre de la esclavitud del karma,
Él también se libera del karma. Habiendo alcanzado Bhagavān que está libre de sufrimiento y tristeza,
Él también se libera de ellos.

↩︎

विमुक्तधर्मामुक्तेन समेत्य भरतर्षभ! ।
वियोगधर्मणा चैव वियोगात्मा भवत्यपि ॥↩︎

मुक्तेन – संसारबन्धरहितऩाऩ ब्रह्मत्तोडु, विमुक्तधर्मा भवति – विमुक्तमाऩ संसारसम्बन्धरूपधर्मवान् भवति । भरतर्षभ – भरतश्रेष्ठऩाऩ कराळजनकऩे! वियोगधर्मणा – दुःखवियोग-धर्मवता ब्रह्मणा, वियोगात्मा भवति – दुःखवियोगरूपधर्मवान् भवति ।↩︎

विमोक्षिणा(→महानन्देन) विमोक्षी च
समेत्येह तथा भवेत् ।
(कर्मान्तरामूल-)शुचि-कर्मणा शुचिश् चैष
भवत्य् अमित-दीप्तिमान् ॥

↩︎

Having reached Him who is blissful,
he, too, becomes blissful.
O best of Bharatas, having attained Bhagavān who acts by His will alone
(without being influenced by karma),
he, too, acts merely by his will.
He becomes resplendent

↩︎

Habiendo alcanzado al que es feliz,
Él también se vuelve feliz.
Oh lo mejor de Bharatas, habiendo alcanzado Bhagavān que actúa solo por su voluntad
(sin ser influenciado por el karma),
Él también actúa simplemente por su voluntad.
Se vuelve resplandeciente

↩︎

विमोक्षिणा विमोक्षी च समेत्येह तथा भवेत् ।
शुचिकर्मणा शुचिश्चैष भवत्यमितदीप्तिमान्↩︎

विमोक्षिणा – महानन्दवता ब्रह्मणा, विमोक्षी भवति – महानन्दवान् भवति। ‘‘मुक्तिर्मोक्षो महानन्द’’ इति निघण्टुः । शुचिकर्मणा – पुण्यपापमूल मल्लाद व्यापारत्तैयुडैय ब्रह्मत्तोडे, शुचिश्च भवति ।↩︎

(त्रैगुण्यापेक्षया) विमलात्मा च भवति
समेत्य विमलात्मना ।
(प्राकृत-देह-रहिततया) केवलात्मा तथा चैषः
केवलेन समेत्य वै ॥

↩︎

and having attained Bhagavān
who is without the qualities (of prakṛti)
he, too, is without those qualities.
Having reached Brahman who is without the body and the senses constituted of matter (Prakṛti),
he, too, becomes free from them.

↩︎

y habiendo alcanzado Bhagavān
Quién no tiene las cualidades (de Prakṛti)
Él también está sin esas cualidades.
Habiendo llegado a Brahman, que no tiene el cuerpo y los sentidos constituidos de la materia (prakṛti),
Él también se libera de ellos.

↩︎

विमलात्मा च भवति समेत्य विमलात्मना ।
केवलात्मा तथा चैषः केवलेन समेत्य वै ॥↩︎

विमलात्मना – सत्त्वादिगुणरहितऩाऩ ब्रह्मत्तोडु, विमलात्मा च – सत्त्वादिरहितऩागिऱाऩ्।
केवलेन – प्राकृतदेहेन्द्रियादिरहितऩाऩ ब्रह्मत्तोडे, केवलात्मा – प्राकृतदेहेन्द्रियादिसम्बन्धरहितो भवति ।↩︎

स्वतन्त्रश् (=अ-कर्म-वश्यः) च स्वतन्त्रेण
स्वतन्त्रत्वम् उपाश्नुते ।

↩︎

Having attained the Supreme Being who is independent of karma, he too, becomes independent.

↩︎

Habiendo alcanzado el ser supremo que es independiente del karma, él también se vuelve independiente.

↩︎

स्वतन्त्रश्च स्वतन्त्रेणस्वतन्त्रत्वमुपाश्नुते ।↩︎

स्वतन्त्रेण – अकर्मवश्यऩाऩ ब्रह्मत्तोडु, स्वतन्त्रश्च सन् स्वतन्त्रत्वमुपाश्नुते – अकर्मवश्यतैयै यडैगिऱाऩ्।↩︎

एतावद् एतत् कथितं मया ते
तथ्यं महाराज! यथार्थ-तत्वम् ।
अमत्सरस् त्वं प्रतिगृह्य चार्थं
सनातनं ब्रह्म विशुद्धम् आद्यम् (उपास्व)
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१३-२६-३१)

↩︎

I have thus described the truth to you, O great king,
just as it is in reality.
Having accepted this teaching with a mind free from discontent (asuya),
meditate on Brahman who is eternal and free from all imperfections
and who is the (ultimate) cause of the world".

↩︎

Por lo tanto, te he descrito la verdad, oh gran rey,
tal como es en realidad.
Habiendo aceptado esta enseñanza con una mente libre de descontento (asuya),
Medita en Brahman, que es eterno y libre de todas las imperfecciones
Y quién es la causa (definitiva) del mundo ".

↩︎

एतावदेतत्कथितं मया ते
तथ्यं महाराज! यथार्थतत्वम् ।
अमत्सरस्त्वं प्रतिगृह्य चार्थं
सनातनं ब्रह्म विशुद्धमाद्यम्’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३१३-२६-३१)↩︎

एतावदिति । मोक्षविषयत्तिल् एतावत् - इव्वळवु पर्यन्तम्, यथार्थतत्वं – प्रामाणिकार्थतत्वत्तै अतिक्रमिक्कामल्, ते - उऩक्कु, कथितं - सॊल्लप्पट्ट, एतत् – समानधर्मत्वादि । तथ्यं – सत्यमित्यर्थः, अमत्सरः – पक्षपातमिल्लाद, त्वं - नीयाऩवऩ्, अदावदु भेदाभेदमतङ्गळिल् पक्षपात मिऩ्ऱिक्के शास्त्रैकशरणऩागप्पोन्द नी ऎऩ्ऱबडि। अर्थं – मुक्तऩुक्कुम् ब्रह्मत्तिऱ्कुमुळ्ळ साधर्म्यादिरूपमाऩ पदार्थत्तै। प्रतिगृह्य – यथार्थमाग अङ्गीकरित्तु, विशुद्धमाद्यं सनातनं ब्रह्म, उपास्वेति शेषः ।↩︎

इति वसिष्ठ-कराल-संवादे विस्तरेणोक्त्वा
अयमेव परमार्थ इति महर्षिर् निगमयाम् आस ।↩︎

The Maharshi (Vyāsa) has also (thus) expressed this idea at great length in the discourse between Vasiṣṭa and Karala and concludes by saying that this is the supreme truth.↩︎

El Maharshi (Vyāsa) también (por lo tanto) ha expresado esta idea en gran
Longitud en el discurso entre Vasiṣṭa y Karala
y concluye diciendo que esta es la verdad suprema.↩︎

ऎऩ्ऱु वसिष्ठकराळसंवादत्तिल् परक्कप्पेसि, इदुवे परमार्थमॆऩ्ऱु महर्षिनिगमित्ताऩ्।↩︎

परक्कप्पेसि - विस्तृतमागप्पेसि, इदुवे - इस्साधर्म्यमे, परमार्थ मॆऩ्ऱु महर्षि निगमित्ताऩिदि । ‘‘एतावदेतत्कथितं मया ते तथ्यं’’ ऎऩ्ऱु मुडिक्कैयाल् परमार्थमॆऩ्ऱु निगमित्ताऩॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् साधर्म्यादिगळॆल्लाम् व्यावहारिकङ्गळॆऩ्ऱुम्, अत एव मिथ्याविषयङ्गळॆऩ्ऱुम् कल्बिक्कुम् पक्षम् दूरोत्सारितमायिऱ्ऱु।↩︎

अत्र मुक्त-विषये स्वतन्त्र इत्य्-उक्तिः अकर्मवश्यत्वपरा।|↩︎

In the passage cited above,
the mukta is called 'independent' (svatantra ),
because he is free from the influence of past karma.↩︎

En el pasaje citado anteriormente,
El mukta se llama 'independiente' (svatantra),
Porque está libre de la influencia del karma pasado.↩︎

इङ्गु मुक्तऩै स्वतन्त्रऩॆऩ्गिऱदु कर्मवश्यऩऩ्ऱॆऩ्ऱबडि।↩︎

उपात्तवचनङ्गळिल् ‘‘स्वतन्त्रश्च स्वतन्त्रेण’’ ऎऩ्ऱु स्वातन्त्र्यम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् स्वतन्त्रब्रह्मैक्यपरत्वशङ्गै वरुमागैयाल् अदै निवर्तिप्पिक्किऱार् इङ्गु मुक्तऩै स्वतन्त्रऩॆऩ्गिऱदु अकर्मवश्यऩॆऩ्ऱबडि इति ।↩︎

मुक्त-विषयं स्वराट्-शब्दम्
"अ-कर्म-वश्यः" इति भाष्य-कारो व्याचचक्षे ।↩︎

The Bhāṣyakāra (Śrī Rāmānuja) has explained the meaning of the word Svarat (literally the independent king)
as being not subject to karma.↩︎

El Bhāṣyakāra (śrī rāmānuja) ha explicado el significado de la palabra svarat (literalmente el rey independiente)
como no estar sujeto al karma.↩︎

मुक्तविषयमाऩ स्वराट्छब्दत्तै ‘‘अकर्मवश्यः’’ ऎऩ्ऱु भाष्यकारर् व्याख्यानम् पण्णियरुळिऩार्।↩︎

बद्धदशैयिल् कर्मपरवशऩाऩ मुक्तऩै स्वतन्त्रऩॆऩ्ऱाल् अन्द कर्मपारवश्यम् कऴिन्दवऩॆऩ्ऱे सॊल्लवेण्डुमिऱे।
इदिल् श्रीभाष्यकारसम्मतियैक् काट्टुगिऱार् मुक्तविषयमाऩ स्वराट्शब्दत्तै इत्यादिना ।↩︎

इत्थं श्रुति-स्मृति-सूत्रेषु साम्यस्य कण्ठोक्तत्वात्
युक्त-दशायाम् ऐक्यं प्रतिपादयन्तः सर्वे प्रदेशाः

‘‘राम-सुग्रीवयोर् ऐक्यं

देव्य् एवं(=पूर्वोक्तवत्|आवयोर् इव| सुग्रीव-दास-प्रेषणं यावत्) समजायत (विचित्र-घटनम्)।(5)
’’

(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३५-५१।)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या भेद-श्रुत्य्-अ-विरोधेन नेयाः ।↩︎

एवम् इत्यस्यार्थत्रयम् -

- पूर्वोक्तरीत्या
- आवयोस् सीता-हनुमतोर् मोलनम् इव
- लक्ष्मण-सद्-भावे मत्-प्रेषणम् यथा

↩︎

Thus since in the śrutis, the smṛtis and the sūtras,
resemblance between the mukta and Brahman (sāmyam) is explicitly stated,
those places in the texts which seem to speak of identity (aikyam) between the mukta and Brahman in the state of release from bondage
have to be explained in a manner that would not be inconsistent
with the śruti s which declare difference between the jīva and Brahman.
The word aikyam or (identity ) in such passages
should be construed in the same manner as in the śloka : >

"The aikyam between Rāma and Sugrīva arose O, Lady, in this way.”
(Here aikyam means friendship, identity not of selfs but of interests).

↩︎

Así, ya que en los śrutis, los smṛtis y los sūtras,
La semejanza entre Mukta y Brahman (Sāmyam) se afirma explícitamente,
Esos lugares en los textos que parecen hablar de identidad (aikyam) entre Mukta y Brahman en el estado de liberación de la esclavitud
tener que ser explicado de una manera que no sería inconsistente
con los Śrutis que declaran la diferencia entre Jīva y Brahman.

La palabra aikyam o (identidad) en tales pasajes
debe interpretarse de la misma manera que en el Śloka:

"El aikyam entre Rāma y Sugrīva surgió O, dama, de esta manera".
(Aquí Aikyam significa amistad,
identidad no de sí mismo, sino de intereses).

↩︎

इप्पडि श्रुतिस्मृतिसूत्रङ्गळिले साम्यम् कण्ठोक्तमागैयाल् मुक्तदशैयिल् ऐक्यम् तोऩ्ऱिऩ विडङ्गळॆल्लाम् ‘‘रामसुग्रीवयोरैक्यं देव्येवं समजायते’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ३५-५१।) त्यादिगळिऱ्पडिये भेदश्रुत्यविरोधेन कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

इप्पडि परमसाम्यम् सॊल्लुगिऱ श्रुत्यादिगळैक्कॊण्डु मोक्षदशैयिल् मुक्तऩुक्कु ब्रह्मत् तोडु परमसाम्यमे तथ्यमॆऩ्ऱु निर्णयित्ताल् मुक्तिदशैयिलेये
‘‘ब्रह्म वेद - ब्रह्मैव भवती’’त्यादि श्रुतिकळुक्कुम्,

‘‘तद्-भाव-भावम् आपन्नस्
तदासौ परमात्मना ।
भवत्य् अभेदी, भेदश् च
तस्याज्ञान-कृतो भवेत्॥’’ (4)

‘‘विभेद-जनके ज्ञाने
नाशम् आत्यन्तिकं गते ।
आत्मनो ब्रह्मणो भेदम्
अ-सन्तं कः करिष्यति॥’’

इत्यादि स्मृतिकळुक्कुम् निर्वाहमॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल् समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि श्रुतिस्मृतीत्यादिना ।

कण्ठोक्तमागैयालिति । कण्ठोक्तत्वात् साम्यश्रुतियाऩदु अन्यथासिद्ध्यनर्हमॆऩ्ऱु करुत्तु। ऐक्यम् तोऱ्ऱिऩविडङ्गळॆल्लामिति । सामानाधिकरण्यादिना अन्यतासिद्ध्यर्हमाऩ ऐक्यम् प्रतीतमाऩविडङ्गळॆल्लाम् ऎऩ्ऱबडि। भेदश्रुत्यविरोधेन ऐक्यनिर्वाहप्रकारत्तैक् काट्टु किऱार् रामसुग्रीवयोरित्यादिना । ऐक्यं – तुल्यमनोभाववत्वम्, एवं समजायत – अन्तःपुरत्तिऱ्कु ऎऩ्ऩै तूदऩाक्कुम्बडियाग उण्डायिऱ्ऱॆऩ्गै। रामसुग्रीवर्गळुक्कु मनोभावैक्यम् तविर स्वरूपैक्यम् सॊल्लमुडियादिऱे। अप्पडिये अत्यन्तसाम्यत्ताले जीवब्रह्मणोः अभेदव्यपदेशत्तै निर्वहिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अन्यथा,

यदा तु मन्यते ऽन्योऽहम्
अन्य एष इति द्विजः ।
तदा स केवली-भूतष्
षड्-विंशम् अनुपश्यति ॥

↩︎

If it were not construed in this way,

(1) “When the person who is twice-born (dvija) sees that he is different from the Supreme Being
and that the Supreme Being is different from himself,
he becomes free from bondage
and will see for ever (Bhagavān who is) the 26th real.

↩︎

Si no se interpretó de esta manera,

(1) “Cuando la persona que tiene dos veces (dvija) ve que es diferente del ser supremo
y que el ser supremo es diferente de sí mismo,
se libera de la esclavitud
y veré para siempre (bhagavān que es) el 26 de verdad.

↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु
‘‘यदा तु मन्यतेऽन्योऽहमन्य एष इति द्विजः ।
तदा स केवलीभूतष्षड्विंशमनुपश्यति ॥↩︎

विपक्षत्तिल् बाधकम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना । यदात्वित्यादि । यदा – ऎप्पॊऴुदु, द्विजः – द्विजऩाऩवऩ्, अहं - नाऩ्, अन्यः – परमात्मस्वरूपत्तैक्काट्टिलुम् विलक्षणस्वरूपत्तैयुडैयवऩ्। एषः - इन्द परमात्मावुम्, अन्यः – मत्स्वरूपाद्विलक्षणस्वरूपऩ्। इति मन्यते - ऎऩ्ऱु तॆरिन्दुक् कॊळ्ळुगिऱाऩो, तदा - अप्पॊऴुदु, सः – तादृशज्ञानमुळ्ळ जीवात्मा, केवली- भूतः – प्राकृतदेहादिरहितऩाय्क्कॊण्डु, षड्विंशमनुपश्यति – श्रुतियिल् षड्विंशतत्त्वमागच् चॊल्लप्पट्ट परमात्मावै परमपदत्तिल् साक्षात्करिक्किऱाऩॆऩ्ऱबडि ।↩︎

अन्यश् चराजन्! स (२६-तमः) परस्
तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तत्-स्थत्वाद् अनुपश्यन्ति
ह्य् एक एवेति साधवः ॥

↩︎

The Supreme Being is one
and the jīva-- who is the 25th real - is another.
Since the Supreme Being is within him (the jīva),
good men call them one.

↩︎

El ser supremo es uno
Y el Jīva, que es el 25 verdadero, es otro.
Dado que el ser supremo está dentro de él (el Jīva),
Los buenos hombres los llaman uno.

↩︎

अन्यश्चराजन्! स परस्तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तत्स्थत्वादनुपश्यन्ति ह्येक एवेति साधवः ॥↩︎

अन्यश्चेति । सः - अन्द परमात्मावाऩवऩ्। अन्यश्च – जीवात्मस्वरूपत्तैक्काट्टिलुम् विलक्षणऩ्। पञ्चविंशकः – जीवात्मा च, तथा - अव्विदमे, अन्यः – परमात्मस्वरूपत्तैक्काट्टिलुम् विलक्षणऩ्। तर्हि, जीवात्मावुम् परमात्मावुम् एकऩॆऩ्ऱु साधुक्कळ् ऎण्णुवाऩेऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तत्स्थत्वादिति । अन्तर्यामितया जीवान्तस्थितत्वात् जीवात्मावुम् परमात्मावुम् एकऩॆऩ्ऱु साधुक्कळ् पार्क्किऱार्गळेयॊऴिय, स्वरूपैक्यत्तिऩालऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अन्यश् च राजन्! स परस्
तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तेनैतन् नाभिजानन्ति
पञ्च-विंशकम् अच्युतम् ॥

↩︎

The Supreme Being, O, king, is different from the jīva,
and the jīva, who is the 25th real, is different from the 24 reals.
Therefore good men do not consider the jīva,
who is the 25th real,
as being identical with the Supreme Being.

↩︎

El Ser Supremo, O, Rey, es diferente del Jīva,
Y el Jīva, que es el 25 real, es diferente de los 24 reales.
Por lo tanto, los hombres buenos no consideran el Jīva,
Quien es el 25 en realidad
como es idéntico al ser supremo.

↩︎

अन्यश्च राजन्! स परस्तथान्यः पञ्चविंशकः ।
तेनैतन्नाभिजानन्ति पञ्चविंशकमच्युतम् ॥↩︎

अन्यश्चेति । तेन – परस्परभिन्नत्वरूपहेतुविऩाले, एतत् - इन्द, अच्युतं – परमात्मावै, पञ्चविंशकं – पृथिव्यादिचतुर्विंशतितत्त्वात्परऩाय्, पञ्चविंशति तत्त्वमाऩ जीवऩाग, नाभिजानन्ति – नाङ्गीकुर्वन्तीत्यर्थः ।↩︎

जन्म-मृत्यु-भयाद् भीतास्
साङ्ख्य(→ज्ञान)-योगाश् च काश्यप! ।
षड्विंशम् अनुपश्यन्ति
शुचयस् तत्-परायणाः॥
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-७७-८०)

↩︎

So in dread of birth and death,
(they perform, O Kasyapa, karma yoga,
acquire thereby purity of mind,)
and then perform jñāna yoga,
and then meditate on the Supreme Being as the supreme object of attainment.

↩︎

Entonces, en temor de nacimiento y muerte,
(actúan, oh Kasyapa, karma yoga,
Adquirir así la pureza mental,)
y luego realizar jñāna yoga,
y luego medita en el ser supremo
como el objeto supremo de logro.

↩︎

जन्ममृत्युभयाद्भीतास्साङ्ख्ययोगाश्च-काश्यप! ।
षड्विंशमनुपश्यन्ति शुचयस्तत्परायणाः॥↩︎

फ़्फ़्जन्मेति । हे काश्यप! – ओ काश्यपऩे! जन्ममृत्युभयाद्भीताः – जन्ममृत्युभयङ्गळै विचिन्त्य भीतर्गळाऩ, साङ्ख्ययोगाश्च – सङ्ख्या – बुद्धिः, तत्सम्बन्धियोगः, साङ्ख्ययोगः, ज्ञानयोगनिष्ठर्गळुमॆऩ्ऱबडि। शुचयः – कर्मयोगत्ताले परिशुद्धमनस्कर्गळाऩ, तत्परायणाः – परब्रह्मत्तैये परमप्राप्यमाग ऎण्णुगिऱ भक्तियोगनिष्ठर्गळुम्, षड्विंशं – षड्विंशतत्त्वमाऩ परमात्मावै, अनुपश्यन्ति – प्रत्यक्ष्समानाकारमाऩ भक्तियोगत्तिले विषयीकुर्वन्ति ।↩︎

‘‘उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः’’
(गीता १५-१७।),

↩︎

(2) Puruṣottama is different from both the baddha and mukta.
He is called the Supreme Being.↩︎

(2) Puruṣottama es diferente de Baddha y Mukta.
Se le llama el ser supremo.↩︎

‘‘उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः’’(गीता १५-१७।),↩︎

उत्तम इत्यादि । उत्तमः पुरुषः – उत्तमऩाऩ पुरुषऩ्, अन्यः – ‘‘द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च’’ ऎऩ्ऱु कीऴ्च्चॊऩ्ऩ बद्धमुक्तरूपर्गळाऩ क्षराक्षरपुरुषर्गळैक् काट्टिलुम् अत्यन्तविलक्षणऩॆऩ्गै।↩︎

तत्र यः परमात्मा तु
स नित्यो निर्गणस् स्मृतः ।
स तु नारायणो ज्ञेयस्
सर्वात्मा पुरुषो हि सः ॥

↩︎

(3) He who is within the jīva as his Inner Ruler --
He is eternal;
He is free from the qualities of prakṛti;
He should be known as Nārāyaṇa;
He is the soul of all
and is called Puruṣa by the Vedas.↩︎

(3) El que está dentro del Jīva como su gobernante interno -
Él es eterno;
Está libre de las cualidades de Prakṛti;
Debería ser conocido como nārāyaṇa;
El es el alma de todos
y se llama Puruṣa por los Vedas.↩︎

तत्र यः परमात्मा तु स नित्यो निर्गणस्स्मृतः ।
स तु नारायणो ज्ञेयस्सर्वात्मा पुरुषोहि सः ॥↩︎

तत्रेति । तत्र - जीवात्माविल्, अन्तर्यामितया अवस्थितः, यः परमात्मा, स तु, नित्यः – कालपरिच्छेदरहितऩागवुम्, निर्गुणः – सत्वादिगुणरहितऩागवुम्, स्मृतः – स्मरिक्कप्पट्टाऩ्, स तु - अवऩे, नारायणो ज्ञेयः – नारायणऩॆऩ्ऱु अऱियत्तक्कवऩ्। सर्वात्मा – सर्वान्तर्यामि, सः –अवऩे। पुरुषो हि – पुरुषसूक्तत्तिल् सॊल्लप्पट्ट पुरुषोत्तमऩाग प्रसिद्धऩ्।↩︎

The consequences of past karma do not cling to Him,
in the same way as water does not cling to the leaf of the lotus.
The jīva who is inferior to the Supreme Being
becomes subject to bondage owing to past karma
and attains mokṣa by meditating on Brahman.

↩︎

Las consecuencias del karma pasado no se aferran a él,
De la misma manera que el agua no se aferra a la hoja del loto.
El Jīva que es inferior al ser supremo
se vuelve sujeto a la esclavitud debido al karma pasado
y alcanza Mokṣa meditando en Brahman.

↩︎

न लिप्यतेकर्मफलैः पद्मपत्रमिवांभसा ।
कर्मात्मात्ववरो योऽसौ मोक्षबन्धैस्सयुज्यते॥”
(भारतम् शान्ति-पर्व ३६१-१४-१५।)↩︎

कर्मफलैर्न लिप्यते - जीवऩ्गळैप्पोल् कर्मङ्गळै अनुष्ठित्तालुम् तत्फलसंसर्गत्तैयडैवदिल्लै यॆऩ्गै। अदॆप्पडि ऎऩ्ऩिल्; पद्मपत्रमिवाम्भसा – पद्मपत्रमाऩदु स्वोपरिस्थितमाऩ जलत्तोडु लेपियातिरुप्पदु पोल्, कर्मात्मा तु – पुण्यपापरूपकर्मव्याप्तऩाय्, अत एव अवरः - कीऴ्प्पट्टवऩाऩ, योऽसौ - यादॊरु जीवऩुण्डो, सः - अवऩ्, मोक्षबन्धैर्यज्यते – मोक्षत्तोडुम् संसारबन्धत्तोडुम् योजिक्कप्पडुगिऱाऩ्।↩︎

अयः-पिण्डे यथा वह्निर्
भिन्नस् तिष्ठत्य् अ-भिन्नवत् ।
तथा विश्वम् इदं देवो
ह्य् आवृत्य परितिष्ठति॥
(जयाक्यसंहिता। (?))

↩︎

(4) "Just as fire in a ball of (red-hot) iron seems to be one with the iron,
though it is really different from it,
so the Supreme Being pervades the world
and is inseparable from it".

↩︎

(4) "Al igual que el fuego en una bola de hierro (rojo-candado) parece ser uno con el hierro,
Aunque es realmente diferente de eso,
Entonces el ser supremo impregna el mundo
y es inseparable de eso ".

↩︎

‘‘अयःपिण्डे यथा वह्निर्भिन्नस्तिष्ठत्यभिन्नवत् ।
तथा विश्वमिदं देवो ह्यावृत्यपरितिष्ठति॥’’
(जयाक्यसंहिता। (?))↩︎

इप्पडि जीवात्माविऱ्कुम् परमात्माविऱ्कुम् स्वरूपभेदत्तै उपपादित्तु शास्त्रङ्गळिल् ऐक्यव्यपदेशत्तिऱ्कु निर्वाहम् काट्टुगिऱार् अय इत्यादिना । अयःपिण्डे वह्निः – अयःपिण्डत्तिलिरुक्किऱ वह्नियाऩदु, भिन्नोऽपि – स्वरूपत्ताले अयःपिण्डत्तैक् काट्टिलुम् वेऱुबट्टदाऩालुम्, यथा अभिन्नवत्तिष्ठति – न तु वस्तुतः अभिन्न इति भावः, तथा - अप्पडिये, देवः – नारायणऩाऩवऩ्, विश्वत्तैक्काट्टिलुम् स्वरूपतो भिन्नऩाऩालुम्, इदं विश्वं – इन्द सर्वत्तिलुम्, आवृत्य – अत्यन्तसंश्लेषं प्राप्य, अभिन्नवत् परितिष्ठति - ऒरु वस्तुबोलिरुक्किऱाऩॆऩ्गै। तत एव अयो दहति, तत्वमसीत्यादि व्यवहार इति भावः ।↩︎

इत्य्-आदि-प्रमाण-सहस्रं विरुध्येत ।↩︎

it would be in conflict with thousands of authoritative passages like the above following.↩︎

Estaría en conflicto con miles de pasajes autorizados como los anteriores ~~ siguientes ~~.↩︎

इत्यादि प्रमाणसहस्रम् विरोधिक्कुम्।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् मुक्तऩुक्कु
ज्ञान-भोगादिगळाल् वन्द परम-साम्यमेय् उळ्ळदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. अतो मुक्तस्य ज्ञान-भोगादि-निबन्धनं परम-साम्यम् एव भवति ।↩︎

2. Therefore the perfect resemblance of the jīva (parama samyam) (to Brahman) is only that arising from jñāna and bhoga (enjoyment) and the like.↩︎

3. Por lo tanto, la semejanza perfecta del Jīva (Parama Samyam) (a Brahman) es solo el que surge de jñāna y bhoga (disfrute) y similares.↩︎

4. आगैयाल् मुक्तऩुक्कु ज्ञानभोगादिगळाल् वन्द परमसाम्यमेयुळ्ळदु।↩︎

ईश्वर-मुक्त-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩुक्कु छत्र-चामरादिगळैप् पोले
लक्षणम् आगच् चॊऩ्ऩ
जगत्-कारणत्व--मोक्ष-प्रदत्व--
सर्वाधारत्व--सर्व-नियन्तृत्व--
सर्व-शेषित्व--सर्व-शरीरत्व--
सर्व-शब्द-वाच्यत्व--सर्व-वेद-वेद्यत्व--
सर्व-लोक-शरण्यत्व--सर्व-मुमुक्षूपास्यत्व--
सर्व-फल-प्रदत्व--सर्व-व्याप्त-ज्ञानानन्द-स्वरूपत्व--
लक्ष्मी-सहायत्वादिगळ् प्रतिनियतङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तऩुक्कु आधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वाणुत्वादिगळ् व्यवस्थितङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

ईश्वरस्य छत्र-चामरादिवल् लक्षणत्वेनोक्तानि
जगत्-कारणत्व--मोक्ष-प्रदत्व--
सर्वाधारत्व--सर्व-नियन्तृत्व--
सर्व-शेषित्व--सर्व-शरीरत्व--
सर्व-शब्द-वाच्यत्व--सर्व-वेद-वेद्यत्व--
सर्व-लोक-शरण्यत्व--सर्व-मुमुक्षूपास्यत्व--
सर्व-फल-प्रदत्व--सर्व-व्याप्त-ज्ञानानन्द-स्वरूपत्व--
लक्ष्मी-सहायत्वादीनि प्रतिनियतानि ।↩︎

Iśvara has, for His definition, the following attributes which are like the umbrella and the chamara (insignia of royalty):--

- being the cause of the world,
- the conferring of mokṣa on jīvas,
- being the support of the world,
- being the controller of the world,

- the one for whom all things and all sentient beings exist, the one who has everything for His body,

- the one who is denoted by all words,

- the one who can be understood from all the Vedas,

- the one who is the refuge of all the world,

- the one who should be adored by all those who want mokṣa ,

- the one who grants the fruits (of all actions),

- the one whose essential nature is omnipresence, Jñāna and ānanda (bliss),

- the one who is the spouse of Lakṣmi.

These are peculiar to Him and are His distinctive features.↩︎

Iśvara tiene, para su definición, los siguientes atributos que son como el paraguas y el Chamara (insignia de la realeza):--

- Ser la causa del mundo,
- La conferencia de Mokṣa en Jīvas,
- Ser el apoyo del mundo,
- Ser el controlador del mundo,

- Aquel para quien existen todas las cosas y todos los seres sensibles, el que tiene todo por su cuerpo,

- El que se denota por todas las palabras,

- El que puede ser entendido por todos los Vedas,

- El que es el refugio de todo el mundo,

- El que debe ser adorado por todos los que quieran mokṣa,

- El que otorga las frutas (de todas las acciones),

- Aquel cuya naturaleza esencial es la omnipresencia, jñāna y ānanda (dicha),

- El que es el cónyuge de Lakṣmi.

Estos son peculiares para él y son sus características distintivas.↩︎

ईश्वरऩुक्कु छत्रचामरादिगळैप्पोले लक्षणमागच् चॊऩ्ऩजगत्कारणत्व मोक्षप्रदत्व सर्वाधारत्व सर्वनियन्तृत्व सर्वशेषित्व सर्वशरीरत्व सर्वशब्दवाच्यत्व सर्ववेदवेद्यत्व सर्वलोकशरण्यत्व सर्वमुमुक्षूपास्यत्व सर्वफलप्रदत्व सर्वव्याप्तज्ञानानन्दस्वरूपत्व लक्ष्मीसहायत्वादिगळ् प्रतिनियतङ्गळ्।↩︎

इत्यादि प्रमाणसहस्रं विरोधिक्कुमिति । इदऩाल् मुक्तियिल् स्वरूपैक्यत्तिऱ्कु बहुप्रमाणविरोधम् सम्भविक्किऱबडियालुम्, ऐक्यबोधककतिपयवचनङ्गळुक्कु निर्वाहमाऩदु, तत्त्स्थत्वादनुपश्यन्ति, अयःपिण्डे यथा वह्निः, इत्यादि प्रमाणङ्गळै अनुसरित्तुप् प्रदर्शितमागैयालुम्, मुक्तियिल् परमसाम्यमे प्रामाणिकमॆऩ्ऱु निर्णयिक्कप्पट्टदु। इव्वळवाले फलितार्थत्तैक् काट्टुगिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - मुक्तिदशैयिलुम् भेदमे उण्डॆऩ्ऱु निर्वहिक्कैयाल्, ज्ञानभोगादिगळाल् - सर्वसाक्षात्कारत्तालुम्, प्रमेयत्वव्यापकानुकूलत्वप्रकारकानुभवरूपभोगादिगळालुम् ऎऩ्ऱबडि। इप्पडियाऩाल् मुक्तऩुक्किल्लाद परमात्मासाधारणङ्गळाऩ धर्मङ्गळ् ऎवैयॆऩ्ऩ, अवैगळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् ईश्वरऩुक्कित्यादिना । लक्षणमागच्चॊऩ्ऩ - असाधारणमागच् चॊऩ्ऩ। मोक्षप्रदत्वेति । मोक्षस्य परमपुरुषार्थत्वात् तत्प्रदत्वम् पृथक् लक्षणमागच् चॊल्लप्पट्टदु। सर्वफलप्रदत्वमॆऩ्गिऱविडत्तिल् सर्वफलशब्दत्तै मोक्षेतरसर्वफलविषयमाग सङ्कोचित्ताल् पौनरुक्त्यादिदोषप्रसङ्गमिल्लै। सर्वाधारत्व सर्वनियन्तृत्व सर्वशेषित्वङ्गळ् सर्वशरीरित्वोपपादकङ्गळ्। लक्ष्मीसहायत्वादीत्यत्र आदिपदात् भूमिनीळानायकत्वगरुडध्वजत्वानन्तभोगशायित्वादीनां सङ्ग्रहः ।↩︎

मुक्तस्याधेयत्व-विधेयत्व-शेषत्वाणुत्वादीनि व्यवस्थितानि ॥↩︎

The mukta's distinctive attributes are the following :
being sustained (by Iśvara);
being controlled by Him, existing only for the Lord (śeṣatva),
being atomic (aṇu) and such others.↩︎

Los atributos distintivos del Mukta son los siguientes: siendo sostenido (por Iśvara);
Ser controlado por él, existente solo para el Señor (Śeṣatva),
Ser atómico (aṇu) y tales otros.↩︎

मुक्तऩुक्कु आधेयत्व विधेयत्व शेषत्वाणुत्वादिगळ् व्यवस्थितङ्गळ्।↩︎

इऩिबरमात्माविऱ्कु इल्लामल् मुक्तऩुक्कु व्यवस्थितमाऩ गुणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् मुक्तऩुक्कु इत्यादिना । अणुत्वादिगळित्यत्र आदिशब्दम् शरीरत्व पारतन्त्र्य रक्ष्यत्वादिसङ्ग्राहकम्। व्यवस्थितङ्गळ् - परमात्मावृत्तिकळ्।↩︎

अ-पुनर्-आवृत्तिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडिय् आगिल्;

‘‘न संपदां समाहारे
विपदां विनिवर्तने ।
समर्थो विद्यते कश्चित्
तं विना पुरुषोत्तमम्॥’’
(परमसंहिता। (?))

ऎऩ्गिऱ निलैय् आय्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतन्त्रर् अल्लाद मुक्तरुक्कु
एद् एऩुम् ऒरु हेतुवाले
आवृत्ति-शङ्कै वारादोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु वारादु;

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सायुज्यं प्रतिपन्ना ये
तीव्र-भक्तास् तपस्विनः ।
किङ्करा मम ते नित्यं
भवन्ति निरुपद्रवाः॥’’
(परमसंहिता। (?))

ऎऩ्ऱु ताऩेय् अरुळिच् चॆय्दाऩ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

The mukta's distinctive attributes are the following :
being sustained (by Iśvara);
being controlled by Him, existing only for the Lord (śeṣatva),
being atomic (aṇu) and such others.↩︎

Los atributos distintivos del Mukta son los siguientes: siendo sostenido (por Iśvara);
Ser controlado por él, existente solo para el Señor (Śeṣatva),
Ser atómico (aṇu) y tales otros.↩︎

एवं सति

‘‘न संपदां समाहारे
विपदां विनिवर्तने ।
समर्थो विद्यते कश्चित्
तं विना पुरुषोत्तमम्॥’’
(परमसंहिता। (?))

इत्य्-उक्त-स्थितिकानाम् अ-स्वतन्त्राणां मुक्तानां
येन केनचिद् +धेतुना ऽऽवृत्तिशङ्का किं ना स्याद्

इति चेत् —↩︎

If it be so,

(as) the jīva's dependence on Ishvara has been stated in the śloka :-

“For enabling a man to get the good things of life,
and for taking away from him the ills of life,
there is no one other than Puruṣottama who is competent ''.

↩︎

Si es así,

(como) La dependencia del Jīva en Ishvara ha sido declarada en Śloka:-

“Para permitir que un hombre obtenga las cosas buenas de la vida,
y por quitarle los males de la vida, No hay nadie más que Puruṣottama que sea competente ''.

↩︎

इप्पडियागिल्; ‘‘न संपदां समाहारे विपदां विनिवर्तने । समर्थो विद्यते कश्चित्तं विना पुरुषोत्तमम्’’(परमसंहिता। (?)) ऎऩ्गिऱ निलैयाय्↩︎

इप्पडि मुक्तऩुक्कु भगवन्नियाम्यत्वादिगळ् उण्डॆऩ्ऱाल्, भगवत्स्वातन्त्र्यत्ताले पुनरावृत्ति वारादोवॆऩ्ऱु शङ्गित्तु परिहारमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडियागिलित्यादिना ।

न सम्पदामिति । समाहारे - सेर्क्किऱ विषयत्तिलो, यद्वा, प्रदान विषयत्तिलो; एदेऩुमॊरु हेतुवाले इति । मुक्तऩुडैय इच्छै, अज्ञानम्, प्रीतिरूपमाऩ अवऩुडैय भक्तिक्कुऱैवाले वन्द स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩुडैय इच्छै इत्यादिगळिल् एदेऩुमॊरु हेतुवालेयॆऩ्ऱबडि।↩︎

It may be asked whether the mukta
who is not independent (of God) may not,
for some reason or other,
incur the possibility of a return to saṁsāra.↩︎

Se puede preguntar si el Mukta
quien no es independiente (de Dios) puede no,
Por alguna razón u otra,
incurrir en la posibilidad de un regreso a Saṁsāra.↩︎

स्वतन्त्ररल्लाद मुक्तरुक्कु एदेऩुमॊरु हेतुवाले आवृत्तिशङ्गै वारादोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

सा न स्यात् ।↩︎

The answer to that question is,
"There will be no such possibility",↩︎

La respuesta a esa pregunta es,
"No habrá tal posibilidad",↩︎

अदु वारादु;↩︎

‘‘सायुज्यं प्रतिपन्ना ये
तीव्र-भक्तास् तपस्विनः ।
किङ्करा मम ते नित्यं
भवन्ति निरुपद्रवाः॥’’
(परमसंहिता। (?))

इति स्वयम् एवानुजग्राह किल ।↩︎

for has He not Himself declared :-

"Those who perform bhakti yoga with great devotion
and those who have performed prapatti which is considered as a superior form of penance (tapas)
will obtain sāyujya
and will for ever render service to me.
They will always be free from the ills of saṁsāra".

↩︎

Porque no él mismo ha declarado?:-

"Aquellos que realizan bhakti yoga con gran devoción
y aquellos que han realizado Prapatti, que se considera una forma superior de penitencia (tapas)
obtendrá sāyujya
Y para siempre me prestará servicio.
Siempre estarán libres de los males de Saṁsāra ".

↩︎

‘‘सायुज्यं प्रतिपन्ना ये तीव्रभक्तास्तपस्विनः ।
किङ्करा मम ते नित्यं भवन्ति निरुपद्रवाः’’(परमसंहिता। (?))
ऎऩ्ऱु ताऩे यरुळिच्चॆय्दाऩिऱे।↩︎

सायुज्यमिति । तीव्रभक्ताः – परमभक्तिनिष्ठाः, तपस्विनः – सर्वतपस्सिऱ्कुम् मेऱ्पट्ट न्यासरूपतपो निष्ठास्सन्तः । सायुज्यं प्रतिपन्नाः – समानभोगवत्वत्तै अडैन्दवर्गळाऩ, ये मम किङ्कराः - यादॊरु ऎऩ्ऩुडैय कैङ्कर्यनिष्ठर् कळुण्डो; ते - अवर्गळ्, नित्यं – सर्वकालत्तिलुम्, निरुपद्रवा भवन्ति – पुनरावृत्त्यादि सर्वोपद्रवशून्या भवन्तीत्यर्थः ।↩︎

न स्वेच्छया

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षु-दशैयिल्
केवलाचित्तैयुम् केवल-चित्तैयुम् अनुभविक्कैय् आगिऱ
ऐश्वर्य-कैवल्यङ्गळिल् वैराग्यम् पिऱन्दव्

इदु मुक्तऩुक्कु ब्रह्मात्मकम् आग सर्वत्तैयुम् काण्गैयाले केवलानुभव-प्रसङ्गम् इल्लैयामैयालुम्

अन्द पुरुषार्थान्तरङ्गळिऩ्-उडैय दोषम् ऎल्लाम्
नित्य-प्रत्यक्षितम् आगैयालुम्

प्रतिष्ठितम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् तऩ्ऩ्-इच्छैय्-अडिय् आग आवृत्ति-शङ्गैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

मुमुक्षु-दशायां केवल-चिद्--केवलाचिद्-अनुभव-रूपयोर् ऐश्वर्य-कैवल्ययोर् विषये वैराग्यं जातम्,
मुक्तेन ब्रह्मात्मकतया सर्वस्व साक्षात्-करणेन
केवलानुभव-प्रसङ्गाभावात्,
तत्-पुरुषार्थान्तर-गत-दोषस्य पश्चान्-नित्य-प्रत्यक्षितत्वाच् च
प्रतिष्ठितं सिद्धम् ।↩︎

Ever in the state of desire for mukti,
the mukta had an aversion to the enjoyment of non-sentient things (matter)
and also to the mere enjoyment of his own self (kaivalya).
This aversion is now well established in him;
for as he sees all things having Brahman as their inner self,
there is no possibility of his enjoying his own self as separate (from everything else),
and as he sees by constant perception (pratyakṣa ) the imperfections of all other objects (than God).↩︎

Alguna vez en el estado de deseo de Mukti,
El Mukta tenía una aversión al disfrute de las cosas no sensibles (materia)
y también al mero disfrute de su propio ser (Kaivalya).

Esta aversión ahora está bien establecida en él; porque como ve todas las cosas teniendo a Brahman como su ser interno,
No hay posibilidad de que disfrute de sí mismo como separado (de todo lo demás),
y como ve por percepción constante (pratyakṣa) las imperfecciones de todos los demás objetos (que Dios).↩︎

मुमुक्षुदशैयिल् केवलाचित्तैयुम् केवलचित्तैयुमनुभविक्कैयागिऱ ऐश्वर्यकैवल्यङ्गळिल् वैराग्यम् पिऱन्दविदु मुक्तऩुक्कु ब्रह्मात्मकमाग सर्वत्तैयुम् काण्गैयाले केवलानुभवप्रसङ्गमिल्लै यामैयालुम् अन्द पुरुषार्थान्तरङ्गळिऩुडैय दोषमॆल्लाम् नित्यप्रत्यक्षितमागैयालुम् प्रतिष्ठितमायिऱ्ऱु।↩︎

मुदलिल् स्वेच्छाप्रयुक्तमाऩ पुनरावृत्तियिल्लै यॆऩ्बदै सहेतुकमाग उपपादिक्किऱार् मुमुक्षुदशैयिलित्यादिना । केवलाचित्तैयुम् केवलचित्तैयुम् अनुभविक्कैयागिऱ - चित्तैयुमचित्तैयुम् अब्रह्मात्मकमाग अनुभविक्कैयागिऱ, ऐश्वर्य- कैवल्यङ्गळिल् - ऐश्वर्यशब्दवाच्यमाऩ अतिशयितशब्दादिविषयङ्गळिलुम्, प्रकृतिवियुक्तात्म स्वरूपानुभवरूपमाऩ कैवल्यत्तिलुम्, वैराग्यम् पिऱन्दविदु इति । इदऱ्कु प्रतिष्ठितमायिऱ्ऱु ऎऩ्ब तोडन्वयम्। केवलानुभवप्रसङ्गमिल्लामैयालुम् - अब्रह्मात्मकचेतनाचेतनानुभवत्तिऱ्कु प्रसक्तियिल्लामैयालुम्, पुरुषार्थान्तरङ्गळिऩुडैय – ऐश्वर्य कैवल्यङ्गळुडैय, दोषमॆल्लाम् - अल्पत्वास्थिरत्वादिदोषसप्तकमुम्, प्रतिष्ठितमायिऱ्ऱु इति । अचञ्चलतया स्थापितमायिऱ्ऱु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

अतः स्वेच्छा-निबन्धना ऽऽवृत्तिशङ्का न भवति ।↩︎

(So) there is no possibility of his returning to saṁsāra of his own free will.↩︎

(Entonces) no hay posibilidad de que regrese a Saṁsāra por su propia voluntad.↩︎

आगैयाल् तऩ्ऩिच्छैयडियाग आवृत्ति शङ्गैयिल्लै।↩︎

आगैयाल् - दोषदर्शनजन्यमाऩ ऐश्वर्यकैवल्यादिगळिल् वैराग्यमाऩदु अचञ्चलप्रतिष्ठितमागैयाल्, तऩ्ऩिच्छैयडियाग आवृत्तिशङ्गैयिल्लै इति । मुक्तऩुक्कु ऐश्वर्यकैवल्यादिप्रयोजनान्तरत्तिल् दोषदर्शनमिल्लाविडिलुम्, तऩक्कु लब्धमाऩ पुरुषार्थत्तिऩ् अतिशयम् तॆरियाविडिलुम् पुनरावृत्तियिल् इच्छैयुण्डागप् प्रसक्तियुण्डु। अप्पडि यऩ्ऱिक्के ऐश्वर्यकैवल्यङ्गळिऩ् दोषत्तिऩुडैयवुम्, स्वपुरुषार्थातिशयत्तिऩुडैयवुम् साक्षात्कारमे यिरुप्पदाल्, इतरपुरुषार्थङ्गळिल् इच्छैक्के प्रसक्तियिल्लामैयाल् तदधीनमाऩ पुनरावृत्तिशङ्गैक्के प्रसक्तियिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

नाज्ञानतः

विश्वास-प्रस्तुतिः

चिद्-अ-चिद्-ईश्वर-तत्त्व-त्रय विषयम् आगवुम्
हेयोपादेय-विषयम् आगवुम्
मुऩ्बु पिऱन्द ज्ञानम्
इप्-पोदु विच्छेद-सङ्कोचङ्गळ् इल्लाद बडि
विकसितम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् तऩ् अज्ञानम् अडिय् आग
आवृत्ति शङ्गिक्क वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. चिद्--अ-चिद्--ईश्वर--तत्त्व-त्रय-विषये हेयोपादेय-विषये च
पूर्वं जातं ज्ञानम्
इदानीं विच्छेद-संकोच-रहिततया विकसितं संपन्नम् ।↩︎

2. As his knowledge of the three tattvas, cit, acit and Iśvara
and of what is good and what is evil,
which he acquired before,
has now attained expansion without any break or contraction,↩︎

3. Como su conocimiento de los tres tattvas, Cit, Acit e iśvara
y de lo que es bueno y lo que es malvado
que él adquirió antes
ahora ha alcanzado la expansión sin ningún descanso ni contracción,↩︎

4. चिदचिदीश्वरतत्वत्रय विषयमागवुम् हेयोपादेयविषयमागवुम् मुऩ्बु पिऱन्द ज्ञानमिप्पोदु विच्छेदसङ्कोचङ्गळिल्लादबडि विकसितमायिऱ्ऱु।↩︎

5. तऩ् अज्ञानमडियाग वरक्कूडिय आवृत्तिशङ्गैयै निरसिक्किऱार् चिदचिदीश्वरेत्यादिना । विच्छेदसङ्कोचङ्गळिल्लादबडि विकसितमायिऱ्ऱु इति । विच्छेदसङ्कोचहेतुवाऩ कर्मम् निश्शेषमाग निवृत्तमाऩ तालॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

6. अतः स्वाज्ञान-निबन्धनाऽऽवृत्ति-शङ्का न युज्यते ।↩︎

7. there is no possibility of his ever going back to saṁsāra owing to ajñāna or ignorance.↩︎

8. No hay posibilidad de que vuelva a Saṁsāra debido a ajñāna o ignorancia.↩︎

9. आगैयाल् तऩ् अज्ञानमडियाग आवृत्ति शङ्गिक्कवॊण्णादु।↩︎

10. आगैयाल् - हेयोपादेयज्ञानम् विकसितमागैयाल्, तऩ् अज्ञान मडियाग आवृत्ति शङ्गिक्कवॊण्णादु इति । मुक्तऩुक्कु तऩक्कु प्राप्तमाऩ मोक्षरूप पुरुषार्थत्तिल् उपादेयत्वमुम् इतरपुरुषार्थङ्गळिल् हेयत्वमुम् तोऩ्ऱाविडिलऩ्ऱो अज्ञानत्ताले पुनरावृत्ति सम्भविप्पदु। मोक्षत्तिल् उपादेयतमत्वमुम्, इतरपुरुषार्थङ्गळिल् हेयतमत्वमुम् साक्षात्कृतमाग इरुक्कुम्बोदु अज्ञाननिमित्तमाग पुनरावृत्तियै शङ्गिप्पदु अत्यन्तमसङ्गत मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

नेश्वरेच्छया

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-विषय-वैलक्षण्य-ज्ञानत्ताले
मुऩ्बु पिऱन्द भक्ति-शब्द-वाच्यम् आऩ प्रीति-रूपापन्न-ज्ञानम्

इप्-पोदु शास्त्रङ्गळुक्कु निलम् अल्लाद
भगवद्-वैलक्षण्यम् ऎल्लाम् प्रत्यक्षम् आऩ पडियाले
निरतिशय-प्रीति-रूपापन्नम् आय्त् तलैक् कट्ट् इऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् इरुक्कैयाले

‘‘स च मम प्रियः’’(गीता ७-१७।)

ऎऩ्ऱव् ईश्वरऩ्-उडैय प्रीत्य्-अतिशयम्
अवऩ्-तऩ्ऩालुम् नियमिक्क वॊण्णाद बडि
करै पुरण्ड्(→पुरळ् उद्वर्तने) इवऩोडु परं-परया सम्बन्धम् उडैय तिडर्(=उन्नत) निलङ्गळिलुम् एऱिप्
पायुम्(=उत्प्लवं) बडिय् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

कर्मम् इल्लैयेय् आगिलुम्
स्वतन्त्रऩ् आऩ ईश्वरऩ्-उडैयव् इच्छैयाले
पुनर्-आवृत्तिय् उण्ड् आगिऱदोव्

ऎऩ्ऱु शङ्गिक्कवॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-वश्याधिकारङ् कऴिगैयाले
मुक्त-दशैयिल् आज्ञातिलङ्घनम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऩ् उगप्पे(=प्रीतिर् हि) तऩक्क् उगप्प् आगैयाले
ईश्वराभिमतत्तुक्कु विपरीतम् आऩव् अनुष्ठानम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

भगवद्-विषय-वैलक्षण्य-ज्ञानेन
पूर्वं जातं भक्ति-शब्द-वाच्यं प्रीति-रूपापन्न-ज्ञानम्
इदानीं शास्त्र-गोचराणां सर्वेषां भगवद्-वैलक्षण्यानां
साक्षात्-क्रियमाणत्वान् निरतिशय-प्रीति-रूपापन्नं पूर्तिं प्राप्तम् ।↩︎

The knowledge which formerly in saṁsāra deepened into the form of love called bhakti
and which he acquired by his distinctive knowledge of the specific nature of Bhagavān
has, now, in the state of mukti, become ripened into the form of supreme love,
because he has now a vision of all aspects of Bhagavān's distinctive nature of which even the śāstra-s are incapable.↩︎

El conocimiento que anteriormente en Saṁsāra se profundizó en la forma de amor llamado Bhakti
y que adquirió por su conocimiento distintivo de la naturaleza específica de Bhagavān

Se ha madurado, ahora, en el estado de Mukti, en forma de amor supremo,
Porque ahora tiene una visión de todos los aspectos de la naturaleza distintiva de Bhagavān de la cual incluso los Śāstra-s son incapaces.↩︎

भगवद्विषयवैलक्षण्यज्ञानत्ताले मुऩ्बु पिऱन्द भक्तिशब्दवाच्यमाऩ प्रीतिरूपापन्नज्ञान मिप्पोदु शास्त्रङ्गळुक्कु निलमल्लाद भगवद्वैलक्षण्यमॆल्लाम् प्रत्यक्षमाऩ पडियाले निरतिशयप्रीतिरूपापन्नमाय्त् तलैक्कट्टिऱ्ऱु।↩︎

इऩि इवऩुडैय भक्तिह्रासत्ताले वरुम् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩुडैय इच्छैयालुण्डागक्कूडिय आवृत्तिशङ्गैयै निरसिक्किऱार् भगवद्विषयेत्यादियाल्। वैलक्षण्यज्ञानत्ताले - शास्त्रजन्यवैलक्षण्यज्ञानमात्रत्ताले। मुऩ्बु - मुमुक्षुत्वावस्थैयिल्, इप्पोदु - इन्द मुक्तिदशैयिल्, तलैक्कट्टिऱ्ऱु इति ।
मुमुक्षुदशैयिल् शास्त्रजन्यपरोक्षब्रह्मवैलक्षण्य ज्ञानत्तालेये प्रीतिरूपापन्नमाऩ भक्त्यतिशयमुण्डायिरुक्कुम्बोदु
मुक्तदशैयिल् भगवद्वैलक्षण्यमॆल्लाम् साक्षात्कृतमाऩबोदु निरतिशयप्रीतिरूपमागवे तलैक्कट्टुमॆऩ्पदिल् सन्देहमिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

एवं-भावात्

“स च मम प्रियः" (गीता ७-१७।)

इत्य्-उक्त ईश्वरस्य प्रीत्य्-अतिशयस्
तेनापि नियमयितुम् अ-शक्यो यथा स्यात्

तथा वेलाम् अतिक्रामन्
एतेन सह परम्-परा--संबन्धवन्त्य् उन्नत--स्थलान्य् अप्य् आरुह्य
तेषु प्रवहद्-रूपः संपन्न।↩︎

Therefore Iśvara's great love for him
as stated in the śloka :

"The jnanī is dear to me
(How dear he is to me
cannot be described even by me,
Omniscient though I am)"

Iśvara's love for him is so overwhelming
that its flow is irresistible
and that its current reaches even those uplands
which are connected with him only in distant relationship.↩︎

Por lo tanto, el gran amor de Iśvara por él
Como se indica en el Śloka:

"El Jnanī es querido para mí
(Que querido es para mi
no puede ser descrito ni siquiera por mí,
Omnisciente aunque soy) "

El amor de Iśvara por él es tan abrumador
que su flujo es irresistible
y que su corriente llega incluso a esas tierras altas
que están conectados con él solo en una relación lejana.↩︎

इप्पडियिरुक्कै याले ‘‘स च मम प्रियः’’(गीता ७-१७।) ऎऩ्ऱ वीश्वरऩुडैय प्रीत्यतिशयम् अवऩ् तऩ्ऩालुम्नियमिक्कवॊण्णादबडि करैबुरण्डिवऩोडु परंपरया सम्बन्धमुडैय तिडर् निलङ्गळिलुमेऱिप्पायुम्बडियायिऱ्ऱु।↩︎

पायुम् बडियायिऱ्ऱु - पायुम्बडियागुमॆऩ्ऱ पडि।↩︎

[[१८०]]

अतः, कर्माभावेऽपि स्व-तन्त्रेश्वरेच्छया पुनरावृत्तिः किं भवेद्?

इति न शङ्कनीयम् ।↩︎

Therefore it cannot be stated that,
though he is free from karma,
there is the possibility of his returning to saṁsāra by the will of Iśvara
who is independent (and all-powerful).↩︎

Por lo tanto, no se puede afirmar que,
Aunque está libre de karma,
Existe la posibilidad de que regrese a Saṁsāra por la voluntad de Iśvara
quien es independiente (y todo-poderoso).↩︎

आगैयाल् कर्ममिल्लैयेयागिलुम् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩुडैय विच्छैयाले पुनरावृत्ति युण्डागिऱ तोवॆऩ्ऱु शङ्गिक्कवॊण्णादु।↩︎

आगैयाल् - इवऩ् विषयत्तिल् भगवत्प्रीति इवऩ् सम्बन्धिपर्यन्तमेऱिप् पाय्गैयाल्। स्वतन्त्रऩाऩ इत्यादि । भगवत्प्रीति करैबुरण्डु वरुगैयाल् भगवाऩुक्कु एनं पुनरावर्तयिष्यामि ऎऩ्गिऱ इच्छैये उण्डावदऱ्कु प्रसक्तियिल्लैयागैयाल् तत्प्रयुक्तपुनरावृत्तिशङ्गैक्के अवकाशमिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

शास्त्र-वश्याधिकारस्य निवृत्तत्वात्
मुक्त-दशायाम् आज्ञातिलङ्घनं नास्ति ।↩︎

Since the mukta is no longer subject to the injunctions of śāstra ,
there is no possibility of his violating the Lord's command in the state of mukti.↩︎

Dado que el mukta ya no está sujeto a las medidas judiciales de Śāstra,
No hay posibilidad de que viole el mandato del Señor en el estado de Mukti.↩︎

शास्त्रवश्याधिकारङ्गऴिगैयाले मुक्तदशैयिलाज्ञातिलङ्घनमिल्लै।↩︎

विहिताकरणादिमूलमाऩ भगवदप्रीति याले आवृत्तिशङ्गैयिल्लैयॆऩ्गिऱार् शास्त्रवश्याधिकारङ्गऴिगैयाले इत्यादिना । आज्ञातिलङ्घनमिल्लै इति । आज्ञातिलङ्घनप्रसक्तियेयिल्लामैयाल् तत्प्रयुक्तभगवदप्रीतिक्कुम् अदऩाले वरुम् पुनरावृत्तिशङ्गैक्कुम् अवकाशमेयिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

तत्-प्रीतेर् एव स्व-प्रीति-[हेतु]त्वात्
ईश्वराभिमत-विपरीतानुष्ठानं न भवति ।↩︎

He cannot do anything opposed to the will of Iśvara
as the Lord's pleasure is now his pleasure.↩︎

No puede hacer nada opuesto a la voluntad de Iśvara
Como el placer del Señor es ahora su placer.↩︎

अवऩुगप्पे तऩक्कुगप्पागैयाले ईश्वराभिमतत्तुक्कु विपरीतमाऩवनुष्ठानमिल्लै।↩︎

निषिद्धानुष्ठानत्ताले वरुम् पुनरावृत्तिशङ्गैयै परिहरिक्किऱार् अवऩुगप्पे इत्यादि याल्। विपरीतमाऩ अनुष्ठानमिल्लैयिति । अवऩुगप्पे इवऩुक्कुगप्पाऩाल् अवऩ् अभिमतत्तिऱ्कु विरुद्धमाग इवऩ् अनुष्ठिक्कप् प्रसक्तियेयिल्लामैयाल् विपरीतानुष्ठान प्रयुक्तभगवदप्रीतियाले पुनरावृत्तिशङ्गैक्कु अवकाशमेयिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् कैङ्कर्य-पर्यन्त--परिपूर्ण-ब्रह्मानुभव-रूपम् आऩ मोक्षाख्य-पुरुषार्थम्
मेल् यावद् आत्म-भाविय् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लात्तैयुम् निऩैत्तु

‘‘(स्वेच्छया) अनावृत्तिश् शब्दाद्, (परिच्छया) अनावृत्तिश् शब्दात्’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२२।)

ऎऩ्ऱु सूत्र-काररुम् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

अतः कैङ्कर्य-पर्यन्त--परिपूर्ण-ब्रह्मानुभव-रूपो मोक्षाख्य-पुरुषार्थः
पश्चाद् यावद्-आत्म-भावीति सिद्धम् ।↩︎

Therefore the ultimate goal or attainment called mokṣa ,
which is of the nature of perfect and full enjoyment of Brahman
and which extends into service,
has now become eternal for him
(i.e.) it will last as long as his soul lasts.↩︎

Por lo tanto, el objetivo o logro final llamado mokṣa,
que es de la naturaleza del disfrute perfecto y completo de Brahman
y que se extiende al servicio,
ahora se ha vuelto eterno para él
(es decir) Durará mientras su alma dure.↩︎

आगैयाल् कैङ्कर्यपर्यन्त परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपमाऩ मोक्षाख्यपुरुषार्थम् मेल् यावदात्मभावियायिऱ्ऱु।↩︎

पुनरावृत्तिशङ्गैयिल्लैयॆऩ्बदै निगमिक्किऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ पुनरावृत्तिशङ्काहेतुक्कळॆल्लाम् अतिदुस्थङ्गळागैयाल्। कैङ्कर्यपर्यन्त परिपूर्णब्रह्मानुभवरूपमाऩ मोक्षाख्यपुरुषार्थमिति । परिपूर्णब्रह्मानुभवमॆऩ्ऩ, तज्जनितप्रीतिकारितमाऩ सर्वविधकैङ्कर्यमॆऩ्ऩ इव्विरण्डुम् कार्यकारणभावत्ताले अविनाभूतङ्गळाय्क्कॊण्डु मोक्षाख्यपुरुषार्थमायिऱ्ऱॆऩ्गै। मेल् यावदात्मभावियायिऱ्ऱु इति । पुनरावृत्तियिल्लाद पोदु इव्विरण्डुम् ताऩुळ्ळवरैयिलुम् उण्डॆऩ्ऱु मुडिन्ददु।↩︎

इदं सर्वम् अभिप्रेत्य

‘‘(स्वेच्छया) अनावृत्तिश् शब्दाद्, (परिच्छया) अनावृत्तिश् शब्दात्’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२२।)

इति सूत्रकारोऽनुजग्राह ॥↩︎

Considering all this,
the Sutra-kāra said:

"There is no return (to saṁsāra) - no return,
for the Scripture says so."

↩︎

Considerando todo esto,
El Sutra-Kāra dijo:

"No hay retorno (a saṁsāra) - no hay retorno, Porque la Escritura lo dice".

↩︎

इवैयॆल्लात्तैयुम् निऩैत्तु ‘‘अनावृत्तिश्शब्दादनावृत्तिश्शब्दात्’’(ब्रह्मसूत्रम् ४-४-२२।) ऎऩ्ऱु सूत्रकाररु मरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अर्थत्तिल् सूत्रकारसम्मतियै वॆळियिडुगिऱार् इवैयॆल्लात्तैयुम् निऩैत्तु - अनावृत्तिश्शब्दादनावृत्तिश्शब्दात् ऎऩ्ऱु सूत्रकाररु मरुळिच्चॆय्दारिति । इदिऩर्थम् -
अनावृत्तिः – मोक्षमडैन्द मुक्तऩुक्कु आवृत्तियिल्लै। अदावदु संसारमण्डलत्तिल् संसारितया आवृत्तियिल्लैयॆऩ्ऱबडि। शब्दात् –

‘‘ब्रह्मलोकम् अभिसम्पद्यते,
न च पुनरावर्तते,
न च पुनरावर्तत’’

इत्यादिशब्दत्तालॆऩ्गै।
इन्द सूत्रभाष्यत्तिल् ‘‘न च उच्छिन्न-कर्म-बन्धस्य’’ इत्यादिना पूर्वोक्त-पुनरावृत्ति-शङ्का-हेतुक्कळैय् ऎल्लामुपन्यसित्तु परिहारम् अरुळिच् चॆय्यप् पट्टदिऱे।↩︎

उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

एऱि ऎऴिऱ्(ल्=चारु)-‌पदम्, ऎल्लाव् उयिर्क्कुम् इतम्(=हितम्) उगक्कुम्(=अभिनन्दन्तं)
नाऱु(=सुगन्धि)-तुऴाय्-मुडि-नाथनै नण्णिय्(=प्राप्य) अडिमैयिल् नम्
कूऱु(=अंशं) कवर्न्दु(=स्वीकृत्य), गुरुक्कळ् कुऴाङ्गळ्(=समूहानां) कुरै(=शब्दं) कऴऱ्‌(=मञ्जीरयोः) कीऴ् -
माऱुदल्(=परिवर्तनम्) इऩ्ऱि मगिऴ्न्द्(=प्रीत्वा) ऎऴुम् भोगत्तु मन्नुवमे(=प्रतिष्ठेमहि हि). (29)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अविश्रान्त-श्रद्धा(→कैङ्कर्य-चिकीर्षा)-शत-कलह-कल्लोल-कलुषा
ममाविर्भूयासुर् मनसि मुनि-सिद्धादि-सुलभाः ।
मधु-क्षीर-न्याय--स्व-गुण--विभवासञ्जन(=संयोग)--कनन्(←दीप्ति-कान्ति-गतिषु)-
महानन्द-ब्रह्मानुभव-परिवाहा बहु-विधाः ॥ ४९ ॥(4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः द्वाविंशः ॥
श्रीमते गिमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(भगवता ऽऽचार्येण च) **सन्दृष्टस्**, (रहस्य-त्रयम्→)सार-वाग्-**वित्**, स्व-पर(←ब्रह्म)-**निशित**-धीस्, (विषय-)सङ्ग-**जिन्**, नैक(-उपाय)-**संस्थस्**, **स्पष्टोपायो**, ऽतिखिन्नस्, स-परिकर--भर-न्यास--**निष्पन्न-कृत्यः** । **स्वावस्थार्हं** सपर्या-विधिम् इह नियतं व्य्-आगसं क्वापि **बिभ्रन्** **निर्मुक्त**-स्थूल-सूक्ष्म-प्रकृतिर् **अनुभवत्य्** अ-च्युतं नित्यम् एकः (→रामानुजः?)॥ ५० ॥

(नीलमेघः (सं)14)

विश्वास-टिप्पनी

अत्रैतद्-ग्रन्थगत-नानाधिकार-सूचना ऽस्ति।

(English15)

(Español16)

(मूलम् (सं॰प॰)17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अर्थानुशासनभागः प्रथमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

आरुह्य तेजोमयं पदं
सर्वेषाम् आत्मनां हितम् अभिनन्दन्तं
सुगन्ध-तुलसीक-किरीट-नाथं प्राप्य
कैङ्कर्ये आस्माकम् अंशं स्वीकृत्य
गुरु-समूहानां शब्दायमान-मञ्जीरक-पदयोर् अधस्तात्,
परिवर्तनम् अन्तरा प्रीत्या वर्षमाने भोगे प्रतिष्ठिता भवेम।↩︎

Having reached the dazzling region of Paramapada
and approached the Lord crowned with fragrant tulasī,
who is ever delighted in doing what is good to all beings,
and having obtained our share in service (to them),
we shall ever live under the sounding anklets of the assembly of our ācāryas
and enjoy delights which will never change
and which will spring (from within us) to our great joy.↩︎

Habiendo llegado a la deslumbrante región de Paramapada
y se acercó al Señor coronado con fragantes tulasī,
quien siempre está encantado de hacer lo bueno para todos los seres,
y habiendo obtenido nuestra participación en el servicio (para ellos),
alguna vez viviremos debajo de las tobilleras de la asamblea de nuestros ācāryas
y disfrutamos de las delicias que nunca cambiarán
y que surgirá (desde dentro de nosotros) hasta nuestra gran alegría.↩︎

एऱि ऎऴिऱ्‌पदमॆल्लावुयिर्क्कुमिदमुगक्कुम्
नाऱुदुऴाय्मुडि नादनै नण्णि यडिमैयिल् नम्
कूऱुगवर्न्दु कुरुक्कळ् कुऴाङ्गळ् कुरैगऴऱ्‌ कीऴ्
माऱुदलिऩ्ऱि मगिऴ्न्दॆऴुम् पोगत्तु मन्नुवमे. (29)↩︎

इप्पडि पुनरावृत्तियिल्लाद कैङ्कर्यपर्यन्तपरिपूर्ण ब्रह्मानुभवमागिऱ मोक्षसाम्राज्यत्तिल् स्थिरमाग वर्तिक्कक्कडवोमॆऩ्ऱु ऒरु पाट्टाले आशासिक्किऱार् एऱि ऎऴिऱ्पदमित्यादिना । ऎऴिल् - शोभैयैयुडैय। पदम् - परमपदत्तै, एऱि - अर्चिरादिमार्गत्ताले अडैन्दु, ऎल्ला उयिर्क्कुम् - सर्वचेतनर्क्कुम्, इदम् - हिदत्तैये, क्षेमत्तैये ऎऩ्ऱबडि। उगक्कुम् - उगन्दिरुक्कुमवराऩ, नाऱु - परिमळपूर्णमाऩ, तुऴाय् - तिरुत्तुऴायै, मुडि - मुडियिले युडैय, नादऩै - सर्वशेषियाऩ श्रियःपतियै, नाऱुदुऴाय् ऎऩ्ऱदु सर्वाकारविशिष्टत्वत्तिऱ्कुमुपलक्षणम्। नण्णि - किट्टि, अडिमैयिल् - भगवत्कैङ्कर्यत्तिल्, नम् - नम्मुडैय, कूऱु - भागत्तै, कवर्न्दु - स्वीकरित्तु; भगवदिच्छानुगुणमाऩ स्वेच्छैयाले सर्वविधकैङ्कर्यत्तैयुम् स्वीकरित्तॆऩ्ऱबडि। कुरुक्कळ् - नमक्कुम् भगवत्कैङ्कर्यप्राप्तियुण्डाग वेणुमॆऩ्ऱु आसैप्पट्ट आचार्यर्गळुडैय, कुऴाङ्गळ् - परम्परैयिऩुडैय, कुरैगऴऱ्कीऴ् - बद्धदशैयिल् वादिगळै वॆऩ्ऱमै तोऱ्ऱुगैक्काग, मुक्तराऩ पिऱगु भगवाऩाले कॊडुक्कप्पट्ट वीरवण्डयत्तिऩ् ध्वनियोडेगूडिय तिरुवडिगळिऩ् कीऴ्, अवर्गळोडु कूड ऎऩ्ऱबडि। माऱुदलिऩ्ऱि - पुनरावृत्तियिल्लादबडि। ऎऴुम् - अभिवृद्धमाऩ, पोगत्तु - परिपूर्णब्रह्मानुभवमागिऱ भोगसाम्राज्यत्तिल्, मगिऴ्न्दु - महानन्दभरितराय्, मऩ्ऩुवमे - स्थिरमाग वर्तिक् कक्कडवोमॆऩ्गै।↩︎

अविश्रान्त-श्रद्धा(→कैङ्कर्य-चिकीर्षा)-शत-कलह-कल्लोल-कलुषा
ममाविर्भूयासुर् मनसि मुनि-सिद्धादि-सुलभाः ।
मधु-क्षीर-न्याय--स्व-गुण--विभवासञ्जन(=संयोग)--कनन्(←दीप्ति-कान्ति-गतिषु)-
महानन्द-ब्रह्मानुभव-परिवाहा बहु-विधाः ॥ ४९ ॥↩︎

May Varied forms of service
which are the overflow of the blissful enjoyment of Brahma
arising from the greatness of His qualities and glorious possessions
which are blended together like honey and milk -
may these forms of service
in which there is a conflict of hundreds of unwearied desires (to render service ) and which are easy of attainment for such as seers and sūris -
may these manifest themselves in my mind!↩︎

Variadas formas de servicio
que son el desbordamiento del disfrute feliz de Brahma
surgiendo de la grandeza de sus cualidades y posesiones gloriosas
que se mezclan como la miel y la leche -
Que estas formas de servicio
en el que hay un conflicto de cientos de deseos inseguros (para prestar el servicio)
y que son fáciles de lograr para los videntes y Sūris,
¡que se manifiesten en mi mente!↩︎

अविश्रान्तश्रद्धाशतकलहकल्लोलकलुषा
ममाविर्भूयासुर्मनसि मुनिसिद्धादिसुलभाः ।
मधुक्षीर न्याय स्वगुणविभवासञ्जनकन-
न्महानन्दब्रह्मानुभवपरीवाहा बहुविधाः ॥ ४९ ॥↩︎

परिपूर्णब्रह्मानुभवजनित प्रीतिकारिताशेषावस्थोचिताशेष कैङ्कर्यमुमिङ्गेये ऎऩ् मनस्सिल् तोऩ्ऱवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थिक्किऱार् अविश्रान्तेत्यादिना । मुनिसिद्धादिसुलभाः – मुनिकळावार् श्वेतद्वीपवासिकळ्; सिद्धरावार् नित्यसिद्धर्गळाऩ अनन्तगरुडविष्वक्सेनादिगळ्। आदिपदत्ताल् मुक्तर्गळुक्कु सङ्ग्रहम्। अवर्गळुक्कु सुलभङ्गळायुम्, अथवा 'वैगुन्दत्तमरुम् मुऩिवरुम्' ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ नित्यमुक्तर्गळुक्कु सुलभङ्गळायुम्, अविश्रान्तं - अनुपरतम्, यत् श्रद्धाशतं – इप्पोदे छत्रधारणम् पण्णवेण्डुम्, चामरव्यजनङ्गळाल् वीस वेण्डुम्, पादारविन्दसंवहनम् सॆय्यवेण्डुम् ऎऩ्गिऱ तत्तत्कैङ्कर्यविषयमाऩ यादॊरु आदरशतमुण्डो अदिऩुडैय, कलह – अहमेव पुरस्ताद्भवामीत्यादि कलहङ्गळुण्डो अवैगळागिऱ, कल्लोल - अलैगळाले, अलैगळ् पोल् अडिक्कडियुण्डागुम् श्रद्धाशतङ्गळालॆऩ्ऱबडि। कलुषाः – व्याप्तङ्गळायिरुक्किऱ, मधुक्षीरेति । मधुक्षीरन्याय – मधुसम्पर्कक्षीरन्यायत्ताले, अदावदु मधुवोडुगूडिय क्षीरम् अत्यन्तभोग्यमागिऱाप्पोले ऎऩ्ऱबडि। स्वगुण विभवासञ्जनकनत् – स्वस्य – मुक्तऩाऩ तऩ्ऩुडैय, ये गुणविभवाः - यादॊरु अपहतपाप्मत्वादिसम्पत्तुक्कळुण्डो, अवैगळोडे, आसञ्जन – ऒऩ्ऱागक् कलक्कैयिऩाल्, कनत् – दीप्यमानमाऩ, अत्यन्तभोग्यभूतमाऩ ऎऩ्ऱबडि। जीवगुणसम्बन्धत्ताले ब्रह्मस्वरूपानुभवत्तिऱ्कुम्, ब्रह्मगुणानुभवत्तिऱ्कुम् रसाधिक्यमुण्डागुमॆऩ्ऱु करुत्तु। महानन्दब्रह्म – निरतिशयानन्दस्वरूपस्वभावमाऩ यादॊरु परब्रह्ममुण्डो इदिऩुडैय, अनुभवपरीवाहाः – परिपूर्णानुभवजनितप्रीतिकारित कैङ्कर्यविशेषङ्गळागिऱ कडैवाय्त्तल्गळ्। बहुविधाः – छत्रचामरधारण, भृङ्गार, पतद्ग्रहादिग्रहणरूपत्ताले नानाविधङ्गळाय्क्कॊण्डु, मम मनसि - ऎऩ्ऩुडैय मऩस्सिल्, आविर्भयासुः – देहवियोगात्परमनुष्ठेयङ्गळाऩ कैङ्कर्यङ्गळॆल् लाम् इप्पोदे ऎऩ् मऩस्सुक्कु प्रत्यक्षविषयङ्गळागवेण्डुमॆऩ्गै।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः द्वाविंशः ॥
श्रीमते गिमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारः द्वाविंशः ॥
श्रीमते गिमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिको द्वाविंशः ॥↩︎

(भगवता ऽऽचार्येण च) सन्दृष्टस्, (रहस्य-त्रयम्→)सार-वाग्-वित्, स्व-पर(←ब्रह्म)-निशित-धीस्, (विषय-)सङ्ग-जिन्, नैक(-उपाय)-संस्थस्,
स्पष्टोपायो, ऽतिखिन्नस्, स-परिकर--भर-न्यास--निष्पन्न-कृत्यः ।
स्वावस्थार्हं सपर्या-विधिम् इह नियतं व्य्-आगसं क्वापि बिभ्रन्
निर्मुक्त-स्थूल-सूक्ष्म-प्रकृतिर् अनुभवत्य् अ-च्युतं नित्यम् एकः (→रामानुजः?)॥ ५० ॥↩︎

Having received the gracious look of the Lord (and of the Ācārya)
and understood what is most essential and most important in the śāstras (vis, the three mantras or rahasyas),
having obtained a clear and accurate knowledge of his own self and of the Supreme Being
and conquered his attachment to other interests in life,
having acquired a knowledge of what is appropriate for the different kinds of adhikārīs,
and realised the nature of the two upāyas (bhakti and prapatti),
having become troubled (in mind) (at his inability to adopt other upāyas)
and performed bharanyāsa with all its aṅgas
and thus done what he ought to do,
performing here in this world the adoration of the Lord (and His devotees )
without faults and in accordance with his state or niṣṭhā
and in the manner prescribed in the śāstras
and having (thereafter) cast off (both ) the gross (sthūla) and subtle prakṛti (body),
some one there may be who enjoys Bhagavān eternally.

(This śloka refers concisely to the gist of each of the twenty two chapters in the first part of the treatise.)↩︎

Habiendo recibido el aspecto amable del Señor (y del ācārya)
y entendió lo que es más esencial y más importante en los śāstras (vis, los tres mantras o rahasyas),
habiendo obtenido un conocimiento claro y preciso de su propio ser y del ser supremo
y conquistó su apego a otros intereses de la vida,
habiendo adquirido un conocimiento de lo que es apropiado para los diferentes tipos de adhikārīs,
y se dio cuenta de la naturaleza de los dos upāyas (Bhakti y Prapatti),
haberse preocupado (en mente) (por su incapacidad para adoptar otros upāyas)
y realizó bharanyāsa con todas sus aṅgas
y así hizo lo que debería hacer,
actuando aquí en este mundo la adoración del Señor (y sus devotos)
sin fallas y de acuerdo con su estado o niṣṭhā
y de la manera prescrita en los Śāstras
y que (a partir de entonces) cayera (ambos) el bruto (sthūla) y sutil prakṛti (cuerpo),
Alguien puede ser que disfrute de Bhagavān eternamente.

(Esto Śloka se refiere concisamente a la esencia de cada uno de los veintidós capítulos
en la primera parte del tratado).↩︎

सन्दृष्टस्सारवाग्वित् स्वपर निशितधीस्सङ्गजिन्नैकसंस्थ
स्स्पष्टोपायोऽतिखिन्नस्सपरिकरभरन्यासनिष्पन्नकृत्यः ।
स्वावस्थार्हं सपर्याविधिमिह नियतं व्यागसं क्वापि बिभ्र
न्निर्मुक्तस्थूलसूक्ष्मप्रकृतिरनुभवत्यच्युतं नित्यमेकः ॥ ५० ॥↩︎

इन्द संसारमण्डलत्तिल् उपोद्घाताधिकारम् मुदल् परिपूर्णब्रह्मानुभावाधिकारपर्यन्तमाऩ अर्थानुशासनभागत्तिल् सॊऩ्ऩबडि
ओरुवऩ् आवदु तेरि ब्रह्मानुभवं पण्णिगिऱवऩ् उण्डोव् ऒऩ्ऩ,
प्रत्यधिकार-सारार्थ-सम्पन्नर् आऩ अप्-पडि-बट्ट महात्मावुम् उण्ड् ऎण्ऱु
ओरु श्लोकत्तालेयरुळिच्चॆय्गिऱार् सन्दृष्ट इत्यादिना ।

एकः – संसारिचेतनः, प्रथमगुरुवाले जायमान दशैयिल्, सन्दृष्टः –कृपया कटाक्षितऩाय्, इदऩाल् उपोद्घाताधिकारार्थं सूचितं। सारवाग्वित् – रहस्यत्रयरूपमाऩ सारवाक्कैयऱिनदवऩाय्, इदऩाल् सारनिष्कर्षाधिकारार्थं सङ्ग्रहिक्कबट्टदु। स्वपरनिशितधीः – स्वविषयमायुम् परविशयमायुमुळ्ळ लक्षणज्ञानजनितवैलक्षण्यनिश्चयत्तै युडैयवऩाय्, इदऩाल् प्रधानप्रतितन्त्र, अर्थपञ्चक, तत्वत्रय, परदेवतापारमार्थ्याधिकारार्थङ्गळ् सूचितङ्गळ्। सङगजित् – ऐश्वर्यकैवल्यङ्गळिल् सङगत्तै जयित्तवऩाय्, इदऩाल् मुमुक्षुत्वाधिकारार्थम् सूचितम्। नैकसंस्थः – नैकेषु – अनेकेषु, संस्था - निष्ठा यस्य , इदऩाल् अधिकारिविभागाधिकारार्थः सूचितः । स्पष्टोपायः – स्पष्टाः उपायाः सद्वारकाः अद्वारकाश्च यस्य । इदऩाल् उपायविभागाधिकारार्थस्सूचितः । अतिखिन्नः – आकिञ्चन्यानन्यगतित्वरूपखेदान् । इदऩाल् प्रपत्तियोग्याधिकारार्थं सूचितम्। सपिकरभरन्यासनिष्पन्नकृत्य इति ।
इङ्गु पिरिकरशब्दत्ताले परिकरविभागाधिकारार्थं , भरन्यासशब्दत्ताले साङगप्रपदनाधिकारार्थमुम् , निष्पन्नकृतयशब्दत्ताले कृतकृत्याधिकारार्थमुम् सूचितङ्गळ्। स्वावस्थार्हं – स्वरूपोपायपुरुषार्थनिष्ठाभिज्ञानरूपमाऩ तऩ्ऩुडैय दशैक्नुगुणमाग। इदऩाल् स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारार्थस्सङ्गृहीतः । सपर्याविधिमॆऩ्बदाल् उत्तरकृत्याधिकारार्थमुम्, सपर्यैक्कु काष्ठाभूतमाऩ भागवतकैङकर्यत्तिऩ् माहात्म्यप्रतिपादकमाऩ पुरुषार्थतकाष्ठाधिकारार्थमुम् सूचितम्।
इह नियतमॆऩ्बदाल् शास्त्रीयनियमनाधिकारार्थमुम् व्यागसमॆऩ्बदाल् अपराधपरिहाराधिकारार्थमुम्,
कापि बिभ्रत् ऎऩ्बदाल् स्थानविशेषाधिकारार्थमुम्, निर्मुक्तस्थूलसूक्ष्मप्रकृतिः ऎऩ्बदाल् निर्याणाधिकारार्थमुम् गतिचिन्तनाधिकारार्थमुम् सूचिप्पिक्कबट्टदुगळ्।
अच्युतं नित्यमनुभवतिऎऩ्बदाल् परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारार्थम् सूचितम्।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अर्थानुशासनभागः प्रथमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

End of the Part which forms the Exposition of Doctrine.↩︎

Fin de la parte que forma la exposición de la doctrina.↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
अर्थानुशासनभागः प्रथमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्रीमद्रहस्यत्रयसार व्याख्यायां श्री सारबोधिन्यां
अर्थानुशासनभागः प्रथमः ॥
श्रीमते श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप
श्री श्रीरङगशठकोप यतीन्द्रमहादेशिकाय नमः ॥
॥ शुभमस्तु ॥↩︎

२ स्थिरी-करण-विभागः

(English1)

(Español2)

1. End of the Part which forms the Exposition of Doctrine.↩︎

2. Fin de la parte que forma la exposición de la doctrina.↩︎

२३ सिद्धोपायशोधनाधिकारः

०१ प्रवेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सिद्धोपायशोधनाधिकारः ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

युगपद् अ-खिलं प्रत्यक्षेण स्वतस् सततं विदन्न्
निर्-अवधि-दया-दिव्योदन्वान् अ-शक्य-विवर्जितः ।
जल-धि-सुतया सार्धं देवो जगत् (मुमुक्षु-रक्षया विशिष्य) परिपालयन्(← शतृँ अधिकारिणि, वेदे यथा)
परम-पुरुषस् सिद्धोपायः प्रतीष्ट-भरस् सताम् (→भर-समर्पणापेक्षा सूचिता)॥ ५१ ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(विषयः6)

(विश्वास-टिप्पनी7)

(English8)

(Español9)

(मूलम् (सं॰प॰)10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

(23) THE CHAPTER ON THE CLARIFICATION OF WHAT IS MEANT BY THE UPĀYA THAT IS ALREADY EXISTENT. (SIDDHOPĀYA) page 290↩︎

(23) El capítulo sobre la aclaración
de lo que se entiende por el upāya que ya existe.(Siddhopāya) Página 290↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सिद्धोपायशोधनाधिकारः ॥↩︎

॥ श्रीः ॥

॥ श्रीमते श्रीलक्ष्मीनृसिंह परब्रह्मणे नमः ॥
श्रीसारबोधिन्यां सिद्धोपायशोधनाधिकारः ॥↩︎

युगपद् अ-खिलं प्रत्यक्षेण स्वतस् सततं विदन्न्
निर्-अवधि-दया-दिव्योदन्वान् अ-शक्य-विवर्जितः ।
जल-धि-सुतया सार्धं देवो जगत् (मुमुक्षु-रक्षया विशिष्य) परिपालयन्(← शतृँ अधिकारिणि, वेदे यथा)
परम-पुरुषस् सिद्धोपायः प्रतीष्ट-भरस् सताम् (→भर-समर्पणापेक्षा सूचिता)॥ ५१ ॥↩︎

ईश्वरः, नारायणः↩︎

"तृषापकरणे क उपाय" इति बालम् पृच्छामश्चेद् अपि,
जल-पानम् इति वदेत्, जलम् इति वा वदेत्, न तु पानम् इति।
अनेन सिद्धोपायस्य प्राधान्यं गम्यते।
तेन हि साध्योपायस्य व्याज इति व्यपदेशः।
किञ्च सोऽप्य् अपेक्षितः - जलपानय् इच्छा, पान-व्यापारश् च यथा।
सिद्धोपायश् च निर्गुणो न भवितुम् अर्हति।
यथा जले शैत्यादि-गुणाः, तथा सिद्धोपाये दया-स्वातन्त्र्यादयो ऽपेक्ष्यन्ते।
अनुभवेन प्रायश्चित्तेन वा न कर्मक्षयः कदाचन।
अतो साध्योपाये दया ऽत्यपेक्षिता।
सर्वम् इदम् अस्मिन् श्लोके व्यक्तम्।↩︎

The Supreme Person who knows all things, at the same time, by direct perception (pratyakṣa)
and without any aid or instrument (in the form of sense organs),
who is the boundless and divine ocean of mercy,
protects the world, with the daughter of the ocean (Lakṣmī ), being omnipotent.
Having accepted the responsibility of saving those who follow the right path,
He is the upāya that is already existent.

(By Siddhopāya, the author means Bhagavān
who is the upāya already existent for those who perform prapatti.
By Sādhyopāya he means such upāyas or means as bhakti and prapatti
which secure the Lord's favour so that He may act as the Siddhopāya.)↩︎

La persona suprema que conoce todas las cosas, al mismo tiempo, por percepción directa (pratyakṣa)
y sin ninguna ayuda o instrumento (en forma de órganos sensoriales),
Quien es el océano de misericordia sin límites y divino
Protege el mundo, con la hija del océano (Lakṣmī), siendo omnipotente.
Habiendo aceptado la responsabilidad de salvar a los que siguen el camino correcto,
Él es el upāya que ya existe.

(Por Siddhopāya, el autor significa Bhagavān
quien es el upāya ya existente para aquellos que realizan Prapatti.
Por sādhyopāya se refiere a upāyas o significa como bhakti y prapatti
qué seguran el favor del Señor
para que él pueda actuar como el Siddhopāya).↩︎

युगपदखिलं प्रत्यक्षेण स्वतस्सततं विदन्
अन्(/निर्)-अवधिदयादिव्योदन्वानशक्यविवर्जितः ।
जलधिसुतया सार्धं देवो जगत्परिपालयन्
परमपुरुषस्सिद्धोपायः प्रतीष्टभरस्सताम् ॥ ५१ ॥↩︎

इप्पडि इरुबत्तिरण्डधिकाररूपमाऩ अर्थानुशासनभागम् व्याख्यातमायिऱ्ऱु। इऩि अधिकारचतुष्टयात्मकमाऩ स्थिरीकरणभागत्तिऱ्कु व्याख्यानम् सॆय्यप्पडुगिऱदु। स्थिरीकरणभागत्तिल् सिद्धोपायशोधनाधिकारमॆऩ्ऱुम्, साद्ध्योपायशोधनाधिकारमॆऩ्ऱुम्, प्रभावव्यस्थाधिकारमॆऩ्ऱुम्, प्रभावरक्षाधिकारमॆऩ्ऱुम् नाऩ्गु अधिकारङ्गळ् उळ्ळऩ। इवऱ्ऱिल् मुदलिल् सिद्धोपायत्तै शोधिक्कक् करुदि, अदऩ् स्वरूपत्तै श्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् युगपदिति । अखिलं – उभयविभूतिकळिलुळ्ळ सर्ववस्तुक्कळैयुम्, युगपत् – एककालत्तिल्, इदऩाल् क्रमिकसाक्षात्कारम् व्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु। प्रत्यक्षेण ऎऩ्बदऩाल् अनुमानादिजन्यज्ञानम् व्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु। स्वतः – उपाधियिऩ्ऱिक्के, इदऩाल् योगजसाक्षात्कारम् व्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु। सततं – सर्वकालम्, इदऩाल् कादाचित्कसार्वज्ञव्यावृत्तिः । विदन् –

साक्षात्ताग अऱियुमवऩाय्, इव्वळवाल् स्तनन्धयप्रायर्गळाऩ नम्मुडैय क्लेशङ् गळै सर्वदा साक्षात्करित्तुक्कॊण्डिरुक्कुम् भगवाऩ् व्याजनिरपक्षमाग रक्षणोन्मुखऩाग

वेण्डावो ऎऩ्गिऱ शङ्गैक्कु हेदु सॊल्लप्पट्टदु। इप्पडि नम्मुडैय क्लशङ्गळै साक्षात्ताग अऱिन्दाऩागिलुम् कारुणिकऩागिलऩ्ऱो रक्षणान्मुखऩावदु ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् निरवधिदयेति । स्वतः ऎऩ्बदु इङ्गुम् अन्वयिक्किऱदु। निरवधि

ऎऩ्बदाल् सावधिकमाऩ प्रसिद्धसमुद्रम् व्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु। दयादिव्योदन्वान् – दयैक्कु दिव्यसमुद्रमाय्, दिव्यशब्दत्ताले स्वरूपतोऽपि समुद्रान्तरम् व्यावृत्तिक्कप्पडुगिऱदु। इदऩाल् व्याजनिरपक्षरक्षणोपयुक्तमाऩ परमकारुणिकत्वरूपशङ्काहेतु सॊल्लप्पट्टदु। इप्पडि सर्वज्ञऩाय्परमकारुणिकऩाऩालुम् नम्मै रक्षिप्पदु शक्यमागिलऩ्ऱो रक्षणोन्मुखऩावदु ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अशक्यविवर्जित इति । अशक्येन विवर्जितः – अवऩुक्कु अशक्यमाऩदु ऒऩ्ऱुमिल्लैयॆऩ्ऱबडि। इप्पडि सर्वज्ञऩाय्, परमकारुणिकऩाय्, सर्वशक्तऩायिरुन्दुम् व्याजनिरपेक्षमाग रक्षकऩागामैक्कुक् कारणमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् देव

इति । लीलाप्रवृत्तऩायॆऩ्ऱबडि। स्वत एव रक्षकऩागिल् लीलाप्रवृत्तिये कूडादागैयाल्

व्याजसापेक्षऩाग रक्षिक्किऱाऩॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।

अप्पडि रक्षिप्पदुम् पिराट्टियोडु कूडि ऎऩ्गिऱार् जलधिसुतया सार्धमिति । इदऩाल्

‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो
देव्या कारुण्यरूपया ।
रक्षकः’’

ऎऩ्गिऱ वचनार्थम् सूचितमागिऱदु। जगत्परिपालयन् – जगत्तै सर्वप्रकारत्तालुम् रक्षिक्किऱवऩाऩ। इङ्गु ‘‘रक्षणहेत्वोः शतृँ’’ इति हेत्वर्थत्तिल् शतृप्रत्ययम्। परिपालनम् पण्णुगैक्कु ऎऩ्ऱबडि।(5) परमपुरुषः – ‘‘पुरुषान् न परं किञ्चित्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट पुरुषोत्तमऩ्। प्रतीष्टभरस्सन् – अकिञ्चनर्गळाल् समर्प्पिक्कप्पट्ट भरत्तै स्वीकरित्तवऩाय्क्कॊण्डे। इदऩाल् व्याजसापेक्षऩागवे सिद्धोपायऩागिऱाऩ् ऎऩ्ऩुमिडम् सूचितम्। सतां – ब्रह्मज्ञानिकळुक्कु, सिद्धोपायो भवतीति । इदऩाल् व्याजनिरपक्षऩाग सिद्धोपाय ऩागमाट्टाऩॆऩ्गिऱ इव्वधिकारार्थम् सूचितमागिऱदु।↩︎

०२ अर्थानुशासन-भाग-सारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादिकालम् संसरित्तुप् पोन्द क्षेत्रज्ञऩ्
अवसर-प्रतीक्षैय् आऩ भगवत्-कृपैयाले (संसारात्) पुरिन्दु(=विनिवृत्य)

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

समीचीन-शास्त्र-मुखत्ताले तत्त्व-हित-पुरुषार्थङ्गळैत् तॆळिन्दु,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुव् आय्
स्वाधिकारानुरूपम् आय् इरुप्पद् ऒरुव् उपाय-विशेषत्तै परिग्रहित्तु,

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कृत-कृत्यऩ् आय्,
तऩ् निष्ठैयैत् तॆळिन्दु,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुक्क् अनुरूपम् आगव्
इङ्ग् इरुन्द नाळ्
यथा-शास्त्रं निर्-अपराधम् आगप् पण्णुम् कैङ्कर्य-रूप-पुरुषार्थम् इरुक्कुम् बडियुम्,

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शरीर-पातानन्तरम् अर्चिरादि-गतियाले अ-प्राकृत-देश-विशेषत्तिले सॆऩ्ऱाल्

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्क् अनवच्छिन्न-भगवद्-अनुभव-परीवाहम् आग वरुम्
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-रूप--परम-पुरुषार्थ--सिद्धिय् इरुक्कुम् बडियुञ् चॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

The Supreme Person who knows all things, at the same time, by direct perception (pratyakṣa)
and without any aid or instrument (in the form of sense organs),
who is the boundless and divine ocean of mercy,
protects the world, with the daughter of the ocean (Lakṣmī ), being omnipotent.
Having accepted the responsibility of saving those who follow the right path,
He is the upāya that is already existent.

(By Siddhopāya, the author means Bhagavān
who is the upāya already existent for those who perform prapatti.
By Sādhyopāya he means such upāyas or means as bhakti and prapatti
which secure the Lord's favour so that He may act as the Siddhopāya.)↩︎

La persona suprema que conoce todas las cosas, al mismo tiempo, por percepción directa (pratyakṣa)
y sin ninguna ayuda o instrumento (en forma de órganos sensoriales),
Quien es el océano de misericordia sin límites y divino
Protege el mundo, con la hija del océano (Lakṣmī), siendo omnipotente.
Habiendo aceptado la responsabilidad de salvar a los que siguen el camino correcto,
Él es el upāya que ya existe.

(Por Siddhopāya, el autor significa Bhagavān
quien es el upāya ya existente para aquellos que realizan Prapatti.
Por sādhyopāya se refiere a upāyas o significa como bhakti y prapatti
qué seguran el favor del Señor
para que él pueda actuar como el Siddhopāya).↩︎

अन्-आदि-कालात् संसरणं प्राप्तवता क्षेत्र-ज्ञेन
अवसर-प्रतीक्षया भगवत्-कृपया
(संसाराद्) विनिवृतेन सता↩︎

how the jīva ( Kṣetrajña),
who has been wandering in saṁsāra from beginningless time,
becomes averse to it by the mercy of God
which is awaiting an opportunity (to help him),↩︎

Cómo el Jīva (Kṣetrajña),
que ha estado deambulando por Saṁsāra desde el momento sin inicio,
se vuelve reacio por la misericordia de Dios
que espera una oportunidad (para ayudarlo),↩︎

अनादिकालम् संसरित्तुप्पोन्द क्षेत्रज्ञऩ् अवसरप्रतीक्षैयाऩ भगवत्कृपैयाले पुरिन्दु↩︎

इऩि अर्थानुशासनभागत्तिल् सॊऩ्ऩ सिलवर्थङ्गळै स्थिरीकरणम् पण्णक्करुदि अन्द भागत्तिल् सॊऩ्ऩवर्थङ्गळै सङ्ग्रहमागवनुवदिक्किऱार् अनादिकालमित्यादिना । पुरिन्दु - संसारान्निवृत्तऩाय्, इदु उपोद्घाताधिकारार्थम्। समीचीनशास्त्रमुखत्ताले इति । इदु सारनिष्कर्षाधिकारार्थम्।↩︎

समीचीन-शास्त्र-मुखेन तत्त्व-हित-पुरुषार्थान् विशदं विज्ञाय↩︎

how he understands from the right śāstras (the truth about ) the tattvas, the means or upāya and the ultimate goal or aim of life,↩︎

cómo entiende de la derecha Śāstras (la verdad sobre)
los tattvas,
los medios o upāya
y el objetivo o objetivo final de la vida,↩︎

समीचीनशास्त्रमुखत्ताले तत्त्वहितपुरुषार्थङ्गळैत् तॆळिन्दु,↩︎

तत्त्वहितपुरुषार्थङ्गळैत् तॆळिन्दु इति । इदऩाल् प्रधानप्रतितन्त्र, अर्थ पञ्चक, तत्त्वत्रय, परदेवतापारमार्थ्याधिकारङ्गळिऩर्थम् अनुवदिक्कप्पट्टदु।↩︎

and how he becomes eager to attain mokṣa .
(We have already described,) how he adopts ( owing to this desire for mokṣa ) an upāya or means (bhakti or prapatti)
which is in accord with his fitness or competency,↩︎

y cómo se pone ansioso por alcanzar Mokṣa.
(Ya hemos descrito) cómo adopta (debido a este deseo de mokṣa) un upāya o medios (bhakti o prapatti)
que está de acuerdo con su aptitud o competencia,↩︎

मुमुक्षुवाय् स्वाधिकारानुरूपमायिरुप्पदॊरुवुपायविशेषत्तै परिग्रहित्तु,↩︎

मुमुक्षुवाय् ऎऩ्बदाल् मुमुक्षुत्वाधिकारार्थम् अनूदितम्। स्वाधिकारानुरूपमायिरुप्पदॊरु ऎऩ्बदाल् अधिकारविभागाधिकारार्थमुम्, उपायविशेषत्तै परिग्रहित्तु ऎऩ्बदाल् उपायविभागाधिकारम् मुदलाऩ अधिकारचतुष्टयार्थमुम्,↩︎

मुमुक्षुणा भूतेन,
स्वाधिकारानुरूपं कञ्चिद् उपाय-विशेषं परिगृह्य कृत-कृत्येन↩︎

how he thereby does what should be done,
how, having realised his state as a prapanna or bhakta,↩︎

cómo hace así lo que se debe hacer,
cómo, habiéndose cuenta de su estado como Prapanna o Bhakta,↩︎

कृतकृत्यऩाय्, तऩ् निष्ठैयैत् तॆळिन्दु,↩︎

कृतकृत्यऩाय् ऎऩ्बदाल् कृतकृत्याधिकारार्थमुम्, तऩ् निष्ठैयैत् तॆळिन्दु ऎऩ्बदाल् स्वनिष्ठाभिज्ञानाधिकारार्थमुम्,↩︎

स्व-निष्ठां विशदं विज्ञाय
तद्-अनुरूपम् इह जीवन-काले यथा-शास्त्र निर्-अपराधं क्रियमाणस्य कैङ्कर्य-रूप-पुरुषार्थस्य स्थिति-प्रकारम्,↩︎

(We have already described below)
he renders faultless service in accordance with that state and in accordance with the śastras,
for the remaining term of his life here.↩︎

(Ya hemos descrito más temprano)
Él presta un servicio impecable de acuerdo con ese estado
y de acuerdo con los Śastras,
para el término restante
de su vida aquí.↩︎

अदुक्कनुरूपमागविङ्गिरुन्द नाळ् यथाशास्त्रं निरपराधमागप्पण्णुम् कैङ्कर्यरूपपुरुषार्थमिरुक्कुम्बडियुम्,↩︎

अदुक्कनुरूपमाग इत्यादियाल् उत्तरकृत्याधिकारार्थमुम्, पुरुषार्थकाष्ठाधिकारार्थमुम्, यथाशास्त्रमॆऩ्बदाल् शास्त्रीयनियमनाधिकारार्थमुम्, निरपराधमागप्पण्णुमॆऩ्बदाल् अपराधपरिहाराधिकारार्थमुम्, कीऴे इङ्गिरुन्दनाळ् ऎऩ्ऱदाल् स्थानविशेषाधिकारार्थमुम्, अनुवदिक्कप्पट्टदु।↩︎

शरीर-पातानन्तरम् अर्चिरादि-गत्या अ-प्राकृत-देश-विशेषे प्राप्ते सति↩︎

(We have already described,) how, after the fall of the body,
he reaches a region free from the touch of matter (prakṛti)
by journeying along the shining path beginning with archis↩︎

(Ya hemos descrito) cómo, después de la caída del cuerpo,
Llega a una región libre del toque de la materia (prakṛti)
viajando por el camino brillante comenzando con Archis↩︎

शरीरपातानन्तरमर्चिरादि-गतियाले अप्राकृतदेशविशेषत्तिले सॆऩ्ऱाल्↩︎

शरीर पातानन्तरम् ऎऩ्बदाल् निर्याणाधिकारार्थमुम्, अर्चिरादिगतियाले ऎऩ्बदाल् गतिचिन्तनाधिकारार्थमुम्, अप्राकृतेत्यादियाल् परिपूर्णब्रह्मानुभवाधिकारार्थमुम्, अनुवदिक्कप्पट्टदु।↩︎

अस्यानवच्छिन्न-भगवद्-अनुभव-प्रवाहात्मना संपद्यमानायाः
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-रूप--परम-पुरुषार्थ-सिद्धेः प्रकारं चावोचाम ॥↩︎

and (We have already described,) how he attains there the supreme end,
namely perfect service
which is the overflow of the unlimited enjoyment of Bhagavān.↩︎

y (We have already described,) cómo alcanza allí el fin supremo,
a saber, servicio perfecto
que es el desbordamiento del disfrute ilimitado de Bhagavān.↩︎

इवऩुक्कनवच्छिन्नभगवदनुभव-परीवाहमाग वरुम् परिपूर्णकैङ्कर्यरूपपरमपुरुषार्थसिद्धियिरुक्कुम्बडियुञ् जॊऩ्ऩोम्।↩︎

०३ भगवन्-निग्रह-निवर्तक-त्रयम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थङ्गळिल्
ज्ञातव्यतमम् आऩ सिद्धोपायत्तैप् पऱ्ऱवुम्
साद्ध्योपाय-विषयम् आगवुम्
इव्व्-उपाय-प्रभाव-विषयम् आगवुम् (→महाविश्वासाभावायापि)

कर्म-वश्यरुक्कुक् कडुगत्(=शीघ्रं) तॆळिवु पिऱवामैक्कु
स्व-तन्त्रऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्
इवर्गळ्-उडैय पूर्वापराधत्तालेय् इट्ट निऩैप्प्(→सङ्कल्पस्य) ईडु(=सम)-माऱुगैक्कु(=परिवर्तनाय)
प्रधान-कारणम् मूऩ्ऱ् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)3)

(विश्वास-टिप्पनी4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"अवैय् ऎवै" यॆऩ्ऩिल्;
‘‘(शरणागतिर्) अस्तु मे’’ ऎऩ्ऱ् अपेक्षित्ताल्
‘‘अस्तु ते, तयैव सर्वं संपत्स्यते’’
ऎऩ्गिऱ तिरु-मुखप्-पासुरमुम्,
सदाचार्यानुग्रहमुम्,
सत्-संप्रदाय-सिद्धियुम्।

(नीलमेघः (सं)9)

(विश्वास-टिप्पनी10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् सद्-आचार्यानुग्रहत्तुक्कु व्याजङ्गळुम्
इदिऩ् फल-विशेषङ्गळुम् पराशर-मैत्रेय-सञ्जयाश्वलायनादि-वृत्तान्तङ्गळिले कण्डु-गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्-संप्रदाय-सिद्धिय् आवदु;

ताऩ् सत्त्वोत्तरऩाय्
सम्यग्-उपसन्नऩ् आय्
सावधानऩ् आयिरुक्कुम् अवस्थैयिले

ख्याति-लाभ-पूजा-निरपेक्षऩ् आय्
कारुण्य-परतन्त्रऩ् आऩ सदाचार्यऩ् …

(नीलमेघः (सं)20)

(विश्वास-टिप्पनी21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वरुक्कुम् प्रथमाचार्यऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ्
मुदल् आगव् उपदेश-परं-परैयाले वन्द तत्त्व-हितङ्गळै
अनपेक्षित-विस्तरमुम् अपेक्षित-सङ्कोचमुम् इल्लाद बडि

(नीलमेघः (सं)26)

(विश्वास-टिप्पनी27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वेषाम् एव लोकानां
पिता माता च माधवः ।
गच्छध्वम् एनं शरणं
शरण्यं पुरुषर्षभाः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६।)

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिलेय् उपदेशिक्कप् पॆऱुगै।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

and (We have already described,) how he attains there the supreme end,
namely perfect service
which is the overflow of the unlimited enjoyment of Bhagavān.↩︎

y (We have already described,) cómo alcanza allí el fin supremo,
a saber, servicio perfecto
que es el desbordamiento del disfrute ilimitado de Bhagavān.↩︎

[[१८३]]

एष्व् अर्थेषु
ज्ञातव्यतमे सिद्धोपाय-विषये, साध्योपाय-विषये, एतद्-उपाय-प्रभाव-विषये च

कर्म-वश्यानां झटिति विशद-ज्ञानस्यानुत्पत्तये (→महाविश्वासाभावायापि)

स्व-तन्त्रेण सर्वेश्वरेण
एतदीय-पूर्वापराधानुगुणं कृतस्य संकल्पस्य निवर्तनार्थं
प्रधानकारणानि त्रीणि भवन्ति ।↩︎

महा-विश्वासे समस्या यथा -
शुनक-दंशे पीडाकरं १४-औषधि-वेधं विश्वस्य १-औषधि-वेध-प्रभावे लोकस्याविश्वासः।↩︎

There are three main causes
for the removal of the will of the Lord
imposed on men as a punishment for past sins,
owing to which the jīvas who are subject to the sway of past karma
have no clear knowledge concerning
the upāya that is already existent (namely Bhagavān),
the upāya by which His favour is secured (Sādhyopāya)
and also the potency of these upāyas.↩︎

Hay tres causas principales
Para la eliminación de la voluntad del Señor
impuesto a los hombres como castigo por los pecados pasados,
debido a los cuales los Jīvas que están sujetos al dominio del karma pasado
no tiene conocimiento claro sobre
el upāya que ya es existente (es decir, bhagavān),
el upāya por el cual su favor está asegurado (sādhyopāya) y también la potencia de estos upāyas.↩︎

इव्वर्थङ्गळिल् ज्ञातव्यतममाऩ सिद्धोपायत्तैप्पऱ्ऱवुम् साद्ध्योपायविषयमागवुम् इव्वुपायप्रभावविषयमागवुम् कर्मवश्यरुक्कुक्कडुगत्तॆळिवु पिऱवामैक्कु स्वतन्त्रऩाऩ सर्वेश्वरऩ् इवर्गळुडैय पूर्वापराधत्तालेयिट्ट निऩैप्पीडुमाऱुगैक्कु प्रधानकारणम् मूऩ्ऱुण्डु।↩︎

इप्पडि अर्थानुशासनभागत्तिलेये सर्वार्थमुम् सॊल्लप्पट्टिरुक्क स्थिरीकरणभागम् अवश्यकर्तव्यमो? कीऴ्च् चॊऩ्ऩवर्थङ्गळिल् तॆळिवु उण्डाय् प्रपन्नराऩार्गळुक्कु उक्तार्थत्तिल् कलक्क मुण्डागुमो? हैतुकरोट्टै संसर्गत्ताले बुद्धिचलनमुम्, अदडियाग शङ्कादिगळुम् सम्भविक्कलामॆऩ्ऩिल्; अप्पोदु ऎल्ला अर्थत्तैयुम् स्थिरीकरिक्कवेण्डियिरुक्क, सिद्धोपाय साद्ध्यापाय तत्प्रभावमात्रशोधनम् पोदुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थङ्गळिलित्यादिना ।

ज्ञातव्यतममाऩ इति । इदऩाल् सिद्धापायादिगळ् प्रधानतमङ्गळागैयाले तच्छोधनमे आवश्यकमॆऩ्बदु ज्ञापितम्। कडुगत् तॆळिवुबिऱवामैक्कु - शीघ्रमाग समीचीननिर्णयमुण्डागामैक्कु। इट्ट निऩैप्पु - इवऩ् सिद्धोपायादिगळै शीघ्र
माग वऱियक्कडवऩल्लऩ् ऎऩ्गिऱ भगवत्सङ्कल्पम्। ईडुमाऱुगैक्कु - निवृत्तियडै वदऱ्कु, निवृत्तिपूर्वकमाऩ समीचीनज्ञानोत्पत्तिक्कु ऎऩ्ऱबडि। प्रधानकारणम् मूऩ्ऱुण्डु इति । अप्रधानकारणङ्गळ् अनेकङ्गळिरुन्दालुम् प्रधानकारणम् मूऩ्ऱे ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

तानि कानीति चेत् —
“(शरणागतिर्) अस्तु" इत्य्-अपेक्षणे कृते सति,
"अस्तु ते तथैव सर्वं संपत्स्यते" इति श्री-मुख-सूक्तिः,
सद्-आचार्यानुग्रहः,
सत्-संप्रदाय-सिद्धिश् चेति ।↩︎

क्वचित् सत्-सम्प्रदाय-सिद्धौ सद्-आचार्य-प्राप्तिर् न स्याद् इति पृथक् परिगणना।

सिद्धं सत्-सम्प्रदाये स्थिर-धियम् अनघं
श्रोत्रियं ब्रह्मनिष्ठं
सत्त्व-स्थं सत्य-वाचं समय-नियतया
साधु-वृत्त्या समेतम् ।
डम्भासूयादि-मुक्तं जित-विषयि(=इन्द्रिय)-गणं
दीर्घ-बन्धुं दयालुं
स्खालित्ये शासितारं स्व-पर-हित-परं
देशिकं भूष्णुर् ईप्सेत्(← आप्) ॥ 1 ॥

इति न्यास-तिलके। अत्र सत्-सम्प्रदाय-सिद्धिम् अन्तरा लक्षणान्तराण्य् उक्तानीति सद्-आचार्य-प्राप्तेः पृथक् सङ्ख्यानम्।↩︎

They are as follows:-

One is the speech that comes from the lips of Lakṣmī :
If one asks,
“May this Śaraṇāgati be mine!"
Her reply is
"Let it be yours;
everything will be obtained by it alone."

Next is the grace of the good ācārya
and the third is the observance of the tradition of the righteous.↩︎

Son los siguientes:-

Uno es el discurso que proviene de los labios de Lakṣmī:
Si uno pregunta,
"¡Que este Śaraṇāgati sea mío!"
Su respuesta es
"Que sea tuyo;
Todo será obtenido solo por él ".

La siguiente es la gracia del buen ācārya
y el tercero es la observancia de la tradición de los justos.↩︎

अवैयॆवै यॆऩ्ऩिल्; ‘‘अस्तु मे’’ ऎऩ्ऱबेक्षित्ताल् ‘‘अस्तु ते तयैव सर्वं संपत्स्यते’’ ऎऩ्गिऱ तिरुमुगप्पासुरमुम्, सदाचार्यानुग्रहमुम्, सत्संप्रदायसिद्धियुम्।↩︎

अदिऩ् स्वरूपत्तै प्रश्न-पूर्वकम् आग विवरिक्किऱार् अवैयॆवैय् ऎऩ्ऩिल् इत्य्-आदिना ।

अस्तु ते तयैव सर्वं सम्पत्स्यते ऎऩ्गिऱ तिरुमुगप्पासुरमुम् - श्रीगद्यत्तिल् प्रत्युत्तरम् पोल् अरुळिच्चॆय्यप्-पट्ट लक्ष्मियिऩ्-उडैय तिरुप्-पवळत्तिऩ् श्रीसूक्तियुम्, सदाचार्यानुग्रहमुमिति ।
इदुवुम् अदृष्ट-विधया समीचीन-ज्ञान-कारणम्।

सत्सम्प्रदायसिद्धियुमिति ॥ इदु साक्षात् ज्ञान-हेतुव् ऎऩ्बदु मेले विशदम्।↩︎

एषु सद्-आचार्यानुग्रहस्य व्याज-भूतानि कारणानि
एतत्-फल-विशेषाश् च
पराशर-मैत्रेय-सञ्जयाश्वलायनादि-वृत्तान्तेषु द्रष्टव्यानि ।↩︎

The means (vyāja) by which the grace of the good ācārya can be secured
and the benefits arising therefrom
may be understood from the episodes of Parāśara, Maitreya, Sañjaya, Aśvalāyana and others.

(By the advice of Vasiṣṭa,
Parāśara put a stop to the performance of a satra (sacrifice)
which was aimed at the destruction of Rākṣasas.
Pleased with this, Vasiṣṭa and Pulastya blessed him for his forbearance
with a knowledge of the śāstras
and with the gifts necessary for the composition of a purāṇa.

Maitreya studied the Vedas, the dharma śāstra s and the Vedaṅgas from his guru
and, by his grace, obtained a knowledge of Vedānta
by which he realised how the origin, maintenance and destruction of the world occur
and how there is nothing other than Viṣṇu .

Sañjaya says:-
"By the grace of Vyāsa,
I listened to this supreme Yoga, the most secret of all,
from Kṛṣṇa Himself the Lord of all Yogas".

Aśvalāyana learnt the Rig Veda by his devotion to Śaunaka.)↩︎

Los medios (vyāja) por el cual se puede asegurar la gracia del bien ācārya
y los beneficios que surgen de eso
puede entenderse a partir de los episodios de Parāśara, Maitreya, Sañjaya, Aśvalāyana y otros.

(Por consejo de Vasiṣṭa,
Parāśara puso fin a la actuación de una satra (sacrificio)
que estaba dirigido a la destrucción de Rākṣasas.
Complacidos con esto, Vasiṣṭa y Pulastya lo bendecieron por su paciencia
con conocimiento de los Śāstras
y con los dones necesarios para la composición de un Purāṇa.

Maitreya estudió los Vedas, el Dharma Śāstra S y los Vedaṅgas de su Guru
y, por su gracia, obtuvo un conocimiento de Vedānta
por el cual se dio cuenta de cómo ocurre el origen, el mantenimiento y la destrucción del mundo
y cómo no hay nada más que Viṣṇu.

Sañjaya dice:-
"Por la gracia de Vyāsa,
Escuché este yoga supremo, el más secreto de todos,
Del mismo Kṛṣṇa el Señor de todas las yogas ".

Aśvalāyana aprendió el Rig Veda por su devoción a Śaunaka.)↩︎

इवऱ्ऱिल् सदाचार्यानुग्रहत्तुक्कु व्याजङ्गळुम् इदिऩ् फलविशेषङ्गळुम् पराशरमैत्रेयसञ्जयाश्वलायनादिवृत्तान्तङ्गळिलेगण्डुगॊळ्वदु।↩︎

इम् मूऩ्ऱिल् प्रथमोद्दिष्टमाऩ तिरुमुगप् पासुरत्तिऱ्कुक् कारणम् ‘‘अस्तु मे’’ ऎऩ्गिऱ प्रपत्तिपूर्वकप्रार्थऩैयॆऩ्ऱुम्,
फलविशेषम् ‘‘तयैव सर्वं सम्पत्स्यते’’ ऎऩ्ऱनुग्रहित्त ज्ञानादिसर्वमॆऩ्ऱुम् स्पष्टमागैयाले
द्वितीयोद्दिष्टसदाचार्यानुग्रहत्तिऱ्कु हतुफलङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इवऱ्ऱिल् सदाचार्यानुग्रहत्तुक्कुइत्यादिना । व्याजम् - कारणम्। फलविशेषङ्गळ् - सम्यक्ज्ञानादिगळ्। पराशरेत्यादि ।

पराशरर् विषयत्तिल् पुलस्त्यवसिष्ठप्रशासनानुवर्तनम् अवर्गळुडैय अनुग्रहत्तिऱ्कु व्याजम्; अदावदु कारणम्। परदेवतापारमार्थ्यवेदनादिगळ् फलम्।

मैत्रयर् विषयत्तिल् पराशरानुग्रहत्तिऱ्कु पराशरानुवर्तनम् व्याजम्।

‘‘त्वत्तो हि वेदाध्ययनम्
अधीतमखिलं गुरो ।
धर्मशास्त्राणि सर्वाणि
तथाङ्गानि यथाक्रमम् ॥
त्वत्प्रसादान् मुनिश्रेष्ठ
माम् अन्येनाकृतश्रमम्’’

इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्ट सर्वविषयकसमीचीनज्ञानादिगळ् फलम्। सञ्जय विषयत्तिल् व्यासानुग्रहत्तिऱ्कु व्याजम् तदनुवर्तनम्।

‘‘व्यासप्रसादाच् छ्रुतवान्
एतद्-गुह्यम् अहं परम् ।
योगं योगेश्वरात् कृष्णात्
साक्षात् कथयतः स्वयम्’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट अतीन्द्रियार्थसाक्षात्कारादिगळ् फलम्।

आश्वलायनर् विषयत्तिल् शौनकानुग्रहत्तिऱ्कु शौनकानुवर्तनम् व्याजम्।
ऋग्वेदप्रवर्तनादि हेतुभूतसमीचीनज्ञानादिगळ् फलम्। इदऩाल् सदाचार्योपसर्पणत्ताल् तदनुग्रहत्तैप् पॆऱ्ऱवऩुक्कु ज्ञानोत्पत्तिविरोधिकळाऩ पाबङ्गळ् कऴिन्दु समीचीनज्ञानम् उण्डागुमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

सत्-संप्रदाय सिद्धिर् नाम

स्वयं सत्त्वोत्तर--सम्यग्-उपसन्न--सावधानावस्थायां

ख्याति-लाभ-पूजा-निरपेक्षेण कारुण्य-परतन्त्रेण सद्-आचार्येण …↩︎

धेनुवद् विद्या देया, न लाभद्य्-अपेक्षयेति वेङ्कटनाथार्यः।
लाभेऽपेक्षा न स्यात् - स्वतो लब्धां दक्षिणां तु कामम् उपजीवेत्।

सत्सन्तान-प्रसूत–सदाचार-निष्ठात्मगुणोपेत— वेद-विद्-आचार्य-उपनीतस्य

इत्य् उपनयन-विषयय् (अक्षर-राशि-ग्रहणे वा) उक्तम् भाष्ये।
तर्हि वेदान्तज्ञान-प्राप्तौ कैमुतिक-न्यायेन +आचार्य-लक्षणम् अनुसन्धेयतरम्।

ख्याति-सापेक्षो ऽल्पमेधसम् उपेक्षेत, लाभापेक्षो दरिद्रम्।
पुनश् चापेक्षान्तरे सति भगवत्-कैङ्कर्यैक-रसता न स्यात्,
ततश् च सत्-सम्प्रदाय-विच्छित्तिः,
परमैङ्कान्ति-साक्षात्-कार-भाग्य-राहित्यं च शिष्यस्य।↩︎

The observance of the tradition of the righteous consists in this :--

Full of the quality of sattva,
and entering his career of discipleship in the right manner
and with perfect attention and concentration of mind,
from the good ācārya
who is without any expectation of renown, wealth or honours
and who is under the sway of compassion,↩︎

La observancia de la tradición de los justos consiste en esto:-

Lleno de la calidad de sattva,
y entrando en su carrera de discipulado de la manera correcta
y con perfecta atención y concentración de la mente,

De lo bueno ācārya
quien no tiene ninguna expectativa de renombre, riqueza o honores
y que está bajo el dominio de la compasión,↩︎

सत्संप्रदायसिद्धियावदु; ताऩ् सत्वोत्तरऩाय् सम्यगुपसन्नऩाय् सावधानऩायिरुक्कुमवस्थैयिले ख्यातिलाभपूजानिरपेक्षऩाय् कारुण्यपरतन्त्रऩाऩ सदाचार्यऩ्↩︎

मूऩ्ऱावदाग निर्देशिक्कप्पट्ट सत्सम्प्रदायसिद्धियिऩुडैय स्वरूपत्तै नऩ्गु विवरिक्किऱार् सत्सम्प्रदाय सिद्धियावदु इत्यादिना उपदेशिक्कप्पॆऱुगै इत्यन्तन । असत्तुक्कळिऩ् उपदेशम् भ्रमादिजनकमागैयाल् तद्व्यावृत्त्यर्थम् सदाचार्यऩुबदेशिक्कप्पॆऱुगैयॆऩ्गिऱदु।
सदाचार्यऩै विशेषिप्पिक्किऱार् ख्यातिलाभपूजानिरपेक्षऩाय् कारुण्यपरतन्त्रऩाऩ इति । शिष्यगुणपूर्तियिल्लादवऩ् विषयत्तिल् सदाचार्योपदशमुम् समीचीनज्ञानजनकमागादु ऎऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले अवऩै विशेषिप्पिक्किऱार् ताऩ् सत्वोत्तरऩायित्यादिना । अवस्थैयिले - दशैयिले,↩︎

सर्वेषां प्रथमाचार्यात् सर्वेश्वराद् आरभ्योपदेश-परम्परया प्राप्तयोः
सत्य-हितयोर्
अनपेक्षित-विस्तरापेक्षित-संकोच-राहित्येन↩︎

परम्परा दोष-राहित्य-करम् -
बहुभिर् नानाशास्त्रज्ञैः परिष्कारात्।
अनुष्ठाने च निश्चयो जायते।
एवं निष्ठाम् उत्पादयति।

शास्त्रज्ञानम् बहुक्लेशम्
बुद्धि-चलन-कारणम्।
उपदेशाद् +हरिम् बुद्ध्वा
विरमेत् सर्व-कर्मसु॥

इति ननूक्तम्।↩︎

one should learn the truths concerning the tattvas and the means or hita,
which have come down in regular succession to the present day from the Lord of All,
who is the first ācārya of all.
While imparting instruction, there should be no unnecessary elaboration
and no skipping over points that require clear exposition.↩︎

Uno debería aprender las verdades sobre los tattvas y los medios o hita,
que han bajado en la sucesión regular a la actualidad del Señor de todos,
quien es el primer ācārya de todos.
Al impartir instrucciones, no debe haber elaboración innecesaria
y sin omitir puntos que requieren una exposición clara.↩︎

सर्वरुक्कुम् प्रथमाचार्यऩाऩ सर्वेश्वरऩ् मुदलागवुपदेशपरंपरैयाले वन्द तत्त्वहितङ्गळै अनपेक्षितविस्तरमुमपेक्षितसङ्कोचमुमिल्लादबडि↩︎

उपदेश्यम् आऩ अर्थत्तैक् काट्टुगिऱार् - सर्वरुक्कुम् इत्यादिना ।
उपदेशपरम्परैयाले वन्द तत्त्वहितङ्गळै इत्यनेन तत्त्वहितादिगळुक्कु सत्सम्प्रदायगतत्वम् सॊल्लप्पट्टदु।
उपदेशप्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् अनपेक्षितविस्तरमुम् अपेक्षितसङ्कोचमुमिल्लादबडि इति ।↩︎

‘‘सर्वेषाम् एव लोकानां
पिता माता च माधवः ।
गच्छध्वम् एनं शरणं
शरण्यं पुरुषर्षभाः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६।)

↩︎

Madhava (the Lord of Lakṣmī ) is both the father and the mother of all the worlds.
O, best of men, seek refuge under that Saviour by śaraṇāgati".

↩︎

Madhava (el Señor de Lakṣmī) es tanto el Padre como la Madre de todos los mundos.
O, lo mejor de los hombres, busca refugio bajo ese salvador por Śaraṇāgati ".

↩︎

‘‘सर्वेषामेव लोकानां पिता माता च माधवः । गच्छध्वमेनं शरणं शरण्यं पुरुषर्षभाः’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६।)↩︎

ओर् इडत्तै उदाहरिक्किऱार् सर्वेषामिति ।
लोकानामिति अवरतत्त्वमुम्, पितेत्यादिना परतत्त्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु। गच्छद्ध्वमेनं शरणमिति हितम् सॊल्लप्पट्टदु।
शरण्यमिति प्राप्यकथनम्।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्योपदेशस्य ( उपदिष्टयोः ) प्राप्तिः ।↩︎

The instruction received is such as above follows.↩︎

La instrucción recibida es tal que arriba ~~ sigue ~~.↩︎

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिलेयुपदेशिक्कप्पॆऱुगै।↩︎

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले - ऎऩ्गिऱ रीदियिले।↩︎

०४ शास्त्राभ्यासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

बहु-क्लेशम् आय्
बुद्धि-चलन-संभावऩैय् उण्ड् आऩ शास्त्र-परिश्रमत्तिल् अनधिकृतरुम् आय्
परमास्तिकरुम् आय् इरुप्पार्क्क्
इव्व् उपदेशमे प्रधानम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ् उळ्ळार्क्कुत्
ताङ्गळ् तॆळिगैक्क् आगवुम्
कु-तर्कङ्गळाले कलङ्गुवारैत् तॆळिविक्कैक्क् आगवुम्
समीचीन-युक्तिगळोडे (शास्त्रं) केट्क प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

बहुक्लेशे बुद्धि-चलन संभावना
शास्त्र-परिश्रमे ऽनधिकृतानां परमास्तिकानां सताम्
अयम् उपदेश एव प्रधानम् ।↩︎

To those who are faithful and pious
but who are not competent to enter on the difficult study of the śāstras,
which might, owing to their difficulty, unsettle the mind,
this instruction by the guru is alone important.↩︎

A los que son fieles y piadosos
Pero que no son competentes para entrar en el difícil estudio de los Śāstras,
lo que podría, debido a su dificultad, perjudicar el mente,
Esta instrucción del Guru es solo importante.↩︎

बहुक्लेशमाय् बुद्धिचलनसंभावऩैयुण्डाऩ शास्त्रपरिश्रमत्तिलनधिकृतरुमाय् परमास्तिकरुमायिरुप्पार्क्किव्वुपदेशमे प्रधानम्।↩︎

शास्त्रपरिश्रमम् इल्लाद आस्तिकर्क्कुम्
इदुवे प्रधानम् ऎऩ्गिऱार् बहुक्लेशमायित्यादिना । इदऩाल् ‘‘शास्त्रज्ञानं बहुक्लेश’’ मॆऩ्गिऱ श्लोकम् ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु। परमास्तिकरुमायिरुप्पार्क्किति । शास्त्रपरिश्रममिऩ्ऱिक्के परमास्तिकरायिरुप्पवर् विषयम् इन्द श्लोकम् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अन्येषां - स्वयं विशद-ज्ञान-प्राप्त्य्-अर्थं
कु-तर्कैर् व्यामुह्यतां प्रतिबोधनार्थञ्च
समीचीन-युक्तिभिः सह (शास्त्र-)श्रवणं प्राप्तम् (समुचितम्) ।↩︎

To others,
the study of the śāstras with the proper exercise of reason
is legitimate for their own clear understanding
and for convincing those who are deluded by the specious arguments (of rival thinkers ).↩︎

A otros,
El estudio de los Śāstras con el ejercicio adecuado de la razón
es legítimo para su propia comprensión clara
y por convencer a los que están engañados por los argumentos engañosos (de los pensadores rivales).↩︎

मऱ्ऱुळ्ळार्क्कुत् ताङ्गळ् तॆळिगैक्कागवुम् कुतर्कङ्गळाले कलङ्गुवारैत् तॆळिविक्कैक्कागवुम् समीचीनयुक्तिकळोडे केट्कप्राप्तम्।↩︎

इव्वुपदशमे प्रधानमागिल् शास्त्रपरिश्रमम् व्यर्थमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मऱ्ऱुळ्ळार्क्किति ।
मऱ्ऱुळ्ळार् - शास्त्रपरिश्रमत्तिल् अधिकृतराय् परमास्तिकरायुळ्ळार्। ताङ्गळ् तॆळिगैक्कागवुम् - तत्त्वहितपुरुषार्थङ् गळिल् सूक्ष्मसूक्ष्मतरसूक्ष्मतमांशङ्गळैत् ताङ्गळ् विशदमाग अऱिगैक्कागवुम्।

कुतर्कङ्गळाले कलङ्गुवारैत् तॆळिविक्कैक्कागवुम् -
शास्त्राधिकृतर् आऩालुम् मृदुप्रज्ञरागैयाले
कुतर्कङ्गळाले समीचीनार्थनिर्णयमिल्लादारैत्
तऩ् उपदेशत्ताले समीचीनार्थनिर्णयम् उळ्ळवर्गळागच् चॆय्गैक्कागवुम्,
समीचीनयुक्तिगळोडे - कुतर्कनिरसन-क्षमम् आऩ सत्-तर्कङ्गळोडे,

केट्क प्राप्तम् इति - सदाचार्यसकाशत्तिल् अवश्यम्म् श्रवणम् पण्ण वेण्डुम्
ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

०५ सद्-अर्थापहारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आर्षं धर्मोपदेशञ्च
वेद-शास्त्राविरोधिना ।
यस् तर्केणानुसन्धत्ते
स धर्मं वेद नेतरः॥’’
(मनुस्मृति १२-१०६।)

ऎऩ्गिऱबडिये इव्व्-अर्थङ्गळै समीचीन-तर्कङ्गळाले तॆळियाद्-अवर्गळ्

(नीलमेघः (सं)3)

(विषयः4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘काणाद-शाक्य-पाषण्डैस्
त्रयी-धर्मो विलोपितः’’
(अत्रिस्मृतिः)

ऎऩ्गिऱ बडिये
हैतुकर् आय् वेद-विरोधि-तर्कङ्गळैय् इट्टु
प्रामाणिकार्थङ्गळैय् अपहरिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अपहारं विभूतियैयुम् विभूतिमाऩैयुम् पऱ्ऱव्
इरण्डु वगैय् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् विभूतिमाऩैय् अपहरिक्कैय् आवदु;

- श्रियः-पतिय् आऩ सर्वेश्वरऩै इल्लैय् ऎऩ्ऩुदल्,

- वेऱ् ऒरुत्तऩै ईश्वरऩ् आगक् कट्टि
सर्वेश्वरऩै विभूति-कोटियिले वैत्तल् सॆय्गै।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विभूतियैय् अपहरिक्कैय् आवदु;

- विभूतियैय् ऒरु मुखत्तालेय् इल्लैय् ऎऩ्ऩुदल्

- उण्डाक्किय् ईश्वरऩोडु सम्बन्धम् अऱुत्तु स्वतन्त्रम् ऎऩ्ऩुदल्,

- परतन्त्रम् आक्कित् तऩ्ऩोडु पिऱरोडु पुणैप्पुदल्(=बन्धनम्) सॆय्गै।

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

To others,
the study of the śāstras with the proper exercise of reason
is legitimate for their own clear understanding
and for convincing those who are deluded by the specious arguments (of rival thinkers ).↩︎

A otros,
El estudio de los Śāstras con el ejercicio adecuado de la razón
es legítimo para su propia comprensión clara
y por convencer a los que están engañados por los argumentos engañosos (de los pensadores rivales).↩︎

‘‘आर्षं धर्मोपदेशञ्च
वेद-शास्त्राविरोधिना ।
यस् तर्केणानुसन्धत्ते
स धर्मं वेद नेतरः॥’’
(मनुस्मृति १२-१०६।)

इत्य्-उक्त-रीत्या इमान् अर्थान् समीचीन-तर्कैर् अप्रबुध्यमानाः,↩︎

तर्कः, धर्मः, शास्त्रम्, वेदाः↩︎

It has been said,

"He who understands dharma prescribed in the Vedas and the smṛtis
with the help of arguments not opposed (to the spirit of) the Vedas and stāstras -
he alone knows dharma, and not others."

Those who have not understood dharma by the proper exercise of reason will become rationalistic (and sceptical)↩︎

Se ha dicho,

"El que entiende el Dharma prescrito en los Vedas y los Smṛtis
con la ayuda de argumentos no opuestos (al espíritu de) los Vedas y Stāstras -
Él solo conoce al Dharma, y no otros ".

Aquellos que no hayan entendido el dharma por el ejercicio adecuado de la razón
se volverán racionalistas (y escépticos)↩︎

‘‘आर्षं धर्मोपदेशञ्च वेदशास्त्राविरोधिना । यस्तर्केणानुसन्धत्ते स धर्मं वेद नेतरः’’(मनुस्मृति १२-१०६।)

ऎऩ्गिऱबडिये इव्वर्थङ्गळै समीचीनतर्कङ्गळाले तॆळियादवर्गळ्↩︎

ताऩ् तॆळिगैक्काग शास्त्रार्थङ्गळै सत्तर्कङ्गळोडु केट्कवेण्डुमॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् आर्षमित्यादिना । आर्षं – ऋषिः – वदः, तदर्थः आर्षः, तं। ‘‘तदुक्तं ऋषिणा’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् रुषिशब्दत्तै वदपरमाग शिष्टर्गळ् व्याख्यानम् सॆय्दार्गळिऱे। धर्मोपदेशञ्च – धर्मशास्त्रार्थत्तैयुम्, वेदशास्त्राविरोधिना – प्रत्यक्षश्रुतिविरोधमिल्लाद, तर्केण – समीचीनमाऩ प्रमाणानुग्राहक तर्कत्तैक्कॊण्डु, यः – यादॊरुवऩ्, अनुसन्धत्ते – युक्तमाऩ मुऱैयिल् निश्चयिक्किऱाऩो, सः - अवऩे, धर्मं – श्रुतिस्मृत्युक्तधर्मत्तै, वेद - अऱिगिऱाऩ्। इतरः – समीचीनतर्कनिष्पाद्यमाऩ शास्त्रार्थनिर्णय मिल्लादवऩ्, धर्मं न वेद – पूर्वोक्तधर्मत्तैयऱियमाट्टाऩ्।

मेलुम् इप्पडि समीचीन-तर्कङ्गळोडु शास्त्रार्थानुसन्धानम् पण्णादवर्गळ् विबरीदरावर्गळॆऩ्गिऱार् इव्वर्थङ्गळै समीचीनतर्कङ्गळाले तॆळियादवर्गळित्यादिना ।↩︎

‘‘काणाद-शाक्य-पाषण्डैस्
त्रयी-धर्मो विलोपितः’’
(अत्रिस्मृतिः)

इत्य्-उक्त-रीत्या
हैतुका भूत्वा वेदविरोधि-तर्कैः प्रामाणिकार्थान् अपहरन्ति ।↩︎

will misinterpret the true meaning
with specious arguments inconsistent with the Vedas;
it has been stated that

"by the followers of Kanada (Vaiseshika logicians),
the followers of Sakya (Buddhists ) and the heretics,
the dharma ordained in the Vedas has disappeared."

↩︎

malinterpretará el verdadero significado
con argumentos engañosos inconsistentes con los Vedas;
se ha dicho que

"Por los seguidores de Kanada (lógicos de Vaiseshika), Los seguidores de Sakya (budistas) y los herejes, El Dharma ordenado en los Vedas ha desaparecido ".

↩︎

इव्वर्थङ्गळै समीचीनतर्कङ्गळाले तॆळियादवर्गळ् ‘‘काणादशाक्यपाषण्डैस्त्रयीधर्मो विलोपितः’’(अत्रिस्मृति।) ऎऩ्गिऱबडिये हैतुकराय् वेदविरोधितर्कङ्गळैयिट्टु प्रामाणिकार्थङ्गळैयपहरिप्पार्गळ्।↩︎

काणादेति । काणादैः वैशेषिकशास्त्रनिष्ठैः, शाक्यैः – बौद्धैः, पाषण्डैः – पाशुपतमतस्थैः, हैतुकराय् - वदविरुद्धहेतुवादिगळाय्, शुष्कतार्किकर्गळाय् ऎऩ्ऱबडि। प्रामाणिकार्थङ्गळै अपहरिप्पार्गळ् - सत्तर्कसहितप्रमाणङ्गळाले सिद्धङ्गळाऩ अर्थङ्गळै इल्लै सॆय्वार्गळ्।↩︎

अयम् अपहारो विभृति-विषयको विभूतिमद्-विषयकश् चेति
द्विविधो भवति ।↩︎

This misinterpretation or denial is of two kinds---
that concerning the glorious possessions (vibhūti)
and that concerning the One who possesses these glories.↩︎

Esta mala interpretación o negación es de dos tipos ---
que con respecto a las gloriosas posesiones (Vibhūti)
y eso con respecto al que posee estas glorias.↩︎

इव्वपहारंविभूतियैयुम् विभूतिमाऩैयुम् पऱ्ऱविरण्डु वगैयायिरुक्कुम्।↩︎

इव्वपहारत्तै विभजित्तुक् काट्टुगिऱार् इव्वपहारम् विभूतियैयुम् विभूतिमाऩैयुम् पऱ्ऱ इरण्डु वगैयायिरुक्कुमिति । अदिल् विभूतिमदपहारम् क्रूरमागैयाल् मुन्दुऱ अदै निरूपिक्किऱार् अदिल् विभूतिमाऩै अपहरिक्कैयावदु इत्यादिना ।↩︎

तत्र विभूतिमतोऽपहरणं नाम —

- श्रियः पत्यौ सर्वेश्वरे नास्तित्वाभिमानः,

- अन्यं कञ्चिद्-ईश्वरत्वेन परिकल्प्य
सर्वेश्वरस्य विभूति-कोटौ निवेशनञ्च ।

↩︎

That concerning the One who possesses the glories

- consists in denying the existence of the Supreme Ruler, the Lord of Lakṣmī ,

- or declaring some other deity as the Supreme Ruler and relegating the real Supreme Ruler to the category of His possessions (vibhūti).

↩︎

Que con respecto al que posee las glorias

- Consiste en negar la existencia del gobernante supremo, el Señor de Lakṣmī,

- o declarar a otra deidad como el gobernante supremo
y relegar al gobernante supremo real a la categoría de sus posesiones (Vibhūti).

↩︎

अदिल् विभूतिमाऩैयपहरिक्कैयावदु; श्रियःपतियाऩ सर्वेश्वरऩै इल्लैयॆऩ्ऩुदल्, वेऱॊरुत्तऩै ईश्वरऩागक् कट्टि सर्वेश्वरऩै विभूतिकोटियिले वैत्तल् सॆय्गै।↩︎

श्रियःपतियाऩ सर्वेश्वरऩै इल्लैयॆऩ्ऩुदलिति । सर्वेश्वरऩैयिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्वदु निरीश्वरमीमांसकसाङ्ख्यर्गळिऩ् मतम्। वेऱॊरुत्तऩैयित्यादि शैवादिमतम्।↩︎

विभुतेर् अपहरणं नाम --

- विभूतेः कयाचिद् विधया नास्तित्व-साधनम्,

- सत्ताभ्युपगमेऽपि ईश्वर-संवन्धं निराकृत्य स्वातन्त्र्य-साधनम्

- पारतन्त्र्याभ्युपगमेऽपि स्व-पर-शेषत्व-प्रसाधनञ्च ।

↩︎

The misconception or misinterpretation concerning the glories consists in this :

- denying the existence of these glories (or objects created by God)

- or considering these vibhūtis as existing
but as independent of the Lord
by denying their relationship to Him,

- or declaring that they are dependent on oneself or others,

↩︎

El concepto erróneo o la mala interpretación sobre las glorias consiste en esto:

- negando la existencia de estas glorias (u objetos creados por Dios)

- o considerando estos vibhūtis como existentes Pero como independiente del Señor para al negar su relación con él,

- o declarando que dependen de uno mismo o de los demás,

↩︎

विभूतियैयपहरिक्कैयावदु; विभूतियैयॊरु मुखत्तालेयिल्लैयॆऩ्ऩुदल्, उण्डाक्कि यीश्वरऩोडु सम्बन्धमऱुत्तु स्वतन्त्रमॆऩ्ऩुदल्, परतन्त्रमाक्कित् तऩ्ऩोडु पिऱरोडु पुणैप्पुदल् सॆय्गै।↩︎

विभूत्यपहारत्तै निरूपिक्किऱार् विभूतियै अपहरिक्कैयावदु इति । ऒरु मुखत्ताले - व्यावहारिकसत्य मॆऩ्गिऱ पर्यायत्ताले, इदु मायिमतम्। उण्डाक्कि ईश्वरऩोडु सम्बन्धमऱुत्तु स्वतन्त्रमॆऩ्ऩुदलिति । उण्डाक्कि - प्रामाणिकमाग ऒप्पुक्कॊण्डु; इदु विभूतियैयुम् ईश्वरऩैयुम् अङ्कीकरित्तु अवर्गळुक्कु नियन्तृनियाम्यभावत्तै ऒप्पुक् कॊळ्ळाद सश्वरसाङ्ख्यादिमतम्। परतन्त्रमार्क्कित् तऩ्ऩोडु पिऱरोडु पुणैप्पुदल् सॆय्गै इति । तऩ्ऩोडु - भोक्तृ जीवऩाऩ तऩ्ऩोडु, पिऱरोडु - देवतान्तरत्तोडु, पुणैप्पुदल् सॆय्गै - शेषशेषिभावसम्बन्धत्तैक् कट्टिवैत्तल्। इदु भगवत्सम्बन्धमऱ्ऱ केवल शैवमतम्।↩︎

०६ कु-हैतुक-संसर्ग-वार्यता

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अपहारङ्गळिल्
एद् एऩुम् ऒऩ्ऱु स्व-रूपत्तिल्
मृदु-प्रज्ञऩ् आय् आत्म-समर्पणम् पण्णिऩ् अवऩुक्कु
विपरीत-संसर्गत्ताले वरुम् आगिल्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दत्तस्य हरणेन च’’(शाण्डिल्यस्मृतिः)

ऎऩ्गिऱव् (दत्तस्य) अपहारत्तिलुङ् कॊडियद्(=क्रूरम्) आय्

कळवु(=चौर्यं) कॊण्डु, कॊडुत्त द्रव्यत्तै (←आत्मानं)
मीळक् कळवु कॊण्डाऱ् पोलेय् आम्।(5)

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् बहु-विधङ्गळ् आऩ व्यामोह-कारणङ्गळिल्
हैतुक-संसर्गम् पोर परिहरणीयम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्वर्थत्तै

‘‘पाषण्डिनो विकर्म-स्थान्
बैडाल-व्रतिकान् शठान् ।
हैतुकान् बकवृत्तींश् च
वाङ्-मात्रेणापि नार्चयेत्॥’’
(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०१।)

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘डम्भि-हैतुक-पाषण्डि--
बक-वृत्तींश् च वर्जयेत्’’
(मनुस्मृति ४-३०।)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नासद्भिः किञ्चिद् आचरेत्’’(याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०।)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्यज दुर्जनसंसर्गं

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘वरं हुत-वह-ज्वाला-
पञ्जरान्तर् व्यवस्थितिः । न शौरि-चिन्ता-विमुख-
जन-संवास-वैशसम्॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व)

इत्यादिगळिले प्रपञ्चित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द हैतुकरोट्टै संभाषणम्

‘‘मायया ऽपहृत-ज्ञानाः’’(गीता ७-१५।)

ऎऩ्गिऱबडिये
कण्डु-मति कॆट्टाऩ् आक्कि,

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘चतुर्विधा मम जना
भक्ता एव हि ते श्रुताः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३३)

ऎऩ्ऱु ईश्वरऩ् "नम्म्-उडैयवर्गळ्" ऎऩ्ऩुम्
नालु वगैयिलुङ् गूडादे

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’अळिय(=स्निग्ध) नम्-बैयल्(=शिषुः) ’’(तिरुमालै ३७।)

ऎऩ्ऩाद बडि पण्णि

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न मां दुष्-कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते’’(गीता ७-१५।)

ऎऩ्गिऱ भगवद्-अभिमान--बाह्य-वर्गत्तिले कोप्पुण्णप् पण्णुम्।

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-शरण्य-शरण्यऩ् आऩ सर्वेश्वरऩै शरणम् आगप् पऱ्ऱुगिऱ परमास्तिकऩुक्कुच्
चिलरोडु सेर्त्तियाल्

बाह्यतै वाराद् आगिलुम्,
अवऩुक्कुक् कलक्कङ्गळ् वरवुम्,
अदुक्कु सदाचार्यर्गळ् परिहारम् पण्णवुङ्

काणा निऩ्ऱोम्।

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मह-र्षिगळुम्

‘‘एकं यदि भवेच् छास्त्रं
ज्ञानं निस्संशयं भवेत् ।
बहुत्वाद् इह शास्त्राणां
ज्ञान-तत्त्वं सु-दुर्-लभम् ॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०५।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)66)

(विषयः67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘निस्संशयेषु सर्वेषु
नित्यं वसति वै हरिः ।
ससंशयान् हेतुबलान्
नाध्यावसति माधवः ॥’’(4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ८५९-७१।)

ऎऩ्ऱुञ् जॊऩ्ऩार्गळ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

(४२तमाहोबिल-यतिः76)

The misconception or misinterpretation concerning the glories consists in this :

- denying the existence of these glories (or objects created by God)

- or considering these vibhūtis as existing
but as independent of the Lord
by denying their relationship to Him,

- or declaring that they are dependent on oneself or others,

↩︎

El concepto erróneo o la mala interpretación sobre las glorias consiste en esto:

- negando la existencia de estas glorias (u objetos creados por Dios)

- o considerando estos vibhūtis como existentes Pero como independiente del Señor para al negar su relación con él,

- o declarando que dependen de uno mismo o de los demás,

↩︎

एष्व् अपहारेषु यस्य कस्यापि
स्वरूपतो मृदु-प्रज्ञे कृतात्म-समर्पणे पुंसि
विपरीत-संसर्गाद् उपनतौ↩︎

Any one of these forms of denial might occur
in the case of a weak-minded man
who has performed prapatti,
on account of association with those
who are not fit to be associated with.↩︎

Cualquiera de estas formas de negación podría ocurrir
En el caso de un hombre de mente débil
quien ha realizado Prapatti,
Debido a la asociación con aquellos
que no están en condiciones de estar asociados con.↩︎

इव्वपहारङ्गळिलेदेऩुमॊऩ्ऱु स्वरूपत्तिल् मृदुप्रज्ञऩायात्म समर्पणम् पण्णिऩवऩुक्कु विपरीतसंसर्गत्ताले वरुमागिल्↩︎

स

‘‘दत्तस्य हरणेन च’’(शाण्डिल्यस्मृतिः)

इत्य्-उक्त-पहारतो ऽपि क्रूरतरः -

स्वयम् अपहृत्य दत्तस्य द्रव्यस्य (←आत्मनः)
पुनर्-अपहार इव संपद्येत ।↩︎

If such a misconception should occur,
it is worse "than the great sin of taking back a thing
that has been given away (to charity)".
That sin will deprive a man of the merit acquired by all previous gifts
made from the time of birth onwards.
But this is worse,
for the object of the gift
was itself acquired by stealth from the person to whom it was given later,
and then the person is robbed of what was given to him.(5)↩︎

Si tal concepto erróneo se produzca,
es peor "que el gran pecado de recuperar una cosa que se ha dado (a la caridad) ".
Que el pecado privará a un hombre del mérito adquirido por todos los regalos anteriores
hecho desde la hora del nacimiento en adelante.

Pero esto es peor,
para el objeto del regalo
fue adquirido por el sigilo de la persona a la que se le dio más tarde,
y luego la persona es robada de lo que se le dio. +++ (5) +++↩︎

‘‘दत्तस्य हरणेन च’’(शाण्डिल्यस्मृतिः) ऎऩ्गिऱ वपहारत्तिलुङ्गॊडियदाय् कळवु कॊण्डु कॊडुत्तद्रव्यत्तै मीळक् कळवु कॊण्डाऱ्पोलेयाम्।↩︎

हैतुकसंसर्गम् इव्वपहारङ्गळुक्कु प्रधानकारणमागैयाले सुतरां परिहरणीयमॆऩ्गिऱार् इव्वपहारङ्गळिले एदेऩुमॊऩ्ऱु इत्यादिना ।
अप्रपन्न विषयत्तिल् हैतुकसंसर्गम् व्यामोहजनकमाय् बाधकमाऩालुम् प्रपन्नऩुक्कु बाधकमागुमो वॆऩ्ऩ सम्यङ्न्यस्तभरऩुक्कु बाधकमागाविडिलुम् सम्यङ्न्यस्तभररल्लादार्क्कु बाधकमा मॆऩ्गिऱार् स्वरूपत्तिल् मृदुप्रज्ञऩायित्यादिना ।
मृदुप्रज्ञऩाय् - तऩ् स्वरूपत्तिल् दृढमाऩ शेषत्व निश्चयमिल्लादवऩाय्, आत्मसमर्पणम् पण्णिऩवऩुक्कु – भगवच्छेषत्वानुसन्धान रूपमाऩ स्वरूपसमर्पणम् पण्णिऩ प्रपन्नऩुक्कु, विपरीतसंसर्गत्ताले वरुमागिलिति ।
विपरीतसंसर्गत्ताले पूर्वोक्तपहारान्यतमम् वरुमागिलॆऩ्ऱबडि। दत्तस्य हरणेन च ऎऩ्गिऱ अपहारत्तिलुङ्गॊडियदायिति ।
अपहारम् कॊडियदु; दत्तापहारम् अदिलुम् कॊडियदु; अपहृतदत्तापहारमदिलुङ् गॊडियदु ऎऩ्ऱभिप्रायम्।(5)
अदै विवरिक्किऱार् कळवु कॊण्डु कॊडुत्त द्रव्यत्तै मीळक् कळवुगॊण्डाऱ्पोलेयामिति ।

‘‘योऽन्यथा सन्तम् आत्मानम्
अन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं
चोरेणात्मापहारिणा॥’’ (5)

ऎऩ्गिऱबडि अनादिकालम् भगवच्छषभूतमाऩ स्वस्वरूपत्तै स्वतन्त्रमाग निऩैत्तु अपहरिरित्तुप्पोन्दविवऩ् भरसमर्पणकालत्तिल् भगवच्छेषत्वानुसन्धानरूपस्वरूपसमर्पणत्तैच् चॆय्दु हैतुकसंसर्गत्ताल् मऱुबडि तऩ् स्वरूपत्तै स्वतन्त्रमाग ऎण्णिऩाल् अदु अपहृतदत्तापहारतुल्यमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। इदु दत्तापहारत्तिलुम् कॊडियदिऱे।↩︎

अतो बहु-विधेषु व्यामोह-कारणेषु
हैतुकसंसर्गः सुदूरं परिहरणीयः ।↩︎

Therefore, of the many causes of delusion,
association with rationalists (and sceptics) is most to be avoided.↩︎

Por lo tanto, de las muchas causas de engaño, La asociación con racionalistas (y escépticos) es más evitado.↩︎

आगैयाल् बहुविधङ्गळाऩ व्यामोहकारणङ्गळिल् हैतुक संसर्गम् पोर परिहरणीयम्।↩︎

आगैयाल् – अनर्थावहङ्गळिल् प्रधानमागैयाल्। बहुविधङ्गळाऩ व्यामोहकारणङ्गळिल् - अन्नदोषहैतुकसंसर्गादिरूपङ्गळाऩ व्यामोहकारणङ्गळिऩ् मध्यत्तिल्, पोरप्परिहरणीयम् - सुतरां परिहरणीयम्।↩︎

इममर्थं

‘‘पाषण्डिनो विकर्मस्थान्
बैडाल-व्रतिकान् शठान् ।
हैतुकान् बकवृत्तींश्च
वाङ्मात्रेणापि नार्चयेत्॥’’
(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०१।)

↩︎

This has been declared in passages like the following:

“These who are heretics opposed to the Vedas,
those who do things forbidden in the śāstras,
those who are like cats (deceiving others ),
sceptics, rationalists who depend only on reason,
those who are like cranes ( ever injuring others who are near them) -
these should never be honoured even with words ";

↩︎

Esto ha sido declarado en pasajes como los siguientes:

“Estos que son herejes opuestos a los Vedas,
Aquellos que hacen cosas prohibidas en los Śāstras,
aquellos que son como gatos (engañando a otros),
escépticos, racionalistas que dependen solo de la razón,
Aquellos que son como grullas (alguna vez hiriendo a otros que estén cerca de ellos) - Estos nunca deberían ser honrados incluso con palabras ";

↩︎

इव्वर्थत्तै ‘‘पाषण्डिनो विकर्मस्थान् बैडालव्रतिकान् शठान् । हैतुकान् बकवृत्तींश्च वाङ्मात्रेणापि नार्चयेत्’’(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०१।)↩︎

इदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना ।
पाषण्डिकळ् - योऽन्यं दवं परत्वेन, ‘‘य तु सामान्यभावन मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् । त वै पाषण्डिनो ज्ञयाः’’ ऎऩ्गिऱबडि देवतान्तरत्तै
भगवाऩैक्काट्टिलुम् उत्कृष्टमायुम् भगवाऩुक्कु सममायुम् ऎण्णुमवर्गळ्, विकर्मस्थर् - शिखायज्ञोपवीतत्यागिकळ्। बैडालव्रतिकर् - बिडालवत् वञ्चकर्गळ्, शठर् - गूढमाग वञ्चिक्कुमवर्गळाय् नास्तिगर्गळाऩ वेदाप्रामाण्यवादिगळ्। बकवृत्तिकळ् - बकम् पोल् सन्निहितहिंसकराऩ डम्भर्। वाङ्मात्रेणापि नार्चयेदिति । सल्लापस्सहभोजनमित्यादिषु सल्लापस्यापि संसर्गत्वाभिधानात् ।↩︎

‘‘डम्भि-हैतुक-पाषण्डि--
बक-वृत्तींश् च वर्जयेत्’’
(मनुस्मृति ४-३०।)

↩︎

so it is said also:-

"A man suffering from starvation may beg money of a king, of his own pupil, and of the men whom he has helped to perform a sacrifice ( yajna);
But one should never beg of those who are dissemblers, rationalists, heretics and men with the nature of cranes."

↩︎

Entonces también se dice:-

"Un hombre que sufre de hambre puede suplicar dinero de un rey, de su propio alumno
y de los hombres a quienes ha ayudado a realizar un sacrificio (Yajna);
Pero uno nunca debe rogar a aquellos
que son difundidos, racionalistas, herejes y hombres con la naturaleza de las grúas ".

↩︎

‘‘डंभिहैतुकपाषण्डिबकवृत्तींश्च वर्जयेत्’’(मनुस्मृति ४-३०।)↩︎

‘‘नासद्भिः किञ्चिद् आचरेत्’’(याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०।)

↩︎

Again,

“One should associate with good men (i.e. men who know God.)
Whether in dispute or friendship,
one should associate only with them;
one should never do any of these things
with the wicked (those who do not believe in God)",

↩︎

De nuevo,

“Uno debe asociarse con hombres buenos (es decir, hombres que conocen a Dios).
Ya sea en disputa o amistad,
uno debe asociarse solo con ellos;
uno nunca debe hacer ninguna de estas cosas
con los malvados (aquellos que no creen en Dios) ",

↩︎

‘‘नासद्भिः किञ्चिदाचरेत्’’(याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०।)↩︎

असत्तुक्कळ् - ब्रह्मज्ञानमिल्लादवर्गळ्।↩︎

त्यज दुर्जनसंसर्गं

↩︎

“Give up the company of the wicked;
associate ever with the good;
do whatever is righteous, both in the day and in the night,
remember always that you yourself and those who are related to you are not immortal.”

↩︎

“Renuncia a la compañía de los malvados;
Asociar siempre con el bien;
Haz lo que sea justo, tanto en el día como en la noche,
Recuerda siempre que
tú y aquellos que están relacionados con ti no son inmortales ".

↩︎

त्यज दुर्जनसंसर्गं↩︎

दुर्जनर् - सज्जनस्थितियै सहियादवर्गळ्।↩︎

‘‘वरं हुत-वह-ज्वाला-
पञ्जरान्तर् व्यवस्थितिः । न शौरि-चिन्ता-विमुख-
जन-संवास-वैशसम्॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व)

इत्यादिषु प्रपञ्चयामासुः ।↩︎

And again,

"Far better is it to dwell
in à cage of flaming fire
than to commit the crime of dwelling with sceptics,
who do not countenance any thought of Śaurī (Bhagavān)."

↩︎

Y de nuevo,

"Mucho mejor para vivir
en à jaula de fuego llameante
que cometer el crimen de vivir con escépticos,
quienes no cuentan ningún pensamiento de Śaurī (Bhagavān) ".

↩︎

‘‘वरं हुतवहज्वालापञ्जरान्तर्व्यवस्थितिः । न शौरिचिन्ताविमुखजनसंवासवैशसम्॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व)
इत्यादिगळिले प्रपञ्चित्तार्गळ्।↩︎

हुतवहज्वालपञ्जरान्तर्व्यवस्थितिः – अग्निज्वालैयाल् कट्टप्पट्ट पञ्जरत्तिल् इरुप् पाऩदु, वरं – मनाक् प्रियम्।
इदागिलुम् किञ्चित् प्रियमायिरुक्कुम्,

‘‘वरं त्रिषु क्लीबे मनाक् प्रिये’’

ऎऩ्बदु निघण्टु ।

शौरिचिन्ताविमुखजनसंवासवैशसमिति । संवासवैशसं – सहवासमागिऱवधम्; दुःखमिति वा । न वरं – ईषत्तुम् प्रियमऩ्ऱु।↩︎

इदं हैतुक-संभाषणं

‘‘मायया ऽपहृत-ज्ञानाः’’(गीता ७-१५।)

इति रीत्या
लब्ध-ज्ञान-भ्रष्टताम् आपाद्य,↩︎

Conversation with rationalists makes men foolish in spite of their seeing,

'as their knowledge is lost by specious reasoning.'

↩︎

La conversación con los racionalistas
hace que los hombres sean
tontos a pesar de su visión,

'ya que su conocimiento se pierde por un razonamiento engañoso'.

↩︎

इन्द हैतुकरोट्टै संभाषणम्‘‘माययापहृतज्ञानाः’’(गीता ७-१५।) ऎऩ्गिऱबडिये कण्डु मदिगॆट्टाऩाक्कि,↩︎

इऩि हैतुकसम्भाषणत्तिऩ् अनर्थावहत्वत्तैक् काट्टुगिऱार् इन्द हैतुकरोट्टै सम्भाषणमित्यादिना । कण्डु मदिगॆट्टाऩाक्कि तॆरिन्दिरुन्दुम् पुत्तिगॆट्टवऩागप्पण्णि।↩︎

‘‘चतुर्विधा मम जना
भक्ता एव हि ते श्रुताः’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३३)

इतीश्वरेणास्मदीया इत्य्-उक्तेषु
चतुः-प्रकारेष्व् अनन्तर्भाव्य,↩︎

(this association with rationalists ) removes men from
every one of the four classes
which Iśvara calls His own, in the śloka :

“My "people" are of four classes
and they are all known to be my bhaktas."

↩︎

(esta asociación con racionalistas) elimina a los hombres de
cada una de las cuatro clases
que iśvara llama suyo, en el śloka:

"Mi gente son de cuatro clases
Y todos son conocidos por ser mis bhaktas ".

↩︎

‘‘चतुर्विधा मम जना भक्ता एव हि ते श्रुताः’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३५०-३३) ऎऩ्ऱु ईश्वरऩ् नम्मुडैयवर्गळॆऩ्ऩुम् नालु वगैयिलुङ् गूडादे↩︎

ईश्वरऩ् नम्मुडैयवर्गळॆऩ्ऩुम् नालुवगैयिलुङ्गूडादे - स्वविषयक भक्तिरूपसम्बन्धत्तैयिट्टु ईश्वरऩाले नम्मुडैयवर्गळॆऩ्ऱु आदरिक्कप्पट्ट ‘‘आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च’’ ऎऩ्गिऱ नालु वगैयिलुमन्तर्भूतऩागादे,↩︎

“अनुकम्पनीया अस्मद्-बालाः”

इत्य्-उक्त्य्-अ-विषयताम् अपाद्य,↩︎

It would take them away from the group of men
whom Śrī Raṅganātha calls
"lads who are worthy of His love."↩︎

Los alejaría del grupo de hombres
a quien Śrī Raṅganātha
"muchachos que son dignos de su amor".↩︎

’’अळिय नम्बैय’’(तिरुमालै ३७।) लॆऩ्ऩादबडि पण्णि↩︎

अळिय - स्निग्धऩाऩ, नम् - नम्मुडैय, पैयल् - कुऴन्दै, ऎऩ्ऩादबडि पण्णि - ऎऩ्ऱभिमानित्तुच् चॊल्लादबडि पण्णि,↩︎

‘‘न मां दुष्-कृतिनो मूढाः प्रपद्यन्ते’’(गीता ७-१५।)

इत्य्-उक्ते भगवद्-अभिमान-बाह्य-वर्गे ऽन्तर्भावयति ।↩︎

It would throw them into the midst of
those who are outside the range of Bhagavān's love
as declared in:

" There are wicked men who do not seek my protection by performing prapatti;
they are of four classes :
fools, men who are vile,
men who have lost their knowledge by specious reasoning
and men who are of the nature of the Asuras."

↩︎

Los arrojaría a medio de
los que están fuera del rango del amor de Bhagavān
Como se declara en:

"Hay hombres malvados que no buscan mi protección al realizar Prapatti;
Son de cuatro clases:
tontos, hombres que son viles,
hombres que han perdido su conocimiento por razonamiento engañoso
y los hombres que son de la naturaleza de los Asuras ".

↩︎

‘‘न मां दुष्कृतिनोमूढाः प्रपद्यन्ते’’(गीता ७-१५।) ऎऩ्गिऱ भगवदभिमानबाह्यवर्गत्तिले कोप्पुण्णप्पण्णुम्।↩︎

इप्पडि भगवदभिमानविषयत्वत्तै उण्डु पण्णादमात्रमऩ्ऱिक्के बाह्यवर्गत्तिलुम् सेर्क्कुमॆऩ्गिऱार् न मामिति ।↩︎

अ-शरण्य--शरण्यं सर्वेश्वरं शरणतया स्वीकुर्वतः परमास्तिकस्य
कैश्चित् सह संगत्या
बाह्यतायाः संभवाभावेऽपि
तस्य व्यामोहोत्पत्तिः,
तस्य सदाचार्यैः परिहरणं च पश्यामः
(यथा गोविन्दो शैवीभूतो श्री-शौल-पूर्णेन पुनर् आनीतः)।↩︎

Even men with supreme faith
that have sought the protection of the Supreme Ruler who is the Saviour
of those that have no one to protect them -
even they62, we know, become deluded by association with others;
though they are not cast away,
they have afterwards to be corrected by good ācāryas.↩︎

Incluso hombres con fe suprema
que han buscado la protección del gobernante supremo que es el salvador
de aquellos que no tienen a nadie que los proteja -
Incluso ellos 63, sabemos, se vuelven engañados por la asociación con otros;
Aunque no sean rechazados,
Posteriormente tienen que ser corregidos por el buen ācāryas.↩︎

अशरण्यशरण्यऩाऩ सर्वेश्वरऩै शरणमागप्पऱ्ऱुगिऱ परमास्तिकऩुक्कुच् चिलरोडु सेर्त्तियाल् बाह्यतै वारादागिलुम् अवऩुक्कुक् कलक्कङ्गळ् वरवुम् अदुक्कु सदाचार्यर्गळ् परिहारम् पण्णवुङ्गाणा निऩ्ऱोम्।↩︎

भगवद्विमुखर्गळुक्कु हैतुकसंसर्गत्ताले बाह्यतै सम्भावितमाऩालुम्, वेदान्तश्रवणादिगळ् पण्णि परमास्तिकऩाय्प्पोन्दवऩुक्कु बाह्यतै वरुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अशरण्यशरण्यऩाऩ इति । अवऩुक्कुक् कलक्कङ्गळ् वरवुम् इत्यादि । ऎम्बारुक्कु यादवप्रकाशादिसंसर्गत्ताले देवतान्तरसंसर्गपर्यन्तमाऩ कलक्कम् नेर्न्ददैयुम्, अवर् पॆरिय तिरुमलै नम्बियिऩुडैय उपन्यासोपदेशादिगळाले तिरुन्दि, परमैकान्तिसार्वभौमराऩदैयुम् इङ्गे अनुसन्धिप्पदु।↩︎

मह-र्षयोऽपि

‘‘एकं यदि भवेच् छास्त्रं
ज्ञानं निस्संशयं भवेत् ।
बहुत्वाद् इह शास्त्राणां
ज्ञान-तत्त्वं सु-दुर्-लभम् ॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०५।)

इति,↩︎

शास्त्रम्, भ्रमः, निश्चयः, संशयः↩︎

Have not the great sages declared :-

"If there were only one śāstra,
it would be possible to acquire knowledge free from doubts.
Because there are many śāstras in this world,
it is exceedingly difficult to obtain knowledge that is true"

↩︎

No he declarado los grandes sabios:-

"Si solo hubiera un Śāstra,
Sería posible adquirir conocimiento libre de dudas.
Porque hay muchos Śāstras en este mundo,
Es extremadamente difícil obtener un conocimiento que sea cierto "

↩︎

महर्षिकळुम् ‘‘एकं यदि भवेच्छास्त्रं ज्ञानं निस्संशयं भवेत् । बहुत्वादिह शास्त्राणां ज्ञानतत्त्वं सुदुर्लभम् ॥’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०५।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इप्पडि भगवदाश्रितर्गळुक्कुम् संशयमुण्डागुमॆऩ्ऱुम्, संशयमुण्डाऩाल् भगवाऩ् विलगिविडुवारॆऩ्ऱुम् महर्षिकळे सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्गिऱार् महर्षिकळुमित्यादिना । एकं यदि ऎऩ्गिऱवचनम् साधारणमागैयालदु भगवदाश्रितरुक्कुम् संशयमुण्डागुमॆऩ्बदिल् प्रमाणमागुमॆऩ्ऱु करुत्तु। शास्त्रं एकं भवेद्यदि - ऎल्ला शास्त्रङ्गळुम् एककण्ठमागुमागिल्, बहुत्वात् - भिन्नाभिप्रायकत्वात्,↩︎

‘‘निस्संशयेषु सर्वेषु
नित्यं वसति वै हरिः ।
ससंशयान् हेतुबलान्
नाध्यावसति माधवः ॥’’(4)
(भारतम् शान्ति-पर्व ८५९-७१।)

इत्य् ऊचुः किल ।↩︎

and again,

"The Lord dwells in all who are free from doubt.
The Lord of Lakṣmī never dwells with those
who are full of doubt
owing to the exercise of free thinking."

↩︎

Y de nuevo,

"El Señor habita en todos los que están libres de dudas.
El Señor de Lakṣmī nunca habita con esos
que están llenos de dudas
Debido al ejercicio del pensamiento libre ".

↩︎

‘‘निस्संशयेषु सर्वेषु नित्यं वसति वै हरिः ।
ससंशयान् हेतुबलान्नाद्ध्यावसति माधवः ॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ८५९-७१।) ऎऩ्ऱुञ्जॊऩ्ऩार्गळिऱे।↩︎

नित्यं वसति – नित्यं सन्निहिता भवति । नाध्यावसति – विट्टुप्पोगिऱाऩॆऩ्गै। इव्वचनङ्गळिल् शास्त्रतात्पर्यभेदत्तिऩालुम्, हेतुबलत्तिऩालुम् संशयमुण्डागुमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् इदु भगवदाश्रितरुक्कुम् सम्भावितमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०७ मध्यमाधिकारिष्व् अपायः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न क्रोधो न च मात्सर्यं
न लोभो नाशुभामतिः’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व २५४-१३५।)

इत्यादिगळुम् (सात्त्विक-शास्त्र-ज्ञानम्→)आत्म-गुण-परिपूर्णाधिकारि-विशेष-विषयत्तिलेय् आगक् कडवऩ(=यान्ति)।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिऩ्बु
आरुरुक्षुक्कळुक्कुक् कलक्कम् उण्ड् ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘श्रूयते किल गोविन्दे
भक्तिम् उद्वहतां नृणाम् ।
संसार-न्यूनता-भीतास्
त्रि-दशाः परिपन्थिनः॥’’ (5)
(विष्णुधर्मः २-२५।)

(नीलमेघः (सं)11)

(विषयः12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सत्यं शतेन विघ्नानां,
सहस्रेण तथा तपः ।
विघ्नायुतेन गोविन्दे
नृणां भक्तिर् निवार्यते॥’’
(विष्णुधर्मः ७४-९४।)

इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)17)

(विषयः18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

‘‘न क्रोधो न च मात्सर्यं
न लोभो नाशुभामतिः’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व २५४-१३५।)

इत्यादीनि (सात्त्विक-शास्त्र-ज्ञानम्→)आत्म-गुण--परिपूर्णाधिकारि-विशेष-विषयाणि भवन्ति ।↩︎

It is true that it has been stated:

"In those who have bhakti to Puruṣottama,
there is no anger, no hatred,
no covetousness, nor impure minds",

but this is applicable only to those individuals
who are perfect in the possession of spiritual qualities.↩︎

Es cierto que ha sido declarado:

"En aquellos que tienen Bhakti a Puruṣottama,
No hay ira, ni odio,
Sin codicia, ni mentes impuras ",

Pero esto es aplicable solo para esas personas
que son perfectos en posesión de cualidades espirituales.↩︎

‘‘न क्रोधो न च मात्सर्यं
न लोभो नाशुभामतिः’’ (भारतम् आनुशासनिक-पर्व २५४-१३५।)

इत्यादिगळुम् आत्मगुणपरिपूर्णाधिकारिविशेषविषयत्तिलेयागक्कडवऩ।↩︎

इप्पडियाऩाल् भगवदाश्रितर्गळुक्कु संशयादि रूपाशुभबुद्धियुण्डागादॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ ऋषिवचनत्तिऱ्कु गति ऎऩ्ऩवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् न क्रोधो न च मात्सर्यमित्यादिना । आत्मगुणपरिपूर्णाधिकारिविशेष विषयत्तिलेयागक्कडवऩ इति ।
हैतुकर्गळुडैय हेतुवादङ्गळालुम्,
राजस तामस शास्त्रङ्गळालुम् कलङ्गाद
सात्त्विक-शास्त्र-जन्य-समीचीन-ज्ञानादि-रूपात्मगुण-परिपूर्णाधिकारि-विशेष विषयमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अतः आरुरुक्षूणां व्यामोहः संभवतीत्य् अय् अमर्थः,↩︎

In the case of those who have yet to ascend to that high spiritual level,
it is well-known
that their minds may become deluded.
Thus it has been said -↩︎

En el caso de aquellos que aún tienen que ascender a ese alto nivel espiritual,
Es bien conocido
que sus mentes pueden ser engañadas. Así se ha dicho -↩︎

आऩबिऩ्बु आरुरुक्षुक्कळुक्कुक् कलक्कमुण्डॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

आऩबिऩ्बु - न क्रोध इति वचनम् आरूढऩाऩ पूर्णाधिकारि विषयमाऩ पिऩ्बु, आरुरुक्षुक्कळुक्कु - भगवद्विषयत्तिल् आरोहणम् पण्ण इच्छिप्पवर्गळुक्कु, अपूर्णाधिकारिगळुक्कु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘श्रूयते किल गोविन्दे
भक्तिम् उद्वहतां नृणाम् ।
संसार-न्यूनता-भीतास्
त्रि-दशाः परिपन्थिनः॥’’ (5)
(विष्णुधर्मः २-२५।)

↩︎

भक्तिः, संसारः, विघ्नः, वैराग्यम्↩︎

"We hear that the gods (devas),
in dread of the diminution of saṁsāra among those who are devoted to Govinda,
become their enemies, (i.e. try to hinder devotion)"↩︎

"Escuchamos que los dioses (Devas), con temor a la disminución de Saṁsāra entre los que están dedicados a Govinda, Conviértase en sus enemigos (es decir, trate de obstaculizar la devoción) "↩︎

‘‘श्रूयते किल गोविन्दे भक्तिमुद्वहतां नृणाम् ।
संसारन्यूनताभीतास्त्रिदशाः परिपन्थिनः॥’’
(विष्णुधर्मः २-२५।)↩︎

श्रूयत इत्यादि । उद्वहतां – वोढुमिच्छतां, इन्द वचनत्तिल् त्रिदशबन्धार्हमाऩ भक्त्युद्वहनम् श्रुतमागैयालुम्,↩︎

‘‘सत्यं शतेन विघ्नानां,
सहस्रेण तथा तपः ।
विघ्नायुतेन गोविन्दे
नृणां भक्तिर् निवार्यते॥’’
(विष्णुधर्मः ७४-९४।)

इत्यादिषु प्रसिद्धः ।↩︎

भक्तिः, संसारः, विघ्नः, वैराग्यम्, तपः, सत्यम्↩︎

and again,

"To truthfulness in speech - there are a hundred hindrances;
to tapas or the performance of austerities, the hindrances are a thousand;
and bhakti to Govinda meets with ten thousand hindrances".

↩︎

Y de nuevo,

"A la veracidad en el habla, hay cien obstáculos;
Para las tapas o al rendimiento de las austeridades, los obstáculos son mil;
y Bhakti a Govinda se reúne con diez mil obstáculos ".

↩︎

‘‘सत्यं शतेन विघ्नानां सहस्रेण तथा तपः ।
विघ्नायुतेन गोविन्दे नृणां भक्तिर्निवार्यत॥’’
(विष्णुधर्मः ७४-९४।)
इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

सत्यं शतेन ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् भक्तिशब्दम् निवारणार्हमाऩ भक्तियैच् चॊल्लुगैयालुम् इव्विरण्डु वचनङ्गळुम् आरुरुक्षु विषयमाग सिद्धिक्कैयाल्
आरुरुक्षुक्कळुक्के भक्तिविघ्नादिगळैच् चॊल्लुगिऱतॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

इदऩाल् मृदुप्रज्ञर्गळुक्कु सिद्धोपायादिविषयत्तिल् कलक्क मुण्डागुमॆऩ्ऱु सिद्धिक्कैयाल् तत्परिहारार्थम् स्थिरीकरणभागारम्भम् आवश्यकमॆऩ्ऱु मुडिन्ददु।↩︎

०८ सिद्धोपाय-संशयाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिल् मुऱ्(न्)-पड
सिद्धोपायत्तैप् पऱ्ऱ वरुङ् कलक्कङ्गळुम्
अवऱ्ऱिऩ् परिहारङ्गळुञ्
जॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. and again,

"To truthfulness in speech - there are a hundred hindrances;
to tapas or the performance of austerities, the hindrances are a thousand;
and bhakti to Govinda meets with ten thousand hindrances".

↩︎

2. Y de nuevo,

"A la veracidad en el habla, hay cien obstáculos;
Para las tapas o al rendimiento de las austeridades, los obstáculos son mil;
y Bhakti a Govinda se reúne con diez mil obstáculos ".

↩︎

3. तत्र प्रथमतः सिद्धोपायविषये जायमानान् व्यामोहान्
तेषां परिहारांश्च ब्रूमः ।↩︎

4. Here we will first speak of the doubts (or misconceptions)
that are likely to arise in regard to Siddhopāya, the upāya, namely Bhagavān, that is already existent
and consider the way in which these doubts may be cleared.↩︎

5. Aquí hablaremos primero de las dudas (o conceptos erróneos)
Es probable que surjan con respecto a Siddhopāya, el upāya, a saber, bhagavān, que ya existe
y considere la forma en que se pueden aclarar estas dudas.↩︎

6. अदिल् मुऱ्पड सिद्धोपायत्तैप् पऱ्ऱ वरुङ्गलक्कङ्गळुम् अवऱ्ऱिऩ् परिहारङ्गळुञ् जॊल्लुगिऱोम्।↩︎

7. अदिल् सिद्धोपायम् प्रधानमागैयाल् तद्विषयकलक्कङ्गळैयुम्, तत्परिहारङ्गळैयुम् मुदलिल् सॊल्लुवदाग प्रतिज्ञैसॆय्गिऱार् अदिल् मुऱ्पडवित्यादिना ।↩︎

व्याजापेक्षा

(English1)

(Español2)

आक्षेपः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्-आदि-कालम् अन्-आदरित्तव् ईश्वरऩ्
इऩ्ऱ् ऒरुत्तऩैय् आदरिक्किऱदु
तऩ् स्वातन्त्र्य-मात्रत्तालेय् अऩ्ऱो;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩऩ्ऱागिल् १९

’’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् (स्वावगत्या) पॊरुळ् आक्कित्
तऩ्ऩैय् ऎऩ्ऩ्-उळ् वैत्ताऩ्
अऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् (तत्-संयोगात्) पुऱम् पोगप् पुणर्त्तद्(=योगं) ऎऩ् सॆय्वाऩ्?’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-९)

ऎऩ्ऱु आऴ्वार् विण्णप्पञ् जॆय्य,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩ्

२०’’सूऴ्(=व्याप्त)-विसुम्ब्-अणि(=अलङ्कारः)-मुगिल्(=मेघः) तूरिय(म्=तूर्यम्) मुऴक्किऩव्(=अवादयन्) ’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-९-१)

इद् ऒऴिय वेऱ् ऒरुव् उत्तरम् अरुळिच् चॆय्दाऩो?

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् नाम् ऒरु उपायानुष्ठानम् पण्णुगैय् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्बदु,

२१’’नडुवे वन्द् उय्यक् कॊळ्गिऩ्ऱ नाथऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि १-७-५)

ऎऩ् ऎऩ्गिऱ बडिये
अरुळ्-पुरिन्द(=संवीत)-चिन्तै अडियार् मेल् वैत्तु
अवऩ् ताऩे रक्षित्त बोदु
काणुम्(=द्रष्टव्यम्) अत्तऩैय् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऱु सिलर् कलङ्गुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

उत्तरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळैत् तॆळिविक्कुम् पडि,

ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩेय् आगिलुम्
वैषम्य-नैर्घृण्यङ्गळ् आगिऱ दोषङ्गळ्
तऩक्कुत् तट्टामैक्क् आग
इवऩ् पक्कलिलेय् ऒरु व्याजत्तैय् उण्डाक्कि
अत्तै अवलम्बित्तुत् ताऩ् रक्षिक्कुम्। (5)

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थत्तै

’’तिरु-माल्-इरुञ्-जोलै(=वन)-मलैय् ऎऩ्ऱेऩ्
ऎऩ्ऩत् तिरु-माल् वन्द् ऎऩ्-ऩॆञ्जु निऱैयप् पुगुन्दाऩ्’’
(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-१।)

ऎऩ्ऱ् आऴ्वार्-तामेय् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द व्याजन्-दाऩुम्
ईश्वरऩ् तऩ्ऩालेय् आगिल्
इत्तै मुऩ्बेय् उण्डाक्कादे विट्टद् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आत्माक्कळुक्क्
अनादिय् आऩ कर्म-प्रवाहङ्गळ्
विषम-विपाक-समयङ्गळ् आय्क् कॊण्डु पोरुगैयाले

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् कर्मानुरूप-फल-प्रदऩ् अल्लाद बोदु
वैषम्य-दोषम् वरुगैयाले

मुऩ्ब् इदुक्क् अवसरम् आयिऱ्ऱ्-इल्लैय्

ऎऩ्ऩुम् इडम् कार्य-विशेष-दर्शनत्ताले कल्पितम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् इसैयाद(=अनङ्गीकार) पोदु
सर्व-सिद्धान्तिगळुक्कुम्

इदुक्कु मुऩ्ब् इल्लाद मोक्ष-श्रद्धादिगळ्
इप्-पोदु पिऱक्कैक्क् अडिय् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्ऱाल् उत्तरञ् जॊल्ल विरग्(=कौशलम्) इल्लै।

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादि-कर्म-प्रवाह-वैचित्र्यत्तालेय्

ऎऩ्ऩुम् उत्तरम्
ईश्वरऩै इसैन्दार्क्कुम्
इसैयादार्क्कुम् तुल्यम्।

(नीलमेघः (सं)53)

विश्वास-टिप्पनी

अनादि-कर्म = initial conditions इत्य् अनुवाद उचितः।

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वर-स्वातन्त्र्यम्
ऒरु व्याजत्तैक् कॊण्डु
अवऩ् निऩैत्त बोदे रक्षिक्कैक्कुं
विलक्क-वल्लार् इल्लामैक्कुम् उऱुप्प्(=प्रयोजकम्) आम्।

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

पूर्वोक्तगाथादिनिर्वाहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडिय् आऩाल्
’’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैय्’’ ऎऩ्गिऱ पाट्टुक्कुम्
इदुक्कु मूलम् आऩ वचनङ्गळुक्कुम् निर्वाहम् ऎऩ्ऩ्

ऎऩ्ऩिल्; अदु सॊल्लुगिऱोम्;

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩुक्कु सहजङ्गळ् आऩ स्वातन्त्र्य-कारुण्यङ्गळिऩ्-उडैय प्राधान्यत्ताले
इवऱ्ऱुक्कु (वर्तमानान्य् अपि) व्याज-भूतङ्गळ् आऩ विशेष-कारणङ्गळै अनादरित्तु

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

(नीलमेघः (सं)72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पण्ड्(=पुरा) ऎऩ्ऩै पराङ्-मुखऩ् आक्कुगैक्कुम्,
इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩै अभिमुखऩ् आक्कुगैक्कुम्
उऩ् स्वातन्त्र्यमुम् कृपैयुम् ऒऴिय
वेऱ् ओरु प्रधान-कारणङ् कण्डिलेऩ् (←व्याज-गौणतोक्ता);

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩक्कुक् काट्टादे स्वतस्-सर्व-ज्ञऩ् आऩ नी
कण्डद् उण्ड् आगिल्
अरुळिच् चॆय्य वेणुम्

ऎऩ्ऩ

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् निर्-उत्तरऩ् आय् इरुक्किऱव् इरुप्पाले
स्वातन्त्र्य-कृपैगळिऩ्-उडैय प्राधान्यत्तै
नाट्टुक्कु वॆळिय् इडुगिऱार्।

(नीलमेघः (सं)82)

(English83)

(Español84)

(मूलम्85)

(४२तमाहोबिल-यतिः86)

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताल्,
इच्-चेतनऩै लीलोपकरणम् आक्कुगैक्कु
प्रधान-कारणम् ईश्वर-स्वातन्त्र्यम्,

(नीलमेघः (सं)87)

(English88)

(Español89)

(मूलम्90)

(४२तमाहोबिल-यतिः91)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु सह-कारि-कारणम्
प्रवाहानादिय् आऩ स्व-तन्त्राज्ञातिलङ्घनम्,

(नीलमेघः (सं)92)

(English93)

(Español94)

(मूलम्95)

(४२तमाहोबिल-यतिः96)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩै भोगोपकरणम् आक्कुगैक्कु प्रधान-कारणम्
ईश्वरऩ्-उडैय स्वाभाविक-कारुण्यम्,

(नीलमेघः (सं)97)

(English98)

(Español99)

(मूलम्100)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु प्रतिबन्धकम् आऩ ईश्वर-निग्रहत्तै शमिप्पित्तुक् कॊण्डु
सहकारि-कारणम् ऎऩ्ऱु पेर् पॆऱ्ऱदु
इवऩ्-उडैय सुकृत-विशेष-द्वारक-कृपैय् अडियाग वन्द वशी-करण--विशेषङ्गळ्

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)101)

(English102)

(Español103)

(मूलम्104)

(४२तमाहोबिल-यतिः105)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩुऩ्-उडैय (स्वातन्त्र्य-कृपा-युक्तं) स्वभावत्तैयुम्
वैषम्य-नैर्घृण्यङ्गळ् इल्लामैयैयुम्
(पाप-व्याज-सहकार-कृत-) बन्ध-मोक्षादि-व्यवस्थैयैयुम्
प्रमाण-प्रतिनियतम् आऩ पडियिले अनुसन्धित्तु
स्वतन्त्रऩ्-उडैय कृपैयिलेय् ऊऩ्ऱिप्(=अवष्टभ्य)
पोरव् अडुक्कुम्(=युक्तम्)
ऎऩ्ऱु करुत्तु।

(नीलमेघः (सं)106)

(English107)

(Español108)

(मूलम्109)

(४२तमाहोबिल-यतिः110)

स्वातन्त्र्य-कारुण्य-बन्धः

विश्वास-प्रस्तुतिः

निष्कृपऩ्-उडैय स्वातंत्र्यम् बाधकम्।

(नीलमेघः (सं)111)

(English112)

(Español113)

(मूलम्114)

(४२तमाहोबिल-यतिः115)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-स्वतंत्रऩ्-उडैय कारुण्यम्
परर्क्कुम् अनुपकारकम् आय्त्
तऩक्कुम् क्लेशावहम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)116)

(English117)

(Español118)

(मूलम्119)

(४२तमाहोबिल-यतिः120)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वतंत्रऩ्-उडैय कारुण्यम्
निऩैत्तदु मुडिक्कैयाले
तऩक्कु अतिरसम् आय्
आश्रयिप्पार्क्क् ऎल्लाम्
अऩ्ऱेय् अन्-इष्ट-निवृत्तिक्कुम्
इष्ट-प्राप्तिक्कुमुडल् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)121)

(English122)

(Español123)

(मूलम्124)

(४२तमाहोबिल-यतिः125)

Here we will first speak of the doubts (or misconceptions)
that are likely to arise in regard to Siddhopāya, the upāya, namely Bhagavān, that is already existent
and consider the way in which these doubts may be cleared.↩︎

Aquí hablaremos primero de las dudas (o conceptos erróneos)
Es probable que surjan con respecto a Siddhopāya, el upāya, a saber, bhagavān, que ya existe
y considere la forma en que se pueden aclarar estas dudas.↩︎

[[१८६]]

अन्-आदि-कालाद् अन्-आदृतवता ईश्वरेणाद्य
कस्यचिद् आदरण स्व-स्वातन्त्र्य-मात्रात् किल भवति ।

↩︎

(1) Iśvara who ignored a man from beginningless time
has now concerned Himself with him (for his protection ).
This is not due to any action or work on the man's part,
but only to the Lord's omnipotence.

↩︎

(1) Iśvara que ignoró a un hombre desde el tiempo sin inicio
ahora se ha preocupado con él (por su protección).
Esto no se debe a ninguna acción o trabajo por parte del hombre,
pero solo a la omnipotencia del Señor.

↩︎

अनादिकालम् अनादरित्तवीश्वरऩ् इऩ्ऱॊरुत्तऩैयादरिक्किऱदु तऩ् स्वातन्त्र्यमात्रत्तालेयऩ्ऱो;↩︎

इन्दक् कलक्कम् ईश्वरऩुडैय स्वातन्त्र्यसहजकारुण्यमूलकमायुम् पत्नीसम्बन्धविषयकमायुम् गुणविशेष-सम्बन्धविशेषमूलकमायुम् मूऩ्ऱुविधमाग वरुमॆऩ्ऱु उपपादित्तु क्रमेण परिहरिक्कक्करुदि अदिल् ईश्वरस्वातन्त्र्यसहजकारुण्यमूलकमाग वरुम् कलक्कत्तै अनुवदिक्किऱार् अनादिकालम् इत्य्-आदिना । ईश्वरऩ् सिद्धोपायऩ् आय्
सर्वदा इरुक्कच् चॆय्देयुम्
अनादिकालमाग आदरिक्कामल्
इप्पॊऴुदु आदरित्ताल् इव्वादरत्तिऱ्कु हेत्वन्तरमनुपलब्धिपराहतमागैयाले स्वातन्त्र्यमात्रमे कारणमागवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवं न भवति चेत्,

“2 अद्य मां पदार्थं कृत्वा
स्वं मद्-अन्तः स्थापितवता
तदा मम बहिर् गमनाय संकल्पनं
किञ् चिकीर्षया? "

इति दिव्यस्सूरौ विज्ञापितवति सति,

↩︎

If it is not so,
how is it that when the Alvar asked

"The Lord has now made me realise Him
and placed Himself within me.
Why is it that He allowed me formerly to stray from Him?,"

↩︎

Si no es así,
¿Cómo es eso cuando el Alvar preguntó

"El Señor ahora me ha hecho darme cuenta de él
y se colocó dentro de mí.
¿Por qué me permitió que me alejara de él? "

↩︎

इङ्ङऩऩ्ऱागिल् १९
’’इऩ्ऱॆऩ्ऩैप् पॊरुळाक्कित् तऩ्ऩैयॆऩ्ऩुळ् वैत्ताऩ् अऩ्ऱॆऩ्ऩैप् पुऱम्बोगप् पुणर्त्तदॆऩ् सॆय्वाऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-९)
ऎऩ्ऱु आऴ्वार् विण्णप्पञ्जॆय्य,↩︎

हेत्वन्तरम् नमक्कुत् तॆरियामल् ईश्वरमात्रज्ञातमाय् सम्भावितमागलामागैयाल् अङ्गु स्वातन्त्र्यमात्रमे कारणमॆऩ्ऱु निर्णयियिक्कमुडियुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩऩ्ऱागिलिति । स्वातन्त्र्यमात्रमे कारणमॆऩ्ऱु ऒप्पुक्कॊळ्ळाविडिल् नम्माऴ्वार् श्रीसूक्तिविरोधत्तैक् काट्टुगिऱार् इऩ्ऱिदि । इऩ्ऱु - इप्पॊऴुदु, ऎऩ्ऩै - अडियेऩै, पॊरुळाक्कि - वस्तुवाक्कि, ब्रह्मज्ञानमुळ्ळवऩागप्पण्णि, तऩ्ऩै – सर्वोत्कृष्टऩाऩ तऩ्ऩै, ऎऩ्ऩुळ् - ऎऩ्ऩुडैय मऩस्सिले। वैत्ताऩ् - निरन्तरध्यानविषयमागुम्बडि स्थापित्ताऩ्। अऩ्ऱु - पूर्वकालत्तिल्, ऎऩ्ऩै - एतादृशऩागवेयिरुन्द ऎऩ्ऩै, पुऱम् पोग - बाह्यविषयप्रवणऩागवेबोगुम्बडि, पुणर्त्तदु - सेर्त्तुवैत्तदु। ऎऩ्सॆय्वाऩ् - ऎदऱ्कागच् चॆय्दाऩ्। इऩ्ऱुम् नाम् ऒरु व्याजमनुष्ठित्तदागक् काणोम्। नी कण्डायागिल् सॊल्लवेण्डुमॆऩ्बदु शङ्काभिप्रायम्। विण्णप्पम् सॆय्य - विज्ञापिक्क,↩︎

सर्वेश्वरः

व्याप्ताकाशे ऽलंकार-भूता मेघास् तूर्य-घोषम् अकुर्वन्

इत्य् एतत्-करणातिरेकेणान्यद् उत्तर- मनुगृहीतवान् किम् ?

अतोऽस्माभिः किञ्चिद् उपायानुष्ठानं किमर्थं कार्यम् ?

↩︎

no reply was given except that

"the cloud which adorned the measureless sky thundered in music".

↩︎

No se dio respuesta excepto que

"La nube que adornaba el cielo sin medición
truena en la música".

↩︎

सर्वेश्वरऩ् २०’’सूऴ् विसुम्बणिमुगिल् तूरियमुऴक्किऩ’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-९-१) विदॊऴिय वेऱॊरु वुत्तरमरुळिच् चॆय्दाऩो;↩︎

सूऴ् - व्याप्तमाऩ। विसुम्बु -आकाशत्तिऱ्कु, अणि - अलङ्कारमाऩ, मुगिल् - मेगमागिऱ, तूरिय - तूर्यवाद्यत्तै, मुऴक्किऩदु - वासित्तदु, इदु ऒऴिय - परमपुरुषार्थ प्रापणसन्नाहमॊऴिय, व्याजविषयमाग ऒरु प्रत्युत्तरमुम् अरुळिच्चॆय्यविल्लैये, व्याजमिरुन्दाल् सॊल्लाऩो ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

(इति)

मध्ये आगत्योज्जीवयन्तं नाथम्

इत्य्-उक्त-रीत्या
करुणामय-चिन्तां दासोपरि कृत्वा
स एव यदा रक्षेत् ऎ तदा द्रष्टव्यम् इत्य् एतावद् एव किल

इति केचिद् व्यामुह्यन्ति ।↩︎

The implication is that there is no answer to this question
except that it was the Lord's will to do so.
Therefore why should we perform or adopt any upāya (for securing His protection)?

Some say, therefore, that, of His own accord,
and at the time when He chooses, the Lord saves us
and that the Lord bestows His grace on His servants
and protects them
when He is pleased to do so
and that no endeavour of any kind is incumbent on us.↩︎

La implicación es que no hay respuesta a esta pregunta.
Excepto que era la voluntad del Señor hacerlo.
Por lo tanto, ¿por qué deberíamos realizar o adoptar cualquier upāya (para asegurar su protección)?

Algunos dicen, por lo tanto, que, por su propia cuenta,
y en el momento en que elige, el Señor nos salva
y que el Señor otorga su gracia a sus siervos
y los protege
Cuando se complace en hacerlo
y que no nos corresponde ningún esfuerzo de ningún tipo.↩︎

आगैयाल् नामॊरु उपायानुष्ठानम् पण्णुगैयॆऩ्ऩॆऩ्बदु, २१’’नडुवे वन्दुय्यक्कॊळ्गिऩ्ऱ नादऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि १-७-५) ऎऩॆऩ्गिऱबडिये अरुळ् पुरिन्द सिन्दै अडियार्मेल् वैत्तु अवऩ् ताऩे रक्षित्तबोदु काणुमत्तऩैयऩ्ऱोव् ऎऩ्ऱु सिलर् कलङ्गुवर्गळ्।↩︎

आगैयाल् - स्वातन्त्र्यातिरिक्त व्याजमिल्लैयागैयाल्, ऎऩ्ऩॆऩ् पदु - ऎदऱ्काग, व्यर्थमॆऩ्ऱु करुत्तु। इप्पडियागिल् स्वातन्त्र्यमनादियाच्चुदे;इत्तऩै कालम् मोक्षम् वारामैक्कुम् इप्पोदु वरुगैक्कुम् कारणमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् नडुवे वन्दुय्यक्कॊळ्गिऩ्ऱनादऩिदि । नडुवे - मध्यत्तिल्, इप्पोदु वरुमॆऩ्ऱु सम्भाववऩैयिल्लादवेळैयिले यॆऩ्ऱबडि, वन्दु - आकस्मिकमाग वन्दु, उय्यक्कॊळ्गिऩ्ऱ - उज्जीविविक्कप्पण्णुगिऱ,
नादऩ् - स्वामि, अननुयोज्यऩाऩ स्वतन्त्रऩॆऩ्ऱबडि। अरुळ् पुरिन्द सिन्दै - दया-संश्लिष्टमाऩ तिरुवुळ्ळत्तै, अडियार्मेल् - दासर्गळ् मेल्, वैत्तु - स्वातन्त्र्य
मडियाग वैत्तु, अवऩ्दाऩे - अन्द स्वतन्त्रस्वामिये, रक्षित्तबोदु काणु मत्तऩैयऩ्ऱो - रक्षित्त कालत्तिले काणुम् फलम् वरुमत्तऩैयऩ्ऱो?↩︎

एतेषां प्रतिबोधनं यथा—
ईश्वरः स्वतन्त्रः सन्न् अपि
वैषम्य-नैर्धृण्य-रूपयोर् दोषयोः स्वस्मिन्न् अ-प्रसङ्गार्थम्
एतत्-सविधे कम् अपि व्याजम् उत्पाद्य
तम् अवलम्ब्यैव रक्षति । (5)↩︎

This doubt may be cleared as follows :-
Although Iśvara is omnipotent,
He makes the man adopt some gesture, some means (vyāja) or pretext on his part
and, in consideration of it, protects him
in order that the faults of partiality and cruelty (vaiṣamya, nāirghṛṇya) may not stain Him.↩︎

Esta duda puede ser despejada de la siguiente manera:-

Aunque Iśvara es omnipotente, Hace que el hombre adopte algún gesto, de alguna manera (vyāja) o pretexto de su parte
y, en consideración, lo protege
Para que las fallas de la parcialidad y la crueldad (Vaiṣamya, Nāirghṛṇya) no lo manchen.↩︎

इवर्गळैत् तॆळिविक्कुम् पडि, ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩेयागिलुम् वैषम्यनैर्घृण्यङ्गळागिऱ दोषङ्गळ् तऩक्कुत् तट्टामैक्काग इवऩ् पक्कलिले यॊरु व्याजत्तैयुण्डाक्कि अत्तै अवलम्बित्तुत् ताऩ् रक्षिक्कुम्।↩︎

इदऱ्कु परिहारम् सॊल्ल आरम्भिक्किऱार्
इवर्गळैत् तॆळि-विक्कुम् बडि इति ।
तॆळिविक्कुम्बडि - तॆळिविक्कुम् प्रकारम्, सॊल्लुगिऱोमिति शेषः । वैषम्यम् - पक्षपातम्, अदावदु - निमित्तमिल्लामलिरुक्क ऒरुत्तऩै बद्धऩागवुम्, ऒरुत्तऩै मुक्तऩागवुम् पण्णुगै। नैर्घृण्यमावदु - कारणमिऩ्ऱिक्के ऒरुवऩै क्लेशिप्पिक्कै, अत्तैयवलम्बित्तुत्ताऩ् रक्षिक्कुमिति ।↩︎

इमम् अर्थं

"तिरुमाल्-इरुं-शोले-(महत्तम-वन)-गिरिर् इत्य् अवोचम्
इति श्री-वल्लभो मद्-धृदये पूर्णतया प्राविशत्"

इति दिव्यसूरिः स्वयम् एवानुजग्राह।

[[१८७]]↩︎

The Alwar himself has declared this truth in :-

"I said "Tirumalirunjolai"
and immediately, the Lord of Lakṣmī
filled my mind with His presence."

(The Vyāja, endeavour, or gesture, here,
is the utterance of the word Tirumalirunjolai by the Alwar).↩︎

El propio Alwar ha declarado esta verdad en:-

"Dije "Tirumalirunjolai"
E inmediatamente, el Señor de Lakṣmī
llenó mi mente con su presencia ".

(El Vyāja, el esfuerzo o el gesto, aquí,
es la expresión de la palabra tirumalirunjolai por el Alwar).↩︎

इव्वर्थत्तै ’’तिरुमालिरुञ्जोलै मलैयॆऩ्ऱेऩॆऩ्ऩत् तिरुमाल् वन्दॆऩ्ऩॆञ्जु निऱैयप् पुगुन्दा’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-१।) ऩॆऩ्ऱाऴ्वार् तामेयरुळिच् चॆय्दार्।↩︎

अवधारणार्थकमाऩ ’’ताऩ्’’ शब्दत्ताल् व्याजावलम्बनमिऩ्ऱिक्के रक्षियाऩॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु व्याजसापक्षऩागवे
रक्षिक्किऱाऩॆऩ्बदै नम्माऴ्वारे अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । तिरुमालिरुञ्जोलैमलैयॆऩ्ऱॆऩॆऩ्ऩ इति । तिरुमालिरुञ् जोलैमलै ऎऩ्ऱु उच्चरित्तदै व्याजमागक्कॊण्डॆऩ्ऱबडि। तिरु - लक्ष्मि यिऩिडत्तिले, माल् - व्यामोहत्तैयुडैय श्रियःपति, वन्दु - व्याजोत्तरकालमे वन्दु, ऎऩ् नॆञ्जु निऱैय - ऎऩ् नॆञ्जु परिपूर्णमागुम्बडि, पुगुन्दाऩ् - प्रवशित्ताऩ्।↩︎

अयं व्याजोऽपि यदीश्वरेणैवोत्पाद्यते,
तर्हि +अयं पूर्वम् एव कुतो नोत्पादित

इति चेत्↩︎

It may be asked

"This vyāja, too, is adopted by the Lord's grace.
Why did He not make the person adopt it before ?"

↩︎

Se puede preguntar

"Este vyāja también es adoptado por la gracia del Señor.
¿Por qué no hizo que la persona lo adoptara antes? "

↩︎

इन्द व्याजन्दाऩुम् ईश्वरऩ्
तऩ्ऩालेयागिलित्तै मुऩ्बेयुण्डाक्कादे विट्टदॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्;↩︎

इन्द व्याजत्तिऱ्कु ईश्वरऩ् कारणमिल्लाविडिल् सर्वकारणत्वभङ्गम् वरुम्, अवऩ् कारणमागिल् इत्तऩैगालम् इन्द व्याजत्तै युण्डाक्काददु स्वातन्त्र्यत्तिऩालेये यऩ्ऱो ऎऩ्ऱु शङ्किक्किऱार् इन्द व्याजन्दाऩुमित्यादिना ।↩︎

एषाम् आत्मनाम् अनादि-कर्म-प्रवाहाणां विषम-विपाक-समयकत्वेनावस्थितत्वाद्↩︎

The answer is as follows:-
The souls of men have streams of karma flowing from beginningless time.
These streams of past karma produce their respective consequences at different times↩︎

La respuesta es la siguiente:-
Las almas de los hombres tienen corrientes de karma que fluyen desde un tiempo sin inicio.
Estas corrientes de karma pasada producen sus respectivas consecuencias en diferentes momentos↩︎

इव्वात्माक्कळुक्कनादियाऩ कर्मप्रवाहङ्गळ् विषमविपाकसमयङ्गळाय्क् कॊण्डु पोरुगैयाले↩︎

उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱर् इव्वात्माक्कळुक्कित्यादिना । कर्मप्रवाहङ्गळ् विषमविपाकसमयङ्गळाय्क्कॊण्डु पोरुगैयाले इति । इदऩाल् व्याजम् कर्मविपाकजन्यमागैयाल् इन्द व्याजजनकमाऩ कर्मविपाकम् इत्तऩै कालम् उण्डागविल्लैयॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

ईश्वरस्य कर्मानुरूप-फल-प्रदत्वा-भावे
वैषम्य-दोषम्य प्रसङ्गाच् च

पूर्वम् अस्यावसरो न जात

इत्य् एतत् कार्य-विशेष-दर्शनात् कल्पितम् ।↩︎

and Iśvara has to bestow, on each individual, the rewards or punishments
that are in accordance with such karma.

If He were to do otherwise,
He would be tainted with partiality (and injustice).

Iśvara did not make the person adopt the vyāja before,
as the time for the ripening of the fruit of the karma had not yet come.

Therefore, from the effect we have to infer the cause, as stated above.↩︎

y iśvara tiene que otorgar, en cada individuo, las recompensas o castigos
que están de acuerdo con tal karma.

Si fuera a hacer lo contrario,
Estaría contaminado con la parcialidad (e injusticia).

Iśvara no hizo que la persona adoptara el Vyāja antes,
Como el momento de la maduración del fruto del karma aún no había llegado.

Por lo tanto, por el efecto tenemos que inferir la causa, como se indicó anteriormente.↩︎

ईश्वरऩ् कर्मानुरूपफलप्रदऩल्लादबोदु वैषम्यदोषम् वरुगैयाले मुऩ्बिदुक्कवसरमायिऱ्ऱिल्लै यॆऩ्ऩुमिडम्
कार्यविशेषदर्शनत्ताले कल्पितम्।↩︎

ईश्वरऩ् सर्वकारणमागैयाले इन्द व्याजत्तै मुऩ्बे उण्डुबण्णक्कूडादो ऎऩ्ऩिल्;उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् ईश्वरऩित्यादिना । ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩाय् सर्वकारणमाग इरुन्दालुम् तऩ्ऩिडत्तिल् वैषम्यादिदोषम् वारामैक्काग कर्मानुरूपमागवे फलत्तैत् तरुवदाग सङ्कल्पित्तिरुप्पदाल् इत्तऩै कालम् इन्द व्याजानुगुणमाऩ कर्मपरिपाकम् वरविल्लैयॆऩ्ऱुम् इप्पॊऴुदु ताऩ् अव्विद कर्मत्तिऱ्कु परिपाकम् वन्ददॆऩ्ऱुम्, व्याजरूपकार्यदर्शनत्ताले कल्पिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

एवम् अनभ्युपगमे सर्व-सिद्धान्तिनाम् अपि

इतः पूर्वम् अनुत्पन्नस्य मोक्ष-श्रद्धादेर्
इदानीम् उत्पत्तौ किं बीजम्?

इति प्रश्नय्,
उत्तर-प्रतिपादनार्थम् उपायो नास्ति ।↩︎

If this view be not accepted,
no follower of any system will be able to answer the question
why a person acquires ( at a certain time) such things as eagerness for mokṣa
which did not exist before.↩︎

Si este punto de vista no es aceptado, Ningún seguidor de ningún sistema podrá responder a la pregunta

Por qué una persona adquiere (en un momento determinado) cosas como el entusiasmo por Mokṣa
que no existía antes.

↩︎

इङ्ङऩिसैयाद पोदु सर्वसिद्धान्तिकळुक्कुमिदुक्कु मुऩ्बिल्लाद मोक्षश्रद्धादिगळिप्पोदु पिऱक्कैक्कडियॆऩ्ऩॆऩ्ऱालुत्तरञ्जॊल्लविरगिल्लै।↩︎

इप्पडि इन्द व्याजम् विषमविपाकसुकृतसापेक्षमॆऩ्ऱुम्, ईश्वरऩ् ताऩ् सुकृतसापेक्षऩागवे व्याजत्तिऱ्कुक् कारणमागिऱाऩॆऩ्ऱुम् ऒप्पुक्कॊळ्ळादबोदु बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩिसैयादबोदु इत्यादिना । ईश्वरस्वातन्त्र्यमे मोक्षकारणमॆऩ्ऱु सॊल्लुमवर्गळुम् स्वातन्त्र्यम् शक्तिविशेषमॆऩ्ऱाल् सर्वदा मोक्षंवर प्रसङ्गिक्कुमागैयालुम् इच्छैयॆऩ्ऱाल् अदु निर्हेतुकमाग वारादागैयालुम् सुकृतविशेषमूलमागवे ऒप्पुक्कॊळ्ळवेण्डु मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अनादि-कर्म-प्रवाह-वैचित्र्याद्

इत्य्-उत्तरणं तु ईश्वरम् अभ्युपगच्छताम् अनभ्युपगच्छतां च तुल्यम् ।↩︎

That these are due to the varied nature of the streams of beginningless karma
is the common explanation
for both those who believe in Iśvara and those who do not.↩︎

Que estos se deben a la naturaleza variada de las corrientes del karma sin inicio
es la explicación común
tanto para aquellos que creen en Iśvara como para los que no lo hacen.↩︎

अनादिकर्मप्रवाहवैचित्र्यत्ताले यॆऩ्ऩुमुत्तरम् ईश्वरऩै इसैन्दार्क्कु मिसैयादार्क्कुम् तुल्यम्।↩︎

ईश्वरऩैयङ्गीगरियादार्क्कु विचित्रकर्म प्रवाहमूलत्वेन व्यवस्थै वेण्डुम् आगिलुम्
नाम् ईश्वरस्वातन्त्र्यमडियागवे व्यवस्थै कॊळ्ळवेण्डावोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अनादीत्यादिना । ईश्वरस्वातन्त्र्यमुम् ईश्वरऩिडत्तिल् वैषम्यनैर्घृण्यम् तट्टा मैक्काग कर्मसापेक्षमॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुमागैयल् ईश्वरऩै इसैन्दार्क्कुम् इसैयादार्क्कुम् इदु तुल्यमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

ईश्वर-स्वातन्त्र्यं
यत्-किञ्चिद्-व्याजावलम्बनेन
तत्-संकल्पित-समये रक्षणस्य निवारकाभावस्य च प्रयोजकम् । (5)↩︎

Iśvara's independence and omnipotence
consist in His determination to protect the jīva
when He chooses to do so,
on the adoption of a vyāja or some form of upāya (endeavour) (or even an apology for upāya )
and in there being no power to prevent Him from doing so.(5)↩︎

Independencia y omnipotencia de Iśvara
consisten en su determinación de proteger el Jīva
Cuando elige hacerlo,
Sobre la adopción de un vyāja o alguna forma de upāya (esfuerzo) (o incluso una disculpa por upāya)
y no hay poder para evitar que lo haga.(5)↩︎

ईश्वरस्वातन्त्र्यमॊरु व्याजत्तैक्कॊण्डु अवऩ् निऩैत्तबोदे रक्षिक्कैक्कुंविलक्कवल्लारिल्लामैक्कुमुऱुप्पाम्।↩︎

ईश्वरऩ् व्याजसापेक्षऩागवे रक्षिक्किऱाऩॆऩ्ऱाल् अवऩ् स्वातन्त्र्यत्तिऱ्कु नैष्फल्यम् वारादोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् ईश्वरस्वातन्त्र्यमित्यादिना । ईश्वरस्वातन्त्र्यम् रक्षणत्तिल् व्याजसापेक्षमाऩालुम् व्याजमुण्डाऩवुडऩे रक्षिक्कैक्कुम् विलक्कुवारिल्लामैक्कुम् हेतुवागैयाल् निष्फलमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवं सति,
"अद्य माम्" इति गाथायाः
तन्-मूल-भूत-वचनानां च
कथं निर्वाह?

इति चेत् — तं ब्रूमः ।↩︎

If this is so,
it may be asked how we are to explain the verse of the Alvar cited before,
when be put the question why the Lord did not choose to save him before and received an answer
and also the texts according to which the Lord is the unconditional Saviour:
Our answer is as follows:--↩︎

Si esto es así,
Se puede preguntar cómo estamos para explicar el verso del Alvar citado antes,
Cuando se le ponga la pregunta por qué el Señor no eligió salvarlo antes
y recibió una respuesta
y también los textos según los cuales el Señor es el Salvador incondicional:
Nuestra respuesta es la siguiente:-↩︎

इप्पडियाऩाल् ’’इऩ्ऱॆऩ्ऩै’’ यॆऩ्गिऱ पाट्टुक्कुम् इदुक्कु मूलमाऩ वचनङ्गळुक्कुम् निर्वाहमॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्; अदु सॊल्लुगिऱोम्;↩︎

इप्पडियागिल् ’’इऩ्ऱॆऩ्ऩैप् पॊरुळाक्कि’’ऎऩ्गिऱ पासुरत्तिल् नम्माऴ्वार् इप्पडि इऩ्ऱॆऩ्ऩैप् पॊरुळाक्कुगैक्कु व्याजमॆऩ्ऩवॆऩ्ऱु केट्क अदऱ्कु ईश्वरऩ् प्रत्युत्तरम् सॊल्लाददऱ्कुम्, इप्पाट्टुक्कु मूलमाऩ वचनत्तिऱ्कुम् अभिप्रायमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडियाऩालित्यादिना ।↩︎

ईश्वरस्य सहजयोः स्वातन्त्र्य-कारुण्ययोः प्राधान्यात्
एतद्-व्याज-भूत-विशेष-कारणानि अनादृत्य,↩︎

The Alvar attaches great importance to Iśvara's omnipotence and compassion
and ignores the vyāja or vyājas adopted by himself,
by which special means he secured the Lord's compassion, when he says -↩︎

El Alvar atribuye gran importancia a la omnipotencia y la compasión de Iśvara
e ignora el vyāja o los vyājas adoptados por él mismo,
por el cual medios especiales, aseguró la compasión del Señor,
Cuando dice -↩︎

ईश्वरऩुक्कु सहजङ्गळाऩ स्वातन्त्र्यकारुण्यङ्गळिऩुडैय प्राधान्यत्ताले इवऱ्ऱुक्कु व्याजभूतङ्गळाऩ विशेषकारणङ्गळै अनादरित्तु↩︎

ईश्वरस्य सहजयोः स्वातन्त्र्य-कारुण्ययोः प्राधान्यात्
एतद्-व्याज-भूत-विशेष-कारणानि अनादृत्य,↩︎

पूर्वं मम पराङ्-मुखत्वापादनस्य
अद्य ममाभिमुख्यापादनस्य च
तव स्वातन्त्र्यं कृपां च वर्जयित्वा ऽन्यत् किम् अपि प्रधान-कारणं न पश्यामि (←व्याज-गौणतोक्ता),

↩︎

"For Thy neglect of me in former times
and for taking me into Thy favour at present,
I see no prominent causes other than Thy omnipotence and compassion.

↩︎

"Por tu negligencia de mí en tiempos anteriores
Y por llevarme a tu favor en la actualidad,
No veo causas prominentes más que tu omnipotencia y compasión.

↩︎

पण्डॆऩ्ऩै पराङ्मुखऩाक्कुगैक्कुम्, इऩ्ऱॆऩ्ऩै अभिमुखऩाक्कुगैक्कुम् उऩ् स्वातन्त्र्यमुम् कृपैयुमॊऴिय वेऱोरु प्रधानकारणङ्गण्डिलेऩ्;↩︎

पण्डॆऩ्ऩै इत्यादि ।
ईश्वरस्वातन्त्र्यमे मोक्षहेतुवॆऩ्गैयुम्,
अदु व्याजनिरपेक्षमॆऩ्गैयुम्,
वैषम्यनैर्घृण्यापादकम् आगैयाल् युक्तम् अऩ्ऱु।
स्वातन्त्र्यत्तैप्पोल् कारुण्यमुम् अनादियाग उळ्ळदु।
चेतनर्गळुडैय अनादरत्तिलुम् रक्षणत्तिलुम्
इवैगळे प्रधानकारणङ्गळ्।
इवैयॊऴिय प्रधानकारणम् वेऱुण्डोवॆऩ्ऱु प्रश्नाभिप्रायम्।↩︎

मह्यम् अ-प्रदर्शितं
स्वतः सर्व-ज्ञेनत्वया दृष्टम् अस्ति चेत्
तत् ब्रूहि

इत्य् उक्त्वा,↩︎

But, if owing to Thy omniscience,
Thou hast seen any such cause,
favour me with a knowledge of it".

↩︎

Pero, si se debe a tu omnisciencia,
Has visto tal causa,
favorame con el conocimiento ".

↩︎

ऎऩक्कुक् काट्टादे स्वतस्सर्वज्ञऩाऩ नी कण्डदुण्डागि लरुळिच्चॆय्यवेणुम् ऎऩ्ऩ↩︎

ईश्वरस्य निरुत्तरतया ऽवस्थितत्वात्
स्वातन्त्र्य-कृपयोः प्राधान्यं
लोकाय प्रकाशयति ।↩︎

The Lord gave no reply
and thereby the Alvar revealed to the world
that the primary or prominent causes
were only His omnipotence and compassion.

This does not mean that
there was no subsidiary cause or vyāja on the part of the Alvar.↩︎

El Señor no dio respuesta
y así el Alvar reveló al mundo
que el principal o prominente causa
fueron solo su omnipotencia y compasión.

Esto no significa que
No hubo causa subsidiaria o Vyāja por parte del Alvar.↩︎

ईश्वरऩ् निरुत्तरऩायिरुक्किऱविरुप्पाले स्वातन्त्र्यकृपैकळिऩुडैय प्राधान्यत्तै नाट्टुक्कु वॆळियिडुगिऱार्।↩︎

ईश्वरऩित्यादि । प्रधानकारणान्तरमिल्लामैयाल् ईश्वरऩ् प्रत्युत्तरम् सॊल्लामलिरुन्दाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अतोऽस्य चेतनस्य लीलोपकरणत्वापादनस्य
प्रधान-कारणम् ईश्वर-स्वातन्त्र्यम्,↩︎

From this it follows that
the primary cause for making the jīva an instrument of His Līlā is His omnipotence (svātantryam)↩︎

De esto se deduce que
La causa principal de hacer del Jīva un instrumento de su līlā
es su omnipotencia (svātantryam)↩︎

इत्ताल्, इच्चेतनऩै लीलोपकरणमाक्कुगैक्कु प्रधानकारणम् ईश्वरस्वातन्त्र्यम्,↩︎

इप्पडि केवलस्वातन्त्र्यमुम्, केवलकारुण्यमुम् प्रधानकारणङ्गळागिल् नैर्घृण्यमुम् सर्वमुक्तिप्रसङ्गमुम् वारादोवॆऩ्ऩिल्; सहकारिकारणसापेक्षङ्गळागैयाल् वारादॆऩ्गिऱार् इत्तालिति ।↩︎

अस्य सह-कारि-कारणं प्रवाहानादि--स्व-तन्त्राज्ञाऽतिलङ्घनम्↩︎

and the subsidiary cause thereof is violation of the command of the omnipotent Lord
which has been flowing like a stream from beginningless time.↩︎

y la causa subsidiaria de la misma
es una violación del mandato del Señor omnipotente
que ha estado fluyendo como una transmisión desde el momento sin inicio.↩︎

इदुक्कु सहकारिकारणम् प्रवाहानादियाऩ स्वतंत्राज्ञातिलङ्घनम्,↩︎

इदुक्कु सहकारिकारणम् प्रवाहानादियाऩ स्वतन्त्राज्ञातिलङ्घनमिति ।
इदऩाल् इच्चेतनऩुडैय बन्धत्तिऱ्कु स्वातन्त्र्यम् प्रधानकारणमागिलुम् इदऱ्कु प्रवाहानादियाग वन्द आज्ञातिलङ्घनादिगळ् सहकारि-कारणङ्गळागैयाल् ईश्वरऩुक्कु नैर्घृण्यप्रसङ्गमिल्लैयॆऩ्ऱु सूचितम्।
इप्पडियेऒरुवऩुडैय बन्धत्तैक् कऴित्तु भोगोपकरणमाक्कुगैक्कु कारुण्यमे प्रधानकारणमागिलुम् अदऱ्कु प्रतिबन्धकमाऩ भगवन्निग्रहनिवर्तकङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळ् सहकारिकारणङ्गळाग अपेक्षितङ्गळागैयाल् अवैगळिल्लाविडिल् सर्वमुक्तिप्रसङ्गम् वारादु ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अस्य भोगोपकरणत्वापादनस्य प्रधान-कारणम्
ईश्वरस्य स्वाभाविक-कारुण्यम्,↩︎

Now the primary cause for making the jīva an instrument of His bhoga (in Paramapada)
is the Lord's natural compassion.↩︎

Ahora la causa principal de hacer del Jīva un instrumento de su bhoga (en Paramapada)
es la compasión natural del Señor.↩︎

इवऩै भोगोपकरणमाक्कुगैक्कु प्रधानकारणम् ईश्वरऩुडैय स्वाभाविककारुण्यम्,↩︎

एतत्-प्रतिबन्धकम् ईश्वर-संकल्पं शमयन्तः सन्तः
सहकारि-कारणत्वेन प्रथिता
एतदीय-सुकृत-विशेष-द्वारक--कृपा-मूलका--वशी-करण-विशेषा
इति,↩︎

The subsidiary cause (sahakāri kāraṇa ) is the vyāja (bhakti or prapatti)
which extinguishes the Lord's punishment (hitherto) acting as a hindrance or obstacle.
Bhakti and prapatti
which are adopted as vyāja to secure Iśvara's favour,
are, themselves, the result of His compassion
due to special acts of merit.

These reveal Iśvara's omnipotent and compassionate nature.↩︎

La causa subsidiaria (Sahakāri kāraṇa) es el Vyāja (Bhakti o Prapatti)
que extingue el castigo del Señor (hasta ahora) actuando como un obstáculo.
Bhakti y Prapatti
que se adoptan como Vyāja
para asegurar el favor de Iśvara,
son, ellos mismos, el resultado de su compasión
Debido a actos especiales de mérito.

Estos revelan la naturaleza omnipotente y compasiva de Iśvara.↩︎

इदुक्कु प्रतिबन्धकमाऩ ईश्वरनिग्रहत्तै शमिप्पित्तुक्कॊण्डु सहकारिकारणमॆऩ्ऱुबेर् पॆऱ्ऱदु इवऩुडैय सुकृतविशेषद्वारककृपैयडियाग वन्द वशीकरणविशेषङ्गळॆऩ्ऱु↩︎

भक्तिप्रपत्तिरूपसहकारिकारणङ्गळ् ताऩ् इत्तऩैगालमिल्लामल् इप्पोदु उण्डावाऩेऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऩुडैय सुकृतविशेषद्वारककृपैयडियाग वन्द इति । सहजकारुण्यत्ताले यादृच्छिकसुकृतविशषम् परिपक्वमाऩ दशैयिले वशीकरणविशेषङ्गळ् उण्डामॆऩ्ऱबडि।↩︎

ईश्वरस्य (स्वातन्त्र्य-कृपा-युक्तं) स्वभावं, वैषम्य-नैर्घुण्याभावं
(पाप-व्याज-सहकार-कृत-) बन्ध-मोक्षादि-व्यवस्थां च प्रमाण-प्रतिनियत-प्रकारेणानुसन्धाय
स्वतन्त्रस्य कृपायाम् अवधानं विधाय
वर्तनं युक्तम्
इति भावः ॥↩︎

The prapanna should bear in mind this attribute of the Lord,
His being free from partiality and cruelty (vaiṣamya and nairghṛṇya)
and bondage and mokṣa being dependent on
the violation of His command and the adoption of the vyāja, respectively,
as they are all based on pramāṇas.
Thus it becomes his duty to lead the life of staunch and exclusive devotion
with firm faith in the compassion of the omnipotent.
This is the (real) meaning.↩︎

La Prapanna debe tener en cuenta este atributo del Señor,
Su estado libre de parcialidad y crueldad (Vaiṣamya y Nairghṛṇya)
y la esclavitud y mokṣa dependiendo de
la violación de su comando y la adopción del Vyāja, respectivamente,
ya que todos se basan en Pramāṇas.
Por lo tanto, se convierte en su deber llevar la vida de la devoción firme y exclusiva
con una fe firme en la compasión de lo omnipotente.
Este es el significado (real).↩︎

ईश्वरऩुडैय स्वभावत्तैयुम् वैषम्यनैर्घृण्यङ्गळिल्लामैयैयुम् बन्धमोक्षादिव्यवस्थैयैयुम् प्रमाणप्रतिनियतमाऩबडियिले अनुसन्धित्तु स्वतंत्रऩुडैय कृपैयिले यूऩ्ऱिप् पोरवडुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स्वभावत्तैयुम् - स्वातन्त्र्यकारुण्यरूपमाऩ स्वभावत्तैयुम्, बन्धमोक्षादिव्यवस्थैयैयुम् - आज्ञातिलङ्घनम् पण्णिऩाल् बन्धं, भक्तिप्रपत्तिरूपव्याजानुष्ठान मोक्षमॆऩ्गिऱ मर्यादैयैयुम्, प्रमाणप्रतिनियतमाऩबडियिले - प्रमाणङ्गळ् यादृशप्रकारविशिष्टमागक् काट्टुगिऩ्ऱऩवो अप्पडिये, अनुसन्धित्तु - तॆळिन्दु कॊण्डु, ऊऩ्ऱिप् पोरवडुक्कुमिति । ईश्वरऩुडैय स्वातन्त्र्यविशिष्ट कृपैयिले एकान्तिकळागप् प्राप्तमॆऩ्ऱबडि।↩︎

निष्कृपऩुडैय स्वातंत्र्यम् बाधकम्।↩︎

The omnipotence of one who has no compassion is dangerous to others;↩︎

La omnipotencia de alguien que no tiene compasión es peligrosa para los demás;↩︎

निष्कृपऩुडैय स्वातंत्र्यम् बाधकम्।↩︎

इवैगळिल् अन्यतरत्तिल् ऊऩ्ऱिप् पोगलागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् निष्कृपऩुडैय स्वातन्त्र्यम् बाधकमिति । कृपैयिल्लादवऩुडैय स्वातन्त्र्यम् बन्धत्तुक्के हेतुवागुमेयॊऴिय मोक्षकारणमागादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अस्वतन्त्रस्य कारुण्यं परेषाम् अनुपकारकं
स्वस्यापि क्लेशावहं भवति ।↩︎

the compassion of one who is not omnipotent
is not helpful to others
and may also cause pain to the one who feels compassion.↩︎

the compassion of one who is not omnipotent
is not helpful to others
and may also cause pain to the one who feels compassion.↩︎

अस्वतंत्रऩुडैय कारुण्यम् परर्क्कुम् अनुपकारकमाय्त् तऩक्कुम् क्लेशावहमायिरुक्कुम्।↩︎

कारुण्यमात्रत्तिल् ऊऩ्ऱिप्पोऩाल् पोदादोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् अस्वतन्त्रऩुडैय कारुण्यमिति ।↩︎

स्वतन्त्रस्य कारुण्यं
संकल्पितस्य निर्वहणात्
स्वस्याप्य् अतिरसावहम्
आश्रितानां सर्वेषां
सदैवानिष्ट-निवृत्तेर् इष्टप्राप्तेश् च हेतुर् भवति ।↩︎

But the compassion of a person
who is also omnipotent
can accomplish whatever is desired
and will bring delight to him
and be the cause of immediately relieving the distress of those who seek his help
and of giving them what they long for.↩︎

Pero la compasión de una persona
quien también es omnipotente
puede lograr lo que se desee
y le traerá deleite
y ser la causa de aliviar inmediatamente la angustia de aquellos que buscan su ayuda
y de darles lo que anhelan.↩︎

स्वतंत्रऩुडैय कारुण्यम् निऩैत्तदु मुडिक्कैयाले तऩक्कु अतिरसमाय् आश्रयिप्पार्क्कॆल्लामऩ्ऱे यनिष्टनिवृत्ति क्कुमिष्टप्राप्तिक्कुमुडलायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडि प्रत्येकत्तिल् बाधकम् सॊल्लि उभयत्तिऩ् एऱ्ऱत्तैक् काट्टुगिऱार् स्वतन्त्रऩुडैय कारुण्यमित्यादिना ।↩︎

वस्तुतो दुःखित्वाभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगैयाले
अवतार-दशैयिलुम्

‘‘व्यसनेषु मनुष्याणां
भृशं भवति दुःखितः’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् २-४०।)

ऎऩ्ऱ् इप्-पुडैयिऱ् सॊल्लुम् अवैय् ऎल्लाम्
अनुग्रह-विषयम् आयिरुप्पार् सिलरै (दण्डकारण्य-ऋषिनिभान्) रञ्जिप्पिक्कैक्कुम्
आसुर-प्रकृतिगळै (अनीश्वरत्वादि-)मोहिप्पिक्कैक्कुम् आगव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थत्तै

२४‘‘कालस्य हि च मृत्योश् च
जङ्गम-स्थावरस्य च ।
ईशते भगवानेकस्
सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईशन्न् अपि महा-योगी
सर्वस्य जगतः प्रभुः ।
कर्माण्य् आरभते कर्तुं
कीनाश इव दुर्बलः ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तेन वञ्चयते लोकान्
माया-योगेन केशवः ।
ये तम् एव प्रपद्यन्ते
न ते मुह्यन्ति मानवाः ॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ६७-१३,१४,१५)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कृत्वा भारावतरणं
पृथिव्याः पृथु-लोचनः ।
मोहयित्वा जगत् सर्वं
गतस् स्वं स्थानम् उत्तमम् ॥’’
(भारतम् मौसल-पर्व ९-३४)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

२६ ‘‘मनुष्य-देहिनां चेष्टाम्
इत्य् एवम् अनुवर्तते ।
लीला जगत्-पतेस् तस्य
छन्दतस् संप्रवर्तते ॥’’
(विष्णुपुराणम् ५-२२-१८।)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिले महर्षिगळ् अऱुदिय् इट्टार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् अवतार-वृत्तान्तङ्गळिलुम्
दुःखाभिनय-मात्रमेय् उळ्ळदु,
अदु-दाऩुम् कृपा-मूलम्।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु स्वतन्त्रऩ् आऩ तऩक्कु लीलैयुम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कूऩर् कुऱळरैक् कॊण्ड् आडि रक्षिक्कै
निरपेक्षर् आऩ राजाक्कळुक्कु लीलैयुम् आय्
कृपा-कार्यमुम् आय्क् काणा निऩ्ऱोम् इऱे।

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगैयाल् इऱे

२७‘‘उपादत्ते सत्ता-स्थिति-नियमनाद्यैश् चिद्--अ-चितौ
स्वम् उद्दिश्य श्रीमान्’’
(श्रीरङ्गराजस्तवम् उत्तरशदगम् ८७)

ऎऩ्ऱदु।

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

एवम्-भावाद् एवावतार-दशायाम्

‘‘व्यसनेषु मनुष्याणां
भृशं भवति दुःखितः’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् २-४०।)

इत्य् एवं-रीत्या प्रतिपाद्यमानानि सर्वाण्य् अपि (चेष्टादीनि )
अनुग्रह-विषयाणां सतां केषाञ्चिद् रञ्जनार्थानि
आसुरप्रकृतीनां (अनीश्वरत्वादि-)मोहनार्थानि चेत्य् एव ।↩︎

In regard to incarnations, it has been said,

"In the distresses of men,
Śrī Rāma is greatly distressed".

(It may be asked how this distress can be reconciled
with the delight spoken of above).

It means only this:
that this distress is only in order to
give delight to those who are worthy of His grace.
In the case of wicked men with the nature of Asuras,
the distress assumed by the avatār
is to make the evil-doer become deluded into thinking
that he is not Iśvara's incarnation.↩︎

Con respecto a las encarnaciones, se ha dicho,

"En las angustias de los hombres,
Śrī Rāma está muy angustiado ".

(Se le puede preguntar cómo se puede reconciliar esta angustia
con el deleite mencionado de arriba).

Significa solo esto:
que esta angustia es solo para
Dar deleite a los que son dignos de su gracia.

En el caso de los hombres malvados con la naturaleza de Asuras,
la angustia asumida por el avatār
es hacer que el malhechor se engañe a pensar
que él no es la encarnación de Iśvara.↩︎

इप्पडियागैयाले अवतारदशैयिलुम् ‘‘व्यसनेषु मनुष्याणां भृशं भवति दुःखितः’’(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् २-४०।) ऎऩ्ऱिप्पुडैयिऱ् सॊल्लुमवैयॆल्लाम् अनुग्रहविषयमायिरुप्पार् सिलरै रञ्जिप्पिक्कैक्कुम् आसुरप्रकृति कळै मोहिप्पिक्कैक्कुमागवत्तऩै।↩︎

स्वतन्त्रऩुडैय कारुण्यम् तऩक्कु रसावहमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? अप्पडियागिल्

‘‘व्यसनेषु मनुष्याणां
भृशं भवति दुःखितः’’

ऎऩ्ऱु सक्रवर्त्तित् तिरुमगऩिऩ् कारुण्यम् अवरुक्कु शोकावहमागिऱदॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु पॊरुन्दुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडियागैयाले इति । स्वतन्त्रऩुडैय कृपै अवऩुक्कु रसावहमॆऩ्बदु लोकसिद्धमागैयाले यॆऩ्ऱबडि।
व्यसनेष्व् इति ।
लोकत्तिल् अन्तःपुरत्तिलुळ्ळार्क्कावदु, तिरुत्तायार् तिरुत्तगप्पऩार्मार्गळुक्कावदु ऒरु व्यसनम् सम्भवित्ताल् अदऱ्काग तत्सम्बन्धिकळ् दुःखिप्पदुण्डु। अप्पडियऩ्ऱिक्के नाट्टिलुळ्ळ मनुष्यर्गळिल् ऎवर्गळुक्कु व्यसनम् वन्दालुम् इवर् दुःखिप्पारॆऩ्गिऱार् मनुष्याणामिति । लोकत्तिल् ऒरु व्यसनम्बोल् इरण्डु मूऩ्ऱु व्यसनम् नेर्न्दाल् अनुभववशत्ताले दुःखम् कुऱैन्दु काणुम्। अप्पडियिल्लैयिऱे इवरुक्कु ऎऩ्गिऱार् व्यसनेष्विति । भृशं दुःखितो भवतीति । व्यसनप्पडुम् मनुष्यऩुडैय दुःखत्तैक्काट्टिलुम् इवर् दुःखम् विञ्जि यिरुक्कुमिऱे। दुःखितो भवति – व्यसनिकळाऩ मनुष्यर्गळुक्कु दुःखमिऩ्ऱु ऒरुबडियाय् मऱुनाळ् ऒरुबडियाय् क्रमेण आऱिप्पोगुम्। अप्पडियऩ्ऱिक्के नाळ्दोऱुम् दुःखित्तेयिरुप्पारिवरॆऩ्ऱबडि।
इतरर् पडुगिऱ क्लेशम्
दैववशत्ताल् वन्दद् आगैयाल्
अदु क्रमेण शान्तमागलाम्।
इवऩ् पडुगिऱ क्लेशम्
तऩ् कावल् सोर्वालेय् अऩ्ऱो
अवर्गळ् क्लेशिप्पद् ऎऩ्गिऱ ऎण्णत्तालुण्डाऩदागैयाल् अनुवर्तित्तुक् कॊण्डेयिरुक्कुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। रञ्जिप्पिक्कैक्कुमिति । तऩ् विषयत्तिल् अवर्गळुक्कु रञ्जनत्तै, अदावदु प्रीतियै युण्डाक्कुगैक्कुम्, लोकत्तिल् ऒरुवऩ् व्यसनप्पट्टाल् अदैप् पार्त्तु सुहृत्ताऩ मऱ्ऱॊरुवऩ् क्लेशप्पडुवा ऩागिल् अन्द सुहृद्विषयत्तिल् क्लेशप्पडुमवऩुक्कु निरवधिकप्रीतियुण्डागक् काण्गिऱोमिऱे! आसुरप्रकृतिकळै मोहिप्पिक्कैक्कुमिति ।
नम्बोले इवऩुम् दुःखितऩागप्पोरुगैयाल्
’’इवऩ् ईश्वरऩऩ्ऱु, इवऩै जयित्तुविडलाम्’’
ऎऩ्गिऱ मोहत्तै युण्डुबण्णुगैक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इमम् अर्थम्

२४‘‘कालस्य हि च मृत्योश् च
जङ्गम-स्थावरस्य च ।
ईशते भगवानेकस्
सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥

↩︎

the truth of what has been said so far -

"It is Bhagavān alone that rules
over time and death
over those that move and those that do not move.
I am stating the truth to you;

↩︎

La verdad de lo que se ha dicho hasta ahora -

"Es solo Bhagavān lo que gobierna
Con el tiempo y la muerte
Sobre los que se mueven y los que no se mueven.
Te estoy declarando la verdad;

↩︎

इव्वर्थत्तै २४‘‘कालस्य हि च मृत्योश्च जङ्गमस्थावरस्य च । ईशते भगवानेकस्सत्यमेतद् ब्रवीमि ते ॥↩︎

अवतारदशैयिल् दुःख प्रलाप पलायनादिगळॆल्लाम् अभिनयमात्रङ्गळेयॊऴिय स्वाभाविकङ्गळऩ्ऱॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । कालस्येत्यादि । ईशत इति । वचनव्यत्ययश्छान्दसः । कालं मुदलाऩ सर्वत्तिऱ्कुम् भगवाऩ् ऒरुवऩे स्वतन्त्रऩाऩ नियन्ता ऎऩ्ऱबडि।↩︎

ईशन्न् अपि महा-योगी
सर्वस्य जगतः प्रभुः ।
कर्माण्य् आरभते कर्तुं
कीनाश इव दुर्बलः ॥

↩︎

the Lord of all the worlds,
though possessed of omnipotence and omniscience,
begins to act (during incarnations ),
as if He were only a weak tiller of the soil.

↩︎

El Señor de todos los mundos,
Aunque posee omnipotencia y omnisciencia,
comienza a actuar (durante las encarnaciones),
Como si fuera solo una oler débil del suelo.

↩︎

ईशन्नपि महायोगी सर्वस्य जगतः प्रभुः ।
कर्माण्यारभते कर्तुं कीनाश इव दुर्बलः ॥↩︎

ईशन् प्रभुरपि – स्वतन्त्रऩाऩ फलप्रदऩाग इरुन्दालुम्, महायोगी - इदु हेतुगर्भविशेणम्। महत्ताऩ युक्तियोडु कूडिऩवऩागैयाल्, दुर्बलः कीनाश इव – दुर्बलऩाऩ कृषी- वलऩैप्पोले, कर्माण्यारभते कर्तुं – दूत्यसारथ्यादिकर्मङ्गळैप्पण्णवारम्भिक्किऱाऩ्।↩︎

तेन वञ्चयते लोकान्
माया-योगेन केशवः ।
ये तम् एव प्रपद्यन्ते
न ते मुह्यन्ति मानवाः ॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ६७-१३,१४,१५)

↩︎

In this way, by His association with wonderful powers,
He deludes the world,
but those who seek refuge under Him
are never deluded",

↩︎

De esta manera, por su asociación con poderes maravillosos,
Engaña al mundo,
Pero aquellos que buscan refugio debajo de él
nunca se engañan ",

↩︎

तेन वञ्चयते लोकान् मायायोगेन केशवः ।
ये तमेवप्रपद्यन्ते न ते मुह्यन्ति मानवाः ॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ६७-१३,१४,१५)↩︎

मयायोगेन – अशक्त्यकार्यकरणाभिनयरूपमाऩ मायायोगत्ताले, लोकान् – आसुरप्रकृतिकळाऩजनङ्गळै, वञ्चयते - इवऩ् ईश्वरऩऩ्ऱु, नम्मैक्काट्टिलुम् दुर्बलऩाऩ मऩिद ऩॆऩ्गिऱ ऎण्णत्तै उण्डुबण्णि मोहिप्पिक्किऱाऩ्। य इत्यादि । ऎवर्गळ् अवऩैये शरणमडैगिऱार्गळो अवर्गळ् दूत्यसारथ्यादिकर्मङ्गळै सौलभ्य सौशील्यकार्यङ्गळाग ऎण्णि मोहत्तै अडैगिऱार्गळिल्लै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘कृत्वा भारावतरणं
पृथिव्याः पृथु-लोचनः ।
मोहयित्वा जगत् सर्वं
गतस् स्वं स्थानम् उत्तमम् ॥’’
(भारतम् मौसल-पर्व ९-३४)

↩︎

and

"Śrī Kṛṣṇa, who had large eyes,
removed the burden off the earth,
deluded the whole world
and has now gone back to His own abode,"

↩︎

y

"Śrī Kṛṣṇa, que tenía ojos grandes,
Quitó la carga de la tierra,
engañó al mundo entero
y ahora ha vuelto a su propia morada ",

↩︎

‘‘कृत्वा भारावतरणं पृथिव्याः पृथुलोचनः ।
मोहयित्वा जगत्सर्वं गतस्स्वं स्थानमुत्तमम् ॥’’
(भारतम् मौसल-पर्व ९-३४)↩︎

कृत्वेत्यादि । स्वं स्थानं – परमपदत्तै, इत्येवमनुवर्तते - इप्पडिये मनुष्यर्गळुडैय चेष्टैयै अभिनयिक् किऱाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

२६ ‘‘मनुष्य-देहिनां चेष्टाम्
इत्य् एवम् अनुवर्तते ।
लीला जगत्-पतेस् तस्य
छन्दतस् संप्रवर्तते ॥’’
(विष्णुपुराणम् ५-२२-१८।)

↩︎

and again

"He imitates the actions of those who have the bodies of men,
but the līlā of the Lord of the world is dependent only on His will".

↩︎

y de nuevo

"Él imita las acciones de aquellos que tienen los cuerpos de los hombres,
Pero el Līlā del Señor del mundo depende solo de su voluntad ".

↩︎

२६‘‘मनुष्यदेहिनां चेष्टामित्येवमनुवर्तते ।
लीला जगत्पतेस्तस्य छन्दतस्संप्रवर्तते ॥’’(विष्णुपुराणम् ५-२२-१८।)↩︎

लीलेत्यादि । अभिनयरूपमाऩ इन्द लीलैयाऩदु अवऩुक्कु स्वच्छैयाले ये उण्डागिऱदु। इतरऩ् प्रेरिक्क वन्ददऩ्ऱॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[१८२]]

इत्यादिषु महर्षयो निर्धारयामासुः ।↩︎

The great sages have declared in the above following ślokas.↩︎

Los grandes sabios han declarado en lo anterior ~~ siguiente ~~ Ślokas.↩︎

इत्यादिगळिले महर्षिकळऱुदियिट्टार्गळ्।↩︎

अतोऽवतार-वृत्तान्ते वपि दुःखाभिनय-मात्रम् एवास्ति ।
तद् अपि कृपामूलम् ।↩︎

Therefore in the stories of the avatārs or incarnations,
the distress is only of the nature of play-acting
and that too has compassion as its cause.↩︎

Por lo tanto, en las historias de los avatārs o encarnaciones,
La angustia es solo de la naturaleza de la acción de juego
Y eso también tiene compasión como causa.↩︎

आगैयाल् अवतारवृत्तान्तङ्गळिलुम् दुःखाभिनयमात्रमेयुळ्ळदु, अदुदाऩुम् कृपामूलम्।↩︎

निगमिक्किऱार् आगैयालिति । दुर्बलव्यापारङ्गळै अभिनयमात्रङ्गळाग महर्षिकळ् सॊल्लियिरुक्किऱबडियालॆऩ्ऱबडि।
व्यसनेष्वित्यादिगळिल् सॊऩ्ऩदु दुःखाभिनयमेयॊऴिय वस्तुतः दुःखमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।
इप्पडि आश्रितरञ्जनार्थम् दुःखाभिनयमुम् कारुण्यकार्यमॆऩ्गिऱार् अदु ताऩुम् कृपामूलमिति ।↩︎

इदं स्वतन्त्रस्य स्वस्य लीलापि भवति ।↩︎

It is of the nature of lilā or sport to the Omnipotent.↩︎

Es de la naturaleza de lilā o deporte a los omnipotentes.↩︎

इदु स्वतन्त्रऩाऩ तऩक्कु लीलैयुमायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडियागिल् ‘‘लीला जगत्-पतेस् तस्य’’ ऎऩ्ऱु अदै लीलैयागच् चॊल्ललामोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु स्वतन्त्रऩाऩ तऩक्कु लीलैयुमायिरुक्कुमिति ।↩︎

कुब्ज-वामनादीनां साभिनन्दनं रक्षणं
निरपेक्षाणां राज्ञां लीला-रूपं कृपा-कार्यं च पश्यामः किल ।↩︎

Have we not seen hunchbacks and dwarfs often taken into protection by kings
who do not expect any return from them?
It is a matter of līlā or play to them
and, at the same time, the consequence of compassion.↩︎

¿No hemos visto jorobos y enanos a menudo tomados con protección por los reyes
Quién no espera ningún retorno de ellos?
Es una cuestión de līlā o juega para ellos
y, al mismo tiempo, la consecuencia de la compasión.↩︎

कूऩर्गुऱळरैक् कॊण्डाडिरक्षिक्कै निरपेक्षराऩ राजाक्कळुक्कु लीलैयुमाय् कृपाकार्यमुमाय्क् काणा निऩ्ऱोमिऱे।↩︎

कृपाकार्यमाय् लीलैयुमायिरुक्कुमॆऩ्बदै दृष्टान्तत्ताले काट्टुगिऱार् कूऩरित्यादि । इतरर्गळैक्कॊण्डाडि रक्षिप्पदु अवर्गळुक्कु सन्तोषकरमायुम् इवऩुक्कु कृपाकार्यमुमाय् आऩालुम् कूऩर् कुऱळरैक् कॊण्डाडि रक्षिप्पदै निरपेक्षराजाक्कळिऩ् लीलार्थमागवुम् काण्गिऱोमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवम्-भावाद् एव हि,

२७‘‘उपादत्ते सत्ता-स्थिति-नियमनाद्यैश् चिद्--अ-चितौ
स्वम् उद्दिश्य श्रीमान्’’
(श्रीरङ्गराजस्तवम् उत्तरशदगम् ८७)

इत्य्-उक्तम् ।↩︎

That is why it is said,

"The Upaniṣads state that
the Lord of Śrī creates, maintains, controls and does such other things
in regard to sentient and non-sentient things,
only for His own sake.
It is therefore, O, Lord of Śrīraṅga,
Thy nature to be the means of salvation (upāya ) for the jīva
and also the object of attainment.
Therefore I seek Thee as my upāya without any thought of my own interests."

↩︎

Por eso se dice

"Los Upaniṣads indican que
El Señor de Śrī crea, mantiene, controla y hace otras cosas
con respecto a las cosas sensibles y no sensibles,
Solo por su propio bien.
Por lo tanto, O, Señor de śrīraṅga,
Tu naturaleza es el medio de salvación (upāya) para el jīva
y también el objeto de logro.
Por lo tanto, te busco como mi upāya
sin pensar en mis propios intereses ".

↩︎

इप्पडियागैयालिऱे २७‘‘उपादत्ते सत्तास्थितिनियमनाद्यैश्चि-दचितौ स्वमुद्दिश्य श्रीमान्’’(श्रीरङ्गराजस्तवम् उत्तरशदगम् ८७) ऎऩ्ऱदु।↩︎

जगद्रक्षणादिगळ् लीलैयाऩालुम् कृपाकार्यङ्गळे ऎऩ्गिऱ विषयत्तिलुम्, स्वातन्त्र्यकारुण्यव्याजसापक्षरक्षकत्वादिगळिलुम् अभियुक्तर् पासुरत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडियागैयालेयिऱे इत्यादिना । चेतनरक्षणम् लीलैयायुम् कृपाकार्यमुमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। सत्तास्थितिनियमनादिगळ् चेतनरुक्कु हिदमागैयाल् कृपाकार्यमॆऩ्ऱु सिद्धम्। चित्तैयुम् अचित्तैयुम् स्वार्थमाग स्वीकरिक्किऱाऩ् ऎऩ्गैयाल् शेषित्वमुम्, स्वातन्त्र्यमुम्, लीलैयुम् सॊल्लप्पट्टदु। श्लोकत्तिऩुडैय पूर्वार्धाथत्तै

‘‘उपायोपेयत्वे तदिह तव तत्त्वं न तु गुणाव्
अतस्त्वां श्रीरङ्गेशय शरणमव्याजमभजम्’’

ऎऩ्गिऱ उत्तरार्धार्थत्तिऱ्कु हेदुवागक्काट्टि, उत्तरार्धार्थत्तै यरुळिच् चॆय्गिऱार्।↩︎

स्वरूपतो रक्षकोपायोपेयता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि पर-हित-व्यापाराश्रयम् आगैयाले
आश्रितर्क्कु रक्षकऩुम् आय्
उपायान्तर-स्थान-निवेशत्ताले उपायमुम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रक्षण-व्यापार-फलाश्रयम् आगैयाले शेषियुम् आय्
अद्-अडिय् आग प्राप्यऩुम् आयिरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् इरुक्कै इवऩुक्कु स्व-रूप-प्रयुक्तम्

ऎऩ्ऱु धर्मि-ग्राहक-प्रमाण-सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

इत्थं पर-हित-व्यापाराश्रयत्वाद्
आश्रितानां रक्षक:,
उपायान्तर-स्थाननिवेशाद् उपायश् च भवति ।↩︎

Since Bhagavān is the seat of the activity for the good of others,
He is the Saviour of those who seek refuge under Him
and since He places Himself in the place of other upāyas (like parābhakti) (in order to protect them),
He is also the upāya.↩︎

Dado que Bhagavān es la sede de la actividad para el bien de los demás, Él es el Salvador de aquellos que buscan refugio debajo de él
y dado que se coloca en el lugar de otras upāyas (como parābhakti) (para protegerlos),
Él también es el upāya.↩︎

इप्पडि परहितव्यापाराश्रयमागैयाले आश्रितर्क्कु रक्षकऩुमाय् उपायान्तरस्थाननिवेशत्ताले उपायमुमायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडि परहितव्यापाराश्रयमागैयाले इत्यादिना । आश्रितर्क्कु रक्षकऩुमाय् उपायान्तरस्थान निवेशत्ताले उपायमुमायिरुक्कुमिति । इदऩाल् ईश्वरऩुक्कु ‘‘उपायोपयत्वे तदिह’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वरूपोपायत्वम् सूचितम्।↩︎

रक्षण-व्यापार-फलाश्रयत्वात् शेषी,
ततो हेतोः प्राप्यश् च भवति ।↩︎

Since He is the seat of the fruit of the activity of protecting (namely, His delight),
He is the śeṣī
and consequently the object of attainment.↩︎

Dado que él es el asiento del fruto de la actividad de la protección (a saber, su deleite),
El es el Śeṣī
y en consecuencia el objeto de logro.↩︎

रक्षणव्यापारफलाश्रयमागैयाले शेषियुमाय् अदडियाग प्राप्यऩुमायिरुक्कुम्।↩︎

उपेयत्वशब्दार्थत्तै विवरिक्किऱार् रक्षणव्यापारेत्यादिना । रक्षणव्यापारफलाश्रयमागैयाले इति । उपायानुष्ठानत्तिऩालुण्डाऩ कैङ्गर्यरूबफलत्तिऱ्कु प्रतिसम्बन्धियायिरुप्पदालॆऩ्ऱ पडि। अदडियाग प्राप्यऩुमायिरुक्कुम् - शेषित्वमडियाग उपयमायुमिरुक्कुम्।↩︎

एवं-भावोऽस्य स्व-रूप-प्रयुक्त

इति धर्मि-ग्राहक-प्रमाण-सिद्धम् ।↩︎

That His being all this is due to His essential nature (svarūpa)
is understood from the pramāṇas or authorities
which help us to know Him.↩︎

Que es todo esto se debe a su naturaleza esencial (svarūpa)
se entiende por los pramāṇas o las autoridades
que nos ayudan a conocerlo.↩︎

इप्पडियिरुक्कै इवऩुक्कु स्वरूपप्रयुक्तमॆऩ्ऱु धर्मिग्राहकप्रमाणसिद्धम्।↩︎

तव तत्त्वमॆऩ्बदै विवरिक्किऱार् इप्पडियिरुक्कै इत्यादिना । इवऩुक्कु स्वरूपप्रयुक्तमॆऩ्ऱु धर्मिग्राहकप्रमाणसिद्धमिति । स्वरूपप्रयुक्तम् - सहजम्। औपाधिकमऩ्ऱॆऩ्ऱबडि।↩︎

गुणेषु कारुण्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि रक्षकऩ् आऩ ईश्वरऩुक्कु प्रधानम् आऩ
ज्ञान-शक्ति-करुणैगळिल्
ज्ञान-शक्तिकळ् निग्रहानुग्रह-साधारणङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कारुण्यम् अनुग्रहत्तुक्क् अ-साधारणम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु कारुण्यम् आवदु पर-हित-प्रवणतै ।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

1. इत्थं रक्षकस्येश्वरस्य प्रधानभूतासु ज्ञान-शक्ति-करुणासु
ज्ञानं शाक्तिश् च निग्रहानुग्रह-साधारणे ।↩︎

2. Of the principal qualities of Iśvara,
such as jñāna (knowledge), śakti or power and compassion,
knowledge and power are qualities which come into play for both punishment and favour,↩︎

3. De las principales cualidades de Iśvara,
como jñāna (conocimiento), Śakti o poder y compasión,
conocimiento y poder son cualidades que entran en juego tanto para el castigo como para el favor,↩︎

4. इप्पडि रक्षकऩाऩ ईश्वरऩुक्कु प्रधानमाऩ ज्ञानशक्तिकरुणैगळिल् ज्ञानशक्तिकळ् निग्रहानुग्रहसाधारणङ्गळ्।↩︎

5. कृपैयिले ऊऩ्ऱिप्पोरवडुक्कुम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदऱ्कुक् कारणत्तै उपपादिक्किऱार् इप्पडि रक्षकऩाऩवित्यादिना ।↩︎

6. कारुण्यम् अनुग्रहस्यासाधारणम् ।↩︎

7. whereas compassion comes into play (only) in conferring favours.↩︎

8. Mientras que la compasión entra en juego (solo) para conferir favores.↩︎

9. कारुण्यमनुग्रहत्तुक्कसाधारणम्।↩︎

10. कारुण्यम् अनुग्रहत्तुक्कसाधारणमिति । ज्ञानशक्तिकळ् निग्रहानुग्रहसाधारणङ्गळागैयालुम्, कारुण्यम् अनुग्रहत्तिऱ्के असाधारणकारणमागैयालुम् अदिलेये ऊऩ्ऱिप्पोरवडुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

11. एषु कारुण्यं नाम - परहित-प्रवणता।↩︎

12. Compassion, here, means, the inclination to do good to others.↩︎

13. Compasión, aquí, significa, la inclinación a hacer el bien a los demás.↩︎

14. इङ्गु कारुण्यमावदु परहितप्रवणतै ।↩︎

15. कारुण्यं परदुःखदुःखित्वमॆऩ्ऱाल् अन्यत्र सम्भावितमाऩालुम्, ईश्वरऩुक्कप्पोदु हेयप्रत्यनीकत्वम् घटियातागैयाल् अदै व्यावृत्तिप्पिक्किऱार् इङ्गु कारुण्यमावदु परहित प्रवणतै इति । इङ्गु - ईश्वरऩिडत्तिले, परहितप्रवणतै - परोपकृतिमनपक्ष्य, अदावदु निरुपाधिकमाग परऩुक्कु हिदत्तैप् पण्णवेण्डुमॆऩ्गिऱ इच्छै ।↩︎

कारुण्य-फलानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु त्रिविध-चेतनर्गळ्-उडैय सत्ता-स्थितिगळुक्कुम्, अनुकूल-वृत्तिगळुक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यर्-उडैय नित्यानुभवत्तुक्कुम्,
मुक्तरुडैय अनावृत्तिक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

लीलाविभूतियिल् सामान्य-सृष्ट्य्-आदिगळुक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वावतार-रूपैय् आऩ शुद्ध-सृष्टिक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-प्रवर्तनत्तुक्कुम्,
अद्-अडियाग तत्त्व-हित-विषयम् आऩ ज्ञानत्तैप् पिऱप्पिक्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्ष श्रद्धैयैय् उण्डाक्कुगैक्कुम्,
इदु कॊडुक्कैक्कु व्याजम् आऩ सुकृत-विशेषत्तुक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अधिकारानुरूपङ्गळ् आऩ निग्रह-शमनोपायङ्गळैक् कॊडुक्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् (उपाय-ग्रहणे) करण-प्रेरण-दशैयिल् सहकारिय् आय् निऱ्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासकऩुक्क् अन्तरायं वन्दाल्
प्रतिसमाधानम् पण्णुविक्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अकिञ्चनर्क्कु उपाय-स्थानत्तिले निऩ्ऱु निर्-अपायम् आग रक्षिक्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् व्याजङ्गळैक् कॊण्डु
प्रसन्नऩ् आय् अन्-आदि-कालम् पण्णिऩ अनन्त-महापराधङ्गळै अनादरित्तु
अन्-अन्त-सुखत्तिले विश्रमिक्कुम् बडि संसार-निवर्तकऩ् आगैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आर्त-प्रपन्नर्क्क् अप्-पोदे मोक्षङ् गॊडुक्कैक्कुम्,

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुन्द नाळ् निर्-अपराधऩ् आय् इरुक्क वेणुम्

ऎऩ्ऱु फलङ् गोल मऱन्द दृप्त-प्रपन्नऩुक्कु

प्रारब्ध-कर्म-वशत्ताले पुगुन्द अपराधत्तुक्क्
अनुतापत्तै विळैप्पित्तु,
अधिकारानुरूपम् आऩ प्रायश्चित्त-विशेषत्तिले मूट्टुगैक्कुम्(=प्रचोदने),

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अङ्ङऩ् (→प्रायश्चित्तकरणे) मृदु-प्रकृतिगळ् अल्लादार्क्कु
यम-विषय-गमनमुम्,
कोलिऩ फलत्तुक्कु प्रतिबन्धमुम् वाराद बडि पण्णि
उपक्लेशङ्गळाले शिक्षिक्कैक्कुम्

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रधानम् आऩ सामान्य-निदानम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)66)

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

(४२तमाहोबिल-यतिः70)

इदं त्रिविध-चेतनानां सत्ता-स्थित्योः,
अनुकूल-वृत्तीनाम्,↩︎

Bhagavān's compassion comes into play in all the following -

- in the creation and sustenance of the three kinds of sentient beings (baddha, mukta and nitya), in keeping them in activities pleasing to the Lord,

↩︎

La compasión de Bhagavān entra en juego
en todo lo siguiente -

- En la creación y sustento de los tres tipos de seres sensibles (Baddha, Mukta y Nitya),

- para mantenerlos en actividades agradables para el Señor,

↩︎

इदु त्रिविधचेतनर्गळुडैय सत्तास्थितिकळुक्कुम्, अनुकूलवृत्तिकळुक्कुम्,↩︎

इदिऩ् कार्यविशेषत्तिऩ् परम्परैयैक् काट्टुगिऱार्
इदु त्रिविधचेतनर्गळुडैय सत्तास्थितिकळुक्कुमित्यादिना ।
सत्ता – स्वरूप लाभम्।
स्थितिः – लब्धस्वरूपस्य कालान्तरानुवृत्तिः ।
अनुकूलवृत्तिकळ् - शेषिकैङ्कर्यमुम् तदुपयुक्तव्यापारङ्गळुम्।
त्रिविधचतनर्गळुडैय ऎऩ्बदै इङ्गेयुम् कूट्टुवदु।↩︎

नित्यानां नित्यानुभवस्य, मुक्तानाम् अनावृत्तेः,↩︎

- in the eternal enjoyment of the eternal sūris,

- in seeing that those who have obtained release from bondage do not return to saṁsāra,

↩︎

- En el disfrute eterno de la eterna sūris,

- Al ver que aquellos que han obtenido la liberación de la esclavitud no regresan a Saṁsāra,

↩︎

नित्यरुडैय नित्यानुभवत्तुक्कुम्, मुक्तरुडैय अनावृत्तिक्कुम्,↩︎

लीला-विभृतौ सामान्य-सृष्ट्य्-आदीनाम्,↩︎

- in the creation of all things (like mahat, ahankāra, tanmātras, etc) in lilā vibhūti (i.e.) in this world,

↩︎

- en la creación de todas las cosas (como Mahat, Ahankāra, Tanmātras, etc.) en Lilā Vibhūti (es decir) en este mundo,

↩︎

लीलाविभूतियिल् सामान्यसृष्ट्यादिगळुक्कुम्,↩︎

लीलाविभूतियिल् सामान्यसृष्ट्यादिगळुक्कुमिति ।
सृष्टिमात्रे भगवत्कृपैये कारणम्, वैषम्यम् कर्मकृतमॆऩ्ऱु करुत्तु। आदिशब्दत्ताल्रक्षणसामान्यम् विवक्षितम्।↩︎

स्वावतार-रूपायाः शुद्ध-सृष्टेः,↩︎

- in the pure creation called His avatār untainted with matter,

↩︎

- En la creación pura llamó a su avatār no contaminado con la materia,

↩︎

स्वावताररूपैयाऩ शुद्धसृष्टिक्कुम्,↩︎

स्वावताररूपैयाऩ शुद्ध सृष्टिक्कुमिति । कारुण्यत्तालेयेदाऩ् अवदरिक्किऱाऩ् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

शास्त्र-प्रवर्तनस्य
तन्-मूलक-तत्त्व-हित-विषयक-ज्ञानोत्पादनस्य,↩︎

- in propagating a knowledge of the śāstras

- and in causing through them a knowledge of the tattvas
and of the means of attaining mukti,

↩︎

- En propagación de un conocimiento de los Śāstras

- y al causarles un conocimiento de los tattvas y de los medios de alcanzar Mukti,

↩︎

शास्त्र-प्रवर्तनत्तुक्कुम्, अदडियाग तत्त्वहितविषयमाऩ ज्ञानत्तैप् पिऱप्पिक्कैक्कुम्,↩︎

शास्त्र प्रवर्तनत्तुक्कुमिति । कारुण्यमिल्लाविडिल् सकलश्रेयोहेतुवाऩ शास्त्रत्तै प्रवर्तिप्पिक्कमाट्टाऩिऱे।
अदडियाग तत्त्वहितविषयमाऩ ज्ञानत्तैप् पिऱप्पिक्कैक्कुमिति । कारुण्यमिल्लाविडिल् शास्त्रप्रवर्तनमुम् तन्मूलमाऩ तत्त्वहितादिविषयकज्ञानजननमुम् घटियातिऱे।↩︎

मोक्ष-श्रद्धा-संपादनस्य
एतत्-प्रदानार्थं व्याज-भूतस्य सु-कृत-विशेषस्य,↩︎

in creating an eagerness for mokṣa ,
in enabling a person to do meritorious actions
which would become the vyāja or upāya for causing the eagerness for mokṣa ,↩︎

- Al crear un entusiasmo por Mokṣa,

- Al permitir que una persona haga acciones meritorias
que se convertiría en el vyāja o upāya por causar el afán por mokṣa,

↩︎

मोक्ष श्रद्धैयैयुण्डाक्कुगैक्कुम्, इदु कॊडुक्कैक्कु व्याजमाऩ सुकृतविशेषत्तुक्कुम्,↩︎

मोक्षश्रद्धैयैयुण्डाक्कुगैक्कुमिति । सहजकारुण्यमिल्लाविडिल् यादृच्छिकसुकृतादिमूलकमोक्षश्रद्धैयुण्डागादिऱे। इदु कॊडुक्कैक्कु – मोक्षप्रदानत्तिऱ्कु।↩︎

अधिकारानुरूप-निग्रह-शमनोपाय-प्रदानस्य,↩︎

- in prescribing upāyas suited to the nature of each individual
for wiping out the punishment for violation of His commands,

↩︎

- en prescribir upāyas adecuado para la naturaleza de cada individuo
por eliminar el castigo por violación de sus órdenes,

↩︎

अधिकारानुरूपङ्गळाऩ निग्रहशमनोपायङ्गळैक् कॊडुक्कैक्कुम्,↩︎

अधिकारानुरूपङ्गळाऩ - सकिञ्चनत्वाकिञ्चनत्वरूपाधिकारानुगुणङ्गळाऩ, निग्रहशमनोपायङ्गळै - भक्तिप्रपत्तिकळै,↩︎

अत्र करण-प्रेरणादि-दशायां सहकारित्वेनावस्थानत्य↩︎

- in being accessory to the mind
being prompted to adopt the upāya,

↩︎

- en ser accesorio a la mente ser solicitado a adoptar el upāya,

↩︎

इवऱ्ऱिल् करणप्रेरणदशैयिल् सहकारियाय् निऱ्कैक्कुम्,↩︎

करणप्रेरणदशैयिल् -
मन-आदिकरणङ्गळै प्रेरेपित्तु उपायानुष्ठानम् पण्णुम् दशैयिल्,↩︎

उपासकस्यान्तराये प्राप्ते
प्रतिसमाधान-करणस्य↩︎

in removing any obstacles
that might stand in the way of the man
who has adopted bhakti as the upāya (upāsaka) in standing,↩︎

en eliminar cualquier obstáculo
que podría interponerse en el camino del hombre
quien ha adoptado a Bhakti como el upāya (upāsaka) en pie,↩︎

उपासकऩुक्कन्तरायम् वन्दाल् प्रतिसमाधानम् पण्णुविक्कैक्कुम्,↩︎

उपासकऩुक्कु अन्तरायम् वन्दाल् प्रतिसमाधानम् पण्णुविक्कैक्कुमिति ।

‘‘अपि चेत् पातकं किञ्चिद्
योगी कुर्यात् प्रमादतः ।
योगमेव निषेवेत’’

ऎऩ्गिऱबडि लघुप्रायश्चित्तरूपमाऩ प्रतीकारत्तैप् पण्णुविक्कैक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अकिञ्चनानाम् उपायान्तर-स्थाने ऽवस्थिति-पूर्वं निरपाय-रक्षणस्य,↩︎

- in the case of those who are destitute of other upāyas (i.e.) prapannas, (standing) in the place of these upāyas
and protecting them from all danger,

↩︎

- En el caso de aquellos
que son indigentes de otros upāyas (es decir) Prapannas,
de pie en el lugar de estos upāyas
y protegerlos de todo peligro,

↩︎

अकिञ्चनर्क्कु उपायस्थानत्तिले निऩ्ऱु निरपायमाग रक्षिक्कैक्कुम्,↩︎

अकिञ्चनर्क्कु इत्यादि । भक्तविषयत्तिल् अङ्गप्रपत्तियुम् पण्णि अङ्गियाऩ उपासनत्तैयुम् पण्णिऩाल् ‘‘माक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्ऱु सङ्कल्पत्तैप् पण्णुमवऩ् स्वतन्त्रप्रपत्तियै अनुष्ठित्ताल् अङ्गियाऩ भक्तिरूपोपायस्थानत्तिले ताऩे निऩ्ऱु अदावदु भक्तिरूपोपायमिल्लामले निरपायमाग रक्षिक्कैक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

एतद्-व्याजावलम्बनेन
प्रसन्नस्यानादिकाल-कृतानन्तापराधानादरण-पूर्वकम्
अनन्त-सुखे विश्रमणं यथा स्यात्
तथा संसार-निवर्तकत्वस्य,↩︎

- in ignoring countless offences of a serious nature
committed by the jīva from beginningless time,
by being gracious to him on account of the vyāja or upāya performed by him
and releasing him from saṁsāra so that he may enjoy endless bliss,

↩︎

- Al ignorar innumerables delitos de naturaleza grave
cometido por el Jīva desde el momento sin inicio,
por ser amable con él a causa del vyāja o upāya realizado por él
y liberándolo de Saṁsāra para que pueda disfrutar de una dicha sin fin,

↩︎

इव्व्याजङ्गळैक् कॊण्डु प्रसन्नऩाय् अनादिकालम् पण्णिऩ अनन्तमहापराधङ्गळै अनादरित्तु अनन्तसुखत्तिले विश्रमिक्कुम्बडि संसारनिवर्तकऩागैक्कुम्,↩︎

आर्त-प्रपन्नेभ्यस् तदैव मोक्ष-प्रदानस्य,↩︎

- in bestowing mokṣa immediately on those prapannas who are impatient of delay,

↩︎

- Al otorgar mokṣa inmediatamente a las prapanias que están impacientes por la demora,

↩︎

आर्तप्रपन्नर्क्कप्पोदे मोक्षङ्गॊडुक्कैक्कुम्,↩︎

जीवन-काले निरपराधेन वर्तितव्यम्

इति फल-प्रार्थनं विस्मृतवतां दृप्त-प्रपन्नानां
प्रारब्ध-कर्म-वशाद्-उपनतस्यापराधस्य कृते ऽनुतापं जनय्याधिकारानुरूपे प्रायश्चित्त-विशेषे प्रवर्तनस्य↩︎

- and, in the case of those prapannas
who are not impatient of delay
and who have forgotten to beg for a life free from sin (after prapatti),
in creating repentance for any offences committed by them owing to past karma which has begun to operate (prārabdha )
and inducing the person to perform the necessary prāyaścitta or expiation suited to his competency;

↩︎

- y, en el caso de esas Prapannas
que no están impacientes por la demora
y que se han olvidado de rogar por una vida libre de pecado (después de Prapatti),
Al crear arrepentimiento por cualquier delito cometido
por ellos debido al karma pasado
que ha comenzado a operar (prārabdha)
e inducir a la persona a realizar la prāyaścitta o expiación necesaria adecuada para su competencia;

↩︎

इरुन्द नाळ् निरपराधऩायिरुक्क वेणुमॆऩ्ऱु फलङ्गोल मऱन्द दृप्तप्रपन्नऩुक्कु प्रारब्धकर्मवशत्ताले पुगुन्द अपराधत्तुक्कनुतापत्तै विळैप्पित्तु अधिकारानुरूपमाऩ प्रायश्चित्तविशेषत्तिले मूट्टुगैक्कुम्,↩︎

तथा-भूत-मृदु-प्रकृतिक-भिन्नानां
यम-विषय-गमनम् अभिमत-फल-प्रतिबन्धं च निरुध्योपक्लेशैः शिक्षणस्य च↩︎

in the case of those who are too hard-hearted to perform prāyaścitta,
in preventing their entrance into the world of Yama
and loss of the benefit begged for by them
by seeing that they are punished for these offences (committed after prapatti) in this life itself with sufferings (like blindness and lameness ) -↩︎

- En el caso de aquellos que son demasiado intensos para realizar prāyaścitta,
Al evitar su entrada al mundo de Yama
y pérdida del beneficio suplicada por ellos
por al ver que son castigados por estos delitos (cometidos después de Prapatti) en esta vida misma con sufrimientos (como la ceguera y la cojera) -

↩︎

अङ्ङऩ् मृदुप्रकृतिकळल्लादार्क्कु यमविषयगमनमुम् कोलिऩ फलत्तुक्कु प्रतिबन्धमुम् वारादबडि पण्णि उपक्लेशङ्गळाले शिक्षिक्कैक्कुम्↩︎

(करुणा) प्रधानं सामान्य-निदानं भवति ।↩︎

(in all these) the Lord's compassion is the principal and common cause.↩︎

(En todos estos) la compasión del Señor es la causa principal y común.↩︎

प्रधानमाऩ सामान्यनिदानमायिरुक्कुम्।↩︎

प्रधानमाऩ सामान्यनिदानमायिरुक्कुमिति ।
तत्-तद्-अङ्कुरादिगळुक्कु
तत्-तद्-बीजादिगळ् विशेष-कारणम् आगिऱाप् पोल्
अऩ्ऱिक्के सर्वाङ्कुर-साधारणम् आऩ जल-पङ्कादिगळैप् पोले
साधारणम् आय् प्रधान-कारणमुम् आय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱबडि। (5)↩︎

सिद्धोपायता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिप् पट्ट कृपा-विशिष्टऩ् आऩ ईश्वरऩ्

‘‘कृष्णं धर्मं (←उपायं) सनातनं’’
(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३)

ऎऩ्गिऱ बडिये सिद्धोपायम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्कुप् प्रसादनङ्गळ् आऩ भक्ति-प्रपत्तिगळ् साध्योपायङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. एवं-विध-कृपा-विशिष्ट ईश्वरः,

‘‘कृष्णं धर्मं (←उपायं) सनातनं’’(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३)

इत्य्-उक्त-रीत्या सिद्धोपायः ।↩︎

2. Iśvara, who is endowed with compassion as described above,
is called Siddhopāya or the upāya that is already existent; thus it is said:-

Those Brahmins who know the first part of the Veda
and those who know the latter part of it,
which treats of the Supreme Being -
they state that Śrī Kṛṣṇa is the eternal dharma (i.e.) the upāya that always exists.

↩︎

3. Iśvara, who is endowed with compassion as described above,
is called Siddhopāya or the upāya that is already existent; thus it is said:-

Those Brahmins who know the first part of the Veda
and those who know the latter part of it,
which treats of the Supreme Being -
they state that Śrī Kṛṣṇa is the eternal dharma (i.e.) the upāya that always exists.

↩︎

4. इप्पडिप्पट्टकृपाविशिष्टऩाऩ ईश्वरऩ् ‘‘कृष्णं धर्मं सनातनं’’(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३) ऎऩ्गिऱबडिये सिद्धोपायम्।↩︎

5. एतादृशकारुण्यविशिष्टऩाऩ भगवाऩे अलौकिकश्रयोरूपमोक्षसाधनमागैयाल् अवऩे सिद्धोपायमॆऩ्गिऱार् इप्पडिप्पट्ट इत्यादिना ।
कृष्णमित्यादि । सनातनं – नित्यम्। धर्मं – अलौकिकश्रेयस्साधनम्।↩︎

6. अस्य प्रसादन-भूते भक्ति-प्रपत्ती साध्योपायौ ।↩︎

7. Bhakti and prapatti,
which are adopted as the means for making Him gracious
are called Sādhyopāyas (i.e.)
upāyas to be adopted for securing His grace.↩︎

8. Bhakti y Prapatti,
que son adoptados como el medio para hacerlo amable
se llaman Sādhyopāyas (es decir)
upāyas para ser adoptado para asegurar su gracia.↩︎

9. इवऩुक्कुप् प्रसादनङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळ् साध्योपायङ्गळ्।↩︎

10. इवऩुक्कु प्रसादनङ्गळाऩ - भगवाऩुडैय निग्रहनिवृत्तिरूप-प्रसादजनकङ्गळाऩ,↩︎

साध्योपायावकाशः

साध्योपाय-विधिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ओर् अधिकारि-विशेषत्तुक्कु कर्तव्यम् आग

२९‘‘माम् एकं शरणं व्रज’’(गीता १८-६६)

ऎऩ्ऱु विधिक्कप् पडुगिऱ प्रपत्तियै
अधिकारि-विशेषणम्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊऩ्ऩव् इडम्
अधिकारि-विशेषणत्तुक्कुच् चॊल्लुम् लक्षणत्तोडु सेरामैयाले
अतिवादम्।

(नीलमेघः (सं)3)

विश्वास-टिप्पनी

स्वर्गकामो ज्योतिष्टोमेन यजेत

इत्यत्र स्वर्गकामना न विहिता - तद् अधिकारि-विशेषणम्।
तत् पूर्वम् एव वर्तते।
यजेतेति तु विधिः।
अत्र व्रज +इति विधिस् तद्वत्।

एवम् अत्रेश्वर एव उपायः,
शरण-व्रज्या ऽधिकारि-विशेषणम्

इति केचित्।
किञ्च शरण-व्रज्यायाः प्राग्-अभावत्वात् न तद् अधिकारि-विशेषणम्।

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु
ईश्वरऩ् उपायम् आय् निऱ्क
उपासनादि-शास्त्रार्थङ्गळुम् अधिकारि-विशेषणङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

(English13)

(Español14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

प्रपत्तियुङ् गूड
उपायम् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱु

सिलर् अतिवादम् पण्णुगिऱदुवुम्
सिद्धोपायत्तिऩ्-उडैय प्राधान्यम् अडिय् आगव् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

साध्योपाय-पात्रम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदु (→सिद्धोपायः) प्रधानम् आऩ पडि -
(साध्योपायः→) प्रसादनङ्गळाले
प्रतिबन्धकम् आऩ निग्रहम् शमित्ताल्
स्वाभाविकानुभवत्तुक्कुप् प्रयोजकम् आगैयाले।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
रत्नत्तुक्कु अऴुक्क् अऱ्ऱाल् वरुम्
स्वाभाविकम् आऩ प्रभा-विकासमुम्
अदुक्क् अनुरूपम् आऩ भगवत्-सङ्कल्प-मात्रत्तालेय् आऩाऱ् पोले
मुक्तऩुक्कु वरुम् ज्ञान-विकासादिगळुम्
अदुक्क् अनुरूपम् आय्क् कॊण्डु
व्यवस्थितम् आऩ भगवत्-सङ्कल्पम् अडियागल् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि नित्यर्क्कुम् (ज्ञानासङ्कोचे भगवान् प्रधानं कारणम्)।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

(नित्यं प्रियास्तव तु केचन ते हि नित्या)
‘‘इच्छात एव तव विश्व-पदार्थपदार्थस्-असत्ता’’
(वैकुण्ठ-स्तवः ३६)

ऎऩ्ऱु अभियुक्तर् संग्रहित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् सिद्धोपायम् प्रधानमेय् आगिलुम्
तद्-वशीकरणार्थम् आऩ साध्योपायानुष्ठानत्तुक्कु

’’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩै (पॊरुळाक्कित् तऩ्ऩैय् ऎऩ्ऩ्-उळ् वैत्ताऩ्
अऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् पुऱम् बोगप् पुणर्त्तद् ऎऩ् सॆय्वाऩ्)’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-९)

इत्य्-आदि-(प्राधान्य-वाचि-)पूर्वाचार्य-वाक्य-विरोधम् इल्लै ।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यो मे गर्भ-गतस्यापि
वृत्तिं कल्पितवान् प्रभुः ।
शेष-वृत्ति-विधाने ऽपि
किं सुप्तस् सो ऽथवा मृत?॥’’
(विष्णुधर्मः (?))

इत्य्-आदिगळुम् रक्षकान्तरन् देडामैक्कुच् चॊऩ्ऩवैय् अत्तऩै;

(नीलमेघः (सं)45)

(विषयः46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लाद बोदु भोजनादिव्-यापारङ्गळुन् तविर(=विहानं) वेणुम्।

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्वयं मृत्-पिण्ड-भूतस्य
पर-तन्त्रस्य देहिनः।’’
(स्वरक्षणेऽप्यशक्तस्य को हेतुः पररक्षणे॥)
(भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९)

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अज्ञो जन्तुर् अनीशोऽयम्
आत्मनस् सुख-दुःखयोः ।
ईश्वर-प्रेरितो गच्छेत्
स्वर्गं वा श्वभ्रम्(=गर्तम्) एव वा॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १२-३६)

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अ-प्रमेयो ऽनियोज्यश् च
यत्र-काम-गमो वशी ।
मोदते भगवान् भूतैर्
बालः क्रिडनकैर् इव॥’’
(भारतम् सबा-पर्व ४०-७८)

(नीलमेघः (सं)66)

(विषयः67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिल्
जीवऩ्-उडैय पारतन्त्र्यमुम्
ईश्वरऩ् इवऩ्-उडैय-कर्मानुगुणम् आग नडत्तुम् बडियैयुञ्
जॊऩ्ऩव् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पाट्टुक्कुम् इव्-वचनङ्गळुक्कुम्
इप्पडि तात्पर्यम् अल्लाद बोदु
सर्व-शास्त्र-विरोधमुम्
("तिरुमालिरुञ्जोलैमलैय् ऎऩ्ऱेऩ्" → ’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् पॊरुळ् आक्कि’ इत्यत्र यथा)
पूर्वापर-विरोधमुम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)76)

(English77)

(Español78)

(मूलम्79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

Bhakti and prapatti,
which are adopted as the means for making Him gracious
are called Sādhyopāyas (i.e.)
upāyas to be adopted for securing His grace.↩︎

Bhakti y Prapatti,
que son adoptados como el medio para hacerlo amable
se llaman Sādhyopāyas (es decir)
upāyas para ser adoptado para asegurar su gracia.↩︎

कस्यचिद् अधिकारि-विशेषस्य कर्तव्यतया

२९‘‘माम् एकं शरणं व्रज’’(गीता १८-६६)

इति विधीयमानां प्रपत्तिम्
अधिकारि-विशेषणत्वेन यत् केचिद् अवोचन्,
सोऽधिकारि-विशेषणस्य विषये +उच्यमानेन लक्षणेनानन्वयाद् अतिवादः ।↩︎

(2) The injunction to perform prapatti is contained in the words,

"Seek refuge under me alone".

Some say that
it is not an injunction to perform prapatti
and that this prapatti should be considered as an attribute of the person specified.

We answer as follows :--
This attribute cannot be held as that of the person so concerned or qualified,
as it does not satisfy the definition of an adjectival attribute.

("He who desires svarga should perform the Jyotiṣṭoma sacrifice".
Here, who desires svarga is an attribute or adjective of the person
and the injunction is that he should perform the sacrifice.
In Mam Ekam Saranam Vraja,
the prapatti has to be performed after hearing the vidhi or injunction;
it did not exist before, like the desire for svarga in the example cited.
Therefore, it is not an attribute;
besides vraja is a verb that prescribes an action.)

This statement is therefore contrary to pramâna or authority.↩︎

(2) El mandato para realizar Prapatti
está contenido en las palabras,

"Busque refugio bajo mí solo".

Algunos dicen que
No es una orden para realizar Prapatti
y que este Prapatti debe considerarse
como un atributo de la persona especificada.

Respondemos de la siguiente manera:-
Este atributo no puede mantenerse
como el de la persona tan preocupada o calificada,
ya que no satisface la definición de un atributo adjetivo .

("El que desea que Svarga debería realizar el sacrificio de Jyotiṣṭoma".
Aquí, quién desea svarga es un atributo o adjetivo de la persona
Y la orden es que debe realizar el sacrificio.
En "Mam Ekam Saranam Vraja",
El Prapatti debe realizarse después de escuchar el Vidhi o orden;
No existía antes, como el deseo de Svarga en el ejemplo citado.
Por lo tanto, no es un atributo;
Además, Vraja es un verbo que prescribe una acción.)

Por lo tanto, esta declaración es contraria a Pramâna o autoridad.↩︎

ओरधिकारिविशेषत्तुक्कु कर्तव्यमाग २९‘‘मामेकं शरणं व्रज’’(गीता १८-६६) ऎऩ्ऱु विधिक्कप्पडुगिऱ प्रपत्तियै अधिकारिविशेषणमॆऩ्ऱु सिलर् सॊऩ्ऩविडम् अधिकारिविशेषणत्तुक्कुच् चॊल्लुम् लक्षणत्तोडु सेरामैयाले अतिवादम्।↩︎

प्रपन्नऩुक्कु भगवाऩ् उपायमागैयाल् प्रपन्नत्वं अदावदु प्रपत्ति, अधिकारि विशेषणमेयॊऴिय साध्योपायमऩ्ऱॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवदु अधिकारिविशेषणत्तिऱ्कुच् चॊऩ्ऩ लक्षणमिल्लामैयाल् अतिवादमॆऩ्गिऱार् ओरधिकारिविशेषत्तुक्कु इत्यादिना । लक्षणविरोधत्तै उपपादिक्किऱार् कर्तव्यमाग इति ।
अधिकारिविशेषणम् विधेयमागादु, विधेयमाऩदु अधिकारिविशेषणमागादॆऩ्ऱबडि।
विधीयमान-क्रियाङ्गतया विधि-वाक्य-गम्यत्वं हि तल्-लक्षणम् । उक्तञ्च –

‘‘फलादिभ्यो विभिन्नत्वात्
प्रपत्तिर् विध्य्-अनन्वयात् ।
विधयान्तरहानश्च??
नाधिकारि-विशेषणम्’’

इति ।↩︎

अन्यथा
+ईश्वरे उपायत्वेनावस्थिते सति
उपासनादि-शास्त्रार्था अप्य् अधिकारि-विशेषणानि स्युः ।↩︎

If this were not so,
while Iśvara is the upāya for bhakti,
the śāstras which prescribe certain forms of meditation and the like
might also be considered as speaking of the attributes of the person concerned
and not actions to be performed.↩︎

Si esto no fuera así,
mientras que Iśvara es el upāya para bhakti,
los Śāstras que prescriben ciertas formas de meditación y similares
También podría considerarse como hablar de los atributos de la persona en cuestión
y no acciones a realizar.↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु ईश्वरऩ् उपायमाय् निऱ्क उपासनादिशास्त्रार्थङ्गळुम् अधिकारिविशेषणङ्गळाम्।↩︎

विपक्षत्तिल् बाधकत्तैक् काट्टुगिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना । ईश्वरऩ् भक्तऩुक्कुम् सिद्धोपायमागैयाल् अवऩुडैय उपासनमुम् कर्मज्ञानङ्गळुम् अधिकारिविशेषणङ्गळागप् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

If this were not so,
while Iśvara is the upāya for bhakti,
the śāstras which prescribe certain forms of meditation and the like
might also be considered as speaking of the attributes of the person concerned
and not actions to be performed.↩︎

Si esto no fuera así,
mientras que Iśvara es el upāya para bhakti,
los Śāstras que prescriben ciertas formas de meditación y similares
También podría considerarse como hablar de los atributos de la persona en cuestión
y no acciones a realizar.↩︎

अतः "प्रपत्तिर् अपि नोपय" इति कैश्चित् क्रियमाणो ऽतिवादोऽपि, सिद्धोपाय-प्राधान्य-मूलक इत्य् एव ।↩︎

(3) Therefore the exaggerated statement of some that prapatti is not an upāya
is only to be taken as stressing the importance of Siddhopāya (i.e.) Iśvara
who is the existent upāya (and not to state that prapatti is not an upāya ).↩︎

(3) Por lo tanto, la declaración exagerada de algunos
de que Prapatti no es un upāya
Solo debe ser tomado como estresando la importancia de Siddhopāya (es decir) Iśvara
quien es el upāya existente
(y no afirmar que Prapatti no es un upāya).↩︎

आगैयाल् प्रपत्तियुङ्गूड उपायमऩ्ऱॆऩ्ऱु सिलर् अतिवादम् पण्णुकिऱदुवुम् सिद्धोपायत्तिऩुडैय प्राधान्यमडियागवित्तऩै।↩︎

इप्-पडि प्रपत्तियुम् साध्योपायम् ऎऩ्ऱाल्
सिल अभियुक्तर् प्रपत्ति उपायमऩ्ऱॆऩ्ऱु सॊल्लुवदऱ्कु अभिप्रायमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । अतिवादम् पण्णुगिऱदुवुमिति । इदऩाल् अवर्गळ् सॊल्लुगिऱदु अतिवादमे यॊऴिय वास्तवमऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितम्। इन्द अतिवादत्तुक्कुत्ताऩ् निमित्तमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सिद्धोपायत्तिऩुडैय प्रधान्यमडियागवित्तऩै इति ।↩︎

तस्य प्राधान्यं च
प्रसादनैः प्रतिबन्धके निग्रहे शान्ते सति
स्वाभाविकानुभवस्य प्रयोजकत्वात् ।↩︎

Siddhopāya is of prime importance, because
if, by proper propitiation, the punishment of the Lord is cancelled,
it becomes helpful for the enjoyment or experience (of Bhagavān)
which is natural to the Self (in its purity).↩︎

Siddhopāya es de gran importancia, porque
Si, por propiciación adecuada, el castigo del Señor se cancela,
se vuelve útil para el disfrute o la experiencia (de Bhagavān)
que es natural para el yo (en su pureza).↩︎

अदु प्रधानमाऩ पडि; प्रसादनङ्गळाले प्रतिबन्धकमाऩ निग्रहम् शमित्ताल् स्वाभाविकानुभवत्तुक्कुप् प्रयोजकमागैयाले।↩︎

फ़्फ़्प्रधानमाऩबडियैक् काट्टुगिऱार् अदु प्रधानमाऩबडि इत्यादिना । प्रतिबन्धकमाऩनिग्रहम् शमित्तालिति । इदऩाल् साध्योपायङ्गळ् निग्रहशमन उपक्षीणङ्गळागैयाल् अप्रधानङ्गळ् ऎऩ्ऱु सूचितम्।

स्वाभाविकानुभवत्तुक्कुप् प्रयोजकमागैयाले इति । स्वाभाविक भगवदनुभवत्तिऱ्कुप् प्रयोजकमागैयाले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

[[१९६]]

तत् कथम् इति चेत्---
रत्नस्य मालिन्ये नष्टे सति
जायमानः स्वाभाविकः प्रभा-विकासो
यथा तद्-अनुरूप भगवत्-संकल्प-मात्र-निबन्धनो भवति,
तथा मुक्तस्य जायमाना ज्ञान-विकासादयोऽपि
तद्-अनुरूप-व्यवस्थित-भगवत्-संकल्प-निबन्धना भवन्ति ।↩︎

If it is asked how this happens, the answer is as follows:--
When the gem is cleansed of the dust (enveloping it),
it shines with a natural radiance,
but this natural radiance is due only to the will of Iśvara
that ordains its having radiance.
So also the expansion of knowledge and other attributes which the mukta acquires
are due to the will of Iśvara, which ordains them.↩︎

Si se pregunta cómo sucede esto, la respuesta es la siguiente:-
Cuando la gema se limpia del polvo (envuelto),
brilla con un resplandor natural,
Pero este resplandor natural se debe solo a la voluntad de Iśvara
que ordena que tenga un resplandor.
Así también la expansión del conocimiento y otros atributos que el Mukta adquiere
se deben a la voluntad de Iśvara, que les ordena.↩︎

अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; रत्नत्तुक्कु अऴुक् कऱ्ऱाल् वरुम् स्वाभाविकमाऩ प्रभाविकासमुम् अदुक्कनुरूपमाऩ भगवत्सङ्कल्पमात्रत्तालेयाऩाऱ्पोले मुक्तऩुक्कु वरुम् ज्ञानविकासादिगळुम् अदुक्कनुरूपमाय्क्कॊण्डु व्यवस्थितमाऩ भगवत्सङ्कल्पमडियागलायिरुक्कुम्।↩︎

साध्योपायङ्गळाले निग्रहम् शमित्ताल् स्वाभाविकानुभवम् ताऩाग वारादो? अदुक्कु सिद्धोपायम् प्रयोजकमाग वेण्डुमो? अऴुक्कुप्पोऩाल् रत्नत्तुक्कु स्वाभाविक प्रकाशम् ताऩाग वरक् काणविल्लैयो? ऎऩ्ऱु शङ्कैयिल् दृष्टान्तत्तिलुम् शिक्षणीयांशत्तैक्काट्टि उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् रत्नत्तुक्कु अऴुक्कऱ्ऱालित्यादिना । अदुक्कनुरूपमाऩविति । रत्नमुळ्ळवरैयिल् इदऱ्कु स्वाभाविकप्रकाशम् इरुक्कक्कडवदु ऎऩ्गिऱ ईश्वरऩ् सङ्गल्बत्ताले ऎऩ्ऱबडि। इदऩाल् दृष्टान्तत्तिलुम् स्वाभाविक प्रकाशम् भगवत्सङ्कल्प हेतुकमॆऩ्ऱु सिद्धिप्पदाल् दार्ष्टान्तिकमाऩ मुक्तादिगळुडैय भगवदनुभवत्तिऱ्कुम् सिद्धोपयसङ्कल्पमे प्रयोजकमागवेण्डुमागैयाले सिद्धोपायम् प्रधानमागलामॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

एवं नित्यानाम् अपि (ज्ञानासङ्कोचे भगवान् प्रधानं कारणम्)।↩︎

Likewise, in the case of the eternal süris
(their eternal possession of certain attributes
is due to the eternal will of the Lord).↩︎

Del mismo modo, en el caso de la eterna Süris
(su eterna posesión de ciertos atributos
se debe a la voluntad eterna del Señor).↩︎

इप्पडि नित्यर्क्कुम्।↩︎

इप्पडि नित्यर्क्कुमिति । मुक्तऩुक्कु वरुम् ज्ञानविकासभगवदनुभवादिगळुक्कु तदनुरूपभगवत्सङ्कल्पम् कारणमागिऱाप्पोले, नित्यर्गळुडैय नित्यमाऩ भगवदनुभवादिगळुक्कुम् तदनुरूप भगवत्सङ्कल्पमे कारणमॆऩ्ऱबडि,↩︎

इमम् अर्थम्

(नित्यं प्रियास्तव तु केचन ते हि नित्या)
‘‘इच्छात एव तव विश्व-पदार्थपदार्थस्-असत्ता’’
(वैकुण्ठ-स्तवः ३६)

इत्य् अभियुक्ताः संजगृहुः ।↩︎

Learned men expressed this idea briefly in the śloka :

"All things have their being in accordance with Thy will;
among them some are ever pleasing to Thee;
they are eternal;
Thy noble attributes which are, by nature, subject to Thee
illustrate this truth to us".

↩︎

Los hombres aprendidos expresaron esta idea brevemente en el Śloka:

"Todas las cosas tienen su estar de acuerdo con tu voluntad;
Entre ellos, algunos son siempre agradables para ti; son eternos;
Tus nobles atributos que, por naturaleza, están sujetos a ti
Ilustrar esta verdad para nosotros ".

↩︎

इव्वर्थत्तै

‘‘इच्छात एव तव विश्वपदार्थसत्ता’’(वैकुण्ठ-स्तवः ३६)

ऎऩ्ऱु अभियुक्तर् संग्रहित्तार्गळ्।↩︎

ननु नित्यरुडैय भगवदनुभवम् नित्यमॆऩ्ऱु सॊल्लिक्कॊण्डे अदऱ्कु भगवत्सङ्कल्पाधीनत्वम् सॊल्लुवदु पॊरुन्दुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थत्तै इच्छात एव इत्यादिना ।

‘‘नित्यं प्रियास्तव तु केचन ते हि नित्याः’’ ऎऩ्बदु मेल् पादम्।

नित्यङ्गळॆल्लाम् नित्येच्छा सिद्धङ्गळागैयाल् नित्यमाऩ नित्यर्गळुडैय भगवदनुभवमुम् नित्यमाऩ भगवत्सङ्कल्पाधीनमावदु उपपन्नमाग लामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतः सिद्धोपाये प्रधाने सत्य् अपि
तद्-वशी-करणार्थं साध्योपायानुष्ठानस्य
“अद्य माम्” इत्य्-आदि-
(पूर्वोदाहृत-प्राधान्य-वाचि-)पूर्वाचार्य-वाक्य-विरोधो नास्ति ।↩︎

Therefore, though Siddhopāya or Iśvara
who is the existent upāya
is all-important,
the means of obtaining His grace, otherwise called Sādhyopāya, has also to be adopted.
This is not at variance with the statements of former ācāryas
as seen in Tiruvaymoli (10-8-9), cited before.↩︎

Por lo tanto, aunque Siddhopāya o Iśvara
quien es el upāya existente
es muy importante,
También se debe adoptar los medios para obtener su gracia, de otra manera llamado Sādhyopāya.
Esto no está en desacuerdo con las declaraciones del antiguo ācāryas
Como se ve en Tiruvaymoli (10-8-9), citado antes.↩︎

आगैयाल् सिद्धोपायम् प्रधानमेयागिलुम् तद्वशीकरणार्थमाऩ साध्योपायानुष्ठानत्तुक्कु ’’इऩ्ऱॆऩ्ऩै’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-८-९) इत्यादिपूर्वाचार्यवाक्य-विरोधमिल्लै।↩︎

साध्योपायानुष्ठानत्तिऱ्कु ’’इऩ्ऱॆऩ्ऩैप् पॊरुळाक्कि’’ इत्यादि श्रीसूक्तिविराधमिल्लैयॆऩ्ऱु निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना । सिद्धोपायम् प्रधानमाऩालुम् तद्वशीकरणार्थम् साध्योपायम् अनुष्ठेयमागैयाल् साध्योपायानुष्ठानत्तिऱ्कु इऩ्ऱॆऩ्ऩैइत्यादि पूर्वाचार्यश्रीसूक्तिविराधमिल्लै यॆऩ्ऱन्वयम्।↩︎

‘‘यो मे गर्भ-गतस्यापि
वृत्तिं कल्पितवान् प्रभुः ।
शेष-वृत्ति-विधाने ऽपि
किं सुप्तस् सो ऽथवा मृत?॥’’
(विष्णुधर्मः (?))

इत्य्-आदीन्य् अपि
रक्षकान्तरानन्वेषणार्थम् उक्तानीत्य् एव ।↩︎

जीविका, वृत्तिः, अर्थः, धर्मः, देवः↩︎

The śloka which says:

"The Lord who took the necessary means or upāya for making me live,
while yet in my mother's womb -
is He now asleep or is He now dead
in regard to the means to be adopted
for making me live after being born ?"

- this is sometimes quoted in support of the statement that the Lord is alone the upāya
and that the jīva has to do nothing at all by way of upāya or vyāja.
It should be taken only as meaning that we should not seek any other protector
(and not to forbid man from any form of endeavour).↩︎

El Śloka que dice:

"El Señor que tomó los medios necesarios o upāya por hacerme vivir,
Mientras aún en el vientre de mi madre -
¿Está ahora dormido o ahora está muerto?
con respecto a los medios a adoptar
Por hacerme vivir después de haber nacido? "

- Esto a veces se cita en apoyo de la declaración de que el Señor está solo el upāya
y que el Jīva no tiene que hacer nada en absoluto a través de Upāya o Vyāja.
Debe tomarse solo como significado que no debemos buscar ningún otro protector
(y no prohibir al hombre de ninguna forma de esfuerzo).↩︎

‘‘यो मे गर्भगतस्यापि वृत्तिं कल्पितवान् प्रभुः ।
शेषवृत्तिविधानेऽपि किं सुप्तस्सोऽथवा मृत॥’’
(विष्णुधर्मः (?))
इत्यादिगळुम् रक्षकान्तरन्देडामैक्कुच् चॊऩ्ऩवैयत्तऩै;↩︎

इप्पडियागिल् ‘‘या म गर्भगतस्यापी’’ - त्यादिवचनङ्गळुक्कु भावमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् यो मे गर्भगतस्यापीति । यः - प्रभुः, गर्भगतस्यापि – कै काल्गळै नीट्टवुम् मुडक्कवुम् क्षमऩऩ्ऱिक्के गर्भत्तिले यिरुन्दवऩुक्कुम्, वृत्तिं कल्पितवान् – जीवनानुगुणवृत्तियै सङ्गल्बित्ताऩो; शेषवृत्तिविधानेऽपि – बाल्याद्यवस्थैकळिल् जीवनविधानत्तिलुम्, किमित्यादि । अन्द ईश्वरऩ् सुप्तऩायिरुक्किऱाऩो अल्लदु मृतऩाऩाऩो ऎऩ्ऱबडि।

इङ्गु सामान्यमाग उपायानुष्ठानत्तै निषधिप्पदागत् तोऱ्ऱुगैयाल् मोक्षोपायानुष्ठाननिषेधमुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु पूर्वपक्षियिऩ् अभिप्रायम्। इदिऩ् भावत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् रक्षकान्तरम् तेडामैक्कुच् चॊऩ्ऩ वैयत्तऩै इति ।

नमक्कु अत्यन्ताशक्यमाऩ गर्भवासादिदशैयिलुम् रक्षित्त ईश्वरऩ्
सर्वदा जागरूकऩ् आयिरुक्क
देहयात्रैक्काग वेऱॊरुवऩैत् तेडवेण्डाम् ऎऩ्ऱु
सॊऩ्ऩदत्तऩैबोक्कि निर्व्यापारऩाग इरुक्कवेणुमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडियऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अन्यथा भोजनादि-व्यापारा अपि त्याज्याः प्रसज्येरन् ।↩︎

Otherwise one will have to give up
even such endeavours as have to be made for obtaining food.↩︎

De lo contrario, uno tendrá que rendirse(??)
Incluso los esfuerzos que deben hacerse para obtener alimentos.↩︎

अल्लादबोदु भोजनादिव्यापारङ्गळुन् दविरवेणुम्।↩︎

विपक्षे बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् अल्लादबोदु इत्यादिना ।↩︎

‘‘स्वयं मृत्-पिण्ड-भूतस्य
पर-तन्त्रस्य देहिनः’’
(स्वरक्षणेऽप्यशक्तस्य को हेतुः पररक्षणे॥)
(भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९)

↩︎

Likewise the following ślokas:-

"The embodied being is like a lump of clay
subject to the will of another
and unable to help himself.
How, then, can he protect another?,"

↩︎

Del mismo modo, los siguientes Ślokas:-

"El ser encarnado es como un trozo de arcilla
sujeto a la voluntad de otro
e incapaz de ayudarse a sí mismo.
¿Cómo, entonces, puede proteger a otro? "

↩︎

‘‘स्वयं मृत्पिण्डभूतस्य परतन्त्रस्य देहिनः’’(भारतम् शान्ति-पर्व २९४-१९)↩︎

‘‘स्वयं मृत्पिण्डभूतस्य’’ त्यादिगळुक्कु जीवऩ् अत्यन्तपरतन्त्रऩ् ऎऩ्बदिलेये तात्पर्यम्।

‘‘अप्रमेय’’ इत्यादि कळुक्कु ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩाय् कर्मानुगुणमाग जीवऩ्गळै प्रवर्तिप्पिक्किऱाऩ् ऎऩ्बदिलेये तात्पर्यमॆऩ्गिऱार् स्वयं मृत्पिण्डेत्यादिना । ‘‘स्वरक्षणेऽप्यशक्तस्य को हेतुः पररक्षणे’’ ऎऩ्बदु इदिऩ् उत्तरार्धम्।↩︎

‘‘अज्ञो जन्तुर् अनीशोऽयम्
आत्मनस् सुख-दुःखयोः ।
ईश्वर-प्रेरितो गच्छेत्
स्वर्गं वा श्वभ्रम्(=गर्तम्) एव वा॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १२-३६)

↩︎

and

" The jīva is ignorant and absolutely helpless in matters concerning his pleasures and pains.
He goes to svarga or naraka being directed by Iśvara,
who rules over all,"

↩︎

y

"El Jīva es ignorante y absolutamente indefenso en asuntos sobre sus placeres y dolores.
Él va a Svarga o Naraka dirigido por Iśvara,
Quién gobierna sobre todo "

↩︎

‘‘अज्ञो जन्तुरनीशोऽयमात्मनस्सुखदुःखयोः ।
ईश्वरप्रेरितो गच्छेत् स्वर्गं वा श्वभ्रमेव वा॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १२-३६)↩︎

अज्ञः – ज्ञानशून्यऩ्, अनीशः – शक्तियऱ्ऱवऩ्, इन्द इरण्डु श्लोकङ्गळुम् जीवपारतन्त्र्यपरम्।↩︎

‘‘अ-प्रमेयो ऽनियोज्यश् च
यत्र-काम-गमो वशी ।
मोदते भगवान् भूतैर्
बालः क्रिडनकैर् इव॥’’
(भारतम् सबा-पर्व ४०-७८)

↩︎

लीला, देवः↩︎

and also,

"Inscrutable is Bhagavān.
He cannot be ordered by any one.
He can go wherever He chooses.
He has all beings under His control.

Like a child playing with its toys,
He plays with beings
(and enjoys His līlā)"

↩︎

Y también,

"Inscrutable es Bhagavān.
No puede ser ordenado por nadie.
Puede ir a donde sea que elija.
Tiene todos los seres bajo su control.

Como un niño jugando con sus juguetes,
Juega con seres
(y disfruta de su līlā) "

↩︎

‘‘अप्रमेयोऽनियोज्यश्च यत्र काम गमो वशी ।
मोदते भगवान् भूतैर्बालः क्रिडनकैरिव॥’’
(भारतम् सबा-पर्व ४०-७८)↩︎

अप्रमेयः – प्रमातुमयोग्यः । परिपूर्णऩॆऩ्ऱबडि। अनियोज्यः – इतरप्रेर्यऩऩ्ऱु स्वतन्त्रऩॆऩ्ऱबडि। यत्र कामगमः – यत्र कामस्तत्र गमः – गमनं यस्य तथोक्तः । वशी – वशे सर्वमस्येति वशी । भूतैः – कर्मानुगुणप्रवृत्तैः प्राणिभिः, क्रीडनकैः – क्रीडापरिकरङ्गळाऩ कन्तुकादिगळाले, इप्पडि प्राणिकळुक्कु क्रीडनकसाधर्म्यम् सॊल्लियिरुप्पदाल् उपायानुष्ठानम् वेण्डामॆऩ्ऱु शङ्गिप्पवऩिऩभिप्रायम्।
इङ्गु भूतशब्दम् कर्मानुगुण-प्रवृत्त-प्राणि-परम् आगैयाले
उपायानुष्ठानरूपकर्मत्तैप् पण्णि वैत्तु
तदनुगुणम् आगवे रक्षिक्कुमॆऩ्ऱु परिहारतात्पर्यम्।(5)↩︎

इत्य्-आदिषु जीवस्य पारतन्त्र्यम् ईश्वरस्य कर्मानुगुण-प्रवर्तन-प्रकारञ्चोच्यत इत्य् एतावद् एव ।↩︎

-- in these ślokas, what is intended to be stated
is only the jīva's entire dependence (on the Lord)
and Iśvara treating him in accordance with his karma.
(They do not prescribe the giving up of all endeavour on the part of the jīva ).↩︎

- En estos Ślokas, lo que se pretende que se indique
es solo la dependencia completa del Jīva (del Señor)
e iśvara lo trató de acuerdo con su karma.
(No prescriben la renuncia de todo el esfuerzo por parte del Jīva).↩︎

इत्यादिगळिल् जीवऩुडैय पारतन्त्र्यमुम् ईश्वरऩिवऩुडैयकर्मानुगुणमाग नडत्तुम्बडियैयुञ्जॊऩ्ऩवित्तऩै।↩︎

अस्या गाथाया एषां वचनानां चैवं तात्पर्ये ऽसति
सर्व-शास्त्र-विरोधः
("तिरुमालिरुञ्जोलैमलैय् ऎऩ्ऱेऩ्" → ’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् पॊरुळ् आक्कि’ इत्यत्र यथा)
पूर्वापर-विरोधश् च प्रसज्येयाताम् ।↩︎

If this interpretation is not accepted for the verse in Tiruvoymozhi (quoted above ) and for these ślokas,
there will be conflict with all śāstras
and also inconsistencies with what has been said before.↩︎

Si esta interpretación no se acepta para el versículo en Tiruvoymozhi (citado anteriormente) y para estos Ślokas,
Habrá conflicto con todos los Śāstras
y también inconsistencias con lo que se ha dicho antes.↩︎

इप्पाट्टुक्कुमिव्वचनङ्गळुक्कुमिप्पडि तात्पर्य मल्लादबोदु सर्वशास्त्रविरोधमुम् पूर्वापरविरोधमुम् वरुम्।↩︎

विपक्षत्तिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पाट्टुक्कुमित्यादिना । सर्वशास्त्रविरोधमुमिति ।
‘‘ज्योतिष्टोमेन स्वर्गकामो यजेत’’त्यादि स्वर्गाद्युपायविधायकशास्त्रङ्गळ् विरोधिक्कुम् ऎऩ्ऱबडि।

पूर्वापरविरोधमुमिति। ’’तिरुमालिरुञ्जोलैमलैयॆऩ्ऱेऩ्’’ ऎऩ्गिऱ आरम्भप् पासुरत्तिऱ्कुम् ’’इऩ्ऱ् ऎऩ्ऩैप् पॊरुळ् आक्कि’’ ऎऩ्गिऱव् इप्-पासुरत्तिऱ्कुम् विरोधम् वरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०९ संबन्ध-विशेष-मूलक-शङ्काः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि ईश्वर-स्वातन्त्र्य--सह-ज--कारुण्यङ्गळ् अडिय् आग वरुङ् गलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम् सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सम्बन्ध-विशेषम् अडियाग वरुम् कलक्कत्तुक्कुप् परिहारञ् जॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. एवम् ईश्वर-स्वातन्त्र्य--सह-ज-कारुण्य-मूलकानां जायमानानां व्यामोहानां परिहारान् अवोचाम ।↩︎

2. So far we have dispelled certain misconceptions that may arise from a consideration of Iśvara's omnipotence and the compassion which is natural to Him.↩︎

3. Hasta ahora hemos disipado ciertos conceptos erróneos
que pueden surgir de una consideración de la omnipotencia y la compasión de Iśvara y la compasión que es natural para él.↩︎

4. इप्पडि ईश्वरस्वातन्त्र्यसहजकारुण्यङ्गळडियाग वरुङ्गलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम् सॊऩ्ऩोम्।↩︎

5. इऩि वृत्तत्तै अनुवादम् पण्णि वक्ष्यमाणत्तै प्रतिज्ञैसॆय्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना ।
ईश्वरेत्यादि । ईश्वरऩ् स्वातन्त्र्यत्ताले व्याजत्तै अनुष्ठित्तालुम् रक्षियाऩ्; सहजकारुण्यत्ताले व्याजत्तै अनुष्ठियाविडिलुम् रक्षिप्पऩ्। व्याजत्तै ऒप्पुक्कॊण्डाल् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩ् इदै मुऩ्बे एऩ् उण्डाक्कविल्लै। मेलुम् अप्पोदु ईश्वरऩ् स्वतन्त्रऩॆऩ्बदऱ्कुक् कुऱैवु उण्डागादो इत्यादि शङ्गैगळुक्कुप् परिहारम् सॊऩ्ऩोमॆऩ्ऱबडि।↩︎

6. [[१९२]]
अथ सम्बन्ध-विशेष-मूलकम् उपनमतो च्यामोहस्य परिहारं ब्रूमः ।↩︎

7. We will now proceed to clear doubts which might arise from a consideration of the peculiar relationship ( that exists between the jīva and Iśvara ).↩︎

8. Ahora procederemos a limpiar dudas que podrían surgir
de una consideración de la relación peculiar
(que existe entre Jīva e Iśvara).↩︎

9. सम्बन्धविशेषमडियाग वरुम् कलक्कत्तुक्कुप् परिहारञ् जॊल्लुगिऱोम्।↩︎

याच्ञा स्वरूपानुरूपा

(English1)

1. We will now proceed to clear doubts which might arise from a consideration of the peculiar relationship ( that exists between the jīva and Iśvara ).↩︎

१० लक्ष्म्यां शङ्काः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि नारायण-शब्दत्तिल् सिद्धम् आऩ गुण-विशेष--सम्बन्ध-विशेषङ्गळ् अडिय् आगप् पिऱक्कुङ्
कलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम् उदाहरित्तोम्;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩि

३८‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो
देव्या कारुण्य-रूपया ।
रक्षकस् सर्व-सिद्धान्ते (←मन्त्रसिद्धान्तादि ४)
वेदान्तेऽपि च गीयते॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४)

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स-पत्नीकऩ् आय्क् कॊण्डु
सर्व-रक्षण-यज्ञ-दीक्षितऩ् आऩ सर्वेश्वरऩुक्कु
श्रीमच्-छब्दत्तिले सॊल्लुगिऱ पत्नी-सम्बन्धत्तिल्
वरुङ् कलक्कङ्गळुक्कु दिङ्-मात्रत्ताले परिहारङ् काट्टुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

We will now proceed to clear doubts which might arise from a consideration of the peculiar relationship ( that exists between the jīva and Iśvara ).↩︎

Ahora procederemos a limpiar dudas que podrían surgir
de una consideración de la relación peculiar
(que existe entre Jīva e Iśvara).↩︎

एवं नारायण-शब्दे सिद्धान् गुण-विशेष--सम्बन्ध-विशेषान्
हेतुत्वेन +अवलम्ब्य जायमानानां व्यामोहानां परिहारान् उदाहार्ष्म ।↩︎

So far we have dispelled the misconceptions that might arise
from a consideration of the peculiar attributes and the peculiar relationship (of śeṣa and śeṣī )
which are revealed in the word Nārāyaṇa,↩︎

Hasta ahora hemos disipado los conceptos erróneos que podrían surgir
De una consideración de los atributos peculiares y la relación peculiar (de Śeṣa y Śeṣī)
que se revelan en la palabra nārāyaṇa,↩︎

इप्पडि नारायणशब्दत्तिल् सिद्धमाऩ गुणविशेषसम्बन्धविशेषङ्गळडियागप् पिऱक्कुङ् गलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम् उदाहरित्तोम्;↩︎

इऩि वृत्तानुवादपूर्वकमाग शिष्यावधानार्थम् वक्ष्यमाणार्थत्तै प्रतिज्ञै पण्णुगिऱार् इप्पडि इत्यादिना ।

‘‘गुणविशेषसम्बन्धविशेषङ्गळडियागप् पिऱक्कुम् कलक्कङ्गळुक्कु’’

ऎऩ्ऱु मुऩ्सॊऩ्ऩ कलक्कङ्गळुक्कु हेतुक्कळै उदाहरित्तदाल्, अन्द कलक्कङ्गळ् सम्भावितङ्गळॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगिऱदु।↩︎

इतः परं

३८‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो
देव्या कारुण्य-रूपया ।
रक्षकस् सर्व-सिद्धान्ते (←मन्त्रसिद्धान्तादि ४)
वेदान्तेऽपि च गीयते॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

Hereafter As stated in the following śloka,

"It is said in all religious systems and in the Vedānta
that Bhagavān acts as the Saviour only in the company of Lakṣmī ,
who is the very embodiment of compassion".
(The phrase, 'religious systems' here refers to the four Pāñcarātra systems).

↩︎

En adelante como se indica en el siguiente Śloka,

"Se dice en todos los sistemas religiosos y en el Vedānta
que Bhagavān actúa como el Salvador solo en compañía de Lakṣmī,
quien es la misma encarnación de la compasión ".
(La frase, 'sistemas religiosos' aquí se refiere a los cuatro sistemas Pāñcarātra).

↩︎

इऩि

३८‘‘लक्ष्म्या सहहृषीकेशो देव्या कारुण्यरूपया ।
रक्षकस्सर्वसिद्धान्ते वेदान्तेऽपि च गीयते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४)

ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

लक्ष्म्या सहेति । हृषीकेशः – कर्मानुगुणमाग तऩक्कु रक्षणीयऩाग निऩैत्त जीवऩुडैय इन्द्रियादिगळै तदधिकारानुगुणमाग उपायानुष्ठानत्तिल् नियमिक्कुम् ईश्वरऩ्, कारुण्यरूपया – कृपैये वडिवुगॊण्डाळ्बोलिरुक्किऱ, देव्या - तऩक्कनुगुणमाऩ विहारत्तैयुडैय, लक्ष्म्या सह - पॆरियबिराट्टिया रोडुगूडिये, रक्षकः - रक्षगऩाग आगिऱाऩॆऩ्ऱु, सर्वसिद्धान्ते – आगम, मन्त्र, तन्त्र, तन्त्रान्तररूपमाऩ सिद्धान्त चतुष्टयत्तिलुम्, वेदान्तेऽपि च – सर्ववेदान्तङ्गळिलुम्, गीयते – उद्घोषिक् कप्पडुगिऱाऩॆऩ्गै।

इदिल्

पिराट्टियोडु सेर्न्दे भगवाऩ् रक्षिक्किऱाऩ्,
अदावदु अनिष्टनिवृत्तियैयुम्, इष्टप्राप्तियैयुम् सॆय्विक्किऱाऩ्

ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल्
यज्ञत्तिल् पत्निक्कुक् कर्तृत्वम् बोल्
पिराट्टिक्कुम् रक्षणत्तिल् उपायत्वमुण्डॆऩ्ऱु स्पष्टमागत् तोऱ्ऱुगैयाल्
वक्ष्यमाण कलक्कम् अतिदुर्बलमॆऩ्ऱु सूचिप्पित्तुक् कॊण्डे परिहारप्रतिज्ञैयैप् पण्णिय् अरुळिगिऱार् ऎऩ्गिऱबडिये इत्यादिना ।↩︎

सपत्नीकस्य सतः सर्व-रक्षण-दीक्षितस्य सर्वेश्वरस्य
श्रीमच्-छब्दोक्त-पत्नी-संबन्ध-विषये
जायमानानां व्यामोहानां दिङ्-मात्रेण परिहारं प्रदर्शयामः ।↩︎

we shall proceed briefly to remove certain misconceptions
which arise from the relationship of spouse
that is expressed in the word Śrīmat (having Lakṣmī )
as existing between Śrī and the Supreme Ruler
who has consecrated Himself for the sacrifice or yajna of saving all.↩︎

procederemos brevemente para eliminar ciertos conceptos erróneos
que surgen de la relación del cónyuge
que se expresa en la palabra Śrīmat (con Lakṣmī)
como existente entre śrī y el gobernante supremo
quien se ha consagrado a sí mismo por el sacrificio o yajna de salvar a todos.↩︎

सपत्नीकऩाय्क्कॊण्डु सर्वरक्षणयज्ञदीक्षितऩाऩ सर्वेश्वरऩुक्कु श्रीमच्छब्दत्तिले सॊल्लुगिऱबत्नीसम्बन्धत्तिल् वरुङ्गलक्कङ्गळुक्कु दिङ्मात्रत्ताले परिहारङ् गाट्टुगिऱोम्।↩︎

‘‘पत्नीसम्बन्धत्तिल् वरुम् कलक्कङ्गळुक्कु’’ ऎऩ्ऱु
वक्ष्यमाणकलक्कङ्गळै निर्हेतुकङ्गळाग निर्देशित्तिरुप्पदाल् अवैगळ् सम्भावितङ्गळेअऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। अत एव दिङ्मात्रत्ताले परिहारम् काट्टुगिऱोम् ऎऩ्ऱु दिङ्मात्रप्रदर्शनत्ताले परिहारम् प्रतिज्ञातमायिऱ्ऱु।↩︎

द्वये शरण्यत्वम् उक्तम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिलर् द्वयत्तिल् पूर्व-खण्डत्तिल्
श्रीमच्-छब्दम् उपलक्षण-परम् ऎऩ्ऱुम्
उत्तर-खण्डत्तिल् श्रीमच्-छब्दम् विशेषण-परम् ऎऩ्ऱुम्
पिरियच् चॊऩ्ऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल्
शब्दम् एकरूपम् आय् इरुक्क
स्वारस्यत्तुक्कु बाधकमुम् अऩ्ऱिक्केय् इरुक्क

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-रूपं स्वातन्त्र्यम् भगवत इदं चन्द्र-वदने !
(त्वद्-आश्लेषोत्कर्षाद् भवति खलु, निष्कर्ष-समये +++
(श्र्याः स्वरूपनिरूपक-धर्मता ←"श्री-पतित्वाद् ईश्वर …" ← "श्रद्धया देवो देवत्वमश्नुते")+++।
त्वम् आसीर् मातः श्रीः कमितुर् इदम्-इत्थंत्व-विभवस् (←घटे घटत्ववत्)
तद्-अन्तर्-भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि ॥ २८ ॥)

(श्रीगुण-रत्न-कोशः २८)

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम् आऩ
कूट-स्थ--संप्रदाय-विरुद्धम् आगप् पण्णुगिऱ इव् विभागम्
अनुपपन्नम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्योपायत्व विरुद्धम् आऩ उपाय-द्वित्व-प्रसङ्गम्
इव्व् इडत्तिल् बाधकम् आऩालोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनन्य-प्रयोजनत्व-विरुद्धम् आऩ
प्राप्य-द्वित्व-प्रसङ्गत्ताले
उत्तर-खण्डत्तिलुम् विशेषणत्वन् तविर प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् इरण्ड् इडत्तिलुम् उपलक्षणम् आऩालोव्

ऎऩ्ऩिल्;
गुण-विग्रह-व्यापार-विशेषङ्गळुम्
इरण्ड् इडत्तिलुम् उपलक्षणङ्गळ् आगप् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्राप्यत्वे, मोक्षे च) उपयुक्तङ्गळ् आगैयालेय् अवै विशेषणङ्गळ्

ऎऩ्ऩिल्;
इदु पूर्वोत्तर-खण्डङ्गळिल् पत्नी-सम्बन्धत्तिलुम् तुल्यम्।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

[[१९५]]

केचित् द्वये पूर्वखण्डे श्रीमच्-छब्द उपलक्षणपर इति,
उत्तरखण्डे श्रीमच्-छब्दो विशेषण-पर इति
विभज्य व्याचचक्षिरे ।↩︎

There are some who hold that,
in the former part of the Dvaya,
the word Śrīmat is an Upalakṣaṇa
( an accidental sign by which the thing is distinguished
and not a permanent attribute (or viśeṣaṇa)),
whereas in the latter part, the same word means a permanent attribute of Nārāyaṇa .

(In "That is Devadatta's field where the crane was sitting before",
the crane is an Upalakṣaṇa or accidental feature to identify the field with.
It is not a permanent attribute or viśeṣaṇa of the field.)

(If this were true, it would follow that the words
'I seek as my refuge' / śaraṇam prapadye
would apply only to Nārāyaṇa
and not to Śrī or Lakṣmī
who, in that part, according to them,
is not meant to be taken as an inseparable attribute
but as only an accidental mark to distinguish Nārāyaṇa.

Since in the latter part, Srīmat is, according to them, an inseparable attribute (viśeṣana),
it would follow that the dative and the namah would apply to the attribute and the substantive, viz. Srī and Bhagavān.
(It would then mean that
Lakṣmī is not to be sought as the upāya
but that adoration and service are due to her as well as to her spouse, Nārāyaṇa ).↩︎

Hay algunos que sostienen eso,
en la primera parte del dvaya,
La palabra śrīmat es un upalakṣaṇa
(un signo accidental por el cual se distingue la cosa
y no un atributo permanente (o viśeṣaṇa)),
Mientras que en la última parte,
la misma palabra significa un atributo permanente de Nārāyaṇa.

(En "Ese es el campo de Devadatta donde la grúa estaba sentada antes",
La grúa es una característica upalakṣaṇa o accidental para identificar el campo.
No es un atributo permanente o viśeṣaṇa del campo).

(Si esto fuera cierto, seguiría que las palabras
'Busco como mi refugio' / Śaraṇam Prapadye
se aplicaría solo a Nārāyaṇa
y no a Śrī o Lakṣmī
quien, en esa parte, según ellos,
no está destinado a ser tomado como un atributo inseparable
pero como solo una marca accidental para distinguir nārāyaṇa.

Dado que en la última parte, Srīmat es, según ellos, un atributo inseparable (viśeṣana),
Seguiría que el dativo y el namah se aplicarían al atributo y al sustantivo, a saber Srī y Bhagavān.
(Entonces significaría que
Lakṣmī no debe ser buscado como el upāya
pero esa adoración y servicio se deben a ella y a su cónyuge, Nārāyaṇa).↩︎

सिलर् द्वयत्तिल् पूर्वखण्डत्तिल् श्रीमच्छब्दमुपलक्षणपरमॆऩ्ऱुम्उत्तरखण्डत्तिल् श्रीमच्छब्दम् विशेषणपरमॆऩ्ऱुम् पिरियच्चॊऩ्ऩार्गळ्।↩︎

निरसिक्कवेण्डिय पक्षत्तै अनुवदिक्किऱार् सिलर् द्वयत्तिलित्यादिना । विद्यमानं सद्व्यावर्तकं विशेषणं । यथा गन्धवती पृथिवीत्यादौ गन्धादिः । गन्धमाऩदु पृथिवियिल् इरुन्दुगॊण्डे पृथिवियै इतरत्तिऩिऩ्ऱुम् व्यावर्तिप्पिक्किऱदु। अविद्यमानं सद्व्यावर्तकं उपलक्षणं । यथा "यत्रायं सारसः स देवदत्तकेदार" इत्यादौ सारसादिः । इन्द नम् मुऩ्ऩिरुक्कुम् सारसपक्षियाऩदु मुऩ्बु ऎन्द वयलिलिरुन्ददो अदु देवदत्तकदारमॆऩ्ऱाल् मुऩ्ऩिरुक्कुम् सारसम् देवदत्तकदारत्तिलिरामले अदै इतरव्यावृत्तमाग ज्ञापिक्किऱदिऱे। इन्द विशेषणत्वापलक्षणत्वङ्गळ् जन्माद्यधिकरण श्रीभाष्यत्तिल् सॊल्लप्पट्टदुगळ्। इन्द उपलक्षणत्वत्तै प्रकृतत्तिल् पिराट्टिविषयत् तिले एकदेशिकळुम् सॊल्लुगिऱार्गळिल्लै। सॊल्लवुम् मुडियादु।

‘‘विष्णोश् श्रीर् अनपायिनी’’
‘‘श्रीवत्स-वक्षा नित्य-श्रीः’’

इत्य्-आदि-वचनङ्गळिल् लक्ष्मिक्कु विष्णुविऩिडत्तिल् सर्वदासत्वं सॊल्लियिरुप्पदाल् अविद्यमानत्वम् घटियातिऱे। आगैयाल् विशेष्यान्वयिक्रियानन्वयित्वे सति विशेष्यव्यावर्तकत्वं विशेषणत्वम्।

यथा लम्बकर्णम् आनयेत्यादौ लम्बकर्णत्वादेः ।

विशेष्यान्वयिक्रियानन्वयित्व सति विशेष्यव्यावर्तकत्वमुपलक्षणत्वं । यथा चित्रगुमानयत्यादौ चित्रगोत्वादः ऎऩ्ऱु परिष्करित्तुक्कॊळ्ळ वेण्डुम्। द्वयत्तिल् उत्तरखण्डत्तिल् नारायणशब्दोत्तर चतुर्थ्यर्थमाऩ कैङ्कर्यक्रियैयिल् प्रतिसम्बन्धित्वेन श्रीक्कुम् नारायणऩुक्कुम् अन्वयम् सर्वसम्मतमागैयाल् अङ्गु विशेष्यभूतनारायणान्वयिकैङ्कर्य क्रियान्वयित्व सति विशेष्यभूतनारायणव्यावर्तकत्वात् श्री, विशेषणमॆऩ्ऱुम्, श्रीमच्छब्दंविशेषणपरमॆऩ्ऱुम्, पूर्वखण्डत्तिल् ‘‘शरणं प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱ उपायवरणक्रियैयिल् उपायमाऩ नारायणऩुक्कु मात्रमे अन्वयमुण्डु; अन्द क्रियैयिल् उपायमल्लाद श्रीक्कु अन्वय मिल्लैयागैयाल् विशेष्यान्वयिक्रियानन्वयित्व सति विशेष्यव्यावर्तकत्वरूपोपलक्षणत्वमे पिराट्टिक्कुच्चॊल्लवेण्डुमागैयाल् पूर्वखण्डत्तिल् श्रीमच्छब्दम् उपलक्षणपरमॆऩ्ऱुम् एकदेशिकळिऩ् पक्षमॆऩ्ऱबडि। पिरियच्चॊऩ्ऩार्गळ् - विभक्तमागच्चॊऩ्ऩार्गळ्।↩︎

In this (wrong) view,
when the same word Śrīmat is found in both the parts (of Dvaya)
and when there is no objection to interpreting it in the same way,
in both the places,↩︎

En esta vista (incorrecta),
Cuando se encuentra la misma palabra Śrīmat en ambas partes (de dvaya)
y cuando no hay objeción a interpretarlo de la misma manera, en ambos lugares,↩︎

इव्विडत्तिल् शब्दम् एकरूपमायिरुक्क स्वारस्यत्तुक्कु बाधकमुमऩ्ऱिक्केयिरुक्क↩︎

पूर्वखण्डश्रीमच्छब्दम् उपलक्षणपरमॆऩ्ऱुम्, उत्तरखण्डश्रीमच्छब्दम् विशेषणपरमॆऩ्ऱुंसॊल्लुवदु शब्दवैलक्षण्यत्तालो अल्लदु अर्थबाधत्तालो ऎऩ्ऱु विकल्पित्ताल् इरण्डु विदमागवुम् सॊल्लमुडियादागैयालुम् कूटस्थसम्प्रदायविरुद्धमागैयालुम् इव्विभागम् अनुपपन्नमॆऩ्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इव्विडत्तिल् - द्वयत्तिल्, शब्दम् - पूर्वात्तरखण्डङ्गळिलुळ्ळ श्रीमच्छब्दम्, एकरूपमायिरुक्क - किञ्चिदपि वैलक्षण्यमिल्लाद तायिरुक्क, स्वारस्यत्तुक्कु बाधकमुमऩ्ऱिक्केयिरुक्क - इरण्डिडत्तिलुम् श्रीमच्छब्दम् विशेषणपरमाऩाल् स्वरसमाऩ अर्थत्तिऱ्कु बाधकमिल्लामलिरुक्क,↩︎

अत्र शब्दे एकरूपे वर्तमाने सति,
स्वारस्यस्य बाधके चासति,

स्व-रूपं स्वातन्त्र्यम् भगवत इदं चन्द्र-वदने !
(त्वद्-आश्लेषोत्कर्षाद् भवति खलु, निष्कर्ष-समये +++
(श्र्याः स्वरूपनिरूपक-धर्मता ←"श्री-पतित्वाद् ईश्वर …" ← "श्रद्धया देवो देवत्वमश्नुते")+++।
त्वम् आसीर् मातः श्रीः कमितुर् इदम्-इत्थंत्व-विभवस् (←घटे घटत्ववत्)
तद्-अन्तर्-भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि ॥ २८ ॥)

(श्रीगुण-रत्न-कोशः २८)

इत्य्-आदिषु प्रसिद्धस्य कूटस्थ-संप्रदायस्य विरुद्धतया क्रियमाणोऽयं विभागो ऽनुपपन्नः ।↩︎

the adoption of an interpretation
which is at variance with the well-known view of the ancient ācāryas
and with the tradition connected with Nammalvar, the chief of all prapannas
and which would give two different interpretations to the same word in the same sentence
has no justification.
For in the following śloka it is said :-

"O Lakṣmī , with a face delightful like the moon!
When (we) try to study Thee as distinct from Bhagavān,
(we feel) that His svarūpa or essential nature and His being the Ruler over all
are the consequence of the greatness, which is His,
by His being ever with Thee.
Thou art, therefore, the part (or attribute) by which Bhagavān is understood
as being of such and such a character.
Since Thou and Bhagavān are thus (inseparably) united,
the Veda does not speak of Thee separately".

↩︎

la adopción de una interpretación
que está en desacuerdo con la conocida visión de los antiguos ācāryas
y con la tradición conectada con Nammalvar, el jefe de todas las Prapannas
y que darían dos interpretaciones diferentes a la misma palabra en la misma oración
no tiene justificación.
Porque en el siguiente Śloka se dice:-

"¡Oh Lakṣmī, con una cara encantadora como la luna!
Cuando (nosotros) tratamos de estudiarte como distinto de Bhagavān,
(sentimos) que su svarūpa o naturaleza esencial y su ser el gobernante sobre todo
son la consecuencia de la grandeza, que es suya,
Por su ser siempre contigo.
Tú eres, por lo tanto, la parte (o atributo) por la cual se entiende Bhagavān
como ser de tal y tal personaje.
Dado que tú y Bhagavān están, por lo tanto, (inseparablemente) unidos,
El Veda no habla de ti por separado".

↩︎

३९‘‘स्वरूपं स्वातन्त्र्यं भगवत इदम्’’(श्रीगुण-रत्न-कोशः २८) इत्यादिगळिले प्रसिद्धमाऩ कूटस्थसंप्रदायविरुद्धमागप् पण्णुगिऱ इव्विभागमनुपपन्नम्।↩︎

स्वरूपमित्यादि ।

स्व-रूपं स्वातन्त्र्यम् भगवत इदं चन्द्र-वदने !
त्वद्-आश्लेषोत्कर्षाद् भवति खलु, निष्कर्ष-समये (←"श्री-पतित्वाद् ईश्वर …")।
त्वम् आसीर् मातः श्रीः कमितुर् इदमित्थंत्व-विभवस्
तद्-अन्तर्-भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिरपि ॥

ऎऩ्गिऱ इन्द श्लोकम् श्रीगुणरत्न-शत्तिल् भट्टररुळिच्चॆय्ददु। अस्यायमर्थः ।
हे! चन्द्रवदने! भगवत इदं स्वरूपं – व्यावर्तक-धर्मङ्गळाले व्यावृत्तमाऩ भगवाऩ्-उडैय धर्मि-स्वरूपमुम्,
स्वातन्त्र्यं – सर्वनियन्तृत्वमुम्, इदु सर्व-रक्षकत्वादिगळुक्कुम् उपलक्षणम्।
त्वद्-आश्लेषोत्कर्षात् - उऩ्ऩुडैय सम्बन्धत्तालेयुण्डाऩ महिमैयाले,
निष्कर्षसमये – ‘‘श्रद्धया देवो देवत्वमश्नुत’’ इत्यादिप्रमाणङ्गळिऩ् विमर्शदशैयिल्,
भवति खलु – लब्धसत्ताकमाग आगिऱदु।
प्रतीतिक्कुम् व्यवहारत्तिऱ्कुम् याग्यम् आगिऱद् ऎऩ्ऱबडि।
उऩ्ऩुडैय सम्बन्ध-कृतम् आऩ उत्कर्षम् इल्लाव् इडिल्
इतरव्यावृत्तम् आऩ भगवत्-स्वरूपमुम्,
अदै आश्रयित्तिरुक्कुम् स्वातन्त्र्यादि-गुणङ्गळुम्
व्यवहार-योग्यङ्गळ् आगादुगळ् ऎऩ्ऱबडि।
आतः – आगैयाल्, हे श्रीः - ओ लक्ष्मिये!
त्वं - नी, कमितुः - नायकऩाऩ भगवाऩुक्कु,
इदम्-इत्थन्त्व-विभवः – इदमंशमाऩ भगवाऩिडत्तिल् स्वरूपनिरूपकधर्मरूपवैभवमाग, आसीः - आगिऩ्ऱाय्,
ऎप्पडि ऒरु घटत्तै इदमित्थम्-ऎऩ्ऱु व्यवहरित्ताल्
इदम्-अंशम् आऩ घट-स्वरूपत्तिल् घटत्व-रूप-धर्मम् इत्थंत्व-विभवम् आगिऱदो
अप्पडिय् ऎऩ्ऱबडि।(5)
तद्-अन्तर्भावात् - इप्पडि भगवाऩ् आगिऱ प्रकारियिऩ् इडत्तिल्
नी प्रकारभूतैय् आग अन्तर्भूतैय् आगैयाले,
त्वां - उऩ्ऩै, श्रुतिरपि –
‘‘सदेव सोम्येदमग्र आसीत् । एकमेव’’ इत्यादिकारणश्रुतियुम्
पृथक् - वेऱाग, नाभिधत्ते –सॊल्लुगिऱदिल्लै।
भगवाऩ् धर्मिय् आयुम्, नी स्वरूपनिरूपकधर्मत्तिल् प्रधानैय् आयुम् इरुप्पदाल्,
लोकत्तिल् घट-रूप-धर्मि वेऱ् आग
घटत्व-रूप-धर्मम् वेऱ् आग इरुक्कच् चॆय्देयुम्
अयम् एको घटः ऎऩ्ऱु धर्मत्तैप् पिरित्तुच् चॊल्लामल्
घटत्तै मात्तिरम् व्यवहरिप्पदु पोल्
‘‘आनीदवातः स्वधया तदेकं’’
ऎऩ्ऱु कारण-दशैयिल् लक्ष्मी-विशिष्टऩ् आग वेऱिडत्तिल् सॊल्लप्पट्ट भगवाऩै
‘‘एकम् एवाद्वितीयं’’ ऎऩ्ऱु श्रुतियुम् पिरित्तुच् चॊल्लामल् सेर्त्तुच्चॊल्लुगिऱदु।

पृथक्क् आग उऩ्ऩैच्चॊल्लव् इल्लैय् ऎऩ्ऱबडि।

इत्यादिगळिले ऎऩ्गिऱविडत्तिले आदिपदत्ताले ’’अगलगिल्लेऩ् इऱैयुम्’’ ‘‘आश्रयणदशैयोडु फलदशैयोडु वासियऱ ऒरु मिथुनमे उद्दश्यमायिऱ्ऱु’’ इत्यादिगळ् सङ्गृहीतङ्गळ्। कूटस्थर् - यामुनभाष्यकारभट्टारकादिगळ्। इव्विभागम् अनुपपन्नमिति ।
तुल्यङ्गळाऩ शब्दङ्गळिल् ऒऩ्ऱुक्कु
असति बाधके विरूपार्थकथनमुम्, स्वरसार्थत्यागमुम्, सम्प्रदायविरोधमुम्, सम्भविप्पदाल्
इप्पक्षम् अनुपपन्नमॆऩ्ऱु करुत्तु। (5)↩︎

अन्-अन्योपायत्व-विरुद्धस्य उपाय-द्वित्वस्य प्रसङ्गोऽत्र बाधक

इति चेत् —↩︎

It may be asked whether,
if we take Śrīmat as an inseparable attribute of Nārāyaṇa in the first part of the Dvaya also,
it would not follow that there are two upāyas viz., Nārāyaṇa and Lakṣmī ,
and whether this would not be at variance with the texts
which say that there is no other upāya than Bhagavān.↩︎

Se puede preguntar si,
Si tomamos Śrīmat como un atributo inseparable de Nārāyaṇa en la primera parte del dvaya también,
No seguiría que haya dos upāyas - a saber, Nārāyaṇa y Lakṣmī,
y si esto no estaría en desacuerdo con los textos
que dicen que no hay otro upāya que bhagavān.↩︎

अनन्योपायत्व विरुद्धमाऩ उपायद्वित्वप्रसङ्गमिव्विडत्तिल् बाधकमाऩालोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

‘‘स्वारस्यत्तुक्कु बाधकमुम् अऩ्ऱिक्के इरुक्क’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? बाधकस्य जागरूकत्वात् ऎऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् अनन्योपायत्वेति। अनन्योपायत्वविरुद्धमाऩ उपायद्वित्वप्रसङ्गमिति । उपायद्वित्वम् प्रसङ्गित्ताल् चरमश्लोकत्तिल् ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट भगवदनन्योपायत्वम् भग्नमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अन्-अन्य-प्रयोजनत्व-विरुद्धस्य प्राप्य-द्वित्वस्य प्रसङ्गाद्
उत्तर-खण्डेऽपि विशेषणत्वं त्याज्यं प्रसज्येत ।↩︎

We counter this objection by asking whether,
if we take Lakṣmī as the inseparable attribute, as you hold, in the second part of Dvaya,
it would not follow that
there are two objects of attainment, namely, Bhagavān and Lakṣmī
and whether this would not be at variance with the texts which say

“There is no other interest or object of attainment than Bhagavān".

↩︎

Contrarrestamos esta objeción preguntando si,
Si tomamos a Lakṣmī como el atributo inseparable, como sostiene, en la segunda parte de Dvaya,
No seguiría que
Hay dos objetos de logro, a saber, Bhagavān y Lakṣmī y si esto no estaría en desacuerdo con los textos que dicen

"No hay otro interés u objeto de logro que Bhagavān".

↩︎

अनन्यप्रयोजनत्वविरुद्ध माऩ प्राप्यद्वित्वप्रसङ्गत्ताले उत्तरखण्डत्तिलुम् विशेषणत्वन्दविर प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

इदऱ्कु प्रतिबन्दियाले समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् अनन्यप्रयोजनत्वविरुद्धमाऩ प्राप्यद्वित्वप्रसङ्गत्ताले इति । प्राप्यद्वित्वम् प्रसक्तमागिल् भगवदेकप्रयाजनत्वम् घटियातागैयाले उत्तरखण्डत्तिलुम् श्रीक्कु विशेषणत्वत्तै विट्टु उपलक्षणत्वत्तैये अङ्गीकरिक्कवेण्डिवरु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

तर्ह्य् उभयत्राप्य् उपलक्षणं भवत्व्

इति चेत् -
गुण-विग्रह-व्यापार-विशेषा अपि उभयत्रोपलक्षणानि प्रसज्येरन् ।↩︎

If it is now asked:

"In that case what is the objection to taking the word Śrīmat
as only an accidentally associated mark (Upalakṣaṇa)
by which Bhagavān is distinguished
in both the parts of the Dvaya",

the answer is as follows:--

Certain qualities, certain forms ( vigrahas) and certain activities are necessary for Iśvara being the upāya.
Likewise certain other qualities, certain other forms and certain activities are ever associated with Iśvara as the object of attainment.
These necessary ( things ), also, would be at variance with Iśvara being the only upāya and the only object of attainment respectively.
So they, too, would have to be considered as accidental features and not inseparable attributes,
but this would be against the view of these critics
who hold that Iśvara is the Protector or Saviour only in virtue of (such attributes as) His omnipotence and His compassion.
So they cannot concede that these qualities are only accidental features (Upalakṣaṇa).↩︎

Si ahora se pregunta:

"En ese caso, ¿cuál es la objeción a tomar la palabra Śrīmat
Como solo una marca asociada accidentalmente (Upalakṣaṇa)
por el cual se distingue bhagavān
En ambas partes del dvaya?",

La respuesta es la siguiente:-

Ciertas cualidades, ciertas formas (Vigrahas) y ciertas actividades son necesarias para que Iśvara sea el upāya.
Del mismo modo, ciertas otras cualidades, ciertas otras formas y ciertas actividades están asociadas con Iśvara como objeto de logro.
Estas (cosas) necesarias, también, estarían en desacuerdo con que Iśvara sea el único upāya y el único objeto de logro respectivamente.
Por lo tanto, ellos también tendrían que considerarse características accidentales y no atributos inseparables,
Pero esto estaría en contra de la opinión de estos críticos
quienes sostienen que Iśvara es el protector o salvador solo en virtud de (tales atributos como) su omnipotencia y su compasión.
Por lo tanto, no pueden admitir que estas cualidades son solo características accidentales (upalakṣaṇa).↩︎

आऩालिरण्डिडत्तिलुम् उपलक्षणमाऩालो वॆऩ्ऩिल्; गुणविग्रहव्यापारविशेषङ्गळुमिरण्डिडत्तिलुमुपलक्षणङ्गळागप् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

इष्टप्रसङ्गमॆऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् आऩालित्यादियाल्।
इष्टापत्ति सॆय्दाल् वरुम् अनिष्टत्तैक् काट्टुगिऱार् गुणविग्रहव्यापारविशेषङ्गळुमिति ।↩︎

"(प्राप्यत्वे, मोक्षे च) उपयुक्तत्वात् ते विशेषणानी"ति चेत्
इदं पूर्वोत्तर-खण्डयोः पत्नी-संबन्धेऽपि तुल्यम् ।↩︎

They might argue that

these qualities, forms and activities are inseparable attributes (viśeṣaṇa) and not accidental features (Upalakṣaṇas),
because they are useful for the purpose of protection.

We reply that the same may be said ( with justice ) of Lakṣmī's relationship as spouse,
both in the first part of the Dvaya and in the second part of the Dvaya.
(i.e.) (She, too, is useful for the respective purposes ).↩︎

Podrían argumentar que

Estas cualidades, formas y actividades son atributos inseparables (viśeṣaṇa) y no características accidentales (upalakṣaṇas),
Porque son útiles para el propósito de protección.

Respondemos que se puede decir lo mismo (con justicia) de la relación de Lakṣmī como cónyuge,
tanto en la primera parte del dvaya como en la segunda parte del dvaya.
(es decir) (ella también es útil para los respectivos fines).↩︎

उपयुक्तङ्गळागैयालेयवै विशेषणङ्गळॆऩ्ऩिल्; इदु पूर्वोत्तरखण्डङ्गळिल् पत्नीसम्बन्धत्तिलुम् तुल्यम्।↩︎

प्रतिवादिमुखत्ताले समाधानत्तै वचिप्पिक्किऱार् उपयुक्तङ्गळागैयाले यवै विशेषणङ्गळिति ।(5)
कारुण्यादिगुणङ्गळिल्लाविडिल् रक्षणादिक्रियैगळ् घटियातागैयाल् अवैगळुक्कु उपलक्षणत्वम् कूडादु। विशेषणत्वमे ऒप्पुक्कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदु श्रीविषयत्तिलुम् तुल्यमॆऩ्गिऱार् इदु पूर्वोत्तरखण्डङ्गळिलिति ।↩︎

लक्ष्मी शरण्या प्राप्या च

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपयोग-विशेषङ्गळ्
तत्-तद्-वस्तुक्कळुक्क् अनुरूपमाऩ पडियिले
प्रमाण-संप्रदायङ्गळाले कण्डु गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वस्त्व्-अनुरूपम् आय् इऱे उपयोगम् इरुप्पदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. उपयोग-विशेषास् तत्-तद्-वस्त्व्-अनुरूप-रीत्या प्रमाण-संप्रदायाभ्यां द्रष्टव्याः ।↩︎

2. The respective uses of particular things or beings
are in accordance with their nature
and may be understood from the pramāṇas and from tradition.↩︎

3. Los usos respectivos de cosas o seres particulares
están de acuerdo con su naturaleza
y puede ser entendido por los pramāṇas y de la tradición.↩︎

4. उपयोगविशेषङ्गळ् तत्तद्वस्तुक्कळुक्कनुरूपमाऩ पडियिले प्रमाणसंप्रदायङ्गळाले कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

5. पत्नीसम्बन्धत्तिल् उपयोगमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उपयोगविशेषङ्गळिति ।
प्रमाणसम्प्रदायङ्गळाले कण्डु कॊळ्वदु इति ।
सम्प्रदायत्तैप् प्रमाणङ्गळोडु आराय्न्दाल्
प्रतिवादिगळुक्के पुलप् पडुम् ऎऩ्ऱ बडि।
अनुमति-दानत्ताले उपेक्षैयैप् पोक्कडित्तु
भगवाऩुक्कु ‘‘मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्ऩुम् सङ्कल्पत्तैय् उण्डु बण्णुगै
विष्णुपत्निय् आऩ श्रीक्कु उपयोगम् ऎऩ्ऱु करुत्तु। अनुमन्तृत्वत्ताले पत्निक्कुम् याग-कर्तृत्वम् उण्ड् इऱे।↩︎

6. वस्त्व्-अनुरूप ह्य् उपयोगो भवति ।↩︎

7. The use of a thing or of a being is determined, of course, by its nature.↩︎

8. El uso de una cosa o de un ser está determinado,
por supuesto, por su naturaleza.↩︎

9. वस्त्वनुरूपमायिऱे उपयोगमिरुप्पदु।↩︎

उपायता

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपायोपेय-परम् आऩ
वाक्य-द्वयत्तिलुम्
श्रुतम् आऩ इव् विशेषणत्तिऩ्-उडैय उपयोग-प्रकारत्तै

’’वेरि(=सौगन्ध्यम्) माऱाद पू-मेल् इरुप्पाळ् (उपाय-विरोधि-)विऩै(=कर्म) तीर्क्कुम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ४-५-११)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’निऩ् तिरुव्-अरुळुम्, पङ्कयत्ताळ् तिरुव्-अरुळुङ् गॊण्डु
निऩ् कोयिल् सीय्त्त्’’(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१)

ऎऩ्ऱुम् नम्म्-आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अलमेषा परित्रातुं
राक्षस्यो महतो भयात्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अलमेषा परित्रातुं
राघवाद् राक्षसीगणम्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-वाल्मीकि-भगवान् शरणागति-सारमाऩ आदिकाव्यत्तिले निबन्धित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-काम-प्रदां रम्यां
संसारार्णव-तारिणीम् ।
क्षिप्र-प्रसादिनीं देवीं
शरण्याम् अनुचिन्तयत्॥
(कश्यप-स्मृतिः)

ऎऩ्ऱुम् हिरण्य-गर्भ--काश्यपादिगळुम् सॊऩ्ऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘वाचः परं (भगवन्तं) प्रार्थयिता
प्रपद्येन् नियतः श्रियं’’
(शौनगसंहिता)

ऎऩ्ऱु शौनक-भगवान् विधित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्मविद्या च देवि त्वं
विमुक्ति-फल-दायिनी’’
(विष्णुपुराणम् १-९२०)

ऎऩ्ऱु वसिष्ठ-पुलस्त्य-वर-प्रसाद-लब्ध--पर-देवता-पारमार्थ्य-ज्ञानम् उडैय
श्री-पराशर-ब्रह्मर्षिय् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विमुक्ति-फल-दायिनी’’

ऎऩ्गिऱव् इदु आत्म-विद्या-विशेषणम् आऩालुम्
तत्-सामानाधिकरण्यत्ताले
अदु इवळ्-उडैय विभूतिय् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रियःपति ताऩुम्

४७‘‘याम् आलम्ब्य सुखेनेमं
दुस्तरं हि गुणोदधिम् ।
निस्तरन्त्य् अचिरेणैव
व्यक्त-ध्यान-परायणाः॥’’
(श्री सात्त्वत-संहिता १२-८४)

ऎऩ्ऱु श्री-सात्त्वत-संहितैयिले श्री-पति-रूप-ध्यानत्तिलेय् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्(→श्री)-परङ्गळ् आऩ शास्त्रङ्गळ् निऱ्क
इम्-मध्य-स्थ-शास्त्रङ्गळ् अतिप्रबलङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आळवन्दारुम्

४८‘‘जगत् समस्तं यद्-अपाङ्ग-संश्रयं’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ३७)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

४९ श्रेयो न ह्य् अरविन्द-लोचन--मनः--कान्ता-प्रसादाद् ऋते
संसृत्य्(=धर्मार्थकाम)--अक्षर(=प्रत्यग्-आत्मानुभव)--वैष्णव(=भगवत्प्राप्त्य्)+अध्वसु नृणां संभाव्यते कर्हिचित् ॥
(चतुः-श्लोकी ३)

ऎऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीभाष्यकाररुम् श्रीवैकुण्ठ-गद्यत्तिले

५०‘‘शेष-शेषाशनादि सर्वं परिजनं
भगवतस् तत्-तद्-अवस्थोचित-परिचर्यायाम्
आज्ञापयन्त्या’’
(वैकुण्ठ-गद्यम्)

ऎऩ्ऱु भगवत्-कैङ्कर्य-रूप-परम-पुरुषार्थम्

इवळ् नियोगत्तिऩ् बडिये नडत्त वेणुम्

ऎऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)66)

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

(४२तमाहोबिल-यतिः70)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कूरत्ताऴ्वाऩुम्

५१ स्वस्ति श्रीर् दिशताद् अ-शेषजगतां सर्गोपसर्ग-स्थितीः
स्वर्गं दुर्-गतिम् आपवर्गिक-पदं सर्वञ् च कुर्वन् हरिः ।
यस्या वीक्ष्य मुखं तद्-इङ्गित-पराधीनो विधत्ते ऽखिलं,
क्रीडेयं खलु नान्यथा ऽस्य रस-दा स्याद् ऐकरस्यात्(→अन्यथा) तया ॥१॥
(श्री स्तवम् १)

ऎऩ्ऱु संग्रहित्त अर्थत्तै

(नीलमेघः (सं)71)

(English72)

(Español73)

(मूलम्74)

(४२तमाहोबिल-यतिः75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५२‘‘देवि त्वन्-महिमावधिर् न हरिणा नापि त्वया ज्ञायते’’
(श्री स्तवम् ८)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि विस्तरित्तार्।

(नीलमेघः (सं)76)

(English77)

(Español78)

(मूलम्79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भट्टरुम्

५३ ऐश्वर्यम्, (जीवात्म=)अक्षर-गतिम्, परमम् पदं वा
कस्मैचिद् अञ्जलि-भरं वहते वितीर्य ।
"अस्मै न किञ्चिद् उचितं कृतम्" इत्य् अथाम्ब
त्वं लज्जसे कथय को ऽयम् उदार-भावः ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ५८)

ऎऩ्ऱु (श्री-सूक्ते→)श्रुतियिल् उदार-शब्दत्तुक्कु व्याख्यानम् पण्णिऩार्।

(नीलमेघः (सं)81)

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

(४२तमाहोबिल-यतिः85)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीसूक्त-भाष्यत्तिले पॆरिय-जीयरुम्
अपेक्षितार्थङ्गळ् ऎल्लाम् उपपादित्तार्।

(नीलमेघः (सं)86)

(English87)

(Español88)

(मूलम्89)

(विश्वास-टिप्पनी90)

(४२तमाहोबिल-यतिः91)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि श्रुति-स्मृति-संप्रदायम् निऱ्किऱ निलैगळैक् कॊण्डु
श्रीमच्-छब्दत्तिऱ् सॊऩ्ऩ विशेषणत्तुक्कु
विग्रहादिगळुक्कुप् पोले
वस्त्व्-अनुरूपम् आऩ उपयोग-विशेषङ्गळै
सहृदयर् अऱिन्दु गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)92)

(English93)

(Español94)

(मूलम्95)

(४२तमाहोबिल-यतिः96)

उपायोपेय-परे वाक्य-द्वयेऽपि
श्रुतस्यास्य विशेषणस्योपयोग-प्रकारं

"परिमलाविना-भूत-पुष्पोपरि वर्तमाना
कर्माणि निवर्तयेत्"

इति,↩︎

The usefulness of this attribute Srī in Śrīmat,
both in the part dealing with upāya
and in that which treats of the object to be attained by that upāya
has been described in the following verses :-

"Lakṣmī who abides in the ever-fragrant lotus
will destroy the karma of jīvas
(i.e.) those karmas which act as hindrances to Bhagavān becoming the upāya"

↩︎

La utilidad de este atributo Srī en Śrīmat, Ambos en la parte tratando con upāya
y en lo que trata el objeto para ser alcanzado por eso upāya
ha sido descrito en los siguientes versículos:-

"Lakṣmī que permanece en el loto siempre fragante
destruirá el karma de Jīvas
(es decir) aquellos karmas que actúan como obstáculos para que Bhagavān se convierta en el upāya "

↩︎

उपायोपेयपरमाऩ वाक्यद्वयत्तिलुम् श्रुतमाऩ इव्विशेषणत्तिऩुडैय उपयोगप्रकारत्तै ’’वेरि माऱाद पूमेलिरुप्पाळ् विऩै तीर्क्कुम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ४-५-११) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

फ़्फ़्उपाय-दशैयिलुम् प्राप्य-दशैयिलुम् पिराट्टिक्क् उळ्ळ उपकारत्तै
नम्माऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार् ऎऩ्गिऱार्
उपायोपेयपरम् आऩ वाक्य-द्वयत्तिलुम् इति ।
वेरिमाऱाद इत्यादि । वेरि - परिमळम्, माऱाद - विच्छदियाद, अदावदु सदा परिमळवत्ताऩ, पूमेल् - तामरसपुष्पत्तिऩ्मेल्, इरुप्पाळ् - वसित्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ पॆरियबिराट्टि यार्, विऩै तीर्क्कुमिति । इङ्गु सङ्कोचकाभावात् उपायविरोधिपापङ्गळॆऩ्ऩ, प्राप्तिविरोधिपापङ्गळॆऩ्ऩ इवैयॆल्लावऱ्ऱैयुम् तीर्क्कुमॆऩ्ऱर्त्तम् कॊळ्वदे उसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु। इदऩाल् पूर्वखण्डप्रतिपाद्यैयाऩ श्रीक्कु उभयविधपापनिवर्तकत्वरूपमाऩ उपयोगम् सिद्धिक्कैयाल् पूर्वखण्डत्तिल् श्री विशेषणमागवे आगवेण्डुमॆऩ्ऱु सिद्धमायिऱ्ऱु। प्राप्तिविरोधिपापनिवर्तकत्वमे उपायत्वमिऱे।↩︎

"तव श्री-कृपां, पङ्क-ज-वासिन्याः श्रीकृपां चावलम्ब्य
तव मन्दिरं सम्मार्ज्य"

इति श्रीशठकोप-सूरयो ऽनुजगृहुः ।↩︎

and

"I will sweep Thy temple
with the help of Thy grace
and that of Lakṣmī who abides in the lotus."

by Nammalvar.↩︎

y

"Barraré tu templo con la ayuda de tu gracia y el de Lakṣmī que permanece en el loto ".

Por Nammalvar.↩︎

’’निऩ् तिरुवरुळुम् पङ्गयत्ताळ् तिरुवरुळुङ् गॊण्डु निऩ् कोयिल् सीय्त्त्’’(तिरुवाय्मॊऴि ९-२-१) ऎऩ्ऱुम् नम्माऴ्वाररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

निऩ् तिरुवरुळुम् - तेवरीरुडैय श्रीमत्ताऩ कृपैयैयुम्, पङ्गयत्ताळ् - पङ्कजवासिनियाऩ पॆरिय पिराट्टियारुडैय, तिरुवरुळुम् - श्रीमत्ताऩ कृपैयैयुम्, कॊण्डु - हेतु-वागक्कॊण्डु, निऩ् कोयिल् सीय्त्तु - तेवरीरुडैय दिव्यायतनत्तिले कैङ्गर्यम् पण्णि, इङ्गु लक्ष्मियिऩुडैय कृपैक्कुम् दिव्यायतन कैङ्कर्यकरणपर्यन्तहेतुभूत-गुणपरिपाकोत्पादकत्वरूपमाऩ उपयोगम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् उत्तरखण्डत्तिलुम् श्रीमच्छब्दत्तिऱ्कु विशेषणपरत्वमे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु निर्धारितमायिऱ्ऱु।↩︎

‘‘अलमेषा परित्रातुं
राक्षस्यो महतो भयात्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४)

इति↩︎

(So also )

"This Sītā is capable of protecting us from the great danger (confronting us), O, Rākṣasis"

↩︎

(Así también)

"Este sītā es capaz de protegernos del gran peligro (confrontándonos), oh, rākṣasis"

↩︎

‘‘अलमेषा परित्रातुं राक्षस्यो महतो भयात्’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २७-४४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पिराट्टियिऩुडैय सर्वविरोधि निवर्तकत्वत्तै श्री वाल्मीकिबगवाऩुम् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् अलमेषा परित्रातुमित्यादिना । इदु त्रिजटावाक्यम्। हे राक्षसिकळे! महत्ताऩ भयत्तिलिरुन्दुम् इवळ् उङ्गळै रक्षिक्क समर्थै ऎऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘अलमेषा परित्रातुं
राघवाद् राक्षसीगणम्’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१)

इति च↩︎

and

"She is capable of saving the host of Rākṣasis from (the anger of Raghava)".

↩︎

y

"Ella es capaz de salvar al anfitrión de Rākṣasis de (la ira de Raghava)".

↩︎

‘‘अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणम्’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् ५८-९१)ऎऩ्ऱुम्↩︎

महत्ताऩ विबत्तिलिरुन्दुम्रक्षिप्पळॆऩ्ऱाल् इप्पोदुण्डायिरुक्कुम् प्राणभयत्तिऩिऩ्ऱुम् रक्षिप्पाळॆऩ्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु। अलमेषा परित्रातुं राघवाद्राक्षसीगणमिति । इदु वानर वीरर्गळैक् कुऱित्तु हनुमारुडैय अनुवादवाक्यम्। राघवऩ् उङ्गळैक् कॊल्ल निऩैत्तालुम् अवऩिडत्तिऩिऩ्ऱुम् इवळ् उङ्गळै रक्षिक्क समर्थै ऎऩ्ऱबडि।↩︎

[[१९६]]

श्रीवाल्मीकि-भगवान् शरणागति-सारे आदि-काव्ये निर्बबन्ध ।↩︎

Bhagavān Vālmīki declared in The Rāmāyaṇa, the earliest of all kavyas,
which is the very essence of the doctrine of śaraṇāgati↩︎

Bhagavān Vālmīki declarado en el Rāmāyaṇa, el más temprano de todas las Kavyas,
que es la esencia misma de la doctrina de Śaraṇāgati↩︎

श्री-वाल्मीकि-भगवान् शरणागतिसारमाऩ आदिकाव्यत्तिले निबन्धित्ताऩ्।↩︎

इप्पडि सामान्यमाग सर्वभयनिवर्तकत्वमुम् इङ्गु अभिप्रेतमागैयाले संसारभयनिवर्तकत्वमुम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु। शरणागतिसारमाऩ इति । शरणागतिः, सारः – सारार्थः, यस्मिन् तत् ।
आदिकाव्यत्तिले -

‘‘न ते वागनृता काव्ये’’,
‘‘काव्यं रामायणं कृत्स्नं’’

ऎऩ्ऱु काव्यमागच् चॊल्लप्पट्ट रामायणत्तिले।↩︎

सर्व-काम-प्रदां रम्यां
संसारार्णव-तारिणीम् ।
क्षिप्र-प्रसादिनीं देवीं
शरण्याम् अनुचिन्तयत्॥
(कश्यप-स्मृतिः)

इति हिरण्यगर्भ-काश्यपादयो ऽप्य् अवोचन् ।↩︎

Such authors as Hiranyagarbha and Kasyapa declared:

“We should meditate on Lakṣmī ,
who can grant us all the benefits that we desire,
who can take us safe out of the sea of saṁsāra,
who becomes easily gracious and who can make us happy."

↩︎

Autores como Hiranyagarbha y Kasyapa declararon:

“Deberíamos meditar en Lakṣmī,
Quién puede otorgarnos todos los beneficios que deseamos,
Quién puede llevarnos a salvo fuera del mar de Saṁsāra
Quién se vuelve fácilmente amable y
quién puede hacernos felices "

↩︎

‘‘संसारार्णवतारिणीं’’(कश्यप-स्मृतिः) ऎऩ्ऱुम् हिरण्यगर्भकाश्यपादिगळुम् सॊऩ्ऩार्गळ्।↩︎

इप्पडि सामान्यमाग सर्वपापनिवर्तकत्वम् सूचितमाऩ वळवऩ्ऱिक्के संसारतारकत्वमे स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् संसारार्णवतारिणीं ऎऩ्ऱु हिरण्यगर्भकाश्यपादिगळुम् सॊऩ्ऩार्गळिति ।

‘‘सर्व-काम-प्रदां रम्यां
संसारार्णव-तारिणीम् ।
क्षिप्र-प्रसादिनीं देवीं
शरण्याम् अनुचिन्तयत्॥’’

ऎऩ्बदु काश्यपवचनम्।↩︎

‘‘वाचः परं (भगवन्तं) प्रार्थयिता
प्रपद्येन् नियतः श्रियं’’
(शौनगसंहिता)

इति श्रीशौनकभगवान् विदधौ ।↩︎

Śrī Bhagavān Śaunaka has given this precept.

"The man that prays for the attainment of Bhagavān,
who is the purport of all words,
should perform prapatti to Lakṣmī also."

↩︎

Śrī Bhagavān Śaunaka ha dado este precepto.

"El hombre que reza por el logro de Bhagavān,
Quién es el significado de todas las palabras
Debería realizar Prapatti a Lakṣmī también ".

↩︎

‘‘वाचः परं प्रार्थयिता प्रपद्येन्नियतःश्रियं’’(शौनगसंहिता) ऎऩ्ऱु शौनकभगवान् विधित्ताऩ्।↩︎

वाचः परमित्यादि । वाचः परं वाक्कुक्कु गोचरमागाद,

‘‘न तत्र चक्षुर् गच्छति
न वाक् गच्छति, नो मनः’’

ऎऩ्ऱु श्रुतियिले वाचामगोचरमागच् चॊल्लप्पट्ट नारायणऩै, प्रार्थयिता - फलमागप् प्रार्थिक्किऱ, प्राप्तुकामः पुरुष इति यावत् ।
श्रियं - लक्ष्मियै, नियतः – नियमेन, प्रपद्येदिति । नियमविशिष्टस्सन् शरणमुपगच्छदित्यर्थः ।
श्रीप्रपत्तियै अवश्यम् सॆय्यक्कडवऩॆऩ्गै।

इङ्गु वाचः परं जिज्ञासुः ऎऩ्ऱु सॊल्लामल्, प्रार्थयिता - अदावदु प्राप्तिकामऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् श्रीप्रपत्तिक्कु साक्षान्मोक्षसाधनत्वम् सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु।
शौनकभगावाऩ् विधित्ताऩॆऩ्ऱदाल् सर्वज्ञराल् विधिक्कप्पट्ट लक्ष्मियिऩ् उपायत्वत्तिल् अतिशङ्गै सॆय्वदु अनुचितमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

‘‘आत्मविद्या च देवि त्वं
विमुक्ति-फल-दायिनी’’
(विष्णुपुराणम् १-९२०)

इति वसिष्ठ-पुलस्त्य-वर-प्रसाद-लब्ध--पर-देवता-पारमार्थ्य-ज्ञानवान्
श्री-पराशर-ब्रह्मर्षिर् अनुजग्राह।↩︎

The great sage Parāśara
who received the knowledge concerning the truth about the Supreme Deity
from boons granted to him by Vasiṣṭa and Pulastya
has stated

"Thou art, O Goddess, the knowledge concerning the soul,
the giver of mokṣa ,
the object of attainment ."

(The śloka says:

Thou art the knowledge concerning the self or atma vidyā,

Lakṣmī is in apposition with atma vidyā.
The meaning is that atma vidyā is one of her vibhūtis or glorious possessions.
Since atma vidyā can confer mokṣa ,
it follows that Lakṣmī can confer mokṣa .)↩︎

El gran sabio parāśara
quien recibió el conocimiento sobre la verdad sobre la deidad suprema
De Boons otorgados por Vasiṣṭa y Pulastya
ha declarado

"Tú eres, oh diosa,
el conocimiento sobre el alma,
El dador de mokṣa,
El objeto de logro ".

(El Śloka dice:

Eres el conocimiento sobre el yo o Atma Vidyā,

Lakṣmī está en aposición con Atma Vidyā.
El significado es que Atma Vidyā es una de sus vibhūtis o posesiones gloriosas.
Dado que Atma Vidyā puede conferir a Mokṣa,
Se deduce que Lakṣmī puede conferir mokṣa.)↩︎

‘‘आत्मविद्या च देवि त्वं विमुक्तिफलदायिनी’’(विष्णुपुराणम् १-९२०) ऎऩ्ऱु वसिष्ठपुलस्त्यवरप्रसादलब्ध-परदेवतापारमार्थ्यज्ञानमुडैय श्रीपराशरब्रह्मर्षियरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

आत्मविद्येति । इङ्गु त्वमेव विमुक्तिफलदायिनी ऎऩ्ऱन्वयङ्गॊण्डु नीये मोक्षरूपफलत्तैक्कॊडुक्किऱाय् ऎऩ्ऱर्थम् सॊल्वदे दूरान्वयमिल्लामैयाल् स्वरसमाऩदु; विमुक्तिफलदायिनी, या आत्मविद्या सा च त्वमेव ऎऩ्ऱु सॊल्वदु व्यवहितान्वयदोषदूषितमागैयाल् स्वरसमऩ्ऱु। आगैयिऩाल् इङ्गु लक्ष्मिक्कु मोक्षोपायत्वम् कण्ठोक्तमॆऩ्ऩत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱबडि। पुलस्त्येत्यादिगळाऩ विशेषणङ्गळाले पराशरब्रह्मर्षि अरुळिच्चॆय्ददु अत्यन्तपरमार्थमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

“विमुक्ति-फल-दायिनी" इत्यस्याऽऽत्म-विद्या-विशेषणत्वेऽपि
तत्-सामानाधिकरण्यात्
सा अस्या विभूतिः सिद्धा ।↩︎

Even if, in this śloka ,
the conferring of mokṣa be looked upon as an adjective qualifying the knowledge of the soul,
it has to be considered as her glory or vibhūti on account of the appositional use (sāmānādhikaraṇya ).↩︎

Incluso si, en este Śloka,
La conferencia de mokṣa se considera como un adjetivo que califica el conocimiento del alma,
Tiene que ser considerado como su gloria o vibhūti debido al uso de aposicional (sāmānādhikaraṇya).↩︎

‘‘विमुक्तिफलदायिनी’’ ऎऩ्गिऱविदु आत्मविद्याविशेषणमाऩालुम् तत्सामानाधिकरण्यत्ताले अदु इवळुडैय विभूतियायिऱ्ऱु।↩︎

दूरान्वयत्तैयभ्युपगमम् पण्णिऩालुम् पिराट्टिक्कु उपायत्वम् कैमुतिकसिद्धमॆऩ्गिऱार् विमुक्तिफलदायिनी ऎऩ्गिऱ इदु आत्मविद्याविशेषणमाऩालुमिति । इवळुडैय विभूतियायिऱ्ऱु इति । सामानाधिकरण्यत्ताले इवळुक्कु विभूतियाय्त् तोऩ्ऱिऩ आत्मविद्यैक्कु मुक्तिफलदायिनीत्वमिरुन्दाल् विभूतिमतियाऩ इवळुक्कु विमुक्तिफलदायिनीत्वम् कैमुतिकसिद्धमामिऱे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

श्रियः पतिरपि

४७‘‘याम् आलम्ब्य सुखेनेमं
दुस्तरं हि गुणोदधिम् ।
निस्तरन्त्य् अचिरेणैव
व्यक्त-ध्यान-परायणाः॥’’
(श्री सात्त्वत-संहिता १२-८४)

इति श्रीसात्त्वत-संहितायां श्रीपति-रूप-ध्याने ऽनुजग्राह ।↩︎

The Lord of Śrī has himself
proclaimed in connection with the meditation on Bhagavān as the Lord of Śrī
in Śrī Sātvata Saṁhitā -

"Those who meditate on Bhagavān seek the protection of Lakṣmī
and with that they easily cross the sea of saṁsāra
which is constituted of these three qualities".

↩︎

El Señor de Śrī ha proclamado
en relación con la meditación sobre Bhagavān como el Señor de Śrī
En Śrī Sātvata Saṁhitā -

"Aquellos que meditan en Bhagavān buscan la protección de Lakṣmī
y con eso cruzan fácilmente el mar de Saṁsāra
que está constituido de estas tres cualidades ".

↩︎

श्रियःपति ताऩुम् ४७‘‘यामालम्ब्य सुखेनेमं दुस्तरं हि गुणोदधिम् । निस्तरन्त्यचिरेणैव व्यक्तध्यानपरायणाः’’(श्री सात्त्वत-संहिता १२-८४) ऎऩ्ऱु श्रीसात्त्वतसंहितैयिले श्रीपतिरूपध्यानत्तिले यरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

साक्षात् भगवन्मुखोद्भूतङ्गळाऩ संहितारत्नत्रयङ्गळिल् ऒऩ्ऱाऩ सात्वतसंहितैयिल् श्रियःपतियिऩुडैय रूपध्यानम् सॊल्लुमिडत्तिल् श्रियःपतिये श्रीक्कु संसारतारणापायत्वत्तै अरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्गिऱार् श्रियःपतिताऩुमित्यादिना ।

‘‘यामालम्ब्य, – यां प्रपद्य, गुणोदधिं निस्तरन्ति’’

ऎऩ्गिऱ समभिव्याहारत्ताल् संसारतरणम् श्रीप्रपत्तिसाध्यमॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदिऱे।↩︎

तत्(→श्री)-परेषु शास्त्रेषु सत्सु
इमानि मध्य-स्थ-शास्त्राणि +अतिप्रबलानि ।↩︎

Apart from the śāstras treating specially of Śrī,
these śāstras which do not pertain to any special sect or cult
are of great authority.↩︎

Aparte de los Śāstras tratados especialmente de Śrī,
estos śāstras que no pertenecen a ninguna secta o culto especial
son de gran autoridad.↩︎

तत्परङ्गळाऩ शास्त्रङ्गळ् निऱ्क इम्मध्यस्थशास्त्रङ्गळतिप्रबलङ्गळ्।↩︎

तत्परङ्गळाऩ शास्त्रङ्गळ् निऱ्क इम् मध्यस्थशास्त्रङ् गळतिप्रबलङ्गळिति । लक्ष्मीस्तोत्रपरङ्गळाऩ शास्त्रङ्गळुक्कु अर्थवादपरत्वमुम्, पक्षपातित्वमुम्, शङ्गिक्कक् कूडुमागैयाल्, अदुगळैक् काट्टिलुम् भगवद्रूपध्यान प्रतिपादकङ्गळाय्, अत एव अन्यपरङ्गळागैयाले पक्षपातमिऩ्ऱिक्के मध्यस्थङ्गळाय्प् पोन्द सात्वतादिशास्त्रङ्गळ् अतिप्रबलङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

श्री-यामुनाचार्योऽपि

४८‘‘जगत् समस्तं यद्-अपाङ्ग-संश्रयं’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ३७)

इति,↩︎

Aḷavandār, too, has stated:-

"The whole world depends upon the glance of Śrī, for its support."

↩︎

Aḷavandār, también ha declarado:-

"El mundo entero depende de la mirada de Śrī, por su apoyo".

↩︎

आळवन्दारुम् ४८‘‘जगत्समस्तं यदपाङ्गसंश्रयं’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ३७) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इप्पडि प्रमाणङ्गळिरुन्दालुम्, इदऱ्कु अनुगुणङ्गळाऩ पूर्वाचार्यश्रीसूक्त्यादिगळ् वेण्डावोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आळवन्दारुम् जगत्समस्तमिति । यदपाङ्गसंश्रयमिति । ऎवळुडैय कडाक्षत्तै आश्रयित्तु अनिष्टनिवृत्तीष्टप्राप्तिरूपमाऩ अभिलषितत्तैयडैगिऱदो ऎऩ्ऱबडि।↩︎

४९ श्रेयो न ह्य् अरविन्द-लोचन--मनः--कान्ता-प्रसादाद् ऋते
संसृत्य्(=धर्मार्थकाम)--अक्षर(=प्रत्यग्-आत्मानुभव)--वैष्णव(=भगवत्प्राप्त्य्)+अध्वसु नृणां संभाव्यते कर्हिचित् ॥
(चतुः-श्लोकी ३)

इति चानुजग्राह ।↩︎

and again

"Without the grace of Lakṣmī , the beloved spouse of the lotus-eyed Lord,
we cannot have
those glorious experiences which one might desire in this life (saṁsāra),
nor the experience of our disembodied self,
nor the enjoyment of Bhagavān in mokṣa ".

↩︎

y de nuevo

"Sin la gracia de Lakṣmī, la esposa amada del Señor de ojos de loto,
No podemos tener
esas experiencias gloriosas que uno podría desear en esta vida (saṁsāra),
ni la experiencia de nuestro yo incorpóreo,
ni el disfrute de Bhagavān en Mokṣa ".

↩︎

४९‘‘श्रेयो न ह्यरविन्दलोचनमनः कान्ताप्रसादादृते संसृत्यक्षरवैष्णवाध्वसु नृणां संभाव्यते कर्हिचित्’’(चतुः-श्लोकी ३)ऎऩ्ऱुमरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

श्रेय इति । अरविन्दलोचनऩुडैय मनःकान्तैयाऩ पॆरियबिराट्टियारुडैय प्रसादमिल्लामल् ऒरु मनुष्यऩुक्कुम् संसृतियिलेयो, अदावदु संसृतिलभ्यमाऩ ऐश्वर्यत्तिलेयो, आत्मनुभवरूपकैवल्यत्तिलेयो, वैष्णवमार्गत्तिलेयो, अदावदु अर्चिरादिमार्गगम्य परमपदत्तिलेयो श्रेयस्साऩदु किट्टादॆऩ्ऱाल्, (पुण्यश्रेयसी सुकृतं वृषः ऎऩ्ऱु निघण्टु) अवळुडैय प्रसादमुण्डाऩाल् पुरुषार्थङ्गळिल् श्रेयस्सुण्डागुमॆऩ्ऱु किडैक्कैयाल्अन्वयव्यतिरेकङ्गळाले मोक्षरूपमाऩ परमपदमुम् अवळुडैय प्रसादाधीनमॆऩ्गिऱ भावम् स्वरसमागत् तोऱ्ऱुमिऱे।↩︎

श्रीभाग्य-कारोऽपि श्री-वैकुण्ठ-गद्येऽपि

५०‘‘शेष-शेषाशनादि सर्वं परिजनं
भगवतस् तत्-तद्-अवस्थोचित-परिचर्यायाम्
आज्ञापयन्त्या’’
(वैकुण्ठ-गद्यम्)

इति भगवत्-कैङ्कर्य-रूप-परमपुरुषार्थः

यथैतन्-नियोगम् अनुष्ठेय

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

The author of Śrī Bhāṣya, in his Vaikuṇṭha Gadya, says
that she commands Adiśeṣa, Viṣvaksena and other attendants to render such service to Bhagavān
as is suited to the time and the circumstance,
and that the service to Bhagavān,
which is the supreme goal,
should be rendered in accordance with her commands.↩︎

El autor de śrī bhāṣya, en su vaikuṇṭha gadya, dice
que ella ordena a Adiśeṣa, Viṣvaksena y otros asistentes
que presten dicho servicio a Bhagavān
como se adapta al tiempo y a las circunstancias,
y que el servicio a Bhagavān,
cual es el objetivo supremo,
debe ser retenido de acuerdo con sus órdenes.↩︎

श्रीभाष्यकाररुम् श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिले ५०‘‘शेषशेषाशनादि सर्वं परिजनं भगवतस्तत्तदवस्थोचितपरिचर्यायामाज्ञापयन्त्या’’(वैकुण्ठ-गद्यम्) ऎऩ्ऱु भगवत्कैङ्कर्यरूपपरमपुरुषार्थम् इवळ् नियोगत्तिऩ्बडिये नडत्तवेणुमॆऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

इदऱ्कु तीर्थकाराभिप्रायत्तै वॆळियिडुगिऱार् श्रीभाष्यकारर् इत्यादिना । गद्यभाष्यत्तिल्

‘‘नित्य-मुक्त-विषयं देव्या आज्ञापनं परिचर्या-विशेषेष्व् इच्छोत्पादन-मात्रम् ।
तेषां सर्वज्ञत्वेन ज्ञानोत्पादननैरपेक्ष्यात्’’

ऎऩ्ऱु व्याख्यातम्। इङ्गु अप्पडिप्पट्ट इच्छोत्पादनव्यापारमे नियोगशब्दत्ताले सॊल्लप्पडुगिऱदागैयाल् अर्थभेदमिल्लै।

नित्यसूरिकळुडैय कैङ्कर्यरूपपुरुषार्थमुम् इवळुडैय नियोगाधीनमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल्, इदरर्गळुडैय पुरुषार्थमॆल्लाम् एतदधीनमॆऩ्बदु कैमुतिकन्यायसिद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

श्रीकूरेशोऽपि

५१ स्वस्ति श्रीर् दिशताद् अ-शेषजगतां सर्गोपसर्ग-स्थितीः
स्वर्गं दुर्-गतिम् आपवर्गिक-पदं सर्वञ् च कुर्वन् हरिः ।
यस्या वीक्ष्य मुखं तद्-इङ्गित-पराधीनो विधत्ते ऽखिलं,
क्रीडेयं खलु नान्यथा ऽस्य रस-दा स्याद् ऐकरस्यात्(→अन्यथा) तया ॥१॥
(श्री स्तवम् १)

[[१९७]]
इति संगृहीतमर्थं↩︎

Koorathalvan too,
in elaboration of what is contained in the śloka :-

"May Lakṣmī confer happiness (on us) ---
Lakṣmī, looking at whose face, and with Her will as His aid,
the Lord creates, destroys and sustains all the worlds,
and grants also such things as svarga, naraka (hell) and mokṣa .
Since the two are engaged in the same work and
experience the same kind of delight,
the Lord cannot feel happy
if he performs the līlā of the work of the world
without her participation in it,"

↩︎

Koorathalvan también, En elaboración de lo que está contenido en el Śloka:-

"Que Lakṣmī conserve la felicidad (sobre nosotros) ---
Lakṣmī, mirando a cuya cara, y con su voluntad como su ayuda,
El Señor crea, destruye y sostiene a todos los mundos,
Y otorga también cosas como Svarga, Naraka (infierno) y Mokṣa.
Dado que los dos se dedican al mismo trabajo y
experimentar el mismo tipo de deleite,
El Señor no puede sentirse feliz
Si realiza el Līlā del trabajo del mundo
Sin su participación en él "

↩︎

कूरत्ताऴ्वाऩुम् ५१‘‘स्वस्ति श्रीर्दिशतादशेषजगतां सर्गोपसर्गस्थितीस्स्वर्गं दुर्गतिमापवर्गिकपदं सर्वञ्च कुर्वन् हरिः । यस्या वीक्ष्य मुखं तदिङ्गितपराधीनो विधत्तेऽखिलं क्रीडेयं खलु नान्यथास्य रसदा स्यादैकरस्यात्तया’’(श्री स्तवम् १) ऎऩ्ऱु संग्रहित्त अर्थत्तै↩︎

इव्विषयत्तिल् श्रीवत्साङ्कमिश्ररुडैय श्रीसूक्तियुम् प्रमाणमॆऩ्गिऱार् कूरत्ताऴ्वाऩुम् स्वस्ति श्रीर्दिशतादित्यादिना । इदिल् आपवर्गिकपदं सर्वञ्च कुर्वन् हरिः तदिङ्गितपराधीनो विधत्त इत्यादिना भगवाऩ् लक्ष्मियिऩुडैय मुखवीक्षण पूर्वकम् तदनुमतियिऩालेये सर्वत्तैयुम् सॆय्गिऱाऩॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् भगवाऩुक्कु अवळोडु कूडिये सर्वकर्तृत्वमॆऩ्बदु सॊल्लप्पट्टदागिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्। अवळोडु कूडि व्यापारङ्गळैप् पण्णुम्बोदे क्रीडैयाऩदु ऎम्बॆरुमाऩुक्कु रसत्तैक् कॊडुक्कुम्, नान्यथा ऎऩ्ऱु सॊल्लित्तिऱे। ऎऩ्ऱु सङ्ग्रहित्त अर्थत्तै - इन्द श्लोकत्तिल् सङ्ग्रहमागच् चॊऩ्ऩ भगवाऩैयुम् पराधीनमाक्कुम्बडियाऩ इङ्गितादिमत्वरूपमाहात्म्यत्तै।↩︎

५२‘‘देवि त्वन्-महिमावधिर् न हरिणा नापि त्वया ज्ञायते’’
(श्री स्तवम् ८)

इत्यारभ्य व्यस्तृणीत ।↩︎

sings his praise of Lakṣmī in ślokas beginning with these words:

"The bounds of Thy greatness, O, Goddess, are not known to Bhagavān nor even to Thyself".

↩︎

canta su alabanza a Lakṣmī en Ślokas comenzando con estas palabras:

"Los límites de tu grandeza, oh, diosa,
no son conocidos por Bhagavān ni siquiera por ti mismo".

↩︎

५२‘‘देवि त्वन्महिमावधिर्न हरिणा नापि त्वया ज्ञायते’’(श्री स्तवम् ८) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि विस्तरित्तार्।↩︎

देवि त्वन्महिमावधिर्न हरिणा नापि त्वया ज्ञायते
ऎऩ्ऱु तुडङ्गि विस्तरित्तारिति ।

स्वस्तिश्रीः ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्
पिराट्टिक्कु भगवाऩैक् काट्टिलुम् मोक्षप्रदत्वम् इल्लाद
परिच्छिन्नम् आऩ माहात्म्यम् सॊल्लप्पट्टद्
ऎऩ्ऱाल्
लक्ष्मियै भगवाऩालुम् लक्ष्मियालुम् अळविट्टु अऱियमुडियाददाऩ माहात्म्यमुळ्ळवळागच् चॊल्लुम् ‘‘देवि त्वन्महिमावधिः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकम् सङ्गतमागादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

श्रीभट्टोऽपि,

५३ ऐश्वर्यम्, (जीवात्म=)अक्षर-गतिम्, परमम् पदं वा
कस्मैचिद् अञ्जलि-भरं वहते वितीर्य ।
"अस्मै न किञ्चिद् उचितं कृतम्" इत्य् अथाम्ब
त्वं लज्जसे कथय को ऽयम् उदार-भावः ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ५८)

इति (श्री-सूक्ते) श्रौतम् उदारशब्द व्याचचक्षे ।↩︎

Bhattar, also, has commented on the word Udaara (generous ) used in the śruti (viz., Śrī Sūktam)
as an adjective for Śrī in this manner:-

"How generous Thou art! O, Mother,
to the man who merely raises his hands folded in worship to Thee,
Thou grantest wealth, the enjoyment of his disembodied self and even paramapada
and yet Thou feelest ashamed that Thou hast not done anything adequate for him."

↩︎

Bhattar, también, ha comentado sobre la palabra Udaara (generoso) utilizado en el Śruti (a saber, Śrī Sūktam)
Como adjetivo para Śrī de esta manera:-

"¡Qué generoso eres tú, madre,
al hombre que simplemente levanta las manos dobladas en la adoración a ti,
Tú otorga riqueza, el disfrute de su ser incorpóreo e incluso paramapada
Y sin embargo, te sientes avergonzada
de que no hayas hecho nada adecuado para él ".

↩︎

भट्टरुम् ५३‘‘ऐश्वर्यमक्षरगतिं परमं पदं वा कस्मैचिदञ्जलिभरं वहते वितीर्य । अस्मै न किञ्चिदुचितं कृतमित्यथाम्ब त्वं लज्जसे कथय कोऽयमुदारभावः’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ५८)
ऎऩ्ऱु श्रुतियिलुदारशब्दत्तुक्कु व्याख्यानम् पण्णिऩार्।↩︎

भट्टर् श्रीसूक्तियै उदाहरिक् किऱार् ऐश्वर्यमक्षरगतिं परमं पदं वेति । इङ्गु परमं पदं वा वितीर्य ऎऩ्ऱु विरोधिनिवृत्तिपूर्वकमाग परमपदवितरणत्तैच् चॊल्लियिरुप्पदाल् उपायत्वम् सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु। श्रुतियिलुदार-शब्दत्तिऱ्कु व्याख्यानम् पण्णिऩार् - ‘‘श्रियं लोके देवजुष्टामुदारां’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतियिलुळ्ळ उदारशब्दत्तिऱ्कु व्याख्यानम् पण्णिऩार्।↩︎

श्रीसूक्तभाष्ये महा-यतिर् अपि
अपेक्षितार्थान् सर्वान् उपपादयामास ।↩︎

Peria Jeer, too, has brought out all these ideas in his commentary on Śrī Sukta.↩︎

Peria Jeer también ha sacado todas estas ideas
en su comentario sobre Śrī Sukta.↩︎

श्रीसूक्तभाष्यत्तिले पॆरिय जीयरुम् अपेक्षितार्थङ्गळॆल्लाम् उपपादित्तार्।↩︎

पॆरिय जीयरुम् - नारायणमुनियॆऩ्गिऱ नञ्जीयरुम्।

इति सारबोधिन्य्-उक्तिर् न साधु भाति।
कूरनारायणमुनिर् अयम् इत्य् अन्यत्र प्रतिपादितम्।↩︎

पॆरिय जीयरुम् - नारायणमुनियॆऩ्गिऱ नञ्जीयरुम्। अपेक्षितार्थङ्गळॆल्लाम् - पिराट्टियिऩुडैय उपायत्वोपयत्वादिरूपङ्गळाऩ अपेक्षितार्थङ्गळैयॆल्लाम्। इङ्गु

‘‘स्वयं वस्तू कुर्वन् जनम् इमम् अकस्मात् सरसिज
प्रकारौ पद्मायास् तव च चरणौ नश् शरणयन्’’

ऎऩ्ऱु भट्टर् श्रीलक्ष्मीगल्याणत्तिल् नम्माऴ्वार् पासुरत्तिऱ्कर्थमाग वरुळिच्चॆय्द स्तोत्रत्तिऩ् श्लोकादिगळुम् अनुसन्धेयङ्गळ्।
इदिल् "पद्मायास्तव च चरणौ नश्शरणयन्" ऎऩ्ऱु पॆरुमाळुडैयवुम् पिराट्टियिऩुडैयवुम् तिरुवडिगळुक्कु उपायत्वम् स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदिऱे।↩︎

इत्थं श्रुति-स्मृति-संप्रदाय-स्थितीर् अवलम्ब्य
श्रीमच्-छब्दोक्त-विशेषणस्य
विग्रहादीनाम् इव
वस्त्व्-अनुरूपा उपयोग-विशेषाः
सहृदयैर् ज्ञातव्याः ॥↩︎

Thus, from what we find in the śruti , Smṛti and tradition,
(the reader) gifted with insight can understand that
the attribute expressed in the word Śrīmat in Dvaya has its uses,
just like such things as forms (vigraha),
in accordance with its own nature.↩︎

Así, por lo que encontramos en Śruti, Smṛti y Tradition,
(el lector) Dotado de Insight puede entender que
El atributo expresado en la palabra śrīmat en dvaya tiene sus usos,
Al igual que cosas como formas (Vigraha), de acuerdo con su propia naturaleza.↩︎

इप्पडि श्रुतिस्मृतिसंप्रदायम् निऱ्किऱ निलैगळैक् कॊण्डु श्रीमच्छब्दत्तिऱ् सॊऩ्ऩ विशेषणत्तुक्कु विग्रहादिगळुक्कुप्पोले वस्त्वनुरूपमाऩ उपयोगविशेषङ्गळै सहृदयरऱिन्दुगॊळ्वदु।↩︎

श्रुतिस्मृतिसम्प्रदाय श्रीसूक्तिकळ् निऱ्कुम् निलैयै नऩ्गु परामर्शित्ताल् श्रीमच्छब्दत्तिल् विशेषणमाऩ पिराट्टिक्कुम्, विशेषणमागच् चॊल्लप्पट्ट गुणविग्रहादिगळुक्कुप्पोल् तदनुरूपमाऩ भरस्वीकारोपयोगम् उण्डॆऩ्बदु सहृदयहृदयङ्गममागुमॆऩ्ऱु निगमिक्किऱार् इप्पडि इति । श्रुतियावदु द्वयमुम् श्रीसूक्तमुम्। सहृदयरिति । अहृदयर्गळुक्कु प्रमाणसम्प्रदायोपन्यासम् व्यर्थमाऩालुम् सहृदयर्गळुक्कु इदु निश्चयजनकमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

विशेषणता

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अ-चित्त्वात्) भर-**स्वीकार-रहितं** रक्षा-**सङ्कल्प-वर्जितम्** । (कारुण्यादि→)गुणादिकम् (सर्वैर्) **इहेष्टं** हि शरण्यस्य विशेषणम् ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऐकरस्य-जुषोश् शेषि-
दं-पत्योस् सर्व-कर्मसु ।
विशेषण-विशेष्यत्वं
(श्रीमच्-छब्दे) श्रुतं कस्मान् न रोचते ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(इन्द्रो विशेषणं यत्रोक्तः→) प्रतर्दनादि-विद्यासु **वेद्ये** ऽपि परमात्मनि । अ-चेतनवद् **इच्छामश्** चेतनञ् च विशेषणम् ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इत्थं प्रपत्ति-विद्यायां
तत्-तन्-मन्त्रानुसारतः ।
विभुः पत्न्या गुणाद्यैश् च
विशिष्टो विषयोऽत्र नः ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम् (सं॰प॰)19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

केवल--कुतर्कङ्गळैय् (←शास्त्रैकगम्ये विषये विपरीत-तर्कः) इट्टु
प्रमाणङ्गळै बाधिक्कल् आगाद्

ऎऩ्ऩुम् इडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् यथा-प्रमाणम् शरण्याभिप्राय-विशेषानुगुणम् आग
विशिष्टम् उपेयम् आऩाऱ् पोले
विशिष्टम् उपायम् आगक्
कुऱैय् इल्लै।(4)

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नारायण-शब्दत्तिलुम् चरण-शब्दत्तिलुन् तोऱ्ऱुगिऱ गुण-विशेष-विग्रह-विशेषादि-विशिष्टम् आऩ
एकम् उपायम् आऩाऱ् पोले
तुल्य-योग-क्षेमम् आऩ श्रीमच्-छब्दत्तिल् तोऱ्ऱिऩ नित्य-पत्नी-सम्बन्ध-विशिष्टम् आऩालुम्
उपायैक्यत्तुक्कुक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(नीलमेघः (सं)35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-विशेषणङ्गळैय् ऎल्लाम् विट्टु
उपायत्तैये एकम् आक्क वेणुम्

ऎऩ्ऩिल्;
उपायत्वमुम् विशेषणम् अऩ्ऱिक्के पोम् (इत्य् अनिष्टो निर्विशेषत्व-प्रसङ्गः)।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(नीलमेघः (सं)40)

(अ-चित्त्वात्)
भर-स्वीकार-रहितं
रक्षा-सङ्कल्प-वर्जितम् ।
(कारुण्यादि→)गुणादिकम् (सर्वैर्) इहेष्टं हि
शरण्यस्य विशेषणम् ॥↩︎

(Critics who do not consider Lakṣmī as an inseparable attribute or viśeṣaṇa of Nārāyaṇa in the first part of Dvaya!)
You maintain that such things as the qualities of the Saviour (compassion etc) are attributes and not mere Upalakṣaṇa,
even though they cannot undertake the responsibility (bhara) of protection
and cannot have the will to protect (being only qualities and therefore non-sentient).↩︎

(Los críticos
que no consideran a Lakṣmī como un atributo inseparable o Viśeṣaṇa de Nārāyaṇa en la primera parte de Dvaya!)
Sostenes que las cosas como las cualidades del Salvador (compasión, etc.) son atributos y no meros upalakṣaṇa,
a pesar de que no pueden asumir la responsabilidad (bhara) de protección
y no puede tener la voluntad de proteger
(siendo solo las cualidades y, por lo tanto, no sonaciadas).↩︎

भरस्वीकाररहितं रक्षासङ्कल्पवर्जितम् । गुणादिकमिहेष्टं हि शरण्यस्य विशेषणम् ॥↩︎

भरस्वीकारादिरहितङ्गळाऩ गुणादि कळुक्कु विशषणत्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डिरुक्किऱ नीङ्गळ् भरस्वीकारसमर्थैयाऩ पिराट्टिक्कु विशेषणत्वत्तै इसैयामैक्कुक् कारणमेयिल्लैयॆऩ्गिऱार् भरस्वीकाररहितमित्यादिना । श्लोकद्वयेन । भरस्वीकारमावदु त्वत्प्रयत्नं विना ‘‘अहमेव मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱ सङ्गल्बम्। गोप्तृत्ववरणे कृत गोप्त्री भवानीति सङ्गल्बमे रक्षासङ्कल्पम्। गुणादिकमिहेष्टं हीति । भवतामिति शेषः । भरस्वीकाररक्षासङ्कल्पशून्यगुणादिगळुक्कु विशेषणत्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डिरुक्किऱ नीङ्गळ् तत्सहितैयाऩ पिराट्टिक्कु विशेषणत्वत्तै ऒप्पुक्कॊळ्ळाददऱ्कु हेतुविल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

ऐकरस्य-जुषोश् शेषि-
दं-पत्योस् सर्व-कर्मसु ।
विशेषण-विशेष्यत्वं
(श्रीमच्-छब्दे) श्रुतं कस्मान् न रोचते ॥↩︎

Why do you object to the idea of Lakṣmī being the attribute (viśeṣaṇa)
and Nārāyaṇa being the substantive (viseshya),
when this divine couple have the same pleasure or relish in all actions
and when they are both śeṣī s,
when there is the authority of the śāstras for it?↩︎

¿Por qué te opones a la idea de que Lakṣmī es el atributo (viśeṣaṇa)
y nārāyaṇa es el sustantivo (viseshya),
Cuando esta pareja divina tiene el mismo placer o disfruta en todas las acciones
y cuando ambos son Śeṣī s,
Cuando existe la autoridad de los Śāstras?↩︎

ऐकरस्यजुषोश्शेषिदंपत्योस्सर्वकर्मसु ।
विशेषणविशेष्यत्वं श्रुतं कस्मान्न रोचते ॥↩︎

सर्वकर्मसु – आश्रितरक्षणादिसर्वकर्मङ्गळिलुम्, ऐकरस्यजुषोः समानसङ्कल्पमुळ्ळवर्गळाऩ, शेषिदम्पत्योः – शषिकळाऩ लक्ष्मिक्कुम् नारायणऩुक्कुम्,रक्षणादिगळिल् एकरस्यम् सॊऩ्ऩदु पूर्वखण्डत्तिल् लक्ष्म्याः विशेषणत्वोपपादकम्; शेषिदम्पत्योः ऎऩ्बदु उत्तरखण्डत्तिल् लक्ष्म्याः विशेषणत्वोपपादकम्। विशेषणविशेष्यत्वमिति । विशेष्यत्वमिति दृष्टान्तार्थम्। श्रुतं – द्वयादिगळिल् श्रुतमागिऱ। कस्मान्न रोचत इति ।

रुच्यभावत्तिऱ्कुक् कारणमे यिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

(इन्द्रो विशेषणं यत्रोक्तः→)
प्रतर्दनादि-विद्यासु
वेद्ये ऽपि परमात्मनि ।
अ-चेतनवद् इच्छामश्
चेतनञ् च विशेषणम् ॥ (5)↩︎

In such vidyās or forms of meditation as that of Pratardana,
although the Supreme Being is the object of knowledge,
we admit that sentient beings like Indra can be attributes of Bhagavān just like non-sentient qualities.↩︎

En tales vidyās o formas de meditación como la de Pratardana,
Aunque el ser supremo es el objeto del conocimiento,
Admitimos que los seres sintientes como Indra
pueden ser atributos de Bhagavān
al igual que las cualidades no sensibles.↩︎

प्रतर्दनादिविद्यासु वेद्येऽपि परमात्मनि ।
अचेतनवदिच्छामश्चेतनञ्च विशेषणम् ॥↩︎

चेतनऩुक्कु अचेतनम् विशेषणमाऩालुम् चेतनऩ् चतनऩुक्कु विशेषणमागक् कण्डदुण्डोवॆऩ्ऩ दृष्टान्तप्रदर्शनपूर्वकम् निगमिक्किऱार् प्रतर्दनादीति । प्रतर्दनविद्यैयिल् परमात्मा प्राधान्यन वेद्यऩायिरुन्दालुम् अचेतन ङ्गळाऩ मुख्यप्राणादिगळैप् पोले चेतनऩाऩ इन्द्रऩैयुम् भगवाऩुक्कु विशेषणमाग ऒप्पुक्कॊळ्ळुगिऱोमिऱे।↩︎

इत्थं प्रपत्ति-विद्यायां
तत्-तन्-मन्त्रानुसारतः ।
विभुः पत्न्या गुणाद्यैश् च
विशिष्टो विषयोऽत्र नः ॥↩︎

Similarly in this vidyā called prapatti,
the Omnipresent Lord is the object of approach with His Spouse
and with such things as His qualities
in accordance with what is stated in the respective mantras.↩︎

Del mismo modo en este vidyā llamado Prapatti,
El Señor omnipresente es el objeto de acercarse con su cónyuge
y con cosas como sus cualidades
de acuerdo con lo que se indica en los mantras respectivos.↩︎

इत्थं प्रपत्तिविद्यायां तत्तन्मन्त्रानुसारतः ।
विभुः पत्न्या गुणाद्यैश्च विशिष्टो विषयोऽत्र नः ॥↩︎

अप्पडिये प्रपत्तिविद्यैयिलुम् गुणविग्रहादिगळैप् पोल् पिराट्टियैयुम्द्वयादिमन्त्रानुसारत्ताले विशेषणमाग ऒप्पुक्कॊण्डाल् ऒरुविधबाधकमुमिल्लैयागैयाल् श्रीविशिष्टमे नमदु प्रपत्तिविषयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अत्र "केवल-कुतर्कान् आश्रित्य
प्रमाणानि न बाधनीयानी"ति
पूर्वम् एवावोचाम ।↩︎

We have already stated that what is understood from the pramāṇas
should not be set aside by mere logic or reason.↩︎

Ya hemos declarado que lo que se entiende de los pramāṇas
No debe reservarse por mera lógica o razón.↩︎

इङ्गु केवलकुतर्कङ्गळैयिट्टु प्रमाणङ्गळै बाधिक्कलागादॆऩ्ऩुमिडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

उक्तप्रमाणङ्गळै उपाय-द्वित्व-प्रसङ्गादि--कुतर्कङ्गळाले बाधिप्पदु अशक्यम्
ऎऩ्ऱु पूर्वमे सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् इङ्गु केवलकुतर्कङ्गळैयिट्टु इत्यादिना ।↩︎

अतो यथा-प्रमाणं शरण्याभिप्राय-विशेषानुगुणं
विशिष्टस्योपेयत्ववत् विशिष्टस्योपायत्वेऽपि
न कश्चिद् दोषः ।↩︎

Therefore, just as we accept the Lord with His Spouse, as the object of attainment
in accordance with the wish of the Saviour,
there is no objection to the Lord with His Spouse being the upāya as well.↩︎

Por lo tanto, tal como aceptamos al Señor con su cónyuge, como el objeto de logro de acuerdo con el deseo del Salvador, No hay objeción al Señor, ya que su cónyuge también es el upāya.↩︎

आगैयाल् यथाप्रमाणम् शरण्याभिप्रायविशेषानुगुणमाग विशिष्टमुपेयमाऩाऱ्पोले विशिष्टमुपायमागक् कुऱैयिल्लै।↩︎

आगैयालिति । विशिष्टोपायत्वम् प्रमाणसिद्धमागैयाल् ऎऩ्ऱबडि यथाप्रमाणम् - पिराट्टिक्कु उपायत्वम् सॊल्लुगिऱ पूर्वोदाहृतप्रमाणङ्गळै उल्लङ्घनम् सॆय्यामल्, शरण्याभिप्रायविशेषानुगुणमाग -

‘‘अनन्या राघवेणाहं
भास्करेण प्रभा यथा’’,

‘‘अनन्या हि मया सीता
भास्करेण प्रभा यथा’’,

'नित्यं तद्धर्मधर्मिणी’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणप्रतिपन्नमाऩ शरण्यर्गळाऩ पॆरुमाळुडैयवुम्, पिराट्टियिऩुडैयवुम् अभिप्रायविशेषत्तुक्कनुगुणमाग, विशिष्टमुपेयमाऩाऱ्पोले विशिष्टमुपायमागक् कुऱैयिल्लै इति ।
प्रमाणङ्गळुम् शरण्याभिप्रायविशेषमुम् स्पष्टमाग इरुक्क
विशिष्टम् उपायम् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱाल्
विशिष्टम् उपेयम् आगवुम् प्रसक्तिय् इल्लैय्
ऎऩ्गिऱ प्रतिबन्दियिले
दृष्टान्तत्तिऱ्कुत् तात्पर्यम्।↩︎

[[१९८]]
नारायण-शब्द--चरण-शब्द--प्रतिपादित-
गुण-विशेष--विग्रह-विशेषादि-विशिष्टस्यैकस्योपायत्ववत् तुल्य-योग-क्षेम--श्रीमच्-छब्द--प्रतीत-
नित्य-पत्नी-संबन्ध-वैशिष्ट्ये ऽपि
उपायैक्यस्य न क्षतिः ।↩︎

Just as Bhagavān with particular qualities (like omnipotence and compassion) and particular forms (vigraha)
indicated, respectively, by the words Nārāyaṇa and caraṇau, (the two feet)
which are attributes of Nārāyaṇa, forms a single upāya,
so also Bhagavān with Lakṣmī, who appears in the word Śrīmat as an attribute in the eternal relationship of being His Spouse,
may without any impropriety, be considered as a single upāya.↩︎

Así como bhagavān con cualidades particulares (como omnipotencia y compasión) y formas particulares (Vigraha)
indicado, respectivamente, por las palabras nārāyaṇa y caraṇau, (los dos pies)
que son atributos de nārāyaṇa, forma un solo upāya,
Así también Bhagavān con Lakṣmī, que aparece en la palabra Śrīmat como un atributo
en la relación eterna de ser su cónyuge,
Puede que sin impropiedad, se considere como un solo upāya.↩︎

नारायणशब्दत्तिलुम् चरणशब्दत्तिलुन्दोऱ्ऱुगिऱ गुणविशेषविग्रह विशेषादिविशिष्टमाऩ एकम् उपायमाऩाऱ्पोले तुल्ययोगक्षेममाऩ श्रीमच्छब्दत्तिल् तोऱ्ऱिऩ नित्यपत्नीसम्बन्धविशिष्टमाऩालुमुपायैक्यत्तुक्कुक् कुऱैयिल्लै।↩︎

[[१९८]]
नारायण-शब्द--चरण-शब्द--प्रतिपादित-
गुण-विशेष--विग्रह-विशेषादि-विशिष्टस्यैकस्योपायत्ववत् तुल्य-योग-क्षेम--श्रीमच्-छब्द--प्रतीत-
नित्य-पत्नी-संबन्ध-वैशिष्ट्ये ऽपि
उपायैक्यस्य न क्षतिः ।↩︎

उपाय-विशेषणानि सर्वाणि हित्वोपायस्यैकत्वं संपादनीयम्

इति चेत् उपायत्वम् अपि विशेषणं न भवेत् (इत्य् अनिष्टो निर्विशेषत्व-प्रसङ्गः)।↩︎

If it is said that we should give up all the attributes of the upāya in order to make the upāya single,
the dharma of being an upāya (i.e. upāyatva) will have to be given up also.↩︎

Si se dice que deberíamos renunciar a todos los atributos del upāya para hacer el upāya sencillo,
El dharma de ser un upāya (es decir, upāyatva) también tendrá que renunciar.↩︎

उपायविशेषणङ्गळैयॆल्लाम् विट्टु उपायत्तैये एकमाक्कवेणुमॆऩ्ऩिल्; उपायत्वमुम् विशेषणमऩ्ऱिक्केबोम्।↩︎

उपाय-विशेषणानि सर्वाणि हित्वोपायस्यैकत्वं संपादनीयम्

इति चेत् उपायत्वम् अपि विशेषणं न भवेत् (इत्य् अनिष्टो निर्विशेषत्व-प्रसङ्गः)।↩︎

न विष्णु-वैगुण्योक्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

विशेषण-प्रयुक्तम् आय् विशेष्यत्तुक्कु वरुम् एऱ्ऱत्ताल्
विशेष्यत्तुक्कु वैगुण्यादिगळ् वाराद्

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(निरुपाधिक-स्वभावतया→) स्वतः श्रीस् त्वं विष्णोः स्वम् असि, (स्व-वस्तु-स्थ-र्द्धेः→) तत एवैष भगवान्,
त्वद्-आयत्त-र्द्धित्वे ऽप्य् अ-भवद् अ-पराधीन-विभवः ।
स्वया दीप्त्या रत्नम् भवद् अपि महार्घं न विगुणं
न कुण्ठ-स्वातन्त्र्यम् भवति, च न चान्याहित-गुणम् ॥ ३१ ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३१)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले निर्णयिक्कप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विशेषणत्ताल् विशेष्यत्तुक्कु वरुम् अतिशयम् पोले
विशेष्यत्तुक्कु स्व-रूपानुबन्धिय् आऩ अतिशयमुम्

५५‘‘अनन्या राघवेणाहं
भास्करेण प्रभा यथा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५)

ऎऩ्गिऱ दृष्टान्तत्तिले काणल् आम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भास्करऩुक्कुम् प्रभैक्कुम् स्वतस्-सिद्धम् आऩ तेजस्त्वम् बोले(5)
इरुवर्क्कुम्

५६‘‘अनन्याधीन-कल्याणं’’(लक्ष्मीकल्याणम्)

ऎऩ्गिऱ बडिये
स्वभाव-सिद्ध-कल्याणतैयाले

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५७ ‘‘अ-प्रमेयं हि तत् तेजो
यस्य सा जनकात्मजा’’
(रामायणम् आरण्यकाण्डम् ३७-१८)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५८‘‘तव श्रिया’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ३८) ऎऩ्ऱुम्,

विश्वास-प्रस्तुतिः

(स्व-वैश्वरूप्येण सदा ऽनुभूतया
ऽप्य् अ-पूर्ववद् विस्मयम् आदधानया ।
गुणेन रूपेण विलास-चेष्टितैस्
सदा तवैवोचितया) तव श्रिया॥ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ३८)

ऎऩ्ऱुम्,

(मूलम्26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५९’’उऩ् तिरुव्’’
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि १०-१०-२)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘श्रियःश्रीः’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ९) (5)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६१’’तिरुवुक्कुन् तिरुव्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ७-७-१)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्योन्यातिशयावहङ्गळ् आग
विशेषण-विशेष्यङ्गळै निर्देशिक्किऱदऱ्कुङ् गुऱैयिल्लै।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

"विशेषण-प्रयुक्तेन
विशेष्यय् उपनमतोत्कर्षेण
विशेष्यस्य वैगुण्यादिकं न भवती"ति,↩︎

It should not be thought that the substantive (here Bhagavān), when it gains some excellence from the attribute (here Lakṣmī ),
should be considered as previously wanting in some excellence.↩︎

No se debe pensar que el sustantivo (aquí bhagavān), cuando gana cierta excelencia del atributo (aquí lakṣmī), debe considerarse como que previamente quiere en cierta excelencia.↩︎

विशेषणप्रयुक्तमाय् विशेष्यत्तुक्कु वरुमेऱ्ऱत्ताल् विशेष्यत्तुक्कु वैगुण्यादिगळ् वारादॆऩ्ऱु↩︎

विशेषणसम्बन्धत्ताल् विशेष्यत्तिऱ्कु एऱ्ऱ मुण्डाऩाल् विशेष्यत्तिऱ्कु गुणहानियुम्, स्वातन्त्र्यादिहानियुम् वारादॆऩ्बदै अभियुक्तर् ‘‘स्वतःश्रीः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्ताल् निर्णयित्तारॆऩ्गिऱार् विशेषणप्रयुक्तमाय् इत्यादिना ।↩︎

(निरुपाधिक-स्वभावतया→) स्वतः श्रीस् त्वं विष्णोः स्वम् असि, (स्व-वस्तु-स्थ-र्द्धेः→) तत एवैष भगवान्,
त्वद्-आयत्त-र्द्धित्वे ऽप्य् अ-भवद् अ-पराधीन-विभवः ।
स्वया दीप्त्या रत्नम् भवद् अपि महार्घं न विगुणं
न कुण्ठ-स्वातन्त्र्यम् भवति, च न चान्याहित-गुणम् ॥ ३१ ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३१)

इत्यस्मिन् श्लोके निरणायि ।↩︎

Well has it been said in the śloka :-

“Thou art, O Lakṣmī, the property of Bhagavān by Thine own will;
hence, though His supreme excellence is due to Thee,
His greatness is not dependent on any one else.
A gem becomes valuable on account of its radiance.
It does not thereby become in itself worthless;
its value, which is natural to it, does not diminish thereby,
because its greatness is not due to anything else,"

↩︎

Bueno, se ha dicho en el Śloka:-

“Tú eres, o Lakṣmī, propiedad de Bhagavān por tu propia voluntad;
Por lo tanto, aunque su excelencia suprema se debe a ti,
Su grandeza no depende de nadie más.
Una gema se vuelve valiosa debido a su resplandor.
Por lo tanto, no se vuelve en sí mismo sin valor;
su valor, que es natural para él, no disminuye así,
Porque su grandeza no se debe a nada más ",

↩︎

५४‘‘स्वतःश्रीस्त्वं विष्णोस्स्वमसि तत एवैष भगवान् त्वदायत्तर्द्धित्वेऽप्यभवदपराधीनविभवः । स्वया दीप्त्या रत्नं भवदपि महार्घं न विगुणं न कुण्ठस्वातन्त्र्यं भवति च न चान्याहितगुणम्’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३१) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिले निर्णयिक्कप्पट्टदु।↩︎

इत्थं लक्ष्मीस्वरूपमनुसन्धाय स्वरूपाश्रितान् दिव्यमङ्गलविग्रहा-श्रितांश्च कल्याणगुणान्विवक्षुः प्रथमं श्रीश्रीशयोस्साधारणगुणाननु-सन्धत्ते –↩︎

विशेषणेन विशेष्यस्य जायमानो ऽतिशय इव
विशेष्यस्य स्वरूपानुबन्धी +अतिशयोऽपि,

५५‘‘अनन्या राघवेणाहं
भास्करेण प्रभा यथा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५)

इति दृष्टान्तानुसारेण दृष्टव्यः ।↩︎

In the same way as the substantive, (namely, Bhagavān) gains excellence from its attribute (viśeṣaṇa), namely, Lakṣmī ,
the substantive, too, has its own natural excellence.
This is illustrated in the śloka in the Rāmāyana :-

"Just as radiance cannot be separated from the sun,
I cannot remain separated from Raghava".

↩︎

De la misma manera que el sustantivo, (a saber, Bhagavān) gana excelencia de su atributo (viśeṣaṇa), a saber, lakṣmī,
El sustantivo también tiene su propia excelencia natural.
Esto se ilustra en el Śloka en el Rāmāyana:-

"Así como el resplandor no se puede separar del sol,
No puedo permanecer separado de Raghava ".

↩︎

विशेषणत्ताल् विशेष्यत्तुक्कु वरुम् अतिशयम् पोले विशेष्यत्तुक्कु स्वरूपानुबन्धियाऩ अतिशयमुम् ५५‘‘अनन्या राघवेणाहं भास्करेण प्रभा यथा’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५) ऎऩ्गिऱ दृष्टान्तत्तिले काणलाम्।↩︎

इप्पडि भगवाऩुक्कु विशेषणत्ताल् वन्द अतिशयमेयॊऴिय स्वरूपप्रयुक्तमाऩ अतिशयमिल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् विशेषणत्ताल् विशेष्यत्तुक्कु इत्यादिना ।

अनन्येति । भास्करेण – भाः करोतीति भास्करः, स्वरूपत एवातिशयितप्रकाशजनकः, तन, प्रभा - प्रकाशभूता प्रभा, यथा – ऎप्पडि, अनन्या – अपृथक्सिद्धमागिऱदो, अप्पडिये अहं - नाऩ् राघवेण – अतिशयित-प्रभावऩाऩ रामऩोडे, अनन्या – न विद्यत अन्यः आश्रयः यस्याः सा । अपृथक्सिद्धैयॆऩ्ऱबडि। दृष्टान्तत्तिले काणलामिति । दृष्टान्तत्तिल् सूर्यऩुक्कु स्वरूपप्रयुक्तमाऩ प्रकाशम् काणप् पडुगिऱाप्पोले राघवऩुक्कुम् स्वरूपाधीनातिशयम् सिद्धमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

भास्करस्य प्रभायाश् च स्वतः-सिद्ध-तेजस्त्ववत् (5)
उभयोर् अपि

५६‘‘अनन्याधीन-कल्याणं’’(लक्ष्मीकल्याणम्)

इत्य्-उक्त-रीत्या स्व-भाव--सिद्ध-कल्याणत्वात्↩︎

Brightness is the natural quality common to radiance and the sun.

So also Śrī Rāma and Sītā had, in common, auspicious qualities not dependent on any one else,
as described in the śloka :-

"We bow to Bhagavān and Lakṣmī,
who have in their very nature, all auspicious qualities, who are the causes of the world
and who are beyond all comparison".

↩︎

El brillo es la calidad natural común a la radiación y al sol.

Así también Śrī Rāma y Sītā tenían, en común, cualidades auspiciosas no dependientes de nadie más,
Como se describe en el Śloka:-

"Nos inclinamos ante Bhagavān y Lakṣmī,
que tienen en su propia naturaleza, todas las cualidades auspiciosas,
que son las causas del mundo
y que están más allá de toda comparación ".

↩︎

भास्करऩुक्कुम् प्रभैक्कुम् स्वतस्सिद्धमाऩ तेजस्त्वम्बोले इरुवर्क्कुम् ५६‘‘अनन्याधीनकल्याणं’’(लक्ष्मी-कल्याणम्) ऎऩ्गिऱबडिये स्वभावसिद्धकल्याणतैयाले↩︎

इप्पडि पॆरुमाळुम् पिराट्टियुम् स्वतस्सिद्धातिशयर्गळागिल् अवर्गळै परस्परमतिशयावहर्गळाग निर्दशित्तिरुप्पदऱ्कु निमित्तमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भास्करऩुक्कुम् प्रभैक्कुम् स्वतस्सिद्धमाऩ तेजस्त्वम्बोले इत्यादिना ।↩︎

५७ ‘‘अ-प्रमेयं हि तत् तेजो
यस्य सा जनकात्मजा’’
(रामायणम् आरण्यकाण्डम् ३७-१८)

इति↩︎

as indicated in the following:

"That splendour which is Śrī Rāma is beyond all measure,
for the daughter of Janaka is His".

↩︎

Como se indica en lo siguiente:

"Ese esplendor que es Śrī Rāma
está más allá de toda medida, Porque la hija de Janaka es suya ".

↩︎

५७‘‘अप्रमेयं हि तत्तेजो यस्य सा जनकात्मजा’’(रामायणम् आरण्यकाण्डम् ३७-१८) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अप्रमेयं हीति । तत्तेजः - अन्द रामऩागिऱ तेजस्साऩदु, अप्रमेयं हि - अळविडमुडियाद माहात्म्यमुडैयदऩ्ऱो, सा जनकात्मजा यस्य – सर्वोत्कृष्टैयाऩ जनकपुत्रियाऩवळ् ऎवऩुक्कु शेषभूतैयो, इदऩाल् विशेष्यत्तिऱ्कु विशेषणाधीनातिशयम् सॊल्लप्पट्टदु↩︎

(स्व-वैश्वरूप्येण सदा ऽनुभूतया
ऽप्य् अ-पूर्ववद् विस्मयम् आदधानया ।
गुणेन रूपेण विलास-चेष्टितैस्
सदा तवैवोचितया) तव श्रिया॥ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ३८)

इति↩︎

"Though she is always with Thee,
Thy Lakṣmī astonishes Thee every day as if she is new;
she is in every way fit for Thee by her attributes,
her forms, her sportful activity and her interest in protecting others".

↩︎

"Aunque ella siempre está contigo,
Tu lakṣmī te sorprende todos los días como si fuera nueva;
Ella está en todos los sentidos apta para ti por sus atributos,
Sus formas, su actividad deportiva y su interés en proteger a los demás ".

↩︎

(स्व-वैश्वरूप्येण सदा ऽनुभूतया
ऽप्य् अ-पूर्ववद् विस्मयम् आदधानया ।
गुणेन रूपेण विलास-चेष्टितैस्
सदा तवैवोचितया) तव श्रिया॥ (आळवन्दार् स्तोत्रम् ३८)

इति↩︎

‘‘तव श्रिया’’ ऎऩ्बदाल् विशेषणत्तिऱ्कु विशेष्यातिशयावहत्वम् सॊल्लित्तायिऱ्ऱु।↩︎

"तव श्रीः” इति,↩︎

“Thy Śrī”

↩︎

"Tu Śrī"

↩︎

५९’’उऩ् तिरु’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि १०-१०-२) वॆऩ्ऱुम्,↩︎

’’उऩ् तिरु’’ ऎऩ्बदालुम् अप्पडिये।↩︎

‘‘श्रियःश्रीः’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ९) (5)

इति↩︎

“Thou art the Śrī of Śrī"

↩︎

"Eres la Śrī de Śrī"

↩︎

‘‘श्रियःश्रीः’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ९) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘श्रियः श्रीः’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम्,↩︎

“श्रिया अपि श्रीभूत" इति↩︎

and

"The Śrī of even Śrī"

↩︎

y

"El śrī de incluso Śrī"

↩︎

६१’’तिरुवुक्कुन्दिरुव्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ७-७-१) ऎऩ्ऱुम्↩︎

’’तिरुवुक्कुम् तिरु’’ वॆऩ्गिऱविडत्तिलुम्
विशेषणत्तुक्कु विशेष्याधीनातिशयम् निर्दिष्टम् आयिऱ्ऱु।↩︎

चान्योन्यातिशयावहयोर् विशेषण-विशेष्ययोर् निर्देशस्य न दोषः ।↩︎

- these expressions show how Śrī and the Lord of Śrī
are excellent in themselves
and add also to each other's greatness.

There is nothing improper in stating that the substantive and the attribute give excellence to each other.↩︎

- Estas expresiones muestran cómo Śrī y el Señor de Śrī
son excelentes en sí mismos
y agregar también a la grandeza del otro.

No hay nada inadecuado en afirmar que lo sustantivo y el atributo se dan excelencia entre sí.↩︎

अन्योन्यातिशयावहङ्गळाग विशेषणविशेष्यङ्गळै निर्देशिक्किऱदऱ्कुङ् गुऱैयिल्लै।↩︎

अन्योन्याति शयावहङ्गळाग विशेषणविशेष्यङ्गळै निर्देशिक्किऱदऱ्कुम् कुऱैयिल्लै इति । स्वतस्सिद्धातिशयङ्गळाऩ वस्तुक्कळुक्कुम् धर्मधर्मिभावत्ताले परस्परातिशयावहत्वमुम् प्रामाणिकमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

उपेयता

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रुति-बलत्ताले,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(लक्ष्म्यास् समस्त-चिद्--अ-चित्--प्रपञ्चो
व्याप्यस्, तद् ईशस्य तु सापि सर्वं ।
तथापि साधारणम् ईशितृत्वं
श्री-श्रीशयोर्,) द्वौ च सदैक-शेषी ॥’’
(सात्त्वतम्)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उभयाधिष्ठानञ् चैकं शेषित्वं’’
(षडर्थसंक्षेपः)

ऎऩ्ऱुम् सोमाशिय्-आण्डाऩ् षड्-अर्थ-संक्षेपत्तिल् निष्कर्षित्त बडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुवरुम् एक-शेषित्वाश्रयम् आऩ बडियाले
हविर्-विशेषङ्गळिले अग्ना-विष्णु-प्रभृतिकळुक्कुप् पोले
आत्म-हविस्-समर्पण-प्रतिसम्बन्धिगळ् आगक् कुऱैयिल्लै।(5)

(नीलमेघः (सं)16)

विश्वास-टिप्पनी

एवं निष्कर्षितुं समर्थस्य शिष्यसन्ततिर्
अर्वाचीन-काले पुरोडाश-यजन-स्थाने bread-पुरोडाश-विक्रयादि-रता
इति स्मृतिपथम् आयाति केनचिद् उक्तं हास्यवचनम्।

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

एकत्व-व्यपदेशः

गुण-विभागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

युवत्वादौ तुल्येऽप्य् अ--पर-वशता--शत्रु-शमन-
स्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्व-सु-लभान् ।
त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान् म्रदिम--पति-पारार्थ्य--करुणा-
क्षमादीन् वा भोक्तुम् भवति युवयोर् आत्मनि भिदा ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३४)

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

पत्नी यागे

विश्वास-प्रस्तुतिः

पत्निक्कु नित्य-पतिपारार्थ्यत्ताले
याग-तन्त्रत्तिऱ् पोले
पति-प्रधानम् आग शास्त्रङ्गळिल् उपदेशङ्गळुक्कुम्
"एकऩ् यजमानऩ्" ऎऩ्ऩुमाप् पोले
एक-व्यपदेशत्तुक्कुङ् कुऱैयिल्लै।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

आप्तोक्तयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

६५ ’’तामरैयाळ् केळ्वऩ्(=वल्लभः) ऒरुवऩैये नोक्कुम्(=वीक्षमाणं) उणर्व्(=ज्ञानम्)’’
(मुदल् तिरुवन्दादि ६७)

ऎऩ्गिऱदऱ्कुम् इदुवे तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६६ ‘‘तद्-अन्तर्भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि”
( श्री-गुण-रत्न-कोशः २८)

ऎऩ्गिऱ वऴिगळुङ् गण्डु गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’ऎम् बॆरुमाऩैच् चॊऩ्ऩव् इडत्तिले
बिराट्टियैयुञ् जॊल्लिऱ्ऱ् आम्’’

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि
उडैय्-अवर् अरुळिच् चॆय्द वार्त्तैयै आच्चाऩ् बक्कलिले केट्टु
नञ्-जीयर् संग्रहित्तार्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

पृथङ् नतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाले काम्य-प्रधानम् आऩ (पृथक्-प्रतिष्ठापिता→) "अधिकारार्चन"-रूपत्तिलुम् विष्णु-पत्नीत्वम् प्रतिष्ठितम् आगैयाले

(वक्षस्-स्था→)लय-(विष्णु-सहिता→)भोगार्चनङ्गळिले
प्रवृत्तर् आय्,

अनन्य-प्रयोजनर् आऩ मुमुक्षुक्कळुक्कुम्

(परम्) काम्य-प्रधानम् आऩ (सन्तान-कृष्णादि-) भगवद्-रूपत्तिऱ् पोले
(पितृत्वापेक्षया) मातृत्वाद्य्-उपाधिकम् आऩ प्रणामाद्य्-आचारङ्गळुक्कुक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

सत्-प्रमाण-तिरस्कारे दशा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि मध्य-स्थ-दृष्टियाले
प्रामाणिकार्थङ्गळ् तोऱ्ऱच् चॆय्दे
पऱ्ऱिऩदु विडाद् ऒऴियिल्,

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६७‘‘दृढ-पूर्व-श्रुतो मूर्खो
धर्माणाम् अ-विशारदः ।
वृद्धान् अ-पृच्छन् सन्देहान्
अन्ध-श्वभ्रम्(=गर्तम्) इवर्च्छति॥’ (5)
(भारतम् कर्ण-पर्व ७२-५४)’,

(नीलमेघः (सं)56)

(विषयः57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६८‘‘अन्यथा मन्द-बुद्धीनां
प्रतिभाति दुरात्मानां ।
कुतर्क-व्याल-दष्टानां
विभ्रान्तेन्द्रिय-वाजिनाम्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०८)

ऎऩ्गिऱ दशैयाम्।

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् सिद्धोपाय-शब्द-वाच्य-विमर्शत्तिल्

६९‘‘नानयोर् विद्यते परं’’
(विष्णुपुराणम् १-८-३५),

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

७०‘‘यथा सर्वगतो विष्णुस्
तथैवेयं द्विजोत्तम’’
(विष्णुपुराणम् १-८-१७),

(इत्य् उभय-शेषित्वम्)

(नीलमेघः (सं)72)

(विश्वास-टिप्पनी73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘अस्या देव्या मनस् तस्मिन्
तस्य चास्यां प्रतिष्ठितं ।
तेनेयं स च धर्मात्मा
मुहूर्तम् अपि जीवति॥’’
(रामायणम् सुन्दर १५-५२),

(इत्य् एकाभिप्रायता)

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

(४२तमाहोबिल-यतिः82)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘व्यापकाव् अतिसंश्लेषाद्
एक-तत्त्वम् इवोदितौ’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ४-७८)

(इति स्वरूपतो ऽविश्लेषस्य प्रमाणम्)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(विश्वास-टिप्पनी83)

(नीलमेघः (सं)84)

(English85)

(Español86)

(मूलम्87)

(४२तमाहोबिल-यतिः88)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एक-शेषित्वत्तालुम्
एकाभिप्रायतैयालुम्
परस्-पर-प्रावण्यातिशयत्तालुम्
स्व-रूप--रूपादि-गळिल् पिरिव् अऱ्ऱ अन्वय-विशेषत्तालुम्

(नीलमेघः (सं)89)

(English90)

(Español91)

(मूलम्92)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘गाढोपगूढानि ते’’(चतुः-श्लोकी ४)

ऎऩ्ऩुम्बडि

(नीलमेघः (सं)93)

(English94)

(Español95)

(मूलम्96)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सुश्लिष्टम् आऩ विशिष्ट-तत्त्वम् निऱ्किऱ निलै गुलैयाद बडि
सविशेषणम् आऩ नारायण-शब्दम् प्रतिपादिक्किऱ बडियै अनुसन्धिक्कै
सत्त्व-स्थर्क्कुप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)97)

(English98)

(Español99)

(मूलम्100)

(४२तमाहोबिल-यतिः101)

श्रुतिबलेन↩︎

By the authority of texts in the śruti
(such as "He is the Lord of the Universe",
"The Spouse of Viṣṇu who is the empress of the world",
and "The syllable ma indicates that
the jīva is the servant of both"),↩︎

Por la autoridad de los textos en el Śruti
(como "Él es el Señor del Universo",
"El cónyuge de Viṣṇu que es la emperatriz del mundo",
y "la sílaba ma indica que
El Jīva es el sirviente de ambos "),↩︎

श्रुतिबलत्ताले↩︎

ऎप्पडिय् आऩालुम्
विशेष्यान्वयि-क्रियान्वयित्व-रूप-विशेषणत्वम्
पिराट्टिक्कुक् कूडुमो?
आत्म-हविस्-समर्पण-रूप-क्रियैक्कु
श्रीमाऩ् आऩ नारायणऩ् उद्देश्यऩ् आऩालुम्,
विशेषणम् आऩ श्रीक्कु तद्-उद्देश्यत्वम् सॊल्ललामो

ऎऩ्ऩ
अदऱ्कुम् कुऱैयिल्लैय् ऎऩ्गिऱार्
श्रुतिबलत्ताले इत्यादिना ।

‘‘पतिं विश्वस्य’’, (इति नारायणेश्वरत्वम्)

‘‘अस्येशाना जगतो विष्णुपत्नी’’,

‘‘अकारेणोच्यते विष्णुः,
सर्वलोकेश्वरो हरिः ।
उद्धृता विष्णुना लक्ष्मीर्
उकारेणोच्यते तथा ॥
मकारस् तु तयोर् दास
इति प्रणव-लक्षणम्।’’

ऎऩ्ऱु इरुवरुक्कुम् शेषित्वम् सॊल्लुगिऱ श्रुतिबलत्ताले ऎऩ्ऱबडि।

इदु ऎऩ्गिऱ पडिये ऎऩ्बदिलुम्,
निष्कर्षित्त बडिये ऎऩ्बदिलुम् अन्वयिक्किऱदु।↩︎

‘‘(लक्ष्म्यास् समस्त-चिद्--अ-चित्--प्रपञ्चो
व्याप्यस्, तद् ईशस्य तु सापि सर्वं ।
तथापि साधारणम् ईशितृत्वं
श्री-श्रीशयोर्,) द्वौ च सदैक-शेषी ॥’’
(सात्त्वतम्)

इत्य्-उक्त-प्रकारेण↩︎

and by the authority of the following śloka ,

"The world of sentient and non-sentient beings is śeṣa to Lakṣmī , (i.e.)
it exists for Lakṣmī :
She and the world are śeṣa to Bhagavān,
who is Her śeṣī .
Notwithstanding this, the control of the world is common to both:
the two together are śeṣī ,
in relation to the world".

↩︎

y por la autoridad de los siguientes Śloka,

"El mundo de los seres sensibles y no sensibles es Śeṣa a Lakṣmī, (es decir)
Existe para Lakṣmī:
Ella y el mundo son Śeṣa a Bhagavān,
quien es su Śeṣī.
A pesar de esto, el control del mundo es común a ambos:
Los dos juntos son Śeṣī, en relación con el mundo ".

↩︎

‘‘द्वौ च सदैकशेषी’’(सात्त्वतम्)

ऎऩ्गिऱ बडिये↩︎

द्वौ च सदैकशेषीति ।

‘‘लक्ष्म्यास् समस्त-चिद्--अ-चित्--प्रपञ्चो
व्याप्यस्, तद् ईशस्य तु सापि सर्वं ।
तथापि साधारणम् ईशितृत्वं
श्री-श्रीशयोर्, द्वौ च सदैक-शेषी ॥’’

ऎऩ्बदु भगवच्छास्त्र वचनम्। द्वौ च – लक्ष्मीनारायणर्गळिरुवरुम्, सदा – सर्वावस्थैयिलुम्, उपाय दशैयिलुम् उपेयदशैयिलुमॆऩ्ऱबडि। एकशेषी – एकञ्च तत् शेषि च एकशेषी । सामान्य नपुंसकम्। इङ्गु एकशब्दम् शेषिविशेषणमाऩालुम् एकत्वं, परमसुन्दरमित्यादौ सौन्दर्यत्तिल् पारम्यमन्वयिप्पदुबोल् शेषित्वत्तिले अन्वयिक्किऱदु।↩︎

‘‘उभयाधिष्ठानञ् चैकं शेषित्वं’’
(षडर्थसंक्षेपः)

इति (सोमाशिय्-आण्डान्/) श्री-राम-मिश्रेण षड्-अर्थ-संक्षेपे निष्कृष्ट-रीत्या↩︎

By these authorities it was determined by Somasi Andan in Shadarthasamkṣepa,
that both form always a single śeṣī.↩︎

Por estas autoridades fue determinado por Somasi Andan en Shadarthasamkṣepa,
que ambos forman siempre un solo Śeṣī.↩︎

‘‘उभयाधिष्ठानञ्चैकं शेषित्वं’’(षडर्थसंक्षेपम्) ऎऩ्ऱुम् सोमासियाण्डाऩ् षडर्थसंक्षेपत्तिल् निष्कर्षित्तबडिये↩︎

एकशेषित्वाश्रयौ ऎऩ्ऱबडि। उभयाधिष्ठानञ्चैकं शेषित्वमिति । जगन्निरूपितशेषित्वम् एकमेव द्वित्वादिवद्व्यासज्यवृत्ति तया उभयाश्रितमॆऩ्ऱबडि। षडर्थसङ्क्षेपमॆऩ्बदु ऒरु ग्रन्थविशेषम्।↩︎

उभयोर् अपि +एक-शेषित्वाश्रयत्वात्
हविर्-विशेषेषु अग्ना-विष्णु-प्रभृतीनाम् इव
आत्म-समर्पण-प्रतिसम्बन्धि-भावस्य नानुपपन्नत्वम् ।↩︎

In the case of certain special offerings (havis) enjoined in the Karmakāṇḍa,
the offering is made to two deities like Agni and Viṣṇu as if they were single. So also in this offering of the soul called prapatti,
the two may, without any impropriety, be the single recipient.↩︎

En el caso de ciertas ofrendas especiales (havis) ordenadas en el karmakāṇḍa,
La ofrenda se realiza a dos deidades como Agni y Viṣṇu como si estuvieran solteras.
Así también en esta oferta del alma llamada Prapatti,
Los dos pueden, sin incorrección, ser el receptor único.↩︎

इरुवरु मेकशेषित्वाश्रयमाऩबडियाले हविर्विशेषङ्गळिले अग्नाविष्णुप्रभृतिकळुक्कुप् पोले आत्महविस्समर्पणप्रतिसम्बन्धिकळागक् कुऱैयिल्लै।↩︎

इरुवरुम् एकशेषित्वाश्रयमाऩ पडियाले इति । हविर्विशेषङ्गळिले अग्नाविष्णुप्रभृतिकळुक्कुप्पोले इति । अग्निक्कु प्रमाणान्तरत्तिल् विष्णुशेषत्वम् प्रतिपन्नमायिरुन्दालुम् ‘‘आग्नावैष्णवमेकादशकपालं निर्वपेत्’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिविहितमाऩ यागत्तिऩुडैय हविर्विशेषत्तिले अग्निक्कुम् विष्णुविऱ्कुम् व्यासज्यवृत्तियाऩ एकमाऩ उद्देश्यत्वमिरुप्पदुबोलॆऩ्ऱबडि। आत्महविस्समर्पणप्रतिसम्बन्धिकळागक् कुऱैयिल्लै इति । जीवात्मनिरूपितोभयनिष्ठशेषित्वमे उद्देश्यत्वरूपमागैयाले इरण्डुबेर्गळिडत्तिलुम् जीवात्मरूपहविस्समर्पणप्रतिसम्बन्धित्वत्तिऱ्कुक्कुऱैयिल्लै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

युवत्वादौ तुल्येऽप्य् अ--पर-वशता--शत्रु-शमन-
स्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्व-सु-लभान् ।
त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान् म्रदिम--पति-पारार्थ्य--करुणा-
क्षमादीन् वा भोक्तुम् भवति युवयोर् आत्मनि भिदा ॥
(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३४)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

As stated in the śloka,

"Youth and certain other qualities are common to Thee and Bhagavān;
however you have divided other qualities between you for your enjoyment and (that in this way) :-
Bhagavān has manly qualities like independence of others, control over enemies, firmness and the like
and Thou hast such feminine qualities as gentleness, existing only for the husband, compassion and forbearance";

↩︎

Como se indica en el Śloka,

"Los jóvenes y ciertas otras cualidades son comunes para ti y Bhagavān;
Sin embargo, ha dividido otras cualidades entre usted para su disfrute y (que de esta manera):-
Bhagavān tiene cualidades varoniles como la independencia de los demás, control sobre enemigos, firmeza y similares
y tienes cualidades femeninas como la gentileza, existente solo para el esposo, la compasión y la tolerancia ";

↩︎

‘‘युवत्वादौ तुल्येऽप्यपरवशता शत्रुशमनस्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्वसुलभान् । त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान्मृदिमपतिपारार्थ्य करुणा क्षमादीन्वा भोक्तुं भवति युवयोरात्मनि भिदा’’(श्री-गुण-रत्न-कोशः ३४) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इप्पडि इरुवर्गळुम् आत्महविस्समर्पणप्रतिसम्बन्धिकळागिल् ‘‘स्वात्मानं मयि निक्षिपत्’’, ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’, एक एव जगत्स्वामी’’ त्यादिगळिल् भगवन्मात्रनिर्देशमुम्, एकत्वव्यपदेशमुम् कूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् युवत्वादाविति । पतिपत्निकळाऩ उङ्गळुक्कु युवत्वादिगळाऩ साधारणधर्मङ्गळ् तुल्यङ्गळायिरुक्कच् चॆय्देयुम् लोकदृष्टप्रक्रियैयाले अपरवशतादिरूपङ्गळाऩ पुरुषगुणङ्गळै भगवाऩिडत्तिलुम्, मृदिम-पतिपारार्थ्यादिरूपङ्गळाऩ स्त्रीगुणङ्गळै उऩ्ऩिडत्तिलुम् पिरित्तुवैत्तु परस्परमनुभविक्कैक्काग भेदमङ्गीकृतमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[[१९१]]]

पत्न्या नित्य-पति-पारार्थ्याद्
याग-तन्त्र इव पति-प्राधान्येन शास्त्रेषु +उपदेशानाम्,
"एको यजमान" इतिवत्
एकव्यपदेशस्य च न दुष्टत्वम्।↩︎

the wife is ever dependent on her Lord
and in the performance of yajnas or sacrifices, only the yajamāna is spoken of
(as his wife who participates in the performance is implicit, as it were,
in the word yajamāna,
even when one yajamana is referred to).

So also in regard to the teaching of the śāstras,
the mention of a single person does not mean the absence of the wife who is, as it were, inseparable from her spouse.↩︎

La esposa siempre depende de su Señor
y en el desempeño de Yajnas o sacrificios, solo se habla del Yajamāna
(Como su esposa que participa en la actuación está implícita, por así decirlo,
En la palabra yajamāna,
incluso cuando se hace referencia a un Yajamana).

Así también con respecto a la enseñanza de los Śāstras,
La mención de una sola persona
no significa la ausencia de la esposa
que es, por así decirlo, inseparable de su cónyuge.↩︎

पत्निक्कु नित्यपतिपारार्थ्यत्ताले यागतन्त्रत्तिऱ्पोले पतिप्रधानमाग शास्त्रङ् गळिलुपदेशङ्गळुक्कुम् एकऩ् यजमानऩॆऩ्ऩुमाप्पोले एकव्यपदेशत्तुक्कुङ् गुऱैयिल्लै।↩︎

यागतन्त्रत्तिऱ्पोले इति ।

‘‘स्वर्गकामो यजेत’’,
‘‘स्नाति’’,
‘‘अहतं वासः परिधत्त’’

इत्यादिकर्मत्तिल्
यजमाऩऩैये प्रधानमाग निर्देशित् तिरुप्पदु पोले ऎऩ्ऱबडि।

पतिप्रधानमाग शास्त्रङ्गळिलुपदेशङ्गळुक्कुमिति ।
‘‘स्वात्मानं मयि’’ ऎऩ्ऱुम्,
‘‘एकं मां’’ ऎऩ्ऱुम्
पतियाऩ भगवत्प्रधानमाऩ उपदेशङ्गळुक्कुम्, इदुक्कुक् कुऱैयिल्लै यॆऩ्बदोडन्वयम्। एकऩ् यजमाऩऩॆऩ्ऩु माप्पोले एकव्यपदेशत्तिऱ्कुम् कुऱैयिल्लै इति । यागत्तिल् पतिपत्निकळिरुवरुक्कुम् कर्तत्वमिरुक्कच् चॆय्देयुम् पतिये प्रधानमागैयाल् एकऩ् यजमाऩऩॆऩ्ऱु प्रामाणिकव्यवहारम्बोल् आत्महविस्समर्पणत्तिल् उभयोरुद्दश्यत्वमिरुन्दालुम्, मामकमॆऩ्ऱुम्, एक एव जगत्स्वामी ऎऩ्ऱुम् एकत्व व्यपदशत्तिऱ्कुक् कुऱैयिल्लै ऎऩ्ऱबडि।↩︎

"पङ्कजालया-वल्लभम् एकम् एव विषयी करोति ज्ञानम्”

इति सूक्तेर् अपीदम् एव तात्पर्यम् ।↩︎

In the verse :--

"Bhakti and prapatti are forms of knowledge which have, for their object, only Bhagavān, the Lord of Lakṣmī, who abides in the lotus
and (as) also the knowledge called the perfect enjoyment of Brahman has only Him for its object"

- in this verse this is really the meaning that Lakṣmī, being included in Bhagavān,
no separate mention is made of her.↩︎

En el verso:-

"Bhakti y Prapatti son formas de conocimiento que tienen, por su objeto, solo Bhagavān, el Señor de Lakṣmī, que permanece en el loto
y (como) también el conocimiento llamado el disfrute perfecto de Brahman solo lo tiene por su objeto "

- En este verso, este es realmente el significado de que
Lakṣmī, incluido en Bhagavān,
No se hace una mención separada de ella.↩︎

६५’’तामरैयाळ् केळ्वऩॊरुवऩैये नोक्कुमुणर्व्’’(मुदल् तिरुवन्दादि ६७) ऎऩ्गिऱदऱ्कुमिदुवे तात्पर्यम्।↩︎

इप्पडिये मुदलाऴ्वार् प्रभृतिकळ् दिव्यसूक्तिकळिल् एकशब्दत्तिऱ्कुम्, अवधारणत् तिऱ्कुम् विशेष्यप्राधान्यत्तिलेये तात्पर्यमॆऩ्गिऱार् तामरैयाळ्गेळ्वऩित्यादियाल्।
तामरैयाळ्गेळ्वऩ् - पङ्कजवासिनियाऩ पॆरियबिराट्टिक्कुप् पतियाऩ श्रीमाऩाऩ नारायणऩ्, ऒरुवऩैये - एकऩैये, इङ्गु नारायणऩॊरुवऩैये ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् लक्ष्मीविशिष्टऩाऩ ऒरुवऩैये ऎऩ्ऱु विशिष्टवाचकशब्दत्तिऩ् पेरिल् एकत्ववाचकशब्दप्रयोगमुम्, अवधारणमुम् सॊल्लुगैयाल् इदऱ्कु विशेषणविशेष्योभयव्यतिरिक्त व्यावर्तकत्वमे कॊळ्ळ वेण्डुमागैयाल् प्रपत्तिज्ञानरूपमाऩ उणर्विऩ् विषयत्वम् विशेषणविशेष्यङ्गळिरण्डुक्कुमे सिद्धिक्कळामॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

६६ ‘‘तद्-अन्तर्भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि”
( श्री-गुण-रत्न-कोशः २८)

इत्य् एवं-रूपाः पन्थानोऽपि द्रष्टव्याः ।↩︎

This may be seen also in the passage:

"Since Thou and Bhagavān are thus inseparably united,
the śruti does not speak of Thee separately".

↩︎

Esto se puede ver también en el pasaje:

"Dado que tú y Bhagavān están, por lo tanto, inseparablemente unidos,
El Śruti no habla de ti por separado ".

↩︎

६६ ‘‘तदन्तर्भावात् त्वां न पृथगभिधत्ते श्रुतिरपि” ( श्री-गुण-रत्न-कोशः २८) ऎऩ्गिऱ वऴिगळुङ् गण्डुगॊळ्वदु।↩︎

निर्वाहान्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् तदन्तर्भावात्त्वान्न पृथगभिधत्ते श्रुतिरपीति । भगवाऩुक्कु स्वरूपनिरूपकधर्ममाऩ नी, तत्प्रतीतिव्यवहारङ्गळिलन्तर्गतैयागैयाल् उऩ्ऩैत् तऩियागच् चॊल्लामल् तत्प्रधानमाग श्रुति सॊल्लिऱ्ऱॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्गिऱ वऴिगळुम् कण्डुगॊळ्वदु इति ।
यागत्तिल् पतिपत्निकळुक्कुळ्ळे पति प्रधानऩाऩबडियाल्
‘‘स्नाति’’,
‘‘अहतं वासः परिधत्त’’,

ऎऩ्ऱुम्,
एकऩ् यजमाऩऩॆऩ्ऱुम् निर्देशमिरुप्पदुबोल्
‘‘मामेकं’’,
‘‘एक एव जगत्स्वामी’’त्यादिगळिल्
भगवन्निर्दशमुम् एकशब्दनिर्देशमुमॆऩ्ऱु निर्वाहम् सॊल्लक्कूडिय मार्गान्तरमुण्डॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

भगवन्-निर्देश-स्थले
श्रीर् अपि निर्दिष्टा (निर्दिष्ट-प्राया )

इत्य् आरभ्य
श्री-भाष्य-कारानुगृहीतां वार्तां
प्रणतार्ति-हराचार्य-(आच्चान्)-सन्निधौ श्रुत्वा
वेदान्ति-मुनिः (नञ्जीयर् ) संजग्राह ।↩︎

Nanjeeyar heard, from Kadambi Achan,
what the author of Śrī Bhāṣyam had declared
and summarised it thus:-

"In places where Bhagavān is referred to,
it should be understood that Lakṣmī is also referred to".

↩︎

Nanjeeyar escuche, de Kadambi Achan,
Lo que el autor de Śrī Bhāṣyam había declarado
y lo resumió así:-

"En lugares donde se hace referencia a Bhagavān,
Debe entenderse que Lakṣmī también se hace referencia ".

↩︎

’’ऎम्बॆरुमाऩैच् चॊऩ्ऩविडत्तिलेबिराट्टियैयुञ् जॊल्लिऱ्ऱाम्’’
ऎऩ्ऱु तुडङ्गि उडैयवररुळिच् चॆय्द वार्त्तैयै आच्चाऩ्बक्कलिले केट्टु नञ्जीयर् संग्रहित्तार्।↩︎

इन्द निर्वाहत्तिल् ऒरु ऐतिह्यमरुळिच्चॆय्गिऱार् ऎम्बॆरुमाऩै इत्यादियाल्।
उडैयवर् अरुळिच्चॆय्द वार्त्तैयै इति ।
प्रपत्तिर्विश्वास इत्यादिगळाऩ संस्कृतवार्त्तैगळैप्पोल् ऎम्बॆरुमाऩैच् चॊऩ्ऩ इत्यादिद्रामिडवार्त्तैयैयुम् मुक्तकमाग उडैयवर् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्ऱु सम्प्रदायम्।
आच्चाऩ्बक्कलिले - माहानसिकराऩ किडाम्बि आच्चाऩ् पक्कलिले।↩︎

अतः काम्य-प्रधाने (पृथक्-प्रतिष्ठापिता→) ऽधिकारार्चन-रूपेऽपि
विष्णु-पत्नीत्वस्य प्रतिष्ठितत्वात्

(वक्षस्-स्था→)लय-(विष्णु-सहिता→)भोगार्चन-प्रवृत्तानाम्
अन्-अन्य--प्रयोजनानां मुमुक्षूणां

(ततः परं सन्तान-कृष्णादि-)काम्य-प्रधान--भगवद्-रूपय् इव
(पितृत्वापेक्षया) मात्तृत्वाद्य्-उपाधिकानां प्रणामाद्य्-आचाराणां
न दोषः ।↩︎

Those whose object is only mokṣa and who have no other aim, or interest, worship Lakṣmī in her situation as laya (on the chest of Bhagavān)
and as bhoga in the image of the spouse standing by the image of Bhagavān.
But just as we bow before certain images of Bhagavān (like Santānakṛṣṇa),
which bestow primarily the benefits desired in this world,
there is, for even mumukṣus, no impropriety in such actions as bowing before the image of Lakṣmī installed in a separate shrine
and worshipped for certain worldly benefits (adhikaarārchā),
just as we should bow before our mothers,
since in all images of Lakṣmī (wherever they may be)
her being the Spouse of Viṣṇu is an established fact.↩︎

Aquellos cuyo objeto es solo mokṣa y que no tienen otro objetivo, ni interés, adoran a Lakṣmī en su situación como Laya (en el cofre de Bhagavān)
y como bhoga en la imagen del cónyuge de pie junto a la imagen de Bhagavān.
Pero tal como nos inclinamos antes de ciertas imágenes de Bhagavān (como Santānakṛṣṇa),
que otorgan principalmente los beneficios deseados en este mundo,
Hay, incluso para Mumukṣus, no es incorrección en acciones como inclinarse ante la imagen de Lakṣmī instalada en un santuario separado
y adorado por ciertos beneficios mundanos (adhikaarārchā),
tal como deberíamos inclinarnos ante nuestras madres,
Dado que en todas las imágenes de Lakṣmī (donde sea que estén)
Ser el cónyuge de Viṣṇu es un hecho establecido.↩︎

आगैयाले काम्यप्रधानमाऩ अधिकारार्चनरूपत्तिलुम् विष्णुपत्नीत्वम् प्रतिष्ठित मागैयाले लयभोगार्चनङ्गळिले प्रवृत्तराय् अनन्यप्रयोजनराऩ मुमुक्षुक्कळुक् कुम् काम्यप्रधानमाऩ भगवद्रूपत्तिऱ्पोले मातृत्वाद्युपाधिकमाऩ प्रणामाद्याचारङ् गळुक्कुक्कुऱैयिल्लै।↩︎

प्रसङ्गात् लक्ष्मी विषयत्तिल् सिल विषयङ्गळै उपपादित्तुत्
तलैक्कट्टुगिऱार् आगैयाले इत्यादिना ।

आगैयाले -
लक्ष्मिक्कु पॆरुमाळैच् चॊऩ्ऩविडमॆल्लाम् ताऩुम् सॊऩ्ऩदागुम्बडियाऩ
नित्यपतिसाहित्यमिरुप्पदाले,
काम्यप्रधानमाऩ अधिकारार्चनरूपत्तिलुम् इत्यादि ।
पिराट्टिक्कु अर्चारूपत्तिल् लयम्, भोगम्, अधिकारार्चनमॆऩ्ऱु मूऩ्ऱु रूपङ्गळुण्डु।(5)
अदिल् लयम् तिरुमार्बिल् इरुक्कुम् नाच्चियार्;
भोगम् पक्कत्तिलिरुक्कुम् नाच्चियार्;
अधिकारार्चनम् तऩिक्-कोविल् नाच्चियार्।
अदिल् भोगार्चनरूपम् मोक्ष-प्रधानम् आयिरुक्कुम् ऎऩ्ऱुम्,
अधिकारार्चन-रूपम् काम्य-प्रधानम् आयिरुक्कुम् ऎऩ्ऱुम्,
भगवच्छास्त्रम् सॊल्लुगिऱदु।
अदिल् भोगम् पत्यर्चासहितम्।
अधिकारार्चनम् तद्रहितम्।
भगवाऩुडैय अर्चारूपमुम्
काम्यप्रधानमॆऩ्ऱुम्, मोक्षप्रधानमॆऩ्ऱुम् इरण्डु विधम्।(5)
काम्यप्रधानम् मदनगोपालदिरूपम्।
मोक्षप्रधानम् रामकृष्णादिरूपम्।

इप्पडि शास्त्रमिरुप्पदाल् पत्यर्चारहितमायुम् काम्यप्रधानमुमाऩ तऩिक्कोविल् नाच्चियारुक्कु पतिसाहित्यमुम्, अनन्यप्रयोजनपरमैकान्तिसेव्यत्वमुम् कूडुमोवॆऩ्गिऱ मध्यस्थशङ्गैयैप् परिहरिक्किऱार् काम्यप्रधानमाऩ अधिकारार्चनरूपत्तिलुमिति ।
विष्णुपत्नीत्वम् - विष्णुसाहित्यम्,
सुप्रतिष्ठितमागैयाले इति । विष्ण्वर्चारहितमाऩालुम् भास्करप्रभान्यायत्ताले विष्ण्वविनाभावम् सिद्धमागैयालॆऩ्ऱबडि।
लयभोगार्चनङ्गळिले प्रवृत्तर् आय्
अनन्यप्रयोजनराऩ मुमुक्षुक्कळुक्कुमिति । इदऩाल् लयभोगार्चनङ्गळ् मोक्षप्रधानङ्गळॆऩ्ऱुम्, अनन्यप्रयोजनमुमुक्षूपास्यङ्गळॆऩ्ऱुम् ज्ञापितम्।

विष्णुपत्नीत्वमिरुन्दालुम्
काम्यार्चऩैक्कु परमैकान्तिसेव्यत्वम् कूडुवद् ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩ? दृष्टान्तप्रदर्शनपूर्वकम् अदु कूडुमॆऩ्गिऱार् काम्यप्रधानमाऩ भगवद्रूपत्तिऱ्पोले इति । काम्यप्रधानमाऩ भगवद्रूपम् मदनगोपालादि ।

सेव्यत्वे उपायान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् मातृत्वाद्युपाधिकमाऩ प्रणामाद्याचारङ्गळुक्कुमिति ।
इङ्गु आदिपदत्ताले स्वामित्वपरिग्रहः ।↩︎

इत्थं मध्य-स्थ-दृष्ट्या प्रामाणिकार्थेषु प्रतीयमानेषु सत्स्व् अपि
गृहीतस्यापरित्यागे,↩︎

When such authoritative doctrines are seen,
in the words of those who are disinterested,
those who are still so obstinate as not to give up their wrong notions,
are in a state described in the following śloka-s -↩︎

Cuando se ven tales doctrinas autorizadas,
en palabras de aquellos que están desinteresados,
aquellos que todavía son tan obstinados como para no renunciar a sus nociones equivocadas,
están en un estado descrito en el siguiente Śloka-S -↩︎

इप्पडि मध्यस्थदृष्टियाले प्रामाणिकार्थङ्गळ् तोऱ्ऱच्चॆय्दे पऱ्ऱिऩदु विडादॊऴियिल्,↩︎

इप्पडि प्रमाणङ्गळैक्कॊण्डुम्, सम्प्रदायङ्गळैक्कॊण्डुम् तेवरीर् सन्देहमऱ निरूपित्तालुम् वादिगळ् गृहीतग्राहिकळागिल् मुडिवदॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि मध्यस्थदृष्टियाले प्रामाणिकार्थङ्गळ् तोऱ्ऱच्चॆय्दे पऱ्ऱिऩदु विडादॊऴियिलिति । इदऱ्कु ’’ऎऩ्गिऱ दशैया’’ मॆऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

६७‘‘दृढ-पूर्व-श्रुतो मूर्खो
धर्माणाम् अ-विशारदः ।
वृद्धान् अ-पृच्छन् सन्देहान्
अन्ध-श्वभ्रम्(=गर्तम्) इवर्च्छति॥’(5)
(भारतम् कर्ण-पर्व ७२-५४)’,

↩︎

प्रश्नः, धर्मः, गुरुः↩︎

"The fool who clings firmly to what he has learnt before,
the man who is ignorant of dharma,
the man who will not have his doubts cleared by those grown old in wisdom -
this man will come to grief like a blind man falling into a ditch",

↩︎

"El tonto que se aferra firmemente a lo que ha aprendido antes,
el hombre que ignora el dharma,
el hombre que no tendrá sus dudas despejadas por los envejecidos en la sabiduría
Este hombre saldrá al dolor
como un hombre ciego que cae en una zanja ",

↩︎

६७‘‘दृढपूर्वश्रुतो मूर्खो धर्माणामविशारदः । वृद्धानपृच्छन्सन्देहानन्धश्वभ्रमिवर्च्छति’(भारतम् कर्ण-पर्व ७२-५४)’,↩︎

दृढपूर्वेति । इदु भारतत्तिल् कर्णपर्वत्तिल् ७२-वदु अध्यायत्तिल् ५४-वदु श्लोकम्। इदु तऩ्ऩुडैय प्रतिज्ञापरिपालनधर्मलेशत्तिऱ्काग गुरुतरमाऩ भ्रातृवधत्तिल् उद्युक्तऩाऩ अर्जुनऩैत् तॆळिविक्कैक्काग भगवद्वचनम्। दृढपूर्वश्रुतः – पूर्वश्रुतः कश्चनापार्थः दृढा यस्य सः ।↩︎

६८‘‘अन्यथा मन्द-बुद्धीनां
प्रतिभाति दुरात्मानां ।
कुतर्क-व्याल-दष्टानां
विभ्रान्तेन्द्रिय-वाजिनाम्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०८)

इतीयं दशा भवति ।↩︎

and

“ To those who are weak in intelligence,
who are wicked,
who have been bitten by the serpent of specious reasoning
and whose senses have become deluded -
to these men, truths appear different from what they (really) are",

↩︎

y

“Para aquellos que son débiles en inteligencia,
que son malvados
que han sido mordidos por la serpiente del razonamiento engañoso
y cuyos sentidos se han engañado -
Para estos hombres,
las verdades parecen diferentes de lo que ellos (realmente) son ",

↩︎

६८‘‘अन्यथा मन्दबुद्धीनां प्रतिभाति दुरात्मानां । कुतर्क-व्यालदष्टानां विभ्रान्तेन्द्रियवाजिनां’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१०८) ऎऩ्गिऱ दशैयाम्।↩︎

मुऩ्बु केट्टिरुन्द अर्थत्तै विडादवऩायुम्, ताऩागवुम् धर्मसूक्ष्मङ्गळै विवचनम् पण्णुगैक्कु अशक्तऩायुम्, अत एव धर्मङ्गळैत् तॆरिन्दुगॊळ्ळादवऩायुमुळ्ळ ऒरुवऩ् तऩक्कु सन्दिग्धमाऩ अर्थङ्गळैप् पॆरियोर्गळिडत्तिल् केळादवऩाय्क्कॊण्डु कुरुडऩाऩवऩ् ऎप्पडि (श्वभ्रमृच्छति) पडुगुऴियिले विऴुवाऩो? अप्पडिये अनर्थत्तिल् विऴुवाऩॆऩ्गै। अन्यथेति । इदु इतिहाससमुच्चयत्तिल् ३३-वदु अध्यायत्तिल् १०८-वदु श्लोकम्। मन्दबुद्धिकळाय्, सत्तुक्कळै निन्दिप्पवर्गळाय्, कुत्सितमाऩ तर्कत्ताले दुष्टर्गळाय्, भ्रान्तेन्द्रियर्गळाऩ वादिगळुक्कु अन्यथावाग सर्वार्थङ्गळुम् प्रतिभासिक्किऱदुगळ् ऎऩ्ऱु इदिऩर्थम्। ऎऩ्गिऱ दशैयामिति । इन्द श्लाकद्वयत्तिल् सॊल्लप्पट्टवर्गळिऩ् दशै गृहीतग्राहिकळुक्कु वरुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[२००]]
अतः सिद्धोपाय-शब्द-वाच्य-विमर्शे

६९‘‘नानयोर् विद्यते परं’’
(विष्णुपुराणम् १-८-३५),

(इत्य् उभय-शेषित्वम्)↩︎

In the investigation of the real meaning of the word Siddhopāya, the following passages should be remembered:-

"There is nothing other than these two.
The males are Bhagavān and the females are Lakṣmī ".

↩︎

En la investigación del significado real de la palabra siddhopāya,
se deben recordar los siguientes pasajes:--

"No hay nada más que estos dos.
Los machos son Bhagavān
y las hembras son Lakṣmī ".

↩︎

आगैयाल् सिद्धोपायशब्द-वाच्यविमर्शत्तिल् ६९‘‘नानयोर्विद्यते परं’’(विष्णुपुराणम् १-८-३५),↩︎

इप्पडि कुतार्किकर्गळुक्कु अन्यथावागत् तोऩ्ऱुगैयाल् अदै विट्टु सत्वस्थर्क्कु सत्तर्कङ्गळाले सिद्धोपायशब्द वाच्यविमर्शत्तिल् सप्रमाणमाग सविशेषणमाऩ नारायणशब्दार्थमनुसन्धेय मॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - कुतार्किकर्गळुक्कु अन्यथावागत् तोऩ्ऱुगैयाल्, सिद्धोपायशब्दवाच्यविमर्शत्तिल् – यथा प्रमाणम् सिद्धोपायशब्दत्तिऩर्थ परामर्शत्तिल्,↩︎

७०‘‘यथा सर्वगतो विष्णुस्
तथैवेयं द्विजोत्तम’’
(विष्णुपुराणम् १-८-१७),

(इत्य् उभय-शेषित्वम्)↩︎

अथवा भगवान् विभुत्वेन सर्वगतः; अस्यास् तच्-छक्ति-वशाद् अणुत्वेऽपि तत्रतत्र संधानात् सर्व-गत्वम् उक्तम् ।

इति विष्णुचित्तीयस्य पक्षः प्रक्षिप्त इति स्फुटम्। कारणानि विष्णुचित्तीय-सञ्चिकायाम् हि द्रष्टव्यानि।↩︎

"Just as Viṣṇu is in all things,
so also is she, O, best of Brahmins,".

↩︎

"Así como Viṣṇu está en todas las cosas, También lo es ella, oh, lo mejor de los brahmanes ".

↩︎

७०‘‘यथा सर्वगतो विष्णुस्तथैवेयं द्विजोत्तम’’(विष्णुपुराणम् १-८-१७),↩︎

नानयोर्विद्यत ऎऩ्गिऱदुम्, यथा सर्वगतो विष्णुः ऎऩ्बदुम् शेषित्व प्रमाणम्।↩︎

‘अस्या देव्या मनस् तस्मिन्
तस्य चास्यां प्रतिष्ठितं ।
तेनेयं स च धर्मात्मा
मुहूर्तम् अपि जीवति॥’’
(रामायणम् सुन्दर १५-५२),

(इत्य् एकाभिप्रायता)↩︎

"The heart of this lady is fixed on Śrī Rāma
and his heart is ever fixed on her.
Therefore it is that she and Śrī Rāma
who is the embodiment of dharma
continue alive for even the fraction of an hour."

↩︎

"El corazón de esta dama está fijo en Śrī Rāma
Y su corazón siempre está fijo en ella.
Por lo tanto, es que ella y Śrī Rāma
quien es la encarnación del dharma
Continúen vivos incluso por la fracción de una hora ".

↩︎

‘अस्या देव्या मनस्तस्मिन् तस्य चास्यां प्रतिष्ठितं ।
तेनेयं स च धर्मात्मा मुहूर्तमपि जीवति॥’’
(रामा-सुन्दर १५-५२),↩︎

अस्यादेव्या मनस्तस्मिन् ऎऩ्बदु परस्परप्रावण्यातिशयत्तिलुम्, एकाभिप्रायतैयिलुम् प्रमाणम्।↩︎

अनेन विष्णु-चित्तीयादि-पक्षः परास्तः - श्री-श्रीनिवासयोस् तुल्यं व्यापकत्वम् उक्तम्।
अतो यथा श्रीनिवासस्य, तथा श्रिया अपि स्वरूप-गतं व्यापकत्वम् एवोच्यते।
यदि तथापि

धर्म-भूत-ज्ञान-कृतं व्यापकत्वम् उक्तम्

इत्य् आग्रहः, तर्हि नित्य-मुक्तादि-विषये कुत एतादृशं तुल्य-व्याप्ति-बोधनं न कृतम् इति विचार्यम्।↩︎

‘‘व्यापकाव् अतिसंश्लेषाद्
एक-तत्त्वम् इवोदितौ’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ४-७८)

(इति स्वरूपतो ऽविश्लेषस्य प्रमाणम्)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

"Both Bhagavān and Lakṣmī are omnipresent,
since they are inseparably united,
they are spoken of as one tattva or real."

↩︎

"Tanto Bhagavān como Lakṣmī son omnipresentes, ya que están inseparablemente unidos,
Se les habla como un tattva o real ".

↩︎

‘‘व्यापकावतिसंश्लेषादेकतत्त्वमिवोदितौ’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ४-७८)
ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

‘‘व्यापकावति संश्लेषात्’’ ऎऩ्बदु स्वरूपादिगळिऩ् पिरिवऱ्ऱ सम्बन्धविशषत्तिल् प्रमाणम्।↩︎

एक-शेषित्वात्,
एकाभिप्रायकत्वात्,
परस्-पर-प्रावण्यातिशयात्,
स्व-रूप--रूपादिषु वियोगानर्हान्वय-विशेषात,↩︎

Therefore, since they form a single seshi,
since they are ever of the same mind,
since they are intimately attached to each other,
and since they are inseparably connected with each other in their svarūpa or essential nature, and in their rūpa or forms,↩︎

Por lo tanto, ya que forman un solo seshi,
ya que alguna vez son de la misma mente,
ya que están íntimamente unidos entre sí,
y dado que están inseparablemente conectados entre sí en su svarūpa o naturaleza esencial, y en su rūpa o formas,↩︎

एकशेषित्वत्तालुम् एकाभिप्रायतैयालुम् परस्पर प्रावण्यातिशयत्तालुम् स्वरूपरूपादिगळिल् पिरिवऱ्ऱ अन्वयविशेषत्तालुम्↩︎

‘‘गाढोपगूढानि ते’’(चतुः-श्लोकी ४)

इति यथोच्येत↩︎

so as well expressed in the śloka :-

"Thy essential nature svarūpa and the forms that Thou takest
and the svarūpa and the forms assumed by Bhagavān
are in close embrace with each other."

↩︎

~~ así ~~ también expresado en el Śloka:-

"Tu naturaleza esencial svarūpa y las formas que eres más
y el Svarūpa y las formas asumidas por Bhagavān
están de cerca el uno del otro ".

↩︎

‘‘गाढोपगूढानि ते’’(चतुः-श्लोकी ४) ऎऩ्ऩुम्बडि↩︎

तथा सुश्लिष्ट-विशिष्ट-तत्त्व--स्थित्य्-अबाधेन
स-विशेषण-नारायण-शब्द(एन)--प्रतिपादन-प्रकारस्यानुसन्धाने
सत्त्व-स्थानां न्याय-प्राप्तम् ।↩︎

those who are established in sattva
should understand the meaning of the word Nārāyaṇa with its adjective Śrīmat
in such a manner as will not be at variance with the inseparable unity of the tattvam (Bhagavān ) with its attribute (Śrī)↩︎

los que están establecidos en Sattva
debe entender el significado de la palabra nārāyaṇa con su adjetivo Śrīmat
De tal manera que no estará en desacuerdo
con la unidad inseparable del tattvam (bhagavān) con su atributo (Śrī)↩︎

सुश्लिष्टमाऩ विशिष्टतत्त्वम् निऱ्किऱनिलैगुलैयादबडि सविशेषणमाऩ नारायणशब्दम् प्रतिपादिक्किऱबडियै अनुसन्धिक्कै सत्त्वस्थर्क्कुप् प्राप्तम्।↩︎

विशिष्टतत्त्वम् निऱ्किऱ निलै कुलैयादबडि इति ।
विशिष्टतत्त्वम् - लक्ष्मीविशिष्टमाऩ नारायणतत्त्वम्, निऱ्किऱ निलै - सर्वावस्थैयिलुम्, सर्वप्रकारत्तालुम्, सेर्न्देयिरुक्किऱ इरुप्पु, कुलैयाद पडि - भग्नमागादबडि। सविशेषणमाऩ नारायणशब्दम् - द्वयत्तिल् पूर्वोत्तरखण्डङ्गळिलुळ्ळ नारायणशब्दम्, प्रतिपादिक्किऱबडियै - श्रीविशिष्टमागवे सॊल्लुगिऱ प्रकारत्तै।↩︎

११ सङ्ग्रहः

(English1)

(Español2)

(४२तमाहोबिल-यतिः3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

समस्त-पुरुषार्थानां
साधकस्य दयानिधेः ।
श्रीमतः पूर्व-सिद्धत्वात्
सिद्धोपायम् इमं विदुः ॥

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भक्ति-प्रपत्ति-प्रमुखं
तद्-वशीकार-कारणम् ।
तत्-तत्-फलार्थि-साध्यत्वात्
साध्योपायं विदुर् बुधाः ॥

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

साध्योपायोत्तरङ्गेण
सिद्धोपायस्य शेषिणः ।
लीला-प्रवाहः कारुण्य-
प्रवाहेण निरुध्यते ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तेनैव सर्वे लीयन्ते
सिकता-सेतु-बन्धवत् ।
स्वतन्त्रस्यापि सङ्कल्पास्
स्व-कैङ्कर्य-निरोधकाः ॥

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रसादनस्योपायत्वे
शास्त्रीयेऽपि फलं प्रति ।
कर्तृत्वाव्यवधानाद्यैस्
सिद्धोपाय-प्रधानता ॥

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-तन्त्र--न्यास-निष्ठानां
सिद्धोपाये विभौ स्थितिः ।
क्षणात् स्व-यत्न-विरति-
व्यक्त्यै प्रोक्ता विशेषतः ॥

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अतो यद्-अर्थं स्व-भरस्
सिद्धोपाये निवेशितः ।
तद्-अर्थं शान्त-यत्नोऽसौ
सिद्धोपायं प्रतीक्षते ॥

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्तेर् लक्षणे मन्त्रे
विधौ वाक्यान्तरेषु च ।
भाष्यादौ संप्रदाये चो+
+पायत्वं ब्रह्मणि स्थितम् ॥

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्व-सिद्धस्य देशादेर्
(श्रेय-उत्पादकतया) धर्मत्वं यद् वदिष्यते ।
एवं तत्त्व-विदः प्राहुः
कृष्णं धर्मं सनातनम् ॥

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस्-सिद्धोपायम्
रहस्य-त्रयत्तिल् प्रथमाक्षरादि-स्थानङ्गळिले अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मन्नुम्(=स्थिरम्) अनैत्त्-उऱव्(=सम्बन्ध) आय्, मरुण्(ळ् = अज्ञान)-माऱ्ऱ्-अरुळ्-आऴियुम्(=समुद्रः) आय्त्,
तन्-निनैवाल् अनैत्तुन् धरित्त् ओङ्गुन्(=उद्यत्) तनिय् इऱैय्(=ईशः) आय्
इन्न्(=स्वादु)-अमुतत्त् अमुताल्(→श्रिया) इरङ्गुन्(=दयमान) तिरु-नारणने
मन्निय(=नित्य)-वन्(=स्थिर)-शरण्, मऱ्ऱ् ओर् पऱ्ऱ्(=ग्रहणम् → उपायः) इऩ्ऱि वरिप्प्(←वरणे)-अवर्क्के. (34)

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम् (त॰प॰)54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

विश्राम्यद्भिर् (वक्ष्यमाण-शेवधेः) उपर्य् उपर्य् अपि दिवा--नक्तं बहिर्-दर्शनैर्
अस्मद्-देशिक-संप्रदाय-रहितैर् अद्यापि नालक्षितः ।
स्वप्राप्तेस् स्वयम् एव साधनतया जोघुष्यमाणश् श्रुतौ
सत्त्व-स्थेषु भजेत सन्निधिम् असौ शान्तावधिश् शेवधिः(=निधिः) ॥ ५२ ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम् (सं॰प॰)59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सिद्धोपायशोधनाधिकारः त्रयोविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

those who are established in sattva
should understand the meaning of the word Nārāyaṇa with its adjective Śrīmat
in such a manner as will not be at variance with the inseparable unity of the tattvam (Bhagavān ) with its attribute (Śrī)↩︎

los que están establecidos en Sattva
debe entender el significado de la palabra nārāyaṇa con su adjetivo Śrīmat
De tal manera que no estará en desacuerdo
con la unidad inseparable del tattvam (bhagavān) con su atributo (Śrī)↩︎

विशिष्टतत्त्वम् निऱ्किऱ निलै कुलैयादबडि इति ।
विशिष्टतत्त्वम् - लक्ष्मीविशिष्टमाऩ नारायणतत्त्वम्, निऱ्किऱ निलै - सर्वावस्थैयिलुम्, सर्वप्रकारत्तालुम्, सेर्न्देयिरुक्किऱ इरुप्पु, कुलैयाद पडि - भग्नमागादबडि। सविशेषणमाऩ नारायणशब्दम् - द्वयत्तिल् पूर्वोत्तरखण्डङ्गळिलुळ्ळ नारायणशब्दम्, प्रतिपादिक्किऱबडियै - श्रीविशिष्टमागवे सॊल्लुगिऱ प्रकारत्तै।↩︎

समस्त-पुरुषार्थानां
साधकस्य दयानिधेः ।
श्रीमतः पूर्व-सिद्धत्वात्
सिद्धोपायम् इमं विदुः ॥↩︎

The Lord of Śrī, who is the embodiment of compassion
and who secures, for them, all the benefits desired by men
is called Siddhopāya,
because He is already an existent upāya.↩︎

El Señor de Śrī, que es la encarnación de la compasión
y quién asegura, para ellos, todos los beneficios deseados por los hombres
se llama Siddhopāya,
Porque ya es un upāya existente.↩︎

समस्तपुरुषार्थानां
साधकस्य दयानिधेः ।
श्रीमतः पूर्वसिद्धत्वात्
सिद्धोपायमिमं विदुः ॥↩︎

समस्तपुरुषार्थानां – धर्मादिचतुर्विधपुरुषार्थानां, साधकस्य – प्रदानसमर्थस्य, दया निधेः – तत्प्रदानानुगुणकारुण्यवतः, श्रीमतः – लक्ष्मीविशिष्टस्य नारायणस्य । इव्वळवाल् श्रीविशिष्टऩुक्कु उपायत्वम् सॊल्लप्पट्टदु। पूर्वसिद्धत्वात् – साध्योपायानुष्ठानात्पूर्वमे सिद्धऩाग इरुक्कैयाल्, अदावदु कृत्य्-असाध्यऩाग इरुप्पदाल् ऎऩ्ऱबडि। इमं – पूर्वसिद्धऩाऩ नारायणऩैये। सिद्धोपायं विदुरिति । साम्प्रदायिका इति शेषः । इदऩाल् कृत्य्-असाध्यत्वे सति उपायत्वम् सिद्धोपायत्वमॆऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

भक्ति-प्रपत्ति-प्रमुखं
तद्-वशीकार-कारणम् ।
तत्-तत्-फलार्थि-साध्यत्वात्
साध्योपायं विदुर् बुधाः ॥↩︎

The ways of securing His favour are such as bhakti and prapatti
and these are called Sādhyopāyas,
because they can be adopted and accomplished
by those who desire the respective benefits.↩︎

Las formas de asegurar su favor son como Bhakti y Prapatti
y estos se llaman sādhyopāyas, porque pueden ser adoptados y logrados por aquellos que desean los respectivos beneficios.↩︎

भक्तिप्रपत्तिप्रमुखं
तद्वशीकारकारणम् ।
तत्तत्फलार्थिसाध्यत्वात्
साध्योपायं विदुर्बुधाः ॥↩︎

साध्योपायशब्दवाच्यत्तै विवरिक्किऱार् भक्तिप्रपत्तिप्रमुखमिति । प्रमुखशब्दत्ताले परम्परया उपायङ्गळाऩ कर्मयोगादिगळ् सङ्ग्रहिक्कप्पडुगिऱदुगळ्। तद्वशीकारकारणं – श्रीमाऩाऩ नारायणऩुडैय वशीकारत्तिऱ्कुक् कारणम्। इदऩाल् भक्तिप्रपत्त्यादिगळुक्कु भगवद्वशीकारमे फलमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु। तत्तत्फलार्थिसाध्यत्वात् – तत्तत्फलार्थिकळुडैय कृतिसाध्यमागैयाले।

साध्योपायं विदुर्बुधा इति । इदऩाल् कृति साध्यत्व सति उपायत्वम् साध्योपायत्वमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पट्टदु।↩︎

साध्योपायोत्तरङ्गेण
सिद्धोपायस्य शेषिणः ।
लीला-प्रवाहः कारुण्य-
प्रवाहेण निरुध्यते ॥ (5)↩︎

When the Sādhyopāya flows with high mounting waves
and increases the flood of compassion of the śeṣī ,
who is the Siddhopāya,
the latter breaks through the flood of lilā
which is also His.↩︎

Cuando el Sādhyopāya fluye con olas altas en ascenso
y aumenta la inundación de la compasión del Śeṣī,
quien es el siddhopāya,
Este último rompe la inundación de Lilā
que también es suyo.↩︎

साध्योपायोत्तरङ्गेण
सिद्धोपायस्य शेषिणः ।
लीलाप्रवाहः कारुण्य-
प्रवाहेण निरुध्यते ॥↩︎

साध्योपायत्ताल् वरुम् फलपरम्परैयै यरुळिच्चॆय्गिऱार् साध्योपायोत्तरङ्गेणेति । सिद्धोपायमाऩ शेषियाऩ नारायणऩुडैय कारुण्यप्रवाहमाऩदु साध्योपायङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळाल् उत्तरङ्गमाम्, अभिवृद्धमामॆऩ्ऱबडि। अप्पडि अभिवृद्धमाऩ कारुण्यप्रवाहत्ताले शेषियाऩ नारायणऩुडैय लीला प्रवाहमाऩदु तगैयप्पडुम्। अन्द लीलाप्रवाहनिराधत्तालेये भगवत्कैङ्कर्यनिरोधकङ्गळाऩ स्वतन्त्रऩुडैय

‘‘क्षिपाम्य् अजस्रम् अशुभान्’’,

‘‘माम् अप्राप्यैव कौन्तय
ततो यान्त्यधमां गतिम्’’

इत्यादि विपरीतसङ्कल्पङ्गळ् महाप्रवाहत्तिल् मणलणै पोल् मऱैन्दु पोमॆऩ्ऱबडि। तथा च साध्योपायत्तिऱ्कु सहजकारुण्योत्तम्भनम् फलम्।
तत्कार्यम् - लीलाप्रवाहनिरोधम्। तत्कार्यम् भगवत्कैङ्कर्यविरोधिकळाऩ स्वतन्त्रऩुडैय सङ्कल्पङ्गळुक्कु विनाशम् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु।
इदऩाल्

भगवाऩै सिद्धोपायम् आग ऒप्पुक् कॊण्डाल्
साध्योपायाभ्युपगमत्ताल् वरुम् फलम् ऎऩ्ऩव्

ऎऩ्गिऱ शङ्गै दूरोत्सारितमायिऱ्ऱु।↩︎

तेनैव सर्वे लीयन्ते
सिकता-सेतु-बन्धवत् ।
स्वतन्त्रस्यापि सङ्कल्पास्
स्व-कैङ्कर्य-निरोधकाः ॥↩︎

By (that very flood of compassion)
all hindrances to His service,
such as even the former will of the Omnipotent,
disappear like dams built of fine sand.↩︎

Por (esa misma inundación de compasión)
todos los obstáculos para su servicio,
como incluso la antigua voluntad del omnipotente,
desaparecer como presas construidas de arena fina.↩︎

तेनैव सर्वे लीयन्ते
सिकतासेतुबन्धवत् ।
स्वतन्त्रस्यापि सङ्कल्पास्
स्वकैङ्कर्यनिरोधकाः ॥↩︎

प्रसादनस्योपायत्वे
शास्त्रीयेऽपि फलं प्रति ।
कर्तृत्वाव्यवधानाद्यैस्
सिद्धोपाय-प्रधानता ॥↩︎

Though the acts of propitiation (like bhakti and prapatti )
are prescribed in the śāstras for securing the fruit,
yet Siddhopāya is considered as of prime importance,
because the Lord alone is capable of granting mokṣa , since bhakti or prapatti being non-sentient,
cannot give the fruit directly
and since Bhagavān alone can act directly.↩︎

Aunque los actos de propiciación (como Bhakti y Prapatti)
se prescriben en los Śāstras para asegurar la fruta,
Sin embargo, Siddhopāya se considera de primordial importancia,
Porque el Señor solo es capaz de otorgar a Mokṣa, ya que Bhakti o Prapatti no son sensibles,
no puedo dar la fruta directamente
y dado que Bhagavān solo puede actuar directamente.↩︎

प्रसादनस्योपायत्वे
शास्त्रीयेऽपि फलं प्रति ।
कर्तृत्वाव्यवधानाद्यैस्
सिद्धोपायप्रधानता ॥↩︎

इप्पडि प्रसाद-जनकमाऩ साध्योपायत्तै ऒप्पुक्कॊण्डाल् सिद्धोपायमुम् वेण्डुमोवॆऩ्ऩ, अदुवे प्रधानमाग वेण्डुमॆऩ्गिऱार् प्रसादनस्योपायत्वे शास्त्रीयेऽपि फलं प्रतीति । शास्त्रीयेऽपि फलं प्रतीति ।

भक्तिप्रपत्तिरूपङ्गळाऩ प्रसादनङ्गळुक्कु उपायत्वम्

‘‘ब्रह्मविदाप्नाति परं’’,

‘‘मामेकं शरणं व्रज । अहं त्वा सर्वपापभ्या मोक्षयिष्यामी’’त्यादि शास्त्रङ्गळिल् सॊल्लप्पट्टिरुन्दालुम्, अदुगळ् अचेतनङ्गळागैयाल् कर्तृत्वव्यवधानमुळ्ळदुगळागैयालुम्, भगवदुत्पाद्यङ्गळागैयालुम्, नश्वरङ्गळागैयालुम्, अप्रधानङ्गळॆऩ्ऱुम्, श्रीमन्नारायणऩागिऱ सिद्धोपायत्तिऱ्कु कर्तृत्वव्यवधानादिगळिल्लामैयालुम्, पूर्वमे सिद्धमागैयालुम् अवऩे प्रधानमॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्।↩︎

To those who have adopted prapatti as the primary and independent means,
it is specially ordained
that they should rest on the Omnipresent
in order that they may know that their own endeavour perishes instantly after prapatti.↩︎

A aquellos que han adoptado Prapatti como medios principales e independientes,
está especialmente ordenado
que deben descansar en el omnipresente
Para que sepan que su propio esfuerzo perece instantáneamente después de Prapatti.↩︎

स्वतन्त्रन्यासनिष्ठानां सिद्धोपाये विभौ स्थितिः ।
क्षणात्स्वयत्नविरतिव्यक्त्यै प्रोक्ता विशेषतः ॥↩︎

भक्त्युपायनिष्ठऩुक्कुम् इप्पडि सिद्धोपायम् वेण्डियिरुक्क, स्वतन्त्रप्रपत्ति निष्ठरै मात्तिरम् सिद्धोपायनिष्ठरॆऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लुवदऱ्कुक् कारण मॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्रन्यासनिष्ठानामिति । स्वतन्त्रन्यासनिष्ठानां – अङ्गतया प्रपत्तियै अनुष्ठित्तु अङ्गितया भक्तियैयुम् अनुष्ठित्तुक् कॊण्डु फलप्रदत्वेन सिद्धो पायत्तैयुमबेक्षित्तिरुक्कुम् भक्तऩैप्पोलऩ्ऱिक्के मोक्षार्थमाग स्वतन्त्रतया अदावदु अङ्गितया प्रपत्तियै मात्तिरम् अनुष्ठित्तु भक्तिस्थानत्तिल् भगवाऩैये निवेशिप्पित्तिरुक्कुम् प्रपन्नर्गळुक्कु। सिद्धोपाये विभौ स्थितिः – सिद्धोपायऩाऩ विभुवाऩ भगवाऩिडत्तिल् स्थितियाऩदु, क्षणादिति । सिद्धोपायत्तै उपायान्तरस्थानत्तिल् निवेशिप् पित्तवनन्तरक्षणम् मुदल् भक्तऩुक्कु आप्रयाणम् उपायानुष्ठानम् वेण्डुवदु पोलऩ्ऱिक्के माक्षार्थमाग ऒरुविध प्रयत्नमुम् वेण्डामॆऩ्ऱु तॆरिविक्कैक्कागप्रपन्नऩ् सिद्धापायनिष्ठऩॆऩ्ऱु विशषित्तुच् चॊऩ्ऩदत्तऩैबोक्कि, भक्तऩुक्कु सिद्धापायम् अनपक्षितमॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कैक्काग सॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

अतो यद्-अर्थं स्व-भरस्
सिद्धोपाये निवेशितः ।
तद्-अर्थं शान्त-यत्नोऽसौ
सिद्धोपायं प्रतीक्षते ॥↩︎

Therefore with what aim the surrender of responsibility has been made to Siddhopāya -
for that aim, the man should make no further endeavour
and depend only on the Siddhopāya.↩︎

Por lo tanto, con el objetivo de la rendición de la responsabilidad se ha hecho a Siddhopāya -
Para ese objetivo, el hombre no debe hacer más esfuerzo
y depende solo del Siddhopāya.↩︎

अतो यदर्थं स्वभरस्
सिद्धोपाये निवेशितः ।
तदर्थं शान्त-यत्नोऽसौ
सिद्धोपायं प्रतीक्षते ॥↩︎

स्वतन्त्र न्यासनिष्ठऩुक्कु भगवाऩै उपायान्तरस्थानत्तिल् निवेशिप्पित्त पिऱगु स्वयत्न सामान्यविरति सॊऩ्ऩदु कूडुमो? प्रपन्नऩुक्कुम् प्रपत्त्युत्तरम् नित्यनैमित्तिक कैङ्कर्यङ्गळिल्लैयोवॆऩ्ऩ, अन्द यत्नशब्दत्तै मोक्षार्थयत्नपरमाग विशेषिप्पिक्किऱार् अतो यदर्थमिति । तदर्थं – मोक्षार्थम्, शान्तयत्नस्सन् – प्रयत्नान्तररहितऩाय्क्कॊण्डु, सिद्धोपायं प्रतीक्षत इति । नित्यनैमित्तिक कैङ्कर्यप्रयत्नमाऩदु मोक्षार्थमऩ्ऱागैयाल् विरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

In the definition of prapatti in the mantra for prapatti,
in the injunction concerning it and in other passages and so also in Śrī Bhāṣya and the like, and by tradition,
Brahman is declared as the upāya.↩︎

En la definición de Prapatti en el mantra para Prapatti,
en la orden sobre él y en otros pasajes y así también en Śrī Bhāṣya y similares, y por tradición,
Brahman es declarado como el upāya.↩︎

प्रपत्तेर्लक्षणे मन्त्रे विधौ वाक्यान्तरेषु च ।
भाष्यादौ संप्रदाये चोपायत्वं ब्रह्मणि स्थितम् ॥↩︎

ननु चेतनऩाऩ भगवाऩुक्कु रक्षकत्वातिरेकेण उपायत्वम् प्रमाणसिद्धमागिलऩ्ऱो अवऩुक्कु सिद्धोपायत्वम् सॊल्ललावदु ऎऩ्ऩ अदिल् प्रमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् प्रपत्तेर्लक्षण इत्यादिना ।

‘‘अनन्य-साध्ये स्वाभीष्टे
महा-विश्वास-पूर्वकम् ।
तद्-एकोपायता याच्ञा
प्रपत्तिश् शरणागतिः॥’’

ऎऩ्गिऱ प्रपत्तिलक्षण श्लोकत्तिल्

‘‘तदेकोपायता याच्ञा’’

ऎऩ्ऱु भगवाऩुक्के माक्षोपायत्वम् सॊल्लप्पट्टदु।

मन्त्रे – द्वयाख्यमन्त्रत्तिल् इदिल् ‘‘चरणौ’’ ‘‘शरणं’’ ऎऩ्ऱु भगवाऩुक्के उपायत्वम् सॊल्लप्पट्टदु।
शरण शब्दम् उपायत्तिलुम्, गृहत्तिलुम्, रक्षकऩिडत्तिलुम् लोगत्तिल् प्रयुक्तमाग विरुन्दालुम्, द्वयाख्यकरणमन्त्रत्तिलुळ्ळ शरणशब्दम् उपायपरमे ऎऩ्ऱु

‘‘उपाये गृह-रक्षित्रोश्
शब्दश् शरणम् इत्य् अयम् ।
वर्तते साम्प्रतं त्व् एष
उपायार्थैक-वाचकः॥’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणम् सॊल्लुगिऱदु।

विधौ – चरमश्लोकत्तिले, ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु भगवाऩ् तऩ्ऩैये उपायमाग अडैयच् चॊऩ्ऩाऩिऱे।

वाक्यान्तरेषु च – ‘‘कमलनयन … भव शरणम्’’,
‘‘निवासश्शरणं सुहृद्’’ इत्यादि वाक्यङ्गळिल्,

भाष्यादाविति ।

‘‘तस्य च वशीकरणं तच्छरणागतिरेव’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल्
भगवाऩुक्कु तदेकोपायत्वाध्यवसायरूपशरणागतिये वशीकरणमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।

इङ्गु आदिपदग्राह्य-गद्यादिगळिल्

‘‘त्वत्पादारविन्दयुगलं शरणमहं प्रपद्य’’

ऎऩ्ऱु अवऩुडैय तिरुवडिगळे उपायमागच् चॊल्लप्पट्टदु। सम्प्रदाये –

‘‘त्वत्पादमूलं शरणं प्रपद्य’’

इत्यादि सम्प्रदायवाक्यत्तिलुम्; इङ्गु प्रतिपाद्यमिति शेषः । ब्रह्मणि – निरतिशयोत्कर्षवति नारायणे । इदु उपायत्वत्तिल् अन्वयिक्किऱदु। उपायत्वं – उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वम्। स्थितं – सुप्रतिष्ठितमित्यर्थः । ईश्वरऩिडत्तिलिरुक्कुम् केवल रक्षकत्वापेक्षया विलक्षणमाऩ उपायान्तरनिरपेक्षरक्षकत्वरूपोपायत्वम् उपायान्तरस्थाननिवेशितऩाऩ भगवाऩुक्कु प्रमाणसम्प्रदायङ्गळाले सिद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

पूर्व-सिद्धस्य देशादेर्
(श्रेय-उत्पादकतया) धर्मत्वं यद् वदिष्यते ।
एवं तत्त्व-विदः प्राहुः
कृष्णं धर्मं सनातनम् ॥↩︎

Just as we admit that
certain (holy) places and the like which exist already are called dharma - productive of spiritual excellence,
so also it is said by those who understand the truth
that Śrī Kṛṣṇa is the eternal dharma (or upāya ).↩︎

Tal como admitimos que
ciertos lugares (santos) y los que existen ya se llaman dharma - productivos de la excelencia espiritual,
así también lo dicen aquellos que entienden la verdad
que Śrī Kṛṣṇa es el dharma eterno (o upāya).↩︎

पूर्वसिद्धस्य देशादेर्धर्मत्वं यद्वदिष्यते ।
एवं तत्त्वविदः प्राहुः कृष्णं धर्मं सनातनम् ॥↩︎

ननु चोदनालक्षणोऽर्थो धर्म इति विधिवाक्यत्तिले चतनकृतिसाध्यमाग बोधितमाऩदऱ्के धर्मत्वम् सॊल्लुगैयाले कृत्यसाध्यमाऩ भगवाऩुक्कु धर्मत्वम् कूडादागैयाल् उपायत्वम् कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पूर्वसिद्धस्य देशादेरिति । पूर्वसिद्धस्य – कृतेः पूर्वमेव सिद्धस्य, देशादेः – ‘‘समे यजत’’ इत्युक्तदेशत्तिऱ्कुम्, आदिपदग्राह्यङ्गळाऩ ‘‘सायं जुहोती’’त्युक्तकालत्तिऱ्कुम्, द्रव्यक्रियादिगळुक्कुम्, धर्मत्वं – अलौकिकश्रेयस्साधनत्वरूपमाऩ धर्मत्वम्। यद्वदिष्यते - यथाभ्युपगम्यत; एवं – इप्पडिये, तत्त्वविदः – तत्त्ववित्तुक्कळाऩवर्गळ्, कृष्णं – कृष्णभगवाऩै,
सनातनं धर्मं प्राहुः – कृतिसाध्यम् अऩ्ऱिक्के,
अनादि-सिद्धम् आऩ अलौकिक श्रेयस्-साधन-रूप-धर्मम् आगच् चॊऩ्ऩार्गळ्।(4)

सनातनऩाऩ भगवाऩुक्कु चोदना लक्षणत्वरूपधर्मत्वमिल्लाविडिलुम्, अलौकिकश्रेयस्साधनत्वरूप धर्मत्वम् देशादिगळुक्कुप्पोले अबाधितमा कैयाले सिद्धोपायत्वम् मुख्यतयैवोपपन्नमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु ‘‘तत्त्वविदः प्राहुः’’ ऎऩ्बदाल्

‘‘ये च वेदविदो विप्रा
ये चाध्यात्मविदो जनाः ।
ते वदन्ति महात्मानं
कृष्णं धर्मं सनातनम् (श्रेयस्साधकतया) ॥’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणवचनम् ज्ञापितम्।↩︎

अयं सिद्धोपायो रहस्य-त्रये प्रथमाक्षरादि-स्थानेष्व् अनुसन्धेयः ॥↩︎

This Siddhopāya is to be thought of
in the three mysteries or mantrās,
such as in the syllable a in aum etc.↩︎

Este siddhopāya es ser pensado en
En los tres misterios o mantrās,
como en la sílaba a en aum, etc.↩︎

इस्सिद्धोपायम् रहस्यत्रयत्तिल् प्रथमाक्षरादिस्थानङ्गळिले अनुसन्धेयम्।↩︎

इऩि इन्द रहस्यत्रयत्तिल् सिद्धोपाय प्रतिपादकस्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् इस्सिद्धोपायम् रहस्यत्रयत्तिलित्यादिना । प्रथमाक्षरादिस्थानङ्गळिले इति । इङ्गु आदिपदत्ताल् नारायणशब्दमुम् श्रीमन्नारायणादिशब्दङ्गळुम् सङ्गृहीतङ्गळ्।↩︎

स्थिरः सर्व-विध-बन्धुः
अज्ञान-नाशक-कृपा-समुद्रः
स्वसंकल्पात् तत्सर्वं धृत्वा
वर्धमानो ऽद्वितीयः स्वामी,
मधुरामृत-जामृत-रूपया ( श्रिया ) अनुकम्पमानः,
श्री-नारायण एव
नित्यं दृढं शरणम्
अनन्योपायतया वृण्वताम् ॥↩︎

Nārāyaṇa , with His Spouse Lakṣmī ,
who is staunch in being every kind of relation (to us ),
who is the sea of compassion that dispels ignorance (and delusion),
who shines sustaining all (things and all beings ) with His mere will,
being the Supreme Lord without a second
and who takes compassion on us on account of ( Śrī), the nectar born of sweet nectar -
Nārāyaṇa with Śrī is the firm refuge of all who seek His protection having no other support.↩︎

Nārāyaṇa, con su cónyuge lakṣmī,
quien está firme en ser todo tipo de relación (con nosotros),
quién es el mar de compasión que disipa la ignorancia (y el engaño), quien brilla sosteniendo a todos (las cosas y todos los seres) con su mera voluntad,
Ser el Señor Supremo sin un segundo
y quién toma compasión con nosotros debido a (śrī), el néctar nacido de néctar dulce -
Nārāyaṇa con Śrī es el firme refugio de todos los que buscan su protección que no tienen otro apoyo.↩︎

मन्नुमनैत्तुऱवाय् मरुण्माऱ्ऱरुळाऴियुमाय्त्
तन्निनैवालनैत्तुन् दरित्तोङ्गुन्दनियिऱैयाय्
इन्नमुदत्तमुदालिरङ्गुन् दिरुनारणने
मन्नियवन्सरण्मऱ्ऱोर्बऱ्ऱिऩ्ऱि वरिप्पवर्क्के. (34)↩︎

इऩि सिद्धोपायविषयमाग इव्वधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩ अर्थङ्गळैयॆल्लाम् सङ्ग्रहित्तु ऒरु पाट्टाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् मऩ्ऩुमऩैत्तुऱवायिति ।
मऩ्ऩुम् -नित्यमाऩ, अऩैत्तुऱवाय् -

‘‘माता पिता तथा भ्राता
निवासश्शरणं सुहृत्’’,

‘‘गतिर् नारायण’’

इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्ट सर्वविधसम्बन्धत्तैयुमुडैयवऩाय्,
मरुण्माऱ्ऱरुळाऴियुमाय् - मरुळ् - अज्ञानत्तिऱ्कु, माऱ्ऱु - नाशकमाऩ, अरुळ् – कृपैक्कु, आऴियुमाय् - समुद्रमुमाय्,
तऩ्ऩिऩैवाल् - स्वसङ्कल्पज्ञानत्ताले, अऩैत्तुम् - सर्वपदार्थङ्गळैयुम्,
तरित्तु -

‘‘एतस्य वाक्षरस्य प्रशासने गार्गि!
सूर्याचन्द्रमसौ विधृतौ तिष्ठत’’

इत्युक्तप्रकारत्ताले धरणम् पण्णि,
इदऩाल् सर्वज्ञत्वमुम्, सर्वशक्तित्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु। ओङ्गुन्दऩियिऱैयाय् - वृद्धियडैयुम् अद्वितीयस्वामियाय्, इऩ् - इऩिमैयाऩ, अमुदत्तु - अमृतसमुद्रत्तिले पिऱन्द, अमुदाल् - अमृतस्वरूपैयाऩ पिराट्टियागिऱ पुरुषकारत्ताले, इरङ्गुम् - कृपैपण्ऩुम् अवऩाऩ, तिरुनारणऩे - श्रीविशिष्टऩाऩ नारायणऩे, मऩ्ऩिय - सिद्धमाऩ, वऩ् - दृढमाऩ, सरण् - उपायम्, इऩ्ऩमुदत्तालिरङ्गुमॆऩ्ऱदाल् पिराट्टिक्कु पुरुषकारत्वमुम्, तिरुनारणऩे मऩ्ऩियवऩ्सरण् ऎऩ्ऱदाल् अवळुक्के नारायणविशषणतया उपायत्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु। ऎवर्गळुक्कॆऩ्ऩिल्; अरुळिच्चॆय्गिऱार् मऱ्ऱोर् पऱ्ऱिऩ्ऱि वरिप्पवर्क्के इति । मऱ्ऱोर्बऱ्ऱिऩ्ऱि - वेऱु उपायमिऩ्ऱिक्के, वरिप्पवर्क्के - अवऩैये उपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्कवेण्डुमॆऩ्ऱु वरिप्पवर्क्के। शरणागति पण्णुमवर्क्केयॆऩ्ऱबडि।↩︎

विश्राम्यद्भिर् (वक्ष्यमाण-शेवधेः) उपर्य् उपर्य् अपि दिवा--नक्तं बहिर्-दर्शनैर्
अस्मद्-देशिक-संप्रदाय-रहितैर् अद्यापि नालक्षितः ।
स्वप्राप्तेस् स्वयम् एव साधनतया जोघुष्यमाणश् श्रुतौ
सत्त्व-स्थेषु भजेत सन्निधिम् असौ शान्तावधिश् शेवधिः(=निधिः) ॥ ५२ ॥ (5)↩︎

The treasure (of gold - viz. Bhagavān), which is not seen is within them,
because they are guided by heretical systems
which have not the benefit of the traditional knowledge of our spiritual teachers -
(the treasure which they fail to perceive)
even though resting on it night and day (as in suṣupti) --
the treasure which is proclaimed in the srutis to be itself the means or sādhana for its attainment -
that boundless treasure will make its presence (felt)
among those who are pure of mind.↩︎

El tesoro (de oro - a saber bhagavān), que no se ve está dentro de ellos,
porque son guiados por sistemas heréticos
que no tienen el beneficio del conocimiento tradicional de nuestros maestros espirituales -
(el tesoro que no perciben) A pesar de descansar de noche y día (como en Suṣupti) -
El tesoro que se proclama en el Srutis para ser en sí mismo los medios o Sādhana para su logro -
Ese tesoro ilimitado hará su presencia (fieltro)
Entre los que son puros de mente.↩︎

विश्राम्यद्भिरुपर्युपर्यपि दिवानक्तं बहिर्दर्शनै-
रस्मद्देशिकसंप्रदायरहितैरद्यापि नालक्षितः ।
स्वप्राप्तेस्स्वयमेव साधनतया जोघुष्यमाणश्श्रुतौ
सत्त्वस्थेषु भजेत सन्निधिमसौ शान्तावधिश्शेवधिः ॥ ५२ ॥↩︎

इप्पडि श्रीमन्नारायणऩे सिद्धोपायमॆऩ्ऱु श्रुतिस्मृतिसम्प्रदायसिद्धमायिरुक्क इदु इतर-सम्प्रदायस्थर्गळुक्कुत् तोऩ्ऱविल्लै यॆऩ्ऱुमुम्मुडैय पूर्वाचार्यसम्प्रदायस्थर् कळुक्कु मात्तिरम् तोऩ्ऱित्तॆऩ्ऱुम् सॊल्लुवदु पॊरुन्दुमोवॆऩ्ऩ निधिदृष्टान्तप्रदर्शनत्ताले इरण्डुम् पॊरुन्दुमॆऩ्ऱु सॊल्लिक्कॊण्डे अधिकारार्थत्तै ऒरु श्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक्काट्टुगिऱार् विश्राम्यद्भिरिति । दिवानक्तं – अहोरात्रं, सर्वदा ऎऩ्ऱबडि। उपर्युपरि – मेले मेले, मेलेये ऎऩ्ऱबडि। विश्राम्यद्भिरपि - इळैप्पाऱुगिऱवर्गळायिरुन्दालुम्, सर्वदा विद्यमानर्गळायिरुन्दालुमॆऩ्ऱबडि। श्रुतियिल् सॊल्लियिरुक्कुम् सञ्चरच्छब्दम् कादाचित्कसम्बन्धबोधकमागैयाल् अन्द स्थानत्तिल् सार्वकालिकसम्बन्धबोधकङ्गळाऩ दिवानक्तपदमुम्, विश्राम्यत्पदमुम्, प्रयुक्तङ्गळायिऱ्ऱु। बहिर्दर्शनैः – बहिरेव दर्शनं येषां तैः, हिरण्यनिधिसदृशमाऩ आन्तरसिद्धापायत्तिऩुडैय दर्शनमिऩ्ऱिक्के आपाततः बाह्यपदार्थङ्गळैये पार्क्कुमवर्गळायॆऩ्ऱबडि। अस्मद्देशिकसम्प्रदायरहितैरिति । मडप्पळ्ळि आच्चाऩ् मुदलिय नम् सदाचार्यर्गळुडैय सम्प्रदायमागिऱ सिद्धाञ्जनरहितर्गळाऩ इतरर्गळाले, अद्यापि – नाथयामुनभाष्यकारादिभिः सत्सम्प्रदाय प्रवर्तितऽपि, नालक्षितः - काणप्पडाददाऩ, इदऩाल् ‘‘तद्यथा हिरण्य निधिमक्षेत्रज्ञा उपर्युपरि सञ्चरन्तो निविन्देयुः एवमेवोमाः प्रजाः अहरहर्गच्छन्त्यः एतं ब्रह्मलोकं न विन्दन्ति । अनृत न हि प्रत्यूढाः’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिवाक्यम् ज्ञापिक्कप् पडुगिऱदु। आऩाल् इन्द सिद्धोपायरूपमाऩ हिरण्यनिधियाऩदु ऎवरुक्कुत्ताऩ् किट्टुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वप्राप्तेरिति । स्वप्राप्तेः – स्वपदप्राप्तिक्कु, स्वयमेव साधनतया – सिद्धोपायमाऩदाऩे साधनमाग, श्रुतौ जोघुष्यमाणः –

‘‘अमृतस्यैष सतुः । यमवैष वृणुत तेन लभ्य’’

इत्यादिश्रुतिकळिले उद्घोषिक्कप्पट्टुळ्ळ, असौ - इन्द सिद्धोपायमागिऱ, शान्तावधिः- अळविडक्कूडाद, शेवधिः – महानिधियाऩदु, सत्त्वस्थेषु - केवलसत्वनिष्ठर्गळाय् अस्मद्दशिकसम्प्रदायनिष्ठर्गळाऩ महाऩ्गळिडत्तिल्, सन्निधिं – सर्वदा सान्निध्यत्तै, भजेत – अडैयुमॆऩ्गै। इदऩाल् ऎप्पडि ताऩ् सर्वदा वसिक्कुम् पूमियिऩुळ्ळे समीपत्तिलेये यिरुक्कुम् हिरण्यनिधियाऩदु अदावदु पुदैयलाऩदु निधिदर्शनसाधनमाऩ सिद्धाञ्जनशून्यर्गळाय् भूमियिऩ् मेलुळ्ळ पदार्थङ्गळै मात्तिरम् काण्गिऱवर्गळाऩ साधारण मऩिदर्गळाले काणप्पडमाट्टादो, अप्पडिये श्रीविशिष्टनारायणरूपमाऩ सिद्धोपायमागिऱ हिरण्यनिधियुम् अधिकारारम्भत्तिल् सॊऩ्ऩ अन्तर्ज्ञानहेतुवाऩ सत्सम्प्रदायसिद्धियागिऱ सिद्धाञ्जनरहितर्गळाऩ सन्निकृष्टसम्प्रदायस्थर्गळाले श्रीरामानुजदर्शनम् सर्वतोमुखमाग प्राप्तमाऩ इक्कालत्तिलुम् नऩ्ऱाग अऱियप्पडाददाय् समीचीनमानहेतुवाऩ सत्सम्प्रदायसिद्धियुळ्ळ सत्वस्थर्क्कु सर्वतोमुखमाग अनुभविक्कलाम्बडियाऩ सान्निध्यत्तैयडैयुमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे सिद्धोपायशोधनाधिकारः त्रयोविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्रीसारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
सिद्धोपायशोधनाधिकारः त्रयोविंशः ॥↩︎

२४ साध्योपाय-शोधनाधिकारः

०१ सङ्गतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

२४ साध्योपाय-शोधनाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे साध्योपायशोधनाधिकारः ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

यथाऽधिकरणं प्रभुर् यजन-दान-होमार्चना-
भर-न्यसन--भावना-प्रभृतिभिस् समाराधितः ।
फलं दिशति देहिनाम् इति हि संप्रदाय-स्थितिः
श्रुति-स्मृति-गुरूक्तिभिर् नयवतीभिर् आभाति नः ॥ ५३ ॥

(नीलमेघः (सं)4)

(English5)

(Español6)

(मूलम् (सं॰प॰)7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

(24) THE CHAPTER ON THE CLARIFICATION OF WHAT IS MEANT BY SĀDHYOPĀYA OR THE UPĀYA THAT HAS TO BE ADOPTED.
page 319↩︎

(24) El capítulo sobre la aclaración de lo que se entiende por Sādhyopāya o el upāya que debe ser adoptado.
Página 319↩︎

२४ साध्योपाय-शोधनाधिकारः
॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे साध्योपायशोधनाधिकारः ॥↩︎

यथाऽधिकरणं प्रभुर् यजन-दान-होमार्चना-
भर-न्यसन--भावना-प्रभृतिभिस् समाराधितः ।
फलं दिशति देहिनाम् इति हि संप्रदाय-स्थितिः
श्रुति-स्मृति-गुरूक्तिभिर् नयवतीभिर् आभाति नः ॥ ५३ ॥↩︎

It appears to us, from the śrutis, smṛtis and the words of gurus fortified by reason,
that the Omnipotent Lord being propitiated by yajnas (sacrifices ), gifts made in charity, offerings made in the fire (homa ), adoration, surrender of responsibility (bharanyāsa ), constant meditation (bhakti yoga) and the like
in accordance with one's competence
confers benefits on men.
This is also what religious tradition prescribes.↩︎

Nos parece, de los Śrutis, Smṛtis y las palabras de Gurus fortificadas por la razón, que el Señor omnipotente que está siendo propiciado por Yajnas (sacrificios), regalos hechos en caridad, ofrendas hechas en el fuego (homa), adoración, rendición de la responsabilidad (bharanyāsa), meditación constante (bhakti yoga) y similar
de acuerdo con la competencia de uno
confiere beneficios a los hombres.
Esto es también lo que prescribe la tradición religiosa.↩︎

यथाधिकरणं प्रभुर्यजनदानहोमार्चना-
भरन्यसनभावनाप्रभृतिभिस्समाराधितः ।
फलं दिशति देहिनामिति हि संप्रदायस्थितिः
श्रुतिस्मृतिगुरूक्तिभिर्नयवतीभिराभाति नः ॥ ५३ ॥↩︎

श्रीविशिष्टऩाऩ नारायणऩे सिद्धोपायमॆऩ्ऱु कीऴधिकारत्तिल् शोधित्तु निष्कर्षित्तार्। इव्वधिकारत्तिल् तत्प्रसादजनकमाऩ साध्योपायत्तिऩुडैय स्वरूपाधिकारपरिकरङ्गळिल् वरुम् कलक्कङ्गळै निवर्तिप्पित्तु, साध्योपायशोधनत्तैप् पण्णप्पोगिऱवराय् सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩ् साध्योपायत्ताल् आराधिक्कप्पट्टवऩाय्क्कॊण्डे फलप्रदऩामॆऩ्ऱु अधिकारार्थत्तै ऒरु श्लोकत्ताले सङ्ग्रहित्तुक्काट्टुगिऱार् यथाधिकरणमिति । अधिकरणं – अधिकारः, यथावस्थितमाऩ साध्योपायज्ञान, तदनुष्ठानशक्ति, शास्त्राभिमतमाऩ जातिगुणादि, आकिञ्चन्यानन्यगतित्व, तत्तत्फलार्थत्वरूपमाऩ अधिकारत्तै अतिक्रमिक्कामलॆऩ्ऱबडि। यजनं – यागः, दानं – ‘‘हिरण्यं ददाति’’ ऎऩ्ऱु चोदितमाऩ परस्वत्वापादनरूपमाऩ व्यापारम्, होमः – जुहोति चोदना चोदितमाऩ ऒरु व्यापारम्, अर्चनं – समाराधनम्, एतावत् दृष्टान्तार्थम्। भरन्यसनभावनाप्रभृतिभिरिति प्रकृतापेक्षितम्। भावना – निदिध्यासनम्। प्रभृतिशब्दत्ताल् कर्मयोगज्ञानयोगादिगळुक्कु ग्रहणम्। समाराधितः – नऩ्ऱाग आराधिक्कप्पट्टवऩाय्, प्रभुः – ‘‘अहं हि सर्वयज्ञानां भोक्ता च प्रभुरेव च’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट फलप्रदानसमर्थऩाऩ भगवाऩाऩवऩ् देहिनां - अव्वो उपायानुष्ठानङ्गळुक्कु साधकङ्गळाऩ देहङ्गळैयुडैयवर्गळुक्कु, फलं दिशति – फलत्तै कॊडुक्किऱाऩ्, इति हि - ऎऩ्ऱु प्रसिद्धमाऩ सम्प्रदायस्थितिः – ‘‘फलमत उपपत्तेः’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिलुम्,
तद्भाष्यादिगळिलुम् उपदेशपरम्परागतमाऩ सम्प्रदायत्तिऩुडैय मर्यादैयाऩदु,
नयवतीभिः – समीचीनन्यायङ्गळोडु कूडिय, श् रुतिस्मृतिगुरूक्तिभिः –

‘‘स वा एष महान् अज आत्मा’’,
‘‘अन्नादो वसुदानः’’,
‘‘स एनं प्रीतः प्रीणाति’’,
‘‘स एवैनं भूतिङ्गमयति’’,
‘‘यमेवैष वृणुते तेन लभ्य’’

इत्यादिश्रुतिकळालुम्,

‘‘लभते च ततः कामान्
मयैव विहितान् हि तान्’’

इत्यादि स्मृतिकळालुम्,

‘‘स एव हि सर्वज्ञः सर्वशक्तिः महोदारः
याग-दान-होमादिभिर् उपासनेन चाराधितः
ऐहिकामुष्मिक-जातं स्व-स्वरूपावाप्ति-रूपञ् च फलं दातुम् ईष्टे’’

ऎऩ्गिऱ आचार्य श्रीसूक्तिकळालुम्,
नः – वेदान्तोदयनराऩ किडाम्बि आच्चाऩुडैय सम्प्रदायनिष्ठर्गळाऩ नमक्कु, आभाति – स्पष्टमाग विळङ्गुगिऱदु।↩︎

०२ प्रयोजनम्

सौभाग्यम्

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि
सर्व-ज्ञम् आय्, सर्व-शक्तिय् आय्,
परम-कारुणिकम् आय्, सर्व-शेषिय् आय्, सपत्नीकम् आय्, सर्व-लोक-शरण्यम् आऩ
सिद्धोपाय-विशेषन् तॆळिन्दालुम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आरोग्यम् इन्द्रियौल्बण्यम्
ऐश्वर्यं शत्रु-शालिता ।
वियोगो बान्धवैर् आयुः
किं तद् येनात्र तुष्यति॥’’()

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)8)

(विषयः9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विवेकम् इल्लादार्क्कु गुणम् आय्त् तोऱ्ऱिऩवैयुम्
दोषम् आऩ बडि कण्डु
संसार-वैराग्यम् पूर्णम् आऩालुम्,

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘परमात्मनि यो रक्तः’’(बार्हस्पत्य-स्मृतिः)

ऎऩ्गिऱबडिये प्राप्य-रुचिय् उण्ड् आऩालुम्,

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘महता पुण्य-पण्येन
क्रीतेयं काय-नौस् त्वया ।
प्राप्तुं दुःखोदधेः पारं
त्वर यावन् न भिद्यते॥’’
(वराहपुराणम्)

ऎऩ्गिऱ पडिये त्वरै पिऱन्दालुम्,

(नीलमेघः (सं)22)

(विषयः23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

It appears to us, from the śrutis, smṛtis and the words of gurus fortified by reason,
that the Omnipotent Lord being propitiated by yajnas (sacrifices ), gifts made in charity, offerings made in the fire (homa ), adoration, surrender of responsibility (bharanyāsa ), constant meditation (bhakti yoga) and the like
in accordance with one's competence
confers benefits on men.
This is also what religious tradition prescribes.↩︎

Nos parece, de los Śrutis, Smṛtis y las palabras de Gurus fortificadas por la razón, que el Señor omnipotente que está siendo propiciado por Yajnas (sacrificios), regalos hechos en caridad, ofrendas hechas en el fuego (homa), adoración, rendición de la responsabilidad (bharanyāsa), meditación constante (bhakti yoga) y similar
de acuerdo con la competencia de uno
confiere beneficios a los hombres.
Esto es también lo que prescribe la tradición religiosa.↩︎

इत्थं सर्वज्ञस्य सर्वशक्तेः परम-कारुणिकस्य सर्वशेषिणः
स-पत्नीकस्य सर्व-लोक-शरण्यस्य सिद्धोपाय-विशेषस्य
विशदं वेदने ऽपि,↩︎

A man may have a clear knowledge of Siddhopāya (viz. Bhagavān)
who is omniscient, omnipotent and supremely compassionate,
who, along with His Spouse, is the śeṣī of all and the Saviour of the whole world:↩︎

Un hombre puede tener un conocimiento claro de Siddhopāya (a saber, Bhagavān)
quien es omnisciente, omnipotente y supremamente compasivo,
quien, junto con su cónyuge, es el Śeṣī de todos y el Salvador del mundo entero:↩︎

इप्पडि सर्वज्ञमाय्, सर्वशक्तियाय्, परमकारुणिकमाय्, सर्वशेषियाय्, सपत्नीकमाय्, सर्वलोकशरण्यमाऩ सिद्धोपायविशेषन् तॆळिन्दालुम्↩︎

कीऴधिकारत्तिल् शोधितमाऩबडि सिद्धोपायत्तै ऒरुवऩ् अऱिन्दाल्

‘‘यो माम् एवम् असम्मूढो
जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्व-विद् भजति मां
सर्व-भावेन भारत॥’’

ऎऩ्गिऱबडि भगवद्भजनादिरूपसाध्योपायत्तै अनुष्ठिप्पाऩागैयाल् साध्योपायशोधनमावश्यकमोवॆऩ्ऩ, पूर्वाधिकारत्तिल् निष्कर्षित्तबडि सिद्धोपायम् तॆळिन्दालुम्, संसारत्तिल् वैराग्यमुण्डाऩालुम्, प्राप्यरुचियुम्, उपायत्तिल् त्वरैयुम् सिद्धमायिरुन्दालुम् साध्योपायविशेषमाऩ प्रपत्तियिल् तॆळिविल्लाद पोदु, सिद्धोपायवशीकरणम् घटियातागैयाले कीऴ्च्चॊऩ्ऩ सर्वमुम् व्यर्थमामॆऩ्गिऱार् इप्पडियित्यादिना विरगिल्लैयित्यन्तेन । तॆळिन्दालुमिति । वादिगळाल् कलक्क मुडियाद तॆळिवु उण्डाऩालुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘आरोग्यम् इन्द्रियौल्बण्यम्
ऐश्वर्यं शत्रु-शालिता ।
वियोगो बान्धवैर् आयुः
किं तद् येनात्र तुष्यति॥’’()

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

वैराग्यम्↩︎

as stated in the śloka:

"Health gives (only) potency to the senses;
wealth (only) creates enemies;
long life makes one suffer bereavement of relations,
What is there in these things that can delight a man?",

↩︎

Como se indica en el Śloka:

"La salud da (solo) potencia a los sentidos;
La riqueza (solo) crea enemigos;
La vida larga hace que uno sufra el duelo de las relaciones,
¿Qué hay en estas cosas que pueden deleitar a un hombre? ",

↩︎

‘‘आरोग्यमिन्द्रियौल्बण्यमैश्वर्यंशत्रुशालिता ।
वियोगो बान्धवैरायुः किं तद्येनात्र तुष्यति’’()

ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

आरोग्यमिति । संसारिकळुक्कु गुणवत्तागत् तोऩ्ऱिऩ आरोग्यमुम्, ऐश्वर्यमुम्, आयुर्वृद्धियुम् विवेगिगळुक्कु इन्द्रियौल्बण्यापादकङ्गळा कैयालुम्, शत्रुशालिताजनकमागैयालुम्, बन्धुवियोगहेतुवागैयालुम्, दुष्टङ्गळागत् तोऩ्ऱुगैयाल् इन्द लोगत्तिल् विवेगिगळुक्कु सन्तोषजनकमाऩदु ऒऩ्ऱुण्डो? ऎऩ्बदु इन्द श्लोकत्तिऩ् तात्पर्यम्।↩︎

अ-विवेकिना गुणतया प्रतीतेष्व् अपि
दोषता-दर्शनेन संसार-वैराग्ये पूर्णे जातेऽपि↩︎

he may even have become perfect in his averseness to saṁsāra ,
by seeing that what is considered agreeable by unintelligent persons is really disagreeable↩︎

Incluso puede haberse vuelto perfecto en su aversidad a Saṁsāra,
Al ver que lo que se considera agradable por personas no inteligentes
es realmente desagradable↩︎

विवेकमिल्लादार्क्कु गुणमाय्त् तोऱ्ऱिऩवैयुम् दोषमाऩबडि कण्डु संसारवैराग्यम् पूर्णमाऩालुम्,↩︎

‘‘परमात्मनि यो रक्तः’’(बार्हस्पत्य-स्मृतिः)

इत्य्-उक्त-रीत्या प्राप्य-रुचौ जातायाम् अपि,↩︎

He may have acquired an eager longing for the attainment of the Supreme Being
as stated in the śloka :-

"He who loves Bhagavān, the Supreme Being,
has no love for anything else";

↩︎

Es posible que haya adquirido un anhelo ansioso por el logro del ser supremo
Como se indica en el Śloka:-

"El que ama a Bhagavān, el ser supremo, no tiene amor por nada más ";

↩︎

‘‘परमात्मनि यो रक्तः’’(बार्हस्पत्य-स्मृतिः) ऎऩ्गिऱबडिये प्राप्यरुचियुण्डाऩालुम्,↩︎

‘‘महता पुण्य-पण्येन
क्रीतेयं काय-नौस् त्वया ।
प्राप्तुं दुःखोदधेः पारं
त्वर यावन् न भिद्यते॥’’
(वराहपुराणम्)

इत्य्-उक्त-रीत्या त्वरायाम् उत्पन्नायाम् अपि↩︎

मनुष्य-जन्म, मुमुक्षा↩︎

he may have the feeling of urgency in regard to mokṣa as stated in the śloka :-

"By paying a heavy price in the form of virtuous deeds,
this boat of a body has been bought.
Before this boat is broken (or becomes leaky),
hasten to cross the sea of sorrow'.

↩︎

Puede tener el sentimiento de urgencia con respecto a Mokṣa
como se indica en el Śloka:-

"Al pagar un precio pesado en forma de hechos virtuosos,
Este bote de un cuerpo ha sido comprado.
Antes de que este bote se rompa (o se vuelva con fugas),
Agregarse para cruzar el mar de tristeza '.

↩︎

‘‘महता पुण्यपण्येन क्रीतेयं कायनौस्त्वया ।
प्राप्तुं दुःखोदधेः पारं त्वर यावन्न भिद्यते’’(वराहपुराणम्)

ऎऩ्गिऱ पडिये त्वरै पिऱन्दालुम्,↩︎

महतेति । इदु वराहपुराणवसनम्। महता – अत्युक्तृष्टमाऩ पुण्यपण्येन - पुण्यमागिऱ क्रयसाधकद्रव्यत्ताले इयं इन्द काय नौः – शरीरमागिऱ ओडमाऩदु, त्वया - उऩ्ऩाले, दुःखोदधेः – दुःखरूपमाऩ संसारसमुद्रत्तिऩुडैय, पारं - अक्करैयागिऱ मोक्षत्तै, प्राप्तुं - अडैवदऱ्कागवे, क्रीता - वाङ्गप्पट्टदु। आगैयाले इन्द ओडम्, यावन्न भिद्यते - ऎव्वळवुपर्यन्तम् उडैयामलिरुक्कुमो, अदऱ्कुळ्ळेये, त्वर - दुःखसमुद्रत्तिऩ् अक्करैयागिऱ मोक्षत्तैयडैवदऱ्कुत्वरि ऎऩ्गै - उपायत्तै अनुष्ठि ऎऩ्ऱबडि।↩︎

छिद्रम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनादिय् आगव् अनुवृत्तम् आऩव् आज्ञातिलङ्घनम् अडियागप् पिऱन्दु निऱ्किऱ
बन्धकम् आऩ भगवन्-निग्रहत्तुक्कुप् प्रशमनम् आग

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मामेकं शरणं व्रज’’

ऎऩ्ऱु विधि-वाक्यत्तालुम्,

‘‘प्रपद्ये’’

ऎऩ्ऱ् अनुष्ठान-वाक्यत्तालुञ् जॊल्लप् पट्ट
साध्योपाय-विशेषन् तॆळियाद बोदु

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिद्धोपाय-भूतऩ् आऩ सर्वेश्वरऩै वशी-करिक्क विरग्(=उपाय) इल्लै।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्
अदिऩ् अधिकारत्तिलुम्, स्वरूपत्तिलुम्, परिकरङ्गळिलुम् वरुम्
कलक्कङ्गळै शमिप्पिक्किऱोम्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

अनाद्य्-अनुवृत्ताज्ञातिलङ्घनाद् +धेतोर् जातस्य
बन्धकस्य भगवनिग्रहस्य प्रशमनत्वेन↩︎

In spite of all these, (as that) which is the means of extinguishing the punishment inflicted by Bhagavān
which binds a man to saṁsāra
and which resulted from beginningless and continued violation of His commands -↩︎

A pesar de todo esto, (como eso) que es el medio de extinguir el castigo infligido por Bhagavān
que une a un hombre a Saṁsāra
y que resultó de una violación sin inicio y continua de sus mandamientos -↩︎

अनादियागवनुवृत्तमाऩ वाज्ञातिलङ्घनमडियागप्पिऱन्दु निऱ्किऱ बन्धकमाऩ भगवन्निग्रहत्तुक्कुप् प्रशमनमाग↩︎

‘‘मामेकं शरणं व्रज’’

इति विधि-वाक्येन,

‘‘प्रपद्ये’’

इत्य् अनुष्ठान-वाक्येन च प्रतिपादितस्य
साध्योपाय-विशेषस्य यथावद् वेदनाभावे,↩︎

if he does not clearly understand (all) about the Sādhyopāya,
prescribed in the injunction, “Seek refuge under me alone"
and in the sentence which expresses the action, "I seek refuge" (in Dvaya),↩︎

Si no entiende claramente (todo) sobre el sādhyopāya,
prescrito en la orden,

"Busque refugio bajo mí solo"

y en la oración que expresa la acción,

"busco refugio" (en dvaya),

↩︎

‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु विधिवाक्यत्तालुम्, ‘‘प्रपद्ये’’ ऎऩ्ऱनुष्ठानवाक्यत्तालुञ् जॊल्लप्पट्ट साध्योपायविशेषन्तॆळियादबोदु↩︎

सिद्धोपाय-भूतस्य सर्वेश्वरस्य वशीकरणार्थम् उपायो नास्ति ।↩︎

if he does not understand it,
there is no way of propitiating and winning the grace of the Supreme Ruler,
who is the Siddhopāya.↩︎

Si no lo entiende
No hay forma de propiciar y ganar la gracia del gobernante supremo,
quien es el siddhopāya.↩︎

सिद्धोपायभूतऩाऩ सर्वेश्वरऩै वशीकरिक्क विरगिल्लै।↩︎

वशीकरिक्क विरगिल्लैयिति । आगैयाल् साध्योपायत्तै शोधित्तु अदिल् तॆळिवै सम्बादिक्क वेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतस् तस्याधिकारे, स्वरूपे, परिकरेषु चोपनमतो व्यामोहान् शमयामः ।↩︎

Therefore we will remove misconceptions that might arise concerning

(1) competence thereof
(2) the nature of Sādhyopāya and
(3) the accessories pertaining to it.↩︎

Por lo tanto, eliminaremos los conceptos erróneos que pueden surgir con respecto

(1) Competencia del mismo (2) la naturaleza de sādhyopāya y (3) Los accesorios relacionados con él.↩︎

आगैयाल् अदिऩधिकारत्तिलुम्, स्वरूपत्तिलुम्, परिकरङ् गळिलुम् वरुम् कलक्कङ्गळै शमिप्पिक्किऱोम्।↩︎

आगैयाल् - तॆळियवेण्डुमागैयाल्, अदिऩ् - साध्योपायसम्बन्धिकळाऩ, कलक् कङ्गळै शमिप्पिक्किऱोमिति प्रतिज्ञा ।↩︎

०३ अधिकारः

(English1)

(Español2)

1. Therefore we will remove misconceptions that might arise concerning

(1) competence thereof
(2) the nature of Sādhyopāya and
(3) the accessories pertaining to it.↩︎

2. Por lo tanto, eliminaremos los conceptos erróneos que pueden surgir con respecto

(1) Competencia del mismo (2) la naturaleza de sādhyopāya y (3) Los accesorios relacionados con él.↩︎

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रपत्तियुम् ऒरु वैदिक-धर्मम् अऩ्ऱो?
इदुवुम् ऒरु याग-विशेषम् आगव् अऩ्ऱो
न्यास-विद्यैयिले ओदप्-पडुगिऱदु?
("तस्माच् छूद्रो यज्ञेऽनवक्लृप्तः" इति च सति)
आगैयालिदु सर्वाधिकारम् आग कूडुमोव्?

ऎऩ्ऱु सिलर् विचारिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. [[२०३]]

इयं प्रपत्तिर् अपि कश्चिद् वैदिकधर्मः किल ?
इयम् अपि कश्चित् याग-विशेष इति किल न्यास-विद्यायाम् आम्नायते ।
("तस्माच् छूद्रो यज्ञेऽनवक्लृप्तः" इति च सति)
अत इयं सर्वाधिकारा कथं भवितुम् अर्हति

इति केचिद् विचारयन्ति ।↩︎

2. There are some who will ask:

"This prapatti is a dharma prescribed in the Vedas.
If so, how can it be said that
every one (of all castes) is qualified to perform it?"

↩︎

3. Hay algunos que preguntarán:

"Este Prapatti es un Dharma prescrito en los Vedas.
¿Si es así, cómo se puede decir que - Todos (de todas las castas) están calificados para realizarlo? "

↩︎

4. इप्प्रपत्तियुमॊरु वैदिकधर्ममऩ्ऱो; इदुवुमॊरु यागविशेषमागवऩ्ऱो न्यासविद्यैयिले ओदप्पडुगिऱदु; आगैयालिदु सर्वाधिकारमागगूडुमो वॆऩ्ऱु सिलर् विचारिप्पार्गळ्।↩︎

5. अदिल् उद्देशक्रमत्ताले मुन्दुऱ साध्योपायत्तिऩु टैय अधिकारविषयगलक्कत्तै परिहरिक्क निऩैत्तु शङ्गैयै अनुवदिक्किऱार् इप् प्रपत्तियुमित्यादिना । प्रपत्तियुमॊरु वैदिकधर्ममऩ्ऱो इति । वेदोक्तधर्ममॆल्लाम् त्रैवर्णि-काधिकारमागैयाले इप्प्रपत्तिरूपवैदिकधर्मम् सर्वाधिकारमागादॆऩ्बदु मुदल् शङ्गै। ‘‘सत्यं वद’’ ऎऩ्ऱु सत्यवचनादिगळैप्पोले वैदिकमाऩालुम् सर्वाधिकारमागलामॆऩ्ऩिल्; बाधकान्तरत्तै शङ्गिक्किऱार् इदुवुमॊरु यागविशेषमागवऩ्ऱो न्यासविद्यैयिल् ओदप्पडुगिऱदु इति ।(4)
त्रैवर्णिकाधिकारम् आऩ ब्रह्म-विद्यैयिल् ऒऩ्ऱ् आऩ न्यासविद्यैयिल् सॊल्लप् पडुगिऱ बडियालुम्,

‘‘तस्यैवं विदुषो यज्ञस्यात्मा’’

ऎऩ्ऱु इन्द प्रपत्ति
याग-विशेषम् आगच् चॊल्लप् पडुगिऱ बडियालुम्,

‘‘तस्माच् छूद्रो यज्ञेऽनवक्लृप्तः’’

ऎऩ्ऱु शूद्रऩुक्कु यागसामान्यत्तिल् अधिकारम् निषिद्धम् आऩबडियालुम्
सर्वाधिकारत्वम् घटियाद् ऎऩ्ऱु शङ्काभिप्रायम्।

इदै स्पष्टमाग वरुळिच् चॆय्गिऱार् आगैयालिदु सर्वाधिकारमागक् कूडुमोवॆऩ्ऱु सिलर् विसारिप्पार्गळिति ।↩︎

श्रुतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

सर्वेश्वरऩै सर्वरुक्कुम् शरणम्

ऎऩ्ऱ् ओदुगिऱ श्वेताश्वतर-श्रुति-बलत्ताले परिहृतम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इदम्, सर्वेश्वरं "सर्वस्य शरणम्" इत्य् आमनन्त्याः श्वेताश्वतर-श्रुतेर् बलात् परिहृतम् ।↩︎

2. The answer to this question is given on the authority of the Svetasvatara Śruti,
which says that the Supreme Ruler is the Saviour of all.↩︎

3. La respuesta a esta pregunta se da sobre la autoridad de Svetasvatara Śruti,
Lo que dice que el gobernante supremo es el salvador de todos.↩︎

4. इदु सर्वेश्वरऩै सर्वरुक्कुम् शरणमॆऩ्ऱोदुगिऱ श्वेताश्वतरश्रुतिबलत्ताले परिहृतम्।↩︎

5. परिहरिक्किऱार् इदु सर्वेश्वरऩै सर्वरुक्कुम् शरणमॆऩ्ऱोदुगिऱ श्वेताश्वतरश्रुतिबलत्ताले परिहृतमिति ।
‘‘सर्वस्य शरणं सुहृत्’’ ऎऩ्बदु श्वेताश्वतरश्रुति ।
इदिल् भगवाऩै अधिकारिविशेषनियममिऩ्ऱिक्के सर्वरुक्कुम् शरणमागिऱाऩॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् इन्द शरणागतिरूपवैदिकधर्ममाऩदु उत्सर्गापवादन्यायत्ताले सर्वाधिकारिकमाग सिद्धिक्कैयाल् मुऩ्बु सॊऩ्ऩ शङ्गैगळ् परिहृतङ्गळॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

पुराणादि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थम्

‘‘सर्वलोकशरण्याय’’(रामायणम् युद्धकाण्डः १७-१५),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्व-योग्यम् अनायासम्
अ-प्रमादम् अनूपमम्(=अनुपमम्) ।
प्रपन्नार्तिहरं विष्णुं
शरणं गन्तुम् अर्हसि॥’’
()

इत्य्-आद्य्-उपबृंहणङ्गळालुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

1. अयम् अर्थः

‘‘सर्वलोकशरण्याय’’(रामायणम् युद्धकाण्डः १७-१५),

↩︎

2. This truth is confirmed by expository passages like the following:

“Take me to Raghava who is the Protector of all the worlds”,

↩︎

3. Esta verdad se confirma por pasajes expositivos como los siguientes:

"Llévame a Raghava, que es el protector de todos los mundos",

↩︎

4. इव्वर्थम् ‘‘सर्वलोकशरण्याय’’(रामायणम् युद्धकाण्डः १७-१५),↩︎

5. इन्द श्रुतिक्कु उपोद्बलकमाग उपबृंहणङ्गळैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थमित्यादिना । इव्वर्थम् - शरणवरणम् सर्वाधिकारकम् ऎऩ्गिऱवर्थम्।↩︎

6. ‘‘सर्व-योग्यम् अनायासम्
अ-प्रमादम् अनूपमम्(=अनुपमम्) ।
प्रपन्नार्तिहरं विष्णुं
शरणं गन्तुम् अर्हसि॥’’
()

इत्य्-आद्य्-उपबृंहणैः,↩︎

7. सर्वलोकशरण्याय – सर्वलोककर्तृकमाऩ शरणवरणार्हऩाऩ, सर्वयोग्यमिति । सर्वलोकङ्गळुक्कुम् शरणमडैवदऱ्कु योग्यऩाऩ ऎऩ्ऱबडि।
अदिल् श्रममुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अनायासमिति ।
सिलदु अनायासमाग वाऩालुम् सप्रमादमागुम्; इदिल् अदुवुमिल्लैयॆऩ्गिऱार् अप्रमादमिति । इप्पडि वेऱॊऩ्ऱुम् किडैयादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अनूपममिति । अनुपममॆऩ्ऱ पडि। सर्वोक्तृष्टमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु। इवैगळॆल्लाम् भगवाऩुक्कु विशेषणङ्गळाऩालुम् वैयर्थ्यान्यथानुपपत्त्या शरणवरणत्तिलुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

8. and in ślokas like:--

"You should seek the protection of Viṣṇu
who is fit to be approached by every one,
who is easy of approach,
who can never go wrong
and has no one to compare with Him
and who removes the suffering of those who perform prapatti".

↩︎

9. Y en Ślokas como:-

"Deberías buscar la protección de Viṣṇu
quien es apto para ser abordado por todos,
que es fácil de enfoque,
quien nunca puede salir mal
y no tiene a nadie con quien comparar con él
y quién elimina el sufrimiento de aquellos que realizan Prapatti ".

↩︎

10. ‘‘सर्वयोग्यमनाया
समप्रमादमनूपमम् ।
प्रपन्नार्तिहरं विष्णुं
शरणं गन्तुमर्हसि॥’’()

इत्याद्युपबृंहणङ्गळालुम्↩︎

पाञ्चरात्रम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

“त्रयाणां क्षत्रियादीनां’’ (सात्त्वत-संहिता २-९)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि
शूद्र-पर्यन्तङ्गळ् आऩ वर्णङ्गळैय् ऎडुत्तु

‘‘प्रपन्नानाञ् च तत्त्वतः’’(सात्त्वत-संहिता २-९)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ श्रीसात्त्वत-वचनत्तालुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कुयोनिष्व् अपि सञ्जातो
यस् सकृच् छरणङ् गतः ।
तं माता-पितृ-हन्तारम्
अपि पाति भवार्ति-हा॥’’
(सनत्कुमारसंहिता)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ सनत्-कुमार-संहिता-वचनत्तालुम् दृढी-कृतम्।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

“त्रयाणां क्षत्रियादीनां’’ (सात्त्वत-संहिता २-९)

इत्य् आरभ्य
शुद्र-पर्यन्तान् वर्णान् उपादाय

‘‘प्रपन्नानाञ् च तत्त्वतः’’(सात्त्वत-संहिता २-९)

इति प्रतिपादयता श्री-सात्त्वत-वचनेन,↩︎

It is confirmed also by passages in the Sātvatasamhita (2.9),
which says that
all the three castes beginning with the Kṣatriyas and ending with the Śūdras who have performed prapatti,
are competent to adore the four vyūhas, without mantras.↩︎

Está confirmado también por pasajes en el Sātvatasamhita (2.9),
que dice que
Las tres castas que comienzan con los kṣatriyas y terminan con los Śūdras que han realizado Prapatti,
son competentes para adorar los cuatro Vyūhas, sin mantras.↩︎

“त्रयाणां क्षत्रियादीनां’’ (सात्त्वत-संहिता २-९) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि शूद्रपर्यन्तङ्गळाऩ वर्णङ्गळैयॆडुत्तु ‘‘प्रपन्नानाञ्च तत्त्वतः’’(सात्त्वत-संहिता २-९) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ श्रीसात्त्वतवचनत्तालुम्,↩︎

‘‘कुयोनिष्व् अपि सञ्जातो
यस् सकृच् छरणङ् गतः ।
तं माता-पितृ-हन्तारम्
अपि पाति भवार्ति-हा॥’’
(सनत्कुमारसंहिता)

इति प्रतिपादयता सनत्-कुमार-संहिता-वचनेन च दृढीकृतः ।↩︎

So also is (the sanat-kumAra-saMhitA statement)

"The man born even into low castes
who has performed prapatti once to Bhagavān --
that man is protected by Bhagavān from the ills of saṁsāra
even though he is a patricide or a matricide."

↩︎

Así también es(La declaración de Sanat-Kumar-Samhita)

"El hombre nació incluso en castas bajas
quien ha realizado Prapatti una vez a Bhagavān -
Ese hombre está protegido por Bhagavān de los males de Saṁsāra
a pesar de que es un patricidio o un matricidio ".

↩︎

‘‘कुयोनिष्वपि सञ्जातो यस्सकृच्छरणङ्गतः ।
तं मातापितृहन्तारमपि पाति भवार्तिहा॥’’
(सनत्कुमारसंहिता)
ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱ सनत्कुमारसंहिता वचनत्तालुम् दृढीकृतम्।↩︎

इवैगळैक् काट्टिलुम् स्पष्टङ्गळाऩ वसनङ्गळै प्रपत्तियिऩ् सर्वाधिकारत्वत्तिल् प्रमाणङ्गळागक् काट्टुगिऱार् - त्रयाणां क्षत्रियादीनामित्यादिना ।
इन्द श्लोकत्तिल् ‘‘तत्त्वतः प्रपन्नानां’’, ‘‘त्रयाणां क्षत्रियादीनां’’ ऎऩ्ऱु क्षत्रियवैश्यशूद्रर्गळाऩ मूऩ्ऱु पेर्गळुक्कुम् तत्त्वतः प्रपन्नत्वम् सॊल्लियिरुप्पदाल् प्रपत्तेस्सर्वाधिकारत्वे इन्द सात्वतवचनम् स्पष्टप्रमाणमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

शूद्रऩैक्काट्टिलुम् कीऴ्प्पट्ट निषादादिगळुक्कुम् प्रपत्तियिल् अधिकारमुण्डॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ सनत्कुमार वचनत्तै उदाहरिक्किऱार् कुयोनिष्वपीत्यादिना । कुयोनिकळ् - निषादश्वपचादिगळ्। दृढीकृतमिति । इव्वर्थम् दृढीकृतमॆऩ्ऱु अन्वयम्।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्
उपासनम् त्रैवर्णिकाधिकारम् आग
अपशूद्राधिकरणत्तिले समर्थितमाऩालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वैदिकङ्गळ् आऩ सत्य-वचनादिगळ् बोले
प्रपत्तियुम् सामान्य-धर्मम् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथाऽधिकारं वैदिक-मन्त्रत्तालेय् आदल्
तान्त्रिक-मन्त्रादिगळालेय् आदल्
सर्वरुक्कुम् प्रपत्त्य्-अनुष्ठानत्तुक्कु विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

अत्रोपासनं त्रैवर्णिकाधिकारिकम् इत्य् अपशूद्राधिकरणे समर्थितत्वेऽपि↩︎

It is true that upāsana or meditation (in accordance with the teaching of the Upaniṣads )
has been determined as fit (only) for the three higher castes in the section Apaśūdra;↩︎

Es cierto que upāsana o meditación (de acuerdo con la enseñanza de los upaniṣads)
se ha determinado como un ajuste (solo) para las tres castas superiores en la sección apaśūdra;↩︎

आगैयाल्
उपासनम् त्रैवर्णिकाधिकारम् आग
अपशूद्राधिकरणत्तिले समर्थितमाऩालुम्↩︎

प्रपत्तियुम् ब्रह्मविद्यैयागैयाले इदऱ्कु सर्वाधिकारत्वम् सॊऩ्ऩाल् अपशूद्राधिकरणविरोधम् वारादोवॆऩ्ऩ; वारादॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना ।
आगैयाल् - इप्पडि प्रपत्तिरूपब्रह्मविद्याविशेषम्
‘‘सर्वस्य शरणं सुहृद्’’
इत्यादि श्रुतिस्मृति पाञ्चरात्र-वचनङ्गळाल् सर्वाधिकारमाग निर्णीतमागैयाल् तद्व्यतिरिक्तोपासनात्मकब्रह्मविद्यैये त्रैवर्णिकाधिकारमाग अपशूद्राधिकरणत्तिल् समर्थितमॆऩ्ऱु निर्णयिक्कवेण्डुमागैयाल् अपशूद्राधिकरणन्यायविरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

वैदिकानां सत्य-वचनादीनाम् इव
प्रपत्तेर् अपि सामान्य-धर्मत्वात्↩︎

but speaking the truth, which is given as an injunction in the Vedas, is enjoined for all castes;
so also prapatti is a dharma common to all↩︎

Pero decir la verdad, que se da como una orden en los Vedas, se ordena para todas las castas;
Así también Prapatti es un dharma común a todos↩︎

वैदिकङ्गळाऩ सत्यवचनादिगळ्बोले प्रपत्तियुम् सामान्यधर्ममागैयाले↩︎

प्रपत्ति वैदिकधर्ममागैयाल् इदिऩ् करणमन्त्रम् वैदिकमागिल् शूद्रादिगळुक्कु अधिकारमिल्लामैयाले सर्वाधिकारत्वविरोधम् वारादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वैदिकङ्गळाऩ सत्यवचनादिगळ् पोले इत्यादिना । ‘‘सत्यं वद’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतिविहितमाऩ सत्यवचनादिगळ् सामान्यमागैयाल् सर्वाधि-कारमाऩाऱ्पोले प्रपत्तियुम् सामान्यमाग पूर्वोक्त श्रुतिस्मृतिसिद्धमागैयाल् सर्वाधिकारत्व विरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

यथाऽधिकारं वैदिक-मन्त्रेण तान्त्रिक-मन्त्रेण वा
सर्वेषां प्रपत्त्य्-अनुष्ठानस्य न विरोधः ।↩︎

and may be performed either with Vedic mantras or with mantras found in the Tantras
in accordance with the person's respective competence,
without any violation of propriety.↩︎

y se puede realizar con mantras védicas o con mantras encontrados en los tantras de acuerdo con la competencia respectiva de la persona, sin ninguna violación de propiedad.↩︎

यथाधिकारम् वैदिकमन्त्रत्तालेयादल् तान्त्रिकमन्त्रादिगळालेयादल् सर्वरुक्कुम् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तुक्कु विरोधमिल्लै।↩︎

पुराणान्तरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

काकादिगळुम् प्रपन्नर् आग शास्त्रङ्गळिले केळा निऩ्ऱोम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मां हि पार्थ! व्यपाश्रित्य
येऽपि स्युः पाप-योनयः ।
स्त्रियो वैश्यास् तथा शूद्रास्
तेऽपि यान्ति परां गतिम्’’
(गीता ९-३२)

ऎऩ्ऱु भगवद्-आश्रयण-मात्रं सर्व-साधारणम् आग
शरण्यऩ् ताऩुम् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. काकादीन् अपि प्रपन्नत्वेन शास्त्रेषु शृणुमः ।↩︎

2. We have heard, in the śastras, of even such beings as crows performing prapatti.↩︎

3. Hemos escuchado, en los Śastras, incluso de seres como cuervos que realizan Prapatti.↩︎

4. काकादिगळुम् प्रपन्नराग शास्त्रङ्गळिले केळा निऩ्ऱोम्।↩︎

5. इदु आचारत्तालुम् सर्वाधिकारकमॆऩ्गिऱार् काकादिगळुमित्यादिना ।↩︎

6. ‘‘मां हि पार्थ! व्यपाश्रित्य
येऽपि स्युः पाप-योनयः ।
स्त्रियो वैश्यास् तथा शूद्रास्
तेऽपि यान्ति परां गतिम्’’
(गीता ९-३२)

इति भगवद्-आश्रयण-मात्रं
सर्व-साधारण्येन शरण्य एवानुजग्राह ।↩︎

7. The Saviour Himself has declared:

"Women, Vaiśyas and Śūdras that are born of sinners -
whoever they might be -
they attain, O Partha, the highest state
if they seek my protection".

Here seeking of the Lord for protection by bhakti or prapatti is stated to be common to all.↩︎

8. El propio Salvador ha declarado:

"Mujeres, Vaiśyas y Śūdras que nacen de los pecadores - Quienquiera que sean - alcanzan, oh Partha, el estado más alto Si buscan mi protección ".

Aquí la búsqueda del Señor para la protección de Bhakti o Prapatti se dice que es común a todos.↩︎

9. ‘‘मां हि पार्थ! व्यपाश्रित्य
येऽपि स्युः पापयोनयः ।
स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्
तेऽपि यान्ति परां गतिम्’’
(गीता ९-३२)
ऎऩ्ऱु भगवदाश्रयणमात्रम् सर्वसाधारणमाग शरण्यऩ् ताऩुमरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

10. गीतैयिलुम् इदु सर्वाधिकारकमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् मां हि पार्थेत्यादिना । इदिल् ‘‘व्यपाश्रित्य’’ इति आश्रयणशब्दम् प्रपत्तिसाधारणमागैयाले प्रपत्तिक्कु स्त्रीशूद्राधिकारत्वम् सॊऩ्ऩदायिऱ्ऱॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

हे पार्थ! ये पापयोनयः स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्राः, मां हि व्यपाश्रित्य स्युः । तेऽपि पराङ्गतिं यान्ति ऎऩ्ऱन्वयिप्पदु। इदिल् त्रैवर्णिकऩाऩ वैश्यऩुक्कु पापयोनित्वकथनम् सत्राधिकारापादकमाऩ आर्त्विज्यानर्हतारूपापकर्षत्ताले ऎऩ्ऱु चन्द्रिकायां स्पष्टम्।

भगवदाश्रयणामात्रम् सर्वसाधारणमाग शरण्यऩ् ताऩुमरुळिच्चॆय्दाऩिदि । इङ्गु मात्रशब्दत्ताले भगवदाश्रयणसामान्यम् विवक्षितम्।↩︎

उपासनाधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनत्तुक्कुम् प्रारम्भं त्रैवर्णिक-शरीरत्तिलेय् आऩालुम्
अवसानं सर्व-शरीरत्तिलुम् कूडुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘धर्मव्याधादयो ऽप्य् अन्ये
(भक्ति-योगे) पूर्वाभ्यासाज् जुगुप्सिते ।
वर्णावरत्वे संप्राप्तास्
संसिद्धिं, श्रमणी यथा॥’’
(विष्णुधर्मः १०-२-२९)

ऎऩ्ऱु श्री-विष्णु-धर्मत्तिले सॊल्लप् पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि उपासनम् त्रैवर्णिकर्क्के आरम्भणीयम् आऩाऱ् पोले
प्रपत्तियिल् ऒरु नियामकत्ताले सामान्य-वचनत्तुक्कु सङ्कोचम् इल्लामैयालुम्
विशेष-वचन प्राबल्यत्तालुम्
इप्-प्रपदनम् सर्वर्क्कुम् योग्यम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

उपासनस्यापि प्रारम्भस्
त्रैवर्णिक-शरीर एव

+इति सत्य् अपि
अवसानं सर्वस्मिन् शरीरे घटत
इत्य् एतत्↩︎

Even in the matter of upāsana or meditation (according to the vidyās in the Upaniṣads)
though the beginning can be made only by men in the three higher castes,
the end of the course can be attained by men in the bodies of any caste.↩︎

Incluso en cuestión de upāsana o meditación (según los Vidyās en los Upaniṣads)
Aunque el comienzo solo puede ser realizado por hombres en las tres castas superiores,
El final del curso puede ser alcanzado por hombres en los cuerpos de cualquier casta.↩︎

उपासनत्तुक्कुम् प्रारंभम् त्रैवर्णिकशरीरत्तिलेयाऩालुम् अवसानम् सर्वशरीरत्तिलुम् कूडुमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

ननु उपासनम् त्रैवर्णिकाधिकारमागैयाल् आश्रयणमॆल्लाम् सर्वाधिकारमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पोमोवॆऩ्ऩ, अपशूद्राधिकरणोक्त विशेषनियामकबलत्ताले उपासनप्रारम्भम् त्रैवर्णिकशरीरत्तिले यॆऩ्ऱु निगमिक्क वेण्डियिरुप्पदाल् अङ्गु इन्द वसनम् सङ्कुचितमाऩालुम् उपासनावसानत्तिऱ्कु त्रैवर्णिकशरीरनियममिल्लामैयाल् भक्त्याद्याश्रयणसामान्यम् सर्वसाधारणमागलामॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् उपासनत्तुक्कुमित्यादिना ।↩︎

‘‘धर्मव्याधादयो ऽप्य् अन्ये
(भक्ति-योगे) पूर्वाभ्यासाज् जुगुप्सिते ।
वर्णावरत्वे संप्राप्तास्
संसिद्धिं, श्रमणी यथा॥’’
(विष्णुधर्मः १०-२-२९)

[[२०४]]

इति श्री-विष्णु-धर्मे प्रत्यपादि ।↩︎

This is stated in Viṣṇudharma in the following śloka :-

"Though Dharmavyādha and others belonged to low and gruesome castes,
yet since, in their previous births, they had practised bhaktiyoga,
they continued it in their latest life
and, having completed it therein,
attained their goal like Sramani.”

(Śabari or Śramaṇi was of the caste of hunters
and attained mukti by bhakti to Bhāgavatas and Bhagavān.)↩︎

Esto se indica en Viṣṇudharma en el siguiente Śloka:-

"Aunque Dharmavyādha y otros pertenecían a castas bajas y horribles,
Sin embargo, desde que, en sus nacimientos anteriores, habían practicado Bhaktiyoga,
Lo continuaron en su última vida
y, habiéndolo completado allí,
alcanzó su objetivo como Sramani ".

(Śabari o Śramaṇi era de la casta de los cazadores
y alcanzó Mukti por Bhakti a Bhāgavatas y Bhagavān.)↩︎

‘‘धर्मव्याधादयोऽप्यन्ये पूर्वाभ्यासाज्जुगुप्सिते । वर्णावरत्वे संप्राप्तास्संसिद्धिं श्रमणी यथा॥’’
(विष्णुधर्मः १०-२-२९) ऎऩ्ऱु श्रीविष्णुधर्मत्तिले सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

धर्मव्याधादय इति । इङ्गु आदिपदत्ताल् विदुरादिगळुक्कु ग्रहणम्। अन्ये धर्मव्याधादयः जुगुप्सिते वर्णावरत्वे सत्यपि, पूर्वाभ्यासात् – पूर्वजन्मारब्धभक्तियोगाभ्यासात्, यथा श्रमणी – श्रमणीयॆऩ्गिऱ सिद्धतापसियैप्पोले, संसिद्धिं सम्प्राप्ताः – मोक्षत्तैयडैन्दार्गळ् ऎऩ्गै। विष्णुधर्मत्तिल् सॊल्लप्पट्टदु इति । विष्णुधर्ममॆऩ्बदु शौनकभगवाऩ् अरुळिच्चॆय्द ग्रन्थविशेषम्।↩︎

इत्थम् उपासनस्य त्रैवर्णिक-मात्रारम्भणीयत्वात्
प्रपत्तौ केनचिन् नियामकेन सामान्य-वचन-संकोचस्याभावाद्
विशेष-वचन-प्राबल्याच्
चेदं प्रपदनं सर्वेषां योग्यम् ।↩︎

Thus upāsana or bhakti yoga should be commenced only by the three higher castes.
But there is no such restriction in the general statement about the competence for prapatti.
Further in the special statement about the qualifications for prapatti,
it is definitely declared that every one is fit to adopt prapatti.↩︎

Así, upāsana o bhakti yoga deben ser iniciados solo por las tres castas superiores.
Pero no existe tal restricción en la declaración general sobre la competencia para Prapatti.
Además en la declaración especial sobre las calificaciones para Prapatti,
Definitivamente se declara que todos son aptos para adoptar Prapatti.↩︎

इप्पडि उपासनम् त्रैवर्णिकर्क्के आरंभणीयमाऩाऱ्पोले प्रपत्तियिलॊरु नियामकत्ताले सामान्यवचनत्तुक्कु सङ्कोचमिल्लामैयालुम् विशेषवचन प्राबल्यत्तालुम् इप्प्रपदनम् सर्वर्क्कुम् योग्यम्।↩︎

उपासनारम्भत्तिऱ्कु त्रैवर्णिकशरीरमेवेण्डुमॆऩ्गिऱ नियममिरुप्पदुबोले प्रपत्त्यारम्भत्तिऱ्कु इम्मादिरि नियममिल्लैयागैयाल् इन्द सामान्यवचनबलत्ताल् इदु सर्वाधिकारमागलामॆऩ्ऱु निगमिक्किऱार् इप्पडि उपासनमित्यादिना ।↩︎

आकिञ्चन्यादि-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩबिऩ्बु इदु-तऩक्कु विशेषित्तु वेण्डुम् अधिकारांशमुम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अतस् त्रैवर्णिकत्वादेर्
भावो ऽभावो ऽपि कस्यचित् ।
नाधिकारः प्रपत्तेस् स्याद्
आकिञ्चन्यम् अनाश्रितः ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

११ ’’कुलङ्गळ् आय् अव् ईर्-इरण्डिल् ऒऩ्ऱिलुम् पिऱन्दिलेऩ्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१२‘‘जनित्वाहं वंशे’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६१)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुङ् गण्डु कॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् शरण्य-शरणागति-ज्ञानमुम्
आकिञ्चन्यादिगळ्-उडैय सर्व-जातीयर्क्कुम्
प्रपत्त्यधिकारम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

अत एवास्य विशिष्यापेक्षितम् अधिकारांश पूर्वम् एवावोचाम ।↩︎

The special qualifications requisite for prapatti
have already been described by us.↩︎

Las calificaciones especiales requeridas para Prapatti ya lo han descrito.↩︎

आऩबिऩ्बु इदु तऩक्कु विशेषित्तु वेण्डुम् अधिकारांशमुम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

आऩाल् प्रपत्तिक्कु विशेषित्तु वेण्डुमधिकारम्ऎऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । मुऩ्बे सॊऩ्ऩोमिति । प्रपत्तियोग्याधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩोमॆऩ्गै। आकिञ्चन्यम् तविर वेऱु अधिकारमिल्लैयॆऩ्गिऱार् अतस्त्रैवर्णिकत्वादेः ऎऩ्गिऱ कारिकैयाले।↩︎

अतस् त्रैवर्णिकत्वादेर्
भावो ऽभावो ऽपि कस्यचित् ।
नाधिकारः प्रपत्तेस् स्याद्
आकिञ्चन्यम् अनाश्रितः ॥↩︎

Therefore birth in the three higher castes or the absence of it is no compliance for prapatti,
when unaccompanied by the inability to adopt other upāyas.
The only qualification that is essential is ākiñcanya, inability to adopt other upāyas.↩︎

Por lo tanto, el nacimiento en las tres castas superiores o la ausencia de esto no es cumplimiento de Prapatti,
cuando no está acompañado por la incapacidad de adoptar otros upāyas.
La única calificación que es esencial es ākiñcanya, incapacidad para adoptar otros upāyas.↩︎

अतस्त्रैवर्णिकत्वादेर्भावोऽभावोऽपि कस्यचित् ।
नाधिकारः प्रपत्तेस्स्यादाकिञ्चन्यमनाश्रितः ॥↩︎

अतः - कीऴ्च्चॊऩ्ऩ पडि प्रपत्तिक्कु सर्वाधिकारत्वम् सिद्धमागैयाले। त्रैवर्णिकत्वादेरिति । आदिपदत्ताल् आश्रमादिपरिग्रहः । त्रैवर्णिकत्वादेः कस्यचिद्भावः – सद्भावमाऩदु प्रपत्तेर्नाधिकारस्स्यात्; तथा सति शूद्रादीनां तत्रानधिकारप्रसक्तेः । त्रैवर्णिकत्वादेरभावोऽपि नाधिकारः; तथा सति त्रैवर्णिकानां तत्रानधिकारापत्तेः, आकिञ्चन्यमनाश्रित इति । इदु हेतुगर्भम्। आकिञ्चन्यानापादकत्वादिति भावः ।↩︎

अयमर्थः,

कुलयोर् द्वयोर् एकस्मिन्न् अपि न जातोऽस्मि

इति गाथायाम्↩︎

This may be seen from the Tamil verse:

"I was not born into any of the four castes
to enable me to perform dharma",

↩︎

Esto se puede ver desde el verso tamil:

"No nací en ninguna de las cuatro castas
para permitirme realizar dharma ",

↩︎

इव्वर्थत्तै ११’’कुलङ्गळाय वीरिरण्डिलॊऩ्ऱिलुम् पिऱन्दिलेऩ्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०) ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम्,↩︎

इदिल् तिरुमऴिसैप्पिराऩुडैयवुम् आळवन्दारुडैयवुम् दिव्यसूक्तिकळ् प्रमाणङ्गळॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । कुलङ्गळाय - कुलङ्गळाग प्रसिद्धङ्गळाऩ; ईरिरण्डिल् - ब्राह्मणादिगळाऩ नाऩ्गिल्, ऒऩ्ऱिलुम् - अन्यतमत्तिलुम्, पिऱन्दिलेऩ् - जऩित्तेऩल्लेऩ्। इदऩाल् सत्कुलप्रसूतत्वाभावेन तत्तत्कुलानुरूपकर्मानुष्ठानानर्हत्वरूपमाऩ आकिञ्चन्यम् व्यञ्जितम्।↩︎

"जनित्वाऽहं वंशे"

इति श्लोके च द्रष्टव्यः।↩︎

and from the śloka:

"O Thou Saviour!
I was born into a family renowned in the world for their fame, their purity, their practice of yoga,
their knowledge of the truth concerning matter (prakṛti) with its three qualities and the jīvas
and for their steadfast attachment to Thy lotus like feet,
and yet with a mind inclined to sin,
I am sunk in saṁsāra; and am going down."

↩︎

y del Śloka:

"¡Oh, salvador!
Nací en una familia reconocida en el mundo por su fama, su pureza, su práctica de yoga,
Su conocimiento de la verdad sobre la materia (Prakṛti) con sus tres cualidades y los Jīvas
y por su apego firme a tu loto como pies,
y sin embargo con una mente inclinada al pecado, Estoy hundido en Saṁsāra;Y me voy a bajar ".

↩︎

१२‘‘जनित्वाहं वंशे’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६१) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुङ्गण्डु कॊळ्वदु।↩︎

जनित्वाहमिति । इन्द श्लोकत्तिल् सत्कुलप्रसूतत्वमुम् अधोगतिनिवर्तकमऩ्ऱॆऩ्ऱुदोऱ्ऱुगैयालुम्, अप्पडियिरुक्कच्चॆय्देयुम् शरणद ऎऩ्ऱु तऩक्कुम् शरणवरणार्हऩागत् तोऱ्ऱुगैयालुम् शरणागतियिऩ् अकिञ्चनाधिकारत्वम् व्यञ्जितमागिऱदु।↩︎

अतः शरण्य-शरणागति-ज्ञानम् आकिञ्चन्यादिकं च प्राप्तवतां
सर्व-जातीयानाम् अपि
प्रपत्त्य्-अधिकारः सिद्धः ॥↩︎

Therefore it is beyond doubt
that competence for prapatti is open to persons of all castes
who have a knowledge of the Saviour and of śaraṇāgati
and possess also ākiñcanya and the like.↩︎

Por lo tanto, está sin lugar a dudas
Esa competencia para Prapatti está abierta a personas de todas las castas
que tienen un conocimiento del Salvador y del Śaraṇāgati
y posee también ākiñcanya y similares.↩︎

आगैयाल् शरण्यशरणागतिज्ञानमुम् आकिञ्चन्यादिगळुडैय सर्वजातीयर्क्कुम् प्रपत्त्यधिकारम् सिद्धम्।↩︎

इप्पडि प्रपत्तियिल् अकिञ्चनरुक्के अधिकारमॆऩ्ऱाल् सकिञ्चनरुक्कु अदिल् अधिकारमिल्लैयॆऩ्ऱु तोऱ्ऱु कैयाल् प्रपत्तिक्कु सर्वाधिकारत्वम् ऎप्पडिक्कूडुम् ऎऩ्गिऱ शङ्गैयैप् परिहरित् तुक्कॊण्डे उक्तार्थत्तै निगमिक्किऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - आकिञ्चन्यमे अधिकारमागैयाल्। आकिञ्चन्यादिगळुमुडैय सर्वजातीयर्क्कुमिति । सर्वाधिकारत्ववचनम् आकिञ्चन्यादिविशिष्टसर्वाधिकारत्वपरमागैयाल् सकिञ्चनर्क्कु अदिल् अनधिकारम् एतादृशसर्वाधिकारत्वत्तिऱ्कु विरुद्धमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०४ प्रपत्ति-स्वरूपम्

(English1)

(Español2)

1. Therefore it is beyond doubt
that competence for prapatti is open to persons of all castes
who have a knowledge of the Saviour and of śaraṇāgati
and possess also ākiñcanya and the like.↩︎

2. Por lo tanto, está sin lugar a dudas
Esa competencia para Prapatti está abierta a personas de todas las castas
que tienen un conocimiento del Salvador y del Śaraṇāgati
y posee también ākiñcanya y similares.↩︎

विश्वासम् अतिरिच्यापि किञ्चित्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपाय-स्वरूपत्तैप् पऱ्ऱ

"नारायणं स-लक्ष्मीकं
प्राप्तुं तच्-चरण-द्वयं ।
उपाय" इति विश्वासो
द्वयार्थश् शरणागतिः॥
()

ऎऩ्गिऱ अभियुक्तर् पासुरमुम्
अधिकार-कोटियिलुम् अङ्ग-कोटियिलुम् निऱ्किऱ
विश्वासत्तिऩ्-उडैय प्राधान्यञ् जॊल्लुगैक्क् आगव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अस्योपाय-स्वरूपस्य विषये

‘‘नारायणं सलक्ष्मीकं
प्राप्तुं तच्-चरण-द्वयं ।
उपाय इति विश्वासो
द्वयार्थश् शरणागतिः॥’’
()

इत्य् अभियुक्त-वचनम्

अधिकार-कोटाव् अङ्ग-कोटौ च निविष्टस्य विश्वासस्य
प्राधान्य-ख्यापनार्थम्

इत्य् एव ग्राह्यम् ।↩︎

2. The statement of learned men that

the śaraṇāgati referred to in Dvaya
means only faith in the two feet of Nārāyaṇa
being the only upāya for the attainment of Nārāyaṇa with His Spouse-----

this statement should be taken to mean only that
faith in śaraṇāgati in the mind of the person
and faith as an accessory to prapatti are very important.
(It does not mean that faith alone is enough).↩︎

3. La declaración de hombres eruditos que

El Śaraṇāgati mencionado en Dvaya
significa solo fe en los dos pies de Nārāyaṇa
Ser el único upāya para el logro de Nārāyaṇa con su cónyuge -----

Esta declaración debe considerarse solo que
fe en śaraṇāgati en la mente de la persona
y la fe como accesorio para Prapatti son muy importantes.
(No significa que la fe sola sea suficiente).↩︎

4. इव्वुपायस्वरूपत्तैप्पऱ्ऱ ‘‘नारायणं सलक्ष्मीकं प्राप्तुं तच्चरणद्वयं । उपाय इति विश्वासो द्वयार्थश्शरणागतिः॥’’() ऎऩ्गिऱ अभियुक्तर् पासुरमुम् अधिकारकोटियिलुम् अङ्गकोटियिलुम् निऱ्किऱ विश्वासत्तिऩुडैय प्राधान्यञ्जॊल्लुगैक्कागवत्तऩै।↩︎

5. इप्पडि अधिकारविषयशङ्कैयैप् परिहरित्तु प्रपत्तिस्वरूपविषयक शङ्कैकळैप् परिहरिक्कत् तुडङ्गुगिऱार् इव्वुपायस्वरूपत्तैप्पऱ्ऱ इत्यादिना । वरुम् शङ्कैकळैप् परिहरिक्किऱोमिति शेषः । यद्वा इदऱ्कु अभियुक्तर् पासुरमुम् ऎऩ्बदोडन्वयम्। नारायणमिति । सलक्ष्मीकऩाऩ नारायणऩै अडैगैक्कु अन्द सलक्ष्मीकऩाऩ नारायणऩुडैय चरणद्वयमे उपायमॆऩ्गिऱ नम्बिक्कैये अदावदु चरणद्वयविशेष्यक उपायत्वाध्यवसायमे द्वयत्तिऱ्कु प्रधानमाऩ अर्थम्; अदुवे शरणागति ऎऩ्बदु श्लोकार्थम्। इदऱ्कु समाधानमरुळिच् चॆय्गिऱार् अभियुक्तर् पासुरमुमित्यादिना । अधिकारकोटियिलुमिति । विश्वासवाऩे अधिकारियागैयाले ऎऩ्ऱु करुत्तु। अङ्गकोटियिलुमिति ।

‘‘आनुकूल्यस्य सङ्कल्पः
प्रातिकूल्यस्य वर्जनं ।
रक्षिष्यतीति विश्वासः’’

ऎऩ्ऱु अङ्गकोटियिलुम् विश्वासम् पडिक्कप्पट्टदिऱे। इप्पडिप्पट्ट प्राधान्यम् विश्वासत्तिऱ्किरुप्पदाल् अदैच् चॊल्लुगैक्कागवे विश्वासत्तै द्वयार्थमॆऩ्ऱुम्, शरणागतियॆऩ्ऱुम् सॊल्लिऱ्ऱेयॊऴिय विश्वासमे भरसमर्पणरूप-शरणागतियॆऩ्बदिल् श्लोकत्तिऱ्कुत् तात्पर्यमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रार्थनाङ्गत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये

‘‘प्रपत्तिर् विश्वासः –
"सकृत् प्रार्थना-मात्रेणापेक्षितं दास्यती"ति
विश्वास-पूर्वकं प्रार्थनम् इति यावत्’’
(श्री-भाष्य-कार-वाक्यम्)

ऎऩ्गिऱ वाक्यमुम्
प्राधान्य-विवक्षैयाले मुदल् विश्वासत्तैच् चॊल्लि,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अनन्य-साध्ये (स्वाभीष्टे
महाविश्वासपूर्वकं ।
तदेकोपायता याच्ञा
प्रपत्तिश् शरणागतिः॥)’’
(भरत-मुनिः)

ऎऩ्गिऱ भरत-मुनि-प्रणीत-लक्षण-वाक्यत्तिऩ् बडिये

विश्वास-पूर्वकं प्रार्थनम्

ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्तदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-वाक्यन्-दाऩुम्

आत्म-निक्षेपम् अङ्गि,
इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळ्

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ

१६‘‘न्यासः पञ्चाङ्ग संयुत’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४)

इत्य्-आदि-वचनङ्गळाले

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रार्थऩैयुम् अङ्गम् आगैयाल्

१७‘‘रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८)

ऎऩ्गिऱ बडिये

ईश्वरऩ् अपेक्षा-मात्र-सापेक्षऩ्

ऎऩ्ऱ् इव्व् (प्रार्थना-रूप-)अङ्गत्तिऩ् प्राधान्यत्तै विवक्षित्तुच् चॊऩ्ऩ बडि।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

तथैव

‘‘प्रपत्तिर् विश्वासः –
"सकृत् प्रार्थना-मात्रेणापेक्षितं दास्यती"ति
विश्वास-पूर्वकं प्रार्थनम् इति यावत्’’
(श्री-भाष्य-कार-वाक्यम्)

इति वाक्यम् अपि
प्राधान्य-विवक्षया
प्रथमतो विश्वासं प्रतिपाद्य,↩︎

So also the words of the author of Śrī Bhāṣya --

"Prapatti is faith;
it is prayer accompanied by a faith that
Bhagavān will grant whatever is desired
on account of a single act of prayer"

These words of the Bhāṣyakara emphasise the importance of faith at the beginning↩︎

Así también las palabras del autor de Śrī Bhāṣya -

"Prapatti es fe;
Es la oración acompañada de una fe que
Bhagavān otorgará lo que desee
Debido a un solo acto de oración "

Estas palabras del Bhāṣyakara enfatizan la importancia de la fe al principio↩︎

अप्पडिये ‘‘प्रपत्तिर्विश्वासः – सकृत्प्रार्थनामात्रेणापेक्षितं दास्यतीति विश्वासपूर्वकं प्रार्थनमिति यावत्’’(श्री-भाष्य-कार-वाक्यम्) ऎऩ्गिऱ वाक्यमुम् प्राधान्यविवक्षैयाले मुदल् विश्वासत्तैच् चॊल्लि,↩︎

इप्पडिये ‘‘प्रपत्तिर्विश्वासः’’ ऎऩ्गिऱ भाष्यकाररुडैय मुक्तकमाऩ वाक्यत्तैयुम्, विश्वासत्तिऩ् प्राधान्यकथनपरतया योजिप्पिक्किऱार् अप्पडिये इति ।

प्रपत्तिर्विश्वासः सकृत्-प्रार्थनामात्रेण अपेक्षितं दास्यतीति विश्वासपूर्वकं प्रार्थनमिति यावत्

ऎऩ्बदु भाष्यकाररुडैय मुक्तकवाक्यमॆऩ्ऱु सम्प्रदायम्। इदऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् प्राधान्यविवक्षैयाले इत्यादिना । लोकत्तिलुम् प्रधानाङ्गत्तै अङ्गिशब्दत्ताले निर्देशिप्पदुण्डिऱे।↩︎

‘‘अनन्य-साध्ये (स्वाभीष्टे
महाविश्वासपूर्वकं ।
तदेकोपायता याच्ञा
प्रपत्तिश् शरणागतिः॥)’’
(भरत-मुनिः)

[[२०५]]

इति भरत-मुनि-प्रणीत-लक्षण-वाक्यानुसारेण
"विश्वास-पूर्वं प्रार्थनम्"
इति निश्वकर्ष ।↩︎

and then declare in the words of Bharatamuni
which define prapatti that prapatti is a prayer (for help) with faith (in the person whose help is sought).↩︎

y luego declara en las palabras de Bharatamuni
que definen Prapatti que Prapatti es una oración (por ayuda) con la fe (en la persona cuya ayuda se busca).↩︎

‘‘अनन्यसाध्ये’’(भरत-मुनिः) ऎऩ्गिऱ भरतमुनिप्रणीतलक्षणवाक्यत्तिऩ्बडिये विश्वासपूर्वकं प्रार्थनमॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तदु।↩︎

इप्पडि विश्वासत्तिऱ्कु प्रपत्तित्वम् सॊऩ्ऩदु अन्यपरमागैयाल् अदैविट्टु प्रपत्तिलक्षणवाक्यपर्यालोचनया विश्वासपूर्वकप्रार्थऩैये प्रपत्तियॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तारॆऩ्गिऱार् अनन्यसाध्येत्यादिना ।

‘‘अनन्यसाध्ये स्वाभीष्टे
महाविश्वासपूर्वकं ।
तदेकोपायता याच्ञा
प्रपत्तिश् शरणागतिः॥’’

ऎऩ्ऱिऱे लक्षणवाक्यम्। इदिल् विश्वासपूर्वकप्रार्थऩैये प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु।↩︎

इदं वाक्यम् अपि,

आत्म-निक्षेपोऽङ्गी, इतराण्य् अङ्गानि

+इति प्रतिपादयद्भिः

१६‘‘न्यासः पञ्चाङ्ग संयुत’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४)

इत्यादि-वचनैः↩︎

(It has been shown already that) surrender of self is the aṅgī
and that the others (like kārpaṇya) are aṅgas (ie Accessories) -

"Nyāsa been declared as having five accessories or aṅgas."

↩︎

(Ya se ha demostrado que) la rendición del yo es el aṅgī y que los otros (como Kārpaṇya) son AṅGas (es decir, accesorios) -

"Nyāsa ha sido declarado que tiene cinco accesorios o AṅGas".

↩︎

इव्वाक्यन्दाऩुम् आत्मनिक्षेपम् अङ्गि, इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ १६‘‘न्यासः पञ्चाङ्ग संयुत’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४) इत्यादिवचनङ्गळाले↩︎

निक्षेपमे प्रपत्तियॆऩ्ऱु पूर्वम् सिद्धान्तितमागै याल् इन्द लक्षणवाक्यमुम्, लक्षणवाक्यानुसारियाऩ भाष्यकारमुक्तकवाक्यमुम्, प्रार्थनारूपाङ्गत्तिऩ्प्राशस्त्यपरमॆऩ्गिऱार् इव्वाक्यन्दाऩुमित्यादिना । न्यासमे अङ्गियॆऩ्ऱुम्, इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ स्पष्टवचनत्तै उदाहरिक्किऱार् न्यासः पञ्चाङ्गसंयुत इत्यादिवचनङ्गळाले इति ।↩︎

प्रार्थनाया अप्य् अङ्गत्वात्,

१७‘‘रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८)

इत्य्-उक्त-रीत्या
"ईश्वरोऽपेक्षा-मात्र-सापेक्षोऽस्ती"ति
अन्याङ्गस्य प्राधान्य-विवक्षया प्रयुक्तम् ।↩︎

Therefore these words of the Bhāṣyakāra
that prapatti consists in prayer (for help)
which might mean that the Lord expects only the prayer for help
should be understood only as emphasising the importance of one of the aṅgas
(namely, the seeking of the Lord's protection ),
for it is said

"The Lord expects the expression of the desire for protection".

This is only one of the aṅgas (and not the aṅgī).
(The Bhāṣyakara should not be taken as stating that the prayer alone will do).↩︎

Por lo tanto, estas palabras del bhāṣyakāra
que

Prapatti consiste en oración (por ayuda)

lo que podría significar que el Señor solo espera la oración de ayuda
debe entenderse solo como enfatizar
la importancia de uno de los AṅGas
(a saber, la búsqueda de la protección del Señor),
porque se dice

"El Señor espera la expresión del deseo de protección".

Este es solo uno de los AṅGas (y no el aṅgī).
(El Bhāṣyakara no debe tomarse como declarando que la oración sola servirá).↩︎

प्रार्थऩैयुमङ्गमागैयाल् १७‘‘रक्षापेक्षां प्रतीक्षते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७८) ऎऩ्गिऱबडिये

ईश्वरऩ् अपेक्षामात्रसापेक्षऩॆऩ्ऱिव्वङ्गत्तिऩ् प्राधान्यत्तै विवक्षित्तुच् चॊऩ्ऩबडि।↩︎

अङ्गमाऩ प्रार्थऩैयै प्रपत्तियाग प्रशंसिक्कक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् रक्षापेक्षां प्रतीक्षते ऎऩ्गिऱबडिये इति । चेतनगतङ्गळाऩ इतराङ्गङ्गळैक् काट्टिलुम् रक्षापेक्षैयै मात्तिरम् ईश्वरऩ् प्रधानमाग अपेक्षिप्पदाल् ईश्वरापेक्षितत्वरूपप्राधान्यत्तै विवक्षित्तु प्रार्थऩैयै प्रपत्तियॆऩ्गिऱदु ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

भर-न्यासो ऽङ्गी

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिऱिय गद्यत्तिलुम्
विश्वास-पूर्वक-प्रार्थऩैयैप् पण्णि
‘‘नमोऽस्तु ते’’ ऎऩ्ऱु मुडिक्कैयालुम्
उपाय-वरण-शब्द(→"शरणं")-सामर्थ्यत्तालुम्
निक्षेपमुम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नमस्स् आत्मनिक्षेप-परम् ऎऩ्ऩुम् इडम्

१८ ‘‘नमस्-कारात्मकं यस्मै
विधायात्म-निवेदनम्।
(त्यक्त-दुःखोऽखिलान् कामान्
अश्नुते तं नमाम्य् अहम्॥)’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-वैकुण्ठ-गद्यत्तिले
प्रार्थना-पूर्वकात्मनिक्षेपम् कण्ठोक्तम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् (अङ्गाङ्गि-विभागेन)

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’
(सात्यकि-तन्त्रम्),

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आत्मात्मीय-भर-न्यास’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९)

इत्य्-आदिगळिले अङ्गि-विधानम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडिय् अल्लाद बोदु

‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८)

ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिल्
आपात-प्रतीतियैक् कॊण्डु

‘‘स्नानं सप्त-विधं स्मृतम्’’

इत्य्-आदिगळिऱ् सॊऩ्ऩ स्नानादि-भेदङ्गळ् पोले
तऩित् तऩिये प्रपत्ति-विशेषङ्गळ् आगप् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११)

इत्य्-आदि वचनान्तर-बलत्ताले
नियमिक्कप् पार्क्किल्

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये

"प्रार्थना-विश्वासादिगळै प्रपत्तिय्"

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळैयुम् नियमित्तु

‘‘न्यासः पञ्चाङ्ग-संयुत’’

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

निक्षेपम् ऒऩ्ऱुमे अङ्गि,
इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळ्

ऎऩ्गैय् उचितम्।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भूयसा-न्यायत्तैप् पार्त्तालुम्
सात्यकि-तन्त्र--लक्ष्मी-तन्त्राहिर्बुध्न्य-संहितादिगळिल्
प्रपत्त्य्-अध्यायङ्गळिले
निक्षेपम् अङ्गिय् ऎऩ्ऱे प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्वम् एवोपाय-भूतो मे
भवेति प्रार्थना-मतिः ।
शरणागतिर् इत्य् उक्ता’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१)

ऎऩ्गिऱदुवुम्

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्-प्रकरणत्तिल् प्रधानम् आगच् चॊऩ्ऩ भर-न्यास-पर्यन्तम्
ऎऩ्ऩुम् इडम्
अवधारण--सह-कृत-+"उपाय"-शब्दत्ताले व्यञ्जितम्।

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

लघु-गद्ये विश्वास-पूर्वक-प्रार्थनां कृत्वा
“नमोऽस्तु ते" इति निगमनात्
उपाय-वरण-शब्द-सामर्थ्याच् च
निक्षेपः सिद्धः ।↩︎

In the shorter Gadya also (Śrīraṅgagadya),
Śrī Rāmānuja makes the prayer with faith preceding it
and concludes with the words namostu te (i.e.) "I bow to Thee".
Further he uses the word śaraṇam which means seeking (the Lord) as upāya.
From these two,
it is evident that self-surrender is present.↩︎

En el Gadya más corto también (Śrīraṅgagadya),
Śrī rāmānuja hace la oración con fe que lo precede
y concluye con las palabras "namostu te" (es decir) "me inclino a ti".
Además, usa la palabra Śaraṇam, que significa buscar (el Señor) como upāya.
De estos dos,
Es evidente que el auto-curandero está presente.↩︎

सिऱिय गद्यत्तिलुम् विश्वासपूर्वकप्रार्थऩैयैप् पण्णि ‘‘नमोऽस्तु ते’’ ऎऩ्ऱु मुडिक्कैयालुम् उपायवरणशब्दसामर्थ्यत्तालुम् निक्षेपमुम् सिद्धम्।↩︎

ननु मुक्तकवाक्यं प्रार्थनाप्राशस्त्यपरमॆऩ्ऱु निर्वहिक्कक्कूडुमो? भाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्द श्रीरङ्गगद्यत्तिल् ‘‘विश्वासपूर्वकं भगवते नित्यकिङ्करतां प्रार्थये’’ ऎऩ्ऱु प्रार्थनामात्रमऩ्ऱो अनुष्ठिक्कप्पट्टदु। पृथक्काग अङ्गियाऩ न्यासत्तै अनुष्ठित्तदागक् काणविल्लैये; आगैयालदुवे अङ्गियाग वेण्डावो ऎऩ्ऩ? अङ्गुम् ‘‘नमोऽस्तु ते’’ ऎऩ्ऱु मुडिविल् सॊल्लुगैयालुम्, ‘‘त्वच्चरणारविन्दयुगळं शरणमहं प्रपद्ये’’ ऎऩ्ऱु उपायवरणशब्दसामर्थ्यत्तालुम् प्रार्थनातिरिक्तमाऩ अङ्गियुम् सिद्धमॆऩ्गिऱार् सिऱिय गद्यत्तिलुमित्यादिना ।↩︎

नमसः आत्म-निक्षेप-परत्वम्,

१८ ‘‘नमस्-कारात्मकं यस्मै
विधायात्म-निवेदनम्।
(त्यक्त-दुःखोऽखिलान् कामान्
अश्नुते तं नमाम्य् अहम्॥)’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-आदिषु प्रसिद्धम् ।↩︎

That the word namas in namostute means surrender of self
is well-known from such passages as the following:--

"I bow to Bhagavan to whom,
having surrendered his self
which is what is meant by namaskāra,
a man gets rid of his suffering and enjoys whatever he desires."

↩︎

Que la palabra namas en Namostute significa rendición de sí mismo
es bien conocido por pasajes como los siguientes:-

"Me inclino ante Bhagavan a quién,
Habiendo entregado su ser
que es lo que se entiende por Namaskāra,
Un hombre se deshace de su sufrimiento y disfruta de lo que desee ".

↩︎

नमस् सात्मनिक्षेपपरमॆऩ्ऩुमिडम् १८‘‘नमस्कारात्मकं यस्मै विधायात्मनिवेदनम्’’(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्) इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

नमश्शब्दम् आत्मनिक्षेपपरमागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् नमस् सात्मनिक्षेपपरमॆऩ्ऩुमिडमित्यादिना ।

‘‘नमस्कारात्मकं यस्मै
विधायात्म-निवेदनम् ।
त्यक्त-दुःखोऽखिलान् कामान्
अश्नुते तं नमाम्य् अहम्॥’’

ऎऩ्बदु मन्त्रराजपदस्तोत्रवचनम्। आदिपदत्ताल् अहिर्बुध्न्रयसंहितादिपरिग्रहः ।↩︎

श्री-वैकुण्ठ-गद्ये
प्रार्थना-पूर्वकात्म-निक्षेपः कण्ठोक्त एव ।↩︎

In Śrī Vaikuṇṭha Gadya the surrender of self preceded by prayer is explicit
(since Śrī Rāmānuja states in Vaikuṇṭha - Gadya:
"Praying for protection,
the person should surrender his or her self to Bhagavan
after bowing to Him")↩︎

En Śrī Vaikuṇṭha Gadya, la rendición del yo
precedido por la oración es explícita
(ya que Śrī Rāmānuja dice en Vaikuṇṭha - Gadya:
"Rezando por la protección,
La persona debe entregarse a Bhagavan
Después de inclinarte ante él ")↩︎

श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिले प्रार्थनापूर्वकात्मनिक्षेपम् कण्ठोक्तमायिऱ्ऱु।↩︎

अङ्गमाऩ प्रार्थऩैयुम् अङ्गियाऩ आत्मनिवेदनमुम् श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिल् स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् श्री वैकुण्ठगद्यत्तिले इत्यादिना । कण्ठोक्तमायिऱ्ऱु इति ।

‘‘माम् ऐकान्तिकात्यन्तिक-परिचर्या-करणाय
परिगृह्णीष्वेति याचमानः
प्रणम्यात्मानं भगवते निवेदयेत्’’

ऎऩ्गिऱ वैकुण्ठगद्य-वाक्यत्तिल्
"याचमानः" ऎऩ्ऱु प्रार्थऩैयुम्,
"आत्मानं भगवते निवेदयेत्" ऎऩ्ऱु तत्-पूर्वकात्म-निवेदनमुम् स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदिऱे।↩︎

अतः

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’
(सात्यकि-तन्त्रम्),

↩︎

Therefore
it is clear that surrender of self
is different from the prayer for protection
and is the angī with the prayer as an aṅga.

It has therefore to be concluded that in the words:

"One should surrender one's self by uttering this mantra",

↩︎

Por lo tanto
Está claro que la rendición de sí mismo
es diferente de la oración por la protección y es el Angī con la oración como Aṅga.

Por lo tanto, debe concluir que en las palabras:

"Uno debería rendirse a sí mismo pronunciando este mantra",

↩︎

आगैयाल् ‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’(सात्यकि-तन्त्रम्),↩︎

अङ्गिविधायकवचनङ्गळैक् काट्टुगिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिल् याच्ञैयुम्, आत्मनिवेदनमुम् अङ्गाङ्गिभावेन कण्ठोक्तमागैयाल्।↩︎

‘‘आत्मात्मीय-भर-न्यास’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९)

इत्यादिषु +अङ्गि-विधानम् ।↩︎

and

"the surrender of one's self and of what belongs to one's self",

the aṅgī which is surrender of self,
is declared as a vidhi or injunction.↩︎

y

"La rendición de uno mismo y de lo que pertenece a uno mismo",

el aṅgī que se rinde de sí mismo,
se declara como un vidhi o mandato.↩︎

‘‘आत्मात्मीयभरन्यास’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७९) इत्यादिगळिले अङ्गिविधानम्।↩︎

अङ्गिविधानमिति । निर्णीतमिति शेषः ।↩︎

अन्यथा

‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८)

इत्य्-अस्मिन् वाक्ये
आपात-प्रतीतिम् आश्रित्य

‘‘स्नानं सप्त-विधं स्मृतम्’’

इत्य्-आद्य्-उक्त-स्नानादि-भेदवत्
पृथक् पृथक् प्रपत्ति-विशेषाः प्रसज्येरन् ।↩︎

If this were not accepted (as true),
it would lead to construing the sentence

"Saranāgati is of six kinds"

in its apparent meaning
and thinking that the five accessories or aṅgas of prapatti are, every one of them, a form of prapatti or angī,
in the same way as we conclude that there are seven different kinds of ablution (snāna) from the sentence :-

"Ablution is said to be of seven kinds".

↩︎

Si esto no fuera aceptado (como cierto),
conduciría a construir la oración

"Saranāgati es de seis tipos"

En su aparente significado
y pensar que los cinco accesorios o aṅgas de Prapatti son, cada uno de ellos, una forma de Prapatti o Angī,
De la misma manera que concluimos
que hay siete tipos diferentes de ablución (snāna) de la oración:-

"Se dice que la ablución es de siete tipos".

↩︎

इप्पडियल्लादबोदु ‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-१८) ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिलापातप्रतीतियैक्कॊण्डु ‘‘स्नानं सप्तविधं स्मृत’’() मित्यादिगळिऱ्सॊऩ्ऩ स्नानादिभेदङ्गळ् पोले तऩित्तऩिये प्रपत्तिविशेषङ्गळागप् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

इप्पडि अङ्गिविधायकस्पष्टतरवचनङ्गळिरुक्कच्चॆय्दे ‘‘अनन्यसाध्य’’ इत्यादिगळिल् अभेदनिर्देशत्ताले प्रार्थऩैयै अङ्गियाग अङ्गीकरित्ताल् बाधकम् काट्टुगिऱार् इप्पडियल्लादबोदु इत्यादिना । आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळुक्कुम् षड्विधा शरणागतिः ऎऩ्ऱु अभेदनिर्देशत्ताले प्रत्येकम् प्रपत्तित्वम् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱबडि।
प्रसङ्गदार्ढ्यार्थम् दृष्टान्तम् अरुळिच् चॆय्गिऱार्
स्नानं सप्तविधं स्मृतमित्यादिगळिऱ्सॊऩ्ऩ स्नानादिभेदङ्गळ् पोले इति ।↩︎

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११)

इत्य्-आदि-वचन-बलात् नियमने ऽभिमते,↩︎

If it is argued that the aṅgas are not considered to be aṅgīs on account of the statement:

“One should perform prapatti with its five aṅgas or accessories,"

↩︎

Si se argumenta que los AṅGA no se consideran Aṅgīs debido a la declaración:

"Uno debe realizar Prapatti con sus cinco AṅGA o accesorios".

↩︎

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृताम्’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११) इत्यादि वचनान्तरबलत्ताले नियमिक्कप्पार्क्किल्↩︎

परऩाले प्रसङ्गपरिहारत्तै वचिप्पित्तु अन्द परिहारप्रकारत्तालेये निक्षेपमे अङ्गियॆऩ्बदु उचितमॆऩ्गिऱार्

प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्

इत्यादि वचनान्तर-बलत्ताले इत्यादि ।
इदिल् ऐन्दुक्कु अङ्गत्वमुम्,
अन्द पञ्चाङ्ग-विशिष्टम् आऩ ऒऩ्ऱुक्के प्रपत्तित्वमुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् ‘‘षड्विधा शरणागतिः’’ ऎऩ्ऱु आऱुक्कुम् शरणागतित्वम् सॊऩ्ऩदु विरुद्धमागुमागैयाल् षाड्विध्यवचनम् औपचारिकमॆऩ्ऱु निर्वहिक्कप्पार्क्किलॆऩ्ऱ पडि।↩︎

तथैव प्रार्थना-विश्वासादीनां प्रपत्तित्व-प्रतिपादकानां वचनानां नियमन-पूर्वकं

‘‘न्यासः पञ्चाङ्ग-संयुत’’

इत्य्-आदि-रीत्या,
निक्षेप एक एवाङ्गी, इतराण्य् अङ्गानीति मन्तुं युक्तम् ।↩︎

then by the force of the same argument
and in accordance with the statement

"Nyása is accompanied by five aṅgas",

we should, in reason, correct such statements as

"Prapatti is prayer"

and

"Prapatti is faith",

and hold that

"Nikṣepa or surrender is the angi",

and that the rest are ( only) aṅgas.↩︎

luego por la fuerza del mismo argumento
y de acuerdo con la declaración

"Nyása está acompañada por cinco aṅgas",

Deberíamos, en razón, corregir declaraciones como

"Prapatti es oración"

y

"Prapatti es fe",

y sostener eso

"Nikṣepa o la rendición es el Angi",

y que el resto son (solo) aṅgas.↩︎

अप्पडिये प्रार्थनाविश्वासादिगळै प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळैयुम् नियमित्तु ‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुत’’ इत्यादिगळिऱ्पडिये निक्षेपमॊऩ्ऱुमे अङ्गि इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्गैयुचितम्।↩︎

इन्द निर्वाहप्रकारत्तै प्रकृतत्तिलतिदेशिक्किऱार् अप्पडिये इति । अदै विवरिक्किऱार् प्रार्थनेत्यादिना । इन्द औपचारिक निर्वाहप्रकारत्तै प्रार्थनाविश्वासादिगळै प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळिलुम्, ‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’ ऎऩ्गिऱ वचनानुरोधेन अङ्गीकरित्तु न्यासमे अङ्गी, इतरङ्गळ् अङ्गङ्गळॆऩ्बदे उचितमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

भूय-सांन्यायस्य दर्शनेऽपि
सात्यकि-तन्त्र--लक्ष्मी-तन्त्राहिर्बुध्न्य-संहितादिषु
प्रपत्त्य्-अध्यायेषु निक्षेपः अङ्गीत्य् एव प्रसिद्धः ।

[[२०६]]↩︎

Even if we judge by the principle that,
(when there is a difference in the statements ),
that statement which is made in a larger number of contexts should be accepted as true,
it would be evident,
from a study of the chapters on Prapatti in Sātvika Tantra, Lakṣmī Tantra, Ahirbudhriya Saṁhitā, and the like,
that Nikṣepa or self-surrender is the aṅgī.↩︎

Incluso si juzgamos por el principio que,
(Cuando hay una diferencia en las declaraciones),
Esa declaración que se hace en un mayor número de contextos debe aceptarse como verdadero,
sería evidente
de un estudio de los capítulos sobre Prapatti en Sātvika Tantra, Lakṣmī Tantra, Ahirbudhriya Saṁhitā, y similares, similares,
que Nikṣepa o su corredor propio es el aṅgī.↩︎

भूयसान्यायत्तैप्पार्त्तालुम् सात्यकितन्त्रलक्ष्मीतन्त्राहिर्बुध्न्यसंहितादिगळिल् प्रपत्त्यध्यायङ्गळिले निक्षेपम् अङ्गियॆऩ्ऱे प्रसिद्धम्।↩︎

ननु

‘‘तदेकोपायता याच्ञा प्रपत्तिः’’,

‘‘त्वमेवोपायभूतो मे
भवेति प्रार्थनामतिः ।
शरणागतिः’’,

‘‘तवास्मीति च याचत’’

इत्य्-आदि बहुवचनङ्गळ् प्रार्थऩैये शरणागति ऎऩ्ऱु सॊल्ला निऱ्क,
निक्षेपमे प्रपत्तियॆऩ्ऱुम्,
अङ्गिय् ऎऩ्ऱुम्निर्णयिप्पदु भूयसान्न्यायविरुद्धमऩ्ऱोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भूयसान्न्यायत्तैप् पार्त्तालुमित्यादिना ।

सात्यकितन्त्रेत्यादि । संहितैकळ् अनेगङ्गळ्; अवैगळॆल्लावऱ्ऱिलुम् प्रायिकमाग प्रपत्त्यध्यायमुण्डु। अवैगळिल् प्रार्थऩैक्कु प्रपत्त्यभेदप्रतिपादक वचनङ्गळ् बहुवायिरुन्दालुम् प्रार्थऩैक्कु अङ्गित्वकण्ठोक्तियिल्लामैयालुम्,

न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः,

अनेनैव तु मन्त्रेण स्वात्मानं मयि निक्षिपेद्

इत्यादि बहुवचनङ्गळिल् निक्षेपत्तिऱ्के अङ्गित्वकण्ठोक्तियालुम्, निक्षेपत्तिऱ्के अङ्गित्वत्तै प्रतिपादिक्कुम् वचनङ्गळे अनेकङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘त्वम् एवोपाय-भूतो मे
भवेति प्रार्थना-मतिः ।
शरणागतिर् इत्य् उक्ता’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१)

इति वचनम् अपि↩︎

Even in the śloka :-

"Thou alone, shouldst be my upāya.
It is this idea of prayer
that is called śaraṇāgati",

↩︎

Incluso en el Śloka:-

"Tú solo, deberías ser mi upāya.
Es esta idea de oración
que se llama Śaraṇāgati ",

↩︎

‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भवेति प्रार्थनामतिः । शरणागतिरित्युक्ता’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३१) ऎऩ्गिऱदुवुम्↩︎

प्रपत्तिर्विश्वास इत्यादि वाक्यङ्गळुक्कु इप्पडि निर्वाहत्तैयरुळिच्चॆय्दु, ‘‘त्वमेवोपायभूतो मे भव’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऱ्कुम् निर्वाहम् काट्टुगिऱार् त्वमेवेति ।↩︎

तत्-प्रकरणे प्राधान्येन प्रतिपादित-भर-न्यास-पर्यन्तम्
इत्य् एतद् अवधारण-सह-कृत-+"उपाय"-शब्देन व्यञ्जितम् ।↩︎

it is indicated by suggestion in the word upāya coming along with the word 'alone'
that what is referred to is bharanyāsa or surrender of responsibility
which is the main theme in that context.↩︎

Se indica por sugerencia en la palabra upāya
que viene junto con la palabra 'solo'
que lo que se hace referencia es Bharanyāsa o la rendición de la responsabilidad
Cuál es el tema principal en ese contexto.↩︎

तत्प्रकरणत्तिल् प्रधानमागच्चॊऩ्ऩ भरन्यासपर्यन्तमॆऩ्ऩुमिडम् अवधारणसहकृतोपायशब्दत्ताले व्यञ्जितम्।↩︎

तत्प्रकरणत्तिलिति । इन्द वचनमुळ्ळ अहिर्बुध्नयसंहिता प्रकरणत्तिलॆऩ्ऱबडि। प्रधानमागच् चॊऩ्ऩ -

‘‘एवम् अङ्गैरुपाङ्गैश्च
नमनं ते प्रकीर्तितं’’

ऎऩ्ऱु अङ्गियागच् चॊऩ्ऩ,
भरन्यासपर्यन्तम् ऎऩ्ऩुम् इडम् - नमनरूपभरन्यासशिरस्कमॆऩ्बदु,

प्रार्थनान्वित-भर-न्यास-रूपा मतिश् शरणागतिर्

इत्येतावत्तात्पर्यकमॆऩ्बदु इति यावत् ।
प्रकरणातिरिक्तमाऩ एतादृश तात्पर्यव्यञ्जकत्तैयु मरुळिच्चॆय्गिऱार् अवधारण सहकृतोपायशब्दत्ताले इति ।

इङ्गु ‘‘त्वम् उपायो भव’’ ऎऩ्ऱिव्वळवु मात्तिरमिऩ्ऱिक्के
‘‘त्वम् एवोपायो भव’’
ऎऩ्ऱु सावधारणमाग विरुप्पदालुम्,
इदऱ्कु भक्तिरूपोपायान्तरत्तै ऎऩ् तलैयिल् सुमत्तामल् तत्स्थानत्तिल् नीये निऩ्ऱु रक्षिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु अर्थमागैयालुम्,
भरसमर्पणं विना तादृशप्रार्थऩै कूडादागैयालुम् अवधारणशिरस्कमाऩ उपायशब्दम् प्रार्थऩैक्कु भरन्यासशिरस्कत्व व्यञ्जकमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इतर-धात्व्-अर्थानां भरन्यासे ऽवसानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

ओर् ऒरु विवक्षैगळाले
अङ्गङ्गळै प्रधानम् आगच् चॊल्लुगै
लोकत्तिलुम् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-टिप्पनी

भृत्यप्रधाने मन्त्रिणि प्राधान्यविवक्षया
अयमेव राजेति प्रयोगोदृश्यते यथा॥

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आलम्भ-शब्दम्
याग-पर्यन्तम् आऩाऱ् पोले
‘‘शरणं व्रजे’’त्य्-आदिगळिल् धातुक्कळ्
न्यास-निक्षेप-त्यागादि-शब्दङ्गळाले सॊल्लप् पट्टव् आत्म-यागत्तैच् चॊल्लुगै
वैदिक-मर्यादैक्कुम् अनुगुणम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यागम् आवदु

इऩ्ऩ देवतैक्क् इऩ्ऩ हविस्स्

ऎऩ्ऱ् इङ्ङऩेय् ऒरु बुद्धि-विशेषम्। (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय्

ऎऩ्ऩ् आत्माव् आगिऱ स्वादुतमम् आऩ हविस्सु
श्रीमाऩ् आऩ नारायणऩ् पॊरुट्ट्(=वस्तु)

ऎऩ्ऱ् इङ्ङऩेय् इरुप्पद् ऒरु बुद्धि-विशेषम्
इव्व् इडत्तिल् आत्म-यागम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् आत्म-निक्षेपत्तिल्
सर्व-फलार्थिगळुक्कुम् साधारणम् आऩ कर्तव्य-स्वरूपम्
रक्षा-भर-न्यासम्

ऎऩ्ऩुम् इडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम् (साङ्ग-प्रपदनाधिकारे) ।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

हविस्-समर्पणाद् अत्र
प्रयोग-विधि-शक्तितः ।
आत्म-रक्षा--भर-न्यासो
ऽकिञ्चनस्य+ अतिरिच्यते ॥

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अतश् श्री-राम-मिश्राद्यैर् (=सोमाशी-आण्डान्)
भर-न्यास-विवक्षया ।
स्व-प्रवृत्ति-निवृत्त्य्-अंशः
प्रपत्तिर् इति लक्षितः ॥

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

("पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्" इत्यादौ -)

अकृते तु भरन्यासे
रक्षापेक्षण-मात्रतः ।
पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्
न प्रसिद्ध्यति लोकवत् (←रक्षकासामर्थ्यादि-शङ्कायाम्)॥(4)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम् (सं॰प॰)39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आकिञ्चन्य--भर-न्यासो-
+पायत्व-प्रार्थनात्मनाम् ।
त्रयाणां सौहृदं सूक्ष्मं (←अङ्गाङ्गि-भावः, कार्य-कारण-भावः)
यः पश्यति स पश्यति ॥
("पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्" इत्यादौ।)

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अङ्ग-पञ्चक-संपन्नम् आऩ आत्म-रक्षा-भर-न्यासमे प्रपत्ति-शास्त्रम् ऎल्लात्तिलुम् प्रधानम् आऩ विधेयम्

ऎऩ्ऱु श्रीविष्णु-चित्त--वादि-हंसाम्बु-वाह--वरदाचार्यादिगळ् संग्रहित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

तत्-तद्-विवक्षा-विशेषैर्
अङ्गानां प्राधान्येन प्रतिपादनं
लोकेऽपि वर्तते ।↩︎

Even in ordinary life,
an accessory is often spoken of
as if it were the main thing
in order to emphasise some one aspect or other.↩︎

Incluso en la vida ordinaria,
a menudo se habla de un accesorio
Como si fuera lo principal
Para enfatizar un aspecto u otro.↩︎

ओरॊरु विवक्षैगळाले अङ्गङ्गळै प्रधानमागच् चॊल्लुगै लोकत्तिलुमुण्डु।↩︎

इङ्गु इप्पडियाऩालुम्

‘‘अज्ञानाद् अथवा ज्ञानाद्
अपराधेषु सत्स्वपि ।
प्रायश्चित्तं क्षमस्वेति
प्रार्थनैकैव केवलम्॥’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्
क्षमस्वेति प्रार्थऩैक्कु प्रायश्चित्ताभेदम् (अदावदु) प्रायश्चित्तप्रपदनाभेदम् सॊऩ्ऩदऱ्कुत् तात्पर्यमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ऒरॊरु विवक्षैगळाले अङ्गङ्गळै प्रधानमागच् चॊल्लुगै इति ।

लोकत्तिलुमुण्डु इति ।

भृत्यप्रधाने मन्त्रिणि प्राधान्यविवक्षया
अयमेव राजेति प्रयोगोदृश्यत

इति भावः ।↩︎

आलम्भ-शब्दस्य याग-पर्यन्तत्ववत्
“शरणं व्रज" इत्य्-आदिषु धातुभिः
न्यास-निक्षेप-त्यागादि-शब्दोक्तात्म-याग-प्रतिपादनं
वैदिक-मर्यादाया अप्य् अनुगुणम् ।↩︎

The word ālambha, which means 'killing'
is employed to mean also 'yāga or sacrifice' in a wider sense;
so also in "seek refuge" in the Carama śloka and the like,
the verbs signify the sacrifice of the self or ātma yāga, which is usually expressed by such words as nyāsa, nikṣepa and tyāga (surrender).
This is in keeping with Vedic usage.↩︎

La palabra ālambha, que significa 'matar'
se emplea para significar también 'yāga o sacrificio' en un sentido más amplio;
Así también en "buscar refugio" en el carama Śloka y similares,
Los verbos significan el sacrificio del yo o ātma yāga, que generalmente se expresa por palabras como Nyāsa, Nikṣepa y Tyāga (rendición).
Esto está en consonancia con el uso védico.↩︎

आलंभशब्दम् यागपर्यन्तमाऩाऱ्पोले ‘‘शरणं व्रजे’’त्यादिगळिल् धातुक्कळ् न्यासनिक्षेपत्यागादिशब्दङ्गळाले सॊल्लप्पट्टवात्मयागत्तैच् चॊल्लुगै वैदिकमर्यादैक्कुमनुगुणम्।↩︎

ननु ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’, ‘‘तमेव शरणं गच्छे’’त्यादिगळिल्
व्रज, गच्छशब्दङ्गळ् गत्यर्थानां ज्ञानार्थकतया अध्यवसायप्रार्थनात्मकज्ञानवाचिकळागैयालुम्, ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैये शरणमाग (अदावदु) उबायमाग अध्यवसि; अल्लदु प्रार्थि ऎऩ्ऱु स्वरसमाग अङ्गविधि-परत्वम् तोऩ्ऱानिऱ्क, इन्द शब्दङ्गळ् अङ्गियाऩ आत्मनिक्षेपविधिपरङ्गळॆऩ्बदु क्लिष्ट-मागादोवॆऩ्ऩ,

‘‘वायव्यं श्वेतमालभेत’’

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अङ्गमाऩ पशुविशसनत्तैच् चॊल्लुम् आलम्भशब्दम् अङ्गियाऩ यागविधितात्पर्यकमाऩाऱ्पोले इङ्गुम् अध्यवसाय प्रार्थनापरङ्गळाऩ व्रज, गच्छशब्दङ्गळ् आत्मनिक्षेपरूपयागत्तैच् चॊल्लुगिऱदुगळॆऩ्बदु वैदिकमर्यादैक्कु अनुगुणमॆऩ्गिऱार् आलम्भशब्दमित्यादिना ।↩︎

यागो नाम -

अमुक-देवतार्थम् अमुक-हविर्

इत्य् एवं-रूपः कश्चिद् बुद्धि-विशेषः ।↩︎

What is called yāga is a special form of thought indicating that
a particular offering (havis) is made to a particular deity.↩︎

Lo que se llama yāga es una forma especial de pensamiento que indica que
Una oferta particular (Havis) se hace a una deidad particular.↩︎

यागमावदु इऩ्ऩ देवतैक्किऩ्ऩ हविस्सॆऩ्ऱिङ्ङऩे यॊरुबुद्धिविशेषम्।↩︎

यागशब्दार्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् यागमावदु इऩ्ऩ देवतैक्कु इऩ्ऩहविस्सॆऩ्ऱु इङ्ङऩे ऒरु बुद्धिविशेषमिति ।↩︎

इत्थं

मद्-आत्म-रूपं स्वादुतमं हविः
श्रीमन्-नारायणार्थम्

इत्य् एवं-भूतः कश्चिद् बुद्धि-विशेषो ऽत्राऽऽत्म-यागः ।↩︎

Ātmayāga or the sacrifice (or surrender of self) is (likewise)
a special form of thought indicating this :

My soul, which is the most delicious of offerings (havis ), is for Śrīman Nārāyaṇa.

↩︎

Ātmayāga o el sacrificio (o la rendición de uno mismo) es (igualmente)
Una forma especial de pensamiento que indica esto:

Mi alma, que es la más deliciosa de las ofrendas (Havis), es para Śrīman Nārāyaṇa.

↩︎

इप्पडि यॆऩ्ऩात्मावागिऱ स्वादुतममाऩ हविस्सु श्रीमाऩाऩ नारायणऩ् पॊरुट्टॆऩ्ऱिङ्ङऩेयिरुप्पदॊरु बुद्धिविशेषमिव्विडत्तिलात्मयागम्।↩︎

इदै दृष्टान्तीकरित्तु आत्मयागशब्दत्तै निर्वचिक्किऱार् इप्पडियित्यादिना ।↩︎

अस्मिन् आत्मनिक्षेपे
सर्व-फलार्थिनां साधारण-कर्तव्य-स्वरूपं
रक्षा-भर-न्यास

इत्य् एतम् अर्थं पूर्वम् एवावोचाम (साङ्ग-प्रपदनाधिकारे) ॥↩︎

We have already stated that in this surrender of self,
the nature of the action to be performed
which is common to all who desire benefits of whatever kind
is the surrender of the responsibility for protection.↩︎

Ya hemos declarado que en esta rendición de sí mismo,
la naturaleza de la acción a realizar
que es común a todos los que desean beneficios de cualquier tipo
es la rendición de la responsabilidad de la protección.↩︎

इव्वात्मनिक्षेपत्तिल् सर्वफलार्थिकळुक्कुम् साधारणमाऩ कर्तव्यस्वरूपम् रक्षाभरन्यासमॆऩ्ऩुमिडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

इव्वात्मनिक्षेपत्तिल् रक्षाभरसमर्पणम् सर्वफलार्थिकळुक्कुम् साधारणमॆऩ्बदै

‘‘अत्र रक्षा-भर-न्यासस्
समस् सर्व-फलार्थिनाम्’’

ऎऩ्ऱु साङ्गप्रपदनाधिकारत्तिलेये सॊऩ्ऩोमॆऩ्गिऱार् इव्वात्मनिक्षेप त्तिलित्यादिना ।↩︎

हविस्-समर्पणाद् अत्र
प्रयोग-विधि-शक्तितः ।
आत्म-रक्षा--भर-न्यासो
ऽकिञ्चनस्य+ अतिरिच्यते ॥↩︎

Here in the surrender of self for the sake of mokṣa,
since there is to be made an offering (havis),
owing to the injunction regarding the manner in which the offering should be made,
there is an additional feature for the man who is destitute of other upāyas,
namely, the surrender of the responsibility for the protection of the self.↩︎

Aquí en la rendición de sí mismo por el bien de Mokṣa,
Dado que se hace una ofrenda (havis),
Debido a la orden con respecto a la forma en que se debe hacer la ofrenda,
Hay una característica adicional para el hombre que es indigente de otros upāyas,
a saber, la rendición de la responsabilidad de la protección del yo.↩︎

हविस्समर्पणादत्र प्रयोगविधिशक्तितः । आत्मरक्षाभरन्यासोऽकिञ्चनस्यातिरिच्यते ॥↩︎

ननु

‘‘ओम् इत्य् आत्मानां युञ्जीत’’,

‘‘न्यासम् आत्मनः’’,

‘‘नमसा योऽकरोद् देवे’’,

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत् ।
मयि निक्षिप्त-कर्तव्यः
कृत-कृत्यो भविष्यति॥’’ (5)

ऎऩ्गिऱ वचनङ्गळाले आत्मनिक्षेपमे कर्तव्यमागत् तोऩ्ऱुगैयाल् अकिञ्चनऩाऩ मुमुक्षुवुक्कुम् तदतिरिक्तमाऩ भरन्यासम् पण्ण वेण्डुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् हविस्समर्पणादत्रेत्यादिना ।

अत्र – मोक्षार्थप्रपदनत्तिल्,
प्रयोग-विधिशक्तितः –

‘‘आत्मात्मीय-भरं सर्वं
निक्षिप्य श्रीपतेः पदे ।
उपायं वृणु लक्ष्मीशं
तम् उपेयं विचिन्त्य च ॥
हविर् गृहीत्वा ऽऽत्मरूपं
"वसुरण्ये"ति मन्त्रत।’’

इत्य्-आदिगळ् आऩ प्रयोगळ्-आविधिसामर्थ्यत्ताले,
अकिञ्चनस्य – उपायान्तरशून्यऩाऩ मुमुक्षुवुक्कु, आत्मरक्षाभरन्यासः – आत्मरक्षाभरन्यासमॆऩ्गिऱ अङ्गियाऩदु, हविस्समर्पणात् – आत्मस्वरूपमाऩ हविस्सिऩ् समर्पणत्तैक् काट्टिलुम्, अतिरिच्यते – अतिरिक्तमागविरुक्किऱदु।

‘‘आत्मानं मयि निक्षिपेद्’’

इत्यादिगळिल् सॊऩ्ऩ स्वरूप-समर्पणम् समर्थऩाऩ भक्त-साधारणम् आगैयालुम्,(5)
प्रयोग-विधियिल्

‘‘आत्मात्मीयभरं सर्वं
निक्षिप्य श्रीपतेः पदेः’’

ऎऩ्ऱु भरन्यासत्तै अकिञ्चनऩुक्कु अवश्यानुष्ठेयमागच् चॊल्लियिरुप्पदालुम् अकिञ्चनऩाऩ मुमुक्षुवुक्कु आत्मरक्षाभरन्यासम् अवश्यमाग अनुष्ठेयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतश् श्री-राम-मिश्राद्यैर् (=सोमाशी-आण्डान्)
भर-न्यास-विवक्षया ।
स्व-प्रवृत्ति-निवृत्त्य्-अंशः
प्रपत्तिर् इति लक्षितः ॥↩︎

Therefore by such authors as Rāma Misra (Uyyakkondar) and others,
when they want to speak of the surrender of responsibility (bharanyāsa),
a single aspect of it, namely, the abstention from his own activity on the part of the prapanna
has been used to indicate prapatti.↩︎

Por lo tanto, por autores como Rāma Misra (Uyyakkondar) y otros,
Cuando quieren hablar de la rendición de la responsabilidad (Bharanyāsa),
Un solo aspecto de la misma, a saber, la abstención de su propia actividad por parte de la Prapanna
se ha utilizado para indicar Prapatti.↩︎

अतश्श्रीराममिश्राद्यैर्भरन्यासविवक्षया ।
स्वप्रवृत्तिनिवृत्त्यंशः प्रपत्तिरिति लक्षितः ॥↩︎

इप्पडियागिल् सोमासियाण्डाऩ् मुदलाऩवर्गळ् स्वप्रवृत्तिनिवृत्तिये प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अतः श्रीराममिश्राद्यैरित्यादिना । अतः –
भरन्यासमे अकिञ्चनमुमुक्षु कर्तृकप्रपत्तियिल् अङ्गियॆऩ्ऱु निश्चयिक्कप्पट्टबडियाल्। श्रीराममि-श्राद्यैरिति । राममिश्रर् - उडैयवरिऩ् प्रधानशिष्यर्गळिल् ऒरुवराऩ सोमासियाण्डाऩ्। भरन्यासविवक्षया – कारणमाऩ भरन्यासत्तैच् चॊल्लवेण्डुमॆऩ्गिऱ इच्छैयिऩाले स्वप्रवृत्तिनिवृत्त्यंशः – भरन्यासकार्यमाऩ पुरुषप्रवृत्तिनिवृत्त्यंशमे, प्रपत्तिरिति लक्षितः – प्रपत्तियॆऩ्ऱु लक्षणैयाले सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

("पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्" इत्यादौ -)

अकृते तु भरन्यासे
रक्षापेक्षण-मात्रतः ।
पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्
न प्रसिद्ध्यति लोकवत् (←रक्षकासामर्थ्यादि-शङ्कायाम्)॥(4)↩︎

As in the world of ordinary life,
when the surrender of responsibility has not been made,
abstention from one's own activity will not result thereafter
merely from the request for protection.↩︎

Como en el mundo de la vida ordinaria,
Cuando no se ha hecho la rendición de la responsabilidad,
La abstención de la propia actividad no resultará a partir de entonces
simplemente de la solicitud de protección.↩︎

अकृते तु भरन्यासे रक्षापेक्षणमात्रतः । पश्चात् स्वयत्नविरतिर्न प्रसिद्ध्यति लोकवत् ॥↩︎

‘‘स्वप्रवृत्तिनिवृत्तिः प्रपत्तिः’’ ऎऩ्गिऱ सोमासियाण्डाऩ् वाक्यत्तिल् प्रपत्तिशब्दम् प्रपत्तिकार्यत्तिले लाक्षणिकमॆऩ्ऱबडि। ननु स्वप्रवृत्तिनिवृत्तियाऩदु भरन्यासत्तालेये उण्डागवेण्डुमो? अदऩ्ऱिक्के रक्षापेक्षैयिऩालेये उण्डागक् कूडादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अकृते तु भरन्यासेत्यादिना । भरन्यासत्तैप् पण्णामल् रक्षापेक्षैयै मात्तिरम् पण्णिऩाल् स्वप्रयत्ननिवृत्ति सिद्धिक्कादु। अदु ऎप्पडियॆऩ्ऱाल् लोकवदिति । लोगत्तिल् तऩक्कु भरमाऩ द्रव्यत्तै रक्षिक्क असमर्थऩाऩ ऒरुवऩ् अदै रक्षिक्क समर्थऩैक् किट्टि, इदै नी रक्षित्तुक्कॊडुक्क वेणुमॆऩ्ऱु प्रार्थित्तु, अन्द भरमाऩ द्रव्यत्तै समर्थऩिडत्तिल् समर्पित्तु निर्भरऩाय्, अन्द द्रव्यरक्षणत्तिल् स्वप्रयत्नमऱ्ऱिरुक्कक् कण्डदुण्डु। अप्पडियऩ्ऱिक्के अन्द द्रव्यत्तै समर्थऩिडत्तिल् समर्पिक्कामल् इदै रक्षित्तुत्तरवेण्डुमॆऩ्ऱु अपेक्षामात्रत्तैच् चॆय्दाल् अन्द द्रव्यरक्षणत्तिल् तऩक्कु प्रयत्नमिरुक्कक् काण्गैयाले अङ्गु ऎप्पडि स्वप्रयत्ननिवृत्ति सिद्धिक्कादो अप्पडिये भरन्यासम् पण्णामल् रक्षापेक्षणमात्रम् पण्णिऩाल् स्वप्रयत्ननिवृत्तियुण्डागादु ऎऩ्ऱबडि। आगैयाल् स्वप्रवृत्तिनिवृत्तियाऩदु रक्षापेक्षाकार्यमऩ्ऱु; किन्तु भरन्यासकार्यमे ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

आकिञ्चन्य--भर-न्यासो-
+पायत्व-प्रार्थनात्मनाम् ।
त्रयाणां सौहृदं सूक्ष्मं (←अङ्गाङ्गि-भावः, कार्य-कारण-भावः)
यः पश्यति स पश्यति ॥
("पश्चात् स्व-यत्न-विरतिर्" इत्यादौ।)↩︎

He who sees the subtle feature that is common to these three, namely,

- being destitute of all upāyas for protection,

- surrender of responsibility

- and the prayer for being the upāya

--- he alone sees.

(That subtle feature which is common to all the three of them
is refraining from all activity of one's own for one's protection.
Since there is this common feature in all the three,
the other two are sometimes used to denote bharanyāsa).

(Not so - it's actually the subsidiary-relationship and cause-effect relation. 5)↩︎

El que ve la característica sutil que es común a estos tres, a saber,

- Ser indigente de todos los upāyas para la protección,

- rendición de la responsabilidad

- y la oración por ser el upāya

\ --- Él solo ve.

(Esa característica sutil que es común a los tres
se abstiene de toda actividad de uno para la protección de uno.
Dado que existe esta característica común en los tres,
Los otros dos a veces se usan para denotar bharanyāsa).

(No es así, en realidad es la relación subsidiaria y la relación causa-efecto. 5)↩︎

आकिञ्चन्यभरन्यासोपायत्वप्रार्थनात्मनाम् । त्रयाणां सौहृदं सूक्ष्मं यः पश्यति स पश्यति ॥↩︎

ननु प्रपत्त्युत्तर-कालीनस्वप्रयत्नविरतिरूपमाऩ आकिञ्चन्यत्तैयुम्, अङ्गियाऩ भरसमर्पणत्तैयुम्, अङ्गमाऩ (अदावदु) अङ्गितावच्छेदकमाऩ उपायत्वप्रार्थऩैयैयुम् प्रपत्तियॆऩ्ऱदऱ्कु निमित्तमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आकिञ्चन्येति । आकिञ्चन्यं – स्वप्रयत्ननिवृत्तिः । भरन्यासः उपायान्तरस्थाननिवेशरूपभरसमर्पणम्। उपायत्वप्रार्थना – भगवाऩिडम् नीरे उपायमाग आगवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थऩै, इम्मूऩ्ऱुक्कुम्, सूक्ष्मं – स्थूलदृष्टिकळाले शीघ्रमाग अऱियमुडियाददाऩ, सौहृदं – सौहार्दत्तै, अदावदु कार्य-कारण-भावरूप-सम्बन्धविशेषत्तै, यः – समर्थः पश्यति, सः प्रपत्तिशास्त्रार्थं पश्यति । जानातीत्यर्थः ।

सात्यकितन्त्रलक्ष्मीतन्त्राहिर्बुध्न्यसंहितादिगळिल् आत्मात्मीय-भरन्यासमे अङ्गियॆऩ्ऱुम्, अदुवे प्रपत्तियॆऩ्ऱुम् सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु। तत्-कार्यत्व-सम्बन्ध-रूप-सौहार्दम् इरुप्पदाल्
पाश्चात्य-स्वप्रयत्न-निवृत्तिरूपाकिञ्चन्यम् प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदु।

अप्पडिये भरन्यासकारणत्वरूप सौहार्दमिरुप्पदाल् उपायत्वप्रार्थऩैयुम् प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदु,

ऎऩ्ऱु कार्यकारणभावरूपसम्बन्धत्तैयिट्टुम्
स्वरूपप्रयुक्तमुमाऩ प्रपत्तिव्यवहारनिमित्तत्तै ऎवऩ् अऱिगिऱाऩो,
अवऩे प्रपत्तिशास्त्रार्थवेत्ता ऎऩ्ऱबडि।↩︎

[[२०७]]

इत्थम् अङ्ग-पञ्चक-संपन्न आत्म-रक्षा-भर-न्यास एव
प्रपत्ति-शास्त्रेषु सर्वेषु प्रधान-विधेय
इति श्री-विष्णु-चित्त--वादि-हसाम्बु-वाह--वरदाचार्यादयः सञ्जगृहुः ॥↩︎

Thus the surrender of one's responsibility for the protection of one's self is the main injunction
that is made in all śāstras treating of prapatti
and it has five accessories.
(Such eminent authorities as) Śrī Viṣṇucitta, Vadihamsambuvaha, and Varadācārya have succinctly stated (this truth).↩︎

Por lo tanto, la rendición de la responsabilidad de uno por la protección de uno mismo es el principal mandato
que se hace en todos los Śāstras tratando a Prapatti
Y tiene cinco accesorios.
(Tales autoridades eminentes como) Śrī Viṣṇucitta, Vadihamsambuvaha y Varadācārya han declarado sucintamente (esta verdad).↩︎

इप्पडि अङ्गपञ्चकसंपन्नमाऩ आत्मरक्षाभरन्यासमे प्रपत्ति शास्त्रमॆल्लात्तिलुम् प्रधानमाऩ विधेयमॆऩ्ऱु श्रीविष्णुचित्तवादिहंसाम्बुवाहवरदाचार्यादिगळ् संग्रहित्तार्गळ्।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ अर्थमॆल्लाम् सम्प्रदायसिद्धमॆऩ्गिऱार् इप्पडियित्यादिना । श्रीविष्णुचित्तर् - ऎङ्गळाऴ्वाऩ्, अवर् विष्णुचित्तीयव्याख्याता । वादिहंसाम्बुवाहर् - अप्पुळ्ळार्, वरदाचार्यर् - नडादूर् पॆरियम्माळ्, सङ्ग्रहित्तार्गळिति, प्रपन्न पारिजातादिप्रबन्धङ्गळिले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

न शेषत्व-ज्ञान-मात्रम्

(English1)

(Español2)

भ्रमः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिले सिलर्

शास्त्रार्थ-तत्त्वं तॆळिन्द बोदे
शेषत्वानुसन्धानम् पण्णिऩाऩ् अऩ्ऱो;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्वोज्जीवनेच्छा यदि ते
स्व-सत्तायां स्पृहा यदि ।
आत्म-दास्यं हरेस् स्वाम्यं
स्वभावञ् च सदा स्मर॥’’

(नीलमेघः (सं)8)

(विषयः9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

परम-पुरुषार्थ--तद्-उपायङ्गळै वेण्डिय् इरुन्द् आयागिल्
नी दासऩ् आय्
ईश्वरऩ् स्वामिय् आय् इरुक्किऱदु
स्व-भाव--सिद्धम्
ऎऩ्ऱु तत्त्वत्तिल् तॆळिवोडे वर्तिय्

ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱो;

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् इप्-पोदु (स्मरणाद् अधिकं) आत्म-समर्पणम् ऎऩ्ऱ् ऒरु विधेयम् उण्डोव्?

ऎऩ्ऱु सॊल्लुवार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

शाङ्करायणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम्

वाक्य-जन्य-ज्ञान-मात्रत्ताले मोक्षम्

ऎऩ्गै पोले अनादरणीयम्।

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

आत्मापहार-वारणम्, अधिकार-घटनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

जित-कौस्तुभ-चौर्यस्य,
सम्राजस् सर्व-पाप्मनाम् ।
शिष्टं(←शास्) ह्य् आत्मापहारस्य
निष्कृतिस् स्व-भरार्पणम् ॥

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

पर-शेषत्व-धी-मात्रम्
अधिकारि-विशेषकम् ।
पश्चाद् आत्मापहारस्य
निरोधाय च कल्पते ॥

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम् (सं॰प॰)37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषत्वादि-विशिष्टम् आऩव् आत्म-तत्त्वत्तै
शास्त्रत्ताले तॆळिन्दवऩुक्कु

अधिकार-विशेषत्तोडुम् परिकर-विशेषत्तोडुम् फल-सङ्कल्प-विशेषत्तोडुङ् गूडिऩ
शेषत्व-प्रतिसन्धान-गर्भम् आऩ स्वात्म-रक्षा-भर-न्यासम् इऱे

अनाद्य्-अपराध-मूल-निग्रह-निवृत्तिक्क् उपायम् आग विधिक्कप् पडुगिऱव् आत्म-समर्पणम्।

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

(४२तमाहोबिल-यतिः43)

विधौ पर्यवसानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्त्व-ज्ञानत्ताले मोक्षम्

ऎऩ्गिऱव् इदुवुम्

ऒरु उपायानुष्ठानत्तै मुऩ्ऩिट्ट्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
‘‘भजस्व मां, मामेकं शरणं व्रजे’’त्य्-आदि विधि-बल-प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

(४२तमाहोबिल-यतिः48)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

ज्ञानान् मोक्षोपदेशे हि
तत्(→ज्ञान)-पूर्वोपासनादिना ।
(ज्ञान-विशेषस्य) उपासनादि-रूपाद् वा
ज्ञानान् मोक्षो विवक्षितः ॥

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम् (सं॰प॰)52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

निवृत्तौ साधारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-जन्यम् आऩ शेषत्व-ज्ञान-मात्रम्
निवृत्ति-धर्मङ्गळ् (ततः शेषत्व-केन्द्रिताः) आऩ न्यासोपासनादिगळ् ऎल्लात्तुक्कुम् पॊदुव् आय् इरुक्कुम्। (5)

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेष-वृत्ति-रूपम् आऩ कैङ्कर्यमे
मुमुक्षुवुक्कु पुरुषार्थ-काष्ठैय् आय् आगैयाले
शेषत्वम् अऱियादे मोक्षोपायम् अनुष्ठिक्कै घटियाद् इऱे।

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषत्व-ज्ञानम् अऩ्ऱिक्के
मोक्षार्थम् आग विधित्त धर्मङ्गळैय् अनुष्ठित्ताऩ् आगिलुम्
इद्-धर्मङ्गळ् ताऩे शेषत्व-ज्ञानत्तैयुम् उण्डाक्कि
पूर्णानुष्ठान-मुखत्तालेय् इऱे मोक्ष-हेतुव् आवदु।(4)

(नीलमेघः (सं)64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

(४२तमाहोबिल-यतिः68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इङ्गु विधेयम् आऩ समर्पणम्
शेषत्व-ज्ञान-मात्रम् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

(४२तमाहोबिल-यतिः73)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मऱ्ऱ् ऎद्?" ऎऩ्ऩिल्;
शेषत्व-ज्ञानादि-युक्तम् आऩ स्व-रक्षा-भर-न्यासम्।

(नीलमेघः (सं)74)

(English75)

(Español76)

(मूलम्77)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

"वाक्य-मात्रेण सिद्धत्वात्
सिद्धोपाय इहोच्यते ।
प्रपत्तिर्" इति वादो ऽपि
विधिना ऽत्र विहन्यते ॥

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम् (सं॰प॰)81)

(४२तमाहोबिल-यतिः82)

विधि-स्वारस्य-रक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शरणं व्रज’’

ऎऩ्गिऱव् इदु

‘‘इमम् अर्थं जानीहि’’

ऎऩ्गिऱ मात्रम् आय्
ऒरु कर्तव्योपाय-विधि-परम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिन्दालोव्

ऎऩ्ऩिल्;

इदु शब्द-स्वारस्य-विरुद्धम्।

(नीलमेघः (सं)83)

(English84)

(Español85)

(मूलम्86)

(४२तमाहोबिल-यतिः87)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्’’

इत्य्-आदिगळ् आऩ स-परिकर-स्फुटतर-प्रपत्ति-विधिगळोडुम् विरोधिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)88)

(English89)

(Español90)

(मूलम्91)

(४२तमाहोबिल-यतिः92)

चरमश्लोके प्रपत्ति-विधिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ईश्वरऩ् मोक्षोपायम्" ऎऩ्गिऱव् इव्व्-अळवेय्
इङ्गु वक्तव्यम् आय्
मोक्षाधिकारिक्कु (प्रपत्ति-रूप-)विधेयान्तरम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिन्दाल्
इव्व्-इडम् प्रस्तुतम् आऩ भक्ति-योगत्तुक्क् अपेक्षितम् आऩ तत्त्वोपदेश-मात्रम् आम्।

(नीलमेघः (सं)93)

(English94)

(Español95)

(मूलम्96)

(४२तमाहोबिल-यतिः97)

Thus the surrender of one's responsibility for the protection of one's self is the main injunction
that is made in all śāstras treating of prapatti
and it has five accessories.
(Such eminent authorities as) Śrī Viṣṇucitta, Vadihamsambuvaha, and Varadācārya have succinctly stated (this truth).↩︎

Por lo tanto, la rendición de la responsabilidad de uno por la protección de uno mismo es el principal mandato
que se hace en todos los Śāstras tratando a Prapatti
Y tiene cinco accesorios.
(Tales autoridades eminentes como) Śrī Viṣṇucitta, Vadihamsambuvaha y Varadācārya han declarado sucintamente (esta verdad).↩︎

अत्र केचित् —

शास्त्रार्थ-तत्त्वस्य सम्यग्-ज्ञान-काले
शेषत्वानुसन्धानं कृतवान् किल ।

↩︎

3. There are some who say:

"When a man has understood the truth regarding the tattvas from the śāstras,
has he not realised his relationship as śeṣa to Bhagavān ?

↩︎

3. Hay algunos que dicen:

"Cuando un hombre ha entendido la verdad con respecto a los tattvas de los Śāstras,
¿No se ha dado cuenta de su relación como Śeṣa con Bhagavān?

↩︎

इव्विडत्तिले सिलर् शास्त्रार्थतत्त्वं तॆळिन्दबोदे शेषत्वानुसन्धानम् पण्णिऩाऩऩ्ऱो;↩︎

इऩि शेषत्वज्ञानमात्रमे प्रपत्तियॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु परिहरिक्किऱार्
इव्विडत्तिले सिलर् ऎऩ्ऱु तुडङ्गि।↩︎

‘‘स्वोज्जीवनेच्छा यदि ते
स्व-सत्तायां स्पृहा यदि ।
आत्म-दास्यं हरेस् स्वाम्यं
स्वभावञ् च सदा स्मर॥’’

↩︎

शेषत्वम्, दास्यम्, भक्तिः↩︎

Further, in the śloka,

"If you desire to attain the highest state and to adopt the upāya for it,
remember that Hari is (your) master
and that you are His servant
and that this relationship exists for ever by the very nature (of things)”

↩︎

Además, en el Śloka,

"Si desea alcanzar el estado más alto
y adoptar el upāya para él,
Recuerda que Hari es (tu) maestro
y que eres su siervo
y que esta relación existe para siempre por la misma naturaleza (de las cosas) "s) "

↩︎

‘‘स्वोज्जीवनेच्छा यदि ते स्व सत्तायां स्पृहा यदि ।
आत्मदास्यं हरेस्स्वाम्यं स्वभावञ्च सदा स्मर॥’’↩︎

शास्त्रार्थतत्त्वम् तॆळिन्दबोदे -

‘‘ज्ञानानन्दमयस् त्व् आत्मा
शेषो हि परमात्मनः’’

ऎऩ्गिऱबडि तऩ्ऩै परमात्मशेषऩागत् तॆळिन्दालुम्, इदऩाल् नमक्कु अपेक्षितङ्गळाऩ पुरुषार्थतदुपायङ्गळ् किट्टुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् स्वोज्जीवनेच्छा यदीत्यादिना ।↩︎

इति वचनम् अपि,

'परम-पुरुषार्थ-तद्-उपायौ अपेक्षसे चेत्,
"त्वं दासः, ईश्वरः स्वामी"त्य्-एवम्-भावः स्वभावसिद्ध इति तत्त्व-विषये विशद-ज्ञानवान् सन् वर्तस्व '

इत्येवं-परं किल ।

↩︎

(in this śloka)
-- is not the meaning as follows? :-

"If you desire the highest goal of life and the means of attaining it,
you should understand clearly
that you are the servant
and that Iśvara is the master
and that this relationship exists by nature."

↩︎

(En este Śloka)
- no es el significado como sigue?:-

"Si deseas el objetivo más alto de la vida y los medios para lograrlo,
Deberías entender claramente
que eres el sirviente
y que iśvara es el maestro
Y que esta relación existe por naturaleza."

↩︎

ऎऩ्ऱदुवुम् परमपुरुषार्थतदुपायङ्गळै वेण्डियिरुन्दायागिल् नी दासऩाय् ईश्वरऩ् स्वामियायिरुक्किऱदु स्वभावसिद्धमॆऩ्ऱु तत्त्वत्तिल् तॆळिवोडे वर्तियॆऩ्ऱबडियऩ्ऱो;↩︎

इदऱ्कु पूर्वपक्ष्यभिप्रेतमाऩ अर्थत्तै यरुळिच्चॆय् किऱार् परमपुरुषार्थतदुपायङ्गळै वेण्डियिरुन्दायागिलिति । इन्द वचनत्तिल् स्वोज्जीवनेच्छा ऎऩ्गिऱ पदम् मुमुक्षापरमॆऩ्ऱुम्, स्वसत्तापदम् मोक्षोपायपरमॆऩ्ऱुम्, पूर्वपक्षि-यिऩभिप्रायम्। स्वभावसिद्धमॆऩ्ऱु इति । स्वभावञ्च ऎऩ्गिऱविडत्तिल् चकारम् अवधारणार्थक-मॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

उभयं स्वाभाविकमॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऱबडियऩ्ऱो इति । उऩक्कु मोक्षत्तिल् इच्चैयुमिरुन्दु तदुपायत्तिलुमासैयिरुन्दाल् भगवाऩ् स्वामियॆऩ्ऱुम्, नी अवऩुक्कु दासऩॆऩ्ऱुम् सर्वदा स्मरणम् पण्णु। इन्द शेषत्वानुसन्धानमे उपायमामॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडियऩ्ऱो ऎऩ्ऱबडि।↩︎

एवं सति इदानीम् आत्म-समर्पणम् इति विधेयं किं भवति?

इत्य् आचक्षते ।↩︎

They ask,

"When this is so,
is there an action (besides the thought of the relationship) enjoined called ātmasamarpanam?".

↩︎

Piden,

"Cuando esto es así,
¿Hay una acción (además del pensamiento de la relación) que se llama ātmasamarpanam? ".

↩︎

आऩालिप्पोदुआत्मसमर्पणमॆऩ्ऱॊरु विधेयमुण्डोवॆऩ्ऱु सॊल्लुवार्गळ्।↩︎

आऩाल् - इदु तत्त्वमाऩाल्, इप्पोदु -शास्त्रार्थतत्त्वम् तॆळिन्द पिऩ्बु। आत्मसमर्पणमॆऩ्ऱॊरु विधेयमुण्डोविति । भगवच्छेषत्वस्मरणम् तविर ज्ञातृत्वादिभिर्देहेन्द्रियविलक्ष्णोऽहं मदीयत्वेनाभितञ्च सर्वं तुभ्यमेव ऎऩ्गिऱाप्पोले भरन्याससहितमाऩ ऒरु विधेयज्ञानमुण्डो वॆऩ्ऱबडि।↩︎

इदम् अपि

वाक्य-जन्य-ज्ञान-मात्रेण मोक्ष

इतिवत् अनादरणीयम् ।↩︎

This question does not deserve any consideration,
just like the dictum (of the Advaitins) that,
by the mere knowledge of the text of the śruti
[Texts like "That Thou art" and "I am Brahma"]
mokṣa can be attained.↩︎

Esta pregunta no merece ninguna consideración,
Al igual que el dictamen (de los Advaitins) que,
por el mero conocimiento del texto del Śruti
[Textos como "que tú eres" y "soy brahma"]
se puede alcanzar mokṣa.↩︎

इदुवुम् वाक्यजन्यज्ञानमात्रत्ताले मोक्षमॆऩ्गै पोले अनादरणीयम्।↩︎

इदै परिहरिक्किऱार् इदुवुम् वाक्यजन्यज्ञानमात्रत्ताले मोक्षमॆऩ्गैबोले अनादरणीयमिति ।
‘‘तत्त्वमसि’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यजन्यमाऩ अविधेयज्ञानत्ताल् मोक्षमॆऩ्ऱु सॊल्लुम् अद्वैतवादम् उपासनविधिवैयर्थ्यादि कळाले ऎप्पडि अनादरणीयमागवायिऱ्ऱो अप्पडिये अविधेयमाऩ शेषत्वज्ञानत्ताल् मोक्षमॆऩ्ऱु सॊल्लुम् वादमुम्

‘‘आत्मानं मयि निक्षिपेत्’’,

‘‘आत्मत्मीयभरन्यासो
ह्यात्मनिक्षेप उच्यत’’

इति विधिवैयर्थ्यप्रसङ्गादिना सत्त्वस्थर्गळुक्कु अनादरणीयमॆऩ्ऱबडि। आत्मरक्षा भरसमर्पणमुम् आत्मापहारपापत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तमाग शास्त्रत्तिल् विधिक्कप्पट्टदु।↩︎

जित-कौस्तुभ-चौर्यस्य,
सम्राजस् सर्व-पाप्मनाम् ।
शिष्टं(←शास्) ह्य् आत्मापहारस्य
निष्कृतिस् स्व-भरार्पणम् ॥↩︎

To the man who prides himself of having stolen from Bhagavān the gem Kaustubha
(which is the symbol of his soul)
and who is the prince of all sinners
(ie. the greatest of all sinners)
the surrender of responsibility (bharanyāsa) (to the Lord)
has been enjoined as an expiation.↩︎

Al hombre que se enorgullece de haber robado de Bhagavān la gema Kaustubha
(que es el símbolo de su alma)
y quien es el príncipe de todos los pecadores
(es decir, el más grande de todos los pecadores)
la rendición de la responsabilidad (bharanyāsa) (al Señor)
ha sido ordenado como una expiación.↩︎

जितकौस्तुभचौर्यस्य सम्राजस्सर्वपाप्मनाम् ।
शिष्टं ह्यात्मापहारस्य निष्कृतिस्स्वभरार्पणम् ॥↩︎

इदऱ्कु हेदुवाय् इदैयनुष्टिक्कुम् अधिकारिक्कु विशेषणमाऩ परशेषत्वज्ञानमात्रमे आत्मापहारप्रायश्चित्तमागच् चॊल्लप्पडविल्लैयॆऩ्बदै इरण्डु कारिगैगळाल् सङ्ग्रहिक्किऱार् जितकौस्तुभेत्यादिना । जितं कौस्तुभचौर्यं येन सः जितकौस्तुभचौर्यः । ज्ञानानन्दमयमायुम्, अत एव निरतिशयभोग्यमायुम् ब्रह्मानुभवितृत्वप्रत्यक्त्वङ्गळाले कौस्तुभत्तैक्काट्टिलुम् उत्कृष्टमाऩ आत्माविऩुडैय अपहारमाऩदु कौस्तुभापहारत्तैक्काट्टिलुम् कॊडियदागैयाल् ‘‘अहं मम’’ ऎऩ्गिऱ इन्द आत्मापहारत्ताल् कौस्तुभापहारम् जयिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱु करुत्तु।

अत एव सर्वपाप्मनां सम्राजः – महापातकत्तिल् प्रथमपरिगणितमाऩ स्वर्णापहारत्तैक्काट्टिलुम् सामान्यमाऩ रत्नापहारम् पाबत्तिल् उयर्न्ददु।
अदिलुम् उयर्न्ददु भगवद्वक्षस्थलत्तिलिरुक्कुम् कौस्तुभत्तिऩ् अपहारम्। अदैयुम् जयित्तिरुप्पदाल् आत्मापहारम् ऎल्ला पाबङ्गळुक्कुम् सम्राट् ऎऩ्ऱबडि।
शिष्टमिति । अप्पडिप्पट्ट आत्मापहारत्तिऱ्कु, निष्कृतिः – प्रायश्चित्तमाग, स्वभरार्पणं – तऩ्ऩुडैय भरसमर्पणम्, शिष्टं – विधिक्कप्पट्टदु। तथाच विधेयमाऩ तऩ्ऩुडैय भरसमर्पणमे आत्मापहारचौर्यत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तमाग शास्त्रङ्गळिल् चोदितमागै याले अदुवे अनुष्ठेयमॆऩ्ऱु करुत्तु। आत्मापहारमावदु आत्मकर्मकात्मकर्तृकापहारम्। तऩ्ऩै स्वतन्त्रऩाग निऩैत्तिरुक्कै यॆऩ्ऱबडि। एतेन
स्वभरार्पणमिति शब्दस्यानन्वय प्रसङ्गमिल्लै।↩︎

पर-शेषत्व-धी-मात्रम्
अधिकारि-विशेषकम् ।
पश्चाद् आत्मापहारस्य
निरोधाय च कल्पते ॥↩︎

The thought that he is the śeṣa of the Supreme Being,
which qualifies the prapanna,
serves also to prevent the theft of the soul (atmāpahāra) in the future (i.e.) after prapatti.↩︎

La idea de que él es el śeṣa del ser supremo,
que califica la Prapanna,
Sirve también para evitar el robo del alma (atmāpahāra) en el futuro (es decir) después de Prapatti.↩︎

परशेषत्वधीमात्रमधिकारिविशेषकम् ।
पश्चादात्मापहारस्य निरोधाय च कल्पते ॥↩︎

परशेषत्वेति । भगवच्छेषत्वज्ञानमाऩदु प्रपत्तिक्कु मुऩ्बु तदधिकारिक्कु विशेषण-कोटिप्रविष्टमाय् प्रपत्तिक्कुप् पिऩ्बुम् आत्मपहाररूपदोषम् वारामैक्कु हेतुवायिरुक्कु मॆऩ्बदु इदिऩर्थम्। इदऩाल् शास्त्रजन्याविधेयशेषत्वज्ञानमाऩदु अधिकारकोटिप्रविष्टमाय् भरसमर्पणरूपमाऩ अङ्गिक्कु प्रयोजकमाय् भरसमर्पणानन्तरम् आत्मापहारप्रतिबन्धकमाऩालुम् अदुवे आत्मापहारचौर्यत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तमागादु ऎऩ्ऱु ज्ञापितम्।↩︎

शेषत्वादि-विशिष्टम् आत्म-तत्त्वं
शास्त्रेण यथावद् विदितवतो

अधिकार-विशेषेण परिकर-विशेषेण फल-संकल्प-विशेषेण च सहितः
शेषत्व-प्रतिसन्धान-गर्भः स्वात्म-रक्षा-भर-न्यासो हि

अनाद्य्-अपराध-मूल-निग्रह-निवृत्तेर् उपायत्वेन
विधीयमानम् आत्म-समर्पणम् ।↩︎

The man first understands from the sāstras
that his self which is a Real (Tattva)
has the attribute of being a śeṣa.
Then with this competency and with the accessories pertaining (to prapatti)
and also with the specific idea of the particular benefit desired,
he surrenders the responsibility for the protection of his soul (to Bhagavān)
bearing in mind his relationship as a śeṣa.

This surrender of responsibility
which is enjoined as an upāya
for the remission of the punishment resulting from endless sins
is indeed what is called ātmasamarpana (the surrender of the self ).↩︎

El hombre entiende primero de los sāstras
que su yo es un real (tattva)
tiene el atributo de ser un Śeṣa.
Luego con esta competencia y con los accesorios relacionados (a Prapatti)
y también con la idea específica del beneficio particular deseado,
Él entrega la responsabilidad de la protección de su alma (a Bhagavān)
Teniendo en cuenta su relación como un Śeṣa.

Esta rendición de la responsabilidad
que se presenta como un upāya
para la remisión del castigo resultante de los pecados interminables
De hecho, es lo que se llama ātma-samarpana (la rendición del yo).↩︎

शेषत्वादिविशिष्टमाऩ वात्मतत्त्वत्तै शास्त्रत्ताले तॆळिन्दवऩुक्कु शेषत्वप्रतिसन्धानगर्भमाऩ स्वात्मरक्षाभरन्यासमिऱे अनाद्यपराधमूलनिग्रहनिवृत्तिक्कुपाय-माग विधिक्कप्पडुगिऱवात्मसमर्पणम्।↩︎

मुदल् कारिगैयिऩुडैय अर्थत्तै विशदीकरिक्किऱार् शेषत्वादिविशिष्टमाऩ आत्मतत्त्वत्तै शास्त्रत्ताले तॆळिन्दवऩुक्कु इत्यादिना ।
तॆळिन्दवऩुक्के विधेयान्तरम् सॊल्लुगैयाल् शास्त्रत्तिऩ् तॆळिवु मात्तिरम् उपायमागादु ऎऩ्ऱु सूचितम्। अधिकारविशेषत्तोडुम् - आकिञ्चन्याधिकारत्तोडु मॆऩ्ऱबडि। परिकरविशेषत्तोडुम् - आनुकूल्याद्यङ्गङ्गळोडुम्, फल सङ्कल्पविशेषत्तोडुम् - मोक्षार्थमाग भरसमर्पणं करिष्ये ऎऩ्गिऱ फल सङ्कल्पविशेषत्तोडुम्, कूडिऩ - सेर्न्ददाऩ, शेषत्वप्रतिसन्धानगर्भमाऩ -

‘‘अनेनैव तु मन्त्रेण
स्वात्मानं मयि निक्षिपेत्’’

ऎऩ्ऱु विहितमाऩ

‘‘देहेन्द्रिय-विलक्षणोऽहं तुभ्यम् एव’’

ऎऩ्गिऱ स्वरूपसमर्पणरूपशेषत्वप्रतिसन्धानत्तोडु कूडियदाऩ,
स्वरक्षा-भर-न्यासम् इऱे -

‘‘आत्मात्मीयभरन्यासो
ह्यात्मनिक्षेप उच्यते’’

ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्तिल् प्रतिपन्नमाऩ

‘‘मद्-रक्षण-भरस् तुभ्यम् एव’’

ऎऩ्गिऱ स्वात्मरक्षाभरसमर्पणमे ऎऩ्ऱबडि।

अनाद्यपराधमूलनिग्रहनिवृत्तिक्कु उपायमाग विधिक्कप्पडुगिऱ आत्मसमर्पणमिति । इन्द भरन्यासरूपात्मसर्पणमिल्लाविडिल् केवलशेषत्वज्ञानमात्रत्ताल् अनाद्यपराधमूल निग्रहम् निवृत्तिक्क वऴियिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

तत्त्व-ज्ञानान् मोक्ष

इत्य् एतद् अपि
किञ्चिद् उपायानुष्ठानं पुरस्-कृत्येत्य् (कार्येत्य्) अयम् अर्थः
‘‘भजस्व मां, मामेकं शरणं व्रजे’’त्य्-आदि विधि-बल-प्राप्तः।↩︎

When it is said that
mokṣa is attained by a knowledge of the truth,
it should be understood as meaning that
it is only by way of leading to the adoption of an upāya.

This is evident from the authority of the injunction (vidhi) contained in such passages as "Worship me" and "seek refage under me".↩︎

Cuando se dice que

mokṣa se alcanza por un conocimiento de la verdad,

debe entenderse como significado que
Es solo a modo de conducir a la adopción de un upāya.

Esto es evidente a partir de la autoridad de la orden (Vidhi) contenida en pasajes como "adorarme" y "buscar el refago debajo de mí".↩︎

तत्त्वज्ञानत्ताले मोक्षमॆऩ्गिऱविदुवुम् ऒरु उपायानुष्ठानत्तै मुऩ्ऩिट्टॆऩ्ऩुमिडम् ‘‘भजस्व मां, मामेकं शरणं व्रजे’’ त्यादि विधिबलप्राप्तम्।↩︎

तत्त्वज्ञानत्ताल् मोक्षमॆऩ्ऱु शास्त्रम् सॊल्लियिरुप्पदाल् शास्त्रजन्यशेषत्वज्ञानमात्रत्ताले मोक्षम् वरवेण्डावो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तत्त्वज्ञानत्तालेयित्यादिना । ऒरु उपायानुष्ठानत्तै मुऩ्ऩिट्टु ऎऩ्ऩुमिडमिति । तत्त्वज्ञानात् मोक्षमॆऩ्गिऱविडत्तिल् तत्त्वज्ञानपदम् केवलशास्त्रजन्य शेषत्वज्ञानपरमागिल् अदु भक्तिप्रपत्त्यन्यतरानुष्ठापनद्वारकमागवे मोक्षजनकमॆऩ्ऱे सॊऩ्ऩदागुमॆऩ्ऱबडि। अदऱ्कु नियामकमरुळिच्चॆय्गिऱार् भजस्व मां, मामेकं शरणं व्रजेत्यादि विधिबलप्राप्तमिति । तत्त्वज्ञानात् मोक्षमॆऩ्गिऱविडत्तिल् शास्त्रजन्य शेषत्वज्ञानत्तिऱ्कु साक्षात् मोक्षजनकत्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डाल् ‘‘भजस्व मां, मामेकं शरणं व्रजे’’ त्यादि विधिकळुक्कु वैयर्थ्यम् वरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

ज्ञानान् मोक्षोपदेशे हि
तत्(→ज्ञान)-पूर्वोपासनादिना ।
(ज्ञान-विशेषस्य) उपासनादि-रूपाद् वा
ज्ञानान् मोक्षो विवक्षितः ॥↩︎

The instruction which states:-

"From knowledge arises mokṣa",

should be understood in one of two ways:-

Bhakti preceded by jñāna or knowledge leads to mokṣa
or from jñāna or knowledge, which is of the nature of bhakti, results mokṣa (for bhakti is itself a form of knowledge).

↩︎

La instrucción que establece:-

"Del conocimiento surge mokṣa",

debe entenderse de una de dos maneras:-

Bhakti, precedido por jñāna o el conocimiento, conduce a mokṣa
o de jñāna o conocimiento, que es de la naturaleza de bhakti, los resultados mokṣa
(para bhakti es en sí misma una forma de conocimiento).

↩︎

ज्ञानान्मोक्षोपदेशे हि तत्पूर्वोपासनादिना ।
उपासनादिरूपाद्वा ज्ञानान्मोक्षो विवक्षितः ॥↩︎

ज्ञानन्मोक्षमॆऩ्गिऱ वाक्यत्तिऱ्कु ऒरु कारिगैयाले इरण्डु विधमाग निर्वाहमरुळिच् चॆय्गिऱार् ज्ञानान्मोक्षोपदेशे हीति । तत्त्वज्ञानपदम् शेषत्वज्ञानपरमागिल् अदु तत्पूर्वकोपासनप्रपत्त्यन्यतरद्वारा मोक्षजनकमॆऩ्ऱर्थम् कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्बदु पूर्वार्धार्थम्। तत्त्वज्ञानपदम् यथावस्थितोपासनप्रपत्त्यन्यतरज्ञानपरमागिल् अदु साक्षात् मोक्षजनकमॆऩ्ऱु ‘‘तत्त्व-ज्ञानान् मोक्षः’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यतात्पर्यमॆऩ्बदु उत्तरार्धार्थम्।↩︎

[[२०८]]

शास्त्रजन्यं शेषत्व-ज्ञान-मात्रं निवृत्ति-धर्माणां न्यासोपासनादीनां सर्वेषां साधारणं भवति ।↩︎

Similarly the knowledge of the relationship of being a śeṣa to the Lord
which arises from a study of the śāstra
is common to all forms of activity for mokṣa by refraining from the worldly life,
like bharanyāsa and upāsana or bhakti,↩︎

Del mismo modo, el conocimiento de la relación de ser un Śeṣa para el Señor
que surge de un estudio del Śāstra
es común a todas las formas de actividad para mokṣa al abstenerse de la vida mundana,
como bharanyāsa y upāsana o bhakti,↩︎

शास्त्रजन्यमाऩ शेषत्वज्ञानमात्रम् निवृत्तिधर्मङ्गळाऩ न्यासोपासनादिगळॆल्लात्तुक्कुम् पॊदुवायिरुक्कुम्।↩︎

किञ्च शेषत्वज्ञानमात्रम् निवृत्तिधर्मसामान्यङ्गळुक्कुप् पॊदु वागैयाले साक्षान्मोक्षोपायमऩ्ऱॆऩ्गिऱार् शास्त्रजन्यमाऩ शेषत्वज्ञानमात्रमित्यादिना । निवृत्तिधर्मङ्गळ् - सात्त्विकत्यागयुक्तधर्मङ्गळ्। सात्त्विकत्यागम् शेषत्वज्ञानघटितमागैयाले तादृशन्यासोपासनादिगळुक्कुम् शेषत्वज्ञानमपेक्षितमागैयाल् अदु साक्षान्मोक्षापायमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

शेष-वृत्ति-रूप-कैङ्कर्यस्यैव मुमुक्षोः पुरुषार्थ-काष्ठत्वात्
शेषत्व-ज्ञानं विना मोक्षोपायानुष्ठानं
न घटेत किल ।↩︎

Since the activity of the śeṣa,
namely, service, is the extreme limit of the goal of attainment,
it is certainly not possible to adopt any of the upāyas enjoined for mokṣa,
without understanding the relationship of śeṣa to the Lord.↩︎

Desde la actividad del Śeṣa,
a saber, el servicio es el límite extremo del objetivo de logro,
Ciertamente no es posible adoptar ninguno de los upāyas acompañados de mokṣa,
sin comprender la relación de Śeṣa con el Señor.↩︎

शेषवृत्तिरूपमाऩ कैङ्कर्यमे मुमुक्षुवुक्कु पुरुषार्थकाष्ठैयायागैयाले शेषत्वमऱियादे मोक्षोपायमनुष्ठिक्कै घटियादिऱे।↩︎

इप्पडि निवृत्तिधर्मरूपतया उपासनादिगळुक्कु शेषत्वज्ञानमपेक्षितमॆऩ्ऱु सॊल्लि उपासनादिफलरूपमाऩ शेषवृत्तिरूपकैङ्कर्यमुम् शेषत्वज्ञानघटितमागैयाले अदिल्लाविडिल् फलज्ञानपूर्वकोपायानुष्ठानम् घटियातॆऩ्गिऱार् शेषवृत्तिरूपमाऩ इत्यादिना ।↩︎

शेषत्वज्ञानं विना
मोक्षार्थं विहितानां धर्माणाम् अनुष्ठानेऽपि

त एव धर्माः स्वयं शेषत्व-ज्ञानम् उत्पाद्य
पूर्णानुष्ठान-मुखेन किल मोक्ष-हेतवो भवन्ति ।↩︎

Even if a man adopts the dharmas enjoined for the attainment of mokṣa
without knowing this relationship of being a śeṣa,
these dharmas or upāyas themselves will (in course of time) produce that knowledge of the relationship
and will become the cause of mokṣa
by making the adoption of the upāya perfect and complete.↩︎

Incluso si un hombre adopta los dharmas en el logro del logro de mokṣa sin conocer esta relación de ser un Śeṣa, Estos dharmas o upāyas mismos producirán (con el tiempo) ese conocimiento de la relación y se convertirá en la causa de mokṣa Haciendo la adopción de la upāya perfecta y completa.↩︎

शेषत्वज्ञानमऩ्ऱिक्के मोक्षार्थमाग विधित्त धर्मङ्गळैयनुष्ठित्ताऩागिलुम् इत्धर्मङ्गळ् ताऩे शेषत्वज्ञानत्तैयुमुण्डाक्कि पूर्णानुष्ठानमुखत्तालेयिऱे मोक्षहेतुवावदु।↩︎

ननु शेषत्वज्ञानमिल्लामले मोक्षार्थधर्मानुष्ठानम् पण्णिऩाल् ऒरु फलमुम् सिद्धियादोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् शेषत्वज्ञानमऩ्ऱिक्के इत्यादिना ।
इत् धर्मङ्गळ् ताऩे शेषत्वज्ञानत्तैयु मुण्डाक्कि इत्यादि । इदु शेषत्वज्ञानसात्त्विकत्यागरहितमाग अनुष्ठिक्कप्पट्टिरुन्दालुम् मोक्षार्थम् विहितधर्ममागैयाले स्वरूपतोऽनुष्ठानमात्रत्ताले

‘‘स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य
त्रायते महतो भयात्’’

ऎऩ्गिऱ कणक्किले शेषत्वज्ञानत्तै युण्डाक्कि भक्तिप्रपत्तिरूपोपायानुष्ठानपूर्तियाले मोक्षहेतुवामॆऩ्ऱबडि। तथाच शेषत्वज्ञानम् अन्ततो गत्वापि उपायजननद्वारा मोक्षजनकमेयॊऴिय साक्षान्मोक्षहेतुवऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतोऽत्र विधेयं समर्पणं
न शेषत्व-ज्ञान-मात्रम् ॥↩︎

So the atmasamarpanam that is enjoined for performance is not the mere knowledge of the relationship of being a śeṣa;↩︎

Por lo tanto, el atmasamarpanam que está ordenado para el rendimiento no es el mero conocimiento de la relación de ser un Śeṣa;↩︎

आगैयाल् इङ्गु विधेयमाऩ समर्पणम् शेषत्वज्ञानमात्रमऩ्ऱु;↩︎

शेषत्वज्ञानमूलमाऩ आत्मरक्षाभरन्यासमे प्रपत्तिशास्त्रार्थमॆऩ्बदै निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

किम् अन्यद्?

इति चेत् --
शेषत्व-ज्ञानादि-युक्तः स्व-रक्षा-भर-न्यासः ।↩︎

if it is asked

what, then, it is?,

the answer is that
it is the surrender of the responsibility for one's protection
accompanied by such things as the knowledge of the relationship of being a śeṣa.↩︎

Si se le pregunta

¿Qué, entonces, es?,

La respuesta es que Es la rendición de la responsabilidad de la protección de uno
acompañado de cosas como el conocimiento de la relación de ser un śeṣa.↩︎

मऱ्ऱॆदॆऩ्ऩिल्; शेषत्वज्ञानादियुक्तमाऩ स्वरक्षाभरन्यासम्।↩︎

"वाक्य-मात्रेण सिद्धत्वात्
सिद्धोपाय इहोच्यते ।
प्रपत्तिर्" इति वादो ऽपि
विधिना ऽत्र विहन्यते ॥↩︎

The contention that

the particular kind of knowledge called prapatti
results merely from the sentences or passages of the śāstra,
that it is, on that account, called siddhopāya
and that it is not an upāya to be accomplished by a certain activity

-- this contention also is refuted by the injunction or vidhi (saranam vraja).↩︎

La afirmación de que

El tipo particular de conocimiento llamado Prapatti resultados simplemente de las oraciones o pasajes del Śāstra,
que es, por esa cuenta, llamado Siddhopāya y que no es un upāya lograr por una determinada actividad

- Esta afirmación también es refutada por la orden o Vidhi (Saranam Vraja).

↩︎

वाक्यमात्रेण सिद्धत्वात्सिद्धोपाय इहोच्यते ।
प्रपत्तिरिति वादोऽपि विधिनात्र विहन्यते ॥↩︎

भगवाऩ् उपायमॆऩ्गिऱ ज्ञानमात्रमे प्रपत्तिः ।
अदुवुम् शरणशब्दोपश्लिष्टम् आऩ वाक्यमात्रत्ताले सिद्धमागैयाल्
सिद्धोपायम् ऎऩप्-पडुम्

ऎऩ्ऩुम् पक्षत्तै निरसिक्किऱार् वाक्यमात्रेणेति । वाक्यमात्रेण सिद्धत्वात् – भगवाऩे उपायमॆऩ्गिऱ ज्ञानम् भगवानेव शरणमॆऩ्गिऱ वाक्यमात्रत्ताले सिद्धमागैयाल्, पुरुषप्रयत्नानधीन केवलवाक्यजन्यज्ञानरूपमागैयालॆऩ्ऱबडि।

इह – प्रपत्तिशास्त्रत्तिल् सिद्धोपायः – कृत्य-साध्योपायमाग, प्रपत्तिः - प्रपत्तिरेव, उच्यते – सॊल्लप्पडुगिऱदु। इति - ऎऩ्गिऱ, वादोऽपि – वादमुम्, अत्र – प्रपत्तिविषयकमाऩ, विधिना – शरणं व्रज ऎऩ्ऱु स्वरसतः प्रतीयमानमाऩ विधिप्रत्यत्तोडु, विहन्यते – विरुद्ध्यत इत्यर्थः ।↩︎

"शरणं व्रज"

इत्येतत्

"इमम् अर्थं जानीहि"

इत्य् एतावन्-मात्रं सत्
कर्तव्योपायविधिपरतां विनैव किं न स्याद्?

इति चेत्-
इदं शब्द-स्वारस्य-विरुद्धम्।↩︎

If it is argued that
“śaranam vraja”[ "seek protection" ] merely means

“Know this truth (that the Lord is the Saviour)",

the answer is that
it is opposed to the natural and obvious meaning of the words.↩︎

Si se argumenta que "Śaranam vraja" ["buscar protección"] simplemente significa

"Sepa esta verdad (que el Señor es el Salvador)",

La respuesta es que
Se opone al significado natural y obvio de las palabras.↩︎

‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्गिऱविदु ‘‘इममर्थं जानीहि’’ ऎऩ्गिऱ मात्रमाय् ऒरु कर्तव्यो-पायविधिपरमऩ्ऱिक्केयॊऴिन्दालोवॆऩ्ऩिल्; इदु शब्दस्वारस्यविरुद्धम्।↩︎

इन्द वाक्यत्तिऱ्कु विधियिले तात्पर्यमिल्लै यॆऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् शरणं व्रज ऎऩ्गिऱविदु इममर्थं जानीहि ऎऩ्गिऱ मात्रमायित्यादिना । शरणं व्रज ऎऩ्गिऱ वाक्यम् नाऩॊरुवऩे उपायमॆऩ्ऱु तॆरिन्दु कॊळ् ऎऩ्बदिल् नोक्कुडैयदॆऩ्ऱबडि। आगैयाल् इङ्गु विधिविरोधम् इल्लैय् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

परिहरिक्किऱार् इदु शब्दस्वारस्यविरुद्धमिति । लोट् मध्यमऩुक्कु विधियिले तात्पर्यम् स्वरससिद्धमागैयाले तद्विरुद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्’’

इत्य्-आदिभिः स-परिकर-स्फुटतर-प्रपत्ति-विधिभिश् च विरुध्येत ।↩︎

It would also be against the plain and explicit rules or vidhis
for the performance of prapatti as in the sentence:

"Perform this prapatti
accompanied by its five accessories or aṅgas."

↩︎

También estaría en contra de las reglas simples y explícitas o vidhis
Para el rendimiento de Prapatti como en la oración:

"Realizar este Prapatti Acompañado de sus cinco accesorios o AṅGas ".

↩︎

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृताम्’’ इत्यादिगळाऩ सपरिकरस्फुटतरप्रपत्तिविधिकळोडुम् विरोधिक्कुम्।↩︎

अर्थान्तरपरमाग नयिप्पिक्कमुडियाद प्रमाणविरोधत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत इत्यादिना । ‘‘प्रपत्तिं प्रयुञ्जीत’’ ऎऩ्गिऱ विधिवाक्यम् अन्यथानेतुमशक्यमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

"ईश्वरो मोक्षोपाय" इत्य् एतावन्-मात्रस्यात्र वक्तव्यत्वे
मोक्षाधिकारिणो (प्रपत्ति-रूप-)विधेयान्तरे चासति
इदं प्रस्तुत-भक्ति-योगापेक्षित-तत्त्वोपदेश-मात्रं संपद्येत ।↩︎

If it is held that what is intended in the Carama śloka is merely this, that

Iśvara is the upāya for mokṣa
and that no activity is enjoined in this śloka for the man who wants mokṣa,

it would mean that
it is merely the teaching of a truth
that is needed for bhakti yoga,
which is the subject treated in that context.
(The Carama śloka would then cease to have anything to do with prapatti).↩︎

Si se sostiene que lo que se pretende en el Carama Śloka es simplemente esto, eso

Iśvara es el upāya para mokṣa
y que no se ordena ninguna actividad en este Śloka para el hombre que quiere mokṣa,

significaría que
es simplemente la enseñanza de una verdad
que se necesita para bhakti yoga,
que es el tema tratado en ese contexto.
(El Carama Śloka dejaría de tener algo que ver con Prapatti).↩︎

ईश्वरऩ् मोक्षोपायमॆऩ्गिऱविव्वळवेयिङ्गु वक्तव्यमाय् मोक्षाधिकारिक्कु विधेयान्तरमऩ्ऱिक्केयॊऴिन्दाल् इव्विडम् प्रस्तुतमाऩ भक्तियोगत्तुक्कपेक्षितमाऩ तत्त्वोपदेशमात्रमाम्।↩︎

चरमश्लोकत्तिल् विधियिऩ्ऱिक्के पोऩाल् बाधकान्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् ईश्वरऩिदि ।

भक्तियोगत्तुक्कपेक्षितमाऩ तत्त्वोपदेशमात्रमामिति । तथाच गीतैयिल् प्रपत्तिरूपोपायविवक्षैयऩ्ऱिक्के नाऩॊरुवऩे उपायमॆऩ्ऱु तॆरिन्दुगॊण्डु भक्तियैप् पण्णु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदागुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

न यत्नाद् विरतिर् एव

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु तत्त्व-ज्ञानम्-उडैयवऩुक्कु
स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापार-निवृत्तिये प्रपत्तिय् आय्
सर्व-धर्म--स्व-रूप--त्याग-मात्रं
साध्यम् आग विधिक्कप् पडुगिऱद्

ऎऩ्बार्क्कु

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निवृत्ति-रूपमेय् आगिलुम्
साध्यम् आग विधिक्कप् पट्ट सर्व-धर्म-त्यागन्-दाऩ्
स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापारम् आगैयाले
स्व-वचन-विरोधमुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

साङ्ग-प्रपत्ति-विधायकम् आऩ वाक्य-विरोधमुम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

If it is held that what is intended in the Carama śloka is merely this, that

Iśvara is the upāya for mokṣa
and that no activity is enjoined in this śloka for the man who wants mokṣa,

it would mean that
it is merely the teaching of a truth
that is needed for bhakti yoga,
which is the subject treated in that context.
(The Carama śloka would then cease to have anything to do with prapatti).↩︎

Si se sostiene que lo que se pretende en el Carama Śloka es simplemente esto, eso

Iśvara es el upāya para mokṣa
y que no se ordena ninguna actividad en este Śloka para el hombre que quiere mokṣa,

significaría que
es simplemente la enseñanza de una verdad
que se necesita para bhakti yoga,
que es el tema tratado en ese contexto.
(El Carama Śloka dejaría de tener algo que ver con Prapatti).↩︎

अत्र

तत्त्व-ज्ञानवतः स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापार--निवृत्तिर् एव प्रपत्तिर्

इति सर्व-धर्म--स्व-रूप--त्याग-मात्रं साध्यत्वेन विधीयत

इति वदतां↩︎

There are some who hold that

prapatti is merely
refraining from one's own activity for protecting oneself

and that

what is enjoined for its accomplishment
is only the abandonment of all dharmas or upāyas.

↩︎

Hay algunos que sostienen que

Prapatti es simplemente abstenerse de la propia actividad para protegerse

y que

lo que se encarga de su logro
es solo el abandono de todos los dharmas o upāyas.

↩︎

इङ्गु तत्त्वज्ञानमुडैयवऩुक्कु स्वरक्षणार्थस्वव्यापारनिवृत्तिये प्रपत्तियाय् सर्वधर्मस्वरूपत्यागमात्रम् साध्यमाग विधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्बार्क्कु↩︎

पक्षान्तरत्तैयनुवदित्तु परिहरिक्किऱार् इङ्गु इत्यादिना । तत्त्वज्ञानमुडैयवऩुक्कु - मूलमन्त्रत्तिल् शिक्षितमाऩ अत्यन्तपारार्थ्यपारतन्त्र्यज्ञानमुडैयवऩुक्कु, स्वरक्षणार्थस्वव्यापार निवृत्तिये प्रपत्तियाय् - पारार्थ्यपारतन्त्र्यज्ञानम् उडैयवऩुक्कु स्वरक्षणार्थ-स्व-व्यापार-निवृत्तिय् आऩदु स्वतः प्राप्तमागैयाले,
अविधेयम् आऩ अदुवे प्रपत्ति-शब्द-वाच्यम् आय्,
सर्वधर्मस्वरूपत्याग-मात्रम् साध्यम् आग विधिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्बार्क्कु -↩︎

निवृत्ति-रूपत्वेऽपि साध्यत्वेन विहितस्य सर्व-धर्म-स्वरूप-त्यागस्यैव
स्व-रक्षणार्थ-स्व-व्यापारत्वात्
स्व-वचन-विरोधः,↩︎

The answer to this view is as follows:-

Even though it is abstention,
this abandonment of all dharmas is itself an activity or dharma of the person for his own protection
(and this would be inconsistent with their own words).↩︎

La respuesta a esta vista es la siguiente:-

Aunque es una abstención,
Este abandono de todos los dharmas es en sí mismo una actividad o dharma de la persona por su propia protección
(Y esto sería inconsistente con sus propias palabras).↩︎

निवृत्तिरूपमेयागिलुम् साध्यमागविधिक्कप्पट्ट सर्वधर्मत्यागन्दाऩ् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमागैयाले स्ववचनविरोधमुम्,↩︎

‘‘स्नात्वा भुञ्जीत’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् भुजिधातूत्तरविधिप्रत्ययत्तिऱ्कु स्नानविधितात्पर्यकत्वम्बोल् व्रजधातूत्तरविधिप्रत्ययत्तिऱ्कुम् सर्वधर्मस्वरूपत्याग विधितात्पर्यकत्वम् कॊण्डाल् विधिप्रत्ययवैयर्थ्यमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुमवर्क्कु, निवृत्तिरूपमेयागिलुमित्यादि परिहारपरम्। सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् अभावरूपमायिरुन्दालुम् अदु कृतिसाध्यमाग विधिक्कप्पट्टाल् अदुवे स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमाग मुडिगैयाल् इव्वङ्गसत्वे स्वरक्षणार्थस्वव्यापारनिवृत्तिरूपाङ्गिये घटियादागैयाल् सर्वधर्मस्वरूपत्यागपूर्वक स्वरक्षणार्थस्वव्यापार निवृत्तिरूपाङ्गिसिद्धिये विरुद्धमागैयाल् तऩ्ऩुडैय वाक्यमे विरुद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

साङ्ग-प्रपत्ति-विधायक-वाक्य-विरोधश् च प्रसज्यते ।↩︎

Further this view is in conflict also with the passage (quoted above) enjoining the performance of prapatti with its five aṅgas.↩︎

Además, esta opinión está en conflicto también con el pasaje (citado anteriormente)
que exige el rendimiento de Prapatti con sus cinco AṅGA.↩︎

साङ्गप्रपत्तिविधायकमाऩ वाक्यविरोधमुम् वरुम्।↩︎

विरोधान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् साङ्गेति । स्वरक्षणार्थस्वव्यापारनिवृत्तिये प्रपत्तियागिल् अङ्गपञ्चक सम्पन्नमाऩ भावरूपप्रपत्तियै विधिक्किऱ ‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृता’’ मॆऩ्गिऱ वचनविरोधम् दुष्परिहरमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

न सिद्धोपाय-ह्रासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्तिक्कु साधनत्वम् आदल्
सिद्ध-साधन-सहकारित्वम् आदल् कॊळ्ळिल्

सिद्धोपायम् आऩव् ईश्वरऩ्-उडैय
एकत्वं, सिद्धत्वं, परम-चेतनत्वं, परम-कारुणिकत्वं,
सर्व-शक्तित्वं, निरपेक्षत्वं मुदल् आऩ
स्वभाव-विशेषङ्गळुक्कु विरुद्धम् आम्

ऎऩ्ऩुम् प्रसङ्गङ्गळ्
श्रुति-स्मृति-विरोध--व्याप्ति-शून्यत्वादि-दोषङ्गळाले तर्काभासङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱै सत्-तर्कङ्गळ् आग निऩैक्किल्
उपासनत्तुक्क् इसैन्द साधन-भावादिगळिलुम्
इप्-प्रसङ्गङ्गळ् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनन् दाऩुम् साधनम् अऩ्ऱ्

ऎऩ्ऩिल्;

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्
उपासनत्तैयुम् धर्म-शब्दार्थमाग व्याख्यानम् पण्णुगैयाले स्ववचन-विरोधम् उण्ड् आम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सॆरुक्क्(=गर्व) अडक्कुगैक्क्(=दमनार्थम्) आग
वेण्डाच् चुमैगळैय्(=भारम्) ऎडुत्तुगैयाले
अन्य(→अर्जुनेतर)-परम् आऩव् उपदेशत्ताले
पिऱन्दव् अर्जुनऩ् बुद्धियाले
धर्मम् ऎऩ्ऱु तोऱ्ऱिऩ् अवऱ्ऱै
‘‘सर्वधर्मान्’’ ऎऩ्ऱ् अनुवदिक्किऱद्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘इज्याऽऽचार-दमाऽहिंसा-
दान-स्वाध्याय-कर्मणाम् ।
अयन् तु परमो धर्मो
यद् योगेनात्म-दर्शनम्॥’’
(याज्ञवल्क्य-स्मृतिः १-८),

(नीलमेघः (सं)21)

(विषयः22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वेषाम् एव धर्माणाम्
उत्तमो वैष्णवो विधिः।’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व ३६-२४),

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न विष्ण्व्-आराधनात् पुण्यं
विद्यते कर्म वैदिकम्॥’’
(व्यास-स्मृतिः)

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळाले परम-धर्मङ्गळ् आग प्रसिद्धङ्गळ् आऩ निवृत्तिधर्मङ्गळै "धर्मङ्गळ् अऩ्ऱ्" ऎऩ्ऱाल्

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कैमुतिक-न्यायत्ताले
प्रवृत्ति-धर्मङ्गळुम् धर्मङ्गळ् अऩ्ऱिक्के
सर्व-शास्त्रङ्गळुक्कुम् प्रामाण्यम् इल्लाद-बडिय् आय्
पर-बाह्य-कुदृष्टि-पक्षङ्गळिले प्रवेशम् आम्।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

प्रपत्तेः साधनत्वस्य सिद्ध-साधन-सहकारित्वस्य वाऽऽश्रवणं
सिद्धोपायस्येश्वरस्य
(उपायत्वेन) एकत्वं सिद्धत्वं परम-चेतनत्वं परम-कारुणिकत्वं
सर्व-शक्तित्वं निरपेक्षत्वम् इत्य्-आदि-स्वभाव-विशेष-विरुद्धं भवेत्

इत्य् एते प्रसङ्गाः श्रुति-स्मृति-विरोध--व्याप्ति-शून्यत्वादि-दोषैस् तर्काभासाः ।↩︎

The view held by some that

the regarding of prapatti as an upāya or as an auxiliary to Siddhopāya (for mokṣa )
is opposed to the doctrine that the Siddhopāya, namely, Iśvara, is the only upāya,
that He is already an existent upāya,
that He is the Supreme Sentient,
that He has supreme compassion, and omnipotence
and that He is independent of all others

-- this view is at variance with the śrutis and the smṛtis.
It is not based on any general proposition such as:

"Wherever an auxiliary condition is required,
there cannot be a single upāya"

and

"Where an accessory is required,
there is no independent doership".

Since there are these objections and others,
this view is based on fallacious reasoning.↩︎

La opinión sostenida por algunos que

La relación de Prapatti como un upāya o como auxiliar de siddhopāya (para mokṣa)
se opone a la doctrina de que el Siddhopāya, a saber, Iśvara, es el único upāya,
que él ya es un upāya existente
que él es el supremo sensible,
que tiene compasión suprema y omnipotencia
y que él es independiente de todos los demás

- Esta opinión está en desacuerdo con los Śrutis y los Smṛtis.

No se basa en ninguna propuesta general como:

"Donde sea que se requiera una condición auxiliar, no puede haber un solo upāya "

y

"Donde se requiere un accesorio,
No hay trabajos independientes ".

Ya que hay estas objeciones y otras,
Esta vista se basa en el razonamiento falaz.↩︎

प्रपत्तिक्कु साधनत्वमादल् सिद्धसाधनसहकारित्वमादल् कॊळ्ळिल् सिद्धोपायमाऩवीश्वरऩुडैय एकत्वं, सिद्धत्वं, परमचेतनत्वं, परमकारुणिकत्वं, सर्वशक्तित्वं, निरपेक्षत्वं मुदलाऩ स्वभावविशेषङ्गळुक्कु विरुद्धमामॆऩ्ऩुम् प्रसङ्गङ्गळ् श्रुतिस्मृतिविरोधव्याप्ति शून्यत्वादिदोषङ्गळाले तर्काभासङ्गळ्।↩︎

सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩ् इरुक्कच्चॆय्दे साङ्गमाऩ प्रपत्तिक्कुम् मोक्षसाधनत्वत्तैयो सिद्धोपायसहकारित्वादिगळैयो ऒप्पुक्कॊण्डाल् वादिगळ् सॊल्लुम् प्रसङ्गङ्गळॆल्लाम् तर्काभासङ्गळॆऩ्गिऱार् प्रपत्तिक्कु साधनत्वमादलित्यादिना । अवर्गळ् सॊल्लुम् प्रसङ्गत्तैयनुवदिक्किऱार् ईश्वरऩुडैय एकत्वमित्यादिना । प्रपत्तियैयुम् उपायमाग ऒप्पुक्कॊण्डाल् ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱ भगवन्निष्ठोपायैक्यत्तिऱ्कु विरुद्धमामॆऩ्ऱबडि। सिद्धत्वमिति । सिद्धोपायसहकारित्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डाल् सिद्धोपायत्तिऱ्कु किञ्चिदतिशयाधायकतया सहकारित्वम् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् तादृशातिशयविशिष्टवेषेण भगवाऩुक्कु साध्यत्वम् प्रसङ्गिप्पदाल् सिद्धत्वविरुद्धमा मॆऩ्ऱु करुत्तु। परमचेतनत्वमिति । साध्योपायाधीनातिशयभाक्त्वे अनन्याधीनधर्मत्वरूपमाऩ परमचेतनत्वम् घटियादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

परमकारुणिकत्वमिति । व्याजनिरपेक्षपरदुःखनिवर्तकत्वरूपमाऩ परमकारुणिकत्वम् उपायान्तरसापेक्षत्वे विरुद्धमामॆऩ्ऱबडि। सर्वशक्तित्वमिति । सहकार्यन्तरमनपेक्ष्य रक्षितुमशक्तत्वात् सर्वशक्तत्वम् कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु। निरपेक्षत्वमिति । शक्तस्यैव सतः सहकारि-सापेक्षत्वे निरपेक्षत्वम् पोमॆऩ्ऱु करुत्तु।
श्रुतीत्यादि ।
‘‘अमृतस्यैष सेतुः’’ ऎऩ्गिऱ श्रुति भगवाऩैये सिद्धोपायमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुक्कच्चॆय्देयुम्

‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’,

‘‘प्रणवो धनुश्शरो ह्यात्मा
ब्रह्म तल्लक्ष्यमुच्यते ।
अप्रमत्तेन वेद्धव्यं
शरवत् तन्मयो भवेत्॥’’

ऎऩ्गिऱ श्रुतिकळ्साध्योपायत्तैयुम् विधिक्कैयाल्
तद्विरुद्धमागच् चॊल्लुम् प्रसङ्गम् ऎल्लाम् तर्काभासमाम्।

अप्पडिये ‘‘मामेकं शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् भगवाऩैये उपायमाग विधित्तिरुक्कच् चॆय्देयुम्

‘‘भक्त्या परमया वाऽपि
प्रपत्त्या वा महामते ।
प्राप्योऽहं’’

ऎऩ्ऱु प्रपत्तियैयुम् साध्यमाऩ मोक्षसाधनमागच् चॊल्लियिरुप्पदाल् तद्विरुद्धमागैयाले वादिगळ् सॊल्लुम् प्रसङ्गङ्गळ् तर्काभासङ्गळ्। श्रुतियिलुम् स्मृतियिलुम् भक्तिप्रपत्तिकळ् भगवत्प्रसादनङ्गळाग विहितङ्गळाऩालुम् सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩुडैय एकत्वत्तिऱ्को, सिद्धत्वत्तिऱ्को विरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु। सहकारित्वपक्षेऽपि यत्र सहकारिसापेक्षत्वं, तत्र एकत्व सिद्धत्व परमचेतनत्वाभावः ऎऩ्गिऱ व्याप्त्यादिगळ् इल्लैयागैयालुम् इन्द प्रसङ्गङ्गळॆल्लाम् तर्काभासङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एतेषु सत्-तर्कत्वाभिमाने,
उपासने ऽभ्युपगतेषु साधन-भावादिष्व् अपि
एते प्रसङ्गाः प्रवर्तेरन् ॥↩︎

If it were considered sound reasoning,
it would mean that, even in upāsana,
whatever is accepted as auxiliary should be rejected as unnecessary.↩︎

Si se considerara un razonamiento sólido,
significaría que, incluso en upāsana,
Lo que sea aceptado como auxiliar debe ser rechazado como innecesario.↩︎

इवऱ्ऱै सत्तर्कङ्गळाग निऩैक्किल्उपासनत्तुक्किसैन्द साधनभावादिगळिलुमिप्प्रसङ्गङ्गळ् वरुम्।↩︎

इवैगळ् सत्तर्कङ्गळ् ऎऩ्ऱु निऩैत्ताल् प्रतिबन्दियाले अनिष्टमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱै सत्तर्कङ्गळाग निऩैक्किलिति । उपासनत्तुक्किसैन्द साधनभावादिगळिलुमिप् प्रसङ्गङ्गळ् वरुमिति । उपासनत्तै साधनमाग वादिगळुमिसैन्दिरुप्पदाल् अदऱ्कु साधनभावमुण्डाऩालुम् सिद्धोपायत्तिऱ्कुळ्ळ सिद्धत्वैकत्व परमचेतनत्वाद्यभावप्रसङ्गङ्गळ् अनिवार्यङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

"उपासनम् अपि साधनं ने"ति चेत्,
"सर्वधर्मान् परित्यज्य" इत्य्-अत्रोपासनस्यापि धर्म-शब्दार्थत्वेन व्याख्यानात्
स्व-वचन-विरोधः स्यात् ॥↩︎

If it were further argued that even upāsana is not a means or upāya,
it would be inconsistent with what has been stated elsewhere by those who hold this view,
for while commenting on the passage,

"Having given up all dharmas,
seek refuge under me",

they interpret the word dharma as upāsana or upāya for the attainment of mokṣa.↩︎

Si se argumentó además que incluso Upāsana no es un medio o upāya,
Sería inconsistente con lo que ha sido declarado en otra parte por aquellos que tienen este punto de vista,
para mientras comenta sobre el pasaje,

"Habiendo renunciado a todos los dharmas,
buscar refugio debajo de mi ",

Interpretan la palabra dharma
como upāsana o upāya para el logro de mokṣa.↩︎

उपासनन्दाऩुम् साधनमऩ्ऱॆऩ्ऩिल्; ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुपासनत्तैयुम् धर्मशब्दार्थमाग व्याख्यानम् पण्णुगैयाले स्ववचन विरोधमुण्डाम्।↩︎

उपासनत्तिऱ्कु साधनत्वत्तै अङ्गीकरित्तालुम् इप्प्रसङ्गङ्गळ् वरुगैयाल् उपासनम् साधनमऩ्ऱॆऩ्बदु इष्टम् ताऩॆऩ्ऩिल्; वादिगळिऩ् चरमश्लोक व्याख्यान विरोधत्तैक्काट्टुगिऱार् उपासनन्दाऩुम् साधनमऩ्ऱॆऩ्ऩिलित्यादिना । उपासनत्तैयुम् धर्मशब्दार्थमाग व्याख्यानम् पण्णुगैयाले स्ववचनविरोधमुण्डामिति । ‘‘सर्वधर्मान्परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अलौकिक श्रेयस्साधनङ्गळाऩ इतरधर्मङ्गळुक्कुप्पोल् अलौकिकश्रेयस्साधनमाऩ उपासनरूपधर्मत्तिऱ्कुम् स्वरूपतः त्यागम् विहिदमॆऩ्ऱु सॊल्लुवदऱ्काग उपासनत्तुक्कु साधनभावत्तै (अदावदु) अलौकिकश्रेयोरूपमोक्षसाधनत्वत्तै अभ्युपगमम् पण्णिच्चॊऩ्ऩ व्याख्यानरूप स्ववचनत्तिऱ्कु विरोधमुण्डामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

गर्व-दमनार्थम् अनपेक्षित-भारस्यारोपणेन
+अन्य-परात् शास्त्रात्
जातया ऽर्जुन-बुद्ध्या
धर्मत्वेन प्रतीतत्वात्
"सर्व-धर्मान्" इत्य् अनुवाद

इति चेत --↩︎

If they contend that

in order to remove Arjuna's haughtiness,
Śrī Kṛṣṇa prescribes unnecessary burdens
and uses the word dharma to mean
what Arjuna, in his delusion or inability to understand the real purport of the teaching, considers as necessary upāyas
in the phrase "all dharmas",

(the answer is as follows):↩︎

Si sostienen eso

Para eliminar la arrogancia de Arjuna,
Śrī Kṛṣṇa prescribe cargas innecesarias
y usa la palabra dharma para significar
Que Arjuna, en su engaño o incapacidad para comprender el verdadero significado de la enseñanza,
considera como necesarias upāyas
en la frase "todos los dharmas",

(La respuesta es la siguiente):↩︎

सॆरुक् कडक्कुगैक्काग वेण्डाच् चुमैगळैयॆडुत्तुगैयाले अन्यपरमाऩवुपदेशत्ताले पिऱन्दव् अर्जुनऩ् बुद्धियाले धर्ममॆऩ्ऱु तोऱ्ऱिऩवऱ्ऱै ‘‘सर्वधर्मान्’’ ऎऩ्ऱनुवदिक्किऱदॆऩ्ऩिल्;↩︎

वस्तुवृत्त्या उपायङ्गळल्लाद कर्मयोगज्ञानयोग भक्तियोगङ्गळैये गीतैयिल् अर्जनऩुडैय गर्वत्तैयडक्कुगैक्काग उपायङ्गळाग विधित्तिरुप्पदाल् अन्द विधियिऩाले भ्रान्तऩाऩ अर्जुनऩुडैय बुद्धियाले धर्मङ्गळाग गृहीतङ्गळाऩ कर्मयोग ज्ञानयोग भक्तियोगङ्गळै धर्मत्वेनानुवादम् पण्णि तत्त्यागत्तै इव्विडत्तिल् विधिक्किऱबडियाल् तदनुसारेण उपासनत्तैयुम् धर्मकोटियिल् निवेशम् पण्णि व्याख्यानम् पण्णिऩदेयॊऴिय, वस्तुतः व्याख्याताविऱ्कु उपासनम् धर्ममाग अभिमतमऩ्ऱॆऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् सॆरुक्कडक्कुगैक्काग इत्यादिना ।↩︎

‘‘इज्याऽऽचार-दमाऽहिंसा-
दान-स्वाध्याय-कर्मणाम् ।
अयन् तु परमो धर्मो
यद् योगेनात्म-दर्शनम्॥’’
(याज्ञवल्क्य-स्मृतिः १-८),

↩︎

योगः, आत्म-साक्षात्कारः↩︎

It is stated (in Yagnyavalkya Smṛti 1-8):--

"The adoration of the Lord, personal purity,
control of the senses, non-violence,
giving in charity, repeating the Vedas, other Vedic rites -
among all these, having a vision of the Supreme Being by karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga is the highest dharma".

↩︎

Se dice (en Yagnyavalkya smṛti 1-8):-

"La adoración del Señor, pureza personal,
control de los sentidos, no violencia,
Dar en caridad, repitiendo los Vedas, otros ritos védicos -
Entre todos estos, tener una visión del ser supremo de Karma Yoga, Jñāna Yoga y Bhakti Yoga es el Dharma más alto ".

↩︎

‘‘इज्याऽऽचारदमाऽहिंसादानस्वाध्यायकर्मणाम् ।
अयन्तु परमो धर्मो यद्योगेनात्मदर्शनम्॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति १-८),↩︎

इप्पडिनिवृत्तिधर्मङ्गळाऩ उपासनादिगळुम् धर्ममऩ्ऱॆऩ्ऱाल् प्रवृत्तिधर्मङ्गळुक्कु कैमुतिकन्यायत्ताले धर्मत्वाभावमुम् सर्वशास्त्रत्तिऱ्कुम् प्रामाण्याभावमुम्, अदऩाल् प्रामाण्यमिल्लाद बाह्यकुदृष्टिमतङ्गळिल् प्रवेशमुमुण्डामॆऩ्ऱुबरिहरिक्किऱार् इज्याऽऽचारदमाऽहिंसादानस्वाध्यायकर्मणामित्यादिना ।
इज्या – भगवदाराधनम्, आचारः – सन्ध्याद्यनुष्ठानम्, दमः – इन्द्रियनिग्रहः प्रसिद्धः ।
अहिंसा – उत्तरकालत्तिल् अतिशयित-सुखत्तिऱ्कु हेतुव् अल्लाद तात्-कालिक-दुःख-जनक-व्यापारो हिंसा, तद्भिन्नः ।
इदऩाल् यागत्तिल् पशु-विशसनादिगळुम्,
लोकत्तिल् चिकित्सादिगळुम् हिंसैय् अऩ्ऱ् ऎऩ्ऱु सूचितम्।(5)
दानं – स्वकीयस्य द्रव्यस्य परस्वत्वापादनम्।
स्वाध्यायः – वेदाध्ययनम्,
कर्मणां – एतादृशकर्मङ्गळैक् काट्टिलुम्, पञ्चम्यर्थे षष्ठी ।

योगेनेति । योगेनात्मदर्शनम् इति यत्,
अयन्तु परमो धर्म इत्यन्वयः ।
इङ्गु योगशब्दम् ज्ञानयोगम् भक्तियोगम् इव्विरण्डैयुम् सॊल्लुगिऱदु।
अभेदे तृतीया ।
आत्मदर्शनशब्दम् स्वात्मसाक्षात्कारत्तैयुम् भगवत्साक्षात्कारत्तैयुम् सॊल्लुगिऱदु।
अयन्तु – इन्द दर्शनमे, परमो धर्मः – परो मा यस्मात् परमः । सर्वोत्कृष्टमाऩ धर्मम् ऎऩ्ऱ बडि।↩︎

‘‘सर्वेषाम् एव धर्माणाम्
उत्तमो वैष्णवो विधिः।’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व ३६-२४),

↩︎

Again it is said -

"Among all dharmas, the dharma which consists in the adoration of Viṣṇu is the highest,
for He protects His devotee as if he were His own body"; (5)

↩︎

De nuevo se dice -

"Entre todos los dharmas,
el dharma que consiste en la adoración de Viṣṇu es el más alto,
porque protege a su devoto como si fuera su propio cuerpo "; (5)

↩︎

‘‘सर्वेषामेव धर्माणामुत्तमो वैष्णवो विधिः’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व ३६-२४),↩︎

विधीयत इति विधिः । वैष्णवविधिः – विष्णुसम्बन्धितया विहितमाऩ धर्मम्। उत्तमः – सर्वोत्कृष्टः, विष्ण्वाराधनत्तैक्काट्टिलुम् वेदविहितमाऩ पुण्यकर्ममिल्लैयॆऩ्गै।↩︎

‘‘न विष्ण्व्-आराधनात् पुण्यं
विद्यते कर्म वैदिकम्॥’’
(व्यास-स्मृतिः)

↩︎

and further,

"There is no other karma enjoined in the Vedas for the expiation of sins
than the adoration of Viṣṇu".

↩︎

y además,

"No hay otro karma orientado en los Vedas para la expiación de los pecados
que la adoración de Viṣṇu ".

↩︎

‘‘न विष्ण्वाराधनात्पुण्यं विद्यते कर्मवैदिकम्’’
(व्यासस्मृति)↩︎

इत्य्-आदिभिः परम-धर्मत्वेन प्रसिद्धानां निवृत्ति-धर्माणां धर्मत्वाभावे प्रतिपादिते↩︎

If those well-known dharmas which are described as supreme
and which are activities for mokṣa of the nature of abstention from worldly action,
are stated to be no dharmas,↩︎

Si los conocidos dharmas que se describen como supremos
y que son actividades para mokṣa de la naturaleza de la abstención de la acción mundana,
se dice que no son dharmas,↩︎

इत्यादिगळाले परमधर्मङ्गळाग प्रसिद्धङ्गळाऩ निवृत्तिधर्मङ्गळै धर्मङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱाल्↩︎

कैमुतिक-न्यायेन प्रवृत्ति-धर्माणाम् अपि धर्मत्वाभाव-प्रसङ्गेन सर्व-शास्त्राणां प्रामाण्याभाव-र्प्रसङ्गात्
पर-बाह्य--कु-दृष्टि-पक्षेषु प्रवेशः स्यात् ।↩︎

much more so would the dharmas prescribed for worldly ends cease to be dharmas,
and none of the śāstras would carry any authority or weight.
Those who hold those views would then line up with atheists and heretics.↩︎

Mucho más, los Dharmas prescribidos para los extremos mundanos dejarían de ser dharmas,
y ninguno de los Śāstras llevaría ninguna autoridad o peso.
Aquellos que sostienen esos puntos de vista se alinearían con ateos y herejes.↩︎

कैमुतिकन्यायत्ताले प्रवृत्ति-धर्मङ्गळुम् धर्मङ्गळऩ्ऱिक्के सर्वशास्त्रङ्गळुक्कुम् प्रामाण्यमिल्लादबडियाय् परबाह्यकुदृष्टिपक्षङ्गळिले प्रवेशमाम्।↩︎

चरम-श्लोक-विरोधो न

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् उपासनादिगळ् पोले
शरण-वरणमुम् धर्म-शब्द-वाच्यम् आगैयाले
इङ्गु सर्व-शब्द-सङ्कोचं वारामैक्क् आग
इदुवुम् साधनत्व-वेषत्ताले त्याज्यम् अऩ्ऱो?

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् प्रपत्तिक्कुम् साधनत्वम् आदल्
सिद्ध-साधन-सहकारित्वम् आदल्
कॊळ्ळुगैय् इव्व्-अवचनन्-दऩक्कुम् विरुद्धम् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

साक्षात्-साधनत्व-बुद्धियै विड वेणुम्

ऎऩ्ऩुम् पोदु भक्तियोगादिगळिलुम् तुल्यम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रसादनत्व-वेषत्तालुम् धर्मत्वम् इदुक्कु विड-वेणुम्

ऎऩ्ऩिल्;
सर्व-शब्द-सङ्कोचम् वारामैक्क् आगवे

२८‘‘कृष्णं धर्मं सनातनम्’’(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
धर्मम् आऩ सिद्धोपायत्तिलुम्,
साधनत्व-बुद्धियै विड-प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्-वाक्यत्तिल् प्रतिपाद्यम् आऩ धर्मत्तैय् ऒऴिन्द धर्मङ्गळ् अऩ्ऱो त्याज्यङ्गळ् आवऩव्

ऎऩ्ऩिल् -
इङ्गु विहितैय् आऩ शरणागतियिलुम् तुल्यम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

अथापि उपासनादेर् इव
शरण-वरणस्यापि धर्म-शब्द-वाच्यत्वाद्
इदम् अपि साधनत्व-वेषेण त्याज्यं किल ।

↩︎

It may be asked:

(The words in the Gita are): "Give up all dharmas".
In order that the meaning of the word ‘all’ may not be contracted or reduced in application,
since the seeking of the Lord's protection is also denoted by the word dharma just like upāsanas,
should it not also be given up, in as much as it is also an upāya or sādhana?

↩︎

Se puede preguntar:

(Las palabras en el Gita son): "Renuncia a todos los dharmas".
Para que el significado de la palabra "todo" no se contraiga o se reduzca en la aplicación,
Dado que la búsqueda de la protección del Señor también
se denota por la palabra dharma como upāsanas,
¿No debería ser abandonado, tanto como también es un upāya o sādhana?

↩︎

आऩालुम् उपासनादिगळ् पोले शरण-वरणमुम् धर्मशब्दवाच्यमागैयाले इङ्गु सर्वशब्दसङ्कोचं वारामैक्काग इदुवुम् साधनत्व वेषत्ताले त्याज्यमऩ्ऱो;↩︎

इप्पडि उपासनत्तिऱ्कुम् अदुबोले प्रपत्तिक्कुम् श्रेयस्साधनत्वत्तैयुम्,
सिद्धसाधनसहकारित्वत्तैयुम् ऒप्पुक् कॊण्डालुम्
चरमश्लोकत्तिल् सर्वशब्दत्तिऱ्कु सङ्कोचम् वारामैक्क् आग
प्रपत्तिरूपधर्मत्तिऱ्कुम् स्वरूपतः त्यागम् विहिदम् ऎऩ्ऱु इसैयवेण्डुमागैयाले
इन्द चरमश्लोकत्तोडु विरोधम् वारादोव्
ऎऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् आऩालुमित्यादिना ।↩︎

[[२१०]]

अतः प्रपत्तेः, साधनत्वस्य सिद्ध-साधन-सहकारित्वस्य वा ऽभ्युपगमः
एतद्-वचन-विरुद्धः किल

इति चेत्↩︎

Similarly to consider prapatti as a sādhana, or upāya or an auxiliary condition
is at variance with the words in the Gita:
"Give up all dharmas or upāyas.".

↩︎

De manera similar, considerar a Prapatti como un sādhana, o upāya o una condición auxiliar
está en desacuerdo con las palabras en el Gita:
"Renuncia a todos los dharmas o upāyas".

↩︎

आगैयाल् प्रपत्तिक्कुम् साधनत्वमादल् सिद्धसाधनसहकारित्वमादल् कॊळ्ळुगै यिव्वचनन्दऩक्कुम् विरुद्धमऩ्ऱोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

आऩालुम् - भक्तिक्कुम् प्रपत्तिक्कुम् साधनत्वादिगळै ऒप्पुक्कॊण्डालुम्, साधनत्वमादल्सिद्धसाधनसहकारित्वमादल् कॊळ्ळुगै इव्वचनम् तऩक्कुम् विरुद्धमऩ्ऱोव् ऎऩ्ऩिलिति । कीऴ्च्चॊऩ्ऩ प्रमाणङ्गळाले भक्तिक्कुप्पोले प्रपत्तिक्कुम् साधनत्वत्तै ऒप्पुक्कॊण्डालुम् अदु साधनङ्गळॆल्लाम् त्याज्यमॆऩ्गिऱ ‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्बदोडु विरुद्धमामॆऩ्बदु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

-- अत्र साक्षात्-साधनत्व-बुद्धेस् त्याज्यत्वे विवक्षिते
भक्ति-योगादिष्व् अपि तत् तुल्यम् ।↩︎

We ask in reply :-
"(What do you really mean?)
If you mean that we should adopt the upāya giving up the thought that it will directly and by itself lead to the end in view,
it applies also equally to bhakti yoga.↩︎

Preguntamos en respuesta:-
"(¿Qué quieres decir realmente?)
Si te refieres a que debemos adoptar el upāya dando la idea de que directamente y por sí solo conducirá al final a la vista,
Se aplica también a Bhakti Yoga.↩︎

इङ्गु साक्षात्साधनत्व बुद्धियैविड वेणुमॆऩ्ऩुम् पोदु भक्तियोगादिगळिलुम् तुल्यम्।↩︎

प्रपत्तियिल् साक्षान्मोक्षसाधनत्वबुद्धियै विडवेण्डुमो? उत परम्परया मोक्षसाधनत्वबुद्धियै विडवेण्डुमो? ऎऩ्गिऱ विगल्बत्तै हृदि निधाय आद्यपक्षत्तिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु साक्षान्मोक्षसाधनत्वबुद्धियै विडवेण्डुमॆऩ्ऩुम् पोदु इत्यादिना । भक्तियोगादिगळिलुम् तुल्यमिति । भक्तियोगादिगळुक्कुम् साक्षात्साधनत्वमिल्लैयागैयाल् साक्षात्साधनत्व बुद्धित्यागपूर्वकानुष्ठानम् भक्तियोगादिगळुक्कुम् साधारणमागैयाल् प्रपत्तिये सर्वधर्मत्यागपूर्वकम् अनुष्ठेयमॆऩ्गिऱ भगवदभिमतम् सिद्धियादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रसादनत्व-वेषेणापि धर्मत्वम् अस्य त्याज्यम्

इति चेत् — सर्व-शब्द-संकोचाप्रसङ्गार्थम् एव,

२८‘‘कृष्णं धर्मं सनातनम्’’(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या धर्म-भृते सिद्धोपायेऽपि साधनत्व-बुद्धिस् त्याज्या प्रसज्येत ॥↩︎

If it is meant that we should give up the thought of prapatti being a dharma
even for winding the grace of the Lord, we answer,
In that case, you will have to give up even the thought that Siddhopāya, namely,

"Śrī Kṛṣṇa, is the eternal dharma or upāya ",

in order that the meaning of all in all dharmas may not suffer reduction of application.(5)↩︎

Si se entiende que debemos renunciar a la idea de que Prapatti sea un dharma
Incluso para enrollar la gracia del Señor, respondemos,
En ese caso, tendrás que renunciar incluso a la idea de que Siddhopāya, a saber,

"Śrī kṛṣṇa, es el dharma eterno o upāya",

Para que el significado de todos en todos los dharmas no sufra reducción de la aplicación.(5)↩︎

प्रसादनत्ववेषत्तालुम् धर्मत्वमिदुक्कु विडवेणुमॆऩ्ऩिल्; सर्वशब्दसंकोचम् वारामैक्कागवे २८‘‘कृष्णं धर्मं सनातनम्’’(भारतम् आरण्य-पर्व ७१-१२३) इत्यादिगळिऱ्पडिये धर्ममाऩ सिद्धोपायत्तिलुम्, साधनत्वबुद्धियै विड प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

द्वितीयपक्षत्तै प्रतिबन्दियाले निरसिक्किऱार् प्रसादनत्ववेषत्तालुम् धर्मत्वमिदुक्कु विडवेणुमॆऩ्ऩिलिति । प्रतिबन्दियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् सर्वशब्दसङ्कोचम् वारामैक्कागवे इत्यादिना । धर्ममाऩ - सनातनधर्ममाऩ, सिद्धोपायत्तिलुम् - सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩिडत्तिलुम्, साधनत्वबुद्धियै विड प्रसङ्गिक्कुमिति । साधनत्वबुद्धिसामान्यत्तै विडवेण्डुमॆऩ्बदु ‘‘सर्व धर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमागिल् सनातनधर्ममाऩ भगवाऩिडत्तिले युळ्ळ साधनत्वबुद्धियैयुम् विड प्रसङ्गिक्कु मॆऩ्ऱबडि।↩︎

एतद्-वाक्य-प्रतिपाद्य-धर्म-व्यतिरिक्ताः किल त्याज्या भवन्न्ति

इति चेत्
— इदमत्र विहितायां शरणागताव् अपि तुल्यम् ।↩︎

If it is argued that

what are to be abandoned
are all dharmas other than the one described in this passage - (namely, the Carama śloka ),

the same answer might be given
in support of the performance of śaraṇāgati which is prescribed in this very passage: (saranam vraja).↩︎

Si se argumenta que

que se abandonan
son todos los dharmas distintos de los descritos en este pasaje: (es decir, el carama Śloka),

La misma respuesta podría ser dada
En apoyo del desempeño de Śaraṇāgati, que se prescribe en este mismo pasaje: (Saranam Vraja).↩︎

इव्वाक्यत्तिल् प्रतिपाद्यमाऩ धर्मत्तैयॊऴिन्द धर्मङ्गळऩ्ऱो त्याज्यङ्गळावऩ वॆऩ्ऩिल् - इङ्गु विहिदैयाऩ शरणागतियिलुम् तुल्यम्।↩︎

इप् प्रतिबन्दिक्कु प्रतिवादिमुखत्ताले समाधानत्तै वचिप्पिक्किऱार् इव् वाक्यत्तिलित्यादिना । इव् वाक्यत्तिल् - चरमश्लोकपूर्वार्धरूपमाऩ

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य
मामेकं शरणं व्रज’’

ऎऩ्गिऱ इव्वाक्यत्तिल्, प्रतिपाद्यम् आऩ धर्मत्तैय् ऒऴिन्द धर्मङ्गळऩ्ऱो इति । इव्वाक्यत्तिल् शरणमाग प्रतिपादिक्कप्पट्ट (अदावदु) मोक्षसाधनमागच् चॊल्लप् पट्ट धर्मत्तै यॊऴिन्द धर्मङ्गळऩ्ऱो? भगवाऩैक्काट्टिलुम् व्यतिरिक्तङ्गळाऩ धर्मङ्गळऩ्ऱो ऎऩ्ऱबडि। त्याज्यङ्गळावऩ वॆऩ्ऩिलिति । नी सर्वधर्मङ्गळैयुम् विडु, भगवाऩ् ऒरुवऩैये धर्ममाग अडै। (अदावदु) उपायमाग अडै, ऎऩ्ऱु ऒरु वाक्यमिरुन्दाल् अदिल् अडैयुम्बडि सॊऩ्ऩ धर्मत्तैक्काट्टिलुंव्यतिरिक्तङ्गळागवऩ्ऱो विडुम्बडि सॊऩ्ऩ सर्वधर्मङ्गळिरुक्कवेण्डुम्। आगैयाल् सर्वधर्मशब्दत्तै भगवद्व्यतिरिक्तधर्मपरमागवे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऩिलॆऩ्ऱबडि। इङ्गु विहिदैयाऩ शरणागतियिलुम् तुल्यमिति । इङ्गु - इन्द वाक्यत्तिल्, विहिदैयाऩ - अवश्यकर्तव्यमाग विधिक्कप्पट्ट। शरणागतियिलुम् - शरणवरणरूपसाध्योपायत्तिलुम्, तुल्यम् - इन्द न्यायम् तुल्यमॆऩ्ऱबडि। इन्द वाक्यत्तिल् नी सर्वत्तैयुम् विडु; भगवाऩैये उपायमाग शरणवरणम् पण्णु ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल् सर्वधर्मपरित्यागशब्दत्ताले विहिदमाऩ शरणवरणरूप प्रपत्तिव्यतिरिक्त सर्वधर्मपरित्यागमे सॊल्लप् पडुगिऱदॆऩ्ऱु प्रतिवादियुम् अभ्युपगमम् पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

सिद्धोपायोपकारकत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनादिगळैप् पोले
तऩक्क् उत्पादकम् आगव् आदल्, वर्धकम् आगवादल्, सहकारिय् आगव् आदल्, द्वारम् आगव् आदल्
ऒऩ्ऱाल् अपेक्षैय् अऱुम् बडि
नित्यम् आय् उपचयापचय-रहितम् आय्,

सर्वदा-परिपूर्णम् आऩ सहज-कारुण्यादिगळैय् उडैत्त् आय्

सङ्कल्पम् उण्ड् आऩ पोदु
द्वार-निरपेक्षम् आग कार्यम् पिऱक्कुम् बडि
सत्य-संकल्पम् आय् इरुक्किऱ सिद्धोपायत्तुक्कु

भक्ति-प्रपत्तिगळ् ऎव्व् आकारत्ताल् उपकारकङ्गळ् आग् इऩ्ऱऩव्?

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् अनादिय् आऩ अपचार-परं-परैयालेय् उत्पन्नम् आय्
संसार-हेतुव् आय्क् किडक्किऱ निग्रहत्तै शमिप्पित्तुक् कॊण्ड् उपकरिक्किऩ्ऱऩ।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै फलान्तरत्तुक्क् उपायङ्गळ् आम् बोदु
ज्योतिष्-टोमादिगळैप् पोले
तत्-तद्-अनुगुण-प्रीति-विशेषङ्गळैय् उत्पादित्तुक् कॊण्डम् मुखत्ताले
उपकारकङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

उपासनादिवत् स्वस्योत्पादक-रूपेण, वर्धक-रूपेण, सहकारि-रूपेण, द्वार-रूपेण वा
किम् अपि यथा स्वेन नापेक्ष्येत
तथा नित्यस्योपचयापचय-रहितस्य

सर्वदा-परिपूर्णस्य सह-ज-कारुण्यादिमतः
संकल्पे सति द्वार-निरपेक्ष-कार्य-जननौपयिक--सत्य-संकल्पवतः
सतः सिद्धोपायस्य
भक्ति-प्रपत्ती केनाकारेणोपकारिके भवत

इति चेत् —↩︎

A further doubt might arise as follows:-

“Upāsanas, as upāyas, require that they should be originated or started;
upāsanas have to be promoted to higher and higher perfection;
upāsanas require the fulfilment of auxiliary conditions -
Not so, this upāya, namely Bhagavān.
He does not require to be originated or increased in intensity
nor does He require any auxiliary help or means of approach.
He is eternal, has neither growth nor decay
and has always such qualities as full and perfect compassion
which are of His very nature.
Without any means of approach,
He is ever existent as an upāya and is of irresistible might:
Of what use, then, are bhakti and prapatti in His case ?"

↩︎

Podría surgir una mayor duda de la siguiente manera:-

“Upāsanas, como upāyas, requieren que se originaran o iniciaran;
upāsanas tienen que ser promovidos a una perfección cada vez mayor;
upāsanas requieren el cumplimiento de las condiciones auxiliares -
No es así, esto upāya, a saber, bhagavān.
No requiere ser originado o aumentado en intensidad
Tampoco necesita ninguna ayuda o medios auxiliares de enfoque.
Él es eterno, no tiene crecimiento ni descomposición
y siempre tiene cualidades como compasión completa y perfecta
que son de su propia naturaleza.
Sin ningún medio de enfoque,
Él siempre existe como un upāya y es de poder irresistible:
¿De qué sirve, entonces, Bhakti y Prapatti en su caso? "

↩︎

उपासनादिगळैप्पोले तऩक्कुत्पादकमागवादल्, वर्धकमागवादल्, सहकारियागवादल्, द्वारमागवादलॊऩ्ऱालपेक्षैयऱुम्बडि नित्यमाय् उपचयापचयरहितमाय् सर्वदापरिपूर्णमाऩ सहजकारुण्यादिगळैयुडैत्ताय् सङ्कल्पमुण्डाऩ पोदु द्वारनिरपेक्षमाग कार्यम् पिऱक्कुम्बडि सत्यसंकल्पमायिरुक्किऱ सिद्धोपायत्तुक्कु भक्तिप्रपत्तिकळ् ऎव्वागारत्तालुपकारकङ्गळागिऩ्ऱऩवॆऩ्ऩिल्;↩︎

सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩुक्कु साध्योपायङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळ् ऎप्पडि उपकरिक्किऩ्ऱऩवॆऩ्बदै प्रश्नपूर्वकमुपपादिक्किऱार् उपासनादिगळैप्पोले तऩक्कु उत्पादकम् आगव् आदल् इत्यादिना । उपासनादिगळैप् पोले ऎऩ्बदु व्यतिरेकदृष्टान्तम्। कार्यङ्गळाऩ उपासनादिगळ् ऎप्पडि स्वोत्पादकापेक्षङ्गळो अप्पडि नित्यमाऩ सिद्धोपायम् स्वोत्पादकापेक्षमऩ्ऱॆऩ्ऱबडि। वर्धकमागवादलिति । उपचयापचयमिल्लामैयाल् वर्धकापेक्षमुमऩ्ऱॆऩ्ऱबडि। सहकारि-यागवादलिति । सर्वदा परिपूर्णमागैयाल् सहकार्यपेक्षमुमऩ्ऱु ऎऩ्गै। द्वारमागवादलिति । तऩक्कु सङ्गल्बमुण्डाऩबोदु द्वारनिरपेक्षमाग कार्यम् पिऱक्कुम्बडि सत्यसङ्कल्पऩायिरुप्पदाल् द्वारापेक्षमुमऩ्ऱॆऩ्ऱबडि। सिद्धोपायत्तिऱ्कु - इप्पडि इरुक्किऱ सिद्धोपायत्तिऱ्कु, भक्तिप्रपत्तिकळ् - साध्योपायङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळ्, ऎव्वाकारत्तालुपकारकङ्गळागिऩ्ऱऩ वॆऩ्ऩिलिति ।↩︎

इमे अनाद्य्-अपचार-परम्-परयोत्पन्नस्य संसार-हेतु-भूतस्य
सतो निग्रहस्य शमनेनोपकुरुतः ।↩︎

The answer is that they help to obtain remission of the punishment
which is the cause of saṁsāra
and which has been inflicted for beginningless and successive acts of offence.↩︎

La respuesta es que ayudan a obtener la remisión del castigo
cual es la causa de saṁsāra
y que ha sido infligido por actos de ofensa sin principios y sucesivos.↩︎

इवैयनादियाऩ अपचारपरंपरैयाले युत्पन्नमाय् संसार हेतुवाय्क्किडक्किऱ निग्रहत्तै शमिप्पित्तुक्कॊण्डुपकरिक्किऩ्ऱऩ।↩︎

ओर् आकारत्तालुम् उपकारकङ्गळागादॆऩ्बदु प्रश्नाभिप्रायम्। उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवै इत्यादिना । निग्रहत्तै शमिप्पित्तुक् कॊण्डु उपकरिक्किऩ्ऱऩ इति । इन्द साध्योपायङ्गळ् सिद्धोपायप्रसादजनकङ्गळाय्, अनाद्यपराध परम्पराजनित भगवन्निग्रहत्तैप् पोक्कडित्तुक्कॊण्डु उपकारकङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

एते फलान्तरोपायत्व-दशायां
ज्योतिष्-टोमादिवत् तद्-अनुगुण-प्रीति-विशेषम् उत्पाद्य
तन्-मुखेनोपकारिके भवतः ।↩︎

When these upāyas are adopted for other benefits (than mokṣa ) (for instance, svarga),
they generate favourable dispositions (in the Lord)
suited to the attainment of the respective benefits,
just like Jyotishtoma and the like
and thus serve as aids.↩︎

Cuando estos upāyas se adoptan para otros beneficios (que mokṣa) (por ejemplo, svarga),
Generan disposiciones favorables (en el Señor)
adecuado para el logro de los beneficios respectivos,
Al igual que jyotishtoma y similares
y así servir como accesorios.↩︎

इवै फलान्तरत्तुक्कुपायङ्गळाम्बोदु ज्योतिष्टोमादिगळैप् पोले तत्तदनुगुण प्रीतिविशेषङ्गळै युत्पादित्तुक्कॊण्डम्मुखत्ताले उपकारकङ्गळाम्।↩︎

इन्द भक्तिप्रपत्तिकळ् फलान्तरत्तिऱ्कु साधनमागुम् प्रकारत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इवै फलान्तरत्तिऱ्कु इत्यादिना । ज्योतिष्टोमादिगळैप्पोले तत्तदनुगुणप्रीतिविशेषङ्गळैयुत्पादित्तुक्कॊण्डु इति । स्वर्गफलत्तिऱ्काग ज्योतिष्टोमादिकर्मङ्गळैच्चॆय्दाल् अवैगळ् सिद्धोपायऩाऩ भगवाऩुक्कु ‘‘स एनं प्रीतः प्रीणाति’’ ऎऩ्गिऱबडि प्रीतिविशेषत्तै युण्डुबण्णिक्कॊण्डु फलजननत्तिल् उपकारकङ्गळागिऱदुगळ्। अप्पडिये स्वर्गादिफलान्तरत्तिऱ्काग अनुष्ठिक्कप्पट्ट भक्तिप्रपत्तिकळ् सिद्धोपायत्तिऱ्कु ज्योतिष्टोमाद्यनुष्ठानजनितमाऩ प्रीतिक्कु सदृशमाऩ प्रीतिविशेषत्तै युण्डुबण्णिक्कॊण्डु सिद्धोपायत्ताले स्वर्गादिफलान्तरसाधने उपकारकङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

सिद्धोपाय-कृत्य-निरूपणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुवुक्कु साध्योपायङ्गळ् आगिऱ व्याज-मात्रत्ताले
शान्त-निग्रहम् आऩ सिद्धोपायम्
निग्रह-फलम् आऩ ज्ञान-सङ्कोचादिगळैक् कऴित्तु परिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्त-फलत्तैक् कॊडुत्तु
यावद्-आत्म-भाविय् आग उपकरिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

मुमुक्षुविऩ्-उडैय सर्वानिष्ट-निवृत्ति-पूर्वकम् आय्
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्तम् आऩ फल--परं-परैय् ऎल्लाम्
सिद्धोपाय-कार्यम्

ऎऩ्ऱुम्

(सिद्धोपायः) प्रसादनम् आऩ साध्योपायम् अडिय् आग वरुगिऱद्

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळ् इरण्डुम् सु-सङ्गतङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

मुमुक्षोः साध्योपाय-रूप-व्याज-मात्रेण शान्त-निग्रहः सिद्धोपायो
निग्रह-फलानि ज्ञान-सङ्कोचादीनि विनिवर्त्य
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्त-फलं प्रदाय
तद् यावद्-आत्म-भावि यथा स्यात्
तथोपकरोति ।↩︎

In the case of the man who desires mokṣa,
they, as vyāja or Sādhyopāya, cause appeasement in Siddhopāya
so as to cancel the punishment
and then to remove the contraction of knowledge and the like due to that punishment,
so that Siddhopāya or the Lord confers (on the person) benefits
extending up to perfect service.

It is in this way these upāyas help
as long as the self lasts.↩︎

En el caso del hombre que desea mokṣa,
Ellos, como Vyāja o Sādhyopāya, causan apaciguamiento en Siddhopāya
para cancelar el castigo
y luego para eliminar la contracción del conocimiento y similares debido a ese castigo,
para que Siddhopāya o el Señor confieran (en la persona) beneficios
extendiéndose al servicio perfecto.

Es de esta manera, estos upāyas ayudan
Mientras dure el yo.↩︎

मुमुक्षुवुक्कु साध्योपायङ्गळागिऱव्याजमात्रत्ताले शान्तनिग्रहमाऩ सिद्धोपायम् निग्रहफलमाऩ ज्ञानसङ्कोचादिगळैक् कऴित्तु परिपूर्णकैङ्कर्यपर्यन्त फलत्तैक् कॊडुत्तु यावदात्मभावियाग उपकरिक्कुम्।↩︎

इऩि मुमुक्षुक्कळुक्कु साध्योपायङ्गळाल् वरुम् उपकारङ्गळैयुम्, सिद्धोपायत्ताल् वरुम् उपकारङ्गळैयुम् विविच्य प्रदर्शनम् पण्णुगिऱार् मुमुक्षुवुक्कु इत्यादिना । शान्तनिग्रहमाऩ इति । इदऩाल् साध्योपायत्ताल् वरुम् उबगारम् सिद्धोपाय निग्रहशमनमे ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु। ज्ञानसङ्कोचादीत्यादि । इदऩाल् सिद्धोपायत्ताल् वरुम् उबगारम् ज्ञानसङ्कोचनिवर्तकत्वमुम् यावदात्मभावियाऩ परिपूर्णकैङ्कर्यपर्यन्त फलप्रदत्वमुम् ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

[[२११]]

अतो

मुमुक्षोः
सर्वानिष्ट-निवृत्ति-पूर्विका परिपूर्ण-कैङ्कर्य-पर्यन्ता फल--परम्-परा सर्वाऽपि,
सिद्धोपाय-कार्या भवति

इति,

(सिद्धोपायः) प्रसादनात् साध्योपायाद् उपनमति

इति च
प्रतिपादयन्ती प्रमाणे द्वे ऽपि सु-संगते ॥↩︎

Therefore those pramāṇas or authoritative passages
which state that Siddhopāya (the Lord) confers the ultimate goal of perfect service (kaiṅkarya )
along with preliminary benefits
after removing all undesirable hindrances
and that sādhyopaya (bhakti and prapatti) leads to these benefits by propitiating Siddhopāya -
these pramāṇas are both apposite and agree with one another very well.↩︎

Por lo tanto, esos pramāṇas o pasajes autorizados
qué afirma que Siddhopāya (el Señor) confiere el objetivo final del servicio perfecto (Kaiṅkarya)
junto con beneficios preliminares
Después de eliminar todos los obstáculos indeseables
y que Sādhyopaya (Bhakti y Prapatti) conduce a estos beneficios al propiciar a Siddhopāya -
Estos pramāṇas son apagados y ****están muy bien entre sí.↩︎

आगैयाल् मुमुक्षुविऩुडैय सर्वानिष्टनिवृत्तिपूर्वकमाय् परिपूर्ण कैङ्कर्यपर्यन्तमाऩ फलपरंपरैयॆल्लाम् सिद्धोपाय कार्यमॆऩ्ऱुम् प्रसादनमाऩ साध्योपायमडियाग वरुगिऱदॆऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळिरण्डुम् सुसङ्गतङ्गळ्।↩︎

इप्पडि सिद्धोपायमे अनिष्टनिवृत्तियैयुम् इष्टप्राप्तियैयुम् सॆय्गिऱदॆऩ्ऩिल्; साध्योपायत्ताले अनिष्टनिवृत्तियुम् इष्टप्राप्तियुम् वरुवदागच् चॊल्लुम् वचनङ्गळ् सङ्गतङ्गळागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - अनिष्टनिवृत्तिपूर्वकेष्टप्राप्तियाऩदु साध्योपाय वशीकृतऩाऩ सिद्धोपायकार्यमॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्कैयाल्, सिद्धोपायकार्यमॆऩ्ऱुम् प्रसादनमाऩ साध्योपायमडियागवरुगिऱदॆऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ प्रमाणङ्गळिरण्डुम् सुसङ्गतङ्गळिति । अनिष्टनिवृत्तियुम् इष्टप्राप्तियुम् सिद्धोपायकार्यमॆऩ्गिऱ वचनम् साक्षात्सिद्धोपायकार्यत्व तात्पर्यकमागैयालुम्, इवैयिरण्डुम् साध्योपायकार्यङ्गळ् ऎऩ्गिऱ वचनम् परम्परया (अदावदु) भगवत्प्रसादद्वारा साध्योपायकार्यङ्गळॆऩ्ऱु तात्पर्यकमागैयालुम् परस्पर विरुद्धङ्गळॆऩ्ऱॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

विधेयत्वम्

(English1)

(Español2)

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् इप्-प्रपत्तिय् आगिऱ उपाय-विशेषत्तै शास्त्रम् विधिक्क-वेणुमो;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकत्तिल् तऩ्ऩै रक्षित्तुक्-कॊळ्ळ विरग् इल्लादेय्
अऴुन्दुवाऩ् (=निमज्जन्) ऒरुवऩ्
अप्-पोदु सन्निहितऩ् आऩ रक्षण-समर्थऩैप् पऱ्ऱुम् आप् पोले
तऩ्ऩैयुम् ईश्वरऩैयुम् सिद्ध-परम् आऩ शास्त्रत्ताले तॆळिन्दाल्
ताऩेय् अवऩै शरणम् आगप् पऱ्ऱाऩो;

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् अ-किञ्चनऩुक्कु भक्ति-स्थानत्तिले प्रपत्तियै विधिक्कक्-कूडादेय्

ऎऩ्ऱुञ् सिलर् सॊल्लुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् औचित्य-मूलम् आऩ अतिवादम्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

इति-कर्तव्यतापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
लोकत्तिल् ऒरुवऩैय् ऒरुवऩ् आश्रयिक्कुम् बोदु
इऩ्ऩ बडियेय् आश्रयित्ताल्
इवऩ् इरङ्गुम् ऎऩ्ऩुम् इडत्तैय् ऒरुप्रमाणत्तालेय् अऱिन्द् आश्रयिक्कुमाप् पोले,

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

ईश्वरऩैय् इऩ्ऩ प्रकारत्ताले इऩ्ऩ अधिकारि पऱ्ऱिऩाल्
इवऩै ईश्वरऩ् रक्षिक्कुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम् अऱियुम् बोदु
कर्तव्य-परम् आऩ शास्त्रम् ऒऴिय
वेऱ् ओरु प्रमाणम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

अधिकाराकाङ्क्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाम् आश्रयिक्क रक्षिक्कुम्

ऎऩ्ऱ् अनुमानत्ताले
अऱुदिय्(=निश्चयम्) इट्ट् आश्रयिक्किल्
ईश्वर-तत्त्व-ज्ञानम् उडैयार् ऎल्लार्क्कुम्
अप्-पडिय् अनुष्ठिक्कल् आम्।
आगैयाले उपासन-विधायक शास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

समर्थऩ् उपासनादिगळैप् पण्ण,
अवऱ्ऱिल् समर्थऩ् अल्लाद्-अवऩ्
प्रपत्तियैप् पण्णव्

ऎऩ्ऱु विशेषित्तु नियमिक्कै
अनुमानत्ताल् कडप्-पडादु।

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱ्-उळ्ळ उपायङ्गळिल्
समर्थऩ् अऩ्ऱिगेय् ऒऴिन्दाल्
अवऱ्ऱिऩ्-उडैय स्थानत्तिले प्रपत्तियैप् पण्णुवदु

ऎऩ्ऱु शास्त्रम् विधियाद बोदु
मुऩ्बु विधित्त उपायत्तुक्क् अनर्हऩ् आऩ बडियाले
अदिऩ् फलत्तै इऴक्कुम् बडिय् आम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

Therefore those pramāṇas or authoritative passages
which state that Siddhopāya (the Lord) confers the ultimate goal of perfect service (kaiṅkarya )
along with preliminary benefits
after removing all undesirable hindrances
and that sādhyopaya (bhakti and prapatti) leads to these benefits by propitiating Siddhopāya -
these pramāṇas are both apposite and agree with one another very well.↩︎

Por lo tanto, esos pramāṇas o pasajes autorizados
qué afirma que Siddhopāya (el Señor) confiere el objetivo final del servicio perfecto (Kaiṅkarya)
junto con beneficios preliminares
Después de eliminar todos los obstáculos indeseables
y que Sādhyopaya (Bhakti y Prapatti) conduce a estos beneficios al propiciar a Siddhopāya -
Estos pramāṇas son apagados y ****están muy bien entre sí.↩︎

अथाप्य् अयं प्रपत्ति-रूप उपाय-विशेषः
किं शास्त्रेण विधातव्यः ?

↩︎

Notwithstanding all this, some may ask:

"Why should the śāstra enjoin this upāya called prapatti?
(The śāstra has to help
only when man cannot find out things for himself with his common sense or reason).

↩︎

No obstante todo esto, algunos pueden preguntar:

"¿Por qué el Śāstra debería ordenar a este upāya llamado Prapatti?
(El Śāstra tiene que ayudar
Solo cuando el hombre no puede averiguar las cosas por sí mismo
con su sentido común o razón).

↩︎

आऩालुम् इप्प्रपत्तियागिऱ उपायविशेषत्तै शास्त्रम् विधिक्कवेणुमो;↩︎

इप्पडियाऩालुम् लोकसिद्धप्रक्रियैयिऩालेये असमर्थऩ् समर्थऩै आश्रयिप्पदागिऱ शरणागति उपपन्नमागानिऱ्क अदऱ्कु विधि वेण्डुमो? आगैयाल् चरमश्लोकम् अकिञ्चनऩाऩ तऩ् स्वरूपत्तैयुम् ईश्वरऩैयुम् अऱिन्दवऩुक्कु अर्थसिद्धार्थानुवादकमेयॊऴिय विधायकमऩ्ऱॆऩ्गिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् आऩालुमित्यादिना ।↩︎

लोके स्वस्य रक्षण-विषये उपाय-शून्यो दुःख्यन् कश्चित्
यथा तदात्वे सन्निहितं रक्षण-समर्थम् आश्रयति,
तथा स्व-स्व-रूपे ईश्वर--स्व-रूपे च
सिद्ध(-वस्तु)-पर-शास्त्रेण विदिते सति
स्वयम् एव तं शरणत्वेन किं नाश्रयेत् ?

↩︎

In ordinary life, when a man is about to sink (into ruin )
because he cannot protect himself,
he seeks the protection of some one
who happens to be by his side
and who has the ability to protect him.
In the same way, if a man has understood himself and Iśvara from the śāstra
which treats of the existent upāya,
will he not seek Iśvara for protection, of his own accord,
(without the śāstra enjoining it)?

↩︎

En la vida ordinaria, cuando un hombre está a punto de hundirse (en ruina)
Porque no puede protegerse
Busca la protección de alguien
quien pasa a su lado
y quién tiene la capacidad de protegerlo. De la misma manera, si un hombre se ha entendido a sí mismo e Iśvara del Śāstra
que trata de la existente upāya, ¿No buscará a iśvara para protección, por su propia cuenta? (sin el Śāstra que lo ordena)?

↩︎

लोकत्तिल् तऩ्ऩै रक्षित्तुक्कॊळ्ळ विरगिल्लादेय् अऴुन्दुवाऩॊरुवऩ् अप्पोदु सन्निहितऩाऩ रक्षणसमर्थऩैप् पऱ्ऱुमाप्पोले तऩ्ऩैयुमीश्वरऩैयुम् सिद्धपरमाऩ शास्त्रत्ताले तॆळिन्दाल् ताऩेयवऩै शरणमागप् पऱ्ऱाऩो;↩︎

अऴुन्दुवाऩॊरुवऩ् - मुऴुगिप्पोवाऩॊरुवऩ्। ऒरुवऩ् किणऱ्ऱिले विऴुन्दु मुऴुगित् तऩ्ऩैत् ताऩे रक्षित्तुक् कॊळ्ळ असमर्थऩाऩ पोदु किणऱ्ऱिऩ् करैयिल् सन्निहितऩाय् तऩ्ऩै रक्षिक्क समर्थऩाऩ ऒरुवऩै आश्रयियिप्पदु कण्डदुण्डिऱे।↩︎

अतो ऽकिञ्चनस्य भक्ति-स्थाने प्रपत्तिर्
न विधातव्या

इति केचिदाचक्षते ।↩︎

So there is no propriety in the śāstra prescribing prapatti in the place of bhakti.

↩︎

Entonces no hay propiedad en el Prapatti que prescribe Śāstra en el lugar de Bhakti.

↩︎

आगैयाल् अकिञ्चनऩुक्कु भक्तिस्थानत्तिले प्रपत्तियै विधिक्कक्कूडादे यॆऩ्ऱुञ्जिलर् सॊल्लुवर्गळ्।↩︎

इदऱ्काग भक्तिस्थानत्तिले प्रपत्तियै विधिक्कवेण्डाम् ऎऩ्बदु घट्टाभिप्रायम्।↩︎

अयम् अपि औचित्य-मूलोऽतिवादः ।↩︎

This question is based on appropriate reasoning but proceeds too far.↩︎

Esta pregunta se basa en el razonamiento apropiado, pero avanza demasiado.↩︎

इदुवुम् औचित्यमूलमाऩ अतिवादम्।↩︎

इदै परिहरिक्किऱार् इदुवुमित्यादि ।
इदुवुम् - विधिवेण्डामॆऩ्गिऱविदुम्, औचित्यमूलमाऩ अतिवादमिति । समर्थऩै असमर्थऩ् आश्रयिप्पदिल् यादॊरु औचित्यमुण्डो, तन्मूलकमाऩ अधिकोक्तियेयॊऴिय वस्तुस्थितियिल् विधि वेण्डामॆऩ्ऱबडियऩ्ऱॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

कथम् इति चेत् —
लोके केनचित् कस्यचिद् आश्रयणे प्राप्ते,
अनेन प्रकारेणाश्रयणे कृते
अयं दयेतेत्य् एतम् अर्थम्
केनचित् प्रमाणेन विदित्वा यथाऽऽश्रयणं क्रियते,↩︎

This is how it goes too far.
In ordinary life (in the world)
when a man seeks the help of another,
he tries to learn before-hand
in what way he should approach the other,
so that the latter may take pity on him
and then he seeks his protection.↩︎

Así es como va demasiado lejos.
En la vida ordinaria (en el mundo)
Cuando un hombre busca la ayuda de otro,
Intenta aprender de antemano
de qué manera debe acercarse al otro,
para que este último pueda darle una pena
y luego busca su protección.↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; लोकत्तिलॊरुवऩै यॊरुवऩाश्रयिक्कुम्बोदु इऩ्ऩबडिये याश्रयित्तालिवऩिरङ्गुमॆऩ्ऩुमिडत्तै यॊरुप्रमाणत्ताले यऱिन्दाश्रयिक्कुमाप्पोले,↩︎

विधानम् वेण्डा मॆऩ्बदऱ्कु अतिवादत्वद्योतनाय प्रपत्तिविधानावश्यकतैयैक् काट्टुगिऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । दृष्टान्तार्थम् लोकसिद्धप्रक्रियैयै मुदलिलरुळिच्चॆय्गिऱार् लोकत्तिलॊ रुवऩै इत्यादिना । लोगत्तिल् ऒरु राजावै ऒरुवऩ् आश्रयिप्पदऱ्कागप् पोगुम् पोदु इन्द राजा सन्तुष्टऩायिरुक्कुम् समयम् इऩ्ऩारै पुरुषकारमागगॊण्डु सोपहारऩाय् आश्रयित्ताल् इवऩ् निश्चयमाग कृपै पण्णुवाऩॆऩ्ऱु आप्तोपदेशरूप प्रमाणत्ताले अऱिन्दु आश्रयिप्पदु प्रसिद्धमॆऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्।↩︎

तथाऽत्रापि

ईश्वरस्यानेन प्रकारेणानेनाधिकारिणा आश्रयणे क्रियमाणे
एतम् ईश्वरो रक्षेत्

इत्य्-अर्थस्य ज्ञानार्थं
कर्तव्य-पर-शास्त्रं विना
ऽन्यत् किमपि प्रमाणं नास्ति ।↩︎

Similarly we should know
who is competent to seek Iśvara's protection
and in what manner he should do so,
so that the Lord may protect him;
there is no pramāṇa or authority
other than the śāstra which deals with what should be done
and which can tell us how we should proceed to seek His help.↩︎

Del mismo modo deberíamos saber
quien es competente para buscar la protección de Iśvara
y de qué manera debería hacerlo,
para que el Señor pueda protegerlo;
No hay pramāṇa ni autoridad
aparte del Śāstra que trata de lo que se debe hacer
y que puede decirnos cómo debemos proceder a buscar su ayuda.↩︎

इङ्गु ईश्वरऩैयिऩ्ऩ प्रकारत्ताले इऩ्ऩ अधिकारि पऱ्ऱिऩालिवऩै ईश्वरऩ् रक्षिक्कुमॆऩ्ऩुमिडमऱियुम्बोदु कर्तव्यपरमाऩ शास्त्रमॊऴिय वेऱोरु प्रमाणमिल्लै।↩︎

इन्द प्रक्रियैयै प्रकृतत्तिलुम्गाट्टि विधिशास्त्रमिऩ्ऱिक्के प्रपत्तियै अनुष्ठिक्क वऴियिल्लैयॆऩ्गिऱार् इङ्गुमित्यादिना । इऩ्ऩ प्रकारत्तालेयिति । आनुकूल्याद्यङ्गपञ्चकविशिष्टवेषत्तालेयॆऩ्ऱ पडि। इऩ्ऩवधिकारि – आकिञ्चन्यानन्यगतित्वविशिष्टऩ्, कर्तव्यपरमाऩ शास्त्रमॊऴिय वेऱॊरु प्रमाणमिल्लैयिति ।

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम्’’,

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य
मामेकं शरणं व्रज’’

इत्यादियाऩ विधिशास्त्रमॊऴिय वेऱॊऩ्ऱुम् प्रमाणमागादॆऩ्गै।↩︎

अस्माभिर् आश्रयणे कृते रक्षेद्

इत्य्-अनुमानेन निर्णीयाश्रयणे क्रियमाणे,
ईश्वर-तत्त्व-ज्ञानवद्भिः सवैर् एवम्-अनुष्ठीयेतेति
उपासन-विधायक-शास्त्राति निरर्थकानि स्युः ।↩︎

It cannot be maintained that,
by means of inference (or anumāna),
we can understand that the Lord will protect
if we seek refuge under Him
and then seek His protection.
For in that case,
every one who has a knowledge of the truth concerning Iśvara
may adopt the means in the manner suggested by his own inference
and the texts in the śāstra which prescribe upāsana (bhakti) would then become useless.↩︎

No se puede mantener eso
por medio de inferencia (o anumāna),
Podemos entender que el Señor protegerá
Si buscamos refugio bajo él,
y luego busca su protección.

Porque en ese caso, Todos los que tienen un conocimiento de la verdad sobre Iśvara
puede adoptar los medios de la manera sugerida por su propia inferencia
y los textos en el Śāstra que prescriben upāsana (bhakti) se volverían inútiles.↩︎

नामाश्रयिक्क रक्षिक्कुमॆऩ्ऱनुमानत्ताले अऱुदियिट्टाश्रयिक्किल् ईश्वरतत्त्वज्ञानमुडैयारॆल्लार्क्कुमप्पडि यनुष्ठिक्कलामागैयाले उपासनविधायक शास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळाम्।↩︎

अनुमानम् प्रमाणमागादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् नामाश्रयिक्क रक्षिक्कुमॆऩ्ऱ अनुमानत्तालेय् अऱुदियिट्टु इति । अऱुदियिट्टु - निश्चयित्तु, ईश्वरतत्त्वज्ञानमुडैयारॆल्लार्क्कुमिति । सकिञ्चनाकिञ्चनभेदमिऩ्ऱिक्के ऎऩ्ऱबडि। अनुष्ठिक्कलामागैयाले इति । अनुष्ठिक्कक्कूडुमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। उपासनविधायकशास्त्रङ्गळ् निरर्थकङ्गळामिति । अनुमानत्ताले लघुवाऩ ईश्वराश्रयणम् ऎल्लोरुक्कुम् सम्भविक्कलामायिरुक्क गुरुवाऩ ईश्वरोपासनविधायकशास्त्रङ्गळ् व्यर्थङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

समर्थः उपासनादि कुर्यात् ;
तत्रासमर्थः प्रपत्तिं कुर्याद्

इति विशिष्य नियमनम्
अनुमानेनाशक्यम् ।↩︎

The distinction that he who is capable should adopt upāsana and the like
and that he who is not capable of them should resort to prapatti -
this distinction cannot be established by means of inference ( anumāna ).↩︎

La distinción de que

el que es capaz debe adoptar upāsana y similares
y que el que no es capaz de ellos debe recurrir a Prapatti -

Esta distinción no puede establecerse por medio de inferencia (anumāna).↩︎

समर्थऩ् उपासनादिगळैप्पण्ण, अवऱ्ऱिल् समर्थऩल्लादवऩ् प्रपत्तियैप्पण्णवॆऩ्ऱु विशेषित्तु नियमिक्कै अनुमानत्ताल् कडप्पडादु।↩︎

उपासनसमर्थऩ् उपासनत्तैये अनुष्ठिक्कवेण्डुम्; अदिल् असमर्थऩ् प्रपत्तियै अनुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु अनुमिक्कक् कूडादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् समर्थऩित्यादिना । विशेषित्तु नियमिक्कै अनुमानत्ताल् कडप्पडादु इति । लोकत्तिल् तादृशहेतुसाध्यव्याप्तिकळ् काणप्पडविल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इतरेषूपायेषु सामर्थ्याभावे सति
तत्-स्थाने प्रपत्तिं कुर्याद्

इति शास्त्रेणाविधाने,
पूर्वं विहितस्योपायस्यानर्हत्वात्
तत्-फलाप्राप्तिर् एव स्यात् ।↩︎

If the sāstra does not enjoin the performance of prapatti in the place of other upāyas
to those who are incapable of them,
they will have to lose the fruit of these other upāyas
as they are not competent enough for their proper performance.↩︎

Si el Sāstra no ordena el rendimiento de Prapatti en el lugar de otros upāyas
a aquellos que son incapaces de ellos,
Tendrán que perder el fruto de estos otros upāyas
ya que no son lo suficientemente competentes para su rendimiento adecuado.↩︎

मऱ्ऱुळ्ळ उपायङ्गळिल् समर्थऩऩ्ऱिगेयॊऴिन्दाल् अवऱ्ऱिऩुडैय स्थानत्तिले प्रपत्तियैप्पण्णुवदु ऎऩ्ऱु शास्त्रम् विधियादबोदु मुऩ्बु विधित्त उपायत्तुक्कनर्हऩाऩबडियाले अदिऩ् फलत्तै इऴक्कुम्बडियाम्।↩︎

इप्पडि अनुमानत्ताल् मोक्षार्थप्रपत्तिव्यवस्थैकूडादाप्पोले ‘‘यद् येन कामकामेने’’त्यादिगळिऱ्सॊऩ्ऩ सर्वफलार्थ-प्रपत्तियुम् अनुमानत्ताले घटियादॆऩ्गिऱार् मऱ्ऱुळ्ळवुपायङ्गळिलित्यादिना ।
ऒरुवऩ् ऒरु फलत्तै आसैप्पट्टु अदऱ्कु हेतुवाग शास्त्रङ्गळिल् विधिक्कप्पट्ट उपायत्तिल् असमर्थऩायिरुन्दाल् अवऩ् तऩ्ऩाल् अनुष्ठिक्कमुडियाद उपायस्थानत्तिले ईश्वरप्रपत्तियैप् पण्णिऩाल् अवऩुक्कु अन्द फलम् सिद्धिक्कुमॆऩ्बदु यद्येन कामाकामेनेत्यादि शास्त्रत्तिल् सॊल्लप्पडुगिऱदु।
इन्द शास्त्रमिल्लाविट्टाल् अनुमानत्ताल् एतादृशमाऩ प्रपत्ति सिद्धिक्कवे वऴियिल्लै यागैयाल् अन्द फलकामनावाऩ् तादृशफलत्तै यिऴन्दे पोगवेण्डिवरुमॆऩ्गै। एतावता शास्त्रम् विधियाद बोदु
ईश्वरविषयप्रपत्तिये सिद्धियादॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदायिऱ्ऱु।↩︎

पुष्पादि-सेवा-नियमवत्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎङ्ङऩेय्?" ऎऩ्ऩिल्;
लोकत्तिल् राज-सेवादिगळुम् तत्-फलङ्गळुम् काणच् चॆय्दे (=दृश्यमाने सति),

(भगवद्-विषये) माला-करण, दीपारोपण, स्तुति--नमस्-कारादिगळै
शास्त्र-निरपेक्षम् आग अनिष्ठत्ताल्
अपचारङ्गळ् वरुम् बडिय् आय् इरुक्कैयाले
परिकर-नियमङ्गळोडे कूडिऩ भगवत्-सेवादि-प्रकारङ्गळुम्,
तत्-फलङ्गळुम् नियतङ्गळ् आग
शास्त्रङ् गॊण्ड् अऱिगिऱाप् पोले,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गुम् लोकत्तिल् प्रपत्तियुम्, तत्-फलङ्गळुङ् गण्डु पोन्दालुम्

सद्-आचार्योपदेश-सापेक्ष-मन्त्र-विशेषादिगळोडे कूडिऩ प्रपत्तिक्कुम्, फल-विशेषङ्गळुक्कुम्
साध्य-साधन-भावम् शास्त्रङ् गॊण्ड् अऱिय वेण्डुगैयाल्

अव्वो फलङ्गळुक्क् आग सेवा-विशेषङ्गळै विधिक्किऱाप् पोले
प्रपत्तियैयुम् विधिक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद-बोदु
राज-सेवैयैप् पोले भगवत्-सेवैयुम् विधिक्क वेण्डाद् ऒऴियुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्तिक्कुम्
सद्-आचार्योपदेश-पूर्वक-मन्त्र-ग्रहणादिगळ् अनपेक्षितङ्गळ् आग प्रसङ्गिङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मन्त्राद्य्-अनर्हर्क्कुम्
शरण्य-विशेष--फल-विशेषानुबन्धिय् आऩ अन्यूनानधिक-कर्तव्य-विशेषत्तिऩ्-उडैय अध्यवसायत्तुक्कु
अन्-अन्यथा-सिद्धम् आऩ अनुमानङ् किडैयादु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् स-परिकर-सेवा-विशेषङ्गळ् पोले
स-परिकर--भर-समर्पणमुम्
इङ्गु विधेयम् आगक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

कथम् इति चेत् —
लोके राज-सेवादीनां तत्-फलानां च दृष्टत्वेऽपि

(भगवद्-विषये) मालाकरण-दीपारोपण-स्तुति--नमस्-कारादीनां शास्त्र-नैरपेक्ष्येणानुष्ठाने ऽपचार-प्रसङ्गात्
स-परिकर-नियमानां भगवत्-सेवादि-प्रकाराणां तत्-फलानां च नियतता
शास्त्रेणैव यथा विज्ञायते,↩︎

This is how it stands.
Though in ordinary life (in the world),
we see service to kings and the like conferring certain benefits,
yet we hold that in regard to the weaving of garlands, the lighting of lamps, the singing of hymns, the act of prostrating, and so on (in temples),
if these things are done without any reference to the śāstras (as to how they should be done),
they will become offences.

The worship of Bhagavān and His service have to be done
with the right accessories as laid down in the śāstras
and the fruits arising therefrom have also to be understood only from the śāstras.↩︎

Así es como se encuentra.
Aunque en la vida ordinaria (en el mundo),
Vemos el servicio a los reyes y similares con ciertos beneficios,

Sin embargo, lo sostenemos con respecto al tejido de guirnaldas, la iluminación de lámparas, el canto de los himnos, el acto de postrarse, etc. (en templos),
Si estas cosas se hacen sin ninguna referencia a los Śāstras (en cuanto a cómo se deben hacer),
Se convertirán en delitos.

La adoración de Bhagavān y su servicio deben hacerse
con los accesorios correctos establecidos en los Śāstras
y los frutos que surgen de allí también deben entenderse solo de los Śāstras.↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; लोकत्तिल् राजसेवादिगळुम् तत्फलङ्गळुम् काणच्चॆय्दे मालाकरण, दीपारोपण, स्तुतिनमस्कारादिगळै शास्त्र-निरपेक्षमाग अनिष्ठत्ताल् अपचारङ्गळ् वरुम्बडियायिरुक्कैयाले परिकरनियमङ्गळोडे कूडिऩ भगवत्सेवादिप्रकारङ्गळुम्, तत्फलङ्गळुम् नियतङ्गळाग शास्त्रङ्गॊण्डऱिगिऱाप्पोले,↩︎

इदै प्रश्नपूर्वकमाग सदृष्टान्तम् विवरिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना ।
मुदलिल् दृष्टान्तत्तै युबबादिक्किऱार् लोकत्तिल् राजसेवादिगळुम् तत्फलङ्गळुम् काणच्चॆय्दे इति ।
इदऩाल् लोगत्तिल् यत्किञ्चिद् दृष्टान्त-दर्शन-मात्रम्
मऱ्ऱोर् इडत्तिल् शास्त्रीय-कर्मानुष्ठानत्तिऱ्कु साधकम् आगाद् ऎऩ्ऱु सूचितम्।
मालाकरणेत्यादि । लोगत्तिल् शास्त्रीयनियममिल्लाद राजसेवा तत्फलङ्गळैप् पार्त्तु
अर्चावतार-विषयत्तिल् फलोद्देशेन शास्त्रीयनियमम् इऩ्ऱिक्के
मालाकरणादि कैङ्गर्यङ्गळैयनुष्ठित्ताल्
फलम् किडैयाददोडु
अपचारङ्गळुम् नेरुमागैयाल्
शास्त्रङ्गळैक् कॊण्डु
तत्तत्-कैङ्कर्य-नियमङ्गळैय् अऱिन्दु
भगवत्-सेवैयै ऎप्पडिच् चॆय्यवेण्डुमो ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्।↩︎

तथाऽत्रापि लोके प्रपत्तेस् तत्-फलानां च दृष्टत्वेऽपि
सदाचार्योपदेशापेक्ष-मन्त्र-विशेषादि-संहित-प्रपत्तेः
फल-विशेषाणां च
साध्य-साधन-भावस्य शास्त्र-वेद्यत्वात्
तत्-तत्-फलार्थ-सेवा-विशेषाणां विधानवत्
प्रपत्तिर् अपि विधीयते ।↩︎

In the same way, although we see instances of prapatti in worldly life
and the benefits arising therefrom,
yet we can understand only from the śāstras the relationship of cause and effect
that exists between prapatti performed with particular mantras and in accordance with the instructions of the good ācārya
and certain special benefits which would result therefrom.

Just as certain special forms of worship and service are prescribed for certain special benefits,
prapatti, too, has been enjoined.↩︎

De la misma manera, aunque vemos instancias de Prapatti en la vida mundana
y los beneficios que surgen de allí,
Sin embargo, solo podemos entender de los Śāstras la relación de causa y efecto
que existe entre Prapatti realizado con mantras particulares y de acuerdo con las instrucciones del buen ācārya
y ciertos beneficios especiales que resultarían de ellos.

Así como ciertas formas especiales de adoración y servicio se prescriben para ciertos beneficios especiales,
Prapatti también ha sido ordenado.↩︎

इङ्गुम् लोकत्तिल् प्रपत्तियुम् तत्फलङ्गळुङ् गण्डुबोन्दालुम् सदाचार्योपदेशसापेक्षमन्त्रविशेषादिगळोडे कूडिऩ प्रपत्तिक्कुम् फलविशेषङ्गळुक्कुम् साध्यसाधनभावम् शास्त्रङ्गॊण्डऱिय वेण्डुगैयाल् अव्वो फलङ्गळुक्काग सेवाविशेषङ्गळै विधिक्किऱाप् पोले प्रपत्तियैयुम् विधिक्किऱदु।↩︎

दार्ष्टान्तिकत्तै उपपादिक्किऱार् इङ्गुमिति । इङ्गुम् - प्रपत्तिस्थलत्तिलुम्, लोकत्तिल् प्रपत्तियुम् तत्फलङ्गळुङ्गण्डु पोन्दालुमित्यादि । शास्त्रीयनियममिऩ्ऱिक्के असमर्थऩ् समर्थऩिडत्तिल् प्रपत्ति पण्णुवदैयुम्, समर्थऩवऩै रक्षिप्पदैयुम् कण्डिरुन्दालुम् मोक्षादिफलविशेषङ्गळैक् कुऱित्तु प्रपत्ति पण्णुम्बोदु सदाचार्योपदेशलब्धमन्त्रत्तैक् कॊण्डे पण्णवेण्डुमॆऩ्ऱु तादृशप्रपत्तिक्कुम् मोक्षादि फलङ्गळुक्कुमे कार्यकारणभावम् नियदमॆऩ्ऱुम् शास्त्रम् कॊण्डे अऱियवेण्डुमॆऩ्बदु दार्ष्टान्तिकश्रीसूक्त्यर्थम्।↩︎

अन्यथा राजसेवावत् भगवत्-सेवाऽप्य् अविधेया स्यात् ।↩︎

If it were otherwise,
no rules would have to be prescribed for the service of Bhagavān,
in the same way as there are none for the service of the king.↩︎

Si fuera de otra manera,
No se tendrían que prescribir reglas para el servicio de Bhagavān,
De la misma manera que no hay ninguno para el servicio del rey.↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु राजसेवैयैप् पोले भगवत्सेवैयुम् विधिक्कवेण्डादॊऴियुम्।↩︎

विबक्षत्तिल् दृष्टान्ते बाधक मरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इति । अर्थादिरागप्राप्तङ्गळाऩ राजसेवादिगळै ऎप्पडि विधिक्कवेण्डामो अप्पडिये भगवत्सेवादिगळैयुम् विधिक्कवेण्डा तॊऴियुम् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

प्रपत्तेः सद्-आचार्योपदेश-पूर्वक-मन्त्र-ग्रहणादयो ऽप्य् अनपेक्षिताः प्रसज्येरन् ।↩︎

It would lead to the wrong view that, for prapatti also,
the initiation into mantras with the instructions of goodācāryas is unnecessary.↩︎

Conduciría a la visión equivocada de que, para Prapatti también,
La iniciación en mantras con las instrucciones de Goodācāryas es innecesaria.↩︎

प्रपत्तिक्कुम् सदाचार्योपदेशपूर्वक मन्त्रग्रहणादिगळनपेक्षितङ्गळाग प्रसङ्गिङ्गिक्कुम्।↩︎

दार्ष्टान्तिकत्तिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्तिक्कुमित्यादिना ।↩︎

मन्त्राद्य्-अन्-अर्हाणां
शरण्य-विशेष--फल-विशेषानुबन्धिनो ऽन्यूनाधिक-कर्तव्य-विशेषस्य अध्यवसानार्थम्
अन्-अन्यथा-सिद्धम् अनुमानम् अलभ्यम् ।↩︎

That even those who are not competent for the utterance of mantras
may perform prapatti to the Saviour who has certain specific attributes
and that certain specific benefits will be derived therefrom,
provided it is performed in the proper way without anything wanting and without any undue excess -
this cannot be determined by any sound inference.↩︎

Que incluso aquellos que no son competentes por la expresión de los mantras
puede realizar Prapatti al Salvador que tiene ciertos atributos específicos
y que ciertos beneficios específicos se derivarán de ellos,
siempre que se realice de la manera adecuada sin nada que quiera y sin ningún exceso indebido. Esto no puede ser determinado por ninguna inferencia de sonido.↩︎

मन्त्राद्यनर्हर्क्कुम् शरण्यविशेष फलविशेषानुबन्धियाऩ अन्यूनानधिककर्तव्यविशेषत्तिऩुडैय अध्यवसायत्तुक्कु अनन्यथासिद्धमाऩ अनुमानङ्गिडैयादु।↩︎

वैदिकमन्त्राद्यनर्हरुक्कुम् कर्तव्यमाऩ अन्यूनानतिरिक्त प्रपत्तिरूपाध्यवसायमुम् शास्त्रं विना अनुमानत्ताले सिद्धियादॆऩ्गिऱार् मन्त्राद्यनर्हर्क्कुमित्यादिना ।↩︎

अतः स-परिकर-सेवा-विशेषाणाम् इव
स-परिकर-भर-समर्पणस्याप्य् अत्र विधेयत्वे
न कश्चिद् दोषः ।↩︎

Therefore just as particular forms of worship and service to Bhagavān are enjoined (in the śāstras) with certain accessories,
there is nothing inappropriate in the śāstra prescribing the per formance of prapatti with certain accessories (aṅgas).↩︎

Por lo tanto, así como formas particulares de adoración y servicio a Bhagavān se orientan (en los Śāstras) con ciertos accesorios,
No hay nada inapropiado en el Śāstra que prescribe el formato de Prapatti con ciertos accesorios (AṅGAS).↩︎

आगैयाल् सपरिकरसेवाविशेषङ्गळ् पोले सपरिकरभरसमर्पणमुमिङ्गु विधेयमागक्कुऱैयिल्लै।↩︎

हेतुसाध्यव्याप्त्यभावात् ऎऩ्ऱु करुत्तु प्रपत्तियिऩ् शास्त्रविधिसापेक्षत्वत्तै निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

०५ भक्ति-योगः

स्वरूपानुकूलः

(English1)

(Español2)

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि यथाऽधिकारम् शास्त्रम् विधित्त् अवऱ्ऱिलुम्
उपासनादिगळ् स्व-रूप--विरुद्धङ्गळ्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

Hay algunos que mantienen que

Incluso entre estos upāyas que están ordenados por los Śāstras,
Los upūsanas se oponen a la naturaleza esencial (del Jīva).

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् प्रपत्तियै स्तुतिक्कैक्क् आग
अतिवादम् पण्णिऩार्गळ् आम् इत्तऩै;

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

अ-नाशकता

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ऎङ्ङऩेय्?" ऎऩ्ऩिल्;

नित्यम् आऩ आत्म--स्व-रूपत्तुक्कु
इवै नाशकङ्गळ् आय्क् कॊण्डु
स्व-रूप--विरुद्धङ्गळ्

ऎऩ्ऩ वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

कर्तृत्वम् अस्ति

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्त्य्-अनुष्ठानत्तिलुम् कैङ्कर्यत्तिलुम् बोले
भक्त्य्-आदिगळिलुम्

‘‘कर्ता शास्त्रार्थवत्वात्’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-३३),

‘‘(कर्तृत्वं) परात् तु तच्-छ्रुतेः’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-४०)

ऎऩ्गिऱ बडिये
भगवद्-अधीन-कर्तृत्वम् उण्ड्-आगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्म--स्व-रूपम् अत्यन्त-निर्व्यापारम् ऎऩ्ऩुम् बोदु
सत्त्व-लक्षणम् आऩ अर्थ-क्रिया-कारित्वम् इल्लामैयाले
तुच्छत्वम् प्रसङ्गिक्कैयालुम् (4)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञान-चिकीर्षा-प्रयत्नाश्रयत्व-रूपम् आऩ कर्तृत्वम् इल्लैय् आक्कि

आत्मावुक्कु सन्निधि-मात्रमे व्यापारम्

ऎऩ्ऩिल् भोक्तृत्वादिगळुम् अऩ्ऱिक्के
इवऩुक्कु संसारमुम् मिथ्याव् आय्
मोक्षोपाय-नैरपेक्ष्यादि-प्रसङ्गम् वरुम् आगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

साङ्ख्यादिगळ् सॊल्लुमाप्पोले स्वरूपत्तिल् कर्तृत्वमिल्लामैयाले उपासनादिगळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळ् ऎऩ्ऱुसॊल्लवुमॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अचेष्टमानम् आसीनं
श्रीः कञ्चिद् उपतिष्ठति ।
कर्मी कर्मानुसृत्यान्यो
न प्राश्यम् अधिगच्छति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शास्त्र-चोदितोपायङ्गळिऩ्-उडैय नैरर्थक्यञ् जॊऩ्ऩ बडिय् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्वानुष्ठित-कर्म-विशेषङ्गळिऩ्-उडैय फल-विशेषञ् जॊऩ्ऩ पडिय् अत्तऩै।(5)

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

नानर्थावहकता

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्ष-प्रतिकूलङ्गळ् आऩ
रागाद्य्-उपाधिगळाले वन्द काम्य-निषिद्धङ्गळ् पोले
बन्धकङ्गळ् अल्लामैयालुम्
मोक्षार्थि-तऩक्के विधिक्कैयालुम्
उपासनादिगळुक्कु शास्त्र-मुखत्ताले
अन्-अर्थावहत्व-रूपम् आऩ स्वरूप-विरोधञ् जॊल्ल वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् आत्म--स्व-रूपत्तैप् पऱ्ऱ
उपासनादिगळुक्कु नाशकत्व+(निष्क्रियत्वात्→)असंभावितत्व+अनर्थावहत्वङ्गळ् इल्लामैयालेय्
ऒरु बडियालुम्
स्वरूप-विरोध-प्रसङ्गम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

वर्णाश्रमादि-निबन्धनं न प्रतिकूलम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् आत्मा देहादि-विलक्षणऩ् आगैयाले
स्वरूपत्तिल् वर्णाश्रमादिगळ् इल्लैय्

ऎऩ्ऱु तॆळिन्दवऩुक्कु
‘‘ब्राह्मणोऽहं, क्षत्रियोऽहं’’ ऎऩ्ऱाऱ् पोले वरुम् अभिमानङ्गळ् अडिय् आग
कर्तव्यङ्गळ् आऩ वर्णाश्रमादि-धर्मङ्गळुम्
अवऱ्ऱोडे तुवक्क् उण्ड् आऩ उपायान्तरङ्गळुम्
अनुष्ठेयङ्गळ् अल्लामैयाले
इव्-वर्णाश्रमादि-निबन्धनङ्गळ् आऩ धर्मङ्गळ्
स्व-रूप--विरुद्धङ्गळ् ऎऩ्ऩक् कुऱैय् ऎऩ्ऩ्

ऎऩिल्;
इदुवुम् अनुपपन्नम्।

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
स्व-रूपत्तिल् ब्राह्मणत्वादिगळ् इल्लैय् ऎऩ्ऱु तॆळिन्दाऩेय् आगिलुम्

कर्म-विशेषङ्गळ् अडियाग
ब्राह्मणत्वादि-विशिष्ट-शरीरत्तोडे सम्बद्धऩ् आय् इरुक्कैयाले

अश् शरीर-सम्बन्धमेय् अडियाग वरुगिऱ क्षुत्-पिपासादिगळुक्कु परिहारम् पण्णुगिऱ कणक्किले

अश्-शरीरम् विडुम् अळवुम्
अव्वो वर्णाश्रमादिगळुक्कुम्
तऩ् शक्तिक्कुम् अनुरूपम् आग
अनिष्ट-निवृत्तीष्टप्राप्तिगळैप् पऱ्ऱ
शास्त्रङ्गळ् विधित्त धर्मङ्गळै विडव् ऒण्णादु।

(नीलमेघः (सं)64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

(४२तमाहोबिल-यतिः68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इद्-धर्मङ्गळै
देहात्म-विवेकम् अडियाग
स्व-रूप--विरुद्धङ्गळ् आक्कि
इवऱ्ऱुक्कु त्याज्यतै सॊल्लव् ऒण्णादु।

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देहात्म-विवेकम् उडैयवऩुक्के
पारलौकिक-भोग-साधनम् आऩ धर्मत्तिल् अधिकारम् आगैयाल्
इद्-धर्मङ्गळ्-उडैय अनुष्ठानत्तुक्कु
स्व-रूपत्तिल् ब्राह्मण्यादि-भ्रमम् अधिकारम् अऩ्ऱु;(4)
ब्राह्मण्यादि-विशिष्ट-शरीर-सम्बन्धमे अधिकारम्।

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् सर्व-धर्मानुष्ठानत्तुक्कुम् उपयुक्तम् आऩ
प्रकृत्य्-आत्म-विवेकम् अडिय् आग
उपासनादिगळुक्कु विरोधङ् कण्डिलोम्।

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

(४२तमाहोबिल-यतिः82)

Therefore just as particular forms of worship and service to Bhagavān are enjoined (in the śāstras) with certain accessories,
there is nothing inappropriate in the śāstra prescribing the per formance of prapatti with certain accessories (aṅgas).↩︎

Por lo tanto, así como formas particulares de adoración y servicio a Bhagavān se orientan (en los Śāstras) con ciertos accesorios,
No hay nada inapropiado en el Śāstra que prescribe el formato de Prapatti con ciertos accesorios (AṅGAS).↩︎

इत्थं यथाधिकारम्
एषु शास्त्रेण विहितेष्व् अपि,
उपासनादीनि स्व-रूप-विरुद्धानि

इति केचिद् आचक्षते ।↩︎

There are some who maintain that

even among these upāyas which are enjoined by the śāstras,
upūsanas are opposed to the essential nature (of the jīva ).

↩︎

इप्पडि यथाधिकारम् शास्त्रम् विधित्तवऱ्ऱिलुम् उपासनादिगळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्।↩︎

इप्पडि प्रपत्तिरूप साध्योपायस्वरूपादिगळिल् वरुम् कलक्कङ्गळै शमिप्पित्तु भक्तिरूपसाध्योपायत्तिल् वरुम् कलक्कङ्गळै शमिप्पिक्कप्पोगिऱवराय्, मुदलिल् प्रपत्तिये अत्यन्तपरतन्त्रमाऩ स्वरूपत्तिऱ्कु अनुगुणैयॆऩ्ऱुम्, उपासनादिगळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तुप् परिहरिक्किऱार् इप्पडि यथाधिकारमित्यादिना । शास्त्रम् विधित्तवऱ्ऱिलुमिति । शास्त्रविधि उभयत्र तुल्यमायिरुक्क ऒऩ्ऱु स्वरूपविरुद्धैयॆऩ्ऱुम्,ऒऩ्ऱु स्वरूपानुगुणैयॆऩ्ऱुम् सॊल्लुवदऱ्कु नियामकमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अयम् अपि प्रपत्ति-स्तुत्य्-अर्थं कृतोऽतिवाद

इत्य् एव् अमेव भवति ।↩︎

This should be taken to mean only a desire to praise prapatti with emphasis on it
and not to condemn upāsanas ( as being against one's nature).↩︎

Esto debe tomarse como solo un deseo de alabar a Prapatti con énfasis en ello.
y no condenar upāsanas (como estar en contra de la naturaleza).↩︎

इदुवुम् प्रपत्तियै स्तुतिक्कैक्कागअतिवादम् पण्णिऩार्गळामित्तऩै;↩︎

निरसिक् किऱार् इदुवुमिति । इदुवुम् - भक्ति स्वरूपविरुद्धैयॆऩ्गिऱ इदुवुम्, प्रपत्तियै स्तुतिक् कैक्काग अतिवादमिति । न हि निन्दान्यायमिङ्गु अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

कथमिति चेत् -

(1) नित्यस्य (त्वाद्) आत्म-स्वरूपस्य,
इमानि नाशकानि सन्ति स्वरूप विरुद्धानि

इति वक्तुम् अशक्यम् ।↩︎

The reasons are as follows:

(a) It cannot be said that

they are against the essential nature of the jīva
on the ground that they would destroy the self,
for the self is eternal (and cannot be destroyed).

↩︎

Las razones son las siguientes:

(a) No se puede decir que

Están en contra de la naturaleza esencial de Jīva en el suelo que destruirían el yo,
porque el yo es eterno (y no puede ser destruido).

↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; नित्यमाऩ आत्मस्वरूपत्तुक्कु इवै नाशकङ्गळाय्क्कॊण्डु स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऩ वॊण्णादु।↩︎

इप्पडि स्तुतिपरत्वत्तै इसैन्दु सामरस्यत्तै स्थापिक्कवेण्डुमेयॊऴिय उपासनादिगळुक्कु स्वरूपविरुद्धत्वत्तै निर्वहिक्कमुडियादॆऩ्गिऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । उपासनादिगळुक्कु स्वरूपविरुद्धत्वमावदु आत्मस्वरूप नाशकत्वमो, आत्मस्वरूपत्तिल् असम्भावितत्वमो, आत्मस्वरूपत्तिल् अनर्थावहत्वमो ऎऩ्गिऱ विकल्पत्तै हृदयत्तिलॆण्णि मुदल् पक्षत्तिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् नित्यमाऩ आत्मस्वरूपत्तुक्कु इत्यादिना । नित्यमाऩ ऎऩ्बदु हेतुगर्भविशेणम्। आत्मनो नित्यत्वात्, उपासनादिगळ् आत्मस्वरूपत्तिऱ्कु नाशकङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्ल मुडियादॆऩ्ऱबडि।↩︎

(2) प्रपत्त्य्-अनुष्ठाने कैङ्कर्ये चैव,
भक्त्य्-आदिष्व् अपि

‘‘कर्ता शास्त्रार्थवत्वात्’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-३३),

‘‘(कर्तृत्वं) परात् तु तच्-छ्रुतेः’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-४०)

इत्य्-उक्त-रीत्या भगवद्-अधीन-कर्तृत्वस्य सत्त्वात्,

[[२१३]]↩︎

For the self is a doer in bhakti (or upasanas) and the like as in the performance of prapatti,
and in rendering service (to Bhagavān and to Bhāgavatas).
As stated in the Brahma Sūtras:

"The 'Self is a doer (capable of endeavour or effort);
otherwise the śāstras which enjoin doing certain things and refraining from certain other things
would have no purpose or aim",

and again,

“This doership of the self is dependent on Brahman"

As stated in these passages, the self is a doer capable of endeavour,
though his being a doer is dependent on Bhagavān.↩︎

Porque el yo es un hacedor en bhakti (o upasanas) y similares como en el rendimiento de Prapatti,
y en el servicio de prestación (a Bhagavān y a Bhāgavatas).
Como se indica en el Brahma Sūtras:

"El yo es un hacedor (capaz de esfuerzo o esfuerzo);
de lo contrario, los Śāstras que ordenan hacer ciertas cosas y abstenerse de ciertas otras cosas
no tendría ningún propósito ni objetivo ",

Y de nuevo,

"Esta donación del yo depende de Brahman"

Como se indica en estos pasajes, el yo es un hacedor capaz de esforzarse,
Aunque su ser un hacedor depende de Bhagavān.↩︎

प्रपत्त्यनुष्ठानत्तिलुम् कैङ्कर्यत्तिलुम्बोले भक्त्यादिगळिलुम् ‘‘कर्ता शास्त्रार्थवत्वात्’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-३३), ‘‘परात्तु तच्छ्रुतेः’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-४०) ऎऩ्गिऱबडिये भगवदधीनकर्तत्वमुण्डागैयालुम्,↩︎

द्वितीय विकल्पत्तिल् दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तिलुमित्यादिना । आत्मावुक्कु कर्तृत्वमिल्लामैयाल् उपासनादिकर्तृत्वमसम्भावितमॆऩ्ऱाल्

‘‘एष हि द्रष्टा श्रोता मन्ता बोद्धा कर्ता’’,
‘‘कर्ता शास्त्रार्थवत्वात्’’,
‘‘परात्तु तच्छ्रुतेः’’

इत्यादिश्रुतिसूत्रार्थङ्गळ् विरुद्धङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

आत्म-स्वरूपस्यात्यन्त-निर्व्यापारत्वोक्तौ
सत्त्व-लक्षणस्य +अर्थ-क्रिया-कारित्वस्याभावेन तुच्छत्व-प्रसङ्गात्,↩︎

If it is maintained that the self is absolutely incapable of action,
it would follow that, since purposeful action is the sign or mark, of the existence of a thing,
the self is void or non-existent.↩︎

Si se mantiene que el yo es absolutamente incapaz de acción,
Seguiría que, dado que la acción intencional es el signo o marca, de la existencia de una cosa,
El yo es nulo o inexistente.↩︎

आत्मस्वरूपमत्यन्तनिर्व्यापारमॆऩ्ऩुम्बोदु सत्त्वलक्षणमाऩ अर्थक्रियाकारित्वमिल्लामैयाले तुच्छत्वम् प्रसङ्गिक्कैयालुम्↩︎

कर्तृत्वानभ्युपगमे अनिष्टत्तैक् काण्बिक्किऱार् आत्मस्वरूपम् अत्यन्त निर्व्यापारमॆऩ्ऩुम्बोदु इति । सत्त्वलक्षणमाऩ अर्थक्रियाकारित्वमिल्लामैयाले इति । फलजनक यत्किञ्चिद्व्यापारवत्वम् सत्त्वम्; अदु सन्निष्ठम्। तल्लक्षणमाऩ – तत्स्वरूपमाऩ, सत्वस्वरूपमाऩ ऎऩ्ऱबडि। तुच्छत्वम् प्रसङ्गिक्कैयालुमिति । असत्त्वम् प्रसङ्गिक्कैयालुमॆऩ्ऱ पडि।↩︎

ज्ञान-चिकीर्षा-प्रयत्नाश्रयत्व-रूपं कर्तृत्वं निषिध्य

आत्मनः सन्निधि-मात्रम् एव व्यापार

इत्य् उक्तौ
भोक्तृत्वादेर् अप्य् अ-भाव-प्रसङ्गेन
अस्यात्मनः संसारस्यापि मिथ्यात्वेन
मोक्षोपाय-नैरपेक्ष्यादि-प्रसङ्गापाताच् च,↩︎

If it is held that

the self merely exists
and is without jñāna (or knowledge),
without the desire to act,
and without the endeavour or effort needed for action,

it would follow that it is incapable also of enjoyment (bhoktritvam).
This would mean that saṁsāra is illusory
and that there is no need for any upāya for the attainment of mokṣa.↩︎

Si se sostiene que

el yo simplemente existe
y está sin jñāna (o conocimiento),
Sin el deseo de actuar,
y sin el esfuerzo o esfuerzo necesario para la acción,

Seguiría que también es incapaz de disfrutar (bhoktritvam).
Esto significaría que Saṁsāra es ilusorio
y que no hay necesidad de cualquier upāya para el logro de mokṣa.↩︎

ज्ञानचिकीर्षाप्रयत्नाश्रयत्वरूपमाऩ कर्तृत्वमिल्लैयाक्कि आत्मावुक्कु सन्निधिमात्रमे व्यापारमॆऩ्ऩिल् भोक्तृत्वादिगळुमऩ्ऱिक्के इवऩुक्कु संसारमुम् मिथ्यावाय् मोक्षोपाय नैरपेक्ष्यादि प्रसङ्गम् वरुमागैयालुम्↩︎

सन्निधिमात्रमे व्यापारम्; अदु आत्मावुक्कुमुण्डागैयाले तुच्छत्वमिल्लै; ज्ञानचिकीर्षाप्रयत्नरूपमाऩ व्यापारमिल्लैयागैयाल् कर्तृत्वमसम्भावितमॆऩ्ऩुम् पक्षत्तै दूषिक्किऱार् ज्ञानचिकीर्षेत्यादिना । इन्द पक्षत्तिल् मोक्षोपायनैरपेक्ष्यादि प्रसङ्गम् वरुमागैयालेउपासनादिगळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऱु सॊल्लमुडियादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

साङ्ख्यादि-वचनानुसारं

स्वरूपे कर्तृत्वाभावाद्
उपासनादीनि स्व-रूप-विरुद्धानि

इति वक्तुम् अ-शक्यम् ।↩︎

(b) It cannot be stated that, as the Sankhya says

the self or soul is, in its essential nature (svarūpa), incapable, of being a doer,
and is therefore incapable, by its very nature, of performing upāsanas.

↩︎

(b) No se puede afirmar que, como dice el Sankhya

El yo o el alma es, en su naturaleza esencial (svarūpa), incapaz, de ser un hacedor,
y, por lo tanto, es incapaz, por su propia naturaleza, de realizar upāsanas.

↩︎

साङ्ख्यादिगळ् सॊल्लुमाप् पोले

स्व-रूपत्तिल् कर्तृत्वम् इल्लामैयाले
उपासनादिगळ् स्व-रूप--विरुद्धङ्गळ्

ऎऩ्ऱु सॊल्लवुम् ऒण्णादु।↩︎

‘‘अचेष्टमानम् आसीनं
श्रीः कञ्चिद् उपतिष्ठति ।
कर्मी कर्मानुसृत्यान्यो
न प्राश्यम् अधिगच्छति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)

इति वचनम् अपि↩︎

The śloka

"Lakṣmī" comes of her own accord to a man who makes no endeavour.
Another man does not obtain even food, hard though he works. This is also due to past karma"

↩︎

El Śloka

"Lakṣmī" viene por su propia cuenta a un hombre que no hace ningún esfuerzo.
Otro hombre no obtiene ni siquiera comida, aunque trabaja.
Esto también se debe al pasado karma "

↩︎

‘‘अचेष्टमानमासीनं श्रीः कञ्चिदुपतिष्ठति ।
कर्मी कर्मानुसृत्यान्यो न प्राश्यमधिगच्छति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-१५)
ऎऩ्ऱदुवुम्↩︎

मोक्षोपायनैरर्थक्यम् वचनसिद्धमऩ्ऱो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु परिहरिक्किऱार् अचेष्टमानमित्यादिना । अचेष्टमानमासीनं –उपायप्रवृत्तियिऩ्ऱिक्के तूष्णीमिरुक्किऱ ऒरुवऩै, श्रीः - सम्बत्ताऩदु, उपतिष्ठति – उपस्थानम् पण्णुगिऱदु। अडैगिऱदॆऩ्ऱबडि। इव्वचनत्तिऱ्कु भावमरुळिच्चॆय् किऱार् ऎऩ्ऱदुवुमिति । इन्द वचनम् शास्त्रचोदितमाऩ उपायङ्गळुडैय नैरर्थक्यत्तै सॊल्लवन्ददऩ्ऱु; किन्तु पूर्वमनुष्ठितङ्गळाऩ कर्मङ्गळुडैय फलावश्यम्भावित्वत्तैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु भावम्।↩︎

शास्त्र-चोदितोपायानां न नैरर्थक्य-प्रतिपादन-परम्↩︎

- this śloka should not be interpreted as stating that

the upāyas prescribed in the śāstras are all of no use.

↩︎

- Este Śloka no debe interpretarse como afirmar que

los upāyas prescritos en los Śāstras no sirven de nada.

↩︎

ऎऩ्ऱदुवुम् शास्त्रचोदितोपायङ्गळिऩुडैय नैरर्थक्यञ् जॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु;↩︎

किन् तु पूर्वानुष्ठित-कर्म-विशेषाणां फल-विशेष-प्रतिपादकम् एव ।↩︎

It only emphasises that certain benefits come to a man
as a result of certain actions performed in previous (births).↩︎

Solo enfatiza que ciertos beneficios llegan a un hombre
Como resultado de ciertas acciones realizadas en anteriores (nacimientos).↩︎

पूर्वानुष्ठितकर्मविशेषङ्गळिऩुडैय फलविशेषञ्जॊऩ्ऩ पडियत्तऩै।↩︎

मोक्ष-प्रतिकूल-रागाद्य्-उपाधि-मूलक-काम्य-निषिद्धवद् बन्धकत्वाभावात्
मोक्षार्थिनं प्रत्य् एव विहितत्वात्,
उपासनादीनां शास्त्र-मुखेनानर्थावहत्व-रूपः स्व-रूप-विरोधो वक्तुम् अ-शक्यः ।↩︎

(c) Nor can it be maintained that upāsanas are, according to śāstras, against the essential nature of the jīva,
because they would bring evil consequences.
For, unlike actions performed out of the desire for worldly gains (kāmya) and actions prohibited in the śāstras (nishiddha),
which are obstacles to mokṣa
and which arise from desire (rāga) and the like,
upāsanas cannot bind the soul to saṁsāra,
because they are not performed out of a desire for worldly gains
and because they are enjoined in the śāstras only for those who want mokṣa.↩︎

(c) Tampoco se puede mantener que las upāsanas son, según Śāstras, contra la naturaleza esencial de Jīva,
Porque traerían consecuencias malvadas.

Porque, a diferencia de las acciones realizadas por el deseo de ganancias mundanas (kāmya) y las acciones prohibidas en los Śāstras (Nishiddha),
que son obstáculos para mokṣa
y que surgen del deseo (rāga) y similares,
upāsanas no puede unir el alma a saṁsāra,
porque no se realizan por deseo de ganancias mundanas
y porque están ordenados en los Śāstras solo para aquellos que quieren mokṣa.↩︎

मोक्षप्रतिकूलङ्गळाऩ रागाद्युपाधिकळाले वन्द काम्यनिषिद्धङ्गळ् पोले बन्धकङ्गळल्लामैयालुम् मोक्षार्थितऩक्के विधिक्कैयालुम् उपासनादिगळुक्कु शास्त्रमुखत्ताले अनर्थावहत्वरूपमाऩ स्वरूपविरोधञ् जॊल्ल वॊण्णादु।↩︎

विकल्पितमाऩ मूऩ्ऱावदु शिरस्सिऱ्कु उत्तरमरुळिच् चॆय्गिऱार् मोक्षप्रतिकूलङ्गळाऩ इत्यादिना । काम्यनिषिद्धङ्गळ् पोले बन्धकङ्गळ् अल्लामैयालुमिति । काम्यनिषिद्धङ्गळ् फलान्तरकामनामूलकङ्गळागैयाल् फलान्तरजनन द्वारा ऎप्पडि अनर्थावहङ्गळो अप्पडियल्लामैयाले ऎऩ्ऱबडि। मोक्षार्थितऩक्के इति । अन्याधिकारिक्कु विहिदमाऩ कर्मत्तै अन्यऩनुष्ठित्ताल् अनर्थसम्भाववऩै उण्डाऩालुम् ‘‘ब्रह्मविदाप्नोति परं’’ ऎऩ्ऱु परप्राप्तिकामनावाऩुक्के विहिदमाऩ ब्रह्मवेदनरूपोपासनम् अवऩुक्कु अनर्थावहमागादिऱे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतः आत्म--स्व-रूप-विषये उपासनादीनां नाशकत्व+(निष्क्रियत्वात्→)असंभावितत्व+अनर्थावहत्वाभावात्
केनापि प्रकारेण स्व-रूप--विरोध-प्रसङ्गो नास्ति ।↩︎

Thus upāsanas cannot destroy the essential nature of the self,
they are not impossible of performance
nor do they bring evil consequences;
there is, therefore, no justification for their being considered to be at variance with the essential nature (of the self).↩︎

Así, upāsanas no puede destruir la naturaleza esencial del yo,
No son imposibles del rendimiento
ni traen consecuencias malvadas;
Por lo tanto, no hay justificación para que se considere
que están en desacuerdo con la naturaleza esencial (del yo).↩︎

आगैयाल् आत्मस्वरूपत्तैप्पऱ्ऱ उपासनादिगळुक्कु नाशकत्वासंभावितत्वानर्थावहत्वङ्गळिल्लामैयाले यॊरुबडियालुम् स्वरूपविरोधप्रसङ्गमिल्लै।↩︎

उपासनादिगळुक्कु आत्मस्वरूपविरुद्धत्वम् मूऩ्ऱुबडियालुम् कूडादॆऩ्बदै निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

( 4 ) अथाप्य् आत्मनो देहादि-विलक्षणत्वात्
स्व-रूपे वर्णाश्रमादिकं नास्तीति प्रबुद्धस्य
'ब्राह्मणोऽहम्' 'क्षत्रियोऽहम्' इत्य्-एव्-अमभिमान-पूर्वकं कर्तव्यानां वर्णाश्रमादि-धर्माणां संबद्धानाम् उपायान्तराणां चानुष्ठेयत्वाभावाद्
एतद्-वर्णाश्रमादि-निबन्धन-धर्माः स्व-रूप-विरुद्धा

इत्य्-उक्तौ को दोष इति चेत् —
इदम् अप्य् अनुपपन्नम् ।

[[२१४]]↩︎

(d) Again it may be argued that

since the self is different from such things as the body,
there is no propriety in the man who knows that, in his essential nature as the self, there is no such thing as varṇa or āśrama,
performing the duties and rites (dharmas) and other upāyas which are connected with them, because they all arise from the (erroneous) notion
"I am a Brahmin, I am a Kṣatriya."
(It may be argued) on this ground
that these rites and duties (dharmas) which are dependent on one's caste (varṇa) and āśrama may justly be considered as being against the essential nature of the self.

This argument, too, is not sound for the following reason :--↩︎

(d) Nuevamente se puede argumentar que

Dado que el yo es diferente de las cosas como el cuerpo,
No hay propiedad en el hombre que sabe que,
en su naturaleza esencial como yo,
no existe tal cosa como varṇa o āśrama,
realización de los deberes y ritos (dharmas)
y otros upāyas que están conectados con ellos,
porque todos surgen de la noción (errónea)
"Soy un brahmán, soy un kṣatriya".

(Se puede argumentar) en este terreno
Que estos ritos y deberes (dharmas) que dependen de la casta (varṇa) y el āśrama
pueden considerarse justa como en contra de la naturaleza esencial del yo.

Este argumento tampoco es sólido por la siguiente razón:-↩︎

आऩालुम् आत्मा देहादिविलक्षणऩागैयाले स्वरूपत्तिल् वर्णाश्रमादिगळिल्लैयॆऩ्ऱु तॆळिन्दवऩुक्कु ‘‘ब्राह्मणोऽहं, क्षत्रियोऽहं’’ ऎऩ्ऱाऱ् पोले वरुम् अभिमानङ्गळडियाग कर्तव्यङ्गळाऩ वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळुम्अवऱ्ऱोडे तुवक्कुण्डाऩ उपायान्तरङ्गळुम् अनुष्ठेयङ्गळल्लामै याले इव्वर्णाश्रमादि निबन्धनङ्गळाऩ धर्मङ्गळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऩक् कुऱैयॆऩ्ऩॆऩिल्; इदुवुम् अनुपपन्नम्।↩︎

ननु उपासनादिगळ् त्रैवर्णिकाधिकारङ्गळाग शारीरकत्तिल् स्थापितङ्गळागैयाल् स्वरूपत्तिल् ब्राह्मणत्वाद्यभिमानवाऩ्गळुक्के अवैगळिलधिकारम् सॊल्लवेण्डुमागैयाल् देहात्माभिमानमिल्लादार्क्कु तत्कर्तृत्वम् असम्भावितमागादो वॆऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् आऩालुमित्यादिना ।

अवऱ्ऱोडे तुवक्कुण्डाऩ उपायान्तरङ्गळुमिति ।
‘‘सर्वापेक्षा च यज्ञादि श्रुतेः’’ ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिल् सॊऩ्ऩबडि
वर्णाश्रमधर्मङ्गळोडु अधिकतया सम्बद्धमाऩ उपायान्तरङ्गळुमॆऩ्ऱबडि।
इव्वर्णाश्रमादिनिबन्धनङ्गळाऩ धर्मङ्गळिति ।
आत्मस्वरूपत्तिल् वर्णाश्रमादिभ्रममूलङ्गळाऩ धर्मङ्गळॆऩ्ऱबडि।

इन्द शङ्गैयै परिहरिक्किऱार् इदुवुमनुपपन्नमिति ।↩︎

कथम् इति चेत् —

स्वरूपे ब्राह्मणत्वादीनि न सन्तीति प्रबुद्धत्वेऽपि
कर्म-विशेषाद् +धेतोः
ब्राह्मणत्वादि-विशिष्ट-शरीरेण सह संबद्धतया ऽवस्थानाद्

एतच्-छरीर-संबन्ध-निबन्धन--
क्षुत्-पिपासादि-परिहार-करण-न्यायेन

यावच्-छरीर-त्यागं तद्-वर्णाश्रमादीनां स्व-शक्त्य्-अनुरूपम् अनिष्ट-निवृत्तीष्टप्राप्त्य्-उद्देशेन

शास्त्र-विहितानां धर्माणां त्यागो न युज्यते ।↩︎

Even if he understands that, in its essential nature, the self is not Brahmin and the like,
yet since he is, owing to certain forms of past karma, in close association with the body
which has the attributes of Brahmin and the like,
he should not give up the dharmas enjoined by the śāstras
in accordance with his varṇa and āśrama
and also in accordance with his capacity for getting rid of the ills of life and for attaining good things,
as long as he is with that body,

- in the same way as he makes endeavours to ward off such things as hunger and thirst
which arise from that association with the body.↩︎

Incluso si entiende que, en su naturaleza esencial, el yo no es Brahmin y similares,
Sin embargo, dado que lo está, debido a ciertas formas de karma pasado, en estrecha asociación con el cuerpo
que tiene los atributos de Brahmin y similares,
No debería renunciar a los dharmas orientados por los Śāstras
De acuerdo con su varṇa y āśrama
y también de acuerdo con su capacidad para deshacerse de los males de la vida y para lograr cosas buenas,
Mientras esté con ese cuerpo,

- de la misma manera que hace esfuerzos por evitar cosas como el hambre y la sed
que surgen de esa asociación con el cuerpo.↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; स्वरूपत्तिल् ब्राह्मणत्वादिगळिल्लैयॆऩ्ऱु तॆळिन्दाऩेयागिलुम् कर्मविशेषङ्गळडियाग ब्राह्मणत्वादिविशिष्ट शरीरत्तोडे सम्बद्धऩायिरुक्कैयाले अश् शरीरसम्बन्धमेयडियाग वरुगिऱ क्षुत्पिपासादिगळुक्कु परिहारम् पण्णुगिऱ कणक्किले अश्शरीरम् विडुमळवुम् अव्वो वर्णाश्रमादिगळुक्कुम् तऩ् शक्तिक्कुम् अनुरूपमाग अनिष्टनिवृत्तीष्टप्राप्तिकळैप् पऱ्ऱ शास्त्रङ्गळ् विधित्त धर्मङ्गळै विडवॊण्णादु।↩︎

अदै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलित्यादिना । देहविलक्षण-माग आत्मस्वरूपत्तै

‘‘ज्ञानानन्दमयस् त्वात्मा
शेषो हि परमात्मन’’

इत्यादिशास्त्रङ्गळाले तॆळिन्द वऩाऩ प्राज्ञऩ्, आत्मस्वरूपत्तिल् ब्राह्मणत्वादिभ्रमत्ताले वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळैयुम् तदङ्गङ् गळाऩ उपासनादिगळैयुम् अनुष्ठिक्किऱाऩिल्लै; किन्तु पुण्यकर्म विशेषमडियाग वन्द ब्राह्मणत्वादिविशिष्टशरीरत्तोडे यथार्थमाग सम्बद्धऩायिरुप्पदाल् अन्द सम्बन्धज्ञानमडियाग वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळैयुम् तदङ्गक उपासनादिगळैयुम् अनुष्ठिक्किऱाऩागैयाल् वर्णाश्रमादि-धर्मानुष्ठानङ्गळुक्कॆल्लाम् भ्रान्तिमूलत्वकल्पनमुम् स्वरूपतः त्याज्यत्ववर्णनमुम् असङ्गतमॆऩ्बदु परिहारग्रन्थाभिप्रायम्।↩︎

अत इमान् धर्मान्
देहात्म-विवेकाद् +धेतोः स्व-रूप-विरुद्धान् आपाद्य
एषां त्याज्यता
वक्तुं न युज्यते ।↩︎

Therefore it cannot be maintained that these dharmas should be given up
on the ground that they are against the essential nature of the soul
because the body is different from the soul to (the man endowed with discrimination.)↩︎

Por lo tanto, no se puede mantener que estos dharmas se deben renunciar
por el terreno de que están en contra de la naturaleza esencial del alma
Porque el cuerpo es diferente del alma a (el hombre dotado de discriminación).↩︎

आगैयाल् इत् धर्मङ्गळै देहात्मविवेकमडियाग स्वरूपविरुद्धङ्गळाक्कि इवऱ्ऱुक्कु त्याज्यतै सॊल्लवॊण्णादु।↩︎

देहात्म-विवेकवत एव पारलौकिक-भोग-साधने धर्मेऽधिकार इति
एषां धर्माणाम् अनुष्ठानस्य स्वरूपे ब्राह्मण्यादि-भ्रमो नाधिकारः -
ब्राह्मण्यादि-विशिष्ट-शरीर-संबन्ध एवाधिकारः ।↩︎

In regard to the performance of these dharmas,
it is not the delusion that the essential nature of the self has Brahminness and the like which gives competence,
but the association with the body which has such attributes as Brahminness.↩︎

Con respecto al rendimiento de estos dharmas,
No es el engaño que la naturaleza esencial del yo tiene brahmanidad y similares que da competencia,
pero la asociación con el cuerpo que tiene atributos como brahmanidad.↩︎

देहात्मविवेकमुडैयवऩुक्के पारलौकिकभोगसाधनमाऩ धर्मत्तिल् अधिकारमागैयाल् इत्धर्मङ्गळुडैय अनुष्ठानत्तुक्कु स्वरूपत्तिल् ब्राह्मण्यादि भ्रम मधिकारमऩ्ऱु; ब्राह्मण्यादिविशिष्ट शरीरसम्बन्धमे अधिकारम्।↩︎

आत्मस्वरूपत्तिल् ब्राह्मणत्वादिभ्रममे अधिकारमॆऩ्ऱाल् दोषमरुळिच् चॆय्गिऱार् देहात्मविवेकमुडैयवऩुक्के इत्यादिना । आत्मा इन्द देहत्तैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्टवऩ्; इवऩ् इन्द देहम् पोऩबिऱगु स्वर्गादिलोकत्तिऱ्कुच् चॆऩ्ऱु भोगानु-भवम् पण्ण योग्यतैयुळ्ळवऩॆऩ्गिऱ ज्ञानमुडैयवऩुक्के पारलौकिकभोगसाधन-धर्मानुष्ठानत्तिल् अधिकारमॆऩ्ऱु सॊल्लवेण्डियिरुक्क तद्विरुद्धमाग आत्मस्वरूपत्तिल्ब्राह्मणत्वादिभ्रममुळ्ळवऩ् अधिकारियॆऩ्बदु असङ्गतमामॆऩ्ऱबडि। शास्त्रसम्मतमाऩ अधिकारत्तै दृढीकरिक्किऱार् ब्राह्मण्यादीति ।↩︎

अतः सर्व-धर्मानुष्ठानोपयुक्त-प्रकृत्यात्म-विवेकाद् धेतोर् उपासनादीनां स्वरूप-विरोधं न पश्यामः ।↩︎

Therefore we do not see any conflict between upāsanas and the essential nature of the self
on account of the intelligent discrimination between the body and the soul
which is necessary for the performance of all dharma.↩︎

Por lo tanto, no vemos ningún conflicto entre upāsanas y la naturaleza esencial del yo
Debido a la discriminación inteligente entre el cuerpo y el alma
lo cual es necesario para el rendimiento de todos los dharma.↩︎

आगैयाल् सर्वधर्मानुष्ठानत्तुक्कुम् उपयुक्तमाऩ प्रकृत्यात्मविवेकमडियाग उपासनादिगळुक्कु विरोधङ्गण्डिलोम्।↩︎

सर्वधर्मानुष्ठानत्तिऱ्कुम् कारणमाऩ देहात्मविवेकत्तै उपासनाद्यनुष्ठानविरुद्धमागच् चॊल्वदु दृष्टविरुद्धमॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

अहं-कार-गर्भत्वं न

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनादिगळ् अहङ्कार-गर्भङ्गळ्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
(कर्तृत्वाभिमान-त्याग-बोधक-) शास्त्रम् इसैयाद् इरुक्कच् चॆय्दे
आरोपित्तार्गळ् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. उपासनादयो ऽहं-कारादि-गर्भा

इत्य् एतत्तु (कर्तृत्वाभिमान-त्याग-बोधक-) शास्त्रानभिमतम् ।

एवन्त्वे ऽपीदम् आरोपयामासुर्

इत्य् एव भाव्यम् ।↩︎

2. That upāsanas have within them the notion of "I" (ahamkara)
finds no authority or sanction in the śāstras,
but was merely assumed by these critics to exist.
(In the performance of karma yoga,
we are enjoined to give up the notion
that we are free agents
and that we want certain benefits ).(4)↩︎

3. Que upāsanas tienen dentro de ellos la noción de "yo" (ahamkara)
no encuentra autoridad ni sanción en los Śāstras,
pero estos críticos fueron asumidos simplemente por existir.
(En el desempeño de Karma Yoga,
Nos ordenó renunciar a la noción
que somos agentes libres
y que queremos ciertos beneficios).(4)↩︎

4. उपासनादिगळ् अहङ्कारगर्भङ्गळॆऩ्ऩुमिडम् शास्त्रमिसैयादिरुक्कच्चॆय्दे आरोपित्तार्गळत्तऩै।↩︎

5. अहङ्कारगर्भमागैयाले उपासनादिगळ् स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्गिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु परिहरिक्किऱार् उपासनादिगळित्यादिना । शास्त्रम् इसैयाद् इरुक्कच्चॆय्दे इति । फलसङ्गकर्तृत्वादि-त्याग-रूपम् आऩ सात्त्विकत्यागत्तै शास्त्रम् सॊल्लियिरुप्पदाल्
अहङ्कारगर्भत्वत्तै शास्त्रमिसैयविल्लै ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

करण-सापेक्षतया न स्वरूप-विरोधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्मोपार्जितङ्गळ् आऩ करण-कळेबरङ्गळ् आगिऱ उपाधिगळैक् कॊण्ड् अनुष्ठिक्कैयाले
कर्म-योगादिगळ् निर्-उपाधिक-स्वरूप-विरुद्धङ्गळ्

ऎऩ्बार्क्कुम् स्वरूप-ज्ञान--द्वय(-मन्त्र)-श्रवणादिगळुम् मनः-प्रभृति-सापेक्षङ्गळ् आगैयाले तुल्य-दोषङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. कर्मोपार्जित-करण-कलेवराद्य्-उपाधीन् अवलम्ब्यानुष्ठेयत्वात्
कर्म-योगादयो निर्-उपाधिक--स्व-रूप--विरुद्धा

इति वदतां

स्व-रूप--ज्ञान-द्वय-श्रवणादयोऽपि
मनः-प्रभृति-सापेक्षत्वात् तुल्य-दोषाः । (4)↩︎

2. (e) Some say that

since karma yoga and the like have to be performed with the help of the body and the senses
which are adventitious (upādhi)
and which were acquired as the result of past karma,
they are against the essential nature of the self.

To them we reply that,
even for a knowledge of one's essential nature and for learning Dvaya and the like,
there is need for such things as the mind.
(So they would have to say that knowledge of the essential nature and learning Dvaya
are against the essential nature.)
Thus their objection would extend to the latter also.↩︎

3. (e) Algunos dicen que,

dado que Karma yoga y similares, deben realizarse con la ayuda del cuerpo y los sentidos
que son adventicios (upādhi)
y que fueron adquiridos como resultado del pasado karma,
Están en contra de la naturaleza esencial del yo.

A ellos respondemos que,
incluso para el conocimiento de la naturaleza esencial de uno y para aprender dvaya y similares,
hay necesidad de cosas como la mente.
(Entonces tendrían que decir que el conocimiento de la naturaleza esencial y el aprendizaje de Dvaya
están en contra de la naturaleza esencial.)
Por lo tanto, su objeción también se extendería a este último.↩︎

4. कर्मोपार्जितङ्गळाऩ करणकळेबरङ्गळागिऱ उपाधिकळैक् कॊण्डनुष्ठिक्कैयाले कर्मयोगादिगळ् निरुपाधिक स्वरूप विरुद्धङ्गळॆऩ्बार्क्कुम् स्वरूप ज्ञानद्वयश्रवणादिगळुम् मनःप्रभृतिसापेक्षङ्गळागैयाले तुल्यदोषङ्गळाम्।↩︎

5. उपासनादिगळ् करणकळेबरादिगळाऩ उपाधिकळाल् अनुष्ठिक्कप्पडुवदाल् निरुपाधिकस्वरूपविरुद्धङ्गळ् ऎऩ्बदै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् कर्मोपार्जितङ्गळाऩ इत्यादिना ।

स्वरूपज्ञानेत्यादि परिहारपरम्।↩︎

शेषत्व-पारतन्त्र्ये न बाधेते

(English1)

(Español2)

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् शेष-भूतऩ् आगैयाले
तऩ्ऩैत् ताऩ् रक्षित्तुक् कॊळ्ळप् प्राप्तऩुम् अऩ्ऱिक्के,

अत्यन्त-पर-तन्त्रऩ् आगैयाले,
तऩ्ऩैत् ताऩ् रक्षित्तुक् कॊळ्ळ शक्तऩुम् अऩ्ऱिक्केय्,

इरुक्किऱव् इवऩुक्कु
"स्व-रक्षणार्थम् आग कर्तव्यम्" ऎऩ्ऱ् ऒरु उपायत्तै विधिक्कैयुम्,
अद् इवऩुक्कु साध्यम् आय्
"साध्योपायम्" ऎऩ्ऱु पेर् पॆऱुगिऱद् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयुम् उपपन्नमो?

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ पिऩ्बु

भक्ति-योगादिगळ् शेषत्वानुरूपङ्गळ् अल्लामैयाले
स्व-रूपत्तिऱ्क् अनिष्ठावहङ्गळ्

ऎऩ्ऱुम्,

अत्यन्त-पारतन्त्र्य-विरुद्धङ्गळ् आगैयाले
असंभावितङ्गळ्

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्ल वॊण्णादोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

व्याजापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु सर्व-मोक्ष-प्रसङ्गादिगळाले मुऩ्बे परिहृतम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् सॆय्दद् ऒरु व्याजङ् गॊळ्ळादे
मुक्तऩ् आक्किल्
अनादिय् आग मुक्तऩ् आगप् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩ् केवल-स्वातन्त्र्यत्ताले निऩैत्त बोदु मुक्तऩ् आक्किल्
वैषम्य-नैर्घृण्यादि-दोषङ्गळुम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोक्षोपायविधायकङ्गळ् आऩ शास्त्रङ्गळुम् ऎल्लाम् निरर्थकङ्गळुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इश् शेषत्वत्ताल् वगुत्त(=सम्भक्त) विषयत्तैप् पऱ्ऱुगैयिल् औचित्यमुम्,
उडैयवऩ् उडैमैयै रक्षिक्कैयिल् औचित्यमुम्
उण्ड् आम्।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

दत्ताल्प-स्वातन्त्र्य-प्रयोगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अत्यन्त-पारतन्त्र्यत्ताल्
अवऩ् कॊडुत्त स्वातन्त्र्यत्तैच् चुमन्दु(=ऊढ्वा)
अवऩुक्क् अभिमतङ्गळ् आऩ उपायङ्गळै अनुष्ठिक्कैयुम्,
फलम् पॆऱुगैक्क् अवऩ् कै पार्त्त् इरुक्क वेण्डुगैयुम्
सिद्धिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

कैङ्कर्ये शेषत्व-पारतन्त्र्ये

विश्वास-प्रस्तुतिः

इश् शेषत्व-पारतन्त्र्यङ्गळ् इरण्डुम्
फल-दशैयिल् अवऩ् उगन्द कैङ्कर्यत्तै
अवऩ् इट्ट वऴक्क् आग नडत्तुगैक्कुम्
उऱुप्प्(=अङ्गम् →कारणम्) आम्।
(अतः … )

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय्-अडिय् आग
स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापारम् आगाद्

ऎऩ्बार्क्कुत्
ताङ्गळ् यथा-शास्त्रं भगवत्-प्रीत्य्-आदि-फलत्तैक् कोलि अनुष्ठिक्किऱ कैङ्कर्यत्तिलुम्
साध्यम् आग विधिक्कप् पडुगिऱ प्रपत्ति-तऩ्ऩिलुम्
स्व-रूप--विरोध-बुद्धियाले अधिकारम् इल्लैय् आम्। (4)

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाक्य-जन्यम् आऩ सम्बन्ध-ज्ञानादि-मात्रत्तिऱ् काट्टिल् अतिरिक्तम् आग
‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु विधेयम् आगैयाले
साध्यम् आयिरुक्कुम् प्रपत्ति--स्व-रूपम्

ऎऩ्ऩुम् इडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् शेष-भूतऩुम् आय् पर-तन्त्रऩुम् आऩ इवऩुक्कु
यथा-ऽधिकारम् स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापारम् पण्णक् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)55)

(English56)

(Español57)

(मूलम्58)

(४२तमाहोबिल-यतिः59)

(e) Some say that

since karma yoga and the like have to be performed with the help of the body and the senses
which are adventitious (upādhi)
and which were acquired as the result of past karma,
they are against the essential nature of the self.

To them we reply that,
even for a knowledge of one's essential nature and for learning Dvaya and the like,
there is need for such things as the mind.
(So they would have to say that knowledge of the essential nature and learning Dvaya
are against the essential nature.)
Thus their objection would extend to the latter also.↩︎

(e) Algunos dicen que,

dado que Karma yoga y similares, deben realizarse con la ayuda del cuerpo y los sentidos
que son adventicios (upādhi)
y que fueron adquiridos como resultado del pasado karma,
Están en contra de la naturaleza esencial del yo.

A ellos respondemos que,
incluso para el conocimiento de la naturaleza esencial de uno y para aprender dvaya y similares,
hay necesidad de cosas como la mente.
(Entonces tendrían que decir que el conocimiento de la naturaleza esencial y el aprendizaje de Dvaya
están en contra de la naturaleza esencial.)
Por lo tanto, su objeción también se extendería a este último.↩︎

[[२१५]]

( 6 ) अथापि शेष-भूतत्वात्
स्वेन स्वस्य रक्षणे ऽप्राप्तस्य,
अत्यन्त-पर-तन्त्रत्वात्
स्वेन स्वस्य रक्षणेऽशक्तस्य च सतोऽस्य
स्व-रक्षणार्थं कर्तव्यत्वेन कस्यचिद् उपायस्य विधानम्,

स एतत्-साध्यत्वात् साध्योपाय इति नाम लभते

इत्य्-उक्तिश् च कथम् उपपद्यते?

↩︎

(f) It might be asked,

“ Whatever that might be, since the jīva exists solely for Iśvara (śeṣa ),
he is not expected to protect himself
and since he is absolutely subject to the will and control of Iśvara,
he cannot protect himself;
is it proper then to prescribe a means or upāya
as necessary to be adopted by him for his protection
and to call this an upāya that is capable of being adopted by him?

↩︎

(f) Se puede preguntar,

“Sea lo que sea, ya que el Jīva existe únicamente para Iśvara (śeṣa),
No se espera que se proteja
y dado que está absolutamente sujeto a la voluntad y el control de Iśvara,
No puede protegerse a sí mismo;
¿Es apropiado prescribir un medio o upāya
según sea necesario para ser adoptado por él para su protección Y llamar a esto un upāya que sea capaz de ser adoptado por él?

↩︎

आऩालुम् शेषभूतऩागैयाले तऩ्ऩैत् ताऩ् रक्षित्तुक् कॊळ्ळप् प्राप्तऩुमऩ्ऱिक्के अत्यन्तपरतन्त्रऩागैयाले तऩ्ऩैत्ताऩ् रक्षित्तुक्कॊळ्ळ शक्तऩुमऩ्ऱिक्केयिरुक्किऱविवऩुक्कु स्वरक्षणार्थमाग कर्तव्यमॆऩ्ऱॊरु उपायत्तै विधिक्कैयुम् अदिवऩुक्कु साध्यमाय् साध्योपायमॆऩ्ऱु पेर् पॆऱुगिऱदॆऩ्ऱु सॊल्लुगैयुम् उपपन्नमो?↩︎

प्रकारान्तरत्ताले असम्भावितत्वानर्थावहत्वरूपमाऩ स्वरूपविरोधत्तै शङ्गित्तु मुऩ्बे परिहृतमॆऩ्गिऱार् आऩालुमित्यादिना ।↩︎

अतो

भक्ति-योगादयः शेषत्वानुरूपत्वाभावात् स्व-रूपस्यानिष्टावहा

इति,

अत्यन्त-पारतन्त्र्य-विरुद्धत्वाद् अ-संभाविता

इति च किं न वक्तुं युज्यते?

इति चेत्-↩︎

When this is so, bhakti yoga and the like
are productive of evil to the essential nature of the self (svarūpa);
as they are inconsistent with his being a śeṣa who exists only for Iśvara
and are not possible of adoption,
as they are inconsistent with his being absolutely under the will and control of Iśvara".

↩︎

Cuando esto es así, bhakti yoga y similares
son productivos del mal a la naturaleza esencial del yo (svarūpa);
Como son inconsistentes con que sea un Śeṣa que existe solo para Iśvara
y no son posibles de adopción,
ya que son inconsistentes
con que estén absolutamente bajo la voluntad y el control de Iśvara ".

↩︎

आऩ पिऩ्बु भक्तियोगादिगळ् शेषत्वानुरूपङ्गळल्लामैयाले स्वरूपत्तिऱ्कनिष्ठावहङ्गळॆऩ्ऱुम्, अत्यन्तपारतन्त्र्यविरुद्धङ्गळागैयाले असंभावितङ्गळॆऩ्ऱुञ् जॊल्लवॊण्णादोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

अनिष्टावहम् - शेषत्वत्तिऱ्कु हानिकरम्।↩︎

इदं सर्व-मोक्ष-प्रसङ्गादिभिः पूर्वम् एव परिहृतम् ।↩︎

This objection has already been answered as leading to the logical conclusion of the possibility of salvation for all.↩︎

Esta objeción ya ha sido respondida que conduce a la conclusión lógica de la posibilidad de salvación para todos.↩︎

इदु सर्वमोक्षप्रसङ्गादिगळाले मुऩ्बे परिहृतम्।↩︎

एतत्-कृत-यत्-किञ्चिद्-व्याजाप्रतीक्षया मुक्तत्वापादने
अनादि-कालान् मुक्तत्वापादनं प्रसज्येत ।↩︎

If the Lord were to grant a jīva mukti or salvation without any consideration (vyāja) whatsoever,
the jīva should be a mukta from beginning less time.↩︎

Si el Señor otorgara un Jīva Mukti o salvación sin ninguna consideración (Vyāja) alguna,
El Jīva debería ser un Mukta desde que comienza menos tiempo.↩︎

इवऩ् सॆय्ददॊरु व्याजङ्गॊळ्ळादे मुक्तऩाक्किल् अनादियाग मुक्तऩागप् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

पूर्वोक्तपरिहारत्तैये स्पष्टीकरिक्किऱार् इवऩ् सॆय्ददॊरु व्याजमित्यादिना ।↩︎

ईश्वरेण केवल-स्वातन्त्र्याद्
अभिमत-समये मुक्तत्वापादने
वैषम्य-नैर्घुण्यादि-दोषा प्रसज्यन्ते ।↩︎

If it is held that Iśvara, being independent and omnipotent,
makes a man a mukta whenever He is pleased,
it would mean that he is partial to some and cruel to others.
Similar heresies would follow.↩︎

Si se sostiene que Iśvara, siendo independiente y omnipotente,
hace de un hombre un mukta cada vez que está satisfecho,
Significaría que es parcial para algunos y crueles para otros.
Las herejías similares seguirían.↩︎

ईश्वरऩ् केवलस्वातन्त्र्यत्ताले निऩैत्तबोदु मुक्तऩाक्किल् वैषम्यनैर्घृण्यादिदोषङ्गळुम् वरुम्।↩︎

मोक्षोपाय-विधायकानां शास्त्राणां सर्वेषां निरर्थकता च स्यात् ।↩︎

Further those śāstras which prescribe the means for attaining mukti would become meaningless.↩︎

Además, aquellos Śāstras que prescriben los medios para alcanzar Mukti no dejarían sin sentido.↩︎

मोक्षोपायविधायकङ्गळाऩ शास्त्रङ्गळुमॆल्लाम् निरर्थकङ्गळुमाम्।↩︎

अतोऽनेन शेषत्वेनास्य व्यवस्थित-विषयाश्रयणे औचित्यं
(स्वामिना) स्वस्य रक्षणे औचित्यं च सिध्येत् ;↩︎

Therefore in adopting this means enjoined as the result of the jīva's being a śeṣa there is appropriateness
and also a like appropriateness in the owner protecting what is his own.↩︎

Por lo tanto, al adoptar esto implementos ejoed como el resultado de que el Jīva es un Śeṣa hay idoneidad
y también una idoneidad similar en el propietario que protege lo suyo.↩︎

आगैयाल् इश्शेषत्वत्ताल्वगुत्त विषयत्तैप्पऱ्ऱुगैयिल् औचित्यमुम्, उडैयवऩ् उडैमैयै रक्षिक्कैयिल् औचित्यमुमुण्डाम्।↩︎

शङ्गिदङ्गळाऩ अनिष्टावहत्वासम्भावितत्वङ्गळै परिहरिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।

शेषत्व-शेषित्वङ्गळुक्कु उचितम् आग वरुम् प्रयोजनत्तैय् अरुळिच्चॆय्गिऱार्
इश् शेषत्वत्ताल् वगुत्त विषयत्तै इत्यादिना ।↩︎

अत्यन्त-पारतन्त्र्येण चास्य
तत्-प्रत्त-स्वातन्त्र्य-वहन-पूर्वं तद्-अभिमतोपायानाम् अनुष्ठानं,
फल-प्राप्तये तद्-+धस्त-प्रतीक्षणावश्यम्-भावश् च सिध्येत् ।↩︎

It would become possible to adopt such means as are agreeable to Him
with the help of the measure of independence granted (to us) by Him as the Supreme Controller
and to expect His favour in regard to the fruit or object of attainment.↩︎

Sería posible adoptar los medios que están de acuerdo para él
con la ayuda de la medida de la independencia otorgada (a nosotros) por él como el controlador supremo
y esperar su favor con respecto al fruto u objeto de logro.↩︎

अत्यन्तपारतन्त्र्यत्ताल् अवऩ् कॊडुत्त स्वातन्त्र्यत्तैच् चुमन्दु अवऩुक्कभिमतङ्गळाऩ उपायङ्गळै अनुष्ठिक्कैयुम् फलम् पॆऱुगैक्कवऩ् कैबार्त्तिरुक्कवेण्डुगैयुम् सिद्धिक्कुम्।↩︎

अत्यन्त-पारतन्त्र्य-कार्यत्तैक् काट्टुगिऱार् अत्यन्त-पारतन्त्र्यत्ताल् इत्य्-आदिना ।↩︎

इमे शेषत्व-पारतन्त्र्ये उभे
फल-दशायां तद्-अभिमत-कैङ्कर्यस्य
तद्-आज्ञप्त-पद्धत्या करणस्य हेतू भवतः ।
(अतः … )↩︎

This śeṣatva or existing solely for the Lord,
and being absolutely subject to His will and control -
these two will help, in the stage of realisation,
to perform the kind of service
that is agreeable to Him
as that ordained by Him.↩︎

Este Śeṣatva o existente únicamente para el Señor,
y estar absolutamente sujeto a su voluntad y control -
Estos dos ayudarán, en la etapa de realización,
Para realizar el tipo de servicio
que es agradable para él
como lo ordenado por él.↩︎

इश्शेषत्वपारतन्त्र्यङ्गळिरण्डुम् फलदशैयिलवऩुगन्द कैङ्कर्यत्तै अवऩिट्ट वऴक्काग नडत्तुगैक्कुमुऱुप्पाम्।↩︎

प्रसङ्गात् शेषत्वपारतन्त्र्यङ्गळुक्कु
फलदशैयिल् उपयोगत्तैक् काट्टुगिऱार् इश् शेषत्व-पारतन्त्र्यङ्गळ् इरण्डुम् इत्यादिना ।↩︎

एते हेतूकृत्य स्वरक्षणार्थ-स्वव्यापारो न युज्यत

इति वदताम्,
स्वेन यथा-शास्त्रं भगवत्-प्रीत्य्-आदि-फलम् उद्दिश्यानुष्ठीयमाने कैङ्कर्ये,
साध्यत्वेन विधीयमानायां प्रपत्तौ च
स्व-रूप--विरोध-बुद्ध्या ऽधिकारो न स्यात् ।↩︎

If these objectors hold that,

on account of the knowledge of being the śeṣa
and of entire dependence on Iśvara,
the jīva should make no effort for his own protection,
it would follow that the service (kaiṅkarya ) rendered in accordance with the śāstras
for the attainment of the Lord's favour
and so also prapatti which is prescribed as possible,
would be beyond his competence,
because they are understood as being opposed to his essential nature.

↩︎

Si estos objetores lo sostienen,

Debido al conocimiento de ser el Śeṣa
y de toda la dependencia de Iśvara,
El Jīva no debería hacer ningún esfuerzo por su propia protección,
Seguiría que
el servicio (Kaiṅkarya) prestó de acuerdo con los śāstras
Para el logro del favor del Señor
y también Prapatti que se prescribe como sea posible,
estaría más allá de su competencia,

Porque se entiende como oponerse a su naturaleza esencial.

↩︎

इवैयडियाग स्वरक्षणार्थस्वव्यापारमागा तॆऩ्बार्क्कुत् ताङ्गळ् यथाशास्त्रं भगवत्प्रीत्यादिफलत्तैक् कोलि अनुष्ठिक्किऱ कैङ्कर्यत्तिलुम् साध्यमाग विधिक्कप्पडुगिऱ प्रपत्तितऩ्ऩिलुम् स्वरूपविरोधबुद्धियाले अधिकारमिल्लैयाम्।↩︎

शेषत्व-पारतन्त्र्यङ्गळै बाधकङ्गळ् आग ऒप्पुक् कॊण्डाल्
मुमुक्षु-दशैयिल् यथा-शास्त्रम् भगवत्-प्रीत्यादि-फलम् आग अनुष्ठिक्कुम् कैङ्कर्यत्तिलुम्,
साध्यम् आऩ प्रपत्तियिलुम्
अधिकारम् इल्लैयाम् ऎऩ्गिऱार् इवैयडियाग वित्यादिना ।↩︎

वाक्य-जन्यात् संबन्ध-ज्ञानादि-मात्राद् अतिरिक्त-रूपेण
"शरणं व्रज" इति विधेयत्वात्
साध्य-भूतं प्रपत्ति-स्वरूपम्
इति पूर्वम् एवावोचाम ।↩︎

We have already stated that

prapatti is capable of being adopted as a means
in as much as it has been prescribed in the words "saranam vraja" (seek refuge),
as something that has to be performed over and above
the mere knowledge of the relationship (between the jīva and Iśvara ) arising from the texts.

↩︎

Ya hemos declarado que

Prapatti es capaz de ser adoptado como un medio
tanto como se ha prescrito en las palabras "saranam vraja" (buscar refugio),
como algo que debe realizarse por encima de
El mero conocimiento de la relación (entre Jīva e Iśvara) que surge de los textos.

↩︎

वाक्यजन्यमाऩ सम्बन्धज्ञानादिमात्रत्तिऱ्काट्टिल् अतिरिक्तमाग ‘‘शरणं व्रज’’ ऎऩ्ऱु विधेयमागैयाले साध्यमायिरुक्कुम् प्रपत्तिस्वरूपमॆऩ्ऩुमिडम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

वाक्यजन्यशेषत्वज्ञानमात्रमे यऩ्ऱो प्रपत्ति; अदु साध्यमऩ्ऱे ऎऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् वाक्यजन्यमाऩ इत्यादिना ।↩︎

अतः शेष-भूतस्य पर-तन्त्रस्यास्य
यथाऽधिकारं स्व-रक्षणार्थ--स्व-व्यापार-करणे न दोषः॥

[[२१६]]↩︎

Therefore there is no inappropriateness in the jīva,
who exists only for the Lord
and who is entirely subject to His control,
adopting such means of his own for his protection as he is competent to adopt.↩︎

Por lo tanto, no hay inapropiado en el Jīva,
quien existe solo para el Señor
y quien está completamente sujeto a su control,
adoptar los medios propios para su protección, ya que es competente para adoptar.↩︎

आगैयाल् शेषभूतऩुमाय् परतन्त्रऩुमाऩ इवऩुक्कु यथाधिकारम् स्वरक्षणार्थस्वव्यापारम् पण्णक्कुऱैयिल्लै।↩︎

उक्तार्थत्तै निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

पारमैकान्त्य-विरुद्धो न धर्मः

(English1)

(Español2)

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् अनन्यार्ह-शेष-भूतऩ् आगत् तऩ्ऩैत् तॆळिन्दु
परमैकान्तिय् आय् इरुक्किऱ इवऩुक्कु

देवतान्तर द्वारकङ्गळ् आऩ वर्णाश्रम-धर्मङ्गळुम्,
अवऱ्ऱैय् इतिकर्तव्यतैय् आगव् उडैत्ताऩ भक्ति-योगादिगळुम्
ऐकान्त्य-विरुद्धङ्गळ् अऩ्ऱो;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शुद्ध-याजिगळुक्क् अऩ्ऱो परमैकान्तित्वङ् कूडुवद्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु भाष्यादिगळिल् निष्कर्षन् तॆळियामैय् अडिय् आग वन्द चोद्यम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

शरीरत्वेन

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

प्रतर्दनादि-विद्यैगळिल्
परमात्मा इन्द्रादि-शरीरकऩ् आग
मुमुक्षुवुक्कु उपास्यऩ्

ऎऩ्ऱ् अऱुदिय् इट्टार्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विद्याङ्गम् आऩ वर्णाश्रम-धर्मङ्गळिलुम्
अव्वो देवतैगळै शरीरम् आगक् कॊण्डु निऱ्किऱ परमात्मावे आराध्यऩ्

ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् स्व-तन्त्रम् आग सिल देवतैगळैप् पऱ्ऱिऩालुम्,
फलान्तर-कामनैयाले
तऩ्ऩ्-उडैय नित्य-नैमित्तिकङ्गळुक्कुप् पुऱम्ब् आऩ (पारतन्त्र्य-भावनयाऽपि) देवतान्तरान्वयम् वरिलुम्,
परमैकान्तित्वत्तुक्कु विरुद्धम् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

साक्षाद् अपि

विश्वास-प्रस्तुतिः

फलान्तर-सङ्गमुम् अऩ्ऱिक्के
परमात्मावुक्कु विशेषणङ्गळ् आग देवतैगळै वैत्तु
अग्न्य्-आदि शब्दङ्गळै विशेष्य-पर्यन्तम् आग अनुसन्धित्तुम्,

३२‘‘साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्मसूत्रम् १-२-२९)

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
अग्नीन्द्रादि-शब्दङ्गळै
साक्षाद्-भगवद्-वाचकङ्गळ् आग अनुसन्धित्तुम्,

स्व-धर्मानुष्ठानम् पण्णुम् इडत्तिल्
विधि-बलत्ताले परमैकान्तित्व-विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

Therefore there is no inappropriateness in the jīva,
who exists only for the Lord
and who is entirely subject to His control,
adopting such means of his own for his protection as he is competent to adopt.↩︎

Por lo tanto, no hay inapropiado en el Jīva,
quien existe solo para el Señor
y quien está completamente sujeto a su control,
adoptar los medios propios para su protección, ya que es competente para adoptar.↩︎

अथाप्य् अनन्यार्ह-शेष-भृतत्वेनात्मानं प्रतिबुध्य
परमैकान्तिनः सतोऽस्य
देवतान्तर-द्वारका वर्णाश्रम-धर्माः
तद्-इति-कर्तव्यताकाः भक्ति-योगादयश् च
ऐकान्त्य-विरुद्धाः किं न भवन्ति?

↩︎

(g) However, it may be stated,
since the jīva has understood clearly that He exists solely for Iśvara and for no other,
it is opposed to his nature as a supreme and exclusive devotee of the Lord
to practise the rites (dharma ) ordained for his varṇa and āśrama,
because they imply the mediatorship of other deities (like Agni, Surya and Varuna)
and also to practise such things as bhakti yoga which have these rites as their aṅga or accessory.

↩︎

(g) Sin embargo, se puede afirmar,
Dado que el Jīva ha entendido claramente que existe únicamente para Iśvara y para ningún otro,
se opone a su naturaleza como devoto supremo y exclusivo del Señor
practicar los ritos (dharma) ordenados por su varṇa y āśrama,
Porque implican la mediación de otras deidades (como Agni, Surya y Varuna)
y también para practicar cosas como Bhakti Yoga que tienen estos ritos como su AṅGA o accesorio.

↩︎

आऩालुम् अनन्यार्हशेषभूतऩागत् तऩ्ऩैत् तॆळिन्दु परमैकान्तियायिरुक्किऱ इवऩुक्कु देवतान्तर द्वारकङ्गळाऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळुम् अवऱ्ऱैयितिकर्तव्यतैयागवुडैत्ताऩ भक्तियोगादिगळुम् ऐकान्त्यविरुद्धङ्गळऩ्ऱो;↩︎

पारमैकान्त्यविरुद्धत्वात् भक्त्यादिगळ् परमैकान्तियाऩ तऩ् स्वरूपत्तिऱ्कु विरुद्धङ्गळामॆऩ्ऱु शङ्गिक्किऱार् आऩालुमित्यादिना । पारमैकान्त्य विरोधत्तै उपपादिक्किऱार् देवतान्तर द्वारकङ् गळाऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळुमित्यादिना । देवतान्तरद्वारकङ्गळाऩ ऎऩ्बदु हेतुगर्भविशेषणम्। देवतान्तर द्वारकङ्गळागैयाल् ऐकान्त्यविरुद्धङ्गळऩ्ऱो ऎऩ्बदु प्रश्नाभिप्रायम्।↩︎

शुद्धयाजिनां हि परमैकान्तित्वं युज्यत

इति चेत् --↩︎

It is only śuddha yājis who worship the Lord alone (without any reference to other deities)
that deserve to be called men with supreme and exclusive devotion to the Lord (paramaikānti)".

[Śuddha Yajis - Those whose adoration is solely to Bhagavān without any intermediary like Agni, Varuna and the like.]↩︎

Es solo Śuddha Yājis quien adora al Señor solo (sin ninguna referencia a otras deidades)
Eso merece ser llamados hombres con devoción suprema y exclusiva al Señor (Paramaikānti) ".

[Śuddha Yajis: aquellos cuya adoración es únicamente a Bhagavān sin ningún intermediario como Agni, Varuna y similares.]↩︎

शुद्धयाजिकळुक्कऩ्ऱो परमैकान्तित्वङ्गूडुवदॆऩ्ऩिल्;↩︎

इदं भाष्यादि-गत-निष्कर्षाज्ञान-निबन्धनं चोद्यम् ।↩︎

This objection can arise only from a lack of clear understanding of the conclusion arrived at in such treatises as Śrī Bhāṣya.↩︎

Esta objeción solo puede surgir de la falta de una comprensión clara de la conclusión a la que llegó en tratados como Śrī Bhāṣya.↩︎

इदु भाष्यादिगळिल् निष्कर्षन्तॆळियामैयडियाग वन्द चोद्यम्।↩︎

परिहरिक्किऱार् इदु भाष्यादिगळिल् निष्कर्षन्दॆळियामैयडियाग वन्द चोद्यमिति ।↩︎

कथम् इति चेत् —

प्रतर्दनादि-विद्यासु
परमात्मा इन्द्रादि-शरीरको मुमुक्षोर् उपास्य

इति निर्धारयाम् आस ।↩︎

It may be asked how.
The answer is that

in such vidyās as Pratardana and Madhu vidyā,
it is distinctly stated that the Supreme Being is to be worshipped or meditated upon by the aspirant for mukti
as having Indra and other deities as His body.

↩︎

Se puede preguntar cómo. La respuesta es que

En Vidyās como Pratardana y Madhu Vidyā,
Se afirma claramente que el ser supremo debe ser adorado o meditado por el aspirante para Mukti
como tener a Indra y otras deidades como su cuerpo.

↩︎

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्; प्रतर्दनादिविद्यैकळिल् परमात्मा इन्द्रादिशरीरकऩागमुमुक्षुवुक्कु उपास्यऩॆऩ्ऱऱुदियिट्टार्।↩︎

भाष्यादिनिष्कर्षत्तैउपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । प्रतर्दनविद्यैयिल् इन्द्रशरीरकपरमात्मावैये मुमुक्षुवाऩ प्रतर्दनऩुक्कु उपास्यऩाग निष्कर्षिक्कैयाल् परमात्मोपासनत्तिऱ्कु देवतान्तरद्वार-कत्वम् पारमैकान्त्यबाधकमऩ्ऱॆऩ्ऱु भाष्याभिप्रायम्।↩︎

विद्याङ्गेषु वर्णाश्रम-धर्मेष्व् अपि
तत्-तद्-देवता-शरीरकः सन् वर्तमानः परमत्मा ऽऽराध्य

इति निश्चकर्ष ।↩︎

The author of Śrī Bhāṣya has declared that

in regard to the rites and duties of the varṇa and āśrama also,
which are aṅgas or accessories to the vidyās,
the object of worship or meditation is only the Supreme Self
who has the respective deities as His body.

↩︎

El autor de Śrī Bhāṣya ha declarado que

con respecto a los ritos y deberes del varṇa y āśrama también, que son aṅgas o accesorios para los vidyās,
El objeto de adoración o meditación es solo el ser supremo
quien tiene las respectivas deidades como su cuerpo.

↩︎

विद्याङ्गमाऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळिलुम् अव्वो देवतैगळै शरीरमागक् कॊण्डु निऱ्किऱ परमात्मावे आराध्यऩॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्।↩︎

विद्याङ्गङ्गळाऩ वर्णाश्रमधर्मङ्गळिलुम् देवतान्तरशरीरकपरमात्मावे आराध्यऩागैयाल् तदनुष्ठानत्तालुम् पारमैकान्त्यभङ्गमिल्लै यॆऩ्ऱे तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अतः स्वातन्त्रयेण कासांचिद् देवतानाम् आश्रयणे सति,
फलान्तर-कामनया
(पारतन्त्र्य-भावनयाऽपि) स्व-नित्य-नैमित्तिक-बहिर्-भूत-देवतान्तरान्वये सति च
परमैकान्तित्वं विरुद्ध्यते । (5)↩︎

Therefore what is opposed to exclusive devotion to the Lord is
the worship of other deities as if they were independent,
and also connection with other deities owing to a desire for certain specific fruits,
when these deities have nothing to do with the rites and duties which are compulsory and recurrent (nitya ) as well as those which are incidental and occasional (naimittika ).↩︎

Por lo tanto, lo que se opone a la devoción exclusiva al Señor es

- la adoración de otras deidades como si fueran independientes,

- y también conexión con otras deidades debido al deseo de ciertas frutas específicas,
Cuando estas deidades no tienen nada
que ver con los ritos y deberes
que son obligatorios y recurrentes (NITYA),
así como aquellos que son incidentales y ocasionales (Naimittika).

↩︎

आगैयाल् स्वतन्त्रमाग सिल देवतैगळैप् पऱ्ऱिऩालुम् फलान्तरकामनैयाले तऩ्ऩुडैय नित्यनैमित्तिकङ्गळुक्कुप् पुऱम्बाऩ देवतान्तरान्वयम् वरिलुम् परमैकान्तित्वत्तुक्कु विरुद्धमाम्।↩︎

आऩाल् ऎव्-विधम् आऩ देवतान्तर-सम्बन्धम् पारमैकान्त्यबाधकमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । स्वतन्त्रतया देवतान्तरस्पर्शम् वन्दालुम्
स्वर्गादि-फल-काम्य-कर्मङ्गळिल् स्व-तन्त्रम् आगवो पर-तन्त्रम् आगवो देवतान्तर-स्पर्शम् वन्दालुम्
पारमै-कान्त्यविरोधम् वरुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

फलान्तर-सङ्गं विनैव
परमात्मनो विशेषणत्वेन देवताः स्थापयित्वा
अग्न्य्-आदि-शब्दान् विशेष्य-पर्यन्ततया ऽनुसन्धाय,

३२‘‘साक्षाद् अप्य् अविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्मसूत्रम् १-२-२९)

इति न्यायेनाग्नीन्द्रादि-शब्दान्
साक्षाद् भगवद्-वाचकत्वेनानुसन्धाय च
स्व-धर्मानुष्ठाने क्रियमाणे,

विधि-बलात् परमैकान्तित्व-विरोधो न भवति ॥↩︎

There is no opposition to supreme and exclusive devotion to the Lord
in performing one's ordained rites and duties
without any attachment to or desire for any other fruit
and with the thought that these deities are attributes of the Lord
and that such words as Agni denote the Lord who has Agni and the like as His body or attributes.

There is no opposition to exclusive devotion, likewise, in following the principle:

"These words (Agni, Indra etc.) directly denote, by their etymological significance, the Supreme Self.
It is not improper to think so.
So says Jaimini",

for these are rites and duties enjoined (in the śāstras).↩︎

No hay oposición a la devoción suprema y exclusiva al Señor
Al realizar los ritos y deberes ordenados
sin ningún apego o deseo de ninguna otra fruta
y con la idea de que estas deidades son atributos del Señor
y que palabras como Agni denotan al Señor que tiene Agni y similares como su cuerpo o atributos.

No hay oposición a la devoción exclusiva, del mismo modo, al seguir el principio:

"Estas palabras (Agni, Indra, etc.) denotan directamente, por su importancia etimológica, el yo supremo.
No es incorrecto pensar que sí.
Eso dice Jaimini ",

porque estos son ritos y deberes orientados (en los Śāstras).↩︎

फलान्तरसङ्गमुम् अऩ्ऱिक्के परमात्मावुक्कु विशेषणङ्गळाग देवतैगळै वैत्तु अग्न्यादि शब्दङ्गळै विशेष्यपर्यन्तमाग अनुसन्धित्तुम् ३२‘‘साक्षादप्यविरोधं जैमिनिः’’(ब्रह्मसूत्रम् १-२-२९) ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले अग्नीन्द्रादिशब्दङ्गळै साक्षाद्भगवद्वाचकङ्गळाग अनुसन्धित्तुम् स्वधर्मानुष्ठानम् पण्णुमिडत्तिल् विधिबलत्ताले परमैकान्तित्वविरोधमिल्लै।↩︎

ऎप्पडि वर्णाश्रमधर्मानुष्ठानम् पण्णिऩाल् पारमैकान्त्यभङ्गम् वारादु ऎऩ्ऩिल्; तादृशप्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् फलान्तरसङ्गमुमऩ्ऱिक्के परमात्मावुक्कु विशेषणङ्गळाग देवतैकळै वैत्तु इत्यादिना । विशेष्यपर्यन्तमाग अनुसन्धित् तुमिति । अग्न्यादिशरीरकपरमात्मपर्यन्तमाग अनुसन्धित्तुमॆऩ्ऱबडि। वस्तुतः औपासनादिकर्मङ्गळिल् ‘‘अग्नये स्वाहा’’ ऎऩ्गिऱ शब्दत्तैच् चॊल्लि होमम् पण्णुम्बोदु अग्निशब्दम् अग्निशरीरकपरमात्मावैये उद्देश्यमागक्काट्टुगैयाल्, अग्निक्कु परमात्मशरीरतया निऱ्कै यॊऴिय हविस्समर्पणोद्देश्यत्वम् तोऩ्ऱामैयालुम् विशेषणतया देवतान्तरसम्बन्धम् विधिबलप्राप्तमागैयालुम् पारमैकान्त्यम् भग्नमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।

अनन्यथासिद्ध जीवादिलिङ्गमिल्लादबोदु अग्न्यादिशब्दङ्गळ् अग्रं नयतीत्यादिव्युत्पत्तिकळाले साक्षात् परमात्मबोधकङ्गळागैयालुम्, विशेषणतयापि देवतान्तरज्ञापकङ्गळऩ्ऱागैयालुम् तादृशशब्दार्थानुसन्धानपूर्वक धर्मानुष्ठानत्तिल् पारमैकान्त्यभङ्गम् इल्लैयॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् साक्षादप्यविरोधं जैमिनिरित्यादिना ।↩︎

नाभिचारवद् अधिकारि-विशेष-सक्तम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम् अभिचारादिगळै विधित्त कट्टळैयिले
शास्त्र-प्ररोचनादिगळिल् अभिसन्धियाले
अधिकारि-विशेषत्तिले उपासनादिगळै विधित्तद् अत्तऩैय् अऩ्ऱो;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुवुक्कु प्राप्य-प्रापकङ्गळ् एकम् आगैयाले
प्राप्यानुरूपम् आऩ उपायम् सर्वेश्वरऩ् ऒरुवऩुमे;

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयालेय् अऩ्ऱो

‘‘अथ पातक-भीतस् त्वं
सर्वभावेन भारत ।
विमुक्तान्य-समारम्भो
नारायण-परो भव॥’’
(विष्णुधर्मः ६६-७२)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

धर्म-देवतै
तऩ् पुत्रऩुक्कु उपासनादिगळै प्राप्य-विरोधिगळ् ऎऩ्ऱु निऩैत्तु
निन्दित्तद्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

फल-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुवुम् अनुपपन्नम्। ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

अभिचारादिगळ् फल-विशेषम् अडिय् आगव् इऱे
अनर्थ-हेतुक्कळ् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु फलम् मोक्षम् आऩ बडियाले
अम्-मुखत्ताल् अनर्थ-प्रसङ्गम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

प्ररोचनार्थो न भक्ति-विधिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

एकाधिकारि-विषयत्तिले एक-फलत्तुक्कु
गुरुव् आय् इरुप्पद् ऒऩ्ऱै उपायम् आगक् काट्टि
लघुव् आय् इरुप्पद् ऒऩ्ऱिले रुचियैप् पिऱप्पिक्किऱद्

ऎऩ्गै ("भक्त्या न मोक्षोपायो विहित" इत्यपि वदतां भवताम् एव) विवक्षित-विपरीतम्।

(नीलमेघः (सं)31)

विश्वास-टिप्पनी

दृष्ट-फलस्यैव विधेः प्ररोचकत्वं भवितुम् अर्हति।
भक्ति-योगस् त्व् अदृष्टफलः।

इति स्वतः स्फुटं दूषणम् उपेक्ष्य
दूषणान्तरम् अपि प्रस्तौति।

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अन्यथा) (प्रपत्ति-रूपे) अङ्गत्तिले (भक्ति-रुप-)अङ्गि-फल-निर्देशम् आय् स्तुति-मात्रम् आय् इऱे अप्-पोदु फलिप्पदु। (अयम् अङ्गाङ्गि-भावो भवताम् अनिष्टः।)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

शब्दः प्रमाणम् अनुरूपत्वे

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राप्यत्तुक्क् इऩ्ऩद् अनुरूपम् ऎऩ्ऩुम् इडम्
शास्त्र-वेद्यम् आगैयाले
युक्ति-मात्रत्ताले प्राप्य-विरोधञ् जॊल्ल वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगम-सिद्धङ्गळिल्
ऒऩ्ऱै विरुद्ध-तर्कङ्गळाले बाधिक्किल्;
तुल्य-न्यायत्ताले सर्व-शास्त्रङ्गळुम्, प्रपत्ति-शास्त्रन्-दाऩुम्
प्रमाणम् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴियुम्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अथ पातक-भीतस्त्वं’’ ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम्
पातक-शब्दत्ताले उपासनादिगळै निन्दिक्किऱद् ऎऩ्गैक्कुम्
प्रमाणम् इल्लै
("उपासन-विरोधि-पापानी"ति तु सुलभम् एव)।

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् मुमुक्षुवुक्कु विहितङ्गळ् आगैयाले
भक्ति-प्रपत्तिगळ् इरण्डुम्
यथाऽधिकारं परिग्राह्यङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

(8) अथाप्य् अभिचारादि-विधान-शैल्या शास्त्र-प्ररोचनादिष्व् अभिसन्धिना
ऽधिकारि-विशेषे उपासनादिकं विहितम्

इत्य् एतावदेव किल युक्तम् ।

↩︎

(h) It may be argued again,

"But the śāstras have enjoined also rites for such things as bewitchment ( abhichāra) to produce conviction.
In the same manner, the forms of meditation (or upāsana ) have been enjoined
only in order to produce conviction or faith in the efficacy of what is prescribed (by the śāstras) viz., prapatti.

It does not mean that they are to be performed.

(The Vedas prescribe the rites called abhichara for causing the death of one's enemy.
They do so in order that by seeing the effect,
men may have faith in the śāstra.)↩︎

(h) Se puede argumentar nuevamente,

"Pero los śāstras también han ordenado ritos para cosas como embrujos (abhichāra) [^69] para producir convicción.
De la misma manera, las formas de meditación (o upāsana) se han ordenado
Solo para producir convicción o fe en la eficacia de lo que se prescribe (por los Śāstras) a saber, Prapatti.

No significa que deben realizarse.

(Los Vedas prescriben los ritos llamados Abhichara por causar la muerte del enemigo.
Lo hacen para que al ver el efecto,
Los hombres pueden tener fe en el Śāstra.)↩︎

आऩालुम् अभिचारादिगळै विधित्त कट्टळैयिले शास्त्रप्ररोचनादिगळि लभिसन्धियाले अधिकारिविशेषत्तिले उपासनादिगळै विधित्तदत्तऩैयऩ्ऱो;↩︎

वत्सलतरमाऩ शास्त्रम् इतरशास्त्रप्ररोचनार्थम् अदावदु - इतरशास्त्रानुष्ठानत्तिल् विश्वासपूर्वकप्रवृत्तियै युण्डुबण्णुवदऱ्काग (अभिचारत्तै) शत्रुवधहेतुभूतमाऩ यागविशेषत्तै विधित्तदुबोल्, भक्तियुम् प्रपत्तियिल् प्ररोचऩै युण्डुबण्णुवदऱ्काग विहितैयागैयाल् अभिचारम्बोल् स्वरूपविरुद्धमॆऩ्गिऱ पक्षत्तैयुपक्षेपिक्किऱार् आऩालुम् अभिचारादिगळै विधित्त कट्टळैयिले इत्यादिना ।↩︎

मुमुक्षोः प्राप्य-प्रापकयोर् एकत्वात्
प्राप्यानुरूप उपायः सर्वेश्वर एक एव ।

↩︎

To the aspirant for mukti,
the end or object of attainment
and the means of attaining it
are both one and the same.
Therefore the means favourable for the attainment of that end is only Iśvara.↩︎

Al aspirante de Mukti,
el fin o el objeto de logro
y los medios para alcanzarlo
son uno y lo mismo.
Por lo tanto, el medio favorable para el logro de ese fin es solo Iśvara.↩︎

मुमुक्षुवुक्कु प्राप्यप्रापकङ्गळ् एकमागैयाले प्राप्यानुरूपमाऩ उपायम् सर्वेश्वरऩॊरुवऩुमे;↩︎

अभिचारम् इन्द जन्मत्तिले दृष्टमाऩ शत्रुवधरूपमाऩ फलत्तै युण्डुबण्णि इतरशास्त्रत्तिल् विश्वासपूर्वकमाग प्ररोचनादिगळै उण्डुबण्णक्कूडुमाऩालुम् भक्तियाऩदु अदृष्टमाऩ मोक्षरूपफलजनकतयैव विहितैया कैयाले इन्द जन्मत्तिलेये फलत्तैयुण्डुबण्णि विश्वासद्वारा प्ररोचकमागा तागैयाले दृष्टान्तदार्ष्टान्तिकङ्गळ् विरूपङ्गळागैयाले अभिचारम्बोले भक्ति, स्वरूपविरुद्धमऩ्ऱॆऩ्ऩिल्; अदैविट्टु पक्षान्तरत्तै उपक्षेपिक्किऱार् मुमुक्षुवुक्कु इत्यादिना ।

प्राप्यप्रापकङ्गळ् एकमागैयाले इति । प्राप्यमाऩ सिद्धोपेयमे प्रापकमाऩ सिद्धोपायमाग विरुक्कवेण्डुम्। सिद्धोपायव्यतिरिक्तभक्त्यादिगळ् उपेयविरूपङ्गळागैयाले मुमुक्षुवुक्कु पातकमामॆऩ्बदु एतत्पक्षाभिप्रायम्।↩︎

अत एव हि

‘‘अथ पातक-भीतस् त्वं
सर्वभावेन भारत ।
विमुक्तान्य-समारम्भो
नारायण-परो भव॥’’
(विष्णुधर्मः ६६-७२)

इति

↩︎

It is on account of this

"O, Bharata, If you are afraid of sins,
do not begin any activity
and remain with the thought that
Nārāyaṇa is the only end to be attained
with all your heart."

↩︎

Es por esto

"O, Bharata, si tienes miedo de los pecados,
No comience ninguna actividad
y permanecer con la idea de que
Nārāyaṇa es el único final que se alcanza
con todo tu corazón ".

↩︎

आगैयालेयऩ्ऱो ‘‘अथ पातकभीतस्त्वं सर्वभावेन भारत । विमुक्तान्यसमारंभो नारायणपरो भव’’(विष्णुधर्मः ६६-७२) ऎऩ्ऱु↩︎

इदऱ्कु उपोद्बलकमाग सिद्धोपायव्यतिरिक्तभक्त्यादिगळै पातकङ्गळागच् चॊल्लुगिऱ स्पष्टमाऩ वचनत्तैक् काण्बिक्किऱार् आगैयाले यऩ्ऱो ‘‘अथ पातकभीतस्त्व’’ मित्यादिना । ओ! भरतवंशोद्भवऩाऩ युधिष्ठरऩे! पातकङ्गळाऩ भक्त्यादिगळिऩिऩ्ऱुम् भयन्दायाऩाल् अवैगळिऩ् अनुष्ठानसंरम्भत्तै विट्टु सिद्धोपाय ऩाऩ नारायणऩैये प्राप्यऩागवुम् प्रापकऩागवुम् निऩै ऎऩ्गै।↩︎

धर्म-देवता स्व-पुत्रायोपदेशे
उपासनादिकं प्राप्य-विरोधीति मत्वा निनिन्द

इति चेत्↩︎

that the god presiding over dharma
condemned upāsanas as opposed to the end in view,
while saying to his son (the above)

↩︎

que el dios presidiendo sobre el dharma
condenado upāsanas en lugar del final a la vista,
mientras le dice a su hijo (lo anterior)

↩︎

धर्मदेवतै तऩ् पुत्रऩुक्कु उपासनादिगळै प्राप्यविरोधिकळॆऩ्ऱु निऩैत्तु निन्दित्तदॆऩ्ऩिल्;↩︎

धर्मदेवतै – धर्मराजा, तऩ् पुत्रऩुक्कु – धर्मपुत्रऩुक्कु, इन्द पक्षङ्गळै प्रतिक्षेपिक्किऱार् अदुवुमनुपपन्नमिति ।↩︎

तद् अप्य् अत्यन्तानुपपन्नम् ।
कथम् इति चेत् —–

अभिचारादीनि फल-विशेष-मूलकतया किलानर्थहेतवो भवन्ति ।↩︎

This argument too, is not tenable for the following reasons:

(1) The rites of bewitchment ( abhichāra) and the like are sources of evil,
because they are performed for purposes or fruits that are evil.↩︎

Este argumento tampoco es sostenible por las siguientes razones:

(1) Los ritos del hechizo (abhichāra) y similares son fuentes del mal,
Porque se realizan para fines o frutas que son malvadas.↩︎

अदुवुम् अनुपपन्नम्। ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; अभिचारादिगळ् फलविशेषमडियागविऱेअनर्थहेतुक्कळायिऱ्ऱु।↩︎

अभिचारादिगळै विधित्त कट्टळैयिल् उपासनादिगळैयुम् विधित्तदत्तऩै ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् उपासनादिगळ् अभिचारादिगळैप्पोल् विरुद्धफलजनकतया स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्ऱु अभिप्रेतमो? भक्तिविधि प्रपत्तिप्ररोचनार्थमागैयाले फलजनकत्वाभावेन आयासमात्रहेतुतया स्वरूपविरुद्धमॆऩ्ऱभिप्रेतमो? ऎऩ्गिऱ विगल्बत्तै हृदयत्तिले वैत्तु प्रथमशिरस्सैदूषिक्किऱार् अभिचारादिगळ् फलविशेषमडियागविऱे अनर्थहेतुक्कळायिऱ्ऱु इत्यादिना । अभिचारम् शत्रुवधद्वारा नरकजनकमिऱे।↩︎

अत्र फलस्य मोक्ष-रूपत्वात्
तन्-मुखेनानर्थप्रसङ्गो नास्ति ।↩︎

Since bhakti or upāsana is enjoined for attaining mokṣa,
it cannot be a source of evil.↩︎

Dado que Bhakti o Upāsana se practica por alcanzar mokṣa,
No puede ser una fuente de maldad.↩︎

इङ्गु फलम् मोक्षमाऩबडियाले अम्मुखत्ताल् अनर्थप्रसङ्गमिल्लै।↩︎

उपासनत्तिल् अदऱ्कुप् प्रसक्तिये इल्लै यॆऩ्गिऱार् इङ्गु फलमित्यादिना ।↩︎

एकाधिकारि-विषये +एक-फलार्थं
गुरु-भृतं किम् अपि उपायत्वेन प्रदर्श्य
लघु-भूते कस्मिंश्चित् रच्य्-उत्पादनम्

इत्य्-एतत् ("भक्त्या न मोक्षोपायो विहित" इत्यपि वदतां भवताम् एव) विवक्षित-विपरीतम् ।↩︎

(2) It would be inconsistent with the view of these critics
to hold that bhakti or upāsana is enjoined only to produce an eager desire for the adoption of an easier means, viz., prapatti,
by describing a more difficult means, viz, bhakti,
for they hold that bhakti is no means at all (to attain mokṣa).

(Besides, bhakti does not yield its fruit in this life
but only after it.
So it cannot create faith or conviction in the other means prescribed, viz., prapatti.)

(Men generally adopt, of their own accord, the easier means in preference to the more difficult means.
The success of the easier means in producing the desired result will create faith or conviction in regard to the more difficult means and not vice versa.
So the more difficult upāya cannot cause faith in the efficacy of the easier means.)↩︎

(2) Sería inconsistente con la opinión de estos críticos
Sostener que Bhakti o Upāsana se ordena solo para producir un deseo ansioso por la adopción de un medio más fácil, a saber, Prapatti,
Al describir un medio más difícil, a saber, bhakti,
porque sostienen que Bhakti no es nada medio (para alcanzar mokṣa).

(Además, Bhakti no produce su fruto en esta vida pero solo después.
Por lo tanto, no puede crear fe o convicción en los otros medios prescritos, a saber, Prapatti.)

(Los hombres generalmente adoptan, por su propia cuenta, los medios más fáciles en preferencia a los medios más difíciles.
El éxito de los medios más fáciles en la producción del resultado deseado creará fe o convicción con respecto a los medios más difíciles, y no viceversa.
Por lo tanto, los más difíciles upāya no pueden causar fe en la eficacia de los medios más fáciles.)↩︎

एकाधिकारिविषयत्तिले एकफलत्तुक्कु गुरुवायिरुप्प तॊऩ्ऱै उपायमागक् काट्टि लघुवायिरुप्पदॊऩ्ऱिले रुचियैप् पिऱप्पिक्किऱदॆऩ्गै विवक्षितविपरीतम्।↩︎

इरण्डावदु शिरस्सै दूषिक्कप् पोगिऱवर् आय्

इप्-पक्षत्तिल् अभिचार-विधि
दृष्टम् आऩ शत्रु-वध-रूप-फलत्तैक् काण्बित्तु
तन्-मुखत्ताले सर्व-शास्त्रत्तिऱ्कुम् ऎप्पडि प्ररोचकम् आगिऱदो

अप्-पडि अ-दृष्टम् आऩ मोक्षत्तै फलम् आगव्-उडैय भक्तिय् आऩदु
स्व-फल-प्रदर्शनत्ताले प्रपत्ति-विधि प्ररोचकम् आगाद्

ऎऩ्गिऱ दूषणम् स्पष्टम् आगैयाले
अदै उबेक्षित्तु
दूषणान्तरम् अरुळिच् चॆय्गिऱार् - एकाधिकारिविषयत्तिले इत्यादिना । (5)

भक्तिप्रपत्तिकळिरण्डुम् परस्परम् निरपेक्षोपायङ्गळागिल्
लघूपायम् आऩ प्रपत्तियिले
स्वरसतः प्रवृत्तिय् उण्डागुम् आगैयाल्
भक्ति-विधियैय् इट्टु प्रपत्तियिल् प्ररोचिप्पिक्कवेण्डियदिल्लै।(4)

अन्यतरम् अनुपायम् आऩालुम्
आलस्यादिगळाल् प्रवृत्तियिल्लाद पुरुषऩै लघुविले मुदलिल् प्रवर्तिप्पित्तु
पिऱगु गुरुविले प्रवर्तिप्पिक्क वेण्डुमेय् ऒऴिय

गुरुवाऩ भक्तियिल् प्रवर्तिप्पित्तु पिऱगु प्रपत्तियिल् प्रवर्तिप्पिक्किऱदॆऩ्बदु कूडाद् आगैयाल्

ऒरु अधिकारि-विषयत्तिल् एक-फलत्तिऱ्क् आग विहिदङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळिल्
भक्तिविधि प्रपत्ति-प्ररोचकम् ऎऩ्ऱदु।↩︎

(अन्यथा) (प्रपत्ति-रूपे) अङ्गे (भक्ति-रुप-)ऽङ्गि-फल-निर्देश-रूपं स्तुति-मात्रम्
इति किल तदा फलेत् ।
(अयम् अङ्गाङ्गि-भावो भवताम् अनिष्टः।)↩︎

(It will, therefore, have to be argued in support of their view that,
when certain fruits or good results which will arise from a main rite or angī
are stated to arise from its aṅga or accessory rite,
it should be considered only as arthavada or mere praise
having no literal truth according to a principle (or nyāya) of the Mimamsakas.
Here mokṣa is really the fruit of prapatti, which is the angī
and this fruit is, in the view of these critics, for the sake of mere praise (which is not true), assigned to its aṅga bhakti also.
So, bhakti is, according to them, really not capable of yielding mokṣa.)
This argument, too, is no good
as it would be inconsistent with the contention of these critics,
for they would then have to admit that bhakti is an aṅga or accessory of prapatti (which they deny).↩︎

(Por lo tanto, tendrá que ser argumentado en apoyo de su punto de vista de que,
Cuando ciertas frutas o buenos resultados que surgirán de un rito principal o Angī
se dicen que surgen de su AṅGA o rito de accesorios,
Debe considerarse solo como Arthavada o mera alabanza
no tener verdad literal de acuerdo con un principio (o nyāya) de los mimamsakas.

Aquí Mokṣa es realmente el fruto de Prapatti, que es el Angī
Y este fruto es, en opinión de estos críticos, en aras de la mera alabanza (lo cual no es cierto), asignado a su aṅga bhakti también.
Entonces, Bhakti, según ellos, no es realmente capaz de producir mokṣa).

Este argumento tampoco es bueno
ya que sería inconsistente con la afirmación de estos críticos,
porque entonces tendrían que admitir que Bhakti es un AṅGA o accesorio de Prapatti (que niegan).↩︎

अङ्गत्तिले अङ्गिफलनिर्देशमाय् स्तुतिमात्रमायिऱे अप्पोदु फलिप्पदु।↩︎

(ततः)

कर्माङ्ग-स्तुति कर्म-प्रशंसा-द्वारा तत्-प्ररोचकम् आऩाऱ् पोले
प्रपत्त्य्-अङ्ग-भक्ति-स्तुति प्रपत्ति-प्रशंसया प्रपत्ति-प्ररोचना-परम्

ऎऩ्ऱ् ऒप्पुक् कॊळ्ळ वेण्डुम् आगैयाल्
अप्पोदु भक्तिक्कु अङ्गतया उपादेयत्वमे अभ्युपगन्तव्यम् आगैयाल्
वाद्य्-अभिमतमाऩ अनुपादेयत्वम् सिद्धिक्काद्
ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्राप्यस्येदृशम् अनुरूपम् इत्य् अर्थस्य शास्त्र-वेद्यत्वात्
युक्ति-मात्रेण प्राप्य-विरोधो वक्तुं न युज्यते ।↩︎

The means or upāya, that is favoured by Iśvara, who is the object of attainment,
can be understood only from the śāstra
(and it is no use asserting that bhakti is not favoured by Him).
Reason is not competent to say that the means, viz., bhakti is opposed to the end in view (Bhagavān).↩︎

Los medios o upāya, que es favorecido por Iśvara, que es el objeto de logro,
se puede entender solo del Śāstra
(Y no sirve de nada afirmar que Bhakti no es favorecido por él).
La razón no es competente para decir que los medios, a saber, Bhakti se oponen al final a la vista (Bhagavān).↩︎

प्राप्यत्तुक्किऩ्ऩदनुरूपमॆऩ्ऩुमिडम् शास्त्रवेद्यमागैयाले युक्तिमात्रत्ताले प्राप्यविरोधञ् जॊल्लवॊण्णादु।↩︎

कीऴ्च्चॊऩ्ऩ मुमुक्षुवुक्कु इत्यादि इरण्डाम् पक्षत्तै प्रतिवदिक्किऱार् प्राप्यत्तुक्कु इऩ्ऩदु इत्यादिना ।

युक्तिमात्रत्ताले प्राप्यविरोधम् सॊल्लवॊण्णादु इति ।
‘‘यम् एवैष वृणुते’’,
‘‘भक्त्या त्व् अनन्यया शक्य’’
इत्य्-आदि-शास्त्रङ्गळ् प्राप्यऩ् आऩ भगवाऩुक्कु अनुरूपम् आगवे
तत्-प्रसाद-द्वारा प्रापकम् आऩ भक्तियैच् चॊल्लियिरुप्पदाल्
प्राप्य-भिन्नत्व-मात्रत्ताले भक्ति,
प्राप्य-विरुद्धम् ऎऩ्ऱु सॊल्लुवदु साहसम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।(4)↩︎

आगम-सिद्धेषु एकस्य विरुद्ध-तर्क-बाधने
तुल्य-न्यायेन सर्व-शास्त्राणि, प्रपत्ति-शास्त्रं च
अ-प्रमाणानि स्युः ।↩︎

If we are to object to any one thing that is prescribed in the sāstras
by reasoning which is against the śāstra,
there would, by parity of reasoning, be no validity in any of the things or dharmas prescribed in the śāstras
and, likewise, in the śastras prescribing prapatti as well.↩︎

Si queremos oponernos a alguna cosa que se prescriba en los sāstras
por razonamiento que está contra el Śāstra,
Por paridad de razonamiento, no habría validez en ninguna de las cosas o dharmas prescritos en los Śāstras
Y, del mismo modo, en los Śastras que prescriben Prapatti también.↩︎

आगमसिद्धङ्गळिलॊऩ्ऱै विरुद्धतर्कङ्गळाले बाधिक्किल्; तुल्यन्यायत्ताले सर्वशास्त्रङ्गळुम् प्रपत्ति शास्त्रन्दाऩुम् प्रमाणमऩ्ऱिक्के यॊऴियुम्।↩︎

शास्त्रङ्गळ् भक्तियै भगवत्प्रसादद्वारा तत्प्राप्तिहेतुवागच् चॊल्लियिरुन्दालुम् अदै युक्तियिऩाल् बाधिक्कलागादो वॆऩ्ऩ अनिष्टमरुळिच्चॆय्गिऱार् आगमसिद्धङ्गळिलित्यादिना ।↩︎

"अथ पातक-भीतस् त्वम्" इत्य्-अत्रापि

पातक-शब्देन +उपासनादीनि निन्द्यन्ते

इत्य्-अत्र प्रमाणं नास्ति
("उपासन-विरोधि-पापानी"ति तु सुलभम् एव)।↩︎

Further there is no authority for the statement that in the śloka quoted above (from Viṣṇu dharma :66-72),
the word pātaka (sin) refers to upāsanas and the like.↩︎

Además, no hay autoridad para la declaración de que en el Śloka citado anteriormente (de Viṣṇu dharma: 66-72),
La palabra pātaka (pecado) se refiere a upāsanas y similares.↩︎

‘‘अथ पातकभीतस्त्वं’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् पातकशब्दत्ताले उपासनादिगळै निन्दिक्किऱदॆऩ्गैक्कुम् प्रमाणमिल्लै।↩︎

यौक्तिकमाग प्राप्यविरुद्धत्वंसॊऩ्ऩालऩ्ऱो इप्पडि अनिष्टापादनम् सॆय्वदु; ‘‘अथ पातकभीतस्त्वम्’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्तिलेये पातकशब्दत्तिले उपासनादिगळ् विवक्षितङ्गळागैयाले अवै कळुक्कु प्राप्यविरुद्धत्वम् तोऩ्ऱविल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अथ पातक-भीतस्त्वमित्यादिना ।

ऎडुत्त वचनत्तिल् पातकशब्दम् उपासनादिपरमॆऩ्बदऱ्कु अनन्यथासिद्धप्रमाण मिल्लैयॆऩ्गिऱार् पातकशब्दत्ताले इत्यादिना । इन्द श्लोकम् भक्तिप्रकरणस्थमाऩालुम् पातकशब्दत्ताले भक्तिनिवृत्तिप्रतिबन्धकङ्गळाऩ अनादिकालसञ्चितङ्गळाऩ पातकङ्गळे सॊल्लप्पडुगिऱदुगळ्।

नाम् उपासनादिगळिल् इऴिन्दाल् उपासन-निष्पत्ति-प्रतिबन्धकङ्गळाऩ पाबङ्गळाले उपासनम् निष्पन्नम् आगाविडिल् सॆय्वद् ऎऩ्?
अदऱ्कु प्रायश्चित्तम् आग कृच्छ्र, चान्द्रायण, कूश्माण्ड, वैश्वानर, व्रातपति, पवित्रेष्टि मुदलियवैगळैच् चॆय्वदुम् अशक्यम् आच्चुदे

ऎऩ्ऱु ऎण्णि
उपाय-विरोधि-पापत्तिल् निऩ्ऱुम् पयन्दायेयागिल्
अन्योपायालम्भन-सम्भ्रमत्तै विट्टु
नारायणऩैये उपायम् आगप् पऱ्ऱु

ऎऩ्बदु प्रमाणानुगुणम् आऩ श्लोकार्थम् आगैयाल्

तद्-विरुद्धम् आग

‘‘राजविद्या राजगुह्यं
पवित्रम् इदम् उत्तमं ।
प्रत्यक्षावगमं धर्म्यं
सुसुखं कर्तुम् अव्ययम् ॥’’

ऎऩ्ऱु भगवाऩाले पवित्रम् आगक् कॊण्डाडप् पट्ट उपासनत्तै
धर्म-देवतै पातकम् आग निन्दित्तद्

ऎऩ्बदु प्रमाण-विरुद्धम् आम्
ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतो मुमुक्षोर् विहितत्वात् भक्ति-प्रपत्ती द्वे अपि यथाधिकारं परिग्राह्ये॥↩︎

Therefore since bhakti and prapatti are both enjoined for the aspirant to mukti,
they are, either of them, to be adopted in accordance with the competence (of the individual concerned).↩︎

Por lo tanto, dado que Bhakti y Prapatti están ordenados para el aspirante a Mukti,
Son, cualquiera de ellos, ser adoptados de acuerdo con la competencia (del individuo en cuestión).↩︎

आगैयाल् मुमुक्षुवुक्कु विहितङ् गळागैयाले भक्तिप्रपत्तिकळिरण्डुम् यथाधिकारं परिग्राह्यङ्गळ्।↩︎

इप्पडि भक्ति, स्वरूपविरुद्ध मॆऩ्बदु सर्वात्मना असङ्गतमागैयाले अकिञ्चनऩुक्कु प्रपत्तिपोले शक्तऩुक्कु भक्तियुम् परिग्राह्यमॆऩ्गिऱार् आगैयाल् मुमुक्षुवुक्कु इति ।↩︎

शिष्ट-परिग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

विहितङ्गळेय् आगिलुम्
आचार्य-रुचि-परिगृहीतङ्गळ् अल्लाद बडियाले
अतिथि-सत्-कारादिगळिले विहितङ्गळ् आऩ गवालम्भादिगळ् पोले
उपासनादिगळ् शिष्ट-परिग्रह-विरुद्धङ्गळ् आगैयाले
अनादरणीयङ्गळ् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्गैयुम् निरूपक-वाक्यम् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वाचार्य-परिग्रहम् इल्लाद बोद् अऩ्ऱो

३४‘‘अस्वर्ग्यं लोक-विद्विष्टं
धर्मम् अप्याचरेन् न तु’’
(याज्ञवल्च्यस्मृति १-१५६)

ऎऩ्ऱु कऴिक्कल् आवदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

‘‘तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४)

ऎऩ्ऩुम् बडि श्लाघ्यर् आऩ पराशरादि-पूर्वाचार्यर्गळ् अनुष्ठिक्कैयाले
सर्व-शिष्ट-बहिष्कारञ् जॊल्ल वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

( 9 ) विहितत्वेऽपि
आचार्य-रुचि-परिगृहीतत्वाभावाद्
अतिथि-स्सत्कारादिषु विहित-गवालम्भादिवद्
उपासनादीनि शिष्ट-परिग्रह-विरुद्धत्वाद् अनादरणीयानि न किम्?

इति वचोऽपि न निरूपक-वाक्यम् ।↩︎

(i) Nor would it be proper to hold that,

though these two bhakti and prapatti are enjoined (in the śāstras),
bhakti or upāsana and the like are not to be practised
in as much as they have not been favoured for adoption by the ācāryas;
(for instance) such things as the slaying of a bull for the entertainment of a guest at dinner, though enjoined,
are opposed to the traditional practice of the learned (siṣṭa).

This objection, too, is not that of a thinking mind.↩︎

(i) tampoco sería apropiado sostener eso,

Aunque estos dos Bhakti y Prapatti están ordenados (en los Śāstras),
bhakti o upāsana y similares no se pueden practicar
en la medida en que no hayan sido favorecidos para la adopción por los ācāryas;
(por ejemplo) cosas como el asesinato de un toro para el entretenimiento de un invitado en la cena, aunque ordenado,
se oponen a la práctica tradicional de los eruditos (Siṣṭa).

Esta objeción tampoco es la de una mente pensante.↩︎

विहितङ्गळेयागिलुम् आचार्यरुचिपरिगृहीतङ्गळल्लादबडियाले अतिथि-सत्कारादिगळिले विहितङ्गळाऩ गवालंभादिगळ् पोले उपासनादिगळ् शिष्टपरिग्रहविरुद्धङ्गळागैयाले अनादरणीययङ्गळऩ्ऱोव् ऎऩ्गैयुम् निरूपकवाक्यमऩ्ऱु;↩︎

ननु भक्त्यादिगळ् विहितङ्गळागिलुम् आचार्यरुचिपरिगृहीतङ्गळल्लादबडियाले स्वरूपविरुद्धङ्गळॆऩ्गिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् विहितङ्गळेयागिलुमित्यादिना । अतिथिसत्कारादिगळिले विहितङ्गळाऩ गवालम्भादिगळ् पोले इति ।

‘‘समांसो मधुपर्कः’’,
‘‘मधुपर्के तु गोवध’’

इत्यादि विहितङ्गळाऩ गोवधङ्गळ् पोले ऎऩ्ऱबडि।
इन्द पक्षत्तै निरसिक्किऱार् ऎऩ्गैयुम् निरूपकवाक्यमऩ्ऱु इति ।↩︎

सर्वाचार्य-परिग्रहाभावे किल,

३४‘‘अस्वर्ग्यं लोकविद्विष्टं
धर्मम् अप्याचरेन् न तु’’
(याज्ञवल्च्यस्मृति १-१५६)

इति त्याज्यता भवति।↩︎

It is only when all the ācāryas avoid the performance of a rite or observance,
that it should be abandoned in accordance with the saying:

"Though a ritead has been prescribed in the śāstra,
yet if it will retard the attainment of svarga
and is also repugnant to the general public,
it should not be performed".

↩︎

Es solo cuando todos los ācāryas evitan el rendimiento de un rito u observancia,
que debe ser abandonado de acuerdo con el dicho:

"Aunque se ha prescrito un ritead en el Śāstra,
Sin embargo, si retrasará el logro de Svarga
y también es repugnante al público en general,
No debe realizarse ".

↩︎

सर्वाचार्यपरिग्रहमिल्लादबोदऩ्ऱो ३४‘‘अस्वर्ग्यं लोकविद्विष्टं धर्ममप्याचरेन्न तु’’(याज्ञवल्च्यस्मृति १-१५६) ऎऩ्ऱु कऴिक्कलावदु।↩︎

अदैयुपपादिक्किऱार् सर्वाचार्यपरिग्रहमिल्लादबोदऩ्ऱो इत्यादिना । अस्वर्ग्यमिति । लोकविद्विष्टं – सर्वलोकद्वेषविषयीकृतम्। सर्वलोकैरननुष्ठितमिति यावत् । अतएव अस्वर्ग्यं – अलौकिकश्रेयस्-साधनता-शून्यम्, धर्ममपि – चोदितमपि, न त्वाचरेत् – नैवाचरेत् ऎऩ्गै।↩︎

अत्र

‘‘तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४)

इत्य्-एवं श्लाघ्यैः पराशरादि-पूर्वाचार्यैर् अनुष्ठितत्वात्
सर्व-शिष्ट-बहिष्कारं वक्तुं न युज्यते ॥↩︎

In regard to the rites in question, since they were adopted by such ancient ācāryas as Parāśara
who is described by Aḷavandār as one of the best sages,
it cannot be maintained that they are against the traditional observance of all learned men.↩︎

Con respecto a los ritos en cuestión, ya que fueron adoptados por ācāryas tan antiguos como parāśara
quien es descrito por Aḷavandār como uno de los mejores sabios,
No se puede mantener que estén en contra de la observancia tradicional de todos los hombres aprendidos.↩︎

इङ्गु ‘‘तस्मै नमो मुनिवराय पराशराय’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ४) ऎऩ्ऩुम्बडि श्लाघ्यराऩ पराशरादि पूर्वाचार्यर्गळनुष्ठिक्कैयाले सर्वशिष्टबहिष्कारञ् जॊल्लवॊण्णादु।↩︎

कतिपयशिष्टापरिग्रहम् पराशरादिगळ् अनुष्ठिक्काददाले प्रपत्तिक्कुमुण्डु।
आगैयाल् सर्वशिष्टापरिग्रहमे बाधकमागक् कॊळ्ळवेण्डुम्।
अदु श्लाघ्यराऩ पराशरादिगळ् अनुष्ठिक्कैयाल् भक्तिक्कुमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

श्लाघ्यर् आऩ ऎऩ्बदाल्
कतिपय-शिष्ट-परिग्रहापरिग्रह-सम्मेलने
परमाप्ततया सर्व-श्लाघनीय-शिष्ट-परिग्रहम् उपादेयता-नियामकम् ऎऩ्ऱु सूचितम्। (5)↩︎

कलि-युग-योग्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि युगान्तरङ्गळिल् इवै धर्मङ्गळ् आऩालुम्
कलि-युगत्तिल् यथोक्तम् आऩ परमात्मोपासनादिगळुक्क् अधिकारिगळ् दुर्लभर् आगैयाले
इवै इक्-कालत्तुक्कुप् पॊरुन्दुमवैय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयालेयऩ्ऱो

(ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैस्
त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन् ।
यद् आप्नोति तद् आप्नेति)
“कलौ संकीत्य केशवम् ॥"
(विष्णुपुराणम् ६-२-१७)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कलेर् दोष-निधे(ः) राजन्न्
अस्ति ह्य् एको महागुणः ।
कीर्तनाद् एव कृष्णस्य
मुक्त-बन्धः परं व्रजेत्॥’’
(श्री भारतम् ११-३-५१)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱद्

ऎऩ्ऩवुम् ऒण्णादु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कलौ कृत-युगं तस्य,
कलिस् तस्य कृते युगे ।
यस्य चेतसि गोविन्दो,
हृदये यस्य नाच्युतः॥’’ (5)
(विष्णुधर्मः १०९-५७)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)16)

(विषयः17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक्-कालत्तिलुम् उपासनादिगळुक्क् अधिकारिगळ्
स्वयं-प्रयोजन-योग-निष्ठर् आऩ पूर्वाचार्यर्गळ् पोले
संभावितर् इऱे।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु
संकीर्तन-व्यतिरिक्तैय् आऩ प्रपत्तिक्कुम्

३९‘‘किन्नु तस्य च मन्त्रस्य
कर्मणः कमलासन ।
न लभ्यते ऽधिकारी वा
श्रोतु-कामोऽपि वा नर॥’’
(पौष्करसंहिता)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-विश्वासादि-युक्तर् आऩव् अधिकारिगळ् तेट्टम्(=दुर्लभम्) आगैयाले
अव्व् इडत्तिलुम् इप्-प्रसङ्गम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

अनधिकारिण्य् एव विरोधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩ बिऩ्बु
उपासनादिगळुक्कु वेऱ् ऒरु विरोधम् इल्लामैयाले
यथा-शास्त्रं
आतुरादिगळुक्क् अवगाहनादिगळ् पोले
इवै

४०‘‘अकिञ्चनोऽनन्य-गतिः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

ऎऩ्ऱ् इरुक्कुम् अधिकारिक्कु
स्वाधिकार-विरुद्धङ्गळ् ऎऩ्ऩप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अधिकार-विरोधम् अऱियादे
उपासनादिगळिले प्रवर्तिक्कुम् अवऩैप् पऱ्ऱ

४१ ‘‘(अनधिकृत-)नरस्य बुद्धि-दौर्बल्याद्
(भक्ति-रूप-)उपायान्तरम् इष्यते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१७)

ऎऩ्ऱदु।

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इव्व्-उपासनादिगळुम्
अधिकार्य्-अन्तरत्तिऱ्कु यथाऽधिकारम् अनुगुणङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

( 10 ) इत्थं युगान्तरेष्व् एषां धर्मत्वेऽपि
कलियुगे यथोक्त-परमात्मोपासनादीनाम् अधिकारि-दौर्लभ्यात्
इमान्य् अस्य कालस्याननुगुणानि ;

↩︎

“In this same way, though these rites were suitable as dharmas to be practised in other yugas,
since in Kali Yuga, it is not possible to find men competent to perform such things as the upusana or meditation of the Supreme Self,
they are not suited for observance in this age.

↩︎

“De esta misma manera Aunque estos ritos eran adecuados como dharmas para ser practicados en otras yugas,
Dado que en Kali Yuga, no es posible encontrar hombres competentes para realizar cosas como la upusana o la meditación del yo supremo,
No son adecuados para la observancia en esta era.

↩︎

इप्पडि युगान्तरङ्गळिलिवै धर्मङ्गळाऩालुम् कलियुगत्तिल् यथोक्तमाऩ परमात्मोपासनादिगळुक्कधिकारिकळ् दुर्लभरागैयाले इवै इक्कालत्तुक्कुप्पॊरुन्दुमवैयऩ्ऱु।↩︎

भक्तिक्कु स्वरूपविरुद्धत्वम् इल्लामऱ्पोऩालुम् कलियुगत्तिल् इदै अनुष्ठिक्कुमधिकारिकळ् किडै यादागैयाल् इदु इक्कालत्तिऱ्कुप् पॊरुन्दादु ऎऩ्गिऱ पक्षत्तै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् इप्पडि युगान्तरङ्गळिलित्यादिना ।
इवै इक्कालत्तिऱ्कुप् पॊरुन्दुमवैयऩ्ऱु इति ।
पॊरुन्दुगै उपायमाग आगुगै।↩︎

अत एव किल,

(ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैस्
त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन् ।
यद् आप्नोति तद् आप्नेति)
“कलौ संकीत्य केशवम् ॥"
(विष्णुपुराणम् ६-२-१७)

इति,

↩︎

That is why it has been said :-

“Whatever fruit a man obtained in Krita Yuga by renunciation (tyāga),
whatever fruit a man obtained in the Dvāpara Yuga by the performance of yajnas,
whatever a man obtained in Tretayuga by worshipping the Lord,
that a man attains in Kali Yuga by the mere mention of His names",

↩︎

Por eso se ha dicho:-

“Cualquiera que sea el fruto que un hombre obtenido en Krita Yuga por renuncia (Tyāga),
Cualquiera que sea la fruta que un hombre obtuvo en el dvāpara yuga por la actuación de Yajnas,
Cualquiera que sea un hombre obtenido en Tretayuga adorando al Señor,
esto un hombre alcanza en Kali Yuga
por la mera mención de sus nombres ",

↩︎

आगैयालेयऩ्ऱो ‘‘कलौ संकीर्त्य केशवम्’’(विष्णुपुराणम् ६-२-१७) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

कलियुगत्तिल् भक्त्यनुष्ठानम् अशक्यमागैयाले भक्तिफलमाऩ मोक्षत्तिऱ्कु लघुवाऩ उपायान्तरत्तै शास्त्रम् सॊल्लुगिऱदॆऩ्गिऱार् आगैयालेयऩ्ऱो इत्यादिना । कलौ सङ्कीर्त्य केशवमिति ।

‘‘ध्यायन् कृते यजन् यज्ञैस्
त्रेतायां द्वापरेऽर्चयन् ।
यद् आप्नोति तद् आप्नेति’’

ऎऩ्बदु कीऴ् पादङ्गळ्। इदऩाल् कलियुगत्तिल् लघुवाऩ केशवसङ्कीर्तनम् मोक्षोपायमेयॊऴिय अशक्यङ्गळाऩ भक्त्यादिगळ् उपायङ्गळागमाट्टादॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

‘‘कलेर् दोष-निधे(ः) राजन्न्
अस्ति ह्य् एको महागुणः ।
कीर्तनाद् एव कृष्णस्य
मुक्त-बन्धः परं व्रजेत्॥’’
(श्री भारतम् ११-३-५१)

इत्य् उच्यते

- इत्यपि न युक्तम् ।↩︎

and so also in the Mahābhārata

" Kali Yuga has this one great advantage, O, king;
in Kali, a man gets rid of his past karma by the mere mention of Śrī Kṛṣṇa's names
and attains the Lord"

In this way, it cannot be argued.↩︎

Y así también en el Mahābhārata

"Kali Yuga tiene esta gran ventaja, oh, rey;
En Kali, un hombre se deshace de su karma pasado por la mera mención de los nombres de Śrī Kṛṣṇa
y alcanza el Señor "

De esta manera, no se puede discutir.↩︎

‘‘कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महागुणः ।
कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तबन्धः परं व्रजेत्॥’’
(श्री भारतम् ११-३-५१) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱदॆऩ्ऩवुमॊण्णादु।↩︎

कलेर्दोषनिधेरिति । कीर्तनादेव ऎऩ्गिऱ अवधारणत्ताले भक्तिक्कु मोक्षोपायत्वम् व्यवच्छेदिक्कप्पडुगिऱदॆऩ्बदु पूर्वपक्ष्यभिप्रायम्। ऎऩ्ऩवुमॊण्णादु इत्यादि । ऎऩ्ऱु सॊल्लुवदुम् उपपन्नमऩ्ऱु ऎऩ्बदु प्रतिज्ञा ।↩︎

‘‘कलौ कृत-युगं तस्य,
कलिस् तस्य कृते युगे ।
यस्य चेतसि गोविन्दो,
हृदये यस्य नाच्युतः॥’’ (5)
(विष्णुधर्मः १०९-५७)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

भक्तिः, कालः, युगः↩︎

Against this objection, for it is said :-

" To the man who has Govinda at heart,
there is Kritayuga in Kali yuga
and to him who does not entertain Acyuta at heart,
there is Kali Yuga even in Krita Yuga,"

↩︎

Contra esta objeción, porque se dice:-

"Para el hombre que tiene Govinda en el corazón,
Hay Kritayuga en Kali Yuga
y para el que no entretiene a Acyuta en el corazón,
Hay Kali Yuga incluso en Krita Yuga ",

↩︎

‘‘कलौ कृतयुगं तस्य कलिस्तस्य कृते युगे ।
यस्य चेतसि गोविन्दो हृदये यस्य नाच्युतः॥’’
(विष्णुधर्मः १०९-५७) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

अदिल् सप्रमाणम् हेतुवैक् काण्बिक्किऱार् कलौ कृतयुगं तस्येत्यादिना ।↩︎

अस्मिन् कालेऽपि
उपासनादीनाम् अधिकारिणः
स्वयं-प्रयोजन-योग-निष्ठ-पूर्वाचार्यवत् संभाविताः किल ।↩︎

we may state that even at the present time,
there may be present men who are competent to perform such things as upāsanas
and who, like the ancient ācāryas, are established in yoga for its own sake.↩︎

Podemos afirmar que incluso en la actualidad,
Puede haber hombres presentes que son competentes para realizar cosas como upāsanas
y quién, como el antiguo ācāryas, se establecen en yoga por su propio bien.↩︎

इक्कालत्तिलुम् उपासनादिगळुक्कधिकारिकळ् स्वयं प्रयोजनयोगनिष्ठराऩ पूर्वाचार्यर्गळ् पोले संभावितरिऱे।↩︎

स्वयम्प्रयोजन-योग-निष्ठर् आऩ पूर्वाचार्यर्गळ् - नाथमुनि, कुरुगैक्कावलप्पऩ् मुदलाऩ पूर्वाचार्यर्गळ्। सम्भावितरिऱे इति । इदऩाल् कलियिल् अधिकारिदौर्लभ्यात् भक्त्यनुपायम् ऎऩ्ऱुसॊऩ्ऩदु सङ्गतमागादॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

अन्यथा संकीर्तन-व्यतिरिक्तायाः प्रपत्तेर् अपि

३९‘‘किन्नु तस्य च मन्त्रस्य
कर्मणः कमलासन ।
न लभ्यते ऽधिकारी वा
श्रोतु-कामोऽपि वा नर॥’’
(पौष्करसंहिता)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या↩︎

If these were not admitted,
it would follow that even prapatti,
which is different from the mention of the Lord's names (samkārtana),
for it has been said :-

“There is no man (O Brahma)
who is competent to be initiated into this mantra,
who is competent to perform the rite uttering this mantra
or who will listen to it."

↩︎

Si estos no fueron admitidos, Seguiría que incluso Prapatti,
que es diferente de la mención de los nombres del Señor (Samkārtana),
porque se ha dicho:-

“No hay hombre (O Brahma) quien es competente para ser iniciado en este mantra,
quien es competente para realizar el rito que pronuncia este mantra
o quién lo escuchará ".

↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु संकीर्तन-व्यतिरिक्तैयाऩ प्रपत्तिक्कुम् ३९‘‘किन्नु तस्य च मन्त्रस्य कर्मणः कमलासन । न लभ्यतेऽधिकारी वा श्रोतुकामोऽपि वा नर॥’’(पौष्करसंहिता) इत्यादिगळिऱ्पडिये↩︎

इप्पडि यऩ्ऱिक्के अधिकारिदौर्लभ्यत्ताले भक्तिक्कु अनुपादेयत्वम् सॊल्लिल् प्रपत्तिक्कुम् अनुपादे-यत्वप्रसङ्गम् वरुमॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना ।
सङ्कीर्तन-व्यतिरिक्तैयाऩ प्रपत्तिक्कुमिति । इदऩाल् कीर्तनादेव ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अवधारणत्तिऱ्कु अन्ययोगव्यवच्छेदपरत्वम् कॊण्डाल् सङ्कीर्तनव्यतिरिक्तैयाऩ प्रपत्तिक्कुम् मोक्षोपायत्वत्तैत् तविर प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱु सूचितम्।
इप्पडि एवकारत्तिऱ्कु अन्य-योग-व्यवच्छेदकत्वम् कॊण्डाल् भक्तिप्रपत्तिकळिरण्डुक्कुमे अनुपादेयत्वम् प्रसङ्गिक्कुमागैयालुम् अदु वादिप्रतिवादिगळिरुवरुक्कुम् अनिष्टमागैयालुम् सॆय्वदॆऩ्ऩॆऩ्ऩिल्;

‘‘तमेव विदित्वाऽतिमृत्युमेति’’

ऎऩ्गिऱ विडत्तिल् एवकारत्तिऱ्कु अन्ययोगव्यवच्छेदपरत्वम् कॊण्डाल् नम् सिद्धान्तरीत्या सगुणोपासनम् सिद्धिक्कादागैयाल् एवकारत्तै भिन्नक्रममाक्कि तं विदित्वैव ऎऩ्ऱन्वयिप्पदु पोल् इङ्गुम् एवकारत्तै भिन्नक्रममाक्कि कृष्णस्यैव कीर्तनात् ऎऩ्ऱु अन्वयित्ताल् उभयवादिगळुक्कुम् अनिष्टप्रसङ्गम् वारादॆऩ्ऱु गूढाभिप्रायम्।

भक्तिक्कुप्पोल् प्रपत्तिक्कु अधिकारिदौर्लभ्यम् इल्लामैयाले
अनुपादेयत्वम् सॊल्ल-मुडियुमोव्

ऎऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् किन्नु तस्य च मन्त्रस्येति । किन्नु – किन्तु, न लभ्यतेऽधिकारी वेत्यादि । वा शब्दोऽवधारणार्थः । न लभ्यत एवेत्यर्थः ।↩︎

महा-विश्वासादि-युक्तानाम् अधिकारिणां दौलभ्यात्
तत्रापि +अयं प्रसङ्गः प्रवर्तेत ।↩︎

is not to be performed,
because it is difficult to find men who are competent to perform it and who have the intense faith (maha-visvasa ) necessary for it.↩︎

no se debe realizar,
Porque es difícil encontrar hombres que sean competentes para realizarlo
y que tengan la fe intensa (Maha-Visvasa) necesaria para ello.↩︎

महाविश्वासादियुक्तराऩवधिकारिकळ् तेट्टमागैयाले अव्विडत्तिलुम् इप्प्रसङ्गम् वरुम्।↩︎

लघूपायत्तिऱ्कुम् अधिकारिदौर्लभ्यमुण्डॊवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् महाविश्वासादियुक्तराऩ अधिकारिकळ् तेट्टमागैयाले इति । तेट्टमागैयाले – दुर्लभमागैयाले।↩︎

अत उपासनादिष्व् अन्यस्य कस्यचिद् विरोधस्याभावात्
यथा-शास्त्रम्
आतुरादीनाम् अवगाहनादीनीव
इमानि

४०‘‘अकिञ्चनोऽनन्य-गतिः’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२)

इति वर्तमानस्याधिकारिणः स्वाधिकार-विरुद्धानीति वक्तुं युक्तम् ।↩︎

Therefore since there is no other objection to such things as upāsanas,
they can be said to be unsuitable only for those adhikarīs
who are "destitute of all upāyas
and who have no other way of salvation",
because they are inappropriate for their competence
in the same way as ablutions by complete immersion in water
are unsuitable for those that are ill.↩︎

Por lo tanto, dado que no hay otra objeción a cosas como upāsanas,
Se puede decir que son inadecuados solo para esos adhikarīs
que son

"indigentes de todos los upāyas y que no tienen otra forma de salvación ",

porque son inapropiados para su competencia
De la misma manera que las abluciones por inmersión completa en el agua
son inadecuados para aquellos que están enfermos.↩︎

आऩबिऩ्बु उपासनादिगळुक्कु वेऱॊरु विरोधमिल्लामैयाले यथाशास्त्रं आतुरादिगळुक्कवगाहनादिगळ् पोले इवै ४०‘‘अकिञ्चनोऽनन्य-गतिः’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २२) ऎऩ्ऱिरुक्कुमधिकारिक्कु स्वाधिकारविरुद्धङ्गळॆऩ्ऩप्प्राप्तम्।↩︎

आऩाल् भक्तिस्वरूपविरुद्धमॆऩ्बदै ऒरु पडियालुम् निर्वहिक्कमुडियादोवॆऩ्ऩिल्; प्रमाणान्तराविरोधेन स्वरूपविरुद्धत्वत्तै निर्वहित्तुक्काट्टुगिऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । आतुरादिगळुक्कु अवगाहनम् ऎप्पडि स्वाधिकारविरुद्धमो? अप्पडिये अकिञ्चनऩुक्कु भक्ति स्वाधिकारविरुद्धैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

इमम् अधिकार-विरोधम् अ-ज्ञात्वा
उपासनादिषु प्रवर्तमानं प्रति,

४१ ‘‘(अनधिकृत-)नरस्य बुद्धि-दौर्बल्याद्
(भक्ति-रूप-)उपायान्तरम् इष्यते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१७)

इत्य्-उक्तम् ।↩︎

It is in regard to such men as do not understand their being incompetent ( for bhakti or upāsana )
and who adopt it as a means
that it is said:

“It is owing to the weakness of mind
which fails to understand its competence or incompetence
that a man adopts bhakti as an upāya."

↩︎

Se trata de que los hombres no entiendan que son incompetentes (para Bhakti o Upāsana)
y que lo adoptan como un medio
que se dice:

“Se debe a la debilidad mental
que no entiende su competencia o incompetencia
que un hombre adopta Bhakti como un upāya ".

↩︎

इव्वधिकार-विरोधमऱियादे उपासनादिगळिले प्रवर्तिक्कुमवऩैप् पऱ्ऱ ४१‘‘नरस्य बुद्धि-दौर्बल्यादुपायान्तरमिष्यते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१७) ऎऩ्ऱदु।↩︎

इप्पडि भक्तिक्कुम् मोक्षोपायत्वम् उण्डॆऩ्ऱाल् ‘‘नरस्य बुद्धिदौर्बल्यादुपायान्तरमिष्यते’’ ऎऩ्ऱु भक्तियै उपायमाग स्वीकरिक्कैयै बुद्धिदौर्बल्यकार्यमागच् चॊऩ्ऩ वचनम् विरोधियादोवॆऩ्ऩ अदिऩ् तात्पर्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वधिकारविरोधमऱियादे इत्यादिना । इव्वधिकारविरोधम् - तऩक्कुळ्ळ आकिञ्चन्याद्यधिकारविरोधम्, तथाच अकिञ्चनऩाऩ वधिकारिक्कु उपायान्तरपरिग्रहम् स्वाधिकारविरुद्धमागैयाले बुद्धिदौर्बल्यकृतमॆऩ्ऱु इन्द श्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्टदेयॊऴिय भक्तिक्कु अनुपायत्वम् इदिल् सॊल्लप्पडविल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अत इमान्य् उपासनादीनि
अधिकार्य्-अन्तरस्य यथाधिकारम् अनुगुणानि ॥↩︎

Therefore even these upāsanas and the like are, for other adhikārīs, suitable to the extent of their competence.↩︎

Por lo tanto, incluso estas upāsanas y similares son, para otros adhikārīs, adecuados para la extensión de su competencia.↩︎

आगैयाल् इव्वुपासनादिगळुम् अधिकार्यन्तरत्तिऱ्कु यथाधिकारमनुगुणङ्गळ्।↩︎

अकिञ्चनऩुक्कु स्वाधिकारविरुद्धमागैयाले अनुपायमाऩ भक्तिये समर्थऩुक्कु फलोपायमागुमॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - अकिञ्चनाधिकारिक्के भक्ति, स्वाधिकारविरुद्धमागैयाल्।↩︎

०६ प्रपत्त्य्-उत्कर्षः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऱ्ऱुक्कु सामर्थ्यम् इल्लामैय् आदल्
विळम्ब-क्षमऩ् अल्लामैय् आदल्

इप्-प्रपत्तियै स्वतन्त्रोपायम् आगप् पऱ्ऱिऩ् अवऩै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

४२’’सॆय्द वेळ्वियऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि ५-७-५) ऎऩ्ऱुम्,
४३‘‘कृतकृत्यऩ् ’’(सात्यकि-तन्त्रम्) ऎऩ्ऱुम्,
४४‘‘अनुष्ठित-क्रतु-शतऩ्’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-४९) ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्कु मरणान्तम् आग नडक्किऱ व्यापारङ्गळै
अवभृथ-पर्यन्त-कर्तव्य-कलापङ्गळ् आग स्तुतित्तुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्रत्व्-अन्तरानुष्ठानम् पण्णिऩवऩुक्कु
मेल्-उळ्ळ नित्य-नैमित्तिकङ्गळ् पोले
इवऩुक्कु स्व-तन्त्र-विधियाले वर्णाश्रमादि-धर्मङ्गळ् नडवा निऱ्कच् चॆय्देयुम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुष्ठितात्म-याग-फलत्तैप् पऱ्ऱ कर्तव्यान्तर-निरपेक्षऩ् आगवुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऴ्वार्गळुम्, महर्षिगळुम्, भगवच्-छास्त्रङ्गळुम्, वेदङ्गळुम् घोषिया निऩ्ऱऩ।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

‘‘तपस्विभ्यो ऽधिको योगी
ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिकः ।
कर्मिभ्यश् चाधिको योगी
तस्माद् योगी भवार्जुन॥’’
(गीता ६-४६)

इत्यादिगळाले

(नीलमेघः (सं)29)

(विषयः30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रवृत्तिधर्मङ्गळिऱ् काट्टिल्
निवृत्तिधर्मङ्गळ् श्रेष्ठङ्गळ् आऩाऱ् पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवै तऩ्ऩिल् आत्म-विषयम् आऩ योगम् श्रेष्ठम् आऩाऱ् पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

योगङ्गळिऱ् काट्टिल्

‘‘योगिनाम् अपि सर्वेषां’’(गीता ६-४७)

ऎऩ्गिऱ बडिये वसु-देव--नन्दन-विषयम् आऩ योगम् श्रेष्ठम् आऩाऱ् पोलवुम्

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

(४२तमाहोबिल-यतिः48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(तादृशेषु) परमात्म-विषय-विद्या-विशेषङ्गळ् ऎल्लात्तिलुम् न्यास-निक्षेपादि-शब्दङ्गळाले सॊल्लप् पट्ट विद्या-विशेषमे सु-करत्व सकृत्-कर्तव्यत्व शीघ्र-फल-प्रदत्वादिगळाले श्रेष्ठतमम्।

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

न्यास-विद्यैयिले कण्ठोक्तम् आऩ इव्व्-अर्थत्तै

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तेषां तु तपसां न्यासम्
अतिरिक्तं तपश् श्रुतं’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३६)

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सत्-कर्म-निरताश् शुद्धास्
सांख्य-योग-विदस् तथा ।
नार्हन्ति शरण-स्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-६२)

(नीलमेघः (सं)64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

(४२तमाहोबिल-यतिः68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु भगवच्छास्त्रमुपबृंहित्तदु।

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवगाहनादिगळिल् समर्थऩ् अल्लाद्-अवऩुक्कु

‘‘मानसं विष्णु-चिन्तनं’’(गार्ग्य-स्मृतिः)
ऎऩ्ऱु भगवच्-चिन्तनत्तै स्नानम् आग विधित्ताल्

अदु स्नानान्तरङ्गळ् पण्णुगिऱ शुद्धियैयुम् पण्णि,
पापान्तरङ्गळैयुम् शमिप्पित्तु
अप्-पोदे भगवद्-अनुभव-रसत्तैय् उण्डाक्कुमाप् पोले

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासनादिगळिल् समर्थऩ् अल्लाद्-अवऩुक्कु
प्रपत्तियै विधित्तालुम्

इप्-प्रपत्ति-ताऩे अवै गॊडुक्कुम् फलत्तैयुम्,
अवै(→उपासनादि)-दऩ्ऩैयुङ् कॊडुक्कवऱ्ऱाय्

अकिञ्चनऩुक्कुत् तारकम् आय्

अवऩ् अपेक्षित्त कालत्तिले
फलाविनाभावत्तैयुम् उडैत्त् आय् इरुक्कैयाले अधिक-प्रभावमायिरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

(४२तमाहोबिल-यतिः82)

[[२१९]]

तेषु सामर्थ्याभावात् विलम्ब-क्षमत्वाभावाद् वा
इमां प्रपत्ति स्व-तन्त्रोपायत्वेन परिगृहीतवन्तम् -↩︎

Incompetence for them arises
from inability to adopt them
or the inability to endure delay (in attaining salvation).
The man who has this incompetence adopts prapatti.

The man who has adopted prapatti as an independent and direct upāya …↩︎

La incompetencia para ellos surge
De la incapacidad para adoptarlos
o la incapacidad para soportar el retraso (para alcanzar la salvación).
El hombre que tiene esta incompetencia adopta Prapatti.
El hombre que ha adoptado a Prapatti como un independiente y dirigido upāya …↩︎

अवऱ्ऱुक्कु सामर्थ्यमिल्लामैयादल् विळम्बक्षमऩल्लामैयादल् इप्प्रपत्तियै स्वतन्त्रोपायमागप्पऱ्ऱिऩवऩै↩︎

इप्पडि भक्तियुम् शक्तऩुक्कु मोक्षोपायमागिल् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩै उत्कृष्टऩाग आऴ्वार् मुदलाऩवर्गळ् स्तोत्रम् सॆय्वदऱ्कुक् कारणमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् अवऱ्ऱुक्कु सामर्थ्यम् इल्लामैयादल् इत्य्-आदिना ।↩︎

४२’’कृत-याग’’(तिरुवाय्मॊऴि ५-७-५) इति,
४३‘‘कृतकृत्य’’(सात्यकि-तन्त्रम्) इति,
४४‘‘अनुष्ठित-क्रतु-शत’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-४९) इति चोक्त्वा,↩︎

is proclaimed as

"one who has performed a sacrifice",
one who has done what he ought to do'

and

'one who has performed a hundred sacrifices'

↩︎

se proclama como

"Uno que ha realizado un sacrificio", uno que ha hecho lo que debería hacer '

y

'Uno que ha realizado cien sacrificios'

↩︎

४२’’सॆय्दवेळ्वियऩ्’’(तिरुवाय्मॊऴि ५-७-५) ऎऩ्ऱुम्, ४३‘‘कृतकृत्यऩ् ’’(सात्यकि-तन्त्रम्) ऎऩ्ऱुम्, ४४‘‘अनुष्ठितक्रतुशतऩ्’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-४९) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

सॆय्दवेळ्वियऩ् इति । नऩ्ऱागवनुष्टिक्कप् पट्ट यज्ञङ्गळैयुडैयवऩ्, इदु आऴ्वारुडैय उद्घोषम्। कृतकृत्यऩिदि । कृतं कृत्यं येन, कर्तव्यमाऩ मोक्षोपायानुष्ठानम् ऎवऩाले अनुष्ठिक्कप्पट्टदो अवऩ् ऎऩ्ऱबडि। इदु महर्षिकळिऩ् उद्घोषम्। अनुष्ठितक्रतुशतऩिदि । अनुष्ठितं क्रतुशतं येन, इदु भगवच्छास्त्रोद्घोषम्।↩︎

अस्य मरणान्तं प्रवर्तमानान् व्यापारान्
अवभृथ-पर्यन्त-कर्तव्य-कलापत्वेन स्तुत्वा च↩︎

Further these authorities also praise all his activities up to the time of death,
as if they were the varied duties connected with yajnas
and ending with the final bath (avabhritha).↩︎

Además, estas autoridades también elogian todas sus actividades hasta el momento de la muerte,
Como si fueran los deberes variados relacionados con Yajnas
y terminando con el baño final (Avabhritha).↩︎

इवऩुक्कु मरणान्तमाग नडक्किऱव्यापारङ्गळै अवभृथपर्यन्तकर्तव्यकलापङ्गळाग स्तुतित्तुम्↩︎

इवऩुक्कित्यादि । ‘‘तस्यैवं विदुषः’’ ऎऩ्ऱु आरम्बित्तु ‘‘यन्मरणं तदवभृथ’’ इत्यन्तमाग प्रपन्नऩुडैय व्यापारङ्गळैयॆल्लाम् स्तोत्तरित्तु ऎऩ्ऱबडि। इदु उबनिषदिऩुद्घोषम्।↩︎

क्रत्व्-अन्तरानुष्ठानं कृतवतां पाश्चात्य-नित्य-नैमित्तिकवत्
अस्य स्व-तन्त्र-विधितो वर्णाश्रम-धर्मेषु प्रवर्तमानेष्व् अपि↩︎

They hold also that,
in the same way as the man who has performed a yajna
performs the compulsory and occasional rites (nitya and naimittika ) after it,
the man who has adopted prapatti should perform the duties of his varṇa and āśrama
as the commands of the Lord who is omnipotent.↩︎

También sostienen que, De la misma manera que el hombre que ha realizado un Yajna
realiza los ritos obligatorios y ocasionales (nitya y naimittika) después de él,
El hombre que ha adoptado Prapatti debe realizar los deberes de su varṇa y āśrama
Como los mandamientos del Señor que es omnipotente.↩︎

क्रत्वन्तरानुष्ठानम् पण्णिऩवऩुक्कु मेलुळ्ळ नित्यनैमित्तिकङ्गळ् पोले इवऩुक्कु स्वतन्त्रविधियाले वर्णाश्रमादिधर्मङ्गळ् नडवा निऱ्कच्चॆय्देयुम्↩︎

इवैगळिऩ् भावत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् क्रत्वन्तरानुष्ठानम् पण्णिऩवऩुक्कु इत्यादिना । क्रत्वन्तरत्तैयनुष्ठित्तवऩुक्कुप्पोले तद्-अनुष्ठानान्तर-कालिक-नित्य-नैमित्तिक-कर्मङ्गळ्
स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कुम् ‘ ‘विहितत्वाच् चाश्रमकर्मापि’’ ऎऩ्गिऱबडि
अवश्यानुष्ठेयङ्गळाऩालुम् आत्मयागफलत्तैप्पऱ्ऱि अवैगळ् अनपेक्षितङ्गळॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अनुष्ठितात्म-याग-फलार्थं कर्तव्यान्तर-निरपेक्षो ऽयम् इति च↩︎

and that the man who has performed the sacrifice or yajna of the self
does not require the performance of any other activity for the fruit desired by him.↩︎

y que el hombre que ha realizado el sacrificio o yajna del yo
no requiere el rendimiento de ninguna otra actividad para la fruta deseada por él.↩︎

अनुष्ठितात्मयागफलत्तैप्पऱ्ऱ कर्तव्यान्तरनिरपेक्षऩागवुम्↩︎

दिव्यसूरयो महर्षयो भगवच्छास्त्राणि वेदाश् च घोषयन्ति ।↩︎

(This is declared) by the Alvars, the great sages and the Lord's Śāstras ( Bhagavat Sāstra) and the Vedas.↩︎

(Esto es declarado) por los Alvars, los grandes sabios y los Śāstras del Señor (Bhagavat Sāstra) y los Vedas.↩︎

आऴ्वार्गळुम्, महर्षिकळुम्, भगवच्छास्त्रङ्गळुम्, वेदङ्गळुम् घोषिया निऩ्ऱऩ।↩︎

अतः,

‘‘तपस्विभ्यो ऽधिको योगी
ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिकः ।
कर्मिभ्यश् चाधिको योगी
तस्माद् योगी भवार्जुन॥’’
(गीता ६-४६)

इत्यादिभिः↩︎

योगी, योगः, ज्ञानम्, ज्ञानी, तपस्वी, तपः↩︎

Therefore as stated in such places as the śloka :-

"The Yogi is superior to all those who practise austerities (tapas);
he is superior also to the jnānīs
and to those who perform the rites and duties (ordained for them).
Therefore, O Arjuna, become a yogin";

↩︎

Por lo tanto, como se indica en lugares como el Śloka:-

"El yogui es superior a todos los que practican austeridades (tapas); Él es superior también para los Jnānīs y para aquellos que realizan los ritos y deberes (ordenados para ellos). Por lo tanto, oh arjuna, conviértete en un yoguin ";

↩︎

आगैयाल् ‘‘तपस्विभ्योऽधिको योगी ज्ञानिभ्योऽपि मतोऽधिकः । कर्मिभ्यश्चाधिको योगी तस्माद्योगी भवार्जुन॥’’(गीता ६-४६) इत्यादिगळाले↩︎

इप्पडि भक्ति-निष्ठऩैक्काट्टिलुम् प्रपन्नऩै उत्कृष्टऩाग आऴ्वार् मुदलाऩोर्गळ् घोषिक्कैयाले भक्त्यपेक्षया प्रपत्ति श्रेष्ठतममॆऩ्बदै सदृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - प्रपन्नऩै भक्तापेक्षया उत्कृष्टऩाग स्तुतिक्कैयाल्। तपस्विभ्य इत्यादि । योगी – आत्मविषयकयोगवान् । आत्मविषयकमाऩ योगत्तैप् पण्णुगिऱवऩ्, तपस्विभ्यः – केवलकृच्छ्रचान्द्रायणादिप्रवृत्तिधर्मनिष्ठऩैक्काट्टिलुम् अधिकः – उत्कृष्टः, ज्ञानिभ्यः – आत्मव्यतिरिक्तज्ञानवाऩ्गळैक् काट्टिलुम्, अधिको मतः – उत्कृष्टऩागक् करुदप्पट्टाऩ्। कर्मिभ्यश्च – अश्वमेधादिकर्मनिष्ठरैक्काट्टिलुम्, अधिकः – उत्कृष्टः, तस्मात् आत्मविषयकयोगवान् भव ऎऩ्बदु श्लोकार्थम्।↩︎

प्रवृत्तिधर्मेभ्यो निवृत्तिधर्मा यथा श्रेष्ठाः ( उत्कृष्टा),↩︎

the dharmas or activities of renunciation are superior to the activities or dharmas of action (pravṛtti);↩︎

Los dharmas o actividades de renuncia son superiores a las actividades o dharmas de acción (pravṛtti);↩︎

प्रवृत्तिधर्मङ्गळिऱ्काट्टिल् निवृत्तिधर्मङ्गळ् श्रेष्ठङ्गळाऩाऱ्पोलवुम्,↩︎

प्रवृत्तिधर्मङ्गळिऱ्काट्टिल् निवृत्तिधर्मङ्गळ् श्रेष्ठङ्गळाऩाऱ्पोलवुम् अवैदऩ्ऩिल् आत्मविषयमाऩ योगम् श्रेष्ठमाऩाऱ्पोलवुमिति । इदु इन्द श्लोकत्तिऩ् शब्दार्थमऩ्ऱु। किन्तु अभिप्रेतार्थम्।↩︎

तेष्व् अपि आत्म-विषयक योगो यथा श्रेष्ठः,↩︎

so also the yoga connected with the self is superior to all other yogas;↩︎

Así también el yoga conectado con el yo es superior a todos los demás yogas;↩︎

अवै तऩ्ऩिल् आत्मविषयमाऩ योगम् श्रेष्ठमाऩाऱ्पोलवुम्,↩︎

आत्म-विषय-योगापेक्षया

‘‘योगिनाम् अपि सर्वेषां’’(गीता ६-४७)

इत्य्-उक्त-रीत्या वसु-देव--नन्दन-विषयो योगो यथा श्रेष्ठः,↩︎

of all yogas the highest is the yoga connected with (Śrī Kṛṣṇa) the son of Vāsudeva,
for it has been said,

"The man who fixes his mind on me and worships me with earnest faith
should be considered as the highest among yogis".

↩︎

De todos los yogas, el más alto es el yoga conectado con (Śrī Kṛṣṇa) el hijo de Vāsudeva,
porque se ha dicho

"El hombre que me arregla la mente y me adora con fe sincera
debe considerarse como el más alto entre los yoguis ".

↩︎

योगङ्गळिऱ्काट्टिल् ‘‘योगिनामपि सर्वेषां’’(गीता ६-४७) ऎऩ्गिऱबडिये वसुदेवनन्दनविषयमाऩ योगम् श्रेष्ठमाऩाऱ्पोलवुम्↩︎

योगिनामपि सर्वेषामिति । पञ्चम्यर्थे षष्ठी । अपिना तपस्विप्रभृतिग्रहणम्। वसुदेवनन्दन-विषयमाऩ योगम् श्रेष्ठमाऩाऱ्पोलवुमिति । कीऴ् उदाहरित्त श्लोकङ्गळिल् धर्म्युत्कर्ष कथनत्ताले धर्मश्रैष्ठ्यम् सिद्धिक्कुमाप्पोले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

तथा परमात्म-विषय-विद्या-विशेषेभ्यः सर्वेभ्यो
न्यास-निक्षेपादि-शब्दोक्तो विद्या-विशेष एव
सु-करत्व--सकृत्-कर्तव्यत्व--शीघ्र-फल-प्रदत्वादिभिः श्रेष्ठतमः ।↩︎

Similarly of all the vidyās or forms of meditation on the Supreme Self,
only the particular vidyā which is called nyāsa, nikṣepa and so on is the highest,
for, among other reasons, it is easy,
it has to be performed only once,
and it leads to the attainment of the end soon.↩︎

Del mismo modo de todos los vidyās o formas de meditación en el ser supremo,
Solo el Vidyā particular que se llama Nyāsa, Nikṣepa, etc. es el más alto,
Por, entre otras razones, es fácil,
tiene que realizarse solo una vez,
Y lleva al logro del final pronto.↩︎

परमात्मविषयविद्याविशेषङ्गळॆल्लात्तिलुम् न्यासनिक्षेपादिशब्दङ्गळाले सॊल्लप्पट्ट विद्याविशेषमे सुकरत्व सकृत्कर्तव्यत्व शीघ्रफलप्रदत्वादिगळाले श्रेष्ठतमम्।↩︎

कीऴ् उदाहरित्त आत्मयोगादिगळुक्कु अतिशयितफलसाधनतया उपर्युपरि श्रैष्ठ्यम् सिद्धित्तालुम् समानफलकमाऩ भक्तियैक् काट्टिलुम् प्रपत्तिक्कु श्रैष्ठ्यम् सिद्धिप्पदु कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सुकरत्वेत्यादिना ।↩︎

न्यास-विद्यायां कण्ठोत्तम् अमुम् अर्थं,↩︎

This truth regarding the Nyāsa vidyā↩︎

Esta verdad con respecto al Nyāsa Vidyā↩︎

न्यासविद्यैयिले कण्ठोक्तमाऩ इव्वर्थत्तै↩︎

एतादृशमाऩ प्रपत्तियिऩ् श्रैष्ठ्यम् न्यासविद्यैयिले

‘‘तस्मान् न्यासम् एषां
तपसाम् अतिरिक्तम् आहुः’’

ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तिले स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱुम्, अन्द वाक्यार्थम् संहितावचनङ्गळाले उपबृंहिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱुम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् न्यासविद्यैयिलेयित्यादिना । कण्ठोक्तमाऩ इव्वर्थत्तै - अतिरिक्तपदत्ताले स्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्ट प्रपत्तियिऩ्श्रैष्ठ्यरूपमाऩ इव्वर्थत्तै। इदऩाल् श्रुतियिल् अतिरिक्तपदम् केवलभेदबोधकमऩ्ऱु; किन्तु श्रैष्ठ्यरूपवैलक्षण्यबोधकमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

‘‘तेषां तु तपसां न्यासम्(→ः)
अतिरिक्तं तपश् श्रुतं’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३६)

↩︎

"Of all the austerities (tapas) prescribed for the attainment of mokṣa,
the austerity called nyāsa (prapatti) is the highest ",

↩︎

"De todas las austeridades (tapas) prescritas para el logro de mokṣa,
La austeridad llamada Nyāsa (Prapatti) es la más alta ",

↩︎

‘‘तेषां तु तपसां न्यासमतिरिक्तं तपश्श्रुतं’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-३६)↩︎

ननु ‘‘एषां तपसां न्यासमतिरिक्तमाहुः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लिय् इरुप्पदाल्
अन्द प्रकरणत्तिल् ‘‘सत्यं तपो दमश् शमः’’ ऎऩ्ऱु अधीतमाऩ तबस्सैक् काट्टिलुम् न्यासत्तिऱ्कु उत्कर्षमेऱ्पट्टालुम्
भक्त्यपेक्षया उत्कर्षम् सिद्धिक्कविल्लैये

ऎऩ्ऩ उपबृंहणबलत्ताले भक्तिश्रैष्ठ्यमुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱवभिप्रायत्ताले उपबृंहणवचनत् तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् तेषां त्वित्यादिना । न्यासमॆऩ्ऱु नपुंसकत्वम् आर्षम्। प्रथमार्थे द्वितीयेति यावत् ।↩︎

‘‘सत्-कर्म-निरताश् शुद्धास्
सांख्य-योग-विदस् तथा ।
नार्हन्ति शरण-स्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-६२)

↩︎

and

"Those who, with their thoughts fixed only on mokṣa, are absorbed in the performance of karmayoga
and those, again, who follow jñāna yoga aod bhaktiyoga
do not deserve to be placed on a par with even one-ten millionth of the man who has performed prapatti".

↩︎

y

"Aquellos que, con sus pensamientos se fijan solo en mokṣa, están absorbidos en el rendimiento de Karmayoga
y aquellos, de nuevo, que siguen a Jñāna Yoga Aod Bhaktiyoga
No merezca ser colocado a la par con incluso una meseta del hombre que ha realizado Prapatti ".

↩︎

‘‘सत्कर्मनिरताश्शुद्धास्सांख्ययोगविदस्तथा ।
नार्हन्ति शरणस्थस्य कलां कोटितमीमपि॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-६२)↩︎

सत्कर्मनिरताः – निवृत्तिधर्मरूपकर्मयोगनिष्ठाः । साङ्ख्ययोगविदः – साङ्ख्यवित्तुक्कळावार् ज्ञानयोगनिष्ठर्, योगवित्तुक्कळावार् भक्तियोगनिष्ठर्। इन्द उपबृंहणसहितमाऩ श्रुतियाले प्रपत्तिक्कु सर्वोत्कर्षम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[२२०]]

इति भगवच्-छास्त्रम् उपबृंहयाम् आस ।↩︎

is stated explicitly in the Bhagavat Śāstra in the above following ślokas.↩︎

se afirma explícitamente en el Bhagavat Śāstra en lo anterior siguiente ślokas.↩︎

ऎऩ्ऱु भगवच्छास्त्रमुपबृंहित्तदु।↩︎

अवगाहनादिषु सामर्थ्य-हीनस्य

‘‘मानसं विष्णु-चिन्तनं’’(गार्ग्य-स्मृतिः)
इति भगवच्-चिन्तनस्य स्नानत्वेन विधाने

तत् स्नानान्तर-साध्यां शुद्धिम् उत्पाद्य

पापान्तराणि च प्रशमय्य,
तदानीम् एव भगवदनुभव-रसं च यथोत्पादयति,↩︎

To the man who is unable (owing to illness ) to perform such things as ablution by immersion,
the meditation on Viṣṇu, which is called mental ablation, is ordained;
thereby he obtains not only the purity of those who perform the other kinds of ablution,
but acquires freedom from sins and the pleasure of the immediate enjoyment of Bhagavān.↩︎

Al hombre que no puede (debido a la enfermedad) realizar cosas como la ablución por inmersión,
La meditación sobre Viṣṇu, que se llama ablación mental, se ordena;
De este modo obtiene no solo la pureza de aquellos que realizan los otros tipos de ablución,
pero adquiere la libertad de los pecados
y el placer del disfrute inmediato de Bhagavān.↩︎

अवगाहनादिगळिल् समर्थऩल्लादवऩुक्कु ‘‘मानसं विष्णुचिन्तनं’’(गार्ग्य-स्मृतिः) ऎऩ्ऱु भगवच्चिन्तनत्तै स्नानमाग विधित्तालदु स्नानान्तरङ्गळ् पण्णुगिऱ शुद्धियैयुम् पण्णि, पापान्तरङ्गळैयुम् शमिप्पित्तु अप्पोदे भगवदनुभवरसत्तै युण्डाक्कुमाप्पोले↩︎

‘‘नार्हन्ति शरणस्थस्य’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ प्रपत्तियिऩ् प्रभावत्तै सदृष्टान्तमाग उपपादिक्किऱार् अवगाहनादिगळिल् समर्थऩल्लादवऩुक्कु इत्यादिना । समर्थऩल्लादवऩुक्कु इत्यनेन मानसस्नानम् मुख्यमाऩ वारुणस्नानापेक्षया गौणमॆऩ्ऱु सूचितम्। अप्पडि अदु गौणमाऩालुम् मुख्यस्नानत्तैक्काट्टिलुम् अदऱ्कुळ्ळ उत्कर्षत् तैक्काट्टुगिऱार् स्नानान्तरङ्गळित्यादिना ।↩︎

तथोपासनादिष्व् असमर्थं प्रति
प्रपत्तेर् विधाने

इयं प्रपत्तिर् एव तत्-प्रदेयानि फलानि,
तान्य्(→उपासनादि) अपि च प्रदातुं प्रभवन्ती
अकिञ्चनस्योत्तारिका
तद्-अपेक्षित-फलाविनाभावं च वहतीत्य्
अधिक-प्रभावा भवति ॥↩︎

In the same way, though prapatti is ordained
for those who are not competent to perform such things as upāsanas,
it confers the fruits attainable from them;
it secures them (the upāya, namely, upāsana also);
it redeems the man who is destitute of all other upāyas ( akiñcana );
and further it secures the fruit (desired by him) at the time when he wants it.
Therefore prapatti has superior potency.↩︎

De la misma manera, aunque Prapatti está ordenada
para aquellos que no son competentes para realizar cosas como upāsanas,
confiere los frutos que se pueden alcanzar;
Les asegura (el upāya, a saber, upāsana también);
Redime al hombre que es indigente de todos los otros upāyas (akiñcana);
y además asegura la fruta (deseada por él) en el momento en que lo quiere.
Por lo tanto, Prapatti tiene una potencia superior.↩︎

उपासनादिगळिल् समर्थऩल्लादवऩुक्कु प्रपत्तियै विधित्तालुम् इप्प्रपत्तिताऩे अवैगॊडुक्कुम् फलत्तै युमवैदऩ्ऩैयुङ्गॊडुक्कवऱ्ऱाय् अकिञ्चनऩुक्कुत्तारकमाय् अवऩपेक्षित्त कालत्तिले फलाविनाभावत्तैयुमुडैत्तायिरुक्कैयाले अधिक-प्रभावमायिरुक्कुम्।↩︎

उपासनादिगळिल् इत्यादिना दार्ष्टान्तिकोत्कर्षकथनम्। इङ्गु आदिशब्दत्ताल् उपायविरोधिपापनिवर्तनम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।
इप् प्रपत्ति ताऩे अवै कॊडुक्कुम् फलत्तैयुम् अवै तऩ्ऩैयुम् कॊडुक्कवऱ्ऱायिति ।

अवै कॊडुक्कुम् फलत्तैयुम् ऎऩ्बदाल् उपासनसाम्यम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।
अवै तऩ्ऩैयुम् कॊडुक्कवऱ्ऱाय् ऎऩ्ऱु

‘‘सुदुष्करेण शोचेद्यः’’(गार्ग्य-स्मृतिः)

ऎऩ्गिऱबडि
उपाय-विरोधि-पाप-निवृत्ति-द्वारा
उपासनादि-सर्व-फल-प्रदत्वम् सॊल्लुगैयाल्
उपासनाद्युत्कर्षमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।
अकिञ्चनऩुक्कु ऎऩ्ऱु वर्णाद्यनपेक्षै सॊल्लप्पडुगिऱदु।
इत्ताल् सर्वाधिकारत्व-रूपोत्कर्षम् सिद्धिक्किऱदु।
अवऩ् अपेक्षितकालत्तिले इत्यादिना अविळम्बितफलत्व, अमोघफलत्व प्रारब्धनाशकत्वरूपोत्कर्षम् सॊल्लप्पडुगिऱदु।↩︎

०७ प्रपत्तेर् अङ्गानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि इव्व्-उपायत्तिऩ् अधिकारत्तिलुम्, स्वरूपत्तिलुम् वरुम् कलक्कङ्गळ् शमिप्पित्तोम्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩि मेल् परिकरङ्गळिल् वरुम् व्यामोहम् शमिप्पिक्किऱोम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

1. इत्थम् अस्योपायस्याधिकारे स्वरूपे चोपनमतो व्यामोहान् अशीशमाम ।↩︎

2. So far we have removed the misconceptions that may arise
about the competence for the upāya
and its essential nature (svarūpa).↩︎

3. Hasta ahora hemos eliminado los conceptos erróneos que pueden surgir
sobre la competencia por el upāya
y su naturaleza esencial (svarūpa).↩︎

4. इप्पडि इव्वुपायत्तिऩधिकारत्तिलुम् स्वरूपत्तिलुम् वरुम् कलक्कङ्गळ् शमिप्पित्तोम्;↩︎

5. इऩि उक्तानुवादपूर्वकमाग वक्ष्यमाणत्तै प्रतिज्ञै पण्णुगिऱार् इप्पडि इत्यादिना ।↩︎

6. अथ परिकरेषु जायमानान् व्यामोहान् शमयामः-↩︎

7. Henceforward we will proceed to remove those misconceptions
that might be entertained in regard to accessories of that upāya.↩︎

8. De aquí en adelante procederemos a eliminar esos conceptos erróneos
Eso podría entretenerse con respecto a los accesorios de ese upāya.↩︎

9. इऩिमेल् परिकरङ्गळिल् वरुम् व्यामोहम् शमिप्पिक्किऱोम्।↩︎

अङ्गापेक्षा

(English1)

(Español2)

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपायत्तुक्कु आनुकूल्य-सङ्कल्पादिगळ् वेणुमो;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आर्तो वा यदि वा दृप्तः’’()

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मित्रभावेन संप्राप्तं
न त्यजेयं कथञ्चन ।
दोषो यद्य् अपि तस्य स्यात्
सताम् एतद् अ-गर्हितम्॥’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-२८।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यदि वा रावणस्स्वयं’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३४।)

ऎऩ्ऱुञ्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जॊल्लुगिऱ रिपूणाम् अपि वत्सलर् आऩ शरण्यऩ्
शरणागतऩ्-उडैय दोषङ्गळैप् पार्क्कुमो;

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनालोचित-विशेषाशेष-लोक-शरण्यऩ्
(शरणागति-गद्यम्।)

ऎऩ्ऱऩ्ऱो पूर्वर्गळ् पासुरम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इवै (शरणागतानां प्रायिक→) संभावित-स्वभावङ्गळ् आम् इत्तऩैय् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

परिहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु

प्रपत्त्य्-उत्तर-कालत्तिल्
आनुकूल्यादिगळ् अनुवर्तियाद् ऒऴियिलुम्
प्रति-समाधानम् पिऱन्दु
प्रपत्ति-फलमु कुऱैव् अऱ्ऱ् इरुक्कुम्

ऎऩ्गैयिले तात्पर्यङ् गॊळ्ळलाम्।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩलादबोदु

‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-१८)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृतां’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अङ्गाङ्गिकळै विभजित्तुच् चॊल्लुगिऱ पल प्रमाणङ्गळुक्कुम् विरुद्धम्।

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकत्तिल् रक्ष्य-द्रव्य-समर्पण-मर्यादैक्कुम् पॊरुन्दाद्

ऎऩ्ऱुम्
इव्व्-अङ्गङ्गळ्-उडैय सकृत्-करणादि-प्रकारङ्गळुम्
मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्रपत्ति-रूप-)ब्रह्मास्त्रमुम् स्वाङ्ग-सापेक्षम् आय् इऱेय् इरुप्पदु।

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

‘‘प्रपत्तेः क्वचिद् अप्य् एवं
परापेक्षा न विद्यते ।
सा हि सर्वत्र सर्वेषां
सर्व-काम-फल-प्रदा॥’’
(सनत्कुमारसंहिता।)

ऎऩ्ऱ् अदुवुम् धर्मान्तर-नैरपेक्ष्यञ् जॊऩ्ऩ बडि।

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

(४२तमाहोबिल-यतिः72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् अल्लाद पोदु
इवर्गळ् इसैन्द महा-विश्वासत्तैयुम्
इक्-कट्टळैयिले
(प्रपन्ने) संभावित-स्वभावम् आक्कल् आम्।

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

Henceforward we will proceed to remove those misconceptions
that might be entertained in regard to accessories of that upāya.↩︎

De aquí en adelante procederemos a eliminar esos conceptos erróneos
Eso podría entretenerse con respecto a los accesorios de ese upāya.↩︎

अस्योपायस्यानुकूल्य-सङ्कल्पादयः कुतोऽपेक्षिताः ?

↩︎

(1) Is it necessary that this upāya should be accompanied by such things as the determination to do what is agreeable (ānukūlya saṅkalpa )?

↩︎

(1) ¿Es necesario que este upāya se acompañe de cosas como la determinación de hacer lo que está agradable (ānukūlya saṅkalpa)?

↩︎

इव्वुपायत्तुक्कु आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् वेणुमो;↩︎

परिकरविषयत्तिल् वरुम् शङ्गैयैक्काट्टुगिऱार् इव्वुपायत्तुक्कित्यादियाल्।↩︎

‘‘आर्तो वा यदि वा दृप्तः’’()

इति

↩︎

“If a man seeks protection
with the desire for the immediate attainment of an object (arta )
or with endurance of delay in the attainment (dripta),
he should be protected by those who know the śāstras,
even though he might be an enemy,"

↩︎

"Si un hombre busca protección
con el deseo de lograr un objeto (Arta) inmediato
o con resistencia de retraso en el logro (Dripta),
Debe ser protegido por aquellos que conocen los Śāstras,
a pesar de que podría ser un enemigo ",

↩︎

‘‘आर्तो वा यदि वा दृप्तः’’() ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘मित्रभावेन संप्राप्तं
न त्यजेयं कथञ्चन ।
दोषो यद्य् अपि तस्य स्यात्
सताम् एतद् अ-गर्हितम्॥’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-२८।)

इति

↩︎

"I will, in no circumstances, abandon one who has come to me in the guise of a friend,
even though there are faults in him.
The great will appreciate this,"

↩︎

"En ninguna circunstancia, abandonaré a uno que haya venido a mí con la apariencia de un amigo,
Aunque hay fallas en él.
El gran apreciará esto ",

↩︎

‘‘मित्रभावेन संप्राप्तं न त्यजेयं कथञ्चन । दोषो यद्यपि तस्य स्यात्सतामेतदगर्हितम्॥’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-२८।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘यदि वा रावणस्स्वयं’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३४।)

इति च

↩︎

and

"Bring him here, O Sugrīva, whether he be Vibhishana or even Ravana himself.
I promise protection to him" -

↩︎

y

"Tráelo aquí, oh sugrīva, ya sea que sea Vibhishana o incluso el propio Ravana.
Prometo protección para él " -

↩︎

‘‘यदि वा रावणस्स्वयं’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १४-३४।) ऎऩ्ऱुञ्↩︎

वदन् रिपूणाम् अपि वत्सलः शरण्यः
शरणागतस्य दोषान् किमु पश्येत् ?↩︎

will the Saviour who said these words
and who was gracious even to his enemies
care for the faults of those who have sought refuge under him?

↩︎

¿El salvador que dijo estas palabras
y que fue amable incluso para sus enemigos
Cuidar las fallas de aquellos que han buscado refugio bajo él?

↩︎

जॊल्लुगिऱ रिपूणामपि वत्सलराऩ शरण्यऩ् शरणागतऩुडैय दोषङ्गळैप् पार्क्कुमो;↩︎

‘‘दोषो यद्यपि तस्य स्यात्
सताम् एतद् अ-गर्हितं’’

ऎऩ्ऱु शरणागत-विषयत्तिल् दोषम् उण्डाऩालुम्
अवऩैय् अङ्गीकरिप्पदागत् तिरुवुळ्ळम् बऱ्ऱिय् इरुक्किऱ शरण्यऩ् विषयत्तिल्
अनुकूलानाचरणमुम् प्रतिकूलाचरणमुम् दोषमागादैयाल् अनुकूलाचरणमुम् प्रातिकूल्यवर्जनमुम् प्रपत्तिक्कु अङ्गमागादॆऩ्ऱु शङ्काभिप्रायम्।↩︎

अनालोचित-विशेषाशेष-लोक-शरण्य
(शरणागति-गद्यम्।)

इति किल पूर्वेषां वचः ।

↩︎

The ancients describe Him as the Protector of the whole world
without any consideration of merit.↩︎

Los antiguos lo describen como el protector de todo el mundo
sin ninguna consideración de mérito.↩︎

अनालोचितविशेषाशेषलोकशरण्य(शरणागति-गद्यम्।) ऩॆऩ्ऱऩ्ऱो पूर्वर्गळ् पासुरम्।↩︎

अनालोचितेति । अनुकूलाचरणप्रतिकूलाचरणरूपविशेषत्तै यालोसिक् कामले अनुकूलप्रतिकूलरूपमाऩ सर्वलोकत्तिऱ्कुम् शरण्यऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

अत एते (शरणागतानां प्रायिक→)संभावित-स्वभावा इत्येव हि (युक्तम्)

इति केचिद् आचक्षते ।↩︎

Therefore these accessories (such as anukulya saṅkalpa) are not requisites
but attributes that are most likely to be met with
in those who have performed prapatti."

Such is the contention of some critics.↩︎

Por lo tanto, estos accesorios (como Anukulya Saṅkalpa) no son requisitos
pero atributos que tienen más probabilidades de cumplir
en aquellos que han realizado Prapatti ".

Tal es la afirmación de algunos críticos.↩︎

आगैयालिवै संभावितस्वभावङ्गळामित्तऩैयऩ्ऱोवॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्।↩︎

आगैयालिवै सम्भावितस्वभावङ्गळामित्यादि । आगैयाल् - आश्रितर्गळुडैय दोषादोषङ्गळै शरण्यऩ् कणिसियाऩागैयाल्, इवैगळ् - आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ्, सम्भावितस्वभावङ्गळिति । प्रपत्तेः पूर्वमवश्यम् इरुन्दे तीरवेण्डुमॆऩ्गिऱ निर्बन्धमिल्लै; किन्तु सम्भावितस्वभावङ्गळ्।

अदावदु - ऒरुवऩ् ऒरुवऩिडत्तिल् प्रपत्तिसॆय्युम्बोदु प्रपत्तव्यऩ् विषयत्तिल् प्रायशः अनुकूलऩागवे इरुप्पाऩॆऩ्बदुम् प्रातिकूल्याचरणम् सॆय्याऩॆऩ्बदुम् लोकत्तिल् सम्भावितङ्गळॆऩ्ऱबडि। एतावता आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळुक्कु प्रपत्त्यङ्गत्वम् सिद्धियाद् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अस्य वचनस्य -

प्रपत्त्य्-उत्तर-कालम्
आनुकूल्यादीनाम् अननुवृत्ताव् अपि
प्रतिसमाधान-जननात् प्रपत्ति-फलम्
अ-म्न्यूनं भवति

इति तात्पर्यं सुग्रहम् ।↩︎

In reply to this misconception,
it may be said that

the passages on which it is based
may really have, for their purport,
the idea that though such attributes as anukulya do not continue after the performance of prapatti,
some expiation will occur
and there will be no diminution in the fruit of prapatti.

(They do not mean that qualifications like ānukūlyasaṅkalpa are not required
at the time of the performance of prapatti).↩︎

En respuesta a este error,
se puede decir que

los pasajes en los que se basa
Puede que realmente tenga, para su significado,
La idea de que, aunque los atributos como Anukulya no continúan después del rendimiento de Prapatti,
Se producirá alguna expiación
y no habrá disminución en el fruto de Prapatti.

(No quieren decir que
no se requieran calificaciones como ānukūlyasaṅkalpa
en el momento del rendimiento de Prapatti).↩︎

इदुक्कु प्रपत्त्युत्तरकालत्तिल् आनुकूल्यादिगळ् अनुवर्तियादॊऴियिलुम् प्रतिसमाधानम् पिऱन्दु प्रपत्तिफलमुङ्गुऱैवऱ्ऱिरुक्कुमॆऩ्गैयिले तात्पर्यङ् गॊळ्ळलाम्।↩︎

उत्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इदुक्कु इत्यादिना ।

‘‘प्रपत्तिं तां प्रयुञ्जीत
स्वाङ्गैः पञ्चभिर् आवृताम् ।
एवम् अङ्गैर् उपाङ्गैश् च
नमनं ते प्रकीर्तितम्॥’’

‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुत’’ इत्यादिप्रमाणङ्गळिल् आनुकूल्य-सङ्कल्पादिगळै प्रपत्त्यङ्गङ्गळागच् चॊल्लियिरुक्कैयाल् अवैगळ् अङ्गङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱुम् सम्भावितस्वभावङ्गळॆऩ्ऱुम् सॊल्लुवदु प्रमाणविरुद्धमागैयाल् इन्द अभियुक्तवाक्यत्तिऱ्कु प्रपत्त्युत्तरकालम् प्रपन्नऩुक्कु आनुकूल्याद्यङ्गङ्गळिऩ् अनुवृत्तियिल्लाविडिलुम् प्रतिसमाधानमुण्डाय् प्रपत्तिफलाविनाभूतमागुमॆऩ्बदिलेये तात्पर्यम् कॊळ्ळवेण्डुमे यॊऴिय, प्रपत्तेः पूर्वमानुकूल्याद्यङ्गङ्गळ् वेण्डामॆऩ्बदिल् तात्पर्यमॆऩ्ऱु सॊल्वदु युक्तमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अन्यथेदम्,

‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-१८)

इति,↩︎

If this explanation is not accepted,

"Śaraṇāgati is of six kinds,"

↩︎

Si esta explicación no es aceptada,

"Śaraṇāgati es de seis tipos", "

↩︎

इङ्ङऩलादबोदु ‘‘षड्विधा शरणागतिः’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-१८) ऎऩ्ऱुम्↩︎

विपक्षत्तिल् बाधकत्तैक् काट्टुगिऱार् इङ्ङऩल्लाद पोदु इति ।↩︎

‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४)

इति↩︎

"Nyāsa has five aṅgas"

↩︎

"Nyāsa tiene cinco aṅgas"

↩︎

‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुतः’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-७४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

[[२२१]]

‘‘स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृतां’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११)

इति,↩︎

and "Let him perform that prapatti which has five accessories "↩︎

y

"Déjelo realizar ese Prapatti que tiene cinco accesorios"

↩︎

‘‘स्वाङ्गैः पञ्चभिरावृतां’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-११) ऎऩ्ऱुम्↩︎

चाङ्गाङ्गीनि विभज्य प्रतिपादयतां बहूनां प्रमाणानां विरुद्धम् आपद्येत ।↩︎

many authoritative passages which distinguish between the main rite (aṅgī) and its accessories (aṅga),
such as (the above),
would offer opposition.↩︎

muchos pasajes autorizados que distinguen entre el rito principal (aṅgī) y sus accesorios (aṅga),
como (lo anterior),
Ofrecería oposición.↩︎

अङ्गाङ्गिकळै विभजित्तुच् चॊल्लुगिऱ पल प्रमाणङ्गळुक्कुम् विरुद्धम्।↩︎

अङ्गाङ्गिगळै विभजित्तुच् चॊल्लुगिऱ इत्यादि ।
‘‘न्यासः पञ्चाङ्गसंयुत’’ इत्यादिगळिल् न्यासशब्दवाच्यम् अङ्गियॆऩ्ऱुम्, आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् अङ्गङ्गळॆऩ्ऱुम् स्पष्टमागच् चॊल्लियिरुप्पदाल् आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् सम्भावितस्वभावङ्गळ् अङ्गङ्गळऩ्ऱु ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् अन्द प्रमाणविरोधम् दुरुद्धरमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

लोके रक्ष्य-द्रव्य-समर्पण-मर्यादाया अप्य् अन्-अनुगुणं स्याद्

इतीमम् अर्थम्,
एषाम् अङ्गानां सकृत्-करणादि-प्रकारांश् च
पूर्वम् एवावोचाम ।↩︎

We have already stated that (the absence of these accessories) would be against what is the subject of experience in the world
in regard to the conventions regarding the surrender of objects that have to be protected
and that these accessories are required only once and so on.↩︎

Ya hemos declarado que (la ausencia de estos accesorios) estaría en contra de lo que es el tema de la experiencia en el mundo.
con respecto a las convenciones
con respecto a la rendición de objetos que tienen que ser protegidos
y que estos accesorios se requieren solo una vez y así sucesivamente.↩︎

लोकत्तिल् रक्ष्यद्रव्यसमर्पणमर्यादैक्कुम् पॊरुन्दादॆऩ्ऱुम् इव्वङ्गङ्गळुडैय सकृत्करणादिप्रकारङ्गळुम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

लोकरीतियिलुम् रक्ष्यद्रव्यसमर्पणकालत्तिलेये आनुकूल्यसङ्कल्पादिगळ् वेण्डुमॆऩ्ऱुम् इवैगळिऩ् सकृदनुष्ठानप्रकारत्तैयुम् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोमॆऩ्गिऱार् लोकत्तिलित्यादिना ।↩︎

(प्रपत्ति-रूप-)ब्रह्मास्त्रम् अपि स्वाङ्ग-सापेक्षं किल भवति ।↩︎

Even the divine missile, Brahmāstra, requires its own accessories (aṅgas).↩︎

Incluso el misil divino, Brahmāstra, requiere sus propios accesorios (AṅGAS).↩︎

ब्रह्मास्त्रमुम् स्वाङ्गसापेक्षमायिऱे यिरुप्पदु।↩︎

ब्रह्मास्त्रतुल्यमाऩ प्रपत्तिक्कु अन्यापेक्षै सह्यमागुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ब्रह्मास्त्रमुम् स्वाङ्गसापेक्षमायिऱे इरुप्पदु इति । स्वाङ्गमाऩ मन्त्रोच्चारणाद्यभावे ब्रह्मास्त्रमुम् कार्यकरमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतः

‘‘प्रपत्तेः क्वचिद् अप्य् एवं
परापेक्षा न विद्यते ।
सा हि सर्वत्र सर्वेषां
सर्व-काम-फल-प्रदा॥’’
(सनत्कुमारसंहिता।)

इति वचनम् अपि धर्मान्तर-नैरपेक्ष्य-प्रतिपादन-परम् ।↩︎

Hence the śloka that

there is no other requisite for prapatti anywhere and at any time

only states that it does not require any other dharma or rite.
(It does not mean that even the aṅgas of prapatti are not required).↩︎

De ahí el Śloka que

No hay otro requisito para Prapatti en ningún lado y en cualquier momento

Solo afirma que no requiere ningún otro dharma o rito.
(No significa que incluso los AṅGas de Prapatti no sean necesarios).↩︎

आगैयाल् ‘‘प्रपत्तेः क्वचिदप्येवं परापेक्षा न विद्यते । सा हि सर्वत्र सर्वेषां सर्वकामफलप्रदा’’(सनत्कुमारसंहिता।) ऎऩ्ऱदुवुम् धर्मान्तरनैरपेक्ष्यञ्जॊऩ्ऩबडि।↩︎

इप्पडि ब्रह्मास्त्रमुम् स्वाङ्गातिरिक्तपरापेक्षाशून्यमागैयाले तत्तुल्यमाऩ प्रपत्तियिऩुडैय प्रभावत्तैच्चॊल्लुगिऱ ‘‘प्रपत्तेः क्वचिदप्येवं परापेक्षा न विद्यते’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् परशब्दत्तै स्वाङ्गातिरिक्तपरमाग सङ्कोचिक्कवेण्डुमॆऩ्गिऱार् आगैयालित्यादिना । धर्मान्तरनैरपेक्ष्यम् - आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यङ्गव्यतिरिक्तधर्मनिरपेक्षत्वम्,↩︎

अन्यथा एतैर् अभ्युपगतं महा-विश्वासम् अपि
अनया रीत्या
(प्रपन्ने) संभावित-स्वभावं कर्तुं शक्यम् ॥↩︎

Otherwise even intense faith (mahavisvasa) which these critics commend as an aṅga
might be considered as an attribute
which may be found (in a prapanna) and not as an aṅga.↩︎

De lo contrario, incluso la fe intensa (Mahavisvasa) que estos críticos eligen como AṅGA
podría considerarse como un atributo
que se puede encontrar (en una prapanna) y no como un aṅga.↩︎

इप्पडियल्लाद पोदु इवर्गळिसैन्द महाविश्वासत्तैयुमिक्कट्टळैयिले संभावितस्वभावमाक्कलाम्।↩︎

विपक्षत्तिल् अङ्गमाग अवर्गळिसैन्द महाविश्वासमुम् अङ्गमागादॊऴियुमॆऩ्गिऱार् इप्पडियल्लादबोदु इत्यादिना । परशब्दम् विश्वास-साधारणमागैयालॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

विश्वास-महत्त्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

WHY SHOULD INTENSE FAITH BE CALLED AN AṅGA INSTEAD OF MERE FAITH ?

(मूलम्1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अवकाशत्तिले वेऱे सिलर्

आस्तिकऩुक्कु शास्त्रार्थ-विश्वासम् पिऱक्कुम्
अदुक्कु मेऱ्-पड महा-विश्वासम् ऎऩ्ऱ् ऒऩ्ऱ् उण्डो;

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् इदुवुम् सर्व-शास्त्रार्थ-साधारणम् आम् अत्तऩै पोक्कि
प्रपत्तिक्कु विशेषित्त् अङ्गम् आगव् अऱ्ऱोव्

ऎऩ्ऱु निऩैप्पर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदुवुम्

‘‘न विश्वसेद् अ-विश्वस्ते
विश्वस्ते नातिविश्वसेत्’’ (5)
(भारतम् उद्योग-पर्व ३८-९)

इत्यादिगळिले विश्वास-तारतम्यम् प्रसिद्धम् आगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् अतिशयित-विश्वासम् अङ्गम्

ऎऩ्गिऱ वचनत्तालुम् परिहृतम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि पुरुष-विशेषङ्गळिले विश्वास-तारतम्यम् उण्ड्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीमद्-अष्टाक्षर-ब्रह्म-विद्यैयिले

५९‘‘यस्य यावांश् च विश्वासस्
तस्य सिद्धिश् च तावती ।
एतावान् इति नैतस्य
प्रभावः परिमीयते॥’’(4)
(नारदीय-कल्पः १-१४)

ऎऩ्ऱु श्री-नारद-भगवान् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)26)

(विषयः27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मन्द-विश्वासर् आऩ प्रपन्नाभासरैयुम्
मुडिविले सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

‘‘सकृदुच्चरितं येन
हरिर् इत्य् अक्षर-द्वयम् ।
बद्धः परिकरस् तेन
मोक्षाय गमनं प्रति॥’’
(विष्णुधर्मः ७०-८४)

इत्य्-आदिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)36)

(विषयः37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱैय् अडिय् ऒत्तिऩ

‘‘त्वद्-अङ्घ्रिम् उद्दिश्य’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २८)

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उदीर्ण-संसार’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २९)

ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळिलुम्

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’मॊय्त्त(=निभिड) वल्(=बल)-विऩैयुळ्(=कर्ममध्ये) निऩ्ऱु’’
(तिरुमालै ४)

इत्य्-आदिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अभिप्रेतम् आऩ बडिये
इवऩ् फल-सिद्धिक्कुक् कोलिऩ कालत्तुक्क् उळ्ळे
उपाय-पूर्तियैय् उण्डाक्कि रक्षिक्कुम् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै निऩैत्तु

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘वृथैव भवतो याता
भूयसी जन्म-सन्ततिः ।
तस्याम् अन्यतमं जन्म
सञ्चिन्त्य शरणं व्रज॥’’
(शाण्डिल्यस्मृति)

ऎऩ्ऱु देवलऩैक् कुऱित्तु
श्री-शाण्डिल्यभगवाऩ् अरुळिच् चॆय्दाऩ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शरण्यं शरणञ् च त्वाम्
आहुर् दिव्या महर्षयः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १२०-१८)

ऎऩ्ऱदुवुम्

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

विश्वास-प्रस्तुतिः

महर्षिगळुक्के विश्वासङ् गूडुवदु,
इवर्गळ् वाक्यत्तैय् इट्टु
मन्द-विश्वासरैत् तॆळि विक्क वेणुम्

ऎऩ्ऱ बडि।

(नीलमेघः (सं)71)

(English72)

(Español73)

(मूलम्74)

(४२तमाहोबिल-यतिः75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि विश्वास-तारतम्यम् उण्डागैयाल्
यथा-शास्त्रं महा-विश्वासम् प्रपत्त्य्-अङ्गम् आगक्
कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)76)

(English77)

(Español78)

(मूलम्79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

¿Por qué debería llamarse fe intensa a Aṅga en lugar de mera fe?↩︎

अस्मिन्न् अवकाशेऽन्ये केचित् -

आस्तिक(सामान्य)स्य जायमानात् शास्त्रार्थ-विश्वासाद्
अधिकः कोऽयं महा-विश्वासो नाम ?

↩︎

In this connection, some others ---

When the believer has faith in what is stated in the śāstras,
what is the meaning of saying that there is something else called 'intense faith' or mahavisvasa?

↩︎

A este respecto, otros ---

Cuando el creyente tiene fe en lo que se dice en los Śāstras,
¿Cuál es el significado de decir que hay algo más llamado 'fe intensa' o mahavisvasa?

↩︎

इव्ववकाशत्तिले वेऱे सिलर् आस्तिकऩुक्कु शास्त्रार्थविश्वासम् पिऱक्कुमदुक्कु मेऱ्पड महाविश्वासमॆऩ्ऱॊऩ्ऱुण्डो;↩︎

महाविश्वासमुम् प्रपत्त्यङ्गमऩ्ऱॆऩ्गिऱ पक्षत्तै उपक्षेपिक्किऱार् इव्ववकाशत्तिले इत्यादिना । इव्ववकाशत्तिले - महाविश्वासप्रस्तावमुळ्ळ इन्द समयत्तिले,↩︎

अतोऽयम् अपि
सर्व-शास्त्रार्थ-साधारणत्वातिरेकेण
प्रपत्तेर् विशिष्याङ्गं कथं भवितुम् अर्हति

इति मन्वते ।↩︎

Therefore there is no point in holding that

this mahāvisvasa is anything other than the faith in the śāstra, which is general
and that it is a special aṅga or accessory of prapatti.

(some) may contend as above follows.↩︎

Por lo tanto, no tiene sentido sostener que

Este Mahāvisvasa es otra cosa que la fe en el Śāstra, que es general
y que es un AṅGA o accesorio especial de Prapatti.

(algunos) pueden contener como arriba sigue.↩︎

आगैयाल् इदुवुम् सर्वशास्त्रार्थसाधारणमामत्तऩै पोक्कि प्रपत्तिक्कु विशेषित्तङ्गमागवऱ्ऱोवॆऩ्ऱु निऩैप्पर्गळ्।↩︎

तद् अपि

‘‘न विश्वसेद् अ-विश्वस्ते
विश्वस्ते नातिविश्वसेत्’’ (5)
(भारतम् उद्योग-पर्व ३८-९)

इत्य्-आदिषु विश्वास तारतम्यस्य प्रसिद्धत्वात्,↩︎

This contention (or objection) is refuted by the well-known fact that
there are degrees of faith as stated in the śloka:

"One should never place confidence in a man whom one does not trust.
Even in a man whom one trusts,
too much confidence should not be reposed."

↩︎

Esta contención (u objeción) es refutada por el hecho conocido de que
Hay grados de fe como se indica en el Śloka:

"Uno nunca debe poner confianza en un hombre en el que no confía.
Incluso en un hombre en el que uno confía,
Demasiada confianza no debe ser repuesta ".

↩︎

अदुवुम् ‘‘न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत्’’(भारतम् उद्योग-पर्व ३८-९) इत्यादिगळिले विश्वासतारतम्यम् प्रसिद्धमागैयालुम्↩︎

इन्द पक्षत्तै विकल्पित्तु निरसिक्किऱार् अदुवुमिति । इङ्गु विश्वासतारतम्यत्तिल् प्रमाणमिल्लै यॆऩ्ऱु अभिप्रेतमो? अऩ्ऱिक्के महाविश्वासमॆऩ्बदु उण्डाऩालुम् अदु प्रपत्त्यङ्गमॆऩ्बदिल् प्रमाणमिल्लै यॆऩ्ऱभिप्रेतमो ऎऩ्गिऱ विगल्बम् अभिप्रेतम्। तारतम्यत्तिल् प्रमाणत्तैक्काट्टुगिऱार् न विश्वसेदिति ।↩︎

अत्र 'अतिशयित-विश्वासोऽङ्गम्'
इति प्रतिपादयतो वचनाच् च परिहृतम् ।↩︎

It is also refuted by the text
which prescribes extra ordinary faith as an aṅga or accessory (in regard to prapatti ).↩︎

También es refutado por el texto que prescribe la fe extra ordinaria como AṅGA o accesorio (con respecto a Prapatti).↩︎

इव्विडत्तिलतिशयित विश्वासम् अङ्गमॆऩ्गिऱ वचनत्तालुम् परिहृतम्।↩︎

महाविश्वासम् प्रपत्त्यङ्गमॆऩ्बदु वचनबलसिद्धमॆऩ्गिऱार् अतिशयितविश्वासम् अङ्गमॆऩ्गिऱ वचनत्तालुमिति ।

‘‘रक्षिष्यत्य् अनुकूलान् न
इति या सुदृढा मतिः’’,

‘‘अनन्य-साध्ये स्वाभीष्टे
महाविश्वास-पूर्वकम्’’

इत्यादि-वचनङ्गळ् इङ्गु अभिप्रेतङ्गळ्।↩︎

(एवं) पुरुषविशेषेषु विश्वास-तारतम्यं संभवति

इत्य् एतम् अर्थं↩︎

that there are, in different men, varying degrees of faith in the Mūlamantra.↩︎

que hay, en diferentes hombres, diversos grados de fe en el Mūlamantra.↩︎

इप्पडि पुरुषविशेषङ्गळिले विश्वासतारतम्यमुण्डॆऩ्ऩुमिडत्तै श्रीमदष्टाक्षर ब्रह्मविद्यैयिले↩︎

आश्रयिक्कुम् पुरुषभेदत्ताले विश्वासतारतम्यत्तै अष्टाक्षरब्रह्मविद्यैयिले नारदभगवाऩरुळिच् चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इप्पडि पुरुषविशेषङ्गळिले इत्यादिना ।↩︎

श्रीमद्-अष्टाक्षर-ब्रह्म-विद्यायाम्,

५९‘‘यस्य यावांश् च विश्वासस्
तस्य सिद्धिश् च तावती ।
एतावान् इति नैतस्य
प्रभावः परिमीयते॥’’(4)
(नारदीय-कल्पः १-१४)

इति श्री-नारद-भगवान् अनुजग्राह ।↩︎

विश्वासः, श्रद्धा↩︎

Bhagavān Nārada has declared in Śrīmad aṣṭākṣara Brahma Vidyā
(He says):-

"In proportion to the degree of faith that a man has in aṣṭākṣara, will he attain the fruit thereof.
It is impossible to measure its greatness."

↩︎

Bhagavān Nārada ha declarado en Śrīmad aṣṭākṣara Brahma Vidyā
(Él dice):-

"En proporción al grado de fe que un hombre tiene en Aṣṭākṣara, alcanzará el fruto de los mismos. Es imposible medir su grandeza ".

↩︎

श्रीमदष्टाक्षर ब्रह्मविद्यैयिले ५९‘‘यस्य यावांश्च विश्वासस्तस्य सिद्धिश्च तावती । एतावानिति नैतस्य प्रभावः परिमीयते’’(नारदीय-कल्पः १-१४) ऎऩ्ऱु श्री नारदभगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

मन्दविश्वासान् प्रपन्नाभासान् अप्य् अन्ते सर्वेश्वरो रक्षति ।↩︎

The Supreme Ruler of all will ultimately protect even those prapannas who are far from perfect
and whose faith is not strong enough.↩︎

El gobernante supremo de todos, en última instancia, protegerá incluso aquellos que están lejos de ser perfectos
y cuya fe no es lo suficientemente fuerte.↩︎

मन्दविश्वासराऩ प्रपन्नाभासरैयुम् मुडिविले सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुम्।↩︎

आऩाल् मन्दविश्वासर्गळुक्कु प्रपत्ति सफलमागादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् मन्दविश्वासराऩ प्रपन्नाभासरैयुम् मुडिविले सर्वेश्वरऩ् रक्षिक्कुमिति ।↩︎

कथमिति चेत् —

‘‘सकृदुच्चरितं येन
हरिर् इत्य् अक्षर-द्वयम् ।
बद्धः परिकरस् तेन
मोक्षाय गमनं प्रति॥’’
(विष्णुधर्मः ७०-८४)

इत्य्-आदिषु↩︎

नाम-जपः, जपः, हरिः↩︎

If authority is asked for this statement, here it is :--

"By the man who has once uttered the two syllables 'Harih' -
by him steps have been taken for entering mokṣa".

↩︎

Si se solicita autoridad para esta declaración, aquí está:-

"Por el hombre que una vez ha pronunciado las dos sílabas 'Harih' -
Por él se han tomado pasos para ingresar a Mokṣa ".

↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; ‘‘सकृदुच्चरितं येन हरिरित्यक्षरद्वयम् । बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रति॥’’(विष्णुधर्मः ७०-८४) इत्यादिगळिलुम्↩︎

इदै सप्रमाणमाग उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩिलिति । बद्धः परिकरस्तेन मोक्षाय गमनं प्रतीति । इदिल् हरिशब्दोच्चारणत्तै परिकरमागच् चॊल्लुगैयाल् इदु पूर्णप्रपत्तिद्वारा मोक्षजनकमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

एतद्-अनुसारिषु

‘‘त्वद्-अङ्घ्रिम् उद्दिश्य’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २८)

↩︎

In accordance with this,
Aḷavandār has conveyed the same idea in the śloka :--

"Whoever folds his hands in worship to Thee in any manner and at any time -
his sins vanish at once.
It generates all good things.
It never fails to bear fruit,"

↩︎

De acuerdo con esto, Aḷavandār ha transmitido la misma idea en Śloka:-

"Quien se dobla las manos en la adoración de cualquier manera y en cualquier momento -
Sus pecados desaparecen de inmediato.
Genera todas las cosas buenas. Nunca deja de dar fruto ",

↩︎

इवऱ्ऱैयडियॊत्तिऩ ‘‘त्वदङ्घ्रिमुद्दिश्य’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २८)↩︎

इवऱ्ऱैयडियॊत्तिऩ इत्यादि । एतत्समानतात्पर्यकङ्गळाऩ ऎऩ्ऱबडि। एतन्मूलकङ्गळाऩ ऎऩ्ऩवुमाम्। अभिप्रेतमाऩबडिये इति ।

‘‘त्वदङ्घ्रिमुद्दिश्य’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् अञ्जलिक्कुम्,↩︎

[[२२२]]

‘‘उदीर्ण-संसार’’
(आळवन्दार् स्तोत्रम् २९)

इति श्लोकयोः,↩︎

and so also,

“A single drop of the ocean of nectar called bhakti towards the two lotuses of Thy feet
will extinguish instantly the spreading wildfire called saṁsāra
and confer superior happiness".(5)

↩︎

and so also,

“Una sola gota del océano de néctar llamado Bhakti hacia los dos lotos de tus pies se extinguirá instantáneamente el incendio forestal llamado saṁsāra
y conferir felicidad superior ".(5)

↩︎

‘‘उदीर्णसंसार’’ (आळवन्दार् स्तोत्रम् २९) ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळिलुम्↩︎

‘‘उदीर्णसंसार’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् अनुरागत्तिऱ्कुम्,↩︎

" निबिड-दृढ-पापान्तः स्थित्वा "

इत्य्-आदि(दिव्य-सूक्ति)ष्व् अपि↩︎

By uttering the three syllables "Govinda",
Kshatrabandu, who stood surrounded by his past karmas swarming (like ants ), attained the highest state."

↩︎

Al pronunciar las tres sílabas "Govinda",
Kshatrabandu, que estaba rodeado por sus karmas pasados enjambre (como hormigas), alcanzó el estado más alto ".

↩︎

’’मॊय्त्त वल्विऩैयुळ् निऩ्ऱु’’(तिरुमालै ४) इत्यादिगळिलुम्↩︎

’’मॊय्त्त वल्विऩै’’ ऎऩ्गिऱ पाट्टिल् गोविन्दनामसङ्कीर्तनत्तिऱ्कुम्↩︎

अभिप्रेत-रीत्या
अनेन फल-सिद्ध्य्-अर्थम् उद्दिष्टात् कालाद् अर्वाग् एव
उपाय पूर्तिम् उत्पाद्य रक्षतीत्य् एतम् अर्थम् अभिसन्धाय,↩︎

As implied in these passages,
Iśvara will promote the perfection of the upāya
and protect the man.↩︎

Como implica en estos pasajes,
Iśvara promoverá la perfección de la upāya
y proteger al hombre.↩︎

अभिप्रेतमाऩबडिये इवऩ् फलसिद्धिक्कुक्कोलिऩ कालत्तुक्कुळ्ळे उपायपूर्तियैयुण्डाक्कि रक्षिक्कुमॆऩ्ऩुमिडत्तै निऩैत्तु↩︎

साक्षान्मोक्षजनकत्वम् प्रतीतमाऩालुम् ज्ञानान्मोक्षत्तैच्चॊल्लुगिऱ प्रमाणाविरोधेन पूर्ण प्रपत्तिद्वारा मोक्षजनकत्वमे अभिप्रेतमाऩाऱ्पोले ऎऩ्ऱबडि। इवऩ् - मन्दविश्वासमुळ्ळवऩ्, कोलिऩ कालत्तुक्कुळ्ळे - मन्दविश्वासत्तोडु अनुष्ठित्त प्रपत्तियिऩ् सङ्कल्पत्तिले प्रार्थितकालत्तुक्कुळ्ळे, उपायपूर्तियै युण्डाक्कि - महाविश्वासगर्भमाऩ पूर्णप्रपत्तियै युण्डाक्कि, रक्षिक्कुमॆऩ्ऩुमिडत्तै निऩैत्तु - मन्दविश्वासरैयुम् रक्षिक्कुमॆऩ्ऩुमिडत्तै मऩस्सिल् निश्चयित्तुक्कॊण्डु,↩︎

‘‘वृथैव भवतो याता
भूयसी जन्म-सन्ततिः ।
तस्याम् अन्यतमं जन्म
सञ्चिन्त्य शरणं व्रज॥’’
(शाण्डिल्यस्मृति)

इति देवलं प्रति
श्री-शाण्डिल्य-भगवान् अनुजग्राह किल ।↩︎

Has not this idea been conveyed by Śrī Śāṇḍilya Bhagavān to Devala in the following śloka :-

"Many of your previous births ended in vain.
Consider how this life, too, may end in vain
and perform prapatti? "

↩︎

¿No ha sido transmitida esta idea por Śrī Śāṇḍilya Bhagavān a Devala en el siguiente Śloka:--

"Muchos de sus nacimientos anteriores terminaron en vano.
Considere cómo esta vida también puede terminar en vano
¿Y realizar Prapatti?"

↩︎

‘‘वृथैव भवतो याता भूयसी जन्मसन्ततिः ।
तस्यामन्यतमं जन्म सञ्चिन्त्य शरणं व्रज॥’’(शाण्डिल्यस्मृति) ऎऩ्ऱु देवलऩैक्कुऱित्तु श्री शाण्डिल्यभगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩिऱे।↩︎

वृथैवेत्यादि । इदु देवलऩैक्कुऱित्तु शाण्डिल्यवाक्यम्। ओ! देवलऩे! उऩक्कु अनेकजन्मसन्तति मोक्षमिऩ्ऱिक्के वृथावागप्पोय्विट्टदु। वृथावागप्पोऩ जन्मसन्ततिमध्यत्तिल् इप्पोदुळ्ळ जन्मत्तैयुम् ऒरु जन्ममाग ऎण्णि विश्वासमान्द्यमिरुन्दालुम् शरणागतियैच् चॆय् ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्। इदऩाल् मन्दविश्वासत्तोडेयागिलुम् इवऩुबायत्तै अनुष्ठित्ताल् अदु महाविश्वासगर्भमाऩ पूर्णप्रपत्तियै युण्डाक्कि रक्षित्तु विडुमॆऩ्बदे शाण्डिल्यरुडैय अभिप्रायमे तविर मन्दविश्वासत्तोडु प्रपत्त्यनुष्ठानम् पण्णाल् इन्द जन्मम् वृथावागप्पोम् ऎऩ्बदिल् अभिप्रायमिल्लैयॆऩ्ऱु ज्ञापिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

‘‘शरण्यं शरणञ् च त्वाम्
आहुर् दिव्या महर्षयः’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १२०-१८)

इति वचनमपि -↩︎

From the śloka :-

"The divine seers say that
Thou art to be sought as the Saviour
and that Thou protectest those who have sought Thy protection."

↩︎

Del Śloka:-

"Los videntes divinos dicen que
Eres para ser buscado como el Salvador
y que protejas a los que han buscado tu protección ".

↩︎

‘‘शरण्यं शरणञ्च त्वामाहुर्दिव्या महर्षयः’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १२०-१८) ऎऩ्ऱदुवुम्↩︎

महर्षीणाम् एव विश्वासः संभवति,
एषां वाक्यानि प्रयुज्य ( प्रदर्श्य)
मन्दविश्वासाः प्रतिबोधनीया

इत्य्-एवम्-परम् ।↩︎

-- (from this śloka) it should be understood that

intense faith can be found (only) in the divine seers (and not in ordinary men)
and that, by the authority of what is said by the divine seers,
those whose faith is not strong should strengthen it.

↩︎

- (de este Śloka) debe entenderse que

Se puede encontrar una fe intensa (solo) en los videntes divinos (y no en hombres comunes)
y eso, por la autoridad de lo que los videntes divinos,
Aquellos cuya fe no es fuerte deberían fortalecerla.

↩︎

महर्षिकळुक्के विश्वासङ्गूडुवदु इवर्गळ् वाक्यत्तैयिट्टु मन्दविश्वासरैत्तॆळिविक्कवेणुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इप्पडि महाविश्वासम् प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग सिद्धित्तालुम् ऎल्लोरुक्कुम् तादृशविश्वासपूर्वकप्रपत्ति सिद्धिक्कुमो?

‘‘शरण्यं शरणञ्च त्वाम्
आहुर् दिव्या महर्षयः’’

ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल्
दिव्यर् आऩ महर्षिकळे
भगवाऩै शरणम् आगच् चॊल्लुगिऱार्गळ्
अदावदु उपायम् आगच् चॊल्लुगिऱार्गळ्
ऎऩ्ऱ् इरुप्पदालुम्

इन्द उपायत्वोक्ति

‘‘यद्धि मनसा ध्यायति
तद् वाचा वदति’’

ऎऩ्गिऱ बडि मानसिक-ज्ञान-पूर्वकम् आगवे उण्ड्-आग-वेण्डुम् आगैयालुम् (5)
दिव्य-महर्षिगळुक्कुमात्रम् अऩ्ऱो महाविश्वासम् सिद्धिप्पदु;
प्रपन्न-सामान्यत्तिऱ्कु अदु कूडादे ऎऩ्गिऱ शङ्गैयिल् अन्द वचनत्तिऩ् तात्पर्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् शरण्यं शरणञ्च त्वामाहुर्दिव्या महर्षयः ऎऩ्ऱदुवुमित्यादिना । महर्षिकळुक्के विश्वासङ्गूडुवदु इति । वचनत्तिल् ‘‘महर्षयः’’ ऎऩ्बदु सावधारणम् ऎऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इत्थं विश्वास-तारतम्यस्य सत्त्वात्
यथा-शास्त्रं महा-विश्वासस्य प्रपत्त्य्-अङ्गत्वे न दोषः ।↩︎

Therefore since there are varying degrees of faith,
what is stated in the śāstra about intense faith being an aṅga of prapatti
cannot be objected to.↩︎

Por lo tanto, dado que hay diversos grados de fe,
Lo que se dice en el Śāstra sobre la fe intensa que es un aṅga de Prapatti
no se puede objetar.↩︎

इप्पडि विश्वास तारतम्यमुण्डागैयाल् यथाशास्त्रं महाविश्वासम् प्रपत्त्यङ्गमागक्कुऱैयिल्लै।↩︎

आऩाल् इतरर्गळुक्कु तत्-सिद्धि-कूडुवद् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩ? तत्सिद्ध्युपायत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इवर्गळ् वाक्यत् तैयिट्टु मन्दविश्वासरैत् तॆळिविक्कवेणुमॆऩ्ऱबडि इति । महाविश्वासाङ्गत्वत्तै निगमिक्किऱार् इप्पडि विश्वासतारतम्यमुण्डागैयालित्यादिना ।↩︎

विश्वास-ह्रास-परिहारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिलर्क्क् इवऱ्ऱिल् विश्वासङ् गुलैयुम् बडियुम्
अदुक्कु परिहारमुञ् जॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विपरीत-फल-दत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

भक्ति-प्रपत्तिगळ्, बुद्धि-भेदत्ताले, ऐश्वर्य-मोक्षङ्गळ् आगिऱ विरुद्ध-फलङ्गळैक् कॊडुक्क गूडुमो;

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विरैक्किऱवऩुडै(=वपकस्य) अभिसन्धिभेदत्ताले
ऒरु विरै वेऱ् ऒरु फलत्तैक् कॊडुक्कक् कण्डोमोव् (5)

ऎऩ्ऱु सिलर् पार्प्पर्गळ्,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कुप् परिहारम्;
न्यायङ्गळाले बाधिक्क वॊण्णाद पडि
प्रत्यक्षादिगळैप् पोले स्व-विषयत्तिल् प्रमाणम् आऩ
शास्त्रङ् गाट्टुगैयाल्
इप्-पडिक् कूडुम्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकत्तिलुम् धर्म-शीलऩ् आय् उदारऩ् आऩ राजावुक्कु
विलैय् आग एद् एनुम् ऒऱ्ऱैक् कॊडुत्ताल् पॆरुम् विलै किडैक्कवुम्,
अदु तन्नैये उपहार-बुद्धियाले कॊडुत्ताल् वेण्डुवद् ऎल्लाम् किडैक्कवुम्
काणा निण्ड्रोम्.

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भक्ति-प्रपत्तिगळ् प्रयोजनान्तर-परऩुक्कु प्रवृत्ति-धर्म-कोटियिले निऱ्‌कुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवच्-चरणार्थिगळुक्कु निवृत्ति-धर्मङ्गळ् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थं नित्य-नैमित्तिकादिगळिलुम् (←अनुज्ञा-कैङ्कर्येऽपि) ऒक्कुम्। (5)

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

आवृत्ति-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडियेय्

आवृत्त्य्-अनावृत्त्य्-आदिगळाले विषम--स्व-भावङ्गळ् आऩ उपासन-प्रपदनङ्गळ्
एक-फल-साधनम् अगक् कूडुमोव्

ऎन्नुम् इदुक्कुम् उत्तरम्
अधिकारि-विशेषत्ताले लोक-वेदङ्गळिऱ्‌ पडिये सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

प्राप्ति-विलम्बः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुक्कळ् आय् स्व-तन्त्र-प्रपत्ति पण्णिऩ् अवर्गळुक्कु -
उपायमुम् मोक्षमुम् एकरूपम् आय् इरुक्कच् चेय्देयुम्
संसारत्तिल् अडिच्-चूट्टाल्(=तापतः) वरुं त्वरैयिन् तारतमत्तक्क् ईड् आग (5)
तम्-तम्-इच्छैयाले कालङ् गुऱिक्किऱदिल् एऱ्ऱच्-चुरुक्कत्ताले
फलत्तिल् विळम्बाविळम्बङ्गळ् कूडुम्।

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

भगवद्-अनुभव-भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऴ्वार्गळ्, नाथमुनिगळ् उळ्ळ्-इट्टार्क्कु
भगवत्-साक्षात्-कारादिगळ् उण्ड् आयिरुक्क,
सिलर्क्क् इवैय् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिगैक्कुक् कारणम्

प्रपत्ति-कालत्तिल् फल-सङ्कल्पत्तिल् वैषम्यम्,
प्रारब्ध-सु-कृत-विशेषम् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

पुनः-प्रपत्ति-सम्भावना

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुऩ्बु कोलिऩ फलांशम्
सकृत्-प्रपत्तियाले सिद्धम् आऩालुम्
कोलाद अंशत्तैप् पऱ्ऱप्
पिऩ्बु तीव्र-संवेगम् बिऱन्दार्क्कु पुनः प्रपत्ति-पण्णवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

दृष्टार्थ-प्रपत्ति-वैफल्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेऱे सिलर्
दृष्टार्थ-प्रपत्तिगळिले सिल फलियाद् ऒऴियक् कण्डु
स-कल--फल-साधनम् आऩ प्रपत्तियिले अतिशङ्कै पण्णुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळैयुम्
अल्लाद शास्त्रार्थङ्गळिऱ् पडिगळिले
कर्म-कर्तृ-साधन-वैगुण्यत्तै वॆळिय् इट्टुत् तॆळि-विक्क वेणुम्।

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

(४२तमाहोबिल-यतिः72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु कर्म-वैगुण्यम् आवदु -
महा-विश्वासादिगळ् कुऱैगै।

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

(४२तमाहोबिल-यतिः77)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्तृ-वैगुण्यम् आवदु;
प्रपत्तिक्कुच् चॊऩ्ऩ अधिकारम् न्यूनम् आगै।

(नीलमेघः (सं)78)

(English79)

(Español80)

(मूलम्81)

(४२तमाहोबिल-यतिः82)

विश्वास-प्रस्तुतिः

साधन-वैगुण्यम् आवदु;
यथा-शास्त्रम् प्रपत्त्य्-अनुष्ठानत्तुक्कु मूलम् आऩ सद्-उपदेशादिगळ् अऩ्ऱिक्केय् ऒऴिगै।

(नीलमेघः (सं)83)

(English84)

(Español85)

(मूलम्86)

(४२तमाहोबिल-यतिः87)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव् वैगुण्यङ्गळ् अऱ प्रपत्ति पण्णिऩ बोदु
तत्-फलङ्गळ् आगक् कोलिऩ दृष्टङ्गळुम् सिद्धिक्कक् काणा निऩ्ऱोम्। (4)

(नीलमेघः (सं)88)

(English89)

(Español90)

(मूलम्91)

(४२तमाहोबिल-यतिः92)

Therefore since there are varying degrees of faith,
what is stated in the śāstra about intense faith being an aṅga of prapatti
cannot be objected to.↩︎

Por lo tanto, dado que hay diversos grados de fe,
Lo que se dice en el Śāstra sobre la fe intensa que es un aṅga de Prapatti
no se puede objetar.↩︎

केषाञ्चिद् एषु विश्वासस्य ह्रास-प्रकारं तत्-परिहारं च ब्रूमः ।↩︎

We will now show how some people suffer from diminution of faith
and state how this tendency can be corrected.↩︎

Ahora mostraremos cómo algunas personas sufren de disminución de la fe
y indique cómo se puede corregir esta tendencia.↩︎

सिलर्क्किवऱ्ऱिल् विश्वासङ्गुलैयुम्बडियुम् अदुक्कु परिहारमुञ्जॊल्लुगिऱोम्।↩︎

इऩि भक्तिप्रपत्तिकळिल् विश्वासशैथिल्यत्तिऱ्कु हेतुवाऩ सिल शङ्गैगळैक् काट्टि परिहरिक्कप्पोगिऱवराय् सङ्गत्यर्थम् प्रतिज्ञै सॆय्गिऱार् सिलर्क्किवऱ्ऱिलित्यादिना ।↩︎

भक्ति-प्रपत्ती बुद्धि-भेदेन ऐश्वर्य-मोक्ष-रूपे विरुद्ध-फले ददाते

इति कथं युज्यते ?

↩︎

"How could bhakti and prapatti lead to such opposite results as worldly prosperity and mokṣa
merely because of the difference in the mental attitude (of those who adopt them)?

↩︎

"¿Cómo podrían Bhakti y Prapatti conducir a resultados tan opuestos como la prosperidad mundana y Mokṣa
Simplemente por la diferencia en la actitud mental (de aquellos que los adoptan)?

↩︎

भक्तिप्रपत्तिकळ् बुद्धिभेदत्ताले ऐश्वर्यमोक्षङ्गळागिऱ विरुद्धफलङ् गळैक्कॊडुक्कगूडुमो;↩︎

विश्वासशैथिल्यहेतुक्कळै उपपादिक्किऱार् भक्तिप्रपत्तिकळित्यादिना । विरुद्धफलङ्गळैक्कॊडुक् कक्कूडुमो इति । ऒरे भक्ति ऐश्वर्यादिकामनैयुळ्ळवर्गळुक्कु बद्धदशैयिल् अनुभाव्यमाऩ ऐश्वर्यत्तैयुम् मोक्षकामऩुक्कु बन्धराहित्यदशैयिल् अनुभाव्यतया तद्विरुद्धमाऩ मोक्षफलत्तैयुम् कॊडुक्कक्कूडुमो ऎऩ्ऱबडि।↩︎

वापकस्याभिसन्धि-भेदेनैकस्यैव बीजस्य फलान्तर-जनकत्वं किम् अपश्याम?

इति केचिद् उत्पश्यन्ति ।↩︎

Have we ever seen the same seed yielding two different fruits
owing to the diversity of intentions in the (mind of the) sower?

Some may ask (the above).↩︎

¿Alguna vez hemos visto la misma semilla produciendo dos frutas diferentes
Debido a la diversidad de intenciones en la (mente del) sembrador?

Algunos pueden preguntar (lo anterior).↩︎

विरैक्किऱवऩुडै अभिसन्धिभेदत्ताले ऒरु विरै वेऱॊरु फलत्तैक् कॊडुक्कक् कण्डोमोवॆऩ्ऱु सिलर् पार्प्पर्गळ्,↩︎

कूडुमॆऩ्ऩिल् दृष्टान्तत्तै प्रदर्शनम् पण्णि अदु लोकानुभवविरुद्धमॆऩ्गिऱार् विरैक्किऱवऩुडैय अभिसन्धिभेदत्ताले ऒरु विरै इति । विरै - बीजम्,↩︎

अस्य परिहारो यथा—
न्यायाबाध्यत्व-रूपेण
प्रत्यक्षादिवत् स्व-विषये प्रमाणेन शास्त्रेण प्रदश्यमानत्वाद्
एवम्-भावो युज्यते ।↩︎

The answer to this question is as follows:-

"The śāstra, which is the (sole) authority in regard to matters pertaining to it in the same way as sense perception (pratyakṣa) is in regard to what pertains to it --
the śāstra can certainly declare it to be so
and reason has no right to attempt to disprove it.

↩︎

La respuesta a esta pregunta es la siguiente:-

"El Śāstra, que es la (única) autoridad con respecto a los asuntos relacionados con ella
de la misma manera que la percepción de sentido (pratyakṣa) se trata de lo que se refiere a él,
El Śāstra ciertamente puede declarar que es así
Y la razón no tiene derecho a intentar refutarlo.

↩︎

इदुक्कुप् परिहारम्; न्यायङ्गळाले बाधिक्कवॊण्णाद पडि प्रत्यक्षादिगळैप्पोले स्वविषयत्तिल् प्रमाणमाऩ शास्त्रङ्गाट्टुगैया लिप्पडिक्कूडुम्।↩︎

इदऱ्कु शास्त्रप्रक्रियैयिऩाले परिहारमरुळिच्चॆय्गिऱार् न्यायङ् गळाले बाधिक्कवॊण्णादबडि इति । स्वविषयत्तिल् प्रमाणमाऩ शास्त्रङ्गाट्टु कैयालिप्पडिक्कूडुमिति । ऎप्पडि चक्षुरादिप्रमाणङ्गळाले काट्टप्पट्ट रूपादिगळै न्यायत्तैक् कॊण्डु इल्लै सॆय्यमुडियादो अप्पडिये अतीन्द्रियमाय् शास्त्रैकवेद्यमाऩ विषयत्तै शास्त्रम् सॊऩ्ऩाल् अदै युक्तिकळाले बाधिक्कमुडिया तॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

लोकेऽपि धर्म-शीलायोदाराय राज्ञे
क्रय्य-रूपेण कस्यचिद् अर्पणे महतो मूल्यस्य लाभं,
तस्यैवोपहार-बुद्धया समर्पणे ऽपेक्षितस्य सर्वस्यापि लाभं च
पश्यामः किल ।↩︎

In worldly life, if we give an object to a charitable and generous king as an article for sale,
we shall obtain a liberal return;
but if it is given (without any thought of such return) merely as an offering or tribute,
we see it produce whatever is desired (by the person).↩︎

En la vida mundana, si damos un objeto a un rey caritativo y generoso como artículo para la venta,
Obtendremos un retorno liberal;
pero si se da (sin pensar en tal retorno) simplemente como una oferta o tributo,
Vemos que produce lo que desee (por la persona).↩︎

लोकत्तिलुम् धर्मशीलऩायुदारऩाऩ राजावुक्कु विलैयाग एदेनुमॊण्ड्रैक् कॊडुत्ताल् पॆरुम् विलै किडैक्कवुम् अदु तन्नैये उपहारबुद्धियाले कॊडुत्ताल् वेण्डुवदॆल्लाम् किडैक्कवुम् काणानिण्ड्रोम्.↩︎

लोकरीत्या शङ्कितमाऩ विरोधत्तिऱ्कु लोकरीतियिऩालुम् परिहारमरुळिच्चॆय्गिऱार् लोकत्तिलुमित्यादियाल्। उदारऩाऩ राजावुक्कु इति । इन्द इरण्डु पदङ्गळाल् मेल् सॊल्लप्पोगिऱ पॆरुविलै किडैक्कुगैक्कुं वेण्डिऱ्ऱॆल्लाम् किडैक्कुगैक्कुम् हेतुक्कळाऩ गुणङ्गळ् सूचितङ्गळ्। विलैयाग - मूल्यबुद्ध्या ऎऩ्ऱबडि। उपहारबुद्धियाले कॊडुत्तालिति । उपहारम् - काणिक्कै।↩︎

इमे भक्ति-प्रपत्ती
प्रयोजनान्तर-परस्य प्रवृत्ति-धर्म-कोटौ निविशेते । (4)↩︎

These two - bhakti and prapatti,
are of the nature of a rite prompted by pravṛtti (activity prompted by worldly interests),
when they are adopted by a person who expects some benefit other than mokṣa↩︎

Estos dos - bhakti y prapatti, son de la naturaleza de un rito provocado por Pravṛtti (actividad provocada por los intereses mundanos),
Cuando son adoptados por una persona que espera algún beneficio que no sea mokṣa↩︎

इब् भक्ति-प्रपत्तिगळ् प्रयोजनान्तरपरऩुक्कु प्रवृत्तिधर्मकोटियिले निऱ्‌कुम्।↩︎

इदै दार्ष्टान्तिकत्तिल् उपपादिक्किऱार् इब् भक्तिप्रपत्तिकळित्यादिना । प्रयोजनान्तरपरऩुक्कु इति । मोक्षव्यतिरिक्तैश्वर्यादिकामऩुक्कॆऩ्ऱबडि। इदऩाल् ऒरेविदमाऩ भक्तिप्रपत्तिकळ् कामनाभेदत्ताल् अर्वाचीनफलजनकङ्गळाय् प्रवृत्तिधर्मतुल्यङ्गळायुम् निऱ्कुमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

भगवच्-चरणार्थिनां निवृत्ति-धर्मौ भवतः । (5)↩︎

and in the case of those who desire only the feet of Bhagavān,
they are of the nature of a rite of renunciation (nivṛtti).(4)↩︎

y en el caso de aquellos que desean solo los pies de Bhagavān,
Son de la naturaleza de un rito de renuncia (nivṛtti).(4)↩︎

भगवच्चरणार्थिगळुक्कु निवृत्तिधर्मङ्गळाम्।↩︎

भगवच्चरणार्थिकळुक्कु निवृत्तिधर्मङ्गळामिति । भगवच्चरणप्राप्तिकामनावाऩ्गळुक्कु निवृत्तिधर्मकोटिप्रविष्टङ्गळाय् मोक्षसाधनङ्गळामॆऩ्ऱबडि।↩︎

अयम् अर्थो नित्य-नैमित्तिकादिष्व् अपि (←अनुज्ञा-कैङ्कर्येऽपि) समानः । (5)↩︎

The same holds good of such things as the rites and duties which are compulsory and regularly recurrent (nitya)
and those which are compulsory and occasional (naimittika).↩︎

Lo mismo ocurre con las cosas como los ritos y deberes que son obligatorios y regularmente recurrentes (nitya)
y aquellos que son obligatorios y ocasionales (naimittika).↩︎

इव्व् अर्थं नित्यनैमित्तिकादिगळिलुम् ऒक्कुम्।↩︎

इन्द न्यायत्तै अन्यत्रातिदेशम् पण्णुगिऱार् इव्वर्थम् नित्यनैमित्तिकादिगळिलुमॊक्कुमिति । इव्वर्थम् – भक्तिप्रपत्तिकळुक्कु कामनाभेत्ताल् विभिन्नफलजनकत्वरूपमाऩ इव्वर्थम्।
आदिपदत्ताले अनुज्ञा-कैङ्कर्य-ग्रहणम्।
तथा च आश्रम-धर्मतया नित्यम् आऩ अग्निहोत्रादिगळुक्कुम्
कामना-भेदत्ताले स्वर्गादि-फल-जनकत्वमुम्
भक्तिद्वारा मोक्ष-फल-जनकत्वमुम् उण्डागैयाल्
अवैगळुम् भक्ति-प्रपत्ति-तुल्यङ्गळ् आम् ऎऩ्ऱत् आयिऱ्ऱु।↩︎

[[२२३]]

इत्थम् एव -

आवृत्त्य्-अनावृत्त्य्-आदिभिर् विषम--स्व-भावे उपासन-प्रपदने
कथम् एक-फल-साधने भवत

इति चेत्,
अस्योत्तरम् अपि
अधिकारि-विशेषात् लोक-वेद-रीत्या सिद्धम् ॥↩︎

If it be asked whether
upasāna (bhakti) and prapatti, which are different in their nature
since the former has to be repeated continuously (till death)
and the latter to be performed only once --
whether these two could yield the same fruit;
the answer is as follows:-

It is certainly possible,
since it depends upon the competency of the person (adopting the upāya),
as in worldly life and in the Vedic tradition.↩︎

Si se le pregunta si
upasāna (bhakti) y prapatti, que son diferentes en su naturaleza
ya que el primero tiene que repetirse continuamente (hasta la muerte)
y este último se realizará solo una vez -
si estos dos podrían producir la misma fruta; La respuesta es la siguiente:-

Ciertamente es posible,
ya que depende de la competencia de la persona (adoptando el upāya),
como en la vida mundana y en la tradición védica.↩︎

इप्पडिये आवृत्त्यनावृत्त्यादिगळाले विषमस्वभावङ्गळाऩ उपासनप्रपदनङ्गळ् एकफलसाधनम् अगक्कूडुमोवॆन्नुमिदुक्कुम् उत्तरम् अधिकारिविशेषत्ताले लोकवेदङ्गळिऱ्‌पडिये सिद्धम्।↩︎

इप्पडि ऒऩ्ऱुक्के विषममाऩ फलद्वयसाधनत्वासम्भव शङ्गैयैप् परिहरित्तु इऩि विषमङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळिरण्डिऱ्कुम् एकफलसाधनत्वासम्भव शङ्गैयै अधिकारिभेदत्ताले परिहरिक्किऱार् इप्पडिये इत्यादिना । अधिकारि विशेषत्ताले इति । सकिञ्चनाकिञ्चनरूपाधिकारिविशेषत्ताले ऎऩ्ऱबडि। लोकवेदङ्गळिऱ्पडिये सिद्धमिति । शक्ता-शक्तभेदेन लोकत्तिल् कृषिवाणिज्यङ्गळ् एकफलसाधकङ्गळागवुम्, वेदत्तिल् वारुणमानसस्नानङ्गळ् एकफलसाधनङ्गळागवुम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इङ्गु वाणिज्यमुम् वारुणस्नानमुम् शक्ताधिकारिकमिऱे।↩︎

मुमुक्षूणां स्व-तन्त्र-प्रपत्तिं कृतवताम्
उपाये मोक्षे चैक-रूपे सत्य् अपि
संसारे पाद-संतापेन (आर्त्या) जायमानायास् त्वरायास् तारतम्यम् अनुसृत्य
स्व-स्वेच्छा-कृत-निर्देशे काले संभवद्भ्याम् आधिक्य-न्यूनत्वाभ्यां
फले विलम्बाविलम्बौ युज्येते ।↩︎

To those aspirants to mukti who have adopted prapatti as an independent and direct means,
the upāya (means) and the end (which is) mokṣa, namely, the attainment of Bhagavān are one and the same (i. e) Bhagavān.
However, owing to the degree of urgency (tvarā) in the desire for mokṣa
which arises from the suffering of saṁsāra,
there may be delay or absence of delay in the attainment of the fruit
in accordance with the time when it is respectively desired by the persons concerned (viz. ārta and dripta).↩︎

A aquellos aspirantes a Mukti que han adoptado a Prapatti como un medio independiente y directo,
El upāya (medios) y el fin (que es) mokṣa, a saber, el logro de bhagavān es el mismo (i. e) bhagavān.
Sin embargo, debido al grado de urgencia (tvarā) en el deseo de mokṣa
que surge del sufrimiento de Saṁsāra,
Puede haber retraso o ausencia de retraso en el logro de la fruta
de acuerdo con el momento en que las personas interesadas lo desean respectivamente (a saber, ārta y dripta).↩︎

मुमुक्षुक्कळाय् स्वतन्त्रप्रपत्ति पण्णिऩवर्गळुक्कु -
उपायमुम् मोक्षमुम् एकरूपम् आयिरुक्कच् चेय्देयुम् संसारत्तिल् अडिच्चूट्टाल् वरुं त्वरैयिन् तारतमत्तक्कीडाग तम्-तम्-इच्छैयाले कालङ्गुऱिक्किऱदिलेऱ्ऱच् चुरुक्कत्ताले फलत्तिल् विळम्बाविळम्बङ्गळ् कूडुम्।↩︎

मुमुक्षुक्कळाय् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठर्गळाऩ आर्तदृप्तर्गळिरुवर्क्कुम् भगवाऩ् ऒरुवऩे उबायमागवुम् फलमागवुमिरुक्क फलत्तिल् विळम्बाविळम्बङ्गळ्गूडुवदॆङ्ङऩे यॆऩ्गिऱ शङ्गैयैप् परिहरिक्किऱार् मुमुक्षुक्कळायित्यादिना । संसारत्तिल् अडिच्चूट्टाल् वरुमिति । अडिच्चूडु - ग्रीष्मकालत्तिल् आदित्यकिरणतप्तङ् गळाऩ पांसुक्कळिल् नडक्कुम्बोदु वरुम् पादोष्ण सदृशमाऩ संसारदाबमॆऩ्ऱ पडि। त्वरैयिऩ् तारतम्यत्तुक्कीडाग इत्यादि । संसारतापमान्द्यात्त्वरामान्द्यमुम्, तदाधिक्यात्त्वराधिक्यमुम्, त्वरामान्द्यत्ताले फलत्तिऱ्कु विप्रकृष्टकालत्तै अवधित्वेन सङ्गल्बित्ताल् फल-विळम्बमुम्, त्वराधिक्यत्ताले समीबगालत्तै अवधित्वेन सङ्गल्बित्ताल् फलाविळम्बमुम् उपपन्नमागलामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

दिव्य-सूरि--नाथ-मुनि-पर्यन्तानां भगवत्-साक्षात्-कारादिषु जातेषु स्थितेषु
केषाञ्चिद् एतद्-राहित्येनावस्थितेः कारणं
प्रपत्ति-कालिक संकल्पे वैषम्यं वा
प्रारब्ध-सुकृत-विशेषो वा ।↩︎

The reason why the Alvars, Nāthamuni and the like obtained such things as direct vision (sākṣatkāra) of Bhagavān,
while others who adopted prapatti had to go without it is (two fold)--
the difference in the desire for the fruit expressed at the time of prapatti
and also the difference in the past good karma which had begun to operate in this life.↩︎

La razón por la cual los Álvars, Nāthamuni y similares obtuvieron cosas como la visión directa (Sākṣatkāra) de Bhagavān,
mientras que otros que adoptaron Prapatti tuvieron que ir sin él (dos veces)- La diferencia en el deseo de la fruta expresada en el momento de Prapatti
y también la diferencia en el buen karma pasado que había comenzado a operar en esta vida.↩︎

आऴ्वार्गळ्, नाथमुनिकळुळ्ळिट्टार्क्कु भगवत्साक्षात्कारादिगळुण्डायिरुक्क सिलर्क्किवैयऩ्ऱिक्के यॊऴिगैक्कुक् कारणम् प्रपत्तिकालत्तिल् फल संकल्पत्तिल् वैषम्यम्, प्रारब्धसुकृत विशेषमागवुमाम्।↩︎

इप्पडि ऒऩ्ऱुक्कु विषमफलसाधनत्वानुपपत्तियुम्, विषममाऩ इरण्डुक्कु एकफलसाधनत्वानुपपत्तियुम्, प्रपन्नर्गळुक्कुळ्ळे फलविळम्बाविळम्बानुपपत्तियुम् परिहृतङ्गळ्। इऩि प्रसङ्गात् इङ्गिरुन्द कालत्तिल् सिल प्रपन्नर्गळुक्कु भगवत्साक्षात्कारम् वरुवदुम् सिलरुक्कु वाराददुमागिऱ वैषम्यत्तिऱ्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् आऴ्वार्गळित्यादिना । भगवत्साक्षात्कारादिगळिति । आदिपदत्ताल् अदऩालुण्डाऩ आनन्दादिगळ् सॊल्लप्पडुगिऱदुगळ्। प्रपत्तिकालत्तिल् फलसङ्कल्पत्तिल् वैषम्यम्, प्रारब्धसुकृतविशेषमागवुमामिति । एतद्देहावसानपर्यन्तविशदतमभगवत्साक्षात्कारपूर्वकं तदवसाने मोक्षार्थं आत्मरक्षाभरसमर्पणं करिष्ये ऎऩ्ऱु सङ्गल्बित्तु प्रपत्ति पण्णिऩवर्गळुक्कु इङ्गिरुन्द कालत्तिलेये साक्षात्कारम् वरुम्। अप्पडि यऩ्ऱिक्के देहावसाने मोक्षसिद्धियै मात्तिरम् सङ्गल्बित्तु प्रपत्ति पण्णिऩवर्गळुक्कु इङ्गिरुन्द कालत्तिल् भगवत्साक्षात्कारम् वारादु। अतिशयितप्रारब्ध सुकृतशालिकळुक्कु प्रपत्तिकालत्तिल् सङ्गल्बमिऩ्ऱिये भगवत्साक्षात्कारम् इङ्गेये उण्डागुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

पूर्वम् उद्दिष्टस्य फलांशस्य सकृत्-प्रपत्त्या सिद्धत्वेऽपि
पश्चाज्-जात-तीव्र-संवेगैः
अनुद्दिष्टांशोद्देशेन
पुनः प्रपत्तिः कर्तुं युज्यते ।↩︎

Though that part of the fruit formerly desired is certain
owing to the performance of prapatti on a single occasion,
yet, if a person eagerly desires some other part of the fruit not desired before,
a further prapatti is also appropriate.↩︎

Aunque esa parte de la fruta anteriormente deseada es segura
Debido al rendimiento de Prapatti en una sola ocasión,
Sin embargo, si una persona desea ansiosamente alguna otra parte de la fruta no deseada antes,
Otro Prapatti también es apropiado.↩︎

मुऩ्बु कोलिऩ फलांशम् सकृत्प्रपत्तियाले सिद्धमाऩालुम् कोलाद अंशत्तैप्पऱ्ऱप्पिऩ्बु तीव्रसंवेगम्बिऱन्दार्क्कुपुनःप्रपत्तिपण्णवुमाम्।↩︎

सिंहावलोकन न्यायेन कीऴ्च्चॊऩ्ऩ मन्दमाऩ आर्तियैयुडैय दृप्तप्रपन्नऩुक्कु प्रपत्त्यनन्तरम् आर्त्यतिशयत् ताले फलत्तिल् त्वरैयुण्डाऩाल् पूर्वप्रपत्तियिल् देहावसानपर्यन्तम् अभ्युपगतमाऩ प्रारब्धांशमुम् कऴियवेण्डुमॆऩ्ऱु मऱुबडियुम् ऒरु प्रपत्ति पण्णलामॆऩ्गिऱार् मुऩ्बु कोलिऩ फलांशमित्यादिना । कोलाद वंशत्तैप् पऱ्ऱ इति । इदऩाल् पूर्वप्रपत्तिक्कुम् इप्पोदु सॆय्युम् आर्तप्रपत्तिक्कुम् फलभेदमिरुप्पदाल्

यद्-अर्थन् तु कृतो न्यासस्
तदर्थं न पुनःक्रिया’’

ऎऩ्गिऱ वचनविरोधमिल्लैयॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

अन्ये केचित् दृष्टार्थ-प्रपत्तिषु कासांचिन् निष्फलत्वं दृष्ट्वा
स-कल--फल-साधन-भूतायां प्रपत्तौ अतिशङ्कां कुर्वते ।↩︎

Some critics may entertain doubts in regard to the effectiveness of prapatti which is the means of attaining all benefits without exception,
when it is found that some forms of prapatti intended to secure tangible benefits in this life itself fail to do so.↩︎

Algunos críticos pueden entretener dudas con respecto a la efectividad de Prapatti, que es el medio para obtener todos los beneficios sin excepción,
Cuando se encuentra que algunas formas de Prapatti, pretendían asegurar beneficios tangibles en esta vida en sí, no lo hacen.↩︎

वेऱे सिलर् दृष्टार्थप्रपत्ति कळिले सिल फलियादॊऴियक् कण्डु सकलफलसाधनमाऩ प्रपत्तियिले अतिशङ्गै पण्णुवर्गळ्।↩︎

इऩि दृष्टार्थमाऩ सिल प्रपत्ति फलियामैयैक् कण्डु सिलर्क्कु सकलफलसाधनमाऩ प्रपत्तिविषयत्तिले अतिशङ्गै युण्डागु मॆऩ्ऱु सॊल्लि, अदै परिहरिक्कवेण्डिय प्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् वेऱे सिलरित्यादिना ।↩︎

तेऽप्य् अन्यान्य-शास्त्रार्थेष्व् इव
कर्म-कर्तृ-साधन-वैगुण्यं प्रदर्श्य प्रतिबोधनीयाः ।↩︎

These critics should be made to understand that if there is no effect,
it is due to some defect in the activity (karma), in the doer (kartā) or in the means or accessories ( sadhana ),
just as in the case of other rites prescribed in the śāstras.

(For instance, the śāstra says,
“He who desires rain should perform a yajna with kariri (bamboo sprouts )".
If the rain does not follow the yajna,
it must be due to some defect in the performance of the karma, in the doer, or in the sacrificer or in the accessories or sadhanas employed in the sacrifice).↩︎

Se debe hacer que estos críticos comprendan que si no hay efecto,
Se debe a algún defecto en la actividad (karma), en el hacedor (kartā) o en los medios o accesorios (sadhana),
así como en el caso de otros ritos prescritos en los Śāstras.

(Por ejemplo, el Śāstra dice:
"El que desea lluvia debe realizar un Yajna con Kariri (brotes de bambú)".
Si la lluvia no sigue al Yajna,
Debe deberse a algún defecto en el rendimiento del karma, en el hacedor, o en el sacrificador o en los accesorios o sadhanas empleados en el sacrificio).↩︎

अवर्गळैयुम् अल्लाद शास्त्रार्थङ्गळिऱ्पडिगळिले कर्मकर्तृसाधनवैगुण्यत्तै वॆळियिट्टुत् तॆळिविक्कवेणुम्।↩︎

अल्लाद शास्त्रङ्गळिऱ्पडिगळिले इति । अल्लाद शास्त्रङ्गळ् - प्रपत्तिभिन्नमाऩ ‘‘वृष्टिकामः कारीर्या यजेत’’ ‘‘पुत्रकामः पुत्रेष्ट्या यजेत’’ इत्यादि शास्त्रङ्गळ्।↩︎

अत्र कर्म-वैगुण्यं नाम महा-विश्वासादीनां न्यूनता ।↩︎

Defect in the performance (of prapatti) consists in the lack of intense faith, (mahavisvasa ), and the like.↩︎

El defecto en el rendimiento (de Prapatti) consiste en la falta de fe intensa, (Mahavisvasa) y similares.↩︎

इङ्गु कर्मवैगुण्यमावदु; महाविश्वासादिगळ् कुऱैगै।↩︎

प्रपत्तिविषयत्तिल् कर्मवैगुण्यादिगळै क्रममागक् काट्टुगिऱार् इङ्गु कर्मवैगुण्यमावदु इत्यादिना ।↩︎

कर्तृ-वैगुण्यं नाम प्रपत्त्य्-अर्थतयोक्त-स्वाधिकारस्य न्यूनता ।↩︎

Defect in the doer consists in the absence of competency prescribed for prapatti.↩︎

El defecto en el hacedor consiste en ausencia de competencia prescrita para Prapatti.↩︎

कर्तृवैगुण्यमावदु; प्रपत्तिक्कुच् चॊऩ्ऩ अधिकारम् न्यूनमागै।↩︎

अधिकारम् न्यूनमागै - आकिञ्चन्यानन्यगतित्वादिगळिल् कुऱैवु।↩︎

साधन-वैगुण्यं नाम
यथा-शास्त्रं प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-मूलभूत--
सद्-उपदेशादि-राहित्येनावस्थानम् ।↩︎

Defect in the sadhanas or accessories is the absence of such things as the teaching of the wise
which is essential for the performance of prapatti
in accordance with the śāstras.↩︎

Defecto en las sadhanas o accesorios es la ausencia de cosas como la enseñanza de los sabios
que es esencial para el rendimiento de Prapatti
de acuerdo con los Śāstras.↩︎

साधन वैगुण्यमावदु; यथाशास्त्रम् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तुक्कु मूलमाऩ सदुपदेशादिगळऩ्ऱिक्के यॊऴिगै।↩︎

सदुपदेशादिगळिति । उपदेशत्तिऱ्कु सत्त्वमावदु परम्पराप्राप्तत्वम्। आदिपदत्ताल् गुणवदाचार्यवत्वम् विवक्षितम्।↩︎

एतद्-वैगुण्य-शून्यतया प्रपत्तौ +अनुष्ठितायां सत्यां
तत्-फलत्वेनोद्दिष्टानां दृष्टानाम् अपि सिद्धिं पश्यामः ॥

[[२२७]]↩︎

When prapatti is done without any of these defects,
we see even the attainment of visible and (tangible) fruits that have been desired as the result.↩︎

Cuando Prapatti se realiza sin ninguno de estos defectos,
Vemos incluso el logro de frutas visibles y (tangibles) que se han deseado como resultado.↩︎

इव् वैगुण्यङ्गळऱ प्रपत्तिपण्णिऩबोदु तत्फलङ्गळागक् कोलिऩ दृष्टङ्गळुम् सिद्धिक्कक् काणा निऩ्ऱोम्।↩︎

वैगुण्यत्रयमिल्लादबोदु दृष्टार्थप्रपत्तियुम् सफलमाग दृष्टमॆऩ्गिऱार् इव् वैगुण्यङ्गळऱ प्रपत्ति पण्णिऩबोदु इत्यादिना ।↩︎

०८ चरमश्लोकेन स्वतन्त्र-प्रपत्तेर् अपि विधिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेऱे सिलर्

प्रपत्ति-शास्त्रत्तोडु शास्त्रान्तरङ्गळोडु वासिय् अऱ
सर्व-शास्त्रङ्गळुक्कुम् प्रवर्तकर् आऩ व्यासादिगळ्

६६‘‘आलोड्य सर्व-शास्त्राणि
विचार्य च पुनः पुनः ।
इदम् एकं सु निष्पन्नं
ध्येयो नारायणस् सदा॥’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-११)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६७‘‘हरिर् एकस् सदा ध्येयो
भवद्भिस् सत्त्व-संस्थितैः’’(हरि-वंशम् १३२-१४)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्मर्तव्यस् सततं विष्णुः’’(हरि-वंशम् १३२-१४)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडि निष्कर्षिया निऱ्क
सकृत्-प्रपत्ति-मात्रत्ताले मोक्षम् आगक् कूडुमो;

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मामेव ये प्रपद्यन्ते
(मायामेतां तरन्ति ते।)’’
(गीता ७-१४)

इत्यादिगळ् अङ्ग-प्रपत्ति-विषयङ्गळ् आऩाऱ् पोले

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चरम-श्लोकादिगळुम्
स-परिकर-प्रपत्तियै भक्त्य्-अङ्गम् आग
विधिक्किऱऩव् आग वेण्डावोव्

ऎऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् अनुपपन्नम्;

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शरणं त्वां प्रपन्ना ये
ध्यान-योग-विवर्जिताः ।
तेऽपि मृत्युम् अतिक्रम्य
यान्ति तत् वैष्णवं पदम्॥’’
(ब्राह्म-पुराणम्)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यद् येन काम-कामेन
न साध्यं साधनान्तरैः ।
मुमुक्षुणा यत् सांख्येन
योगेन न च भक्तितः ॥
प्राप्यते परमं धाम
यतो नावर्तते यतिः ।
तेन तेनाप्यते तत् तन्
न्यासेनैव महामुने ॥
परमात्मा च तेनैव
साध्यते पुरुषोत्तमः। ’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२५)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदि-वचनङ्गळाले
स्व-तन्त्र-प्रपत्ति सिद्धित्ताल्
इन्-निष्ठैय्-उडैयवऩुक्कु
श्री-वैकुण्ठ-गद्यत्तिऱ् पडियिले

स्वयं-फलम् आग

‘‘ध्येयो नारायणस् सदा’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-२१)

ऎऩ्गिऱव् अर्थत्तिल्
तऩ्-विऴुक्(=पतत्)-काड्((प्रत्ययः)=मात्रम्)-अन्वयत्तुक्कु विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)41)

विश्वास-टिप्पनी

उपासन-शक्तौ तु ध्यानस्य +उपायरूपेणान्वयः,
प्रपन्ने हि फल-रूपेण।

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु अरोगऩुक्कुम् आरोग्यार्थिक्कुम् क्षीरं सेव्यम् ऎऩ्ऱदोड् ऒक्कुम्। (5)

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

अन्ये केचित्

प्रपत्ति-शास्त्रान्तर-निर्विशेषं
सर्व-शास्त्राणां प्रवर्तकेषु व्यासादिषु,

६६‘‘आलोड्य सर्व-शास्त्राणि
विचार्य च पुनः पुनः ।
इदम् एकं सु निष्पन्नं
ध्येयो नारायणस् सदा॥’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-११)

इति,

↩︎

Yet others:-

"Such sages as Vyāsa who are alike the expounders of all śāstras including the śāstra on prapatti state:--

"After studying all the śāstras
and after frequent investigation of their meaning with the help of reason,
this one truth alone becomes evident:
Nārāyaṇa should always be meditated on,"

↩︎

Aún otros:-

"Sabios como Vyāsa que son los expositores de todos los Śāstras, incluido el Śāstra de Prapatti declaran:--

"Después de estudiar todos los Śāstras
y después de una investigación frecuente de su significado con la ayuda de la razón,
Esta verdad por sí sola se hace evidente:
Nārāyaṇa siempre debe ser meditado ",

↩︎

वेऱे सिलर् प्रपत्तिशास्त्रत्तोडु शास्त्रान्तरङ्गळोडु वासियऱ सर्वशास्त्रङ्गळुक्कुम् प्रवर्तकराऩ व्यासादिगळ् ६६‘‘आलोड्य सर्वशास्त्राणि विचार्य च पुनः पुनः । इदमेकं सु निष्पन्नं ध्येयो नारायणस्सदा’’(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-११) ऎऩ्ऱुम्↩︎

सर्वशास्त्रप्रवर्तकर्गळाऩ व्यासादिगळ् ‘‘ध्येयो नारायणस्सदा’’ ऎऩ्ऱु असकृदावृत्तज्ञानत्तिऱ्के मोक्षसाधनत्वत्तैच् चॊल्लियिरुप्पदाल् अनावृत्तमाऩ प्रपत्तिक्कु मोक्षसाधनत्वम् कूडादु। चरमश्लोकादिगळिल् सर्वपापनिवर्तकमागच् चॊऩ्ऩ प्रपत्ति

‘‘मामेव ये प्रपद्यन्ते
मायामेतां तरन्ति ते’’

इत्यादिगळिऱ्पडिये भक्तिक्कु अङ्गभूतमाय्क्कॊण्डु परम्परया सर्वपापनिवर्तकमॆऩ्ऱे सॊल्ल वेण्डुमॆऩ्गिऱ वेऱे सिलरुडैय पक्षत्तै अनुवदित्तुप् परिहरिक्किऱार्वेऱे सिलरित्यादिना ।↩︎

६७‘‘हरिर् एकस् सदा ध्येयो
भवद्भिस् सत्त्व-संस्थितैः’’(हरि-वंशम् १३२-१४)

इति,

↩︎

"Hari alone is fit to be meditated on always by people like you who are sāttvikas."

↩︎

"Hari solo es apto para ser meditado siempre por personas como tú que son sāttvikas".

↩︎

६७‘‘हरिरेकस्सदा ध्येयो भवद्भिस्सत्वसंस्थितैः’’(हरि-वंशम् १३२-१४) ऎऩ्ऱुम्↩︎

‘‘स्मर्तव्यस् सततं विष्णुः’’(हरि-वंशम् १३२-१४)

इति च

↩︎

" Viṣṇu is constantly to be meditated on.
He should never be forgotten."

↩︎

"Viṣṇu se debe meditar constantemente. Nunca debería ser olvidado ".

↩︎

‘‘स्मर्तव्यस्सततं विष्णुः’’(हरि-वंशम् १३२-१४) ऎऩ्ऱुम्↩︎

निष्कर्षत्सु सत्सु
सकृत्-प्रपत्ति-मात्रेण मोक्षः कथं युज्येत ?

↩︎

When they have arrived at this conclusion,
how could it be said that, by the performance of prapatti on a single occasion, mokṣa could be attained?

↩︎

Cuando han llegado a esta conclusión,
¿Cómo podría decirse que, por el desempeño de Prapatti en una sola ocasión, se podría alcanzar mokṣa?

↩︎

इप्पडि निष्कर्षिया निऱ्क सकृत्प्रपत्तिमात्रत्ताले मोक्षमागक्कूडुमो;↩︎

‘‘मामेव ये प्रपद्यन्ते
(मायामेतां तरन्ति ते।)’’
(गीता ७-१४)

इत्यादीनाम् अङ्ग-प्रपत्ति-विषयकत्ववत्

↩︎

The passage in the Gita which says :-

Those who perform prapatti to me alone, get over mayā
which cannot be easily got over

-- this passage and others like it refer to prapatti
which is an aṅga or accessory to bhakti (upāsana) or meditation.

↩︎

El pasaje en el Gita que dice:-

Aquellos que me entregan prapatti solo, superen a Mayā
que no se puede superar fácilmente

- Este pasaje y otros como este se refieren a Prapatti
que es un AṅGA o accesorio para Bhakti (upāsana) o meditación.

↩︎

‘‘मामेव ये प्रपद्यन्त’’(गीता ७-१४) इत्यादिगळ् अङ्गप्रपत्तिविषयङ्गळाऩाऱ्पोले↩︎

चरम-श्लोकादीनां स-परिकर-प्रपत्तेर् भक्त्य्-अङ्गतया विधायकत्वं हि युक्तम्

इत्य् आचक्षते ।↩︎

Similarly such texts as the Carama śloka should be considered as prescribing prapatti with its accessories only as an aṅga of bhakti".

(Some) might contend as above.↩︎

Del mismo modo, los textos como el Carama Śloka deben considerarse como prescribir Prapatti con sus accesorios solo como Aṅga de Bhakti ".

(Algunos) podría contener como arriba.↩︎

चरमश्लोकादिगळुम् सपरिकरप्रपत्तियै भक्त्यङ्गमाग विधिक्किऱऩवाग वेण्डावोवॆऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्↩︎

इदम् अप्य् अनुपपन्नम् ।↩︎

This contention of theirs is inappropriate.↩︎

Esta afirmación de las suyas es inapropiada.↩︎

इदुवुमनुपपन्नम्;↩︎

इदुवुमनुपपन्नमित्यादि परिहारपरम्।↩︎

‘‘शरणं त्वां प्रपन्ना ये
ध्यान-योग-विवर्जिताः ।
तेऽपि मृत्युम् अतिक्रम्य
यान्ति तत् वैष्णवं पदम्॥’’
(ब्राह्म-पुराणम्)

इति↩︎

(For it has been said):

"Those who are incapable of meditation (upāsana or bhakti)
and seek Thee as their upāya-
even they cross over saṁsāra
and enter Thy abode, Vaikuṇṭha,”

↩︎

(Porque se ha dicho):

"Aquellos que son incapaces de meditar (upāsana o bhakti)
y buscarte como su upāya-
Incluso se cruzan sobre Saṁsāra
y entra en tu morada, Vaikuṇṭha, "

↩︎

‘‘शरणं त्वां प्रपन्ना ये ध्यानयोगविवर्जिताः । तेऽपि मृत्युमतिक्रम्य यान्ति तत् वैष्णवं पदम्॥’’(ब्राह्म-पुराणम्) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

शरणमित्यादि । ध्यानयोगविवर्जितर्गळाय् ऎवर्गळ् उऩ्ऩैये मोक्षार्थमाग शरणमागप्पऱ्ऱुगिऱार्गळो अवर्गळुम् संसारत्तै अतिक्रमित्तु वैष्णवपरमपदत्तैयडैगिऱार्गळॆऩ्ऱु श्लोकार्थम्। इदिल् भक्तियोगत्तै अनुष्ठिक्कादवर्गळुम् अनावृत्तमाऩ शरणागतियाले मोक्षत्तैयडैगिऱार्गळॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदालुम्, इदै अङ्गप्रपत्तियागच्चॊल्ल वऴियिल्लामैयालुम्, स्वतन्त्रप्रपत्तिक्के साक्षान्मोक्ष साधनत्वत्तै अकामऩुम् ऒप्पुक्कॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘यद् येन काम-कामेन
न साध्यं साधनान्तरैः ।
मुमुक्षुणा यत् सांख्येन
योगेन न च भक्तितः ॥
प्राप्यते परमं धाम
यतो नावर्तते यतिः ।
तेन तेनाप्यते तत् तन्
न्यासेनैव महामुने ॥
परमात्मा च तेनैव
साध्यते पुरुषोत्तमः। ’’
(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२५)

इति↩︎

“Whatever object is desired, by whatsoever person
and whatever cannot be obtained by other means,
and that mokṣa from which abode there is no return
and which cannot be attained by karma yoga, jñānayoga, or bhakti yoga,
all these fruits are obtained, O great sage,
by those who respectively strive for them by the performance of prapatti.
The Supreme Self is attained only thereby."

↩︎

“Cualquiera que sea el objeto deseado, por cualquier persona
y lo que no se puede obtener por otros medios,
y ese mokṣa de la cual no hay retorno
y que no puede ser logrado por Karma Yoga, Jñānayoga o Bhakti Yoga,
Se obtienen todas estas frutas, oh gran salvia,
por aquellos que respectivamente se esfuerzan por ellos por el desempeño de Prapatti.
El Ser Supremo se alcanza solo de ese modo ".

↩︎

‘‘यद्येन कामकामेन न साध्यं साधनान्तरैः । मुमुक्षुणा यत् सांख्येन योगेन न च भक्तितः ॥ प्राप्यते परमं धाम यतो नावर्तते यतिः । तेन तेनाप्यते तत्तन्न्यासेनैव महामुने ॥ परमात्मा च तेनैव साध्यते पुरुषोत्तमः’’(अहिर्बुध्न्य-संहिता ३७-२५) ऎऩ्ऱुम्↩︎

यद्येनेति । कामकामेन येन साधनान्तरैः यत्फलं न साध्यं, येन मुमुक्षुणा कर्मयोग ज्ञानयोग भक्तियोगैः मोक्षाख्यं यत्फलं न साध्यं तेन – कामकामऩालुम्, तेन च – मुमुक्षुवालुम् तत् – प्रयोजनान्तर-मुम्, तच्च – मोक्षमुम्, न्यासेनैवाप्यते – न्यासत्तालेये यडैयप्पडुगिऱदु। पुरुषोत्तमः परमात्मा च तेनैव साध्यते ऎऩ्बदु श्लोकार्थम्। इन्द श्लोकङ्गळिल् ‘‘न च भक्तितः’’ ऎऩ्ऱुम् ‘‘न्यासेनैव’’ ऎऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् स्वतन्त्रप्रपत्तिक्के साक्षान्मोक्षसाधनत्वम् सॊल्लप् पट्टदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इत्य्-आदिभिर् वचनैः
स्व-तन्त्र-प्रपत्तेः सिद्धौ एतन्-निष्ठावतः
श्री-वैकुण्ठ-गद्योक्त-रीत्या स्वयं फल-रूपेण

‘‘ध्येयो नारायणस् सदा’’
(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-२१)

इत्य्-उक्ते ऽर्थे
स्वतः-प्राप्तांशान्वियस्य विरोधो नास्ति ।↩︎

As stated in these passages,
if prapatti adopted as a direct and independent upāya is well established,
the prapanna acquires, as its reward,
the capacity to meditate constantly on Nārāyaṇa as stated in Śrī Vaikuṇṭha Gadya.↩︎

Como declarado en estos pasajes,
Si Prapatti adoptado como un upāya directo e independiente está bien establecido,
La Prapanna adquiere, como su recompensa,
La capacidad de meditar constantemente en Nārāyaṇa como se indica en Śrī Vaikuṇṭha Gadya.↩︎

इत्यादिवचनङ्गळाले स्वतन्त्रप्रपत्ति सिद्धित्ताल् इन्निष्ठैयुडैयवऩुक्कु श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिऱ्पडियिले स्वयंफलमाग ‘‘ध्येयो नारायणस्सदा’’(भारतम् आनुशासनिक-पर्व १७८-२१) ऎऩ्गिऱवर्थत्तिल् तऩ् विऴुक्काडन्वयत्तुक्कु विरोधमिल्लै।↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्तिसिद्धित्तालिति ।
अङ्ग-प्रपत्तितया नयिप्पिक्क मुडियाद पडि
स्वतन्त्र प्रपत्ति सिद्धित्ताल् ऎऩ्ऱ बडि।

इप्-पडियागिल्
सर्वाधिकारिक्कुम् साधारणम् आग
‘‘ध्येयो नारायणस्सदा’’
ऎऩ्ऱु निरन्तर-चिन्तऩैयै विधिक्किऱ वचनत्तुक्कु गतिय्?

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इन् निष्ठैयै युडैयवऩुक्कु इत्यादिना ।
तऩ् विऴुक्काडन्वयत्तिऱ्कु विरोधमिल्लैयिति ।
तऩ् विऴुक्काडन्वयत्तिऱ्कु – स्वतः प्राप्तमाऩ अन्वयत्तुक्कु, उपाय-फल-साधारणम् आग
‘‘ध्येयो नारायणस् सदा’’ ऎऩ्ऱु विहितम् आऩ ध्यानरूपार्थत्तिल्
शक्तऩुक्कु उपायतया ऽन्वयत्तुक्कुम्,
अशक्तऩुक्कु फलतया ऽन्वयत्तिऱ्कुम् विरोधम् इल्लैय् ऎऩ्ऱबडि। (4)↩︎

इदम्

अ-रोगेणारोग्यार्थिना च क्षीरं सेव्यम्

इत्य् उक्त्या तुल्यम् ।↩︎

This is just like milk being a suitable drink for both the healthy man and the man who is in ill-health.↩︎

Esto es como la leche es una bebida adecuada
tanto para el hombre sano
como para el hombre que está en mal estado.↩︎

इदु अरोगऩुक्कुम् आरोग्यार्थिक्कुम् क्षीरं सेव्यम् ऎऩ्ऱदोडॊक्कुम्।↩︎

ऒरु वाक्यत्तिल् विहितम् आऩ ओरर्थत्तिल्
उपायतया ऒरुवऩुक्कुम्
फलतया ऒरुवऩुक्कुम्
अन्वयम् कण्डद् उण्डोव्?

ऎऩ्ऩ दृष्टान्त-प्रदर्शनत्ताले
इप्-पडि उण्ड् ऎऩ्गिऱार्
इदु अरोगऩुक्कुम् आरोग्यार्थिक्कुम् क्षीरम् सेव्यमॆऩ्ऱदोडॊक्कुमिति । वैद्यशास्त्रत्तिल् क्षीरम् सेव्यमॆऩ्ऱु क्षीरसेवै अरोगऩुक्कुम्, आरोग्यार्थिक्कुम् तन्त्रेण विधिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अ-वैदिक-ध्यानाधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

साङ्गम् आऩ ध्यान-विशेषम् सर्वाधिकारम् अऩ्ऱेय् आगिलुम्
भगवद्-विषयत्तिल् अधिकारानुरूपम् आग वऱियल् आम् अळवुम्

’’निरन्तरम् निऩैप्पद् आग
नी निऩैक्क वेण्डुमे’’
(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १०१)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
अनुसन्धिक्कवुङ् कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. साङ्गस्य ध्यान-विशेषस्य सर्वाधिकारकत्वाभावेऽपि,
भगवद्-विषये ऽधिकारानुरूपं
यावज् ज्ञातुं शक्यम्,
तावत्-पर्यन्तस्य

"निरन्तरं यथा चिन्तनं स्यात्
तथा त्वया संकल्पनीयम्"

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
ऽनुसन्धानस्य न क्षतिः ।↩︎

2. Though meditation (upāsana or bhakti) with its (Vedic) aṅgas is not within the competency of every one,
yet it is not impossible for everyone to meditate on the Lord
in such measure as is possible for one with his competency,
as may be seen in the passage -

"May I, as the result of Thy will,
be endowed with the power of constantly meditating on Thee!"

↩︎

3. Aunque la meditación (upāsana o bhakti) con sus aṅgas (védicos) no está dentro de la competencia de cada uno,
Sin embargo, no es imposible que todos mediten en el Señor
En la medida que sea posible para su competencia,
Como se puede ver en el pasaje -

"¿Puedo, como resultado de tu voluntad, ¡Estar dotado del poder de meditar constantemente en ti! "

↩︎

4. साङ्गमाऩ ध्यानविशेषम् सर्वाधिकारमऩ्ऱेयागिलुम् भगवद्विषयत्तिल् अधिकारानुरूपमाग वऱियलामळवुम् ’’निरन्दरम् निऩैप्पदाग नी निऩैक्क वेण्डुमे’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १०१) इत्यादिगळिऱ्पडिये अनुसन्धिक्कवुङ् गुऱैयिल्लै।↩︎

5. अत्रैवर्णिकर्गळिलुम् स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठर्गळ् उण्डागैयाल्
अवर्गळुक्कु अष्टाङ्गभक्तियिल् अधिकारम् इल्लैयागैयाल्
फलतयापि अदिल् अन्वयम् कूडादे

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार्
साङ्गमाऩ ध्यानविशेषम् सर्वाधिकारमऩ्येऱागिलुमिति ।

अधिकारानुरूपमाग - त्रैवर्णिकत्वात्रैवर्णिकत्व-रूपाधिकारानुगुणम् आग,

निरन्तरम् इति ।
निरन्दरम् - सर्वकालत्ति लुम्, निऩैप्पदाग - उऩ्ऩै ध्यानम् पण्णुम्बडि। नी निऩैक्कवेण्डुमे - नी सङ्कल्पिक्कवेण्डुमॆऩ्गै।

अनुसन्धिक्कवुम् कुऱैयिल्लै इति ।
त्रैवर्णिकर् आगिल् स्वाधिकारानुगुणम् आग अष्टाङ्ग-योग-रूपानुसन्धानत्तैच् चॆय्यवुम्,
अत्रैवर्णिकरागिल् स्वाधिकारानुरूपमाग प्रेम-भक्ति-रूपानुसन्धानत्तैच् चॆय्यवुम् कुऱैव् इल्लैय् ऎऩ्ऱ बडि।↩︎

रामानुजाभिमतता

विश्वास-प्रस्तुतिः

भाष्य-काररुम्
इव्व्(→प्रपत्ति)-उपाय-निष्ठैयै सिऱिय गद्यत्तिलुम्, पॆरिय गद्यत्तिलुम् अरुळिच् चॆय्दु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीवैकुण्ठ-गद्यत्तिलुम् इन्-निष्ठैयैच् चुरुङ्गक् काट्टि

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुन्द नाळ् प्राप्य-रुचि कुलैयादे वळर्न्दु
पोरुम् बडिक्क् ईड् आऩ अनुसन्धान-विशेषत्तै

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ततश् च प्रत्यहम् आत्मोज्जीवनायैवम् अनुस्मरेत्’’(वैकुण्ठ-गद्यम्)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

[[२२५]]

श्रीभाष्यकारो ऽप्य् एतद्(→प्रपत्ति)-उपाय-निष्ठां
लघु-गद्ये पृथु-गद्ये च प्रतिपाद्य↩︎

The author of Śrī Bhāṣya, too,
after teaching this upāya (prapatti) in his smaller Gadya (Śrī Raṅga Gadya) and in the longer Gadya (Śaraṇāgati Gadya)↩︎

El autor de Śrī Bhāṣya también, Después de enseñar esto upāya (Prapatti) en su gadya más pequeño (Śrī Raṅga Gadya) y en el más largo Gadya (Śaraṇāgati Gadya)↩︎

भाष्यकाररुमिव्वुपायनिष्ठैयै सिऱिय गद्यत्तिलुम् पॆरिय गद्यत्तिलुमरुळिच्चॆय्दु↩︎

श्रीभाष्यकारर् शरणागति-गद्यत्तिल् स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठैयै विस्तारम् आगवुम्, श्रीरङ्गगद्यत्तिल् सङ्ग्रहमागवुम् अरुळिच् चॆय्दु इन्द निष्ठैयैयुडैयवऩुक्के ‘‘ध्येयो नारायणस्सदे’’ त्यादिगळिल् विहितमाऩ ध्यानविशेषत्तै प्रत्यहमनुस्मरणीयमाग अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् भाष्यकाररुमित्यादिना ।↩︎

श्री-वैकुण्ठ-गद्यय् इमां निष्ठां संक्षेपेण प्रदश्ये↩︎

and referring to it briefly in the Vaikuṇṭhagadya,↩︎

y refiriéndose brevemente en el Vaikuṇṭhagadya,↩︎

श्रीवैकुण्ठगद्यत्तिलुम् इन्निष्ठैयैच् चुरुङ्गक्काट्टि↩︎

जीवन-काले प्राप्य-रुचिर् यथा न विनश्येत्,
प्रत्युत वर्धेत --
तद्-अनुगुणम् अनुसन्धान-विशेषं↩︎

so that the desire for the end in view may gain in strength
without suffering any diminution↩︎

para que el deseo de final de la vista pueda ganar en fuerza
sin sufrir ninguna disminución↩︎

इरुन्दनाळ् प्राप्यरुचि कुलैयादे वळर्न्दु पोरुम्बडिक्कीडाऩ अनुसन्धानविशेषत्तै↩︎

‘‘ततश् च प्रत्यहम् आत्मोज्जीवनायैवम् अनुस्मरेत्’’(वैकुण्ठ-गद्यम्)

इत्य् आरभ्यानुजग्राह ।↩︎

in the passage which begins as follows,
is pleased to teach this form of meditation :

"In order to that one may continue to live the life of the spirit,
one should meditate in this manner."

↩︎

en el pasaje que comienza como sigue,
se complace en enseñar esta forma de meditación:

"Para que uno pueda continuar viviendo la vida del Espíritu,
Uno debería meditar de esta manera ".

↩︎

‘‘ततश्च प्रत्यहमात्मोज्जीवनायैवमनुस्मरेत्’’(वैकुण्ठ-गद्यम्) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि अरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

०९ अ-त्याज्य-कर्माणि

(English1)

(Español2)

1. in the passage which begins as follows,
is pleased to teach this form of meditation :

"In order to that one may continue to live the life of the spirit,
one should meditate in this manner."

↩︎

2. en el pasaje que comienza como sigue,
se complace en enseñar esta forma de meditación:

"Para que uno pueda continuar viviendo la vida del Espíritu,
Uno debería meditar de esta manera ".

↩︎

आराधन-ध्याने स्वयम्-प्रयोजने

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रपन्नऩुक्कु ’’पूजित्तुम् पोक्किऩेऩ् पोद्’’(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ६३)

ऎऩ्गिऱ अन्-अन्य-प्रयोजनम् आऩ पूजा-विशेषत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अथ परमैकान्तिनो भगवद्-आराधन-प्रयोगं वक्ष्ये,
भगवत्-कैङ्कयैक-रतिः परमैकान्ती भूत्वा’’
(नित्यम्)

ऎऩ्ऱुदुडङ्गि नित्यत्तिले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अत्यर्थ-प्रियाविरत-विशदतम-प्रत्यक्ष-रूपानुध्यानेन ध्यायन्न् आसीत’’
(नित्यम्)

ऎऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

अस्य प्रपन्नस्य

“1 पूजयित्वा ऽयापयं कालम्"

इत्य्-उक्तम् अनन्य-प्रयोजनं पूजा-विशेषम्↩︎

The special form of worship (poojā),
which seeks no other interest or profit,
which is referred to in

"I spent my time
in studying the books which mention the attributes of the Lord,
in listening to others reading them
and in worshipping Him,"

↩︎

La forma especial de adoración (poojā),
que no busca otro interés o ganancia,
que se menciona en

"Pasé mi tiempo
Al estudiar los libros que mencionan los atributos del Señor,
Al escuchar a otros leyéndolos
y al adorarlo "

↩︎

इप् प्रपन्नऩुक्कु ’’पूसित्तुम्बोक्किऩेऩ् पोद्’’(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ६३) ऎऩ्गिऱ अनन्यप्रयोजनमाऩ पूजाविशेषत्तै↩︎

इन्द ध्यान विशेषत्तैयेयरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इप् प्रपन्नऩुक्कु इत्यादिना ।
स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु ध्यानम् स्वयम्प्रयोजनमाग अन्वयिक्किऱदु ऎऩ्ऱार्।↩︎

‘‘अथ परमैकान्तिनो भगवद्-आराधन-प्रयोगं वक्ष्ये,
भगवत्-कैङ्कयैक-रतिः परमैकान्ती भूत्वा’’
(नित्यम्)

इत्य्-आरभ्य नित्ये,↩︎

The author of Śrī Bhāṣya has also described in his Nitya.

(The description) begins (with the sentence):-

"I will now explain the manner in which
the man with exclusive devotion to Bhagavān should perform the adoration (ārādhana) of the Lord,
Having become a worshipper with supreme and exclusive devotion to Him
and with a desire only to serve Him",

↩︎

El autor de Śrī Bhāṣya también ha descrito en su nitya.

(La descripción) comienza (con la oración):-

"Ahora explicaré la manera en que
El hombre con devoción exclusiva a Bhagavān debe realizar la adoración (ārādhana) del Señor,
Haberse convertido en un adorador de suprema y exclusiva devoción a él
y con el deseo solo de servirle ",

↩︎

‘‘अथ परमैकान्तिनो भगवदाराधनप्रयोगं वक्ष्ये, भगवत्कैङ्कयैकरतिः परमैकान्ती भूत्वा’’(नित्यम्) ऎऩ्ऱुदुडङ्गि नित्यत्तिले↩︎

‘‘अत्यर्थ-प्रियाविरत-विशदतम-प्रत्यक्ष-रूपानुध्यानेन ध्यायन्न् आसीत’’
(नित्यम्)

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

he goes on to say,

"Remain meditating (on the Lord) with a vision as clear as visual perception and with extreme love ( to Him)".

↩︎

Continúa diciendo

"Sigue meditando (en el Señor) con una visión tan clara como la percepción visual y con amor extremo (para él)".

↩︎

‘‘अत्यर्थप्रियाविरतविशदतमप्रत्यक्षरूपानुध्यानेन ध्यायन्नासीत’’(नित्यम्) ऎऩ्ऱुमरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

अप्पडिये नित्यत्तिल्

‘‘अथ परमैकान्तिनो भगवदाराधनप्रयोगं वक्ष्ये’’

ऎऩ्ऱु इन्द निष्ठैयैयुडैय परमैकान्तिक्के अनन्यप्रयोजनपूजाविशेषत्तैच् चॊल्लत्तुडङ्गि अत्यर्थ-प्रियेत्यादिना ।↩︎

पाञ्च-कालिक-वृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अन्-अन्य-प्रयोजन--निरन्तर--
भगवद्-अनुसन्धान-परीवाहम् आऩ कैङ्कर्यत्तिले
भगवच्-छास्त्रोक्तमुम् आय्,
व्यास-दक्षादि-महर्षि-मतङ्गळोडुम् सङ्गतम् आय्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’मऱन्-दिगऴुम्’’(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-७)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम्

’’इरु-मुप्-पॊऴुद् एत्तिय्(=स्तुत्वा)’’
(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-७)

ऎऩ्ऱ पासुरत्तुक्कु विवक्षितम् आग
आचार्यर्गळ् व्याख्यानम् बण्णिऩ काल-विभागत्तै

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अभिगच्छन् हरिं प्रातः
पश्चाद् द्रव्याणि चार्जयन् ।
अर्चयंश् च ततो देवं
ततो मन्त्रान् जपन्न् अपि ।
ध्यायन्न् अपि परं देवं
कालेषूक्तेषु पञ्चसु ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वर्तमानस् सदा चैवं
पाञ्चकालिक-वर्त्मना ।
स्वार्जितैर् गन्ध-पुष्पाद्यैः
शुभैश् शक्त्य्-अनुरूपतः ॥
आराधयन् हरिं भक्त्या
गमयिष्यामि वासरान्॥’’
(वङ्गिबुरत्तुनम्बि-कारिका ३४-३६)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु भाष्य-कारर् अरुळिच्-चॆय्यक् केट्टु
वङ्गिपुरत्तु नम्बि नित्यत्तिले संग्रहित्तार्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि पॆरिय जीयर् उळ्ळ्-इट्टार् नित्यङ्गळिलुङ् गण्डुगॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)26)

(विश्वास-टिप्पनी27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(सम्प्रदाये) इवऱ्ऱिल् उळ्ळ वैषम्यङ्गळ् अव्वो-संहिता-विशेषङ्गळिले सॊल्लुम् विकल्पङ्गळाले सङ्गतङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आगैयाले

‘‘न देव-लोकाक्रमणं’’
‘‘(नामरत्वम् अहं वृणे ।
ऐश्वर्यं वाऽपि लोकानां
कामये न त्वया विना॥)’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-५)

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

(४२तमाहोबिल-यतिः41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भवांस् तु सह वैदेह्या’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् ११४-१५)

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यत्र कुत्र कुले वासो
येषु केषु भवो ऽस्तु मे ।
तव दास्यैक-भोगे स्यात्
सदा सर्वत्र मे रतिः ॥

(नीलमेघः (सं)47)

(विषयः48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्मणा मनसा वाचा
शिरसा वा कथञ्चन ।
त्वां विना नान्यम् उद्दिश्य
करिष्ये किञ्चिद् अप्य् अहं’’
(द्वितीया जितन्ता- ८)

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

'तऩक्केय् आगव् ऎऩैक् कॊळ्ळुम् ईदे (काङ्क्षितम्)'(तिरुवाय्मॊऴि २-९-४)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-प्रीति-मात्रम् प्रयोजनम् आऩ कैङ्कर्यत्तिले
स्वाचार्योपदिष्टम् आय् इरुप्पद्
ऒरु शास्त्रीय-प्रक्रियैयैक् कॊण्डु
यथा-कालम् अन्वयिक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

आर्थम् फलम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि नित्यम् आग विधिक्किऱ भगवद्-अभिगमनादिगळिल् लोकायतिकरैप् पोले
ख्याति-लाभ-पूजैगळुक्क् आगव् आदल्,

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

(४२तमाहोबिल-यतिः72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्त्व-ज्ञान--वैराग्यादिगळ् इल्लादारैप् पोले
प्रयोजनान्तरत्तुक्क् आगव् आदल्,

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्णोपायर् अल्लादारैप् पोले
मोक्षार्थम् आगव् आदल् अऩ्ऱिक्के

(नीलमेघः (सं)77)

(English78)

(Español79)

(मूलम्80)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तरैप् पोले

स्वाम्य्-अभिमतत्तै नडत्त वेणुम्

ऎऩ्गिऱ रुचियाले
यथा-शास्त्रं स्वयं-प्रयोजनम् आग विऴिन्दाल् (5)

(नीलमेघः (सं)81)

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अभिगमनादिगळ्
अन्याभिगमनमुम्, अन्यार्थ-प्रवृत्तियुम् (←उपादानम्), अन्य-यजनमुम्, अन्य-शब्दङ्गळुम् (←स्वाध्यायः), अन्य-चिन्तैयुम् (←योगः) आगिऱ छिद्रङ्गळ् पुगामैक्कुक्
कटकम्(=प्राकारः) आय् इरुक्कुम्। (5)

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

(४२तमाहोबिल-यतिः89)

अन्याभिगमनादि-निषेधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्याभिगमनम् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

८५’’इऩिप् पोय्, ऒरुवऩ्-+तऩक्कुप् पणिन्दु(=सेवित्वा /नत्वा), कडैत्(=द्वार)-तलै(=मुख्ये) निऱ्कै
निऩ् (तेजसे) छायैय् अऴिवु - कण्डाय्’’
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-६-३)

ऎऩ्ऱु पॆरिय्-आऴ्वार् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)90)

(English91)

(Español92)

(मूलम्93)

(४२तमाहोबिल-यतिः94)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्यार्थ-प्रवृत्तिय् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडत्तैयुम्

’’कूऱै(=वस्त्रम्) सोऱ्(=अन्नम्) इवै वेण्डुवद् इल्लैय्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-४)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)95)

(English96)

(Español97)

(मूलम्98)

(४२तमाहोबिल-यतिः99)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्य-यजनम् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

’’उऩ्ऩित्तु(=स्मृत्वा) मऱ्ऱ् ऒरु दैवन् तॊऴाळ् अवऩैय् अल्लाल्’’
(तिरुवाय्मॊऴि ४-६-१०)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)100)

(English101)

(Español102)

(मूलम्103)

(४२तमाहोबिल-यतिः104)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’देवऩ् ऎम्-बॆरुमाऩुक्क् अल्लाऱ् पूवुम् पूजऩैयुन् तगुमे(=योग्यः)?’’(तिरुवाय्मॊऴि २-२-४) यॆऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)105)

(English106)

(Español107)

(मूलम्108)

(४२तमाहोबिल-यतिः109)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’ईऩ्ऱोळ्(=प्रसवित्री) इरुक्क (पुत्तलिका-)मणै नीर्-आट्टिय्’’(तिरुवासिरियम् ६।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)110)

(English111)

(Español112)

(मूलम्113)

(४२तमाहोबिल-यतिः114)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’मऱ्ऱ् इङ्ग् ओर् पुदुत् दैवङ् गॊण्ड्-आडुन् तॊण्डीर्(=दासाः)!
पॆऱ्ऱ ताय् इरुक्क
(पुत्तलिका-)मणै वॆन्-नीर्-आट्टुदिरो?
(भगवत्कैङ्कर्यम्) माट्टाद तगव्(=कृपा)-अऱ्ऱीरेय्!’’
(पॆरिय तिरुमॊऴि ११-६-६)

ऎऩ्ऱुम् इत्य्-आदिगळालेय् अरुळिच् चॆय्दार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)115)

(English116)

(Español117)

(मूलम्118)

(४२तमाहोबिल-यतिः119)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सप्त-र्षि-संवादत्तिलुम्

… भजत्व् अन्यं
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥
विष्णु-धर्म-परो न स्याद्
विष्णु-धर्म-पराङ्मुखः ।

(नीलमेघः (सं)120)

(English121)

(Español122)

(मूलम्123)

(४२तमाहोबिल-यतिः124)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विष्णुधर्मपरो न स्याद्विष्णुधर्मपराङ्मुखः । कुधर्मवृत्तशीलस्स्याद्बिसस्तैन्यं करोति यः’’(इतिहास-समुच्चयः १२-७७) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)125)

(English126)

(Español127)

(मूलम्128)

(४२तमाहोबिल-यतिः129)

अन्य-कीर्तन-निषेधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्य-कीर्तनम् आगाद्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

’’वाय् अवऩैय् अल्लदु वाऴ्त्तादु’’
(मुदल् तिरुवन्दादि ११)

(नीलमेघः (सं)130)

(English131)

(Español132)

(मूलम्133)

(४२तमाहोबिल-यतिः134)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’सॊऩ्ऩाल् विरोधम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ३-९-१)

इत्य्-आदिगळिलेय् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)135)

(English136)

(Español137)

(मूलम्138)

(४२तमाहोबिल-यतिः139)

अन्य-चिन्ताभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्य-चिन्तनम् आगाद् ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

’’चिन्तै मऱ्ऱ् ऒऩ्ऱिऩ् +तिऱत्तद्(=आविष्-कृति) अल्लात् तऩ्मै
देव-पिराऩ् अऱियुम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ७-१०-१०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)140)

(English141)

(Español142)

(मूलम्143)

(४२तमाहोबिल-यतिः144)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’"वरु-देवर् मऱ्ऱ् उळर्" ऎऩ्ऱ्
ऎऩ् मऩत्तिऱैयुम् करुदेऩ्(=न भावये)’’
(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-२)

ऎऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)145)

(English146)

(Español147)

(मूलम्148)

(४२तमाहोबिल-यतिः149)

इमम् अन्-अन्य-प्रयोजन-निरन्तर--
भगवद्-अनुसन्धान-परवाहरूपे कैङ्कर्ये
भगवच्-छास्त्रोक्तं व्यास-दक्षादि-महर्षि-मतैः संगतम्↩︎

This service to the Lord which is the overflow of uninterrupted meditation
and which seeks no other interest or profit
is in accord with what is enjoined in the scripture of Bhagavān (Bhagavat Śāstra )
and with what has been prescribed by Vyāsa, Dakṣa and other great sages.↩︎

Este servicio al Señor, que es el desbordamiento de la meditación ininterrumpida.
y que no busca otro interés o ganancia
está de acuerdo con lo que se ordena en la Escritura de Bhagavān (Bhagavat Śāstra)
y con lo que ha sido prescrito por Vyāsa, Dakṣa y otros grandes sabios.↩︎

इप्पडि अनन्यप्रयोजन निरन्तर भगवदनुसन्धान परीवाहमाऩ कैङ्कर्यत्तिले भगवच्छास्त्रोक्तमुमाय् व्यासदक्षादि महर्षिमतङ्गळोडुम् सङ्गतमाय्,↩︎

ध्यानपरीवाहङ्गळ् आऩ पाञ्चकालिक-कैङ्कर्यङ्गळै स्वयम्-प्रयोजन-ध्यान-घटितङ्गळ् आगवे
काल-विभाग-प्रदर्शन-पूर्वकम्
वङ्गिबुरत्तु नम्बि, भाष्यकारर् उपदेशित्त बडि
तऩ् नित्यत्तिल् सङ्ग्रहित्तार् ऎऩ्गिऱार्
इप्पडि अनन्यप्रयोजनेत्यादियाल्।
भगवदनुसन्धानपरीवाहमाऩ कैङ्कर्यत्तिलिति । अभिगमनादिगळिलॆऩ्ऱबडि। इदऱ्कु कालविभागत्तै ऎऩ्बदोडन्वयम्।

४२तमाहोबिल-यतिः

इप्पडि इवर् कालविभागादिगळैच् चॆय्वदऱ्कु प्रमाणम् वेण्डावोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवच्छास्त्रोक्तमुमायिति । इदऱ्कु भगवच्छास्त्रम् प्रमाणमॆऩ्ऱबडि। आऩाल् इदु ऎट्टागवुम् पदिऩैन्दागवुम् कालङ्गळैप् पिरित्तु कैङ्गर्यङ्गळै यरुळिच्चॆय्द व्यासदक्षादिमतङ्गळोडु मुरण् पडादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् व्यासदक्षादिमहर्षिमतङ्गळोडुम् सङ्गतमायिति । कालविभागङ्गळिल् एऱ्ऱच्चुरुक्कङ्गळिरुन्दालुम् कैङ्गर्यङ्गळ् सङ्गिलित् तुवक्काय् व्यासदक्षादिस्मृतिकळिलुम्, पाञ्चरात्रादिगळिलुम् सङ्गतङ्गळागवे इरुक्किऩ्ऱऩ वॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

“कोपोज्ज्वलम् " इति गाथायां

"द्वयोस् त्रिषु कालेषु च स्तुत्वा"

इति पद-जात-विवक्षितत्वेनाचायैर् व्याख्यातं कालविभागम्,↩︎

(This service) which consists in five forms of service in the course of the day,
is also implicit in the following Tamil verses:

"Giving up anger and deceit,
and controlling the senses,
one should perform adoration five times in the day",

as commented on by the ācāryas.↩︎

(Este servicio) que consiste en cinco formas de servicio en el transcurso del día,
También está implícito en los siguientes versos tamiles:

"Renunciar a la ira y el engaño,
y controlar los sentidos,
Uno debería prestar adoración cinco veces en el día ",

Según lo comentado por los ācāryas.↩︎

’’मऱन्दिगऴुम्’’(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-७) ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम् ’’इरुमुप्पॊऴुदेत्तिय्’’(पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि १-७) ऎऩ्ऱ पासुरत्तुक्कु विवक्षितमाग आचार्यर्गळ् व्याख्यानम्बण्णिऩ कालविभागत्तै↩︎

मऱन्दिगऴुमिति । पॆरुमाळ् तिरुमॊऴि मुदऱ्पत्तु एऴाम् पाट्टु। इरुमुप्पॊऴुदेत्ति - पञ्चकालङ्गळिलुम् स्तोत्रम् पण्णि, कालविभागत्तै - पञ्चकालविभागत्तै,↩︎

अभिगच्छन् हरिं प्रातः
पश्चाद् द्रव्याणि चार्जयन् ।
अर्चयंश् च ततो देवं
ततो मन्त्रान् जपन्न् अपि ।
ध्यायन्न् अपि परं देवं
कालेषूक्तेषु पञ्चसु ॥

↩︎

"Approaching the Lord in the morning (abhigamana),
then proceeding to collect the materials required for his worship (upādāna);
next performing the adoration (aradhana),
afterwards uttering the sacred mantras (japa);
lastly meditating on the Supreme Lord (dhyāna);
thus in the aforesaid five parts of the day,

↩︎

"Acercándose al Señor por la mañana (Abhigamana),
luego proceder a recolectar los materiales requeridos para su adoración (upādāna);
A continuación, realizando la adoración (Aradhana),
luego pronunciaba los mantras sagrados (japa);
finalmente meditando sobre el Señor Supremo (dhyāna);
así en las cinco partes mencionadas del día,

↩︎

‘‘अभिगच्छन् हरिं प्रातः पश्चाद्द्रव्याणि चार्जयन् । अर्चयंश्च ततो देवं ततो मन्त्रान् जपन्नपि । ध्यायन्नपि परं देवं कालेषूक्तेषु पञ्चसु ॥↩︎

कैङ्कर्यत्तिल् कालविभागत्तै सङ्ग्रहित्तारॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल्
अभिगच्छन्नित्यादिवाक्यत्तिल् अभिगमनादिकैङ्कर्यमुम् तदुचितकालमुम् सङ्गृहीतमॆऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

…मन्त्रान् जपन्नपि – मन्त्रजपरूपस्वाध्यायं कुर्वन् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

वर्तमानस् सदा चैवं
पाञ्चकालिक-वर्त्मना ।
स्वार्जितैर् गन्ध-पुष्पाद्यैः
शुभैश् शक्त्य्-अनुरूपतः ॥
आराधयन् हरिं भक्त्या
गमयिष्यामि वासरान्॥’’
(वङ्गिबुरत्तुनम्बि-कारिका ३४-३६)

↩︎

I will spend my days adoring Him
with the good incense and flowers gathered by me with my own effort."

↩︎

Pasaré mis días adorándolo
con el buen incienso y las flores reunidas por mí con mi propio esfuerzo ".

↩︎

वर्तमानस्सदा चैवं पाञ्चकालिकवर्त्मना । स्वार्जितैर्गन्धपुष्पाद्यैः शुभैश्शक्त्यनुरूपतः ॥ आराधयन् हरिं भक्त्या गमयिष्यामि वासरान्॥’’(वङ्गिबुरत्तुनम्बि-कारिका ३४-३६)↩︎

‘‘गमयिष्यामि वासरान्’’ ऎऩ्ऱु भाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्यक्केट्टु ऎऩ्गिऱ श्रीसूक्तियैप् परामर्शित्तालुम्, सङ्ग्रहित्तारॆऩ्बदै नोक्किऩालुम् ‘‘अभिगच्छन् हरिं प्रातः’’ ऎऩ्बदु मुदल् ‘‘गमयिष्यामि वासरान्’’ ऎऩ्गिऱ पर्यन्तम् श्रीभाष्यकाररुडैय श्रीसूक्तियॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगिऱदु। सम्प्रदायज्ञाः प्रमाणम्। (5)↩︎

[[२२६]]

इति भाष्यकारानुगृहीतं श्रुत्वा,
वङ्गि-पुर-पूर्णो नित्ये संजग्राह ।↩︎

Having heard, from the author of Śrī Bhāṣya, this five-fold division of the day
and what should be done in each,
Vaṅgīpuram Nambi briefly summarised it in his Nitya in the words quoted above.↩︎

Habiendo escuchado, del autor de śrī bhāṣya, esta división de cinco veces del día
y que se debe hacer en cada uno,
Vaṅgīpuram Nambi lo resumió brevemente en su nitya en las palabras citadas anteriormente.↩︎

ऎऩ्ऱु भाष्यकारररुळिच्चॆय्यक् केट्टु वङ्गिपुरत्तु नम्बि नित्यत्तिले संग्रहित्तार्।↩︎

नित्यत्तिले – पञ्चशतकारिकारूपमाऩ तऩ् नित्यत्तिले, नम्बि-कारिकैयिले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

इत्थं महा-यति-पर्यन्तानां नित्येषु द्रष्टव्यम् ।↩︎

Today periya jeeyar term is used to refer to Manavala Mamunigal. But Swami Desikan has also used this term. For him, this term must have been a reference to Nanjiyar or Kura Narayana Jiyar.

↩︎

This may be seen also in the treatise on daily life written by Periajeer and others.↩︎

Esto se puede ver también
en el tratado sobre la vida diaria
escrita por Periajeer y otros.↩︎

इप्पडि पॆरिय जीयरुळ्ळिट्टार् नित्यङ्गळिलुङ्गण्डुगॊळ्वदु।↩︎

पॆरिय जीयर् - नञ्जीयर् (नेति केचित्),↩︎

(सम्प्रदाये) अत्रत्यानि वैषम्याणि
तत्-तत्-संहिता-विशेषेषूक्तैर् विकल्पैः संगतानि ।↩︎

Any differences that might appear in these descriptions are easily explained
as due to differences found in different Saṁhitās.↩︎

Cualquier diferencia que pueda aparecer en estas descripciones se explican fácilmente
como debido a las diferencias encontradas en diferentes saṁhitās.↩︎

इवऱ्ऱिलुळ्ळ वैषम्यङ्गळ् अव्वो संहिताविशेषङ्गळिले सॊल्लुम् विकल्पङ्गळाले सङ्गतङ्गळ्।↩︎

श्रीभाष्यकारसम्प्रदायस्थर्गळाऩ तच्छिष्यप्रशिष्यर्गळुडैय नित्यङ्गळिल् वैषम्यङ्गळ् वन्ददॆप्पडि यॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिलुळ्ळ वैषम्यङ्गळ् अव्वो संहिताविशेषङ्गळिले सॊल्लुम् विकल्पङ्गळाले सङ्गतङ्गळिति । इङ्गु विगल्बङ्गळाले ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल् संहितैकळि लॆल्लाम् वैषम्यम् ऎदऩाल् ऎऩ्गिऱ शङ्गै परिहृतम्।↩︎

एवंभावात्,

‘‘न देव-लोकाक्रमणं’’
‘‘(नामरत्वम् अहं वृणे ।
ऐश्वर्यं वाऽपि लोकानां
कामये न त्वया विना॥)’’
(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-५)

↩︎

(In this context the following passages may be borne in mind):-

"I do not desire to go to the divine world leaving Thee;
nor do I desire to enjoy immortality so also without Thee,
I have no desire for the glory which comes of ruling the world".

↩︎

(En este contexto, los siguientes pasajes pueden tener en cuenta):-

"No deseo ir al mundo divino dejándote;
ni deseo disfrutar de la inmortalidad también sin ti,
No tengo ganas de la gloria
que viene de gobernar el mundo ".

↩︎

इप्पडियागैयाले ‘‘न देवलोकाक्रमणं’’(रामायणम् अयोध्या-काण्डम् ३१-५)↩︎

इप्पडि अभिगमनादि ध्यानान्तकैङ्कर्यङ्गळुक्कु साम्प्रदायिकत्वत्तैप् प्रदर्शनम् पण्णि अभिगमनादिगळै स्वयम्प्रयोजनमागप् पण्णवेण्डुमॆऩ्बदै उपपादिक्किऱार् इप्पडि यागैयाले इत्यादिना । इप्पडियागैयाल् - स्वयं प्रयोजनमाग विहितमागैया लॆऩ्गै। न देवलोकाक्रमणमिति ।

‘‘नामरत्वम् अहं वृणे ।
ऐश्वर्यं वाऽपि लोकानां
कामये न त्वया विना॥’’

ऎऩ्बवै मेल् पादङ्गळ्। देवलोकाक्रमणं – ‘‘देवानां पूर् अयोध्या’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट परम-पदत्तैयुम्, त्वया विना न वृणे - उऩ्ऩुडैय कैङ्गर्यमिल्लाविडिल् इच्चिक्किऱेऩिल्लै। अमरत्वं – कैवल्यत्तैयुम्, त्वया विना न वृणे । लोकानां ऐश्वर्यं - मूऩ्ऱु लोगत्तिऩुडैय ऐश्वर्यत्तैयुम्, अदावदु ब्रह्मत्वत्तैयुम्, त्वया विना न कामये ऎऩ्बदु श्लोकार्थम्।↩︎

‘‘भवांस् तु सह वैदेह्या’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् ११४-१५)

↩︎

“ You will enjoy yourself with Sītā on the slopes of the mountains.
I will render all service to you whether you are awake or asleep".

↩︎

“Te disfrutarás con Sītā en las laderas de las montañas.
Le prestaré todo el servicio
si está despierto o dormido ".

↩︎

‘‘भवांस् तु सह वैदेह्या’’
(रामायणम् युद्ध-काण्डम् ११४-१५)

↩︎

उऩ्ऩै विट्टु मोक्षत्तैयुम् आसैप्पडाद नाऩ् ऐश्वर्यकैवल्यङ्गळै आसैप्पडमाट्टेऩ् ऎऩ्ऱभिप्रायम्। भवांस्त्विति । इदु पिराट्टियोडु सेर्त्तियिले कैङ्कर्याभिलाषैयैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

‘‘यत्र कुत्र कुले वासो
येषु केषु भवो ऽस्तु मे ।
तव दास्यैक-भोगे स्यात्
सदा सर्वत्र मे रतिः ॥

↩︎

भक्तिः, दास्यम्↩︎

"I may be born to any one in whatever family; (wherever I may be born),
may I have the eager longing
to enjoy the pleasure of rendering service to Thee!

↩︎

"Puedo nacer de cualquiera en cualquier familia; (donde sea que pueda nacer), ¿Puedo tener el ansioso anhelo ¡Para disfrutar el placer de prestar servicio a ti!

↩︎

‘‘यत्र कुत्र कुले वासो येषु केषु भवोस्तु मे । तव दास्यैकभोगे स्यात् सदा सर्वत्र मे रतिः ॥↩︎

यत्र कुत्रेति । इदु इरण्डावदु जितन्तास्तोत्रत्तिल् ऎट्टावदु श्लोकम्। ऎन्दक् कुलत्तिले नाऩ् वसित्तालुम्, ऎन्दक् कुलत्तिल् पिऱन्दालुमुम्मुडैय कैङ्कर्यानुभवत्तिलेये सर्वगालत्तिलुम् सर्वदेशत्तिलुम् ऎऩक्कु प्रीतियुण्डागवेण्डुमॆऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

कर्मणा मनसा वाचा
शिरसा वा कथञ्चन ।
त्वां विना नान्यम् उद्दिश्य
करिष्ये किञ्चिद् अप्य् अहं’’
(द्वितीया जितन्ता- ८)

↩︎

I will never do anything on behalf of any other deity
with my body, mind, speech or head".

↩︎

Nunca haré nada en nombre de ninguna otra deidad con mi cuerpo, mente, habla o cabeza ".

↩︎

कर्मणा मनसा वाचा शिरसा वा कथंचन । त्वां विना नान्यमुद्दिश्य करिष्ये किञ्चिदप्यहं’’(इरण्डावदु जितन्ता- ८)↩︎

कर्मणेति । कायिककर्मत्तालेयुम्,मनस्सिऩालेयुम्, वाक्कालेयुम्, शिरस्सिऩालेयुम् उऩ्ऩै विट्टु अन्यऩै युद्देशित्तु ऒरु कार्यत्तैयुम् निर्बन्धित्तालुम् सॆय्यमाट्टेऩॆऩ्गै।↩︎

“4 स्वार्थम् एव (त्वद्-अर्थम् एव ) यथा स्याम्,
तथा मे स्वीकरणम् एव"

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

"The only object that I have in view
is that the Lord should take me into His service for His own pleasure."

↩︎

"El único objeto que tengo a la vista
es que el Señor debería llevarme a su servicio por su propio placer ".

↩︎

’’तऩक्केयाग वॆऩैक् कॊळ्ळुमीदेय्’’(तिरुवाय्मॊऴि २-९-४) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

तऩक्के यागवॆऩैक्कॊळ्ळु मीदे - उम्मुडैय कैङ्गर्यत्तिऱ्कागवे ऎऩ्ऩैक् किङ्गरऩागक्कॊळ्ळवेण्डुम्; ऎऩ्ऩुडैय प्रयोजनसिद्ध्यर्थमाग वेण्डाम्; इदैये नाऩुम्मैप् प्रार्थिप्पदॆऩ्गै।↩︎

भगवत्-प्रीति-मात्र-प्रयोजनके कैङ्कर्ये
स्वाचार्योपदिष्टां काञ्चिच् छास्त्रीय-प्रक्रियाम् अवलम्ब्य
यथा-कालम् अन्वेतुं युक्तम् ।↩︎

Hence the prapanna should spend his time in accordance with such śāstraic scheme of life
as has been taught by his ācārya
in rendering service to Bhagavān
with no other purpose than to please Him.↩︎

Por lo tanto, la Prapanna debería pasar su tiempo de acuerdo con dicho esquema de la vida Śāstraic
Como ha sido enseñado por su ācārya
en prestar servicio a Bhagavān
sin otro propósito que complacerlo.↩︎

भगवत्प्रीतिमात्रम् प्रयोजनमाऩगैङ्कर्यत्तिले स्वाचार्योपदिष्टमायिरुप्पदॊरु शास्त्रीयप्रक्रियैयैक्कॊण्डु यथाकालमन्वयिक्कप्प्राप्तम्।↩︎

स्वाचार्योपदिष्टेत्यादि । भगवत्प्रीतिमात्रप्रयोजनमाऩ कैङ्गर्यङ्गळ् शास्त्रङ्गळिल् पलबडि सॊल्लप्पट्टिरुन्दालुम् स्वाचार्यरुचिपरिगृहीतङ्गळाऩ कैङ्गर्यङ्गळिल् अन्वयिक्कैये उसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवं नित्यतया विहितेषु भगवद्-अभिगमनादिषु लोकायतिकवत् ख्याति-लाभ-पूजार्थतां वा↩︎

This daily worship of Bhagavān consisting of abhigamana (approach) (and the four other duties) should not be done for the sake of such things as vanity, gain or honours as done by unbelievers;↩︎

Esta adoración diaria de Bhagavān que consiste en abhigamana (enfoque) (y los otros cuatro deberes)
no debe hacerse por el bien de las cosas como la vanidad, la ganancia o los honores
según lo hecho por los no creyentes;↩︎

इप्पडि नित्यमाग विधिक्किऱ भगवदभिगमनादिगळिल् लोकायतिकरैप्पोले ख्यातिलाभपूजैगळुक्कागवादल्,↩︎

इप्पडि नित्यमाग विधिक्कप्पट्ट अभिगमनादिगळै ख्यातिलाभाभिलाषैयैयुम्, प्रयोजनान्तरेच्छैयैयुम्, मोक्षोपायत्वबुद्धियैयुम् विट्टु मुक्तरैप्पोले भगवत्प्रीत्येकप्रयोजनमाग नडत्तिप् पोन्दाल् अवैगळ् अन्याभिगमनादिछिद्रङ्गळुक्कुम् निवारकङ्गळायिरुक्कुमॆऩ्गिऱार् इप्पडि नित्यमाग इत्यादिना ।↩︎

तत्त्व-ज्ञान-वैराग्यादि-विधुरवद् अ-प्रयोजनान्तरार्थतां वा↩︎

nor should it be done for the sake of any other object in view (than pleasing Bhagavān),
as may be done by those who have no knowledge of the truth
and have not yet acquired freedom from the desire for worldly pleasures (vairāgya)
and other such virtues.↩︎

Tampoco se debe hacer por el bien de ningún otro objeto a la vista (que complacer a Bhagavān),
Como pueden hacer aquellos que no tienen conocimiento de la verdad
y aún no han adquirido la libertad del deseo de placeres mundanos (Vairāgya)
y otras virtudes similares.↩︎

तत्त्वज्ञानवैराग्यादिगळिल्लादारैप्पोले प्रयोजनान्तरत्तुक्कागवादल्,↩︎

अ-पूर्णोपायवन् मोक्षार्थतां वा विनैव↩︎

Without any desire even for the attainment of mokṣa
as by those who adopt bhakti yoga
but have not completed it,↩︎

Sin ningún deseo incluso por el logro de Mokṣa
como por los que adoptan el yoga bhakti
Pero no lo he completado,↩︎

पूर्णोपायरल्लादारैप् पोले मोक्षार्थमागवादलऩ्ऱिक्के↩︎

मुक्तवत्

स्वाम्य्-अभिमतं निर्वहणीयम्

इति रुच्या
यथाशास्त्रं स्वयं-प्रयोजन-भावेन प्रवृत्तौ↩︎

if this mode of worship is performed
with the sole desire of doing what is agreeable to the Lord for its own sake,
as it is done by those who have already attained mukti,↩︎

Si se realiza este modo de adoración
con el único deseo de hacer lo que está agradable para el Señor por sí mismo,
Como lo hacen los que ya han alcanzado Mukti,↩︎

मुक्तरैप्पोले स्वाम्यभिमतत्तै नडत्तवेणुमॆऩ्गिऱ रुचियाले यथाशास्त्रं स्वयंप्रयोजनमाग विऴिन्दाल्↩︎

इमान्य् अभिगमनादीनि
अन्याभिगमन--अन्यार्थप्रवृत्ति--अन्य-यजन--
अन्य-शब्द--अन्य-चिन्तन-रूपच्-छिद्राणां
प्रवेशाप्रसङ्गार्थं प्राकारायन्ते । (5)↩︎

this abhigamana (approach) and other things
will shield the prapanna from the approach to other deities (abhigamana),
from activities for the sake of other interests (upadana),
from yajnas to other deities,
from words about other (deities )
and from meditation (dhyāna ) of the other deities.↩︎

este abhigamana (enfoque) y otras cosas
protegerá el Prapanna del acercamiento a otras deidades (Abhigamana),
de actividades por el bien de otros intereses (upadana),
de yajnas a otras deidades,
De las palabras sobre otras (deidades)
y de la meditación (dhyāna) de las otras deidades.↩︎

इव्वभिगमनादिगळ् अन्याभिगमनमुम्, अन्यार्थप्रवृत्तियुम्, अन्ययजनमुम्, अन्यशब्दङ्गळुम्, अन्यचिन्तैयुमागिऱ छिद्रङ्गळ् पुगामैक्कुक्कडगमायिरुक्कुम्।↩︎

कडगमायिरुक्कुम् - कोट्टैयायिरुक्कुम्। प्रतिबन्धकमायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[२२७]]

अन्याभिगमनं न युक्तम् इत्य् एतम् अर्थम्

" इतः परं गत्वा
कंचित् प्रणम्य,
द्वारि स्थितिः (छायया) त्वन्-महिम-नाश-हेतुः ;
पश्य"

इति महा-सूरिर् अनुजग्राह ।↩︎

Periāḻvār has pointed out that there will be no approach to other deities (abhigamana) in the following verse -

"Now that I have the austerity (tapas) of rendering service to Thee,
it would be a detraction from Thy glory,
if I were hereafter to stand with bowed head in front of the house of any other.
Kindly note",

↩︎

Periāḻvār ha señalado que no habrá un enfoque para otras deidades (abhigamana) en el siguiente verso -

"Ahora que tengo la austeridad (tapas) de prestar servicio a ti,
sería una detracción de tu gloria,
Si fuera de adelante para pararme con la cabeza inclinada frente a la casa de cualquier otra.
Nota amable ",

↩︎

अन्याभिगमनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै ८५’’इऩिप्पोयॊरुवऩ्ऱऩक्कुप् पणिन्दु कडैत्तलै निऱ्कै निऩ् सायैयऴिवुगण्डाय्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-६-३) ऎऩ्ऱु पॆरियाऴ्वाररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

अन्याभिगमनादिगळिऩ् त्याज्यतैयैप् पॆरियाऴ्वार् मुदलाऩवर्गळ् अरुळिच्चॆय्दार्गळॆऩ्गिऱार् अन्याभिगमनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै इत्यादिना । इऩिप्पोयिति । तेवरीरुडैय कैङ्गर्यत्तिल् ईडुबडुम्बडियाऩ भाग्यम् पॆऱ्ऱ नाऩ्, इऩि - इऩिमेल्, पोय् - इन्दक् कैङ्गर्यत्तै विट्टुप्पोय्, ऒरुवऩ् तऩक्कु अप्राप्तऩाऩ ऒरुवऩुक्कु, पणिन्दु - सेवै सॆय्दु, कडैत्तलै - तलैक्कडै, पादपरिसरत्तिलॆऩ्ऱबडि। निऱ्कै - निऱ्कैयाऩदु। निऩ् सायैयऴिवु कण्डाय् - उऩ् तेजस्सुक्कु हानि कण्डाय्।↩︎

अन्यार्थ प्रवृत्तिर् न युक्तेत्य् एतम् अर्थम् ;

"वस्त्रान्ने - एते नापेक्षे"

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

He has also pointed out that
there will be no activity for securing other things (upādāna) in the verse :--

"I will not so beg of Thee food for eating or cloth for wear."

↩︎

También ha señalado que
No habrá actividad para asegurar otras cosas (upādāna) en el verso:-

"No le ruego tanto a la comida por comer o tela para usar".

↩︎

अन्यार्थप्रवृत्तियाकादॆऩ्ऩुमिडत्तैयुम् ’’कूऱैसोऱिवै वेण्डुवदिल्लैय्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ५-१-४) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

अन्यार्थप्रवृत्तियागादॆऩ्ऩुमिडत्तैयुमिति । भगवदाराधनव्यतिरिक्तप्रयोजनत्तिऱ्काग प्रवृत्ति कूडादॆऩ्बदैयुम् ऎऩ्ऱबडि। कूऱै सोऱिवै इति । कूऱै - वस्त्रम्, सोऱु - अऩ्ऩम्, इवै वेण्डुवदिल्लै। भगवदाराधनानुपयुक्तमाऩ अन्नवस्त्रादिगळ् वेण्डा मॆऩ्ऱबडि।↩︎

अन्य-यजनं न युक्तम् इत्य् एतम् अर्थम्

" स्मृत्वाऽन्यत् किम् अपि दैवं नाश्रयेत् तं विना"

इति,↩︎

That there will be no yajna or sacrifice to others is brought out in passages like these :-

"She will never adore any deity other than Bhagavān
even in her thoughts”,

↩︎

Que no habrá yajna ni sacrificio a los demás
se saca en pasajes como estos:-

"Ella nunca adorará ninguna deidad que no sea bhagavān
incluso en sus pensamientos ”,

↩︎

अन्य-यजनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै ’’उऩ्ऩित्तु मऱ्ऱॊरु तॆय्वन्दॊऴा ळवऩैयल्लाल्’’(तिरुवाय्मॊऴि ४-६-१०) ऎऩ्ऱुम्↩︎

अन्ययजनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै - भगवद्व्यतिरिक्तपूजै कूडादॆऩ्बदै, उऩ्ऩित्तु इति । उऩ्ऩित्तु - मऩस्साले निऩैत्तु, अवऩैयल्लाल् -अवऩैयऩ्ऱिक्के, मऱ्ऱॊरु तॆय्वम् - देवतान्तरत्तै, तॊऴाळ् - सेवियाळ्, पूजियाळॆऩ्ऱबडि।↩︎

देवाद् अस्मत्-स्वामिनो ऽतिरिक्तस्य
पुष्पं पूजनं चानुरूपं किम्?

इति↩︎

“Who else merits our flowers and our adoration than our Lord ?"

↩︎

"¿Quién más merece nuestras flores y nuestra adoración que nuestro Señor?"

↩︎

’’तेवऩॆम्बॆरुमाऩुक्कल्लाऱ् पूवुम् पूसऩैयुन् दगुमे’’(तिरुवाय्मॊऴि २-२-४) यॆऩ्ऱुम्,↩︎

तेवऩिदि । नाभिकमलत्तिल् चतुर्मुखऩैप् पडैत्त नम् स्वामिक्कल्लदु पूवुम् पूसऩैयुम् तगुमो? सडैयाण्डिक्कुप् पू तगादु, पिच्चै याण्डिक्कुप् पूसऩै तगादॆऩ्गै।↩︎

प्रसूतवत्यां स्थितायां
दारुकं जलेन स्नपयित्वा

इति,↩︎

"(The worship of other deities than Bhagavān) is like washing a wooden doll
when ones' mother is at hand to be served",

↩︎

"(La adoración de otras deidades que Bhagavān) es como lavar una muñeca de madera Cuando la madre de Ones está a la mano para ser atendida ",

↩︎

’’ईऩ्ऱोळिरुक्क मणैनीराट्टिय्’’(तिरुवासिरियम् ६।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ईऩ्ऱोळिति । ईऩ्ऱोळ् - पॆऱ्ऱदायार्, इरुक्क - इरुक्कुम्बोदु, मणै - सम्बन्धमऱ्ऱ ऒरु अचेतनमाऩ मणैयै, अदावदु मरप्पाच्चियै, तऩ्ऩैप् पॆऱ्ऱ तायिरुक्क मणैयै नीराट्टुवदु पोल् तऩ्ऩै सृष्टित्तवऩाऩ ऎम्बॆरुमाऩिरुक्क सम्बन्धमऱ्ऱ देवतान्तरत्तैप् पूजिप्पदे! ऎऩ्ऱु आऴ्वार् विस्मयप्पडुगिऱार्।↩︎

“10 अन्यम् अत्र केचिन् नूतनं देवं स्तुवन्तो दासाः!
प्रसूतवत्यां मातरि स्थितायां
दारुकम् उष्ण-जलेन स्नपयध्वे
हे युक्त-करणाक्षमाः दयाया अगोचराः"

इत्य्-आदिभिर् अनुजगृहुः ।↩︎

and

"O men of the world who neglect Bhagavān
and worship jīvas as if they were deities!
Are you washing a wooden doll with warm water
when similar service can and should be rendered to the mothers that gave you birth?
Are you without the grace of the Lord
that you cannot render service to Him ?."

↩︎

y

"Oh hombres del mundo que descuidan a Bhagavān
¡Y adora a Jīvas como si fueran deidades!
¿Estás lavando una muñeca de madera con agua tibia Cuando un servicio similar puede y debe ser prestado a las madres que le dieron a luz?
¿Estás sin la gracia del Señor?
¿Que no puedes prestarle servicio a él? "

↩︎

’’मऱ्ऱिङ्गोर् पुदुत् तॆय्वङ्गॊण्डाडुन्दॊण्डीर्! पॆऱ्ऱ तायिरुक्क मणै वॆन् नीराट्टुदिरो माट्टाद तगवऱ्ऱीरेय्’’(पॆरिय तिरुमॊऴि ११-६-६) ऎऩ्ऱुम् इत्यादिगळाले यरुळिच्चॆय्दार्गळ्।↩︎

इङ्गु - इन्द लोगत्तिल्, मऱ्ऱु - नारायणव्यतिरिक्तमाऩ, ओर् - सम्बन्धमऱ्ऱ, पुदुत्तॆय्वम् - पुदियदागक् कल्बिदमाऩ तॆय्वत्तै, कॊण्डाडुम् - पूजिक्कुम्, तॊण्डीर् – शब्दादिविषयचपलर्गळे!
पॆऱ्ऱ तायिरुक्क - पॆऱ्ऱ तायार् इरुक्कुम्बोदु, मणैवॆन् नीराट्टुदिरो - मणैक्कु वॆन्नीर् विट्टु उबसरिक्किऱीर्गळो? माट्टाद तगवऱ्ऱीरे - भगवत्कैङ्कर्यम् सॆय्यमाट्टादबडि कृपैयैयिऴन्दीर्गळे ऎऩ्गै।↩︎

[[२२८]]

सप्तर्षि-संवादेऽपि

"विष्णुं ब्रह्मण्य-देवेशं
सर्व-लोक-नमस्-कृतम् ।
त्रैलोक्य-स्थिति-संहार-
सृष्टि-हेतुं निरीश्वरम् ॥
आधातारं विधातारं
सन्धातारं जगद्-गुरुम् ।
विहाय स भजत्व् अन्यं
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥

↩︎

In the discourse of the seven sages also, it has been declared thus :

“He who has stolen the bulb of the lotus -
let him worship other deities than Viṣṇu,
who does good to Brahmins,
who exercises control over the gods,
who is worshipped by all those who live in the three worlds,
who is the cause of the creation, the maintenance, and the destruction of the three worlds,
who is under the control of no one else,
who is the support of the world
and who both creates and destroys the world,
and who is the guru of the world,"

(During a famine, seven sages obtained the bulb of a lotus for food
and went out for their bath.
Indra stole it and hid it.
When the sages returned and found it missing,
each of them had to swear in these words
to prove that he had not stolen it.(5))↩︎

En el discurso de los Siete Sabios también, se ha declarado así:

"El que ha robado la bombilla del loto -
Deja que adore a otras deidades que Viṣṇu,
quien hace el bien con los brahmanes,
quien ejerce control sobre los dioses,
quien es adorado por todos los que viven en los tres mundos,
quien es la causa de la creación, el mantenimiento y la destrucción de los tres mundos,
quien está bajo el control de nadie más
quien es el apoyo del mundo
y quien crea y destruye el mundo,
y quién es el gurú del mundo ",

(Durante una hambruna,
siete sabios obtuvieron el bulbo de un loto para la comida
y salió para su baño.
Indra lo robó y lo escondió.
Cuando los sabios regresaron y lo encontraron faltando,
Cada uno de ellos tuvo que jurar en estas palabras
Para demostrar que no lo había robado.(5))↩︎

सप्तर्षिसंवादत्तिलुम् ‘‘विष्णुं ब्रह्मण्यदेवेशं सर्वलोकनमस्कृतम् । त्रैलोक्यस्थितिसंहारसृष्टिहेतुं निरीश्वरम् ॥ आधातारं विधातारं सन्धातारं जगद्गुरुम् । विहाय स यः भजत्वन्यं बिसस्तैन्यं करोति यः ॥↩︎

अन्ययजनम् कूडादॆऩ्बदै इतिहाससमुच्चयत्तिल् सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्गिऱार् सप्तर्षिसंवादत्तिलुमित्यादिना । ऒरु कालविशेषत्तिले पुष्करादिक्षेत्रङ्गळिल् महाक्षामम् वन्दु तीर्थादिगळुंवऱ्ऱिप्पोऩवळविले पुष्करत्तिलिरुन्दु एऴु महर्षिकळ् अन्दप् पुष्करिणि यिलुळ्ळ तामरैक् किऴङ्गुगळै आहारमागक् कॊण्डु जीवित्तिरुन्दार्गळ्। अन्द समयम् देवेन्द्रऩ् इवर्गळिडत्तिलिरुन्दु अतिरहस्यार्थङ्गळै अऱिन्दु कॊळ्ळ निऩैत्तु वृद्धब्राह्मणरूपियाग वन्दु सप्तर्षिकळिऩ् कालक्षेपगोष्ठियिल् सॆऩ्ऱु क्षुत्पीडितऩ् पोल् तळ्ळामैयोडु उट्कार्न्दु तऩक्कु आहारम् वेण्डुमॆऩ्ऱु यासित् ताऩ्। अवर्गळुम् तङ्गळ् आहारत्तिल् कॊञ्जम् कॊडुत्तु उम्मै आराधिक् किऱोम्, नीर् इव्विडत्तिलेये इरुम्, नाङ्गळ् स्वल्पदूरम् पोय् मध्याह्नकृत्यङ्गळैच् चॆय्दुविट्टु भगवदाराधनम् पण्णि वरुगिऱोम् ऎऩ्ऱु सॊल्लिविट्टु स्वल्पदूरत्तिलुळ्ळ तीर्थत्तिऱ्कुप् पोऩार्गळ्। अवर्गळ् पोऩदै स्पष्टमागत् तॆरिन्दु कॊण्ड इन्द्रऩ् एऴु आश्रमङ्गळिलुम् सॆऩ्ऱु अवर्गळ् भगवदाराधनार्थम् वैत्तिरुन्द तामरैक्किऴङ्गुगळैयॆल्लाम् ऎडुत्तुक्कॊण्डु वन्दु ऒरु पळ्ळत्तिल् पोट्टु मूडिविट्टु मुऩ्बोलशक्तभावऩैयैप् पण्णिक्कॊण्डु पडुत्तिरुन्दाऩ्। पिऩ्बु महर्षिकळ् माध्याह्निकान्तकृत्यत्तैच् चॆय्दुविट्टु आश्रमत्तिऱ्कु वन्दु तिरुवाराधनत्तिऱ्कु उपक्रमित्तार्गळ्। भोज्यासनम् समर्पित्तवाऱे, ताङ्गळ् भगवन्निवेदनार्थमाग वैत्तिरुन्द बिसत्तै अदावदु तामरैक्किऴङ्गैक् काणामल् तङ्गळुक्कुळ्ळेये ऒरुवर् बिसत्तैत् तिरुडिविट्टदाग निऩैत्तु ऎल्लोरुम् ऒऩ्ऱु सेर्न्दु ब्राह्मणऩाग वन्द इन्द्रऩ् मुऩ्ऩिलैयिल् बिसस्तैन्यम् पण्णिऩवऩैप्पऱ्ऱि शबिक्क आरम्बित्तार्गळ्। अन्द शापरूपमाऩ श्लोकङ्गळै सप्तर्षिसंवादमॆऩ्गिऱदु।

विष्णुमिति । ब्रह्मण्यदेवेशं – ब्राह्मणसमूहत्तिऱ्कुम् देवतैकळुक्कुम् ईश्वरऩै, निरीश्वरं – तऩक्कु ईश्वरान्तररहितऩै। इन्द श्लोकङ्गळिल् त्रैलोक्येत्यादिगळ् व्यष्टिसमष्टिसृष्ट्यादिगळैच् चॊल्लुगैयाल् पौनरुक्त्यमिल्लै।↩︎

विष्णु-धर्म-परो न स्याद्
विष्णु-धर्म-पराङ्मुखः ।
कु-धर्म-वृत्त-शीलः स्यात्
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥"
(इतिहास-समुच्चयः १२-७७)

इत्य्-उक्तम् ।↩︎

and again,

“He who has stolen the bulb of the lotus -
he is one who never performs those dharmas which please the Lord, who never favours them,
and who is of such a nature that he practises evil dharmas and evil rites."

↩︎

Y de nuevo,

"El que ha robado la bombilla del loto -
Él es aquel que nunca realiza esos dharmas que complacen al Señor, que nunca los favorece,
y quién es de tal naturaleza que practica dharmas malos y ritos malvados ".

↩︎

विष्णुधर्मपरो न स्याद्विष्णुधर्मपराङ्मुखः । कुधर्मवृत्तशीलस्स्याद्बिसस्तैन्यं करोति यः’’(इतिहास-समुच्चयः १२-७७) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लप्पट्टदु।↩︎

विष्णुधर्मपर इत्यादि । इन्द श्लोकङ्गळिल् बिसस्तैन्यम् सॆय्दवऩ् विष्णुवै विट्टु अन्यऩै भजनम् पण्णक्कडवऩॆऩ्ऱुम्, विष्णुधर्मपरऩऩ्ऱिक्के कुधर्मपरऩागक् कडवऩॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् तादृशपापकार्यमाऩ अन्यभजनम् कूडादॆऩ्बदिल् इन्द श्लोकङ्गळ् प्रमाणङ्गळामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अन्य कीर्तनं न युक्तम्

इत्य् एतम् अर्थम्,

“11 वाक् तं विनाऽन्यं न स्तुयात् ”,

↩︎

That the prapanna will never utter the praise of others is declared in verses like the following:--

"The mouth will never sing the praise of any one other than the Lord.”

↩︎

Que la Prapanna nunca pronuncie los elogios de los demás se declara en versos como los siguientes:-

"La boca nunca cantará la alabanza de nadie más que el Señor".

↩︎

अन्यकीर्तनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै ’’वायवऩैयल्लदु वाऴ्त्तादु’’(मुदल् तिरुवन्दादि ११)↩︎

अन्यकीर्तनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै - भगवद्व्यतिरिक्तकीर्तनम् कूडादॆऩ्बदै, वायवऩैयल्लदु वाऴ्त्तादु इति । वागिन्द्रियम् नारायणऩै विट्टु वेऱॊरुवऩै वाऴ्त्तादु ऎऩ्ऱबडि। इदु मुदल् तिरुवन्दादि पदिऩोराम्बाट्टु,↩︎

“ 1 अभिधाने विरोधः"

इत्य्-आदिषु अनुजग्राह ।↩︎

and also in Tiruvoymozhi 3-9.↩︎

y también en Tiruvoymozhi 3-9.↩︎

’’सॊऩ्ऩाल् विरोधम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ३-९-१) इत्यादिगळिलेय् अरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

सॊऩ्ऩाल् विरोदमिति ।
इदु - प्रयोजनान्तरपरराय् कवि बाडुगिऱ उङ्गळै
इप्पडि कवि बाडादे कॊळ्ळुङ्गोळ् ऎऩ्गिऱविदु,
उङ्गळुक्कु विरोधम् आय्त् तलैक् कट्टुम् इद् ऎऩ्ऱ पडि। इन्दप्पाट्टिल् ’’ऎऩ्ऩाविलिऩ् कवियाऩ् ऒरुवरुक्कुम् कॊडुक्किलेऩ्’’ ऎऩ्ऱिरुप्पदाल् अन्यकीर्तनम् कूडादॆऩ्ऱु सॊल्लित्तायिऱ्ऱॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।
इदु मूऩ्ऱाम्बत्तु ऒऩ्बदाम् तिरुवाय्मॊऴि मुदल् पाट्टु।↩︎

अन्य-चिन्तनं न युक्तम् इत्य्-एतम् अर्थं

“18 चिन्ताया अन्यस्य कस्यचिद् विषये अप्रवृत्ति-रूपं स्वभावं
देव-नायको जानाति"

इति,↩︎

So also that the prapanna will never think of others is declared in the following passages :-

"My thoughts are never with any deity other than the Lord.
Bhagavān who helps the gods is aware of this."

↩︎

Entonces, también que la Prapanna nunca piense en los demás
se declara en los siguientes pasajes:-

"Mis pensamientos nunca están con ninguna deidad que no sea el Señor.
Bhagavān que ayuda a los dioses es consciente de esto ".

↩︎

अन्य-चिन्तनमागादॆऩ्ऩुमिडत्तै ’’सिन्दै मऱ्ऱॊऩ्ऱिऩ्ऱिऱत्तदल्लात् तऩ्मै तेवबिराऩऱियुम्’’(तिरुवाय्मॊऴि ७-१०-१०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अन्यचिन्तनमागा तॆऩ्ऩुमिडत्तै - भगवद्व्यतिरिक्त चिन्तनम् कूडादॆऩ्बदै, सिन्दै इति । इदु एऴाम्बत्तु पत्ताम् तिरुवाय्मॊऴि पत्ताम्बाट्टु। तिरुवाऱऩ् विळैयॊऴिय वेऱॊऩ्ऱिल् प्राप्यबुद्धियिल्लैयॆऩ्बदै सर्वेश्वरऩ् अऱियुमॆऩ्ऱबडि↩︎

आगन्तुक-देवा अन्ये सन्तीति
मन्-मनसि किञ्चिद् अपि न भावये"

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

and

"I will never think that there are other deities
that I want to attain
and that will come to me."

↩︎

y

"Nunca pensaré que hay otras deidades
que quiero alcanzar
Y eso vendrá a mí ".

↩︎

’’वरुदेवर् मऱ्ऱुळरॆऩ्ऱॆऩ् मऩत्तिऱैयुम् करुदे’’(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-२) ऩॆऩ्ऱुमरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

वरुदेवरित्यादि । इदु पॆरिय तिरुमॊऴि ऎट्टाम्बत्तु इरण्डाम् पाट्टु। प्रळयम् वन्द पोदाग उऩ् वयिऱ्ऱिले पोय् पुक्कु नी वॆळिनाडुगाण पुऱप्पट्टविट्टवाऱे नाऩ् आश्रयणीयऩॆऩ्ऱु वरुम् वेऱुबट्ट तेवदैगळै, उळरॆऩ्ऱु - इरुक्किऱार्गळॆऩ्ऱु, मऩत्तु - मऩदिल्, इऱैयुम् - ईषत्तुम्, अदावदु पूर्वपक्षत्वेनापि, करुदेऩ् - ऎण्णियऱियेऩ्।↩︎

पाञ्च-कालिक-साहायक-वृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस्-समाराधनादि-क्रमङ्गळिल् अनधिकृतर्क्कुम्
इक्-कालङ्गळ् ऎल्लात्तिलुम्

तङ्गळुक्कु योग्यम् आऩ नित्य-नैमित्तिकङ्गळालुम्,
सङ्कीर्तनादिगळालुम्,
समाराधनादि-योग्यर् आऩ परम-भागवतर्क्कु पर-तन्त्रर् आय्
यथाऽधिकारम् वल्ल तेवै सॆय्दुम्

इक्-कैङ्कर्यम् इऴवाद् ऒऴियल् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अर्थत्तै

‘‘आराधनानां सर्वेषां
विष्णोर् आराधनं परम् ।
तस्मात्परतरं प्रोक्तं
तदीयाराधनं परम्॥’’
(पाद्मोत्तरम् २९-८१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(विषयः7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’कुऩ्ऱम्(=गिरिम्) ऎडुत्त पिराऩ्-अडियारॊडुम्
ऒऩ्ऱि निऩ्ऱ शठकोपऩ् उरै(=वाक्) सॆयल्’’
(तिरुवाय्मॊऴि ७-४-११)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’(भगवन्तं) एत्तिय् इरुप्पारै वॆल्लुमे(=जयेत्) (भगवतान्→) मऱ्ऱ्-अवरैच् शाऱ्ऱिय्(=आश्रित्य) इरुप्पार् तवम्’’
(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि १८)

ऎऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

तुल्य-भोगः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक् कैङ्कर्यङ्गळै अनुष्ठित्त् उगप्पार्क्कुम्
इदु कण्ड् उगप्पार्क्कुम्,

जगद्-व्यापारम् पण्ण अधिकृतऩ् आऩ ईश्वरऩुक्कुम्,
मुक्तरुक्कुम् पोले

भोगम् एकरूपम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

९९‘‘धर्मश् श्रुतो वा दृष्टो वा
स्मृतो वा कथितो ऽपि वा ।
अनुमोदितो वा राजेन्द्र!
पुनाति पुरुषं सदा॥’’(4)
(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-३१)

ऎऩ्गिऱ पावनत्वम् बोले
भोग्यत्वमुम् एक-रूपम् आगक्
कुऱैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)27)

(विषयः28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

एषु समाराधनादि-क्रमेष्व् अनधिकृतैर् अपि
एषु सर्वेषु (कालेषु)

स्वार्हैर् नित्य-नैमित्तिकैः, संकीर्तनादिभिः,
समाराधनादि-योग्यानां परम-भागवतानां पर-तन्त्रतया
यथाऽधिकारं शक्य-सेवा-करणेन च
एतत् कैङ्कर्यम् अजहद्भिः स्थातुं शक्यम् ।↩︎

(Our ancient seers) have declared that even those who are not competent to perform this five-fold scheme of adoration
may not fail to render this service or kaiṅkarya,
if they will perform such compulsory and occasional rites as they are competent for,
if they sing the praise of the Lord and the like
and if they render service to such persons
as have the competency to perform that adoration
and as have exclusive devotion to the Lord in accordance with their competence
and in perfect dependence on them.↩︎

(Nuestros antiguos videntes) han declarado que incluso aquellos que no son competentes para realizar este esquema de adoración de cinco veces
puede no dejar de prestar este servicio o kaiṅkarya,
Si realizarán ritos tan obligatorios y ocasionales que son competentes por,
Si cantan el alabanza del Señor y lo similar
y si prestan servicio a las personas
que tienen la competencia para realizar esa adoración
y al igual que tienen la devoción exclusiva al Señor de acuerdo con su competencia
y en perfecta dependencia de ellos.↩︎

इस् समाराधनादिक्रमङ्गळिलनधिकृतर्क्कुमिक् कालङ्गळॆल्लात्तिलुम् तङ्गळुक्कु योग्यमाऩ नित्यनैमित्तिकङ्गळालुम्, सङ्कीर्तनादिगळालुम् समाराधनादियोग्यराऩबरमभागवतर्क्कु परतन्त्रराय् यथाधिकारम् वल्ल तेवै सॆय्दु मिक्कैङ्कर्यमिऴवादॊऴियलाम्।↩︎

‘‘जपस् तपस् तीर्थ-सेवा
प्रव्रज्या मन्त्र-साधनम् ।
देवताराधनञ् चेति
स्त्री-शूद्र-पतनानि षट्॥’’

ऎऩ्ऱु स्त्रीशूद्रादिगळुक्कु देवताराधनम् निषिद्धम् आयिरुप्पदाल्
स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठर्गळाऩ अवर्गळुक्कु समाराधनम् कूडादे?
अप्पडिये वार्द्धक्यादिशैकळिलुम् अदु शक्यमऩ्ऱे? इवर्गळुक्कु अच्छिद्रपाञ्चकालिककैङ्कर्यम् सिद्धिप्पदु ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इस्समाराधनादि क्रमङ्गळिलनधिकृतर्क्कुमित्यादिना । अनधिकृतर्क्कुम् - स्त्रीशूद्रादिगळुक्कुम्, अवर्गळुक्कुम् पाञ्चकालिककैङ्कर्यसिद्धिप्रकारत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इक्कालङ्गळॆल्लात्ति लुमित्यादिना । तङ्गळुक्कु योग्यमाऩ नित्यनैमित्तिगङ्गळालुम् सङ्कीर्तनादिगळालुमिति ।
उत्थान गुरुपरम्परानुसन्धान द्रमिडगाथानुसन्धान नित्यस्नान
नैमित्तिकग्रहणादिस्नान द्वादशोर्ध्वपुण्ड्रधारण
पुष्पाद्याहरण मालाकरण दीपारोपण भगवन्मिन्दिरमार्जन सङ्कीर्तनादिरूपङ्गळाऩ कर्मङ्गळालुम् ऎऩ्ऱबडि।(4)
सङ्कीर्तनादिगळ् ऒरुवरुक्कुम् निषिद्धङ्गळऩ्ऱिऱे।

समाराधनादियोग्यराऩ परमभागवतर्क्कु परतन्त्रराय् यथाधिकारम् वल्लदेवैसॆय्दु इति । इङ्गु यथाधिकारमॆऩ्ऱदाल् भागवतकैङ्कर्यमुम् तऩ् अधिकारत्तै मीऱिच् चॆय्यलागादॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। इक् कैङ्गर्यमिऴवादॊऴियलामिति । इप् पाञ्चकालिककैङ्कर्यत्तैय् इऴन्दु पोगादबडि यथाकथञ्चिदनुष्ठिक्कलामॆऩ्ऱबडि।↩︎

इममर्थम्,

‘‘आराधनानां सर्वेषां
विष्णोर् आराधनं परम् ।
तस्मात्परतरं प्रोक्तं
तदीयाराधनं परम्॥’’
(पाद्मोत्तरम् २९-८१)

इति,

[[२२९]]↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

And this may be seen in the following passages :-

“The adoration of Viṣṇu is superior to all other adorations.
The adoration of Viṣṇu's devotee,
which is different from it,
is said to be superior even to that ";

↩︎

Y esto se puede ver en los siguientes pasajes:-

“La adoración de Viṣṇu es superior a todas las demás adoraciones.
La adoración del devoto de Viṣṇu,
que es diferente de eso
se dice que es superior incluso para eso ";

↩︎

इव्वर्थत्तै ‘‘आराधनानां सर्वेषां विष्णोरा-राधनं परम् । तस्मात्परतरं प्रोक्तं तदीयाराधनं परम्’’(पाद्मोत्तरम् २९-८१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

भागवतर्गळ् विषयत्तिल् अत्यन्तपारतन्त्र्यत्ताल् सॆय्युम् कैङ्कर्यमे सर्वोत्कृष्टमागैयाल् अदऩाल् अभिगमनादिसिद्धियुण्डॆऩ्बदै ऎण्णि भागवताराधनत्तिऩ् सर्वोत्कृष्टतैयिल् प्रमाणङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । इव्वर्थत्तै - भगवदाराधनसिद्धिहेतुभूतोत्कर्षम् भागवताराधनत्तिल् उण्डॆऩ्गिऱ अर्थत्तै,↩︎

“16 पर्वतम् उद्धृतवत उपकारकस्य दासैः सहैकी भूय स्थितस्य शठकोपस्य वाग्-वृत्तौ”

इति↩︎

"Satagopan is ever in the company of the servants of Bhagavān
who saved Gokula with the hill (as an umbrella)"

↩︎

"Satagopan está en compañía de los sirvientes de Bhagavān
quien salvó a Gokula con la colina (como un paraguas) "

↩︎

’’कुऩ्ऱमॆडुत्त पिराऩडियारॊडुमॊऩ्ऱि निऩ्ऱ सडगोबऩुरैसॆयल्’’(तिरुवाय्मॊऴि ७-४-११) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

कुऩ्ऱमित्यादि । गोवर्द्धनपर्वतत्तैयॆडुत्तु गोगोपर्गळुक्कु उपकारकऩाऩ कण्णऩुडैय, अडियारॊडु - दासर्गळाऩ भागवतर्गळोडु, ऒऩ्ऱि निऩ्ऱ सडगोबऩ् - कैङ्कर्यकरणत्तिल् एकीभवित्तुनिऩ्ऱ सडगोबऩ्, एऴाम् पत्तु नाऩ्गाम् तिरुवाय्मॊऴि पदिऩोराम्बाट्टु।↩︎

'(भगवन्तं) स्तुवतो जयेत्
भागवतान् आश्रित्य वर्तमानानां तपः'

इति चानुजगृहुः ।↩︎

and

"The tapas of those who are attached to the devotees of the Lord
will surpass that of (even) those who sing the praise of the Lord."

↩︎

y

"Las tapas de los que están unidos a los devotos del Señor superará el de (incluso) a quienes cantan el alabanza del Señor ".

↩︎

’’एत्तियिरुप्पारै वॆल्लुमे मऱ्ऱवरैच् चाऱ्ऱियिरुप्पार् तव’’(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि १८) मॆऩ्ऱु मरुळिच्चॆय्दार्गळ्।↩︎

एत्तीति । नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि पदिऩॆट्टाम्बाट्टु, एत्तियिरुप्पारै - भगवाऩै स्तोत्रम्बण्णियिरुप्पारै वॆल्लुम् - वॆऩ्ऱिरुक्कुम्, अतिशयित्तिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि। मऱ्ऱवरै - भगवद्व्य-तिरिक्तर्गळाऩ भागवतरै, साऱ्ऱियिरुप्पार् - आराधित्तिरुप्पार्, तवम् - तबस्, भग-वाऩै स्तोत्तरित्तिरुप्पारैयुम् भागवतरैप्पूजित्तिरुप्पारुडैय तबस्साऩदु
(पुण्यमाऩदु) जयिक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इमानि कैङ्कर्याण्य् अनुष्ठाय प्रीयमाणानाम्,
इमानि दृष्ट्वा प्रीयमाणानां च
जगद्-व्यापाराधिकृतस्येश्वरस्य मुक्तानाम् इव च भोग एकरूपः ।↩︎

The joy of those who render this service
and of those who look with delight on this service rendered by them
is of the same nature as that of Iśvara,
who alone is competent to rule over the affairs of the world (jagad vyāpāra)
and of those who have already attained mukti
and merely look on.↩︎

La alegría de aquellos que prestan este servicio
y de aquellos que miran con deleite a este servicio prestado por ellos
es de la misma naturaleza que la de Iśvara,
quien solo es competente para gobernar sobre los asuntos del mundo (Jagad Vyāpāra)
y de los que ya han alcanzado mukti
Y simplemente mira.↩︎

इक् कैङ्कर्यङ्गळै अनुष्ठित्तुगप्पार्क्कुमिदुगण्डुगप्पार्क्कुम्, जगद्व्यापारम् पण्ण अधिकृतऩाऩ ईश्वरऩुक्कुम् मुक्तरुक्कुम् पोले भोगमेकरूपम्।↩︎

इप्पडि अभिगमनादिकैङ्कर्यङ्गळै अनुष्ठिप्पवर्गळुक्कुप्पोले इव्वनुष्ठानोपकारकर्गळुक्कुम् फलम् एकरूपमॆऩ्ऱु सॊल्लि इक्कैङ्कर्यङ्गळै अनुष्ठित्तु उगप्पार्क्कुम्, अव्वनुष्ठानत्तैक् कण्डुगप्पार्क्कुम् आनन्दमेकरूपमॆऩ्गिऱार् इक् कैङ्कर्यङ्गळै इत्यादिना । अनुष्ठित्तुगप्पार्क्कुम् अदैक्कण्डुगप्पार्क्कुम् आनन्दम् एकरूपमाग इरुक्कुमो वॆऩ्ऩ? इरुक्कुमॆऩ्बदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् जगद्व्यापारमित्यादिना ।↩︎

९९‘‘धर्मश् श्रुतो वा दृष्टो वा
स्मृतो वा कथितो ऽपि वा ।
अनुमोदितो वा राजेन्द्र!
पुनाति पुरुषं सदा॥’’(4)
(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-३१)

इत्य्-उक्तस्य पावनत्वस्येव
भोग्यत्वस्याप्यैकरूप्ये न दोषः ।↩︎

धर्मः, अनुमोदनम्, स्मरणम्, दर्शनम्, कथनम्↩︎

There is nothing inappropriate in this joy being the same
in the case of those who perform the service
and of those who look on it with delight,
for it is just like the purifying influence described in the following śloka :-

"To hear of the performance of dharma ( done by others),
to see it, to think of it, to speak of it and to find delight in it -
all these, O best of kings, purify always the person doing so."

↩︎

No hay nada inapropiado en esta alegría ser la misma
En el caso de quienes realizan el servicio
y de los que lo miran con deleite

Porque es como la influencia purificadora descrita en el siguiente Śloka:-

"Escuchar sobre el rendimiento de Dharma (hecho por otros),
verlo, pensar en ello, hablar de ello y encontrar deleite en él -
Todo esto, oh lo mejor de los reyes, purifica siempre a la persona que lo hace ".

↩︎

९९‘‘धर्मश्श्रुतो वा दृष्टो वा स्मृतो वा कथितोऽपि वा । अनुमोदितो वा राजेन्द्र! पुनाति पुरुषं सदा’’(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-३१) ऎऩ्गिऱ पावनत्वम्बोले भोग्यत्वमुमेकरूपमागक् कुऱैयिल्लै।↩︎

शास्त्रवश्यतैयिल्लाद मोक्षदशैयिल् भोगमेकरूपमायिरुक्कलामॆऩ्ऱु प्रमाणबलत्ताले ऒप्पुक्कॊण्डालुम् संसारदशैयिल् कैङ्कर्यम् पण्णुगिऱवऩुक्कुम् अदैप् पार्त्तुगक्किऱवऩुक्कुम् आनन्दमेकरूपमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् धर्मः श्रुतो वेत्यादिना । इन्द श्लोकत्तिल् धर्मानुष्ठातृविषयत्तिलुम्, इदैक् केट्पवऩ् मुदलाऩोर् विषयत्तिलुम् पावनत्वम् एकरूपमॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुन्दालुम् भोगमेकरूपमागुमोवॆऩ्ऩ? तुल्यन्यायत्ताले अदुवुम् एकरूपमागलामॆऩ्गिऱार् पावनत्वम् पोले भोग्यत्वमुम् एकरूपमागक् कुऱैयिल्लै इति । अनुष्ठानत्तालुण्डाऩ स्वामियिऩुडैय प्रीतिक्कुत् तुल्यमागवे इतरऩुडैय धर्मत्तै उगप्पोडु दर्शनम् पण्णिऩालुम् स्वामिप्रीतियुण्डागुमागैयाल् धर्म विशेष्येकैकविधप्रीतिहेतुत्वबुद्ध्या अनुष्ठातृश्रोत्रोः एकविधानन्दम् उण्डागलामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

यथा-शक्ति-स्मरणम्

अष्टाक्षर-विकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये

१००‘‘तस्मात् स-प्रणवं शूद्रो
मन्नामानि न कीर्तयेत्।’’
(भारतम् आश्वमेधिकम् ११८-१४)

ऎऩ्ऱु महाभारतत्तिलुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अष्टाक्षर-जपस् स्त्रीणां
प्रकृत्यैव विधीयते ।
न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि
नाप्य् अन्य-विधयस् तथा ॥
स्त्रीणान्तु शूद्राजातीनां
मन्त्र-मात्रोक्तिर् इष्यते।’’
(नारदीय-कल्पः)

ऎऩ्ऱु नारदीयादिगळिलुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नमो नारायणेत्य् उक्त्वा
श्वपाकः पुनर् आगमत्।’’
(वराहपुराणम् १३९-५३)

ऎऩ्ऱु श्रीवराह पुराणत्तिलुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’वायिऩाल् "नमो नारणाव्" ऎऩ्ऱु
मत्तगत्त्(=मस्तकस्य) इडैक्(=मध्ये) कैगळैक् कूप्पिय् (प्रेतो न प्रत्यायाति) ’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’नामञ् जॊल्लिल्
नमो नारायणमेय्’’
(पॆरिय तिरुमॊऴि ६-१०-१)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-मन्त्रम् आगिऱ ऎट्टुक्-कण्ण्(=बन्ध) आऩ करुम्बिले
वेर्-पऱ्ऱुन् तलैय्-आडैयुङ्(=कम्पमान-शिरोऽपि) गऴिन्दाल्
नडुव् उळ्ळ अंशं सर्वोपजीव्यम् आगिऱाप् पोले

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

शास्त्र-विरोधो न

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्ति-निष्ठर् ऎल्लार्क्कुम्
सर्व-कालत्तिलुम् भगवद्-अनुस्मरण-रसत्तुक्कुम् विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स-परिकरम् आऩ विलक्षण-भक्ति-योगम् आगिल् इऱे
सिलर्क्कु विरोधम् उळ्ळदु।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

न प्रपत्ति-विरोधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्षण-मात्र साध्यम् आऩ प्रपदनम्
सिद्धम् आऩव् अळविलुम्

‘‘द्वयम् अर्थानुसन्धानेन सह सदैवं वक्ता’’ (शरणागति-गद्यम्)

ऎऩ्ऱु शरण्यऩ् अरुळिच् चॆय्दाऩ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

‘‘ध्येयो नारायणस् सदा’’

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्
यथाऽधिकारं सिलर्क्कु उपायम् आगवुम्
सिलर्क्कु फलम् आगवुङ् गॊळ्ळुगैयाल्
इदु स्व-तन्त्र-प्रपत्तिक्कु विरुद्धम् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

स्वतन्त्र-प्रपत्ति-विरोधो न

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रपत्ति अङ्गम् आऩ वेषत्तै
भाष्यादिगळिले उदाहरित्त् अरुळिऩार्,
स्वतन्त्रम् आऩ वेषत्तै गद्यत्तिलेय् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

तथैव,

१००‘‘तस्मात् स-प्रणवं शूद्रो
मन्नामानि न कीर्तयेत्।’’
(भारतम् आश्वमेधिकम् ११८-१४)

इति महाभारते,↩︎

So also it is said in the Mahābhārata :-

"Therefore a Śūdra should not utter my names with the praṇava (the syllable Om)",

↩︎

Entonces también se dice en el Mahābhārata:-

"Por lo tanto, un śūdra no debería pronunciar mis nombres con la praṇava (la sílaba om)",

↩︎

अप्पडिये १००‘‘तस्मात्सप्रणवं शूद्रो मन्नामानि न कीर्तयेत्’’(भारतम् आश्वमेधिकम् ११८-१४) ऎऩ्ऱु महाभारतत्तिलुम्,↩︎

इप्पडि सर्वरुक्कुम् पूजासिद्धिप्रकारत्तैच् चॊल्लि सर्वोपजीव्यमाऩ प्रणवचतुर्थियिल्लाद मूलमन्त्रत्ताले सर्वरुक्कुम् स्वाध्यायसिद्धिपोले ऎल्ला प्रपन्नर्गळुक्कुम् सर्वकालत्तिलुम् फलरूपमाऩ भगवदनुस्मरणात्मकयोगत्तिऱ्कु अधिकारमुण्डॆऩ्गिऱार् अप्पडिये तस्मात्सप्रणवमित्यादिना । इदु भारतम् आश्वमेधिकपर्वम् नूऱ्ऱुप्पदिऩॆट्टावदु अद्ध्यायम् पदिऩाऩ्गावदु श्लोकम्।↩︎

‘‘अष्टाक्षर-जपस् स्त्रीणां
प्रकृत्यैव विधीयते ।
न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि
नाप्य् अन्य-विधयस् तथा ॥
स्त्रीणान्तु शूद्राजातीनां
मन्त्र-मात्रोक्तिर् इष्यते।’’
(नारदीय-कल्पः)

इति नारदीयादिषु,↩︎

and in the Nāradiyakalpa

"The japa of the ashtakṣara has been prescribed, for women and for Śūdras
to be performed without the dative suffix thus:- (namo nārāyaṇa)."
Similarly there are no rules for them about the svara, about praṇava and about touching the limbs (aṅganyāsa ).
It is declared in the śāstras that for women and for Śūdras,
japa consists in the mere utterance of the mantra (without them)".

↩︎

y en el nāradiya-kalpa

"El japa del ashtakṣara ha sido prescrito para las mujeres y para Śūdras
para ser realizado sin el sufijo dativo así:- (namo nārāyaṇa) ".
Del mismo modo, no hay reglas para ellos sobre el svara, sobre praṇava y sobre tocar las extremidades (aṅganyāsa).
Se declara en los Śāstras que para las mujeres y para Śūdras,
Japa consiste en la mera expresión del mantra (sin ellos) ".

↩︎

‘‘अष्टाक्षरजपस्स्त्रीणां प्रकृत्यैव विधीयते । न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि नाप्यन्यविधयस्तथा ॥ स्त्रीणान्तु शूद्राजातीनां मन्त्रमात्रोक्तिरिष्यते।’’(नारदीय-कल्पः)ऎऩ्ऱु नारदीयादिगळिलुम्↩︎

अष्टाक्षरजपस्त्रीणामिति । इदु नारदीयकल्पम्। प्रकृत्यैव – प्रणवं विना सप्ताक्षरमात्रेण, विधीयते – उपदेश्यतया जप्यतया च विधीयते, न स्वरः – उदात्तादिस्वरो नोपदेश्यः, न जप्यश्चेत्यर्थः । अङ्गानि – अङ्गन्यासकरन्यासरूपाङ्गानि, नेत्यनुषज्यते । अन्यविधयः – होमतर्पणपुष्पाञ्जलिप्रदानपुरश्चरणादयः ।↩︎

‘‘नमो नारायणेत्य् उक्त्वा
श्वपाकः पुनर् आगमत्।’’
(वराहपुराणम् १३९-५३)

इति श्री-वराह-पुराणे,↩︎

In the Varāhapurāṇam, it is said,

“The man born of the caste of those who eat dog's flesh
woke up as soon as the day dawned,
finished his observance which consisted in singing the praise of Bhagavān
and returned after uttering the mantra "Namo Nārāyaṇa".

↩︎

En el varāhapurāṇam, se dice que

“El hombre nacido de la casta de los que comen carne de perro
se desperté tan pronto como amaneció el día,
Terminó su observancia que consistía en cantar los elogios de Bhagavān
y regresó después de pronunciar el mantra "namo nārāyaṇa".

↩︎

‘‘नमो नारायणेत्युक्त्वा श्वपाकः पुनरागमत्’’(वराहपुराणम् १३९-५३) ऎऩ्ऱु श्रीवराह पुराणत्तिलुम्,↩︎

नमो नारायणेत्युक्त्वेति ‘‘मूलमन्त्रं समुच्चार्य श्वपाकः पुनरागमत्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् ‘‘नमो नारायणेत्युक्त्वा’’ ऎऩ्ऱु इतिकारम् पण्णि सॊल्लियिरुप्पदाल् नम्बाडुवाऩुडैय मन्त्रोच्चारणम् प्रणवचतुर्थीरहितमॆऩ्ऱे एऱ्पडुवदाल् तादृशर्गळुक्कु प्रणवचतुर्थीसहितमन्त्रोच्चारणत्तिल् अधिकारमिल्लैयॆऩ्ऱु सिद्धम्।↩︎

"17 वाचा नमो नारायणेत्य् उक्त्वा
मस्तक-मध्ये हस्ताभ्याम् अञ्जलिं बद्ध्वा (प्रेतो न प्रत्यायाति)"

इति,↩︎

So also we find the following :-

" If a man goes to Vaikuṇṭha uttering the mūlamantra, 'Namo Nārana'
with his hands folded in reverence over his head,
he will never return to the world of saṁsāra" etc ,

↩︎

Entonces también encontramos lo siguiente:-

"Si un hombre va a Vaikuṇṭha pronunciando el mūlamantra, 'namo nārana'
con las manos dobladas en reverencia sobre su cabeza
Nunca volverá al mundo de Saṁsāra ", etc.

↩︎

’’वायिऩाल् नमो नारणावॆऩ्ऱु मत्तगत्तिडैक् कैगळैक् कूप्पिय्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-५-२) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

वायिऩालिति । तमिऴिल् नारणशब्दम् नारायणशब्द पर्यायम्। ऎट्टुक्कण्णाऩ करुम्बिले - कण् - कणुवु, अदावदु पर्वम्। वेर्प् पऱ्ऱु - मूलभागम्, तलैयाडै - अग्रभागम्, इङ्गु शूद्रादिगळुक्कु प्रणवम् कूडा तॆऩ्बदिल् प्रमाणम् महाभारतवचनम्। स्वरादिराहित्ये प्रमाणम् नारदीयवचनम्। प्रणवचतुर्थीरहितमन्त्रत्तिल् सर्वरुक्कुमधिकारमुण्डॆऩ्बदिल् प्रमाणम् वराहवचनम्। सर्वप्रकारोच्चारणत्तिऱ्कुम् फल-प्रतिपादकम् वायिऩालित्यादि पासुरम्।↩︎

“18 नामोच्चारणे - नमो नारायण इत्य् एव"

इति चोक्तरीत्या↩︎

and

If one is to utter the name of Bhagavān,
one should say "namo Narana".

↩︎

y

Si uno es pronunciar el nombre de Bhagavān,
Uno debería decir "Namo Narana".

↩︎

’’नामञ्जॊल्लिल् नमो नारायणमेय्’’ (पॆरिय तिरुमॊऴि ६-१०-१) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

श्री-मन्त्र-रूपे ऽष्ट-पर्वणि इक्षु-दण्डे
मूलाग्र-भागयोस् त्यागे
मध्य-स्थांशस्य सर्वोपजीव्यत्ववत्↩︎

The middle of the sugarcane (i.e.) aṣṭākṣara with eight joints becomes suitable to everyone,
if the root and the top (i.e.) the first and the last syllable are cut off.↩︎

El medio de la caña de azúcar (es decir) aṣṭākṣara con ocho articulaciones
se vuelve adecuada para todos,
Si la raíz y la parte superior (es decir) se cortan la primera y la última sílaba.↩︎

तिरुमन्त्रमागिऱ ऎट्टुक्कण्णाऩ करुम्बिले वेर्बऱ्ऱुन् दलैयाडैयुङ् गऴिन्दाल् नडुवुळ्ळ अंशम् सर्वोपजीव्यमागिऱाप्पोले↩︎

सर्वोपजीव्यमागिऱाप्पोले इति । इदु दृष्टान्तकथनम्।↩︎

प्रपत्ति-निष्ठानां सर्वेषां
(योग-रूप-ध्यानायोगेऽपि ) सर्व-कालेऽपि
भगवद्-अनुस्मरणस्य न विरोधः ।↩︎

So also there is nothing inappropriate in all prapannas enjoying the delight (rasa) of thinking of Bhagavān at any time whatever.↩︎

Entonces, tampoco hay nada inapropiado en todas las Prapannas que disfrutan del deleite (rasa) de pensar en Bhagavān en cualquier momento.↩︎

प्रपत्तिनिष्ठरॆल्लार्क्कुम् सर्वकालत्तिलुम् भगवदनुस्मरणरसत्तुक्कुम् विरोधमिल्लै।↩︎

सर्वकालत्तिलुम् भगवदनुस्मरणरसत्तुक्कुम् - ‘‘ध्येयो नारायणस्सदा’’ ऎऩ्ऱु विहितमाऩ फलरूपभगवदनुस्मरणत्तिऱ्कुम्, विरोधमिल्लै इति । योगकालत्तिल् विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱबडि। मूलमन्त्रम् प्रणवरहितमाऩबोदु ऎप्पडि सर्वयोग्यमागिऱदो अप्पडिये परिकररहितमाऩ फलरूपध्यानयोगम् स्वतन्त्र प्रपत्तिनिष्ठरॆल्लारुक्कुम् योग्यमागुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

स-परिकर-विलक्षण--भक्ति-योग-रूपत्वे हि
केषाञ्चिद् विरोधः संभवी ।↩︎

It is only for bhakti yoga,
which has its aṅgas or accessories
and which is different from prapatti,
that some are not competent.↩︎

Es solo para bhakti yoga, que tiene sus AṅGA o accesorios
y que es diferente de Prapatti,
que algunos no son competentes.↩︎

सपरिकरमाऩ विलक्षणभक्तियोगमागिलिऱे सिलर्क्कु विरोधमुळ्ळदु।↩︎

साधनभक्तियिल् सिलर्क्कु विरुद्धांशत्तै उपपादिक्किऱार् सपरिकरमाऩ विलक्षणेत्यादिना । परिकरम् - यज्ञादि, वैलक्षण्यं – नैरन्तर्यादि,↩︎

क्षण-मात्र-साध्यस्य प्रपदनस्य सिद्धत्वेऽपि,

"द्वयम् अर्थानुसन्धानेन सह
सदैव वक्ता"

इति शरण्यो ऽनुजग्राह किल ।↩︎

Even though prapatti becomes perfect
by the rite which lasts only for a moment
(we are taught) thus by the Saviour:

"Always utter the dvaya with the thought of its meaning (in your mind)".

↩︎

Aunque Prapatti se vuelve perfecto
por el rito que dura solo por un momento
(Nos enseñan) por el Salvador:

"Siempre pronuncie el dvaya con la idea de su significado (en tu mente)".

↩︎

क्षणमात्र साध्यमाऩ प्रपदनम् सिद्धमाऩवळविलुम् ‘‘द्वयमर्थानुसन्धानेन सह सदैवं वक्ता’’(शरणागति-गद्यम्)ऎऩ्ऱु शरण्यऩरुळिच्चॆय्दाऩिऱे।↩︎

स्वतन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठऩ् सॆय्युम् इव्व् अनुसन्धानम् उपायमऩ्ऱु,
किन्तु फलमॆऩ्बदिल् भगवदुक्तियुम् प्रमाणमॆऩ्गिऱार् क्षणमात्रसाध्यमाऩ प्रपदनम् सिद्धमाऩव् अळविलुम् इत्यादिना ।

‘‘अनन्य शरणस् त्वत्-पादारविन्द-युगलं शरणमहं प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलेयेप्रपदनम् सिद्धमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।

द्वयमर्थानुसन्धानेन सह सदैवं वक्तेति । ‘‘अर्थानुसन्धानेन सह सदैवं वक्ता’’ ऎऩ्बदाल् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कुम् सर्वदा भगवदनुसन्धानम् सॊल्लित्तायिऱ्ऱु।↩︎

अतः,

"ध्येयो नारायणः सदा"

इत्य्-उक्तस्यापि यथाऽधिकारं कैश्चिद् उपायतया
कैश्चित् फलतया च स्वी-कृतत्वाद्
इदं न स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-विरुद्धम् ।↩︎

Therefore the command

"Nārāyaṇa is to be meditated on always"

should be taken as an upāya for some (viz. those who adopt bhakti)
and as the fruit for others, (namely prapannas).
Thus the command is in no way opposed to prapatti
adopted as a direct and independent means.↩︎

Por lo tanto el comando

"Nārāyaṇa se debe meditar siempre"

Debe tomarse como un upāya para algunos (a saber. Aquellos que adoptan bhakti)
y como fruta para otros, (a saber, Prapannas).
Por lo tanto, el comando no se opone de ninguna manera a Prapatti
adoptado como un medio directo e independiente.↩︎

आगैयाल् ‘‘ध्येयो नारायणस्सदा’’ ऎऩ्ऱदुवुम् यथाधिकारम् सिलर्क्कु उपायमागवुम् सिलर्क्कु फलमागवुङ् गॊळ्ळुगैयालिदु स्वतन्त्रप्रपत्तिक्कु विरुद्धमऩ्ऱु।↩︎

परम-प्रकृतार्थत्तै उपसंहरिक्किऱार् आगैयालिति ।
आगैयाल् - अभिगमनादिगळैप् पोले ध्यानमुम् फलरूपमागैयालॆऩ्ऱबडि।
इदु स्वतन्त्र--प्रपत्तिक्कु विरुद्धम् अऩ्ऱु इति ।

इदु - ‘‘ध्येयो नारायणस् सदा’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩव् इदु,↩︎

अस्याः प्रपत्तेर् अङ्गत्व-रूपं वेषं
भाष्यादिषूदाजहार,
स्वातन्त्र्य-वेषं गद्येऽनुजग्राह ।↩︎

Śrī Rāmānuja has explained in such treatises as Śrī Bhāṣya
how prapatti is an aṅga to bhakti or upāsana.
In the Gadya he explains how prapatti can also be an independent and direct means.↩︎

Śrī Rāmānuja ha explicado en tratados como Śrī Bhāṣya
Cómo Prapatti es un AṅGA a Bhakti o Upāsana.
En el Gadya explica cómo Prapatti también puede ser un medio independiente y directo.↩︎

इप्प्रपत्ति अङ्गमाऩ वेषत्तै भाष्यादिगळिले उदाहरित्तरुळिऩार्,
स्वतन्त्रमाऩ वेषत्तै गद्यत्तिले यरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

इप्पडि स्वतन्त्र-प्रपत्तिय् ऎऩ्बदु ऒऩ्ऱ् उण्ड् आगिल्
गीता-भाष्यत्तिल् चरम-श्लोक-व्याख्यानावसरत्तिल् शरण-वरणत्तै
अङ्ग-प्रपत्ति-परम् आगच् चॊल्लुवाऩ् एऩ्

ऎऩ्ऩव् अरुळिच् चॆय्गिऱार्

इप्प्रपत्ति अङ्गमाऩ वेषत्तै भाष्यादिगळिले उदाहरित्तरुळिऩार्। स्वतन्त्रमाऩ वेषत्तै गद्यत्तिले यरुळिच् चॆय्दार्

इति ।
गीतैयिल् साधनभक्तियोगप्रस्तावम् नडन्दु वरुवदालुम्,
मुऩ् श्लोकत्तिल्

‘‘मन्मना भव मद्भक्तो
मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि सत्यन्ते
प्रतिजाने प्रियोऽसि मे ॥’’

ऎऩ्ऱु भक्तियोगम् सॊल्लप्पट्ट बडियालुम्
प्रकरणानुरोधेन सर्वफलसाधनमाऩ प्रपत्तियै भक्तिक्कु साधनमाग उदाहरित्तार्।(4)
अदऩाल्

प्रपत्तिक्कु स्वातन्त्र्येण मोक्षसाधनत्वम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱु भाष्यकाररुक्कु अभिप्रेतम् अऩ्ऱु।
आगैयालेये स्वतन्त्रमाऩ वेषत्तै अदावदु स्वातन्त्र्येण मोक्षसाधनत्वत्तै गद्यत्तिले यरुळिच्चॆय्दारागैयाल् श्रीभाष्यकाररुक्कु उभयमुम् अदावदु अङ्गत्वमुम् स्वतन्त्रत्वमुम् तत्तत्प्रकरणानुरोधेन अभिप्रेतमागैयाल् ऒरु विधविरोधमुमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१० प्रपत्त्याऽपि कर्म-क्षयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘क्लेशानाञ् च क्षय-करं
योगाद् अन्यन् न विद्यते।’’
(विष्णुपुराणम् ६-७-२५)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न कर्मणां क्षयो भूप!
जन्मनाम् अयुतैर् अपि ।
ऋते योगात् कर्म-कक्षं(=तृणं)
योगाग्निः क्षपयेत् परम्॥’’
(विष्णु-धर्मः १०२-४)

इत्य्-आदिगळुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-विधि-बलत्ताले
अधिकार्य्-अन्तर-विषयङ्गळ् आगक् कडवऩ।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

‘‘क्लेशानाञ् च क्षय-करं
योगाद् अन्यन् न विद्यते।’’
(विष्णुपुराणम् ६-७-२५)

↩︎

It is true we find the following :-

"There is nothing other than yoga
which can destroy such evil traits as ignorance (avidyā) (and conceit)”

↩︎

Es cierto que encontramos lo siguiente:-

"No hay nada más que yoga
que puede destruir rasgos tan malvados como la ignorancia (avidyā) (y la presunción) "

↩︎

‘‘क्लेशानाञ्च क्षयकरं योगादन्यन्न विद्यते’’(विष्णुपुराणम् ६-७-२५)↩︎

इप्पडि स्वतन्त्रप्रपत्ति सर्वकर्मक्षयपूर्वकं मोक्षजनकमॆऩ्ऱाल् साधनभक्ति व्यतिरिक्तत्तिऱ्कु क्लेशादिनाशकत्वमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनङ्गळुक्कु गति यॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् क्लेशानाञ्च क्षयकरमित्यादिना ।↩︎

‘‘न कर्मणां क्षयो भूप!
जन्मनाम् अयुतैर् अपि ।
ऋते योगात् कर्म-कक्षं(=तृणं)
योगाग्निः क्षपयेत् परम्॥’’
(विष्णु-धर्मः १०२-४)

इत्य्-आदीन्य् अपि↩︎

and,

“Past karmas cannot be destroyed
even in ten thousand births without yoga.
Only the fire of yoga can consume away
the dry grass of karma."

↩︎

y,

“El pasado karmas no puede ser destruido
Incluso en diez mil nacimientos sin yoga.
Solo el fuego del yoga puede consumir
La hierba seca del karma ".

↩︎

‘‘न कर्मणां क्षयो भूप! जन्मनामयुतैरपि । ऋते योगात्कर्मकक्षं योगाग्निः क्षपयेत्परम्॥’’(विष्णु-धर्मः १०२-४) इत्यादिगळुम्↩︎

भक्तियोगत्तैक्काट्टिलुम् वेऱुबट्ट मोक्षप्रदमाऩ उपायमिल्लैयॆऩ्बदु वचनार्थम्। न कर्मणामित्यादि । भक्तियोगत्तै विट्टु जन्मायुतङ्गळालुम् कर्मक्षयमुण्डागादु। भक्तियोगमागिऱ अङ्गिये कर्मसमूहत्तै नाशम् सॆय्युमॆऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-विधि-बलाद्
अधिकार्य्-अन्तर-विषयाणि स्युः ।↩︎

But since prapatti has been enjoined as a direct and independent means,
on the strength of that ordinance,
the passages cited above (on yoga) should be considered as applicable
only to those others who are competent for them.↩︎

Pero dado que Prapatti ha sido ordenado como un medio directo e independiente,
sobre la fuerza de esa ordenanza,
Los pasajes citados anteriormente (en yoga) deben considerarse como aplicables
Solo para aquellos otros que son competentes para ellos.↩︎

स्वतन्त्रप्रपत्तिविधिबलत्ताले अधिकार्यन्तरविषयङ्गळागक् कडवऩ।↩︎

इव्वचनङ्गळ्

‘‘शरणं त्वां प्रपन्ना ये’’,

‘‘यद् येन काम-कामेने’’त्यादि-भक्ति-योगं विना स्वतन्त्र-प्रपत्तिक्कु मोक्ष-कारणत्व-प्रतिपादक-वचन-बलत्ताले
शक्ताधिकारिविषयङ्गळॆऩ्ऱु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्रप्रपत्तिविधिबलत्ताले अधिकार्यन्तरविषयङ्गळागक् कडवऩ इति ।↩︎

११ उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि साध्योपाय-विषयम् आग
मऱ्ऱुम् पिऱक्कुङ् कलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम्
निक्षेपरक्षैयिले कण्डु कॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इस् साध्योपायम्
इङ्गु शेधितम् आऩ कट्टळैयिले
रहस्य-त्रयत्तिल् यथा-स्थानम् अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

"वरिक्किऩ्ऱनन् परन् यावरैय् …" (←'यम् एवैष वृणुते…') ऎन्नु मऱैय् अदनिल्,
(अर्थतः) वि(व)रिक्किऩ्ऱदुङ् गुऱिय् ऒऩ्ऱाल् विऩैयरैय्(=कर्मवतः); आदलि(न्) नाम्
उरैक्किऩ्ऱ(=उक्त) नऩ्-नॆऱिय्(=मार्ग) ओरुम्(=निश्चित) बडिगळिल् ओर्न्द्(=निश्चित्य), उलगम्
(ध)तरिक्किऩ्ऱ तारकनार् तगवाऱ्‌(ल्=कृपया) +(ध)तरिक्किऩ्ऱनमे. ( 35 )

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम् (त॰प॰)14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

तत्-तद्-धैतुक-हेतुके (कथने) कृत-धियस् तर्केन्द्र-जाल-क्रमे
बिभ्राणाः कथक-प्रधान-गणने निष्ठां कनिष्ठाश्रयाम् ।
अध्यात्म-श्रुति-संप्रदाय-कतकैर्(=जल-शोधक-बीजैः) अद्धा विशुद्धाशयास्
सिद्धोपाय-वशी-क्रियाम् (अत्रोक्त-रीत्या→) इति हि नस् साध्यां समध्यापयन् ॥ ५४ ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम् (सं॰प॰)19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे साध्योपायशोधनाधिकारः चतुर्विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(नीलमेघः (सं)21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

इत्थं साध्योपाय-विषये जायमानानाम् अन्येषाम् अपि व्यामोहानां परिहारो
निक्षेप-रक्षायां द्रष्टव्यः।↩︎

Similarly answers to other misconceptions that might arise in regard to sādhyopāya (bhakti and prapatti)
may be found in Nikṣepa rakṣa.↩︎

De manera similar, responde a otros conceptos erróneos
que pueden surgir con respecto a Sādhyopāya (Bhakti y Prapatti)
se puede encontrar en Nikṣepa rakṣa.↩︎

इप्पडि साध्योपायविषयमागमऱ्ऱुम् पिऱक्कुङ् गलक्कङ्गळुक्कुप् परिहारम् निक्षेपरक्षैयिले कण्डु कॊळ्वदु।↩︎

इप्पडि इव्वधिकारत्तिल् शोधितमाऩ वळवाले स्वतन्त्रप्रपत्ति विषयत्तिल् प्रपत्तिस्वरूपमे दुर्निरूपमॆऩ्ऱुम्, मानसवाचिककायिकरूपङ्गळाऩ प्रपत्तिकळुक्कु अनुगतलक्षणम् घटियातॆऩ्ऱुम्, इदु अननुष्ठानपराहतमॆऩ्ऱुम् सम्प्रदायविरुद्धमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱ वादिगळुडैय आक्षेपङ्गळुक्कुप् परिहारम् सॊल्लप्पडविल्लैये यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि साध्योपायविषयमाग इत्यादिना । निक्षेपरक्षैयिले कण्डुगॊळ्वदु इति । निक्षेपरक्षैयिले सिद्धान्तकथनावसरत्तिल् प्रायशः वादिगळुडैय आक्षेपत्तिऱ्कु समाधानम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदाल् अङ्गेये कण्डुगॊळ्वदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अयं साध्योपायोऽत्र शोधित-रीत्या
रहस्य-त्रये यथा-स्थानम् अनुसंधेयः ॥↩︎

Sādhyopāya as clarified in this chapter
should be borne in mind in regard to the three mysteries (mantras) in the appropriate place.↩︎

Sādhyopāya como se aclara en este capítulo
debe tenerse en cuenta con respecto a los tres misterios (mantras) en el lugar apropiado.↩︎

इस् साध्योपायम् इङ्गु शेधितमाऩ कट्टळैयिले रहस्यत्रयत्तिल् यथास्थानमनुसन्धेयम्।↩︎

आऩाल् इङ्गु इव्वळवु शोधनत्तिऱ्कु प्रयोजनमॆऩ् ऎऩ्ऩ? शोधितप्रकारत्ताले रहस्यत्रयत्तिल् नमःपदादिगळिल् अनुसन्धानमे प्रयोजनमॆऩ्गिऱर् इस्साध्योपायमित्यादिना ।↩︎

12 'वृणुते परो यम् इति ('यम् एवैष वृणुते') इति वेदे
प्रकाश्यमानम् अपि पापिनः व्याजेन केनचित्

इत्य् अतो वयं
प्रोक्तस्य सन्मार्गस्य विचारण-प्रकारेषु विचारं विधाय
लोक-धारकस्य तारकस्य कृपया धृता भवामः ॥↩︎

The Śruti states at length
that the Supreme Being chooses those who should win His grace;
but this choice (of the jīva bound by karma for the bestowal of His grace)
is based on some consideration.
Therefore we obtain redemption by the mercy of the Lord
who, as antaryāmī, supports the world
and, as Saviour, helps us cross the sea of saṁsāra
and by understanding clearly the good paths for winning His grace (bhakti and prapatti)
as described in the śāstras.↩︎

Los estados Śruti finalmente
que el ser supremo elige a aquellos que deberían ganar su gracia;
Pero esta elección (del Jīva atado por el karma por la otorgante de su gracia)
se basa en alguna consideración.
Por lo tanto, obtenemos la redención por la misericordia del Señor
quien, como antaryāmī, apoya al mundo
Y, como Salvador, nos ayuda a cruzar el mar de Saṁsāra
Y al comprender claramente los buenos caminos para ganar su gracia (Bhakti y Prapatti)
Como se describe en los Śāstras.↩︎

वरिक्किऩ्ऱनन् परन् यावरैयॆन्नु मऱैयदनिल्
विरिक्किऩ्ऱदुङ्गुऱियॊऩ्ऱाल् विनैयरैयादलिनाम्
उरैक्किऩ्ऱ नन्नॆऱियोरुम्बडिगळिलोर्न्दुलगम्
तरिक्किऩ्ऱ तारगनार् तगवाऱ्‌ ऱरिक्किऩ्ऱनमे. ( 35 )↩︎

इऩि

‘‘यमेवैष वृणेते तेन लभ्यः’’; ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल्
इन्द भगवाऩ् ऎवऩैत् तऩ्ऩै यडैयवेण्डुमॆऩ्ऱु वरिक्किऱाऩो
अवऩालेये भगवाऩ् अडैयप्पडु किऱाऩॆऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदाल्
भगवत्-प्राप्तिक्कु भगवद्-वरणमे हेतुवागत् तोऩ्ऱुगैयाल्
भक्तिप्रपत्तिकळ् मोक्षत्तिऱ्कु उपायङ्गळागुमो?

आऩाल् अऩ्ऱो अन्द साध्योपायङ्गळै मुऩ् सॊऩ्ऩबडि शोधिक्कवेण्डुवद्

ऎऩ्गिऱ शङ्गैयै परिहरिया निऩ्ऱुगॊण्डु
अधिकारार्थत्तै ऒरु पाट्टाले सङ्ग्रहिक्किऱार् वरिक्किऩ्ऱऩऩित्यादि ।

परऩ् - परमात्मा, यारै वरिक्किऩ्ऱऩऩॆऩ्ऱु - यादॊरु पुरुषऩै वरिक्किऩ्ऱऩऩॆऩ्ऱु, मऱैयदऩिल् - ‘‘यमेवैष वृणुते तेन लभ्यः’’ ऎऩ्गिऱ वेदत्तिले,
विरिक्किऩ्ऱदुम् - विस्तरित्तुच् चॊल्लप् पडुम् वरणमुम्,
गुऱियॊऩ्ऱाल् - ऒरु व्याजत्तैयिट्टु अन्यथा सर्वमुक्तिप्रसङ्गम् वरुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

विऩैयरै - अपराधिकळै, इदु हेतुगर्भविशेषणम्। अपराधित्वात् ऎऩ्ऱबडि।

आदलिल् - आगैयाले, नाम् - वयं, उरैक्किऩ्ऱ - शास्त्रङ्गळिले सॊल्लप्पडुगिऱ, नऩ्ऩॆऱि - भक्तिप्रपत्तिरूप नल्लमार्गङ्गळिले, ओरुम् पडिगळिल् - शास्त्रङ्गळिल् सॊल्लुम् प्रकारङ्गळिले, शास्त्रोक्त-प्रकारेणेत्यर्थः ओर्न्दु - सिद्धोपायमे प्रधानम्, भक्तिप्रपत्तिरूपसाध्योपायङ्गळ् तद्वशीकरण-हेतुक्कळ् ऎऩ्ऱु तॆळिन्दु,
उलगम् - लोगङ्गळै, तरिक्किऩ्ऱ - अन्तर्यामियाग धरित्तुक् कॊण्डिरुक्किऱ, तारगऩार् - उत्तारकऩाऩ भगवाऩुडैय, तगवाल् - मुख्योपायमागच् चॊल्लप्पट्ट कृपैयाले, तरिक्किऩ्ऱऩमे - विश्वसित्तु आत्मधारणम् पण्णुकिऱोमॆऩ्ऱबडि।↩︎

तत्-तद्-धैतुक-हेतुके (कथने) कृत-धियस् तर्केन्द्र-जाल-क्रमे
बिभ्राणाः कथक-प्रधान-गणने निष्ठां कनिष्ठाश्रयाम् ।
अध्यात्म-श्रुति-संप्रदाय-कतकैर्(=जल-शोधक-बीजैः) अद्धा विशुद्धाशयास्
सिद्धोपाय-वशी-क्रियाम् (अत्रोक्त-रीत्या→) इति हि नस् साध्यां समध्यापयन् ॥ ५४ ॥↩︎

Those (great men) who were well-versed in the dialectical methods of rationalists
which resemble the art of conjuring,
who stand first like the little finger
while counting men renowned in argument
and whose thoughts have been rendered clear by the soap-nut of the Upaniṣads and the tradition that has followed therefrom--

(those great men) have taught us, in the manner described in this chapter, that Sādhyopāya (bhakti and prapatti) are the means of securing the favour of Siddhopāya (namely BHAGAVĀN ).↩︎

Aquellos (grandes hombres) que estaban bien versados en los métodos dialécticos de los racionalistas
que se parecen al arte de conjurar,
que se paran primero como el dedo pequeño Mientras contaban a los hombres reconocidos en la discusión
y cuyos pensamientos han sido claros por el jabón de los Upaniṣads y la tradición que ha seguido de allí,

(Esos grandes hombres) nos han enseñado, de la manera descrita en este capítulo, que Sādhyopāya (Bhakti y Prapatti) son los medios para asegurar el favor de Siddhopāya (es decir, Bhagavān).↩︎

तत्तद्धैतुकहेतुके कृतधियस्तर्केन्द्रजालक्रमे
बिभ्राणाः कथकप्रधानगणने निष्ठां कनिष्ठाश्रयाम् ।
अध्यात्मश्रुतिसंप्रदायकतकैरद्धा विशुद्धाशया-
स्सिद्धोपायवशीक्रियामिति हि नस्साद्ध्यां समध्यापयन् ॥ ५४ ॥↩︎

इव्वर्थमॆल्लाम् हेतुवादिगळुडैय तर्केन्द्रजालत्तिल् तीक्ष्णबुद्धिकळायुम् वावदूकप्रधानर् कळायुम्, वेदान्तपरिचयातिशययत्ताले विशुद्धमनस्कर्गळायुमुळ्ळ नम्माचार्यर्गळाल् उपदेशिक्कप्पट्टदॆऩ्ऱु ऒरु श्लोकत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् तत्तद्धैतुकेति । तत्तद्धैतुकहेतुके – हेतुमात्रत्ताले स्वाभिलषितत्तै साधिक्किऱवर्गळ् हैतुकर्गळ्। ते ते हैतुकाः तत्तद्धैतुकाः, त एव हेतवः कारणभूताः यस्मिन्, पलबडियाऩ हेतुवादिगळाले प्रवर्तिप्पिक्कप्पट्ट, अदावदु केवलशुष्कतार्किकर्गळाले प्रवर्तिप्पिक्कप्पट्ट ऎऩ्ऱबडि। तर्केन्द्रजालक्रमे – कुतर्कङ्गळागिऱ इन्द्रजालविद्यैयिऩ् रीदियिले, कृतधियः - नऩ्ऱाग शिक्षिक्कप्पट्ट बुद्धियैयुडैयवर्गळाय्, इदऩाल् परमतत्तिऩ् मर्मम् तॆरिन्दवर्गळागैयाले परर्गळाल् कलक्क मुडियामै सूचितमागिऱदु। अत एव कथकप्रधानगणने – कथकाः – वाक्यार्थकुशलाः, तेषां प्रधानगणने – अवर्गळुक्कुळ्ळे प्रधानर्गळै ऎण्णुम्बोदु, अदावदु इवर्गळ् कथकप्रधानर्गळ् इव्वळवु सङ्ख्यैयै युडैयवर्गळॆऩ्ऱु विरल्गळाल् ऎण्णुम्बोदु, कनिष्ठाश्रयां निष्ठां - विरल्गळाल् ऎण्णुम्बोदु कनिष्ठाङ्गुळियिलेये उपक्रमिक्क वेण्डियदाल् नियमेन कनिष्ठाश्रयमाऩ स्थितियै, बिभ्राणाः – भरिक्किऱवर्गळायुम्, अदावदु अनिष्ठाङ्गुळ्या प्रथमगुणनीयतामाश्रयन्तः ऎऩ्ऱबडि। इदऩाल् परर्गळुडैय व्यमोहशामकत्वम् सूचितमागिऱदु। अध्यात्मश्रुतिसम्प्रदायकतकैरिति । इप्पडि वाग्व्यापारमात्रत्ताले प्रसिद्धर्गळ् आय् इरुप्पदु मात्रम् अऩ्ऱिक्के अद्ध्यात्मश्रुति – उपनिषद्रूपङ्गळाऩ श्रुतिकळुडैय, सम्प्रदाय – अविच्छिन्नोपदेशपरम्परैयागिऱ, कतकैः – तेत्ताङ्गॊट्टैगळाले, अद्धा - नऩ्ऱाग, विशुद्ध – परिशुद्धमाऩ, अदावदु - अपार्थरूपपङ्करहितमाऩ, आशयाः – मऩस्सैयुडै यवर्गळायुम्, इत्ताले सत्सम्प्रदायसिद्धि सूचितमागिऱदु। एतादृशा अस्मादाचार्या इति शेषः । साध्यां – साध्योपायमाऩ, सिद्धोपायवशीक्रियां – सिद्धोपायऩाऩ श्रियःपतियिऩुडैय वशीकारहेतुवाऩ भक्तिप्रपत्तिकळै, इति हि - इन्द अधिकारत्तिल् सॊऩ्ऩबडिये, नः – अस्मान्, समध्यापयन् – सम्यगध्यापयन् ।↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे साध्योपायशोधनाधिकारः चतुर्विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे साध्योपायशोधनाधिकारः चतुर्विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ श्रीसारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां साध्योपायशोधनाधिकारश्चतुर्विंशः ॥↩︎

२५ प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः

०१ उपोद्घातः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे प्रभावव्यवस्थाधिकारः ॥

२५ प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्व-रूपं यद् यादृग्, गुण-विभव-लीलादि च विभोस्
तद्-आज्ञा-सेतुश् च श्रुतिभिर् अवसेयं तद् अखिलम् ।
तथा तद्-भक्तानां तद्-उपसदनादेश् च महिमा
यथा ऽधीतं सद्भिर् यति-पति-मुखैर् अध्यवसितः ॥ ५५ ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि द्वयत्तिल् द्वितीयान्त-पदङ्गळाले (←"श्रीमन्नारायणचरणौ शरणम्") प्रकाशितम् आऩ सिद्धोपाय-विषयम् आगवुम्
आख्यात-पदत्ताले ("←प्रपद्ये") सॊल्लप्पट्ट साध्योपाय-विषयम् आगवुम्

पिऱक्कुम् व्याकुलङ्गळ् शमिप्पिक्कुम् वऴि काट्टिऩोम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपाय-प्रभाव-विषयम् आग प्रमाणङ्गळ् काट्टिऩव् अळवुक्कु
एऱ निऩैत्तुङ्, गुऱैय निऩैत्तुम् वरुङ् कलक्कङ्गळ्
शमिप्पिक्क वेणुम्।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

(25) THE CHAPTER ON THE LIMITS WITHIN WHICH THE UPĀYAS BHAKTI AND PRAPATTI HAVE POTENCY:
page 358↩︎

(25) El capítulo sobre los límites dentro de los cuales los Upāyas Bhakti y Prapatti tienen potencia:
Página 358↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे प्रभावव्यवस्थाधिकारः ॥

२५ प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः↩︎

॥ श्रीः ॥
श्रीसारबोधिन्यां
प्रभावव्यवस्थाधिकार-व्याख्या ॥

इऩि उपायप्रभावव्यवस्थाधिकारत्तिऱ्कु व्याख्यानम् सॆय्यप्पडुगिऱदु।↩︎

स्व-रूपं यद् यादृग्, गुण-विभव-लीलादि च विभोस्
तद्-आज्ञा-सेतुश् च श्रुतिभिर् अवसेयं तद् अखिलम् ।
तथा तद्-भक्तानां तद्-उपसदनादेश् च महिमा
यथा ऽधीतं सद्भिर् यति-पति-मुखैर् अध्यवसितः ॥ ५५ ॥↩︎

The essential nature (svarūpa) of the Omnipresent Lord (vibhu), what and of what description are His qualities,
His vibhavas (avatārs), His sportful activities
and the like and the limits set by His command --
all these can be determined from the śrutis.
So also the greatness of His devotees
and the potency of the ways in which we should worship Him (bhakti) and the like (prapatti)
have been determined by great men like Śrī Rāmānuja
in accordance with what is stated (in the sūtras).↩︎

La naturaleza esencial (svarūpa) del señor omnipresente (vibhu), qué y de qué descripción son sus cualidades,
Sus vibhavas (avatārs), sus actividades deportivas
y lo similar y los límites establecidos por su comando -
Todo esto puede determinarse a partir del Śrutis.
Así también la grandeza de sus devotos
y la potencia de las formas en que debemos adorarlo (Bhakti) y similares (Prapatti)
han sido determinados por grandes hombres como Śrī Rāmānuja
de acuerdo con lo que se dice (en los sūtras).↩︎

स्वरूपं यद्यादृग्गुणविभवलीलादि च विभो
स्तदाज्ञासेतुश्च श्रुतिभिरवसेयं तदखिलम् ।
तथा तद्भक्तानां तदुपसदनादेश्च महिमा
यथाधीतं सद्भिर्यतिपतिमुखैरध्यवसितः ॥ ५५ ॥↩︎

उपाय-प्रभावव्यवस्थैय् आवदु शास्त्रीयम् आऩ उपाय-प्रभावत्तैय् अतिक्रमित्तु
सिलराल् सॊल्लप्पडुम् उपायत्तिऩ् अधिक-प्रभावत्तै
शास्त्रीय-मर्यादैयैय् अतिक्रमिक्कामल् स्थापिक्कै।

अदावदु प्रपन्नरुक्कॆल्लाम् शूद्रत्वादिजातिपोय्विडुमॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्। अदै उपायप्रभावम् श्लाघ्यताहेतुमात्रमेयऩ्ऱि वर्णव्यत्यासत्तिऱ्कुक् कारणमऩ्ऱॆऩ्ऱु यथाशास्त्रम् स्थापिक्कै मुदलाऩदु।

इप्पडि सॊल्लप्पोगिऱ अधिकारार्थत्तै ऒरु श्लोकत्ताले सङ्ग्रहिक्किऱार् स्वरूपमिति । विभोः - ईच्वरऩुक्कु, यत्स्वरूपमस्ति, तच्च यादृक् – यादृशस्वभावमो, गुणविभवलीलादि च – सत्यत्वज्ञानत्वादिस्वरूपनिरूपकगुणङ्गळॆऩ्ऩ, ज्ञानबलैश्वर्यादिनिरूपितस्वरूप विशेषणगुणङ्गळॆऩ्ऩ, विभूतिकळॆऩ्ऩ, जगत्सृष्ट्यादिव्यापारङ्गळॆऩ्ऩ, आदिपदत्ताले दिव्यमङ्गळविग्रहादिगळुक्कु ग्रहणम्। इवैयॆल्लाम् यच्च यादृक्च – यादृशस्वरूपमो यादृशस्वभावमो, तदाज्ञासेतुश्च - अन्द भगवाऩुडैय आज्ञारूपमाऩ सेतु पोले व्यवस्थितमाऩ धर्ममुम्, यः यादृशश्च, तदखिलं - अवैयॆल्लावऱ्ऱैयुम्, यथेति शेषः । श्रुतिभिः - वेदरूपप्रमाणङ्गळालेये, अवसेयं - निश्चयिक्कवेण्डुमो, तथा - अप्पडिये, तद्भक्तानां - अन्द भगवाऩैयाश्रयित्तवर्गळुडैयवुम्, तदुपसदनादेश्च - अन्द भागवताश्रयणत्तिऩुडैयवुम्, अन्द भागवतकर्तृकमाऩ भक्तिप्रपत्त्यादिभगवदुपसदनत्तिऩुडै यवुमॆऩ्ऩवुमाम्। महिमा – माहात्म्यमाऩदु, यतिपतिमुखैः – श्रीभाष्यकारप्रभृतिकळाऩ, सद्भिः – ब्रह्मज्ञानिकळाले, यथाधीतं – श्रुतियिल् अधीतमाऩ क्रमत्तै यतिक्रमिक्कामल्, अद्ध्यवसितः – निर्णयिक्कप्पट्टदु। इदऩाल् भाष्यकारादिब्रह्मज्ञर्गळाल् निर्णयिक्कप्पडाददुम् अधीतक्रमत्तै यतिक्रमित्तुमिरुक्किऱ उपायप्रभावम् अनुपादेयमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

[[२३२]]
इत्थं द्वये (मन्त्रे )
द्वितीयान्त-पद-प्रकाशित-सिद्धोपाय-विषये
आख्यात-पदोक्त-साध्योपाय-विषये च
जायमानानां व्यामोहानां प्रशमनस्य पन्थानं प्रादीदृशाम ।↩︎

We have so far shown the manner in which the misconceptions that arise
in regard to the Siddhopāya which is revealed by the words in the second or accusative case in Dvaya (Śrīman Nārāyaṇa caraṇau) and Saranam
and the specific Sādhyopāya (prapatti) mentioned in the predicate (prapadye)

can be removed.↩︎

Hasta ahora hemos mostrado la manera en que surgen los conceptos erróneos que surgen

Con respecto al Siddhopāya que se revela por las palabras en el segundo caso o acusativo en Dvaya (Śrīman Nārāyaṇa Caraṇau) y Saranam
y el Sādhyopāya (Prapatti) específico en el predicado (Prapadye)

se puede eliminar .↩︎

इप्पडि द्वयत्तिल् द्वितीयान्तपदङ्गळाले प्रकाशितमाऩ सिद्धोपायविषयमागवुम् आख्यातपदत्ताले सॊल्लप्पट्ट साध्योपायविषयमागवुम् पिऱक्कुम् व्याकुलङ्गळ् शमिप्पिक्कुम् वऴि काट्टिऩोम्।↩︎

सङ्गत्यर्थम् पूर्ववृत्तङ्गळाऩ अधिकारद्वयङ्गळिऩर्थत्तै अनुवदिक्किऱार् इप्पडि द्वयत्तिलित्यादिना । द्वितीयान्तपदङ्गळाले - श्रीमन्नारायणचरणौ ऎऩ्गिऱ पदत्तालुम् शरणमॆऩ्गिऱ पदत्तालुम्, आख्यातपदत्ताले - प्रपद्ये ऎऩ्गिऱ आख्यातान्तपदत्ताले, इदऩाल् सिद्धोपायसाध्योपाय शोधनङ्गळुक्कु पाठक्रममे पौर्वापर्यक्रमहेतुवॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु। शमिप्पिक्कुम् वऴि काट्टिऩोमिति । उपायम् कलक्कमऱ शोधितमाऩालल्लदु उपायप्रभाव व्यस्थैयैप् पण्णमुडियादागैयाल् कारणमाऩ साध्योपायशोधनत्तै मुऩ्बु सॆय्दोमॆऩ्ऱबडि। इन्द वृत्तकथनत्ताल् सङ्गति सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

एतद्-उपाय प्रभाव-विषये प्रमाण-प्रदर्शित-सीमापेक्षया
ऽधिक-ज्ञान--न्यून-ज्ञानाभ्यां जायमानाः व्यामोहाः प्रशमनीयाः ।↩︎

It now remains to clear those misconceptions
that may arise about the potency of the upāya -
misconceptions assigning to it a greater or less potency than that warranted
by the pramāṇas (sources of true knowledge ).↩︎

Ahora queda para aclarar esos conceptos erróneos
que puede surgir sobre la potencia del upāya -
conceptos erróneos que asignan una potencia mayor o menos que la justificada
por los pramāṇas (fuentes de conocimiento verdadero).↩︎

इव्वुपायप्रभावविषयमाग प्रमाणङ्गळ् काट्टिऩवळवुक्कु एऱ निऩैत्तुङ् गुऱैय निऩैत्तुम् वरुङ् गलक्कङ्गळ् शमिप्पिक्कवेणुम्।↩︎

वर्तिष्यमाणत्तै प्रतिज्ञै सॆय्गिऱार् इव्वुपायप्रभावविषयमाग इत्यादिना । एऱ निऩैत्तुङ्गुऱैय निऩैत्तुमिति । एऱ निऩैप्पदाल् वरुम् कलक्कङ्गळै इव्वधिकारत्तिलुम्, कुऱैय निऩैप्पदाल् वरुम् कलक्कङ्गळै मेलधिकारत्तिलुम् शमिप्पिक्किऱो मॆऩ्ऱबडि।↩︎

०२ उपायनिष्ठ-प्रशंसा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(हस्तौ) आस्फोटयन्ति पितरः
प्रणृत्यन्ति पितामहाः ।
वैष्णवो नः कुले जातस्
स नस् सन्तारयिष्यति॥
(वराहपुराणम्)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’केशवऩ्-+तमर्
कीऴ् मेल् ऎमर् एऴ् ऎऴु पिऱप्पुम्
मा-चतिर्(=चातुर्यं) इदु बॆऱ्ऱ्’’
(तिरुवाय्मॊऴि २-७-१)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुबन्धिगळुक्कुम् उत्तारकम् आऩ प्रभावत्तैय् उडैयऩ् आय् इऱेय्
इव्व्-उपाय-निष्ठऩ् इरुप्पदु।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यो ह्य् एनं पुरुषं वेद
देवा अपि न तं विदुः।’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९ )

ऎऩ्ऱु भगवज्-ज्ञानम् उडैयवऩ्-उडैय प्रभावम्
देवर्गळालुम् परिच्छेदिक्क वॊण्णाद् ऎऩ्ऱार्गळ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

It now remains to clear those misconceptions
that may arise about the potency of the upāya -
misconceptions assigning to it a greater or less potency than that warranted
by the pramāṇas (sources of true knowledge ).↩︎

Ahora queda para aclarar esos conceptos erróneos
que puede surgir sobre la potencia del upāya -
conceptos erróneos que asignan una potencia mayor o menos que la justificada
por los pramāṇas (fuentes de conocimiento verdadero).↩︎

(हस्तौ) आस्फोटयन्ति पितरः
प्रणृत्यन्ति पितामहाः ।
वैष्णवो नः कुले जातस्
स नस् सन्तारयिष्यति॥
(वराहपुराणम्)

इति↩︎

It is said:

“Their fathers and their grand-fathers dance in joy clapping (their hands) saying:

“A devotee of Viṣṇu is born into our family
and he will help to save us from saṁsāra "

↩︎

Se dice:

“Sus padres y sus abuelos bailan con alegría aplaudiendo (sus manos) diciendo:

“Un devoto de Viṣṇu nace en nuestra familia y él ayudará a salvarnos de Saṁsāra "

↩︎

‘‘आस्फोटयन्ति पितरः प्रणृत्यन्ति पितामहाः । वैष्णवो नः कुले जातस्सनस्सन्तारयिष्यति॥’’(वराहपुराणम्) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

सति कुड्ये चित्रकर्म ऎऩ्गिऱबडि इव्वुपायनिष्ठऩुक्कु प्रभावमिरुन्दालऩ्ऱो अदऱ्कु व्यवस्थै पण्णवेण्डियदॆऩ्ऱु ऎण्णि उपायप्रभावातिशयङ्गळैच् चॊल्लुम् प्रमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् आस्फोटयन्तीत्यादिना । इदु वराहपुराणम्। आस्फोटनं – भुजास्फालनम्, अदावदु तोळ्दट्टुगै।↩︎

"केशवीया अधस्ताद् उपरि च मदीयाः
सप्तसु सप्तसु जन्मस्व् अपि
महा-चातुर्यम् इदं प्राप्ताः"

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

and again,

" Those seven' generations of men who were born before into my family
and those seven generations who will be born after me
have become the servants of the Lord.
We have obtained this glorious and great existence".

↩︎

Y de nuevo,

"Esas siete generaciones de hombres que nacieron antes en mi familia
y esas siete generaciones que nacerán después de mí
se han convertido en los siervos del Señor.
Hemos obtenido esta gloriosa y gran existencia ".

↩︎

’’केसवऩ्ऱमर् कीऴ् मेलॆमरेऴॆऴुबिऱप्पुम् मासदिरिदुबॆऱ्ऱ्’’(तिरुवाय्मॊऴि २-७-१) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

केसवऩ्दमरित्यादि । ऎमर् - नम्मुडैय वंशत्तिलुण्डाऩवर्गळ्, कीऴ् - मुऩ्बुम्, मेल् - मेलेयुम्, मध्यत्तिलुमॆऩ्बदु अर्थसिद्धम्। एऴॆऴुबिऱप्पुम् - सप्तपुरुषपर्यन्तम्, इरुबत्तोरु तलैमुऱैबर्यन्द मॆऩ्ऱबडि। केसवऩ्दमर् - ऎऩ्ऩुडैय सम्बन्धत्ताले केशवऩुक्कु दासराऩार्गळ्,

कुलं तारयते तात
सप्त सप्त च सप्त च,

‘‘दश पूर्वान् दशापरान्
आत्मानञ्च’’

ऎऩ्ऱदिऱे। मासदिरिदुबॆऱ्ऱु - भगवद्दास्यमागिऱ इन्द महत्ताऩ चातुर्यत्तैप् पॆऱ्ऱु, नम्मुडैय वाऴ्वु - नम्मुडैय सम्बत्तु, वाय्क्किऩ्ऱवा - प्राप्तमाऩ प्रकारत्तैप् पारीरॆऩ्गै।↩︎

अनुबन्धिनाम् अपि उत्तारकं प्रभावम् आवहन् किल एतद्-उपाय-निष्ठो वर्तते ।↩︎

Those who have adopted these upāyas are, indeed, described as having the greatness of being capable of securing redemption
even to those who are connected with them.↩︎

Aquellos que han adoptado estos upāyas, de hecho, se describen como la grandeza de ser capaces de asegurar la redención
Incluso para aquellos que están conectados con ellos.↩︎

अनुबन्धिकळुक्कुमुत्तारकमाऩ प्रभावत्तै युडैयऩायिऱे यिव्वुपायनिष्ठऩिरुप्पदु।↩︎

इव्वुपायनिष्ठऩिरुप्पदु इति । इदॆल्लाम् उपायत्तिऩ् प्रभावमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘यो ह्य् एनं पुरुषं वेद
देवा अपि न तं विदुः।’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९ )

इति भगवज्-ज्ञानिनः प्रभावो
देवैर् अप्य् अपरिच्छेद्य इत्य् ऊचुः किल ।↩︎

Similarly it has indeed been stated that
the greatness of the man who has a knowledge of Bhagavān cannot be (adequately) estimated by the gods even :

"Even the gods cannot measure the greatness of the man
who knows Śrī Kṛṣṇa as He is ".

↩︎

Del mismo modo, de hecho se ha dicho que
La grandeza del hombre que tiene un conocimiento de Bhagavān
no puede ser (adecuadamente) estimada por los dioses incluso:

"Incluso los dioses no pueden medir la grandeza del hombre
Quién conoce a Śrī Kṛṣṇa como es ".

↩︎

‘‘यो ह्येनं पुरुषं वेद देवा अपि न तं विदुः’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९ ) ऎऩ्ऱु भगवद्ज्ञानमुडैयवऩुडैय प्रभावम् देवर्गळालुम् परिच्छेदिक्कवॊण्णादॆऩ्ऱार्गळिऱे।↩︎

यो ह्येनमिति । यः - ऎवऩॊरुवऩ्, एनं पुरुषं - इन्द परमपुरुषऩाऩ कृष्णऩै, वेद – सरियागत् तॆरिन्दुगॊळ्गिऱाऩो, तं - अवऩै, तादृशप्रभावशालियै यॆऩ्ऱबडि। देवा अपि – नित्यसूरिकळुम्; न विदुः – परिच्छेदित्तऱियमाट्टार्गळ्। पुरुषवेदन प्रयुक्तमागैयाले इदु उपायप्रभावमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०३ जातिः

प्रतिज्ञा

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩालुम्
इदुक्कु विरुद्धम् अल्लाद प्रमाण-बलत्ताले मुऱ्(न्)-पड
जाति-व्यवस्थै सॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अथाप्य् एतद्--अ-विरुद्ध--प्रमाण-बलेन
प्रथमतो जाति-व्यवस्थां ब्रूमः ।↩︎

2. However we will now state the limits (of this greatness) so far as caste is concerned,
by the force of pramāṇas which are not opposed to these texts (quoted above).↩︎

3. Sin embargo, ahora declararemos los límites (de esta grandeza) en lo que respecta a la casta,
por la fuerza de Pramāṇas que no se oponen a estos textos (citado anteriormente).↩︎

4. आऩालुम् इदुक्कु विरुद्धमल्लाद प्रमाणबलत्ताले मुऱ्पड जातिव्यवस्थै सॊल्लुगिऱोम्।↩︎

5. उपायप्रभावम् इप्पडि अपरिच्छेद्यमाऩाल् अदऱ्कु व्यवस्थै सॊल्लमुडियुमो ऎऩ्ऩ? तादृशप्रभावाविरोधेन प्रमाणबलत्ताले सिल व्यवस्थैकळ् सॆय्यप्पोगिऱवराय् मुऱ्पडजातिव्यवस्थैयैच् चॆय्गिऱोमॆऩ्गिऱार् आऩालुमिति ।↩︎

शङ्का

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न शूद्रा भगवद्-भक्ता
विप्रा भागवतास् स्मृताः ।
सर्व-वर्णेषु ते शूद्रा
ये ह्य् अ-भक्ता जनार्दने॥’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-३२)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)3)

(विषयः4)

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-भक्तिय् आगिऱ गुण-विशेष-सद्--अ-सद्-भावङ्गळाले
अपकृष्ट-जातीयरै उत्कृष्ट-जातीय-वाचक-शब्दत्ताले सॊल्लियुम्,

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्कृष्ट-जातीयरै अपकृष्ट-जातीय-वाचक-शब्दत्ताले सॊल्लियुम् इरुन्ददु,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद्-अडिय् आग
भगवद्-भक्तर् ऎल्लारुम्
एक-जातीयर् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऱु मृदु-प्रज्ञर् निऩैप्पर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

However we will now state the limits (of this greatness) so far as caste is concerned,
by the force of pramāṇas which are not opposed to these texts (quoted above).↩︎

Sin embargo, ahora declararemos los límites (de esta grandeza) en lo que respecta a la casta,
por la fuerza de Pramāṇas que no se oponen a estos textos (citado anteriormente).↩︎

‘‘न शूद्रा भगवद्-भक्ता
विप्रा भागवतास् स्मृताः ।
सर्व-वर्णेषु ते शूद्रा
ये ह्य् अ-भक्ता जनार्दने॥’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-३२)

इति

↩︎

भागवतः, जातिः, विप्रः, शूद्रः↩︎

It is said:

“Those Sūdras who have devotion (bhakti ) to Bhagavān are not Śūdras;
they who are devotees of Bhagavān are Brahmins.
Those who have no bhakti to Bhagavān (Janārdana),
whatever might be their caste -
they alone are sūdras".

↩︎

Se dice:

“Los sūdras que tienen devoción (bhakti) a bhagavān no son Śūdras;
Los que son devotos de Bhagavān son brahmanes.
Aquellos que no tienen Bhakti a Bhagavān (Janārdana),
Cualquiera que sea su casta -
Ellos solo son sūdras ".

↩︎

‘‘न शूद्रा भगवद्भक्ता विप्रा भागवतास्स्मृताः । सर्ववर्णेषु ते शूद्रा ये ह्यभक्ता जनार्दने॥’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-३२) ऎऩ्ऱु↩︎

मुदलिल् उपायनिष्ठऩुक्कु
जातिव्यवस्थैयिल्लै यॆऩ्ऩुमवर्गळ् सॊल्लुम् मूलवचनत्तैक् काट्टुगिऱार् न शूद्रा इति । भगवद्भक्तर्गळ् शूद्रा न भवन्ति किन्तु भागवताः, विप्राः स्मृताः – ब्राह्मणर्गळागवे निश्चयिक्कप्पट्टार्गळ्, सर्ववर्णेषु - नाऩ्गु वर्णङ्गळिलुम्, ते - अवर्गळ्, शूद्राः – शूद्रर्गळ्, येहि - ऎवर्गळ्, जनार्दने अभक्ताः – भक्तियिल्लादवर्गळो ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

भगवद्-भक्ति-रूप-गुण-विशेष-- सद्--अ-सद्-भावाभ्याम् अपकृष्ट-जातीयानाम् उत्कृष्टजातीय-वाचक-शब्देन निर्देशनम्

↩︎

Thus by the presence or absence in them of the specific attribute of bhakti to Bhagavān,
men of lower castes are called by the names of the higher

↩︎

Así por la presencia o ausencia en ellos del atributo específico de Bhakti a Bhagavān,
Los hombres de las castas inferiores son llamados por los nombres de los más altos

↩︎

भगवद्भक्तियागिऱ गुणविशेषसदसद्भावङ्गळाले अपकृष्टजातीयरै उत्कृष्टजातीयवाचकशब्दत्ताले सॊल्लियुम्,↩︎

उत्कृष्ट-जातीयानाम् अपकृष्ट-जातीय-वाचक-शब्देन निर्देशनं च स्थितम् ।

↩︎

and men of higher castes are called by the names of the lower respectively.

↩︎

y los hombres de castas superiores son llamados por los nombres de la parte inferior respectivamente.

↩︎

उत्कृष्टजातीयरै अपकृष्ट जातीयवाचकशब्दत्ताले सॊल्लियुमिरुन्ददु,↩︎

एतस्माद् +धेतोर् भगवद्-भक्ताः सर्वेऽप्य् एक-जातीयाः किल

इति मृदुप्रज्ञा मन्यन्ते ।↩︎

From this, men of poor understanding might ask,

“Are not the devotees of Bhagavān of one and the same caste?"

↩︎

A partir de esto, los hombres de mal entendimiento podrían preguntar,

"¿No son los devotos de Bhagavān de la misma casta?"

↩︎

इदडियाग भगवद्भक्तरॆल्लारुम् एकजातीयरऩ्ऱोवॆऩ्ऱु मृदुप्रज्ञर् निऩैप्पर्गळ्।↩︎

पूर्वपक्षत्तै उपन्यसिक्किऱार् इदडियाग इत्यादिना । इदडियाग - इन्द श्लोकत्तिल् आपाततः प्रतीतमाऩ अर्थमडियाग, मृदुप्रज्ञर् निऩैप्पर्गळिति । मृदुप्रज्ञर् - क्षोदक्षमरल्लाद मन्दमतिकळ्, इङ्ङऩे यागिलिति ।↩︎

शास्त्रानर्थक्य-प्रसङ्गः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩेय् आगिल्

भागवत-ब्राह्मणऩ् इऩ्ऩ बडिये वर्तिप्पाऩ्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भागवतशूद्रऩिऩ्ऩबडिये वर्तिप्पाऩ्

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु आचार-नियमङ्गळ् सॊल्लुम् सर्वशास्त्रङ्गळुम् विरोधिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

1. एवं सति

भागवत-ब्राह्मण इत्थम् एव वर्तेत,

↩︎

2. "Thus will the devotee of the Lord who is a Brahmin conduct himself

↩︎

3. "Así, el devoto del Señor, que es un brahmán mismo, se conduce a sí mismo

↩︎

4. इङ्ङऩेयागिल् भागवतब्राह्मणऩिऩ्ऩबडिये वर्तिप्पाऩ्,↩︎

5. भागवतशूद्र इत्थम् एव वर्तेत

↩︎

6. and thus will the devotee who is a Śūdra conduct himself."

↩︎

7. Y así se conducirá el devoto que es un Śūdra mismo ".

↩︎

8. भागवतशूद्रऩिऩ्ऩबडिये वर्तिप्पाऩ्↩︎

9. इति +आचार-नियम-प्रतिपादकानि सर्व-शास्त्राणि विरुध्येरन् ।↩︎

10. If this view were accepted, it would be in conflict with all the śāstras that prescribe the respective course of right conduct stating (the above).↩︎

11. Si este punto de vista fuera aceptado,
estaría en conflicto con todos los śāstras
que prescribe el curso respectivo de la conducta correcta que indica (lo anterior).↩︎

12. ऎऩ्ऱु आचारनियमङ्गळ् सॊल्लुम् सर्वशास्त्रङ्गळुम् विरोधिक्कुम्।↩︎

13. इन्द श्लोकत्तिल् आपाततः प्रतीतमाऩबडि भागवतर्गळॆल्लाम् एकजातीयर्गळागिल्, आचार नियमङ्गळ्सॊल्लुम् सर्वशास्त्रङ्गळुम् विरोधिक्कुमिति ।
शेषसंहितैयिल्

‘‘ब्राह्मे मुहूर्ते चोत्थाय’’

ऎऩ्ऱारम्बित्तु

‘‘गच्छेच्चाथ नदीं तथा’’,
‘‘सच्छिद्राण्य् ऊर्ध्वपुण्ड्राणि
पवित्रञ्च द्विजोत्तम’’

इत्यादि द्विजातिभागवतऩुक्कु आचारनियमङ्गळैच् चॊल्लुम् शास्त्रङ्गळुक्कुम्,

‘‘स्त्रीशूद्राणां विधं वक्ष्ये
सम्यक् प्रणववर्जितम् ।
ब्राह्मे मुहूर्ते’’

ऎऩ्ऱारम्बित्तु

‘‘प्रणवं वर्जयेत् सम्यक्
विधिस् स्यात् सर्वकर्मसु ।
मूल-मन्त्रेण विरजां
स्मृत्वा स्नानं विधीयते ।
एवं नियम-युक्तानां
स्त्रीशूद्राणां तथैव च ।
भगवद्-भक्ति-युक्तानां
स्त्रीशूद्राणां चतुर्मुख॥’’

इत्यादिगळाले भागवतशूद्रर्गळुक्कु आचारनियमङ्गळैच्चॊल्लुम् शास्त्रङ्गळुक्कुम् विरोधम् वरुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

वादि-हंसाम्बु-वाह-निर्णयः

विश्वास-प्रस्तुतिः

केवल-ब्राह्मणऩुक्कुम् केवल-शूद्रऩुक्कुम् उळ्ळ ऎल्लै
भागवत-ब्राह्मणऩुक्कुम् भागवत-शूद्रऩुक्कुङ् कॊळ्ळवेणुम्

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळै समर् ऎऩ्गिऱ शास्त्रङ्गळुम्
परम-पुरुषार्थ-साम्यादिगळालेय्

ऎऩ्ऱुम् किडाम्बियप्पुळ्ळाररुळिच्चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. [[२३३]]

केवल-ब्राह्मणस्य केवल-शूद्रस्य च विद्यमानं तारतम्यं
भागवत-ब्राह्मणस्य भागवत-शूद्रस्य च विषये स्वी-कार्यम्

इति,↩︎

2. The distance that exists between the mere Brahmin and the mere Śūdra
should be considered to exist (also) between the Lord's devotee who is a Brahmin and the Lord's devotee who is a Śūdra.↩︎

3. La distancia que existe entre el mero brahmán y el mero Śūdra
Debe considerarse que existe (también) entre el devoto del Señor que es un brahmán y el devoto del Señor que es un Śūdra.↩︎

4. केवलब्राह्मणऩुक्कुम् केवलशूद्रऩुक्कुमुळ्ळ ऎल्लै भागवतब्राह्मणऩुक्कुम् भागवतशूद्रऩुक्कुङ्गॊळ्ळवेणुमॆऩ्ऱुम्,↩︎

5. इप्पडि शास्त्रविरोधत्तैच् चॊल्लि पूर्वाचार्यवचनविरोधमुम् वरुमॆऩ्गिऱार् केवलब्राह्मणऩुक्कुमित्यादिना । ऎल्लै - जाति व्यवस्थै,↩︎

6. एषां साम्य-बोधकानि शास्त्राणि
परम-पुरुषार्थ-साम्यादिभिः प्रवृत्तानि

इति च किडाम्बियप्पुळ्ळार्-स्वामिनः (वादि-हंसाम्बुदाचार्यः) अन्वगृह्णन् ।↩︎

7. The śāstras which state that they are equal
refer only to such things as the attainment of the final goal (mokṣa).
Kadambi Appullar has made this point clear.↩︎

8. Los Śāstras que afirman que son iguales
Consulte solo a las cosas como el logro del gol final (mokṣa).
Kadambi Appullar ha dejado en claro este punto.↩︎

9. इवर्गळै समरॆऩ्गिऱ शास्त्रङ्गळुम् परमपुरुषार्थसाम्यादिगळालेयॆऩ्ऱुम् किडाम्बियप्पुळ्ळाररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

10. इप्पडि व्यवस्थै कॊण्डाल् भागवतरॆल्लोरुम् समरॆऩ्गिऱ शास्त्रङ्गळुक्कु पुरुषार्थसाम्यत्तिले तात्पर्यम् कॊळ्ळलामॆऩ्ऱु अप्पुळ्ळार् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इवर्गळै इत्यादिना । इदऩाल् व्यवस्थै कॊळ्ळाविडिल् अप्पुळ्ळार् वचनविरोधम् वरुमॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

पॆरियव्-आचाऩ्

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’कुलन् दरुम्’’(पॆरियदिरुमॊऴि १-१। ९)

ऎऩ्गिऱ पाट्टुक्कु व्याख्यानम् पण्णिऩ अभियुक्तरुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जन्मत्ताल् वृत्तत्ताल् कुऱैन्दाऩ् ऒरुत्तऩुक्कु
भगवत्-सम्बन्धम् उण्डाऩाल्
अवऩै (जाति-वृत्ते→)इवैय्-उडैयाऩ् ऒरुत्तऩ्
ताऴ निऩैक्कक् कूसुम्(=लज्जत्) बडिय् आयिऱ्ऱु
भगवत्-प्रभावम् इरुक्कुम् बडि;

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् अवर्गळोडु पॆण् कॊडुत्तुक् कॊळ्ळुगिऱद् इल्लैयेय् > ऎऩ्ऩिल्;
अदु जाति-निबन्धनम्;
श्लाघै गुण-निबन्धनैय्

ऎऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

"कुलं दद्यात्"

इति गाथां व्याख्यातवन्तो ऽभियुक्ता अपि↩︎

Further learned scholars (like Peria Achan Pillai) while commenting on the verse,

"The name, Nārāyaṇa confers a (higher) kulam",

↩︎

Aprendidos académicos (como Peria Achan Pillai) mientras comentan sobre el verso,

"El nombre, Nārāyaṇa confiere un (más alto) Kulam",

↩︎

’’कुलन्दरुम्’’(पॆरियदिरुमॊऴि १-१। ९) ऎऩ्गिऱ पाट्टुक्कु व्याख्यानम् पण्णिऩ अभियुक्तरुम्↩︎

तिरुमॊऴिक्कु व्याख्यानम् पण्णिऩ पॆरियवाच्चाऩ्बिळ्ळैयुम् कुलन्दरु मॆऩ्गिऱ पाट्टिऩ् व्याख्यानत्तिल् जातिव्यवस्थै कुलैयादबडि भागवतप्रभावत्तैयरुळिच् चॆय्दारॆऩ्गिऱार् कुलन्दरुमित्यादिना । कुलन्दरुम् - श्री वैष्णव कुलत्तिल् अन्तर्भावत्तैत् तरुम्।↩︎

'जन्मना वृत्तेन निहीनस्य कस्यचिद्
भगवत्-संबन्धे जाते सति
तद्-विषये एतद्वता
अपकर्षज्ञान-प्रसक्तौ संयमः कार्य इत्य् एवं किलास्ति भगवत्प्रभाव प्रकारः ।

↩︎

"If a man who is low by birth and by conduct attains contact with Bhagavān,
one who has them both should shrink from calling him low,
because of the potency of his devotion to Bhagavān".

↩︎

"Si un hombre que está bajo por nacimiento y por conducta alcanza el contacto con Bhagavān,
uno que los tiene a ambos debería encogerse de llamarlo bajo,
Debido a la potencia de su devoción a Bhagavān ".

↩︎

जन्मत्ताल् वृत्तत्ताल् कुऱैन्दाऩॊरुत्तऩुक्कु भगवत्सम्बन्धमुण्डाऩाल् अवऩै इवैयुडैयाऩॊरुत्तऩ् ताऴ निऩैक्कक् कूसुम्बडियायिऱ्ऱु भगवत्प्रभावमिरुक्कुम्बडि;↩︎

इवैयुडैयाऩ् - जन्मवृत्तङ्गळैयुडैयवऩ्।↩︎

(सत्यम् ;) "परं तु तैः सह कन्यादानाऽऽदानव्यवहारो नास्ति किले"ति चेत्-
स जाति-निबन्धनः ; श्लाघा गुण-निबन्धना'

इति निष्कर्षं चकुः ।↩︎

In answer to the question

“But this does not mean intermarriage among them ",

they declared that this (prohibition of inter-marriage) is due to caste
and that the praise of the man is due to his possession of virtues.

(They) express the above following conclusion.↩︎

En respuesta a la pregunta

"Pero esto no significa matrimonios mixtos entre ellos",

Declararon que esta (prohibición del matrimonio) se debe a la casta
y que el elogio del hombre se debe a su posesión de virtudes.

(Ellos) expresan lo anterior conclusión.↩︎

आऩाल् अवर्गळोडु पॆण् कॊडुत्तुक् कॊळ्ळुगिऱदिल्लैयेयॆऩ्ऩिल्; अदु जातिनिबन्धनम्; श्लाघै गुण निबन्धनैयॆऩ्ऱु निष्कर्षित्तार्गळ्।↩︎

इप्पडि शूद्रजातीयरुक्कुम् ब्राह्मणजातीयरुक्कुम् श्री ष्णवकुलान्तर्भावमुण्डाय् ऎल्लोरुम् समराऩाल् एऩ् पॆण् कॊडुप्पदु मुदलाऩ सम्बन्धमिल्लैयॆऩ्ऱाक्षेबित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩालित्यादिना । अदु जातिनिबन्धनमिति । अदु – कन्यादानादि सम्बन्धम्, जाति निबन्धनम् - ब्राह्मण्यादि समान जातिनिबन्धनम्। इदऩाल् श्रीवैष्णवकुलान्तर्भूतर्गळाऩ भागवतर्गळुक्के सम्बन्धहेतुभूतमाऩ ब्राह्मण्यादिजातियाऩदु व्यवस्थितमॆऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु। अप्पडियागिल् भगवद्भक्ता न शूद्राः ऎऩ्ऱुसॊऩ्ऩदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् श्लाघै गुण निबन्धनैयिति । भगवद्भक्ता न शूद्राः; किन्तु विप्राः स्मृता इत्यादिगळ् स्तोत्रपरङ्गळ्; अन्द स्तोत्रमुम् भगवद्भक्त्यादिगुणनिबन्धनमॆऩ्ऱबडि। निष्कर्षित्तार्गळिति । इदऩाल् अभियुक्त निष्कर्षविरुद्धमाऩ पक्षङ्गळॆल्लाम् अनादरणीयङ्गळॆऩ्ऱु सूचितम्।↩︎

वैष्णव-कुले तात्पर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’कुलन् दरुम्’’

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्,

’’पण्डैक्(=प्राचीनम्) कुलत्तैत् तविर्न्द्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ५)

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तॊण्डक्(=दास)-कुलत्तिल् उत्कर्षञ् जॊऩ्ऩबडि।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवतान्तरादि-सङ्कीर्ण-कुलम् अऩ्ऱेय् इवऩदु।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मा जनिष्ट स नो वंशे
जातो वा द्राग् विपद्यताम् ।
आ-जन्म-मरणं यस्य
वासुदेवो न दैवतम्॥’’
(वराहपुराणम्)

ऎऩ्ऱ् इऱे एकान्ति-कुलत्तिऱ् पासुरम्।

(नीलमेघः (सं)15)

(विषयः16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि वेऱ् ऒरु कुलम् आऩालुम्
जाति-शब्दमुम् कुल-शब्दमुम् भिन्नार्थम् आगवुम् प्रयुक्तम् आगैयाले
जाति-भेदियादु। (4)

(नीलमेघः (सं)21)

(विश्वास-टिप्पनी22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-सुरभिय् आऩालुम् गोत्वङ् कऴियाद् इऱे। (5)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

" कुलं दद्यात्"

इत्य्-एतत्

8 प्राचीन-कुलं परित्यज्य

इत्य्-एतच् च↩︎

The words,

" It confers a higher kulam",

and likewise, the passage -

“ We will give up our former kulam,
and sing the praise of Bhagavān "

↩︎

Las palabras,

"Confiere a un Kulam más alto",

Y de la misma manera, el pasaje -

“Renunciaremos a nuestro antiguo Kulam,
y cantar el elogio de Bhagavān "

↩︎

’’कुलन्दरुम्’’ ऎऩ्ऱदुवुम्, ’’पण्डैक् कुलत्तैत् तविर्न्द्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ५) ऎऩ्ऱदुवुम्↩︎

दास-कुलोत्कर्ष-प्रतिपादन-परम् ।↩︎

mean only exaltation in the Vaiṣṇava kulam.↩︎

significa solo exaltación en el Vaiṣṇava Kulam.↩︎

तॊण्डक्कुलत्तिलुत्कर्षञ् जॊऩ्ऩबडि।↩︎

आऩाल् ’’कुलन्दरुमॆऩ्ऱुम्’’, ’’पण्डैक्कुलत्तैत् तविर्न्’’ तॆऩ्ऱुम् कुलम् वरुवदायुम्, कुलम् पोवदायुम् सॊल्लुवदऱ्कु भावमॆऩ्ऩवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् तॊण्डक्कुलत्तिलुत्कर्षञ् जॊऩ्ऩबडि इति । तॊण्डक्कुलम् - भगवदेकदासकुलम्। पण्डैक्कुलम् - देवतान्तरपरसङ्कीर्णकुलम्।↩︎

देवतान्तरादि-संकीर्ण-कुलं नास्ति किलैतदीयम् ।↩︎

His kulam is indeed such
as will not entertain the worship of other deities as well as the Lord.↩︎

Su kulam es de hecho tal
como no entretendrá la adoración de otras deidades y del Señor.↩︎

देवतान्तरादिसङ्कीर्णकुलमऩ्ऱेयिवऩदु।↩︎

तॊण्डक् कुलत्तिऩुत् कर्षत्तिऱ्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् देवतान्तरादिसङ्कीर्णकुलमऩ्ऱेयिवऩदु इति ।↩︎

‘‘मा जनिष्ट स नो वंशे
जातो वा द्राग् विपद्यताम् ।
आ-जन्म-मरणं यस्य
वासुदेवो न दैवतम्॥’’
(वराहपुराणम्)

इति किलैकान्ति-कुले वचः ।↩︎

परमैकान्ती, कुलम्, भागवतः↩︎

The saying current in the families of those who are exclusively devoted to Bhagavān (ekantī) is indeed as follows :

"He to whom Vāsudeva is not the (sole) deity from birth to death
let him not be born into our family
and even if he is born,
let him die soon."

↩︎

El dicho actual en las familias de aquellos que están dedicados exclusivamente a Bhagavān (Ekantī) es de hecho la siguiente:

"Aquel a quien Vāsudeva no es la deidad (única) desde el nacimiento hasta la muerte
Que no nazca en nuestra familia
e incluso si nace,
Déjalo morir pronto ".

↩︎

‘‘मा जनिष्ट स नो वंशे जातो वा द्राग्विपद्यताम् । आजन्ममरणं यस्य वासुदेवो न दैवतम्॥’’(वराहपुराणम्) ऎऩ्ऱिऱे एकान्तिकुलत्तिऱ् पासुरम्।↩︎

सङ्कीर्णकुलत्तिऱ्कु भागवताभिमानबाह्यतैयैक् काट्टुगिऱार् मा जनिष्टेति । यस्य - यादॊरु
पुरुषऩुक्कु, आजन्मरणं - जऩ्ममारम्बित्तु मरणबर्यन्दम्, वासुदेवः - भगवाऩाऩवऩ्, दैवतं न भवति – आराध्यदेवतैयाग आगिऱाऩिल्लैयो, सः - अन्द पापिष्ठऩाऩवऩ्, नो वंशे – परमैकान्तिकळाऩ नम्मुडैय कुलत्तिल्, मा जनिष्ट - पिऱक्क वेण्डाम्। नम् पापविशेषत्ताले ऒरु वेळै, जातो वा - जऩित्ताऩागिलुम्, द्राग्विपद्यतां – शीघ्रमागवे मरिक्कक्कडवऩ् ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

इत्थं कुलान्तरत्वेऽपि जाति-शब्द--कुल-शब्दयोर् भिन्नार्थकतयाऽपि प्रयुक्तत्वाज्
जातिर् न भिद्येत,
(कुलं भिद्येत) ।↩︎

अनुवादयोर् दृश्यमानं शब्दद्वयं मूले नास्ति। कश्चित् पाठान्तरं परीक्ष्य वदेत्?? (प्रभावव्यवस्थाधिकारः)↩︎

Though the kulam is changed,
since the words caste and kulam have been used in different senses,
we may say that the caste will remain the same,
but that the kulam will be different.↩︎

Aunque el Kulam ha cambiado,
Desde las palabras, la casta y el kulam se han utilizado en diferentes sentidos,
Podemos decir que la casta seguirá siendo la misma
Pero que el Kulam será diferente.↩︎

इप्पडि वेऱॊरु कुलमाऩालुम् जातिशब्दमुम् कुलशब्दमुम् भिन्नार्थमागवुम् प्रयुक्तमागैयाले जाति भेदियातु।↩︎

कुलमॆऩ्बदु ऒरुवगैप्पट्टवरुडैय (कुम्बल्) समूहम्। जादियॆऩ्बदु संस्थानविशेषम्; आगैयाल् कुलम् भेदित्तालुम्
जादि भेदियादॆऩ्गिऱार् इप्पडि वेऱॊरु कुलमाऩालुमित्यादियाल्। ब्राह्मणकुलम्, ब्राह्मणजाति, शूद्रकुलम्, शूद्रजाति ऎऩ्ऱु कुलशब्दमुम् जातिशब्दमुम् पर्यायम्बोल् व्यवहरिक्कप् पडुगिऱदे ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् जातिशब्दमुम् कुलशब्दमुम् भिन्नार्थमागवुम् प्रयुक्तमागैयाले जाति भेदियादु इति ।

‘‘देशजातिकुलधर्मा
आम्नायैर् अविरुद्धाः प्रमाणम्’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल् जातिकुलशब्दयोस्सहप्रयोगाद्भिन्नार्थकत्वम् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् कुलशब्द वाच्यव्यतिरिक्तमाऩ जातिशब्दवाच्यमाऩ संस्थानम् भेदियादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

श्री-सुरभि-भावेऽपि गोत्वं न हीयेत किल ।↩︎

"Though the cow may be of the temple,
it does not cease to be a cow".↩︎

"Aunque la vaca puede ser del templo,
No deja de ser una vaca ".↩︎

तिरुसुरभियाऩालुम् गोत्वङ्गऴियादिऱे।↩︎

इदिल् अनुरूप दृष्टान्तत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् तिरुसुरभियाऩालुम् गोत्वम् कऴियादिऱे इति । तिरुसुरभि - कोयिल्बसु। सामान्यसुरभि पोलऩ्ऱिक्के भगवत्सम्बन्धत्ताले महाप्रभावत्तैयडैन्दु तिरुसुरभियॆऩ्ऱु व्यवहरिक्कुम्बडियाऩालुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

शास्त्रे ऽर्थवादः

विश्वास-प्रस्तुतिः

महर्षिगळुम्

‘‘स शूद्र इति मन्तव्यः’’
(पारमेष्ठ्य-संहिता)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

प्रतिपत्ति-विशेषङ्गळैप् पऱ्ऱ
उत्कृष्टर् बक्कल् अ-पकृष्ट-शब्दमुम्,
अपकृष्टर् बक्कल् उत्कृष्ट-शब्दमुम् प्रयोगित्तार्गळ् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

भगवद्-भक्तर् अल्लाद ब्राह्मणर् शूद्रर्गळैप् पोलेय् अनादरणीयर्

ऎऩ्ऱुम्,

भगवद्भक्तर् आऩ शूद्रर्गळ् ब्राह्मणरैप् पोले श्लाघनीयर्

ऎऩ्ऱुम् शास्त्र-तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

[[२३४]]

महर्षयोऽपि "स शूद्र इति मन्तव्यः" इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
प्रति-पत्ति-विशेष-तात्पर्येणोत्कृष्ट-विषये अपकृष्ट-शब्दम्, अपकृष्टविषये उत्कृष्ट-शब्दं च प्रयुयुजिरे
इत्य् एतावद् एव ।↩︎

In such passages as this:-

"He should be considered as a Śūdra",

the great sages called men of higher castes
by the words applicable to the lower castes
and vice versa
merely to indicate the degree of consideration or respect to be shown.↩︎

En pasajes como este:-

"Debería ser considerado como un Śūdra",

Los grandes sabios llamados hombres de castas superiores
por las palabras aplicables a las castas inferiores y viceversa
simplemente para indicar el grado de consideración o respeto que se mostrará.↩︎

महर्षिगळुम् ‘‘स शूद्र इति मन्तव्य’’(पारमेष्ठ्य-संहिता) इत्यादिगळिऱ्पडिये प्रतिपत्ति विशेषङ्गळैप् पऱ्ऱ उत्कृष्टर्बक्कल् अपकृष्टशब्दमुम्, अपकृष्टर्बक्कल् उत्कृष्टशब्दमुम् प्रयोगित्तार्गळत्तऩै।↩︎

इप्पडियागिल् न शूद्रा ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् निकृष्टराऩ भागवतशूद्ररिडत्तिल् विप्राः ऎऩ्गिऱ उत्कृष्टशब्दत्तैयुम् अभक्तर्गळाऩ उत्कृष्टर्गळ् विषयत्तिल् निकृष्टमाऩ शूद्रशब्दत्तैयुम् प्रयोगिप्पाऩे ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् महर्षिकळुमित्यादिना । प्रतिपत्तिविशेषङ्गळैप्पऱ्ऱ इति । शूद्रऩ् भागवतऩाऩाल् अवऩै विप्रऩॆऩ्ऱु ऎण्णवेण्डुम्, भक्तियिल्लादवऩै शूद्रऩॆऩ्ऱु ऎण्णवेण्डुम्; ऎऩ्ऱु प्रतिपत्तिविशेषार्थम् उत्कृष्टापकृष्टशब्दङ्गळै प्रयोगित्तार्गळेयॊऴिय जात्यपगमत्तै निऩैत्तु प्रयोगित्तार्गळऩ्ऱॆऩ्ऱबडि।

जाति माऱिविडुम् ऎऩ्ऱु ऎण्णि
अप्पडि प्रयोगित्तिरुक्कक् कूडादो?
प्रतिपत्ति-विशेषार्थमे प्रयोगित्तार्गळ् ऎऩ्बदिल्
लिङ्गम् उण्डोव् ऎऩ्ऩव्
अरुळिच्चॆय्गिऱार्

स शूद्र इति मन्तव्य

इत्यादिगळिऱ्पडिये इति ।
सः – तिर्यक्पुण्ड्रधारियाऩ अन्द ब्राह्मणऩ्, शूद्र इति मन्तव्यः – शूद्रऩाग ऎण्णत्तगुन्दवऩ्।
इदिल् "स शूद्रः" ऎऩ्ऱु सॊल्लामल् "शूद्र इति मन्तव्यः" ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल्
वस्तुतः अन्द ब्राह्मणऩ् शूद्रऩ् आगाऩ्;(5)
किन्तु शूद्रऩॆऩ्ऱु ऎण्णत्तगुन्द्-अवऩ् ऎऩ्ऱु प्रतिपत्ति-विशेषार्थम् आगवे शूद्रशब्दम् प्रयुक्तमायिऱ्ऱिऱे।
अदु पोल विप्राभागवताः ऎऩ्गिऱ विडत्तिलुम् विप्रशब्दत्तिऱ्कु विप्रर्गळाग ऎण्णत्तगुन्दवर्गळ् ऎऩ्ऱे अर्थम् कॊळ्ळवेण्डुमागैयाल् जात्यपगमवादम् युक्तमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतो

भगवद्-भक्त-भिन्ना ब्राह्मणाः शूद्रवद् अनादरणीया

इति

भगवद्-भक्ताः शूद्रा ब्राह्मणवत् +श्लाघनीया

इति च शास्त्र-तात्पर्यम् ।↩︎

Therefore the purport of the śāstra is only this much:

“Brahmins who are not devotees of Bhagavān
are not to be held in esteem,
whereas Śūdras who are devotees of Bhagavān
should be as much esteemed as Brahmins."

↩︎

Por lo tanto, el significado del Śāstra es solo esto:

“Brahmanes que no son devotos de Bhagavān
no deben ser retenidos en estima
mientras que Śūdras que son devotos de Bhagavān
Debería ser tan estimado como los brahmanes ".

↩︎

आगैयाल् भगवद्भक्तरल्लाद ब्राह्मणर् शूद्रर्गळैप्पोले यनादरणीयरॆऩ्ऱुम्, भगवद्भक्तराऩ शूद्रर्गळ् ब्राह्मणरैप्पोले श्लाघनीयरॆऩ्ऱुम् शास्त्रतात्पर्यम्।↩︎

इप्पडियागिल् न शूद्रा ऎऩ्बदऱ्कु निष्कृष्टार्थमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - जाति पोगादागैयाल्, भगवद्भक्तरल्लाद ब्राह्मणर् शूद्रर्गळैप्पोले अनादरणीयरॆऩ्ऱुमिति । इप्पडि अर्थम् कॊळ्ळामल् अभक्तब्राह्मणर्गळ् शूद्रर्गळागवे आगिऱार्गळ् ऎऩ्ऱु अर्थङ्गॊण्डाल् अभक्तब्राह्मण रॆल्लोरुक्कुम् मुख्यशूद्रत्वमे उण्डाय् वैदिककर्मङ्गळॆल्लाम् व्याकुलङ्गळामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अव्यवस्था-प्रसङ्गः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु

९‘‘(न जात्या पूजितो राजन्!
गुणाः कल्याणकारणाः॥)
चण्डालम् अपि वृत्त-स्थं
तं देवा ब्राह्मणं विदुः’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-८),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘चण्डालाः प्रत्यवसिताः
परिव्राजक-तापसाः।’’(दशस्मृतिः?? ४-२०),

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न तेन वृद्धो भवति
येनास्य पलितं शिरः ।
बालोऽपि यः प्रजानाति
तं देवास् स्थविरं विदुः॥’’
(मनुस्मृतिः २-१५६)

(नीलमेघः (सं)10)

(विषयः11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् इप्-पुटैगळिले(=पक्षेषु) निन्दा-प्रशंसै पण्णुगिऱ वाक्यङ्गळैक् कॊण्डु
सर्व-मर्यादैगळुङ् कलङ्गुम् पडिय् आम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

अन्यथा,

९‘‘(न जात्या पूजितो राजन्!
गुणाः कल्याणकारणाः॥)
चण्डालम् अपि वृत्त-स्थं
तं देवा ब्राह्मणं विदुः’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-८),

↩︎

If this were not accepted (as the right interpretation),

"Auspicious qualities which carry esteem do not arise from caste.
The gods consider as a Brahmin even a caṇḍāla
who conducts himself in accordance with his caste,"

↩︎

Si esto no fuera aceptado (como la interpretación correcta),

"Las cualidades auspiciosas que tienen estima no surgen de la casta.
Los dioses consideran como un brahmán incluso un caṇḍāla
quien se conduce de acuerdo con su casta ",

↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु ९‘‘चण्डाळमपि वृत्तस्थं तं देवाब्राह्मणं विदुः’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११६-८),↩︎

इप्पडिये मेलुङ्गाणलाम्। इप्पडि यङ्गीगरियाविडिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना । इङ्ङऩल्लादबोदु - वचनत्तिल् सॊऩ्ऩबडि शूद्रत्वापगमत्तैयुम् ब्राह्मणत्वागमनत्तैयुम् ऒप्पुक्कॊण्डा लॆऩ्ऱबडि। चण्डाळमपीति ।

‘‘न जात्या पूजितो राजन्!
गुणाः कल्याणकारणाः॥’’

ऎऩ्बदु इदऱ्कुपूर्वार्धम्। ओ राजऩे! ऒरुवऩ् जादियिऩाले पूजिक्कप्पडुगिऱाऩिल्लै; पूजादि कल्याणङ्गळुक्कुक् कारणम् क्षान्त्यादिगुणङ्गळे। तं –क्षान्त्यादियुक्तऩाऩ, वृत्तस्थं चण्डाळमपि – तऩ्ऩुडैय धर्मत्तिलिरुक्कुम् चण्डाळऩैयुम्, देवा ब्राह्मणं विदुः – देवतैगळ् ब्राह्मणऩॆऩ्ऱे अऱिगिऱार्गळ्।↩︎

"Sannyasins and those who perform tapas (austerities)
become caṇḍālas
when they lapse from the code of conduct prescribed for them",

↩︎

"Sannyasins y los que realizan tapas (austeridades)
convertirse en caṇḍālas
Cuando eligen el Código de Conducta prescrito para ellos ",

↩︎

‘‘चण्डालाः प्रत्यवसिताः परिव्राजकतापसाः’’(दशस्मृतिः?? ४-२०),↩︎

चण्डाळा इति । परिव्राजकतापसाः – सन्न्यासिकळुम् वानप्रस्थर्गळुम्, प्रत्यवसिताः - स्वधर्मभ्रष्टाः, आरूढपतिता इत्यर्थः । चण्डाळा भवन्तीत्यन्वयः ।↩︎

‘‘न तेन वृद्धो भवति
येनास्य पलितं शिरः ।
बालोऽपि यः प्रजानाति
तं देवास् स्थविरं विदुः॥’’
(मनुस्मृतिः २-१५६)

↩︎

वयः, वृद्धः, बालः, स्थविरः↩︎

and

"Because a man's hair has turned grey,
he is not esteemed as old.
He who has jñāna,
even if he be a child,
is esteemed by the gods as an old man".

↩︎

y

"Porque el cabello de un hombre se ha vuelto gris,
No es estimado como viejo.
El que tiene jñāna,
Incluso si él es un niño
es estimado por los dioses como un anciano ".

↩︎

‘‘न तेन वृद्धो भवति येनास्य पलितं शिरः । बालोऽपि यः प्रजानाति तं देवास्स्थविरं विदुः॥’’(मनुस्मृति २-१५६)↩︎

न तेनेति । येन – ऎन्द वयस्सिऩुडैय आधिक्यत्ताले, अस्य - ऒरु पुरुषऩुडैय, शिरः – शिरस्साऩदु, पलितं – नरैत्तिरुक्किऱदो, तेन - अदऩाले, वृद्धो न भवति – वृद्धऩाग आगमाट्टाऩ्। बालऩायिरुन्दालुम् ऎवऩ् नऩ्ऱाग तत्त्वङ्गळैयऱिगिऱाऩो अवऩै देवतैगळ् वृद्धऩाग अऱिगिऱार्गळ् ऎऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

इत्य्-एवं-रीत्या निन्दा-प्रशंसा-पर-वाक्यावलम्बनेन
सर्व-मर्यादा व्याकुला भवेयुः ।↩︎

all rules and regulations (regarding caste) would be set at naught
on the strength of the censure and praise (which alone are intended to be conveyed)
in such passages as the following above.↩︎

Todas las reglas y regulaciones (con respecto a la casta) se establecerían en nada
Sobre la fuerza de la censura y elogios (que solo están destinados a ser transmitidos)
en pasajes como el siguiente arriba.↩︎

ऎऩ्ऱिप्पुडैगळिले निन्दाप्रशंसैपण्णुगिऱ वाक्यङ्गळैक्कॊण्डु सर्वमर्यादैकळुङ्गलङ्गुम् पडियाम्।↩︎

उक्तवचनङ्गळिल् यथाश्रुतार्थस्वीकारत्तिल् अनिष्टङ्गळै विवरिक्किऱार् ऎऩ्ऱिप्पुडैगळिले इत्यादिना ।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आऩबिऩ्बु

प्रतिपत्ति-विशेषार्थम् (न तु प्रवृत्त्यै)
अन्यत्रान्यत्व-कीर्तनम् ।
(जाति-)विशेष-विधि-साकाङ्क्षास्
तत्र तत्-तत्-(व्यक्ति-)प्रवृत्तयः ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (सं॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् इङ्ग्-उऱ्ऱैक्कुम्(=उक्तानाम् अपि) समाधानम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. अतः-

प्रतिपत्ति-विशेषार्थम् (न तु प्रवृत्त्यै)
अन्यत्रान्यत्व-कीर्तनम् ।
(जाति-)विशेष-विधि-साकाङ्क्षास्
तत्र तत्-तत्-(व्यक्ति-)प्रवृत्तयः ॥↩︎

2. When a member of one caste is praised as being of another Caste,
it is to state that he should be esteemed as such at heart.
But social conduct is regulated by special rules governing it.↩︎

3. When a member of one caste is praised as being of another Caste,
it is to state that he should be esteemed as such at heart.
But social conduct is regulated by special rules governing it.↩︎

4. आऩबिऩ्बु

प्रतिपत्तिविशेषार्थमन्यत्रान्यत्वकीर्तनम् । विशेषविधिसाकांक्षास्तत्र तत्तत् प्रवृत्तयः ॥↩︎

5. उक्तार्थत्तै कारिकैयिऩाल् सङ्ग्रहिक्किऱार् आऩबिऩ्बु इत्यादिना । प्रतिपत्तीति । अन्यत्रान्य त्वकीर्तनं – उत्कृष्टे अपकृष्टत्वकीर्तनमुम् अपकृष्टे उत्कृष्टत्वकीर्तनमुम्, प्रतिपत्तिविशेषार्थं – ब्राह्मणऩिडत्तिल् शूद्रऩॆऩ्गिऱ बुद्धिपण्णुवदऱ्कागवुम्, शूद्रऩिडत्तिल् ब्राह्मणऩॆऩ्गिऱ बुद्धि पण्णुवदऱ्कागवुमे, तत्र तत्तत्प्रवृत्तय इति ।
इङ्गु प्रवृत्तिशब्दम् निवृत्तिक्कुमुपलक्षणम्।
तत्र – भागवतब्राह्मणे, तत्तत्प्रवृत्तयः – अन्य-कर्तृक-प्रणामादि-प्रवृत्तिगळुम्, स्वकर्तृक-सन्ध्यावन्दनादि-प्रवृत्तिकळुम्,
शूद्रादि-भागवतऩ् इडत्तिले तन्-निवृत्तिगळुम्, विशेष-विधि-साकाङ्क्षाः – विशेषविधि साकाङ्क्षङ्गळ्,

‘‘ब्राह्मणेभ्यो वेदविद्भ्यो
दिवेदिवे नमस्कुर्यात्’’,

‘‘अष्टवर्षं ब्राह्मणम्
उपनयीत तमध्यापयेत्’’,

‘‘अहरहस् सन्ध्याम् उपासीत’’,

‘‘शूद्र एक-जातिर्
न च संस्कारमर्हति’’

इत्यादि-विशेषविधियै अपेक्षित्तुवरक्कडवऩ। शास्त्रानुगुणप्रवृत्ति वेण्डुमे तविर प्रतिपत्त्यनुगुणप्रवृत्ति कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

6. इति इहोक्तानाम् अपि ( वचनानां) समाधानम् ।↩︎

7. This is the right explanation of all such passages.↩︎

8. Esta es la explicación correcta de todos estos pasajes.↩︎

9. ऎऩ्ऱिङ्गुऱ्ऱैक्कुम् समाधानम्।↩︎

10. इङ्गुऱ्ऱैक्कुम् समाधानमिति ।
बालऩ्, परिव्राट् मुदलाऩ्-अवर्गळ् विषयत्तिल्
स्थविरत्व-चण्डालत्वादि-कथनादिगळुक्कुम् समाधानम् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

विदुरः

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्री-विदुररुम् स्व-जात्य्-अनुरूपम् आग विवाहादिगळ् पण्णिऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु
निषण्णः परमासने ।
विदुरान्नानि बुभुजे
शुचीनि गुणवन्ति च॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ९३-४३, ४५)

ऎऩ्ऱिदैक् केट्टु

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दुर्योधनऩ्

‘‘भीष्म-द्रोणाव् अतिक्रम्य
माञ् चैव मधु-सूदन ।
किम्-अर्थं पुण्डरीकाक्ष!
भुक्तं वृषल-भोजनम्॥’’
(भारत-सावित्री)

ऎऩ्ऱु केट्क,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘द्विषद्-अन्नं न भोक्तव्यं
द्विषन्तं नैव भोजयेत् ।
पाण्डवान् द्विषसे राजन्!
मम प्राणा हि पाण्डवाः॥’’
(भारतम् उद्योग ९१-२७)

(नीलमेघः (सं)15)

(विषयः16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् उत्तरम् अरुळिच् चॆय्गैयाले
श्री-विदुररुक्कु दुर्योधनऩ् सॊऩ्ऩ जाति-विशेषत्तै
भगवाऩ् इसैन्दाऩ् आयिऱ्ऱु। (4)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

कृष्ण-भोजनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩाल् ब्राह्मणर्क्कुम् क्षत्रियर्क्कुम् शूद्रऩुडैय पक्वान्नत्तै भुजिक्कै निषिद्धम् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आर्याधिष्ठिता वा शूद्रा अन्न-संस्कर्तारस् स्युः’’(आबस्तम्बसूत्रम् २-२-४)

ऎऩ्ऱु आपस्तम्बादिगळ् सॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

युगान्तरङ्गळिल् आर्य-परतन्त्रर् आऩ गुणवच्-छूद्रर्गळ्
आर्यर्क्क् अन्न-संस्कारम् पण्ण अनुज्ञातर् आगैयाले
अव्व् इडत्तिल् निषेधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

‘‘शुचिस् तु प्रयतो भूत्वा
विदुरोऽन्नम् उपाहरत्।’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ९१-४३)

ऎऩ्ऱु श्रीविदुरर्-उडैय गुण-विशेषङ्गळ् (प्रयतत्व-) सॊल्लुगैयाले सूचितम्।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

ब्रह्ममेधः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्म-वित्तुक्कळ् आऩ इवर्
योग-प्रभावत्ताले देह-न्यासम् पण्णिऩ पिऩ्बु
प्राप्तऩ् आऩ धर्म-पुत्रऩ् सॆय्द (त्याग-)संस्कार-विशेषम्
तूष्णीम् अनुष्ठितम् आदल्,
व्यक्ति-विशेष-नियतम् आदल् आम् इत्तऩै।(4)

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु कॊण्डु व्यक्त्य्-अन्तरङ्गळिल् न्याय-सञ्चारम् पण्ण वॊण्णादु। (5)

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

(४२तमाहोबिल-यतिः54)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु
धर्मोत्तरर् आऩ पाण्डवर्गळुक्क्
ऒरु नियति-विशेषत्ताले वन्द दार-साधारण्यत्तैक् कॊण्डु
सर्व-लोकमुम् व्याकुलम् आम् बडिय् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)55)

(विश्वास-टिप्पनी56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् तन्-दाम् जातिगळै विडादे निऩ्ऱ्
अव्व्-ओ जातिगळुक्क् उचित-प्रक्रियैयाले
यथाऽधिकारं भगवत्-कैङ्कर्यम् पण्णप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

श्रीविदुरोऽपि स्व-जात्य्-अनुरूपं विवाहादीन्य् अकरोत् ।↩︎

Śrī Vidura, too, performed marriages and the like in accordance with the rules of his caste.↩︎

Śrī Vidura también realizó matrimonios y similares de acuerdo con las reglas de su casta.↩︎

श्रीविदुररुम् स्वजात्यनुरूपमाग विवाहादिगळ् पण्णिऩार्गळ्।↩︎

शिष्टाचारत्तालुम् जात्य्-अपगमम् इल्लैय् ऎऩ्ऱ् अऱियलाम् ऎऩ्गिऱार्
श्रीविदुररुम् स्वजात्यनुरूपमाग विवाहादिगळ् पण्णिऩार्गळिति । भागवत शूद्रर्गळुक्कु साक्षात् ब्राह्मणत्वमे वरुमॆऩ्बवर् पक्षत्तिल् महाभागवतराऩ विदुरर् ब्राह्मणऩागवे आगिविट्टबडियाल् ब्राह्मणकुलत्तिलेये विवाहादिगळैप् पण्णियिरुक्कलामे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु
निषण्णः परमासने ।
विदुरान्नानि बुभुजे
शुचीनि गुणवन्ति च॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ९३-४३, ४५)

इत्येतच् छ्रुत्वा↩︎

“After the best of the Brahmins had eaten,
Śrī Kṛṣṇa sat on a high seat
and ate the pure and delicious food offered by Vidura.”

↩︎

“Después de que lo mejor de los brahmanes hubiera comido,
Śrī Kṛṣṇa se sentó en un asiento alto
y se comió la comida pura y deliciosa ofrecida por Vidura ".

↩︎

‘‘भुक्तवत्सु द्विजाग्र्येषु निषण्णः परमासने । विदुरान्नानिबुभुजे शुचीनि गुणवन्ति च॥’’(भारतम् उद्योग-पर्व ९३-४३, ४५) ऎऩ्ऱिदैक् केट्टु↩︎

जाति पोगादॆऩ्बदिल् लिङ्गदर्शनमुमुण्डॆऩ्गिऱार् भुक्तवत्स्विति ।↩︎

दुर्योधने,

‘‘भीष्म-द्रोणाव् अतिक्रम्य
माञ् चैव मधु-सूदन ।
किम्-अर्थं पुण्डरीकाक्ष!
भुक्तं वृषल-भोजनम्॥’’
(भारत-सावित्री)

इति पृष्टवति सति,↩︎

On hearing of this, Duryodhana said to Śrī Kṛṣṇa:-

"Without coming to Bhīṣma, Droṇa or to me,
O Thou of lotus eyes,
why didst thou eat, O Madhusūdana,
in the house of a Śūdra?"

↩︎

Al enterarse de esto, Duryodhana dijo a Śrī Kṛṣṇa:-

"Sin venir a bhīṣma, droṇa o a mí,
Oh tú de los ojos de loto,
¿Por qué comiste, O Madhusūdana?
¿En la casa de un Śūdra? "

↩︎

दुर्योधनऩ् ‘‘भीष्मद्रोणावतिक्रम्य माञ्चैव मधुसूदन । किमर्थं पुण्डरीकाक्ष! भुक्तं वृषलभोजनम्’’(भारत-सावित्री) ऎऩ्ऱु केट्क,↩︎

‘‘द्विषद्-अन्नं न भोक्तव्यं
द्विषन्तं नैव भोजयेत् ।
पाण्डवान् द्विषसे राजन्!
मम प्राणा हि पाण्डवाः॥’’
(भारतम् उद्योग ९१-२७)

↩︎

द्वेषः, अन्नम्↩︎

Śrī Kṛṣṇa replied,

“The food offered by an enemy should not be eaten.
(So also ) an enemy should not be given food to eat.
You hate the Pandavas, O king.
Are they not my very life?"

↩︎

Śrī Kṛṣṇa respondió,

“La comida ofrecida por un enemigo no debe comerse.
(Así también) Un enemigo no debe recibir comida para comer.
Odias a los Pandavas, oh rey.
¿No son mi propia vida? "

↩︎

‘‘द्विषदन्नं न भोक्तव्यं द्विषन्तं नैव भोजयेत् । पाण्डवान् द्विषसे राजन्! मम प्राणा हि पाण्डवाः’’(भारतम् उद्योग ९१-२७)↩︎

इत्य् उत्तर-दानात्
श्री-विदुर-विषये दुर्योधनोक्तं जाति-विशेषं भगवान् अङ्गी-चकारेति सिद्धम् ।↩︎

In answering thus,
it is evident that Śrī Kṛṣṇa admitted the truth of the particular caste ascribed to Vidura by Duryodhana.↩︎

Al responder así,
Es evidente que Śrī Kṛṣṇa admitió la verdad de la casta particular atribuida a Vidura por Duryodhana.↩︎

ऎऩ्ऱुत्तरमरुळिच् चॆय्गैयाले श्रीविदुररुक्कु दुर्योधनऩ् सॊऩ्ऩ जातिविशेषत्तै भगवाऩिसैन्दाऩायिऱ्ऱु।↩︎

दुर्योधनऩ् ‘‘भीष्मद्रोणावतिक्रम्य माञ्चैव मधुसूदन । किमर्थं पुण्डरीकाक्ष भुक्तं वृषळभोजनम्’’ ऎऩ्ऱु केट्क, भगवाऩ् पूर्वार्धत्तिल् केट्ट भीष्म-द्रोण-दुर्योधनाद्य्-अन्नातिक्रम-प्रश्नत्तिऱ्कु मात्तिरम् ‘‘द्विषदन्नं न भोक्तव्यं द्विषन्तं नैव भोजयेत् । पाण्डवान् द्विषसे राजन् मम प्राणा हि पाण्डवाः’’ ऎऩ्ऱु उत्तर मरुळिच्चॆय्गैयाले उत्तरार्धत्तिल् विदुररुक्कु दुर्योधनऩ् सॊऩ्ऩ वृषलत्वत्तै अदावदु शूद्रत्वत्तै ‘‘अप्रतिषिद्धमनुमतं’’ ऎऩ्गिऱबडि अभ्युपगमम् पण्णिऩदाग एऱ्पडु कैयाल् इदुवे महाभागवतर्क्कुम् जाति पोगादॆऩ्बदऱ्कु पर्याप्तमाऩ लिङ्गमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

तथापि ब्राह्मणानां क्षत्रियाणां च शूद्र-पक्वान्न भोजनं निषिद्धं किल

इति चेत् —↩︎

It may be asked:

"Is not the eating of food cooked by a Śūdra forbidden to Brahmins and Kṣatriyas ?"

↩︎

Se puede preguntar:

"¿No está el consumo de comida cocinado por un Śūdra prohibido a los brahmanes y kṣatriyas?"

↩︎

आऩाल् ब्राह्मणर्क्कुम् क्षत्रियर्क्कुम् शूद्रऩुडैय पक्वान्नत्तै भुजिक्कै निषिद्धमऩ्ऱोवॆऩ्ऩिल्;↩︎

इप्पडि जात्यनपगमत्तिऱ्कु अनुकूलमाऩ इन्द लिङ्गत्तै ऒप्पुक्कॊण्डाल् इदु भगवाऩुक्के दोषावहमागादो ऎऩ्ऱु शङ्गित्तु समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् आऩालित्यादिना ।

शूद्रऩुडैय पक्वान्नत्तै भुजिक्कै निषिद्धमऩ्ऱो वॆऩ्ऩिलिति ।

‘‘मृत-सूतक-पुष्टाङ्गं
द्विजं शूद्रान्न-भोजिनं ।
अहन्तु नैव जानामि
कां कां योनिङ् गमिष्यति॥’’

ऎऩ्गिऱ पराशरादिवचनत्तै इङ्गु अनुसन्धिप्पदु।↩︎

‘‘आर्याधिष्ठिता वा शूद्रा अन्न-संस्कर्तारस् स्युः’’(आबस्तम्बसूत्रम् २-२-४)

इत्य् आपस्तम्बाद्य्-उक्त-रीत्या↩︎

The answer is as follows:
Apastamba and others state that

"Śūdras who are under the supervision of Aryas
are competent to cook their food",

↩︎

La respuesta es la siguiente:
Apastamba y otros afirman que

"Śūdras que están bajo la supervisión de Aryas son competentes para cocinar su comida ",

↩︎

‘‘आर्याधिष्ठिता वा शूद्रा अन्नसंस्कर्तारस्स्युः’’(आबस्तम्बसूत्रम् २-२-४) ऎऩ्ऱु आपस्तम्बादिगळ् सॊल्लुगिऱबडिये↩︎

समाधानमरुळिच्चॆय्गिऱार् आर्याधिष्ठिता वेत्यादिना । अधिष्ठिताः – आर्यपरतन्त्रतया आर्यैः शिक्षिता इत्यर्थः । अन्नसंस्कारम् पण्णवनुज्ञातरागैयाले अव्विडत्तिल् निषेधमिल्लै इति । इदऩाल् आर्यपरतन्त्रर्गळाऩ शूद्रर्गळाल् दृष्टमायुम् स्पृष्टमायुम् संस्कृतमायुमुळ्ळ अन्नत्तिऱ्कु निषेधमिल्लै यॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

युगान्तरेष्व् आर्य-परतन्त्राणां गुणवच्-छूद्राणाम्
आर्यार्थन्न-संस्कारकत्वेनानुज्ञातत्वात्
तत्र न निषेधः ।↩︎

In other yugas (than Kali) there was no prohibition,
because good Śūdras under the control of Aryas were permitted to cook the food of the Aryas.↩︎

En otras yugas (que Kali) no hubo prohibición, Porque los buenos Śūdras bajo el control de Aryas podían cocinar la comida de los Aryas.↩︎

युगान्तरङ्गळिल् आर्यपरतन्त्रराऩ गुणवच्छूद्रर्गळ् आर्यर्क्कन्नसंस्कारम् पण्ण अनुज्ञातरागैयालेअव्विडत्तिल् निषेधमिल्लै।↩︎

विदुरर् भगवत्परतन्त्ररागैयालुम्, ब्रह्मवित्तमरागैयालुम्, निवृत्ताहङ्कारममकार रागैयालुम्
पूर्वमेव सर्वं द्रव्यजातं भगवते समर्पितमेव ।

भगवदागमनानन्तरं भगवदनुज्ञया भगवदीयं द्रव्यं पक्वङ्कृतमिति
न तत्प्रतिग्रहदोषोऽपि ।↩︎

इदम्,

‘‘शुचिस् तु प्रयतो भूत्वा
विदुरोऽन्नम् उपाहरत्।’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ९१-४३)

इति श्रीविदुर-गुण-विशेष-प्रतिपादनेन (←प्रयतत्वं) सूचितम् ।↩︎

(We read) further :--

"The pure Vidura, having the qualities necessary for it, brought the food."

testifies to it, as Vidura's exceptional qualities are referred to.↩︎

(Leemos) más:-

"El puro Vidura, que tiene las cualidades necesarias para ello, trajo la comida".

Testifica a él, como se hace referencia a las cualidades excepcionales de Vidura.↩︎

इदु ‘‘शुचिस्तु प्रयतो भूत्वा विदुरोऽन्नमुपाहरत्’’(भारतम् उद्योग-पर्व ९१-४३) ऎऩ्ऱु श्रीविदुररुडैय गुणविशेषङ्गळ् सॊल्लुगैयाले सूचितम्।↩︎

इदु - सूत्रत्तिल् सॊऩ्ऩ आर्याधिष्ठितत्वमाऩदु। गुणविशेषङ्गळ् सॊल्लुगैयाले सूचितमिति । शुचित्वप्रयतत्वरूपकार्यगुणविशेषङ्गळ् सॊल्लियिरुप्पदाल् कारणमाऩ आर्याधिष्ठितत्वम् सूचितमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

ब्रह्मविदि +अस्मिन् योग-प्रभावेण देह-न्यासं कृतवति सति
पश्चात् प्राप्तेन युधिष्ठिरेणानुष्ठितः (त्याग-)संस्कार-विशेषः
तूष्णीम् अनुष्ठितो वा
व्यक्ति-विशेष-नियतो वेत्य् एवम् एव ।↩︎

When this Brahma Jnani (Vidura) gave up his life by the power of yoga,
Dharmaputra (it is true) felt it his duty (as his nephew) to perform his funeral obsequies in the special form (of Brahmamedha tyAga).
But it may have been performed in silence (without mantras;)
or it was justifiable in the case of that exceptional individual. (5)↩︎

Cuando este Brahma Jnani (Vidura) renunció a su vida por el poder del yoga,
Dharmaputra (es cierto) sintió que era su deber (como su sobrino) realizar sus obsequias funerarias en la forma especial (de tyAga).
Pero puede haberse realizado en silencio (sin mantras;)
O era justificable en el caso de ese individuo excepcional.(5)↩︎

ब्रह्मवित्तुक्कळाऩ इवर् योगप्रभावत्ताले देहन्यासम् पण्णिऩ पिऩ्बु प्राप्तऩाऩ धर्मपुत्रऩ् सॆय्द संस्कारविशेषम् तूष्णीमनुष्ठितमादल्, व्यक्तिविशेष नियतमादलामित्तऩै।↩︎

विदुररुक्कु वृषलत्वम् पोगविल्लै यॆऩ्ऩिल्; अवर् देहान्यासत्तिऱ्कुप्पिऱगु क्षत्रियऩाऩ धर्मपुत्रर् अवरुक्कु ब्रह्ममेधसंस्कारम् पण्णिऩदु ऎप्पडिप्पॊरुन्दुमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् ब्रह्मवित्तुक्कळाऩ विवरित्यादिना । प्राप्तऩाऩ धर्मपुत्रऩ् - संस्कारम् पण्णुवदऱ्काग अव्विडम् वन्द धर्मपुत्रऩ्, सॆय्द संस्कारविशेषम् - अनुष्ठितमाऩ त्यागरूपसंस्कारम्, तूष्णीमनुष्ठितमादल् - अमन्त्रकमनुष्ठितमादल्,

समन्त्रकमाग अनुष्ठित्तारॆऩ्बदिल् अनन्यथासिद्ध प्रमाणमिरुन्दालोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् व्यक्तिविशेषनियतमादलामिति ।

इङ्गु ब्रह्ममेधमॆऩ्ऱु पूर्वपक्षिकळिऩ् वाक्यत्तै अप्पडिये अनुवदिक्कामल् संस्कारविशेषमॆऩ्ऱु अनुवदिक्कैयाल्
धर्मपुत्रर् विदुररुक्कु ब्रह्ममेधसंस्कारम् सॆय्यविल्लैयॆऩ्ऱुम्, भारतत्तिल् आश्रमवास पर्वत्तिल्

‘‘धर्मराजश्च तत्रैनं
सञ्चस्कारयिषुस् तदा ।
दग्धु-कामोऽभवद् विद्वान्
अथ वाग् अभ्यभाषत ॥
भो भो राजन् न दग्धव्यं
एतद्-विदुर-सञ्ज्ञकम् ।
कलेबरम् इहैवन्ते
धर्म एषस् सनातनः ॥
लोको वैकर्तनो नाम
भविष्यत्य् अस्य भारत ।
यति-धर्मम् अवाप्तोऽसौ
नैष शोच्यः परन्तप ॥
इत्युक्तो धर्मराजस् स
विनिवृत्य ततः पुनः ।
राज्ञो वैचित्रवीर्यस्य
तत् सर्वं प्रत्यवेदयत्’’

ऎऩ्ऱु विदुररुडैय देहन्यासानन्तरम् दाहसंस्कारम् पण्णुवदाग अङ्गुवन्द धर्मपुत्ररैक् कुऱित्तु ओर् अशरीरवाक्

’’ओ राजऩे! इन्द विदुररुडैय कळेबरम् दाहसंस्कारयोग्यमऩ्ऱु;
इवर् वैकर्तनलोकत्तिऱ्कु अदावदु यमलोकत्तिऱ्कु अधिपतियागप् पोगप्पोगिऱार्;
इवर् तऩ्ऩुडैय योगप्रभावत्ताले यतितुल्यर् आगिविट्टार्’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩवुडऩे
अवर् अवरै त्यागम् पण्णिविट्टुत् तिरुम्बिवन्दु धृतराष्ट्रऩुक्कु अन्द वृत्तान्तत्तैच् चॊऩ्ऩार्

ऎऩ्ऱ् इरुप्पदाल्
त्याग-संस्कारमे पण्णिऩार्
ऎऩ्ऱुम्
अदुवुम् तूष्णीम् ऎऩ्ऱुम् एऱ्पडुगैयाल्
इन्द लिङ्गत्तैक् कॊण्डु
विदुररुक्कु ब्राह्मण्यम् वन्दद् आगच् चॊल्वदु अपरामर्शमूलम्।
आऩाल् दीपिकादिव्याख्यानङ्गळिल् ब्रह्म-मेध-शब्द-घटितम् आग अवतारिका-प्रदर्शनम् ऎप्पडि सङ्गतम् ऎऩ्ऩिल्;
अदु निमीलितनेत्रराऩ पूर्वपक्षिकळिऩ् वाक्यानुवादमागैयाले बाधकमागादु। (5)↩︎

एतद् अवलम्ब्य व्यक्त्य्-अन्तरेषु न्याय-संचारः कर्तुं न युज्यते ।↩︎

This should not be considered as a precedent in the case of other individuals (as a principle applicable to all).↩︎

Esto no debe considerarse como un precedente en el caso de otras personas (como un principio aplicable a todos).↩︎

इदु कॊण्डु व्यक्त्यन्तरङ्गळिल् न्यायसञ्चारम् पण्णवॊण्णादु।↩︎

इप्पडि भागवतोत्तमराय् अशरीरिवाक्काले कॊण्डाडप्पट्ट विदुररुक्कु नडन्द संस्कारत्तैक्कॊण्डु
ऎल्ला शूद्रभागवतर्विषयत्तिलुम् इन्द न्यायत्तै सञ्चरिप्पिक्कक्कूडादॆऩ्ऱुम् अप्पडि सञ्चरिप्पित्ताल् प्रतिबन्दियाले प्रबलानिष्टम् प्रसङ्गिक्कुमॆऩ्ऱुम् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इदुगॊण्डु इत्यादिना ।↩︎

अन्यथा धर्मोत्तराणां पाण्डवानां
केनचिन् नियति-विशेषेणोपनतं दार-साधारण्यं निमित्ती कृत्य
सर्वे लोका व्याकुलाः स्युः ।↩︎

साक्षात्-कृत-शिव-निर्देशेन व्यासेन द्रौपदी-पञ्च-पतित्वं धर्म इति पूर्वम् एव निश्चित्य युधिष्ठिरायोक्तम्,
पश्चात् तेनानुष्ठितम्।
एवं देवाज्ञाः क्वचिच् छास्त्रम् अतिक्रम्य +अविवदनीय-स्वप्नादिभिर् अपि ज्ञायन्ते।↩︎

If (this answer) were not accepted,
it would follow that, because the virtuous Pandavas had a common wife,
owing to the force of certain exceptional circumstances,
others, too, might do likewise.
(This would lead to promiscuity in social relations ).↩︎

Si (esta respuesta) no fuera aceptado,
Seguiría eso, porque los Pandavas virtuosos tenían una esposa común,
Debido a la fuerza de ciertas circunstancias excepcionales,
Otros también podrían hacer lo mismo.
(Esto conduciría a la promiscuidad en las relaciones sociales).↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु धर्मोत्तरराऩ पाण्डवर्गळुक्कॊरु नियतिविशेषत्ताले वन्द दारसाधारण्यत्तैक्कॊण्डु सर्वलोकमुम् व्याकुलमाम्बडियाम्।↩︎

सर्वलोकमुम् व्याकुलमाम्बडियामित्यन्तेन । ऒरु नियतविशेषत्ताले वन्द दारसाधारण्यत्तैक्कॊण्डु इति ।

द्रौपदी पूर्वजन्मङ्गळिल् नळायिनियाय्,
इन्द्र सेनैयाय् उग्रमाऩ तबस्सै सॆय्दु तत्प्रीतऩाऩ रुद्रऩाले ‘‘वरं वरय सुश्रोणि वरदोऽहमिहागतः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टवळाय्, कामार्तैयाऩ अवळुम्

‘‘इन्द्रसेना ततश्शम्भुं
वरं वव्रे समाहिता ।
पतिन्देहि पञ्चवारं’’

ऎऩ्ऱु पञ्चवारम् केट्टदायुम्, रुद्रऩ्

‘‘भविष्यन्ति च ते भद्रे
पतयः पञ्च सुव्रताः’’

वरप्पोगिऱ जन्मत्तिल् उऩक्कु ऐन्दु पतिकळ् उण्डागप् पोगिऱार्गळॆऩ्ऱु वरम् कॊडुत्तदागवुम् भारतकदै।
तादृशमाऩ वरप्रदानरूपनियतिविशेषत्ताले वन्द दारसाधारण्यत्तैक्कॊण्डॆऩ्ऱबडि।↩︎

अतः स्व-स्व-जातीर् अ-विजहद्भिः सद्भिः
तत्-तज्-जात्य्-उचित-प्रक्रियया
यथाऽधिकारं भगवत्-कैङ्कर्यं कर्तुं युक्तम् ।↩︎

Therefore each individual should stand firm in his caste
and render service (kaiṅkarya) to Bhagavān
in accordance with what is prescribed as competent for that caste.↩︎

Por lo tanto, cada individuo debe mantenerse firme en su casta
y prender el servicio (Kaiṅkarya) a Bhagavān
de acuerdo con lo que se prescribe como competente para esa casta.↩︎

आगैयाल् तन्दाम् जातिकळै विडादे निऩ्ऱव्वो जातिकळुक्कुचितप्रक्रियैयाले यथाधिकारं भगवत्कैङ्कर्यम् पण्णप् प्राप्तम्।↩︎

इप्पडि भागवतशूद्रऩुक्कु शूद्रत्वजातिपोय् ब्राह्मण्यं वारादॆऩ्ऱाल् अनर्हताप्रयुक्त सिल भगवत्कैङ्कर्यहानि वारादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आगैयाल् - शास्त्रत्तालुम् न्यायत्तालुम् जाति पोगादॆऩ्ऱु निश्चितमागैयाल्, यथाधिकारम् भगवत्कैङ्कर्यम् पण्णप् प्राप्तमिति । शूद्रत्वम् पोय् ब्राह्मणत्वादिगळ् वाराविडिलुम् शूद्रभागवतर्गळुक्कु अवर्गळ् जातिक्कनुगुणमाऩ भगवत्कैङ्कर्यम् सॆय्यलामागैयाल् हानियिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

मोहन-शास्त्राणि

विश्वास-प्रस्तुतिः

मोहन-शास्त्रङ्गळिऱ् सॊऩ्ऩ जात्य्-उद्धारादिगळै
प्रामाणिकर् निऩैक्कल् आगादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(विश्वास-टिप्पनी2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

1. मोहनशास्त्रोक्ताः जात्य्-उद्धारादयः
प्रामाणिकैः स्मर्तुम् अपि न युज्यन्ते ।↩︎

2. वीरशैवादिष्व् अधुना, पुरा च पाशुपतेष्व् एवम् अदृश्यत।↩︎

3. Those who abide by the śāstras should not believe in the elevation from (lower) castes stated in the deceptive śāstras (of heretics ).↩︎

4. Aquellos que cumplen con los Śāstras
no deben creer en la elevación de las castas (más bajas)
declaradas en el engañoso Śāstras (de los herejes).↩︎

5. मोहनशास्त्रङ्गळिऱ्सॊऩ्ऩ जात्युद्धारादिगळै प्रामाणिकर् निऩैक्कलागादु।↩︎

6. ननु शैवागमादिगळिल्

‘‘दीक्षा-प्रवेश-मात्रेण
ब्राह्मणो भवति ध्रुवम् ।
कापालं व्रतम् आस्थाय
यतिर् भवति मानवः॥’’ (5)

ऎऩ्ऱु जात्याश्रमागमादिगळैच् चॊल्लिऱ्ऱिल्लैयोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् मोहनशास्त्रङ्गळिल् सॊऩ्ऩ इत्यादिना । जात्युद्धारम् - जात्यपगमः । प्रामाणिकर् निऩैक्कलागादु इति । अदु मोहनशास्त्रमागैयाल् अदिल् सॊऩ्ऩदु प्रामाणिकमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

विश्वामित्रः

विश्वास-प्रस्तुतिः

चरु-व्यत्यासादिगळ् आऩ
सिल विशेष-निदानङ्गळाले वरुगिऱ
विश्वामित्रादिगळ्-उडैय निलै
"वेऱु सिलर्क्कुक् कूडुम्"
ऎऩ्गै वचन-विरुद्धम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

चरु-व्यत्यासादिभिः कैश्चिद् विशेष-निदानैर् जनितानां ( जनितत्वात्) विश्वामित्रादीनां स्थितिर्
अन्येषाम् अपि केषाञ्चित् युज्यत

इति वादो वचन-विरुद्धः ।

[[२३४]]↩︎

The case of such as Visvamitra
(who became a Brahmin after being a Kṣatriya),
was due to certain special causes as the charu (oblation of grain cooked in milk and other things)
eaten by his mother without knowing
that it was intended for producing a Brahmin child -
it should not be considered that it is applicable to others as well,
for it is against the texts (in the śastras).↩︎

El caso de tales como Visvamitra
(que se convirtió en brahmán después de ser un kṣatriya),
se debió a ciertas causas especiales como el charu (oblación de grano cocinado en leche y otras cosas)
comido por su madre sin saber
que estaba destinado a producir un niño brahmán -
no debe considerarse que también sea aplicable a otros,
porque está en contra de los textos (en los Śastras).↩︎

चरुव्यत्यासादिगळाऩ सिल विशेषनिदानङ्गळाले वरुगिऱ विश्वामित्रादिगळुडैय निलै वेऱु सिलर्क्कुक् कूडुमॆऩ्गै वचनविरुद्धम्।↩︎

विश्वामित्ररुक्कुत् तपोबलत्ताले औत्पत्तिकमाऩ क्षत्रियत्वम् पोय् ब्राह्मणत्वम् वरविल्लैयो? अप्पडिये भगवद्भक्तिबलत्ताले शूद्रभागवतर्क्कुम् शूद्रत्वम् पोय् ब्राह्मणत्वम् वरलागादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् चरुव्यत्यासादिगळाऩ इत्यादियाल्। इङ्गु आदिशब्दत्ताले ‘‘वीतिहव्यस्त्रायस्वे’’ति श्रुत्युक्तब्राह्मणाशीर्वादग्रहणम्। चरुव्यत्यासमावदु: - आनुशासनिकपर्वत्तिल् धर्मपुत्रर् भीष्मरैक् कुऱित्तु

‘‘ब्राह्मण्यं यदि दुष्प्रापं
त्रिभिर् वर्णैर् नराधिप ।
कथं प्राप्तं महाराज
क्षत्रियेण महात्मना ॥
विश्वामित्रेण धर्मात्मन्
ब्राह्मणत्वं नरर्षभ॥’’()

ऎऩ्ऱु केट्क, भीष्मरुम्,

‘‘श्रूयतां पार्थ तत्त्वेन
विश्वामित्रो यथा पुरा ।
ब्राह्मणत्वं गतस्तात
ब्रह्मर्षित्वं तथैव च॥’’()

ऎऩ्ऱ् आरम्भित्तु गाधिवंशत्तैच् चॊल्लि, अवर् अनपत्यरायिरुन्ददायुम्, पुत्रार्थियाय् काट्टिऱ्कुच् चॆऩ्ऱु सिल नियमङ्गळोडिरुन्ददायुम्, पिऱगु अवरुक्कु सत्यवदियॆऩ्ऱु ऒरु अद्भुतैयाऩ कऩ्ऩिगै जनित्ताळॆऩ्ऱुम्, अवळै ऋचीकरॆऩ्गिऱ महर्षिक्कुक् कॊडुत्तारॆऩ्ऱुम्, अवळुक्कुम् त्रोत्पत्तियिल्लामलिरुक्क ऋचीकर् क्षत्रियवीर्योपबृंहितमाऩ ऒरु चरुवैयुम् ब्राह्मणतेजोपबृंहितमाऩ ऒरु चरुवैयुम् पण्णि, महामन्त्रङ् गळाले अभिमन्त्रित्तुत् तऩ्ऩुडैय भार्यैयाऩ सत्यवदियैक् कूप्पिट्टु इरण्डु चरुक्कळैयुम् अवर् कैयिल् कॊडुत्तु इन्द चरुवै उऩ् तायारिडत्तिल् कॊडु, इन्द चरुवै नी भक्षणम् पण्णु; पिऱगु अश्वत्थत्तै उऩ् तायार् प्रदक्षिणम् पण्णक्कडवळ्; उदुम्बरत्तै नी परिष्वङ्गम् पण्णि प्रदक्षिणम् पण्णु ऎऩ्ऱु स्पष्टमागच् चॊल्ल, अवळुम् तायारिडत्तिल् सॆऩ्ऱु वृत्तान्तत्तैच् चॊल्लि चरुक्कळैक् काण्बिक्क, तायारुम्

‘‘तामुवाच ततो माता
सुतां सत्यवतीं तदा ।
पुत्रि पूर्वोपपन्नायाः
कुरुष्व वचनं मम ।
भर्त्रा य एष उक्तस्ते
चरुर्मन्त्रपुरसकृतः ।
एनं प्रयच्छ मह्यं त्वं
मदीयं त्वं गृहाण च ॥
व्यत्यासं वृक्षयोश् चापि
करवाव शुचिस्मिते ।
यदि प्रमाणं वचनं
मम मातुरनिन्दिते ॥
स्वम् अपत्यं विशिष्टं हि
सर्व इच्छत्य् अनाविलम् ॥
व्यक्तं भगवता चात्र
कृतम् एवं भविष्यति ।
ततो मे त्वच्चरौ भावः
पादपे च सुमध्यमे ॥
कथं विशिष्टो भ्राता मे
भवेद् इत्येव चिन्तय’’()

ऎऩ्ऱु सॊल्लि अव्विरुवरालुम्

‘‘तथा च कृतवत्यौ ते
माता सत्यवती च सा’’

ऎऩ्गिऱबडि उपयोगिक्कप्पट्टदु ऎऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩार्।

तादृशमाऩदे चरुद्रव्यव्यत्यासम्।

विश्वामित्रादिगळुडैय निलै इति ।

इङ्गु आदिशब्दत्ताले वीतिहव्यग्रहणम्।
वीतिहव्यऩावाऩ् मऩुपुत्रऩ् आऩ शर्यातिवंशत्तिल् पिऱन्द हैहयऩ् ऎऩ्गिऱ ऒरु क्षत्रियऩ्।
अवऩुक्कु वीतिहव्यऩॆऩ्ऱु नामान्तरम्।
अवऩुक्कु पत्तु भार्यैकळिडत्तिल् नूऱु पुत्रर्गळुण्डाऩार्गळ्।
अवऩ् काशीराजावोडु पल तडवै पोर् पुरिन्दु हतम् सॆय्दुवन्दाऩ्।
अन्द काशीराज वंशत्तिल् दिवोदासऩ् ऎऩ्ऱु शूरऩ् आऩ ऒरु राजा इरुन्दाऩ्।
अवऩैयुम् हैहयऩ् आऩ वीतिहव्यऩ् युद्धत्तिल् जयित्तु ओट्टिविट्टाऩ्।
अवऩ् भरद्वाजरै शरणम् अडैन्दु
अवर्-उडैय प्रसादत्ताल् पराक्रम-शालिय् आऩ प्रतर्दनऩ् ऎऩ्गिऱ ऒरु पुत्रऩैप् पॆऱ्ऱाऩ्।
अवऩ् तऩ् पराक्रमत्ताले वीतिहव्यपुत्रर्गळैयॆल्लाम् नाशम् सॆय्दुविट्टु
भृग्व्-आश्रमत्तिल् ओडि मऱैन्द वीतिहव्यऩैयुम् कॊल्लुवदऱ्काग
भृग्व्-आश्रमत्तिऱ्कुच् चॆऩ्ऱु वीतिहव्यऩै विडुम्बडि भृगुवैक् केट्टाऩ्।

अवरुम्

‘‘नेहास्ति क्षत्रयः कश्चित्
सर्वे हीमे द्विजातयः’’

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्।

अव्वार्तैयैक्केट्टु प्रतर्दनऩ् यथागतम् पोय्विट्टाऩ्।

पिऱगु वीतिहव्यऩुम्

‘‘भृगोर्वचनमात्रेण
स च ब्रह्मर्षितां गतः ।
वीतिहव्यो महाराज
ब्रह्मवादित्वम् एव च।’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱबडि ब्रह्मर्षियाऩाऩ् ऎऩ्बदु
आनुशासनिकपर्वत्तिलुळ्ळ भारतकदै।

वचनविरुद्धमिति । इप्पडि चरुव्यत्यासत्तालुम्। तीव्रतपस्सन्तुष्टवेधोवसिष्ठवचन बलत्तालुम् विश्वामित्ररुक्कु ब्राह्मण्यापादकमाग वन्द दशैयुम्, भगवाऩैये शपिक्कुम्बडियाऩ तपःप्रभावत्तैयुडैय भृगुमहर्षियिऩ् तपोबलोपबृंहितवचनविशेषत्ताले प्राचीनसुकृतशालियायुम् ऋग्वेद प्रसिद्धऩायुमुळ्ळ वीतिहव्यऩुक्कु वन्द दशैयुम् स्तुतिपरङ्गळाय् अन्यथासिद्धङ्गळायिरुक्कुम् ‘‘न शूद्रा भगवद्भक्ता’’ इत्यादिवचनङ्गळाले प्रतिपाद्यमाऩ भक्तिविशेषमुडैय इदानीन्तन व्यक्तिकळुक्कु वरलामॆऩ्ऱु सॊल्वदु अतिसाहसम्।

अप्पडिच् चॊल्वदु मुऩ् उदाहरित्त ब्राह्मणभागवतऩिऩ्ऩबडि वर्तिप्पाऩ् शूद्रभागवतऩिऩ्ऩबडि वर्तिप्पाऩॆऩ्ऱु भागवतर्गळुक्कुळ्ळे आचारव्यवस्थैयैच् चॊल्लुम् शेषसंहितादिवचनङ्गळुक्कु विरुद्धमाय् तत्तज्जातीयभागवतरैक् कुऱित्ते सूतकाचारादिविधायकवचनङ्गळुक्कुम् विरुद्धमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

आऴ्वार्

विश्वास-प्रस्तुतिः

विदुरादिगळिलुम् उत्कृष्ट-प्रभावर् आऩ आऴ्वार्गळ्-उडैय वृत्तान्त-विशेषङ्गळै
नम्म्-अनुष्ठानत्तुक्कु दृष्टान्तम् आक्कल् आगादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळ् वृत्तान्तङ्गळैयुम् आराय्न्दाल्
स्व-जाति-नियमत्तैक् कडन्दमैय् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

[[२३६]]

विदुरादिभ्यो ऽप्य् उत्कृष्टप्रभावाणां दिव्य-सूरीणां वृत्तान्त-विशेषा
अस्मद्-अनुष्ठानस्य न दृष्टान्ती कार्याः ।↩︎

The incidents and conduct of the Alvars
who were possessed of powers even superior to those of Vidura and others
should not be taken as precedents for our conduct.↩︎

Los incidentes y la conducta de los Alvars
a quienes poseían poderes incluso superiores a los de Vidura y otros
no debe tomarse como precedentes para nuestra conducta.↩︎

विदुरादिगळिलुमुत्कृष्टप्रभावराऩ आऴ्वार्गळुडैय वृत्तान्तविशेषङ्गळै नम्मनुष्ठानत्तुक्कु दृष्टान्तमाक्कलागादु।↩︎

ब्राह्मणोत्तमराऩ मधुरकविकळ् चतुर्थवर्णत्तिल् अवदरित्त नम्माऴ्वारै आश्रयित्तु

’’मिक्क-वेदियर् वेदत्तिऩ् उट्-पॊरुळ्
निऱ्कप्-पाडि ऎऩ्-ऩॆञ्ज्-उळ् निऱुत्तिऩाऩ्’’

ऎऩ्ऱ् अरुळिच्चॆय्यविल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् विदुरादिगळिलुमित्यादिना । उत्कृष्टप्रभावराऩ आऴ्वार्गळुडैय इत्यादि । विदुरादिगळिलुम् आऴ्वार्गळ् उत्कृष्टप्रभावर्गळागैयाल् अवर्गळुडैय वृत्तान्तङ्गळ् उत्कृष्टतमङ्गळागवे इरुक्कक् कूडुमागैयाल् अदै नम्माचारत्तिऱ्कुप् प्रमाणमाक्कक्कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।

अवर्गळ् वृत्तान्तम् व्यक्तिविशेषनियतमॆऩ्ऱु करुत्तु।

‘‘किम् अप्य् अत्राभिजायन्ते
योगिनस् सर्वयोनिषु ।
प्रत्यक्षितात्म-नाथानां
नैषाञ् चिन्त्यं कुलादिकम्॥’’

ऎऩ्ऱिऱे प्रमाणवचनम्।↩︎

तेषां वृत्तान्तेषु परिशीलितेषु
स्व-जाति-नियमातिक्रमो नोपलभ्यते च ।↩︎

If we examine even their conduct carefully,
(we shall find) that they did not transgress the rules of their respective castes.↩︎

Si examinamos incluso su conducta con cuidado,
(encontraremos) que no transgredieron las reglas de sus respectivas castas.↩︎

अवर्गळ् वृत्तान्तङ्गळैयुमाराय्न्दाल् स्वजातिनियमत्तैक्कडन्दमैयिल्लै।↩︎

विचारित्तालुमवर्गळुक्कु स्वजात्याचारातिक्रममिल्लै यॆऩ्गिऱार् अवर्गळ् वृत्तान्तङ्गळैयुमाराय्न्दालित्यादिना । अवर्गळ् दिव्यप्रबन्धङ्गळिल्
ओर् इडत्तिलुम् प्रणवोच्चारणम् पण्णिऩार्गळिल्लैय् आगैयालुम्, (5)
तिरुमऴिसैप्पिराऩ् पॆरुम्बुलियूर् दिव्यदेशत्तिल् वेदाध्ययनम् पण्णिक् कॊण्ड् इरुक्कुम् ऒरु गृहत्तिऩ् वऴियाय्च् चॆल्ल,
अवर्गळुम् इवर् त्रैवर्णिकर् अऩ्ऱेय् ऎऩ्ऱ् ऎण्णि
अवर् सॆवियिल् पडाद बडि वेदाध्ययनत्तै निऱुत्त,
अन्द अपचारत्ताले अवर्गळुक्कु मेल् वाक्यम् स्फुरिक्कामल्
तिरुमऴिसैयाऴ्वारैक् किट्टि इदऱ्कुमेल् वाक्यम् स्फुरिक्कव् इल्लैयेय् ऎऩ्ऱु सविनयम् आगक् केट्क,
अवरुम् अव्-वाक्यत्तैच् चॊल्लामल् अङ्गु उलर्त्तिय् इरुन्द करुप्पु नॆल्लै नखत्ताले पिळन्दुक् काट्ट,
अदैप् पार्त्तदुम् साङ्गाध्यायिकळाऩ ब्राह्मणोत्तमर्गळुक्कु ‘‘कृष्णानां व्रीहीणां नखनिर्भिन्नं’’ ऎऩ्गिऱ मेल् वाक्यम् स्फुरित्तद् आगच् चॊल्लुम् अवर् चरित्रत्तालुम्
अवर्गळ् स्वजातिनियमत्तै अतिलङ्घनम् सॆय्दार्गळिल्लै यॆऩ्ऱुदोऩ्ऱुगिऱदु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

शूद्रेभ्यस् तत्त्व-ज्ञानम्, न विद्या-मन्त्रादि

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विष्णुर् नित्यं विद्यया तात ईड्यस्
तस्मात् ज्ञानं नित्य-रूपं वरेण्यम् ।
प्राप्यं ज्ञानं ब्राह्मणात्क् षत्रियाद् वा
वैश्याच् छूद्राद् वापि नीचाद् अभीक्ष्णम्॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८८)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवज्-ज्ञानम् अवश्यं संपादनीयम् आगैयाले
पूर्व-पूर्वालाभत्तिल् मऱ्ऱ्-उळ्ळार् पक्कलिलुम्
ज्ञान-मात्रम् विशदम् आग पादनीयम्
ऎऩ्ऱ् इव्व्-अळवु सॊल्लिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् आऩालुम्

(उपासना-)विद्या-मन्त्रादिगळ्-उडैय ग्रहणम्
ब्राह्मणादि-विषयत्तिलेय् आग वेणुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शूद्र-योनाव् अहं जातो
नातोऽन्यद् वक्तुम् उत्सहे।’’(4)
(भारतम् उद्योग-पर्व ४१-५)

ऎऩ्ऱ श्री-विदुर-वाक्यत्ताले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तुला-धार--धर्म-व्याधादिगळुम्
धर्म-सन्देहङ् केट्क वन्द ब्राह्मणरैत्
ताङ्गळ् संभावित्तु तीर्थ-यात्रैयिले वऴिदि-गैत्तारै वऴियिले सेर्त्त-मात्रम् अवर्गळैत् तॆळिवित्तु विट्टार्गळ् इत्तऩैय् अल्लदु
मुख्यमाऩ आचार्यकम् पण्णिऩार्गळ् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

(४२तमाहोबिल-यतिः - तुलाधरः27)

(४२तमाहोबिल-यतिः - धर्मव्याधः28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रकारङ्गळ् इव्व्-इतिहासङ्गळिले कण्डु गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

‘‘विष्णुर् नित्यं विद्यया तात ईड्यस्
तस्मात् ज्ञानं नित्य-रूपं वरेण्यम् ।
प्राप्यं ज्ञानं ब्राह्मणात्क् षत्रियाद् वा
वैश्याच् छूद्राद् वापि नीचाद् अभीक्ष्णम्॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८८)

इति श्लोके↩︎

ज्ञानम्, शिक्षा, जातिः↩︎

The śloka :-

"Viṣṇu" is always to be praised (in song) with true knowledge (jñāna).
Therefore the pure knowledge concerning the eternal Lord
should be obtained in clearness
either from Brahmins or from Kṣatriyas or from Vaiśyas or from Śūdras or from even lower castes -

↩︎

El Śloka:-

"Viṣṇu" siempre es ser alabado (en la canción) con verdadero conocimiento (jñāna). Por lo tanto, el conocimiento puro sobre el señor eterno debe obtenerse en claridad ya sea de brahmanes o de kṣatriyas o de vaiśyas o de śūdras o de castas incluso inferiores -

↩︎

‘‘विष्णुर्नित्यं विद्यया तात ईड्यस्तस्मात् ज्ञानं नित्यरूपं वरेण्यं । प्राप्यं ज्ञानं ब्राह्मणात्क्षत्रियाद्वा वैश्याच्छूद्राद्वापि नीचादभीक्ष्णम्॥’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३२३-८८) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्↩︎

नम्माऴ्वारुडैय आचार्यत्वम्
व्यक्तिविशेष-नियतम् आगैयाल् अतिप्रसङ्गमिल्लै।
अदुवुम् आपत्कालत्तिल् शास्त्रानुमतमॆऩ्गिऱार् विष्णुर्नित्यमित्यादिना । विष्णुः – भगवाऩाऩवऩ्, विद्यया - ज्ञानत्ताले, नित्यमीड्यः – नित्यमाग पूजिक्कत्तक्किऩवऩ्, तस्मात् - आगैयाले, नित्यरूपं - नित्यमाऩ भगवाऩै विषयमागवुडैय ताऩ, ज्ञानं – ब्रह्मज्ञानमाऩदु, वरेण्यं – उत्कृष्टमाऩदु; ज्ञानं – तादृशज्ञानमाऩदु, ब्राह्मणात् - उत्कृष्टवर्णमुडैय ब्राह्मणऩिडत्तिल् निऩ्ऱावदु, तदलाभे क्षत्रियाद्वा – क्षत्रियऩिडत्तिल् निऩ्ऱावदु, तदलाभे वैश्यात् – वैश्यऩिडत्तिल् निऩ्ऱावदु, तदलाभे शूद्रात् – शूद्रऩिडत्तिल् निऩ्ऱावदु, तदलाभे नीचात् – नाऩ्गुवर्णत्तिलुम् कीऴ्प्पट्टवऩिडत्तिल् निऩ्ऱावदु, अभीक्ष्णं – विळम्बमिऩ्ऱिक्के, प्राप्यमॆऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

भगवज्-ज्ञानस्यावश्यं संपादनीयत्वात्
पूर्व-पूर्वालाभे ऽन्येभ्यो ज्ञान-मात्रं विशदं संपादनीयम्
इत्य् एतावद् एव प्रत्यपादि ।↩︎

this śloka means merely that since knowledge of Bhagavān is essential as an acquisition,
mere knowledge in its clearness should be obtained,
when men of the previous castes are not available,
even from those that are below them.↩︎

Este Śloka significa simplemente que, dado que el conocimiento de Bhagavān es esencial como adquisición,
Se debe obtener un mero conocimiento en su claridad,
Cuando los hombres de las castas anteriores no están disponibles,
Incluso de los que están debajo de ellos.↩︎

भगवज्ज्ञानमवश्यम् संपादनीयमागैयाले पूर्वपूर्वालाभत्तिल् मऱ्ऱुळ्ळार् पक्कलिलुम् ज्ञानमात्रम् विशदमाग पादनीयमॆऩ्ऱिव्वळवु सॊल्लिऱ्ऱु।↩︎

इश्श्लोकत्तैत्तामे विवरिक्किऱार् भगवज्ज्ज्ञानमिति । ज्ञानमात्रम् विशदमाग सम्पादनीयमॆऩ्ऱिव्वळवु सॊल्लिऱ्ऱिदि । विद्यैयिऩाले विष्णुवै आराधिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱुम्, आगैयाले ज्ञानम् प्राप्यमॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् सर्वं वाक्यं सावधारणं ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले भगवद्भजनहेतुभूतविशदज्ञानमात्रमे पूर्वपूर्वालाभे उत्तरोत्तरर्गळिडत्तिऩिऩ्ऱुम् सम्पादनीयमॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु।↩︎

एवं सत्य् अपि

(उपासना-)विद्या-मन्त्रादीनां ग्रहणं
ब्रह्मणादित एव कार्यम्

इत्य्-एतत्,↩︎

Notwithstanding this,
the initiation into vidyās (upāsanas), mantras and the like should be only from such as Brahmins.↩︎

A pesar de esto,
La iniciación en vidyās (upāsanas), mantras y similares debe ser solo de los brahmanes.↩︎

इप्पडियाऩालुम् विद्यामन्त्रादिगळुडैय ग्रहणम् ब्राह्मणादिविषयत्तिलेयागवेणुमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

ज्ञान वैशद्यत्तैमात्तिरम् यस्मात्कस्माच्चित् सम्पादिक्कलामाऩालुम् विद्यैयैयुम् मन्त्रत्तैयुम् ब्राह्मणादिगळाऩ उत्कृष्टर् पक्कलिलेये ग्रहिक्कवेणुमॆऩ्गिऱार् इप्पडियाऩालुमित्यादिना ।↩︎

‘‘शूद्र-योनाव् अहं जातो
नातोऽन्यद् वक्तुम् उत्सहे।’’(4)
(भारतम् उद्योग-पर्व ४१-५)

इति विदुर-वाक्यात् सिद्धम् ।↩︎

This is clearly established from Vidura's words:-

"As I was born a Śūdra,
I cannot teach any further."

↩︎

Esto está claramente establecido a partir de las palabras de Vidura:-

"Como nací un Śūdra,
No puedo enseñar más ".

↩︎

‘‘शूद्रयोनावहं जातो नातोऽन्यद्वक्तुमुत्सहे’’(भारतम् उद्योग-पर्व ४१-५) ऎऩ्ऱ श्रीविदुरवाक्यत्ताले सिद्धम्।↩︎

शूद्रयोनाविति । शूद्रयोनावहं जातः – नाऩ् शूद्रयोनियिलुण्डाऩवऩ्, अतः - कीऴ्च्चॊऩ्ऩदैक्काट्टिलुम् अन्यत् - वेऱाऩ नीर् केट्कुम् विषयत्तै, वक्तुं – सॊल्लुगैक्कु, नोत्सहे - इष्टप्पडुगिऱेऩिल्लै।↩︎

तुला-धार--धर्म-व्याधादयो ऽपि
धर्म-सन्देहात् प्रष्टुम् आगतान् ब्राह्मणान् संभाव्य
तीर्थ-यात्रायां मार्ग-सन्दिहानानां मार्गे-योजन-मात्र-करणवत्
तान् संप्रबोध्य व्यसृजन्न् इत्य् एतावद् एव ;
न तु मुख्यम् आचार्यकं चक्रुः ।↩︎

Tuladhara and Dharmavyadha (who were of lower castes) only did this much:
they treated with respect the Brahmins who came to them
to have their doubts cleared regarding dharma
and made them understand the points at issue,
just like people who put pilgrims on the right path
when they happen to have lost their way.
They did not become the main ācāryas (of the Brahmins).↩︎

Tuladhara y Dharmavyadha (que eran de castas inferiores) solo hicieron esto:
trataron con respeto a los brahmanes que vinieron a ellos
tener sus dudas despejadas con respecto al dharma
y les hizo entender los puntos en cuestión,
Al igual que las personas que ponen a los peregrinos en el camino correcto
cuando han perdido su rumbo.
No se convirtieron en el principal ācāryas (de los brahmanes).↩︎

तुलाधारधर्मव्याधादिगळुम् धर्मसन्देहङ्गेट्क वन्द ब्राह्मणरैत् ताङ्गळ् संभावित्तु
तीर्थ-यात्रैयिले वऴि तिगैत्तारै(=भ्रान्तान्) वऴियिले सेर्त्त-मात्रम्
अवर्गळैत् तॆळि-वित्तु विट्टार्गळ् इत्तऩैय् अल्लदु
मुख्यम् आऩ आचार्यकम् पण्णिऩार्गळ् अऩ्ऱु।↩︎

ननु धर्मव्याधरिडत्तिलुम् तुलाधाररिडत्तिलुम् ब्राह्मणर्गळ् उपदेशम् पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऱु भारतकथैयिल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तुलाधारधर्मव्याधादिगळुमित्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् सूतपरिग्रहम्। सम्भावित्तु - पूजित्तु, इदऱ्कु अवर्गळै तॆळिवित्तुविट्टार्गळित्तऩै ऎऩ्बदोडन्वयम्। इदऱ्कु ऒरु दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् तीर्थयात्रैयिले इत्यादियाल्। ऒरुवर् गङ्गादि तीर्थयात्रै सॆय्य सङ्कल्पित्तु प्रयाणम् सॆय्युम् पोदु वऴि तप्पि वेऱु वऴियागच् चॆल्ल, अन्द तीर्थत्तिऩ् वऴियऱिन्द ऒरुवऩ् इदु तीर्थत्तिऩ् वऴियऩ्ऱु, अदो पोगिऱ वऴिये तीर्थमार्गमॆऩ्ऱु उपदेशित्तु मार्गत्तिले सेर्त्तदुबोल् ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्। अल्लदु - अप्पडियल्लदु, मुख्यमाऩ वाचार्यकम् पण्णिऩार्गळऩ्ऱु इति । आचार्यकम् - मन्त्रापदेशादिगळाऩ आचार्यकृत्यत्तै,↩︎

ननु धर्मव्याधरिडत्तिलुम् तुलाधाररिडत्तिलुम् ब्राह्मणर्गळ् उपदेशम् पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऱु भारतकथैयिल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तुलाधारधर्मव्याधादिगळुमित्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् सूतपरिग्रहम्। सम्भावित्तु - पूजित्तु, इदऱ्कु अवर्गळै तॆळिवित्तुविट्टार्गळित्तऩै ऎऩ्बदोडन्वयम्। इदऱ्कु ऒरु दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् तीर्थयात्रैयिले इत्यादियाल्। ऒरुवर् गङ्गादि तीर्थयात्रै सॆय्य सङ्कल्पित्तु प्रयाणम् सॆय्युम् पोदु वऴि तप्पि वेऱु वऴियागच् चॆल्ल, अन्द तीर्थत्तिऩ् वऴियऱिन्द ऒरुवऩ् इदु तीर्थत्तिऩ् वऴियऩ्ऱु, अदो पोगिऱ वऴिये तीर्थमार्गमॆऩ्ऱु उपदेशित्तु मार्गत्तिले सेर्त्तदुबोल् ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्। अल्लदु - अप्पडियल्लदु, मुख्यमाऩ वाचार्यकम् पण्णिऩार्गळऩ्ऱु इति । आचार्यकम् - मन्त्रापदेशादिगळाऩ आचार्यकृत्यत्तै,↩︎

ननु धर्मव्याधरिडत्तिलुम् तुलाधाररिडत्तिलुम् ब्राह्मणर्गळ् उपदेशम् पॆऱ्ऱार्गळॆऩ्ऱु भारतकथैयिल्लैयो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तुलाधारधर्मव्याधादिगळुमित्यादिना । इङ्गु आदिपदत्ताल् सूतपरिग्रहम्। सम्भावित्तु - पूजित्तु, इदऱ्कु अवर्गळै तॆळिवित्तुविट्टार्गळित्तऩै ऎऩ्बदोडन्वयम्। इदऱ्कु ऒरु दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् तीर्थयात्रैयिले इत्यादियाल्। ऒरुवर् गङ्गादि तीर्थयात्रै सॆय्य सङ्कल्पित्तु प्रयाणम् सॆय्युम् पोदु वऴि तप्पि वेऱु वऴियागच् चॆल्ल, अन्द तीर्थत्तिऩ् वऴियऱिन्द ऒरुवऩ् इदु तीर्थत्तिऩ् वऴियऩ्ऱु, अदो पोगिऱ वऴिये तीर्थमार्गमॆऩ्ऱु उपदेशित्तु मार्गत्तिले सेर्त्तदुबोल् ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्। अल्लदु - अप्पडियल्लदु, मुख्यमाऩ वाचार्यकम् पण्णिऩार्गळऩ्ऱु इति । आचार्यकम् - मन्त्रापदेशादिगळाऩ आचार्यकृत्यत्तै,↩︎

इमे प्रकाराः एष्व् इतिहासेषु द्रष्टव्याः ।↩︎

This is how the incidents in the Itihasas should be understood.↩︎

Así es como se deben entender los incidentes en las Itihasas.↩︎

इप्प्रकारङ्गळिव्वितिहासङ्गळिले कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

इप्पडि नीर् सॊल्वदऱ्कु नियामकमॆऩ्ऩ वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप् प्रकारङ्गळिव्व् इतिहासङ्गळिले कण्डु कॊळ्वदु इति । इतिहासवचनङ्गळे नियामकङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

देयताऽऽदेयता-पूज्यताः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भक्तिर् अष्टविधा ह्येषा
यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते ।
तस्मै देयं ततो ग्राह्यं
स च पूज्यो यथा ह्य् अहम्॥’’
(गारुड-पुराणम्)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्
कन्या-प्रदानादि-परम् अऩ्ऱु -
ज्ञान-प्रदानादि-परम्

ऎऩ्ऱु व्याख्यानम् पण्णिऩार्गळ् (पॆरियव्-आचाऩ्)।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. ‘‘भक्तिर् अष्टविधा ह्येषा
यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते ।
तस्मै देयं ततो ग्राह्यं
स च पूज्यो यथा ह्य् अहम्॥’’
(गारुड-पुराणम्)

↩︎

2. "Bhakti or devotion is of eight kinds.
If this bhakti is found in a mleccha,
he should be considered as a devout and knowing Brahmin.
To him giving is proper and from him taking is proper.
He should be treated with the same reverence as I myself".

↩︎

3. "Bhakti o la devoción son de ocho tipos.
Si este bhakti se encuentra en una mleccha,
Debería ser considerado como un brahmán devoto y conocido.
Para él, dar es apropiado
y de él tomar es apropiado.
Debería ser tratado con la misma reverencia que yo mismo ".

↩︎

4. ‘‘भक्तिरष्टविधा ह्येषा यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते । तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा ह्यहम्॥’’(गारुड-पुराणम्)↩︎

5. ननु

‘‘भक्तिर् अष्टविधा ह्येषा
यस्मिन् म्लेच्छेऽपि वर्तते ।
तस्मै देयं ततो ग्राह्यं
स च पूज्यो यथा ह्यहम्॥’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्
म्लेच्छऩुक्कु भक्तियिरुन्दालुम् अवऩिडत्तिल् दानप्रतिग्रहङ्गळ् सॆय्यलामॆऩ्ऱुम्, अवऩ् ऎऩ्ऩैप्पोले पूजिक्कत्तक्किऩवऩॆऩ्ऱुम् सॊल्ल विल्लैयोवॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् भक्तिरष्टविधा ह्येषा इत्यादिना ।↩︎

6. इति वचनमपि न कन्या-दानादिपरम्,
किन्तु ज्ञान-प्रदानादि-परम्

इति व्याचख्युः ।↩︎

7. This śloka has been commented upon (by Peria Achan Pillai) as meaning
not that girls might be given in marriage to him and the like,
but that he may be given the gift of knowledge and such like.↩︎

8. Este Śloka ha sido comentado (por peria achan pillai) como significado
No es que las chicas puedan ser dadas en matrimonio con él y similares,
pero que se le puede dar el don del conocimiento y como.↩︎

9. ऎऩ्ऱदुवुम् कन्याप्रदानादिपरमऩ्ऱु - ज्ञानप्रदानादि परमॆऩ्ऱु व्याख्यानम् पण्णिऩार्गळ्।↩︎

10. इङ्गु देयशब्दत्तुक्कुप् प्राचीनव्याख्यानत्तैक् काट्टुगिऱार् कन्याप्रदानादिपरमऩ्ऱु; ज्ञानप्रदानादिपर मॆऩ्ऱु इति । इदिल् समभिव्याहृताधिकार्यनुगुणमाग पूज्यशब्दत्तिऱ्कु तात्पर्यङ्गॊळ्ळ वेण्डुमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् पूज्यः ऎऩ्गिऱ शब्दमुमित्यादिना । शास्त्रम् सॊऩ्ऩ वळविले आदरणीयत्वत्तिलेये पूज्यशब्दत्तिऱ्कुत् तात्पर्यमेयॊऴिय शास्त्रातिक्रान्तविषयत्तिल् तात्पर्यमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

पूज्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पूज्यः’’ ऎऩ्गिऱ शब्दमुम् साधारणम् आगैयाले
भागवतत्वम् उण्डाऩाल्
सर्वरुम् शास्त्रञ् जॊऩ्ऩ मट्टुक्कळिले आदरणीयर्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळै स-जातीयरोड् ऒक्क(=समं) निऩैत्त्
अवज्ञै पण्णिऩ पोदु
नरकम् आम्

ऎऩ्ऱ् इव्व्-अळविले तात्पर्यम्।(4)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

‘‘यश् शूद्रं भगवद्-भक्तं’’
(निषादं श्वपचं तथा ।
वीक्षते जातिसामान्यात्
स याति नरकं नरः॥)
(इतिहास-समुच्चयः २७-२६)

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि महर्षि संग्रहित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

[[२३७]]

"पूज्य" इति शब्दस्य साधारणत्वात्,
भागवतत्वे सति
सर्वेऽपि यथा-शास्त्रोक्त-मर्यादम् आदरणीयाः ;↩︎

"Treatment with reverence" (poojyah) is a general term.
Therefore it means that if a man has devotion to Bhagavān,
he should be treated with as much respect as the śāstras permit.↩︎

El "tratamiento con reverencia" (poojyah) es un término general.
Por lo tanto, significa que si un hombre tiene devoción a Bhagavān,
Debe ser tratado con tanto respeto como el permiso Śāstras.↩︎

‘‘पूज्यः’’ ऎऩ्गिऱशब्दमुम् साधारणमागैयाले भागवतत्वम् उण्डाऩाल् सर्वरुम् शास्त्रञ्जॊऩ्ऩ मट्टुक्कळिले आदरणीयर्,↩︎

एषां स-जातीय-साम्य-बुद्ध्या ऽवज्ञाने कृते सति
नरको भवति

इत्य् एतावत्य् एव तात्पर्यम् ।↩︎

Its purport is merely this much, that
if a man treats such a devotee in the same way as he would treat others of the same caste,
he would go to hell.↩︎

Su pretens es simplemente esto, que
Si un hombre trata a un devoto de la misma manera que trataría a otros de la misma casta,
él iría al infierno.↩︎

इवर्गळै सजातीयरोडॊक्क निऩैत्तवज्ञै पण्णिऩ पोदु नरकमामॆऩ्ऱिव्वळविले तात्पर्यम्।↩︎

पूज्यशब्दत्तिऱ्कु आदरणीयत्वत्तिले तात्पर्यम्बोल् अनादरणीयत्वाभावत्तिलुम् तात्पर्यमॆऩ्गिऱार् इवर्गळै इत्यादिना ।↩︎

इमम् अर्थं-

"यः शूद्रं भगवद्-भक्तम्" (निषादं श्वपचं तथा ।
वीक्षते जातिसामान्यात्
स याति नरकं नरः॥)
(इतिहास-समुच्चयः २७-२६)

इत्य्-आरभ्य महर्षिः संजग्राह ।↩︎

The great sage summarised this in the śloka

“He who treats a devotee of Bhagavān,
be he a Śūdra, a huntsman, or even a man who eats dog's flesh,
as he would treat other men of these castes -
he would go to hell."

↩︎

El gran sabio resumió esto en el Śloka

"El que trata a un devoto de Bhagavān,
ya sea un Śūdra, un cazador, o incluso un hombre que come carne de perro,
Como trataría a otros hombres de estas castas -
Él iría al infierno ".

↩︎

इव्वर्थत्तै ‘‘यश्शूद्रं भगवद्भक्तं’’(इतिहास-समुच्चयः २७-२६) ऎऩ्ऱु तुडङ्गि महर्षि संग्रहित्ताऩ्।↩︎

अवर्गळै अनादरिक्कक्कूडादॆऩ्बदु प्रमाणसिद्धमॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना ।

यश्शूद्रं भगवद्भक्तं

ऎऩ्ऱु तुडङ्गि महर्षि सङ्ग्रहित्ताऩिदि ।

निषादं श्वपचं तथा ।
वीक्षते जातिसामान्यात्
स याति नरकं नरः॥’’

ऎऩ्बदु मेल् पादङ्गळ्।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् जाति-व्यवस्थै कुलैयादे निऱ्क
भागवत-प्रभावं कण्डु-गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अतो जातेर् निकृष्टायास्
सर्वस्या वा विनाशतः ।
साजात्यं विष्णु-भक्तानाम्
इति मन्दम् इदं वचः ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वैष्णवत्वेन मान्यत्वं
समानं मुनि-सम्मतम् ।
जात्य्-आदि-ध्वंसतस् साम्यं
मुक्ति-काले भविष्यति ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

अतो जाति-व्यवस्था यथा क्षोभ-रहिता वर्तेत,
तथा भागवत-प्रभावो द्रष्टव्यः ।↩︎

Therefore the potency of devotion to Bhagavān should be so estimated as not to infringe the regulations of caste.↩︎

Por lo tanto, la potencia de la devoción a Bhagavān debería ser tan estimado
como para no infringir las regulaciones de la casta.↩︎

आगैयाल् जातिव्यवस्थै कुलैयादे निऱ्क भागवतप्रभावम्गण्डुगॊळ्वदु।↩︎

मुऱ्पड जातिव्यवस्थै सॆय्गिऱोमॆऩ्ऱु प्रतिज्ञै सॆय्ददै युबसम्हरिक्किऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

अतो जातेर् निकृष्टायास्
सर्वस्या वा विनाशतः ।
साजात्यं विष्णु-भक्तानाम्
इति मन्दम् इदं वचः ॥↩︎

Therefore the contention that all devotees of Viṣṇu are of the same caste
either because of the lower caste perishing or of all castes perishing--
this contention is foolish.↩︎

Por lo tanto, la afirmación de que todos los devotos de Viṣṇu son de la misma casta
ya sea por la casta inferior que perecía o de todas las castas que perecían
Esta afirmación es tonta.↩︎

अतो जातेर्निकृष्टायास्सर्वस्या वा विनाशतः । साजात्यं विष्णुभक्तानामिति मन्दमिदं वचः ॥↩︎

कारिकैकळालेउक्तार्थङ्गळै सङ्ग्रहिक्किऱार् अत इति । अतः – पूर्वोक्त युक्तिगळाले, निकृष्टाया जातेः – निकृष्टमाऩ शूद्रत्वादिजातियिऩुडैयवुम्, सर्वस्या वा जातेः – निकृष्टमायुमुत्कृष्टमायुमुळ्ळ सर्वजातियिऩुडैयवुम्, विनाशतः - विनाशत्ताले, विष्णुभक्तानां – विष्णुभक्तर्गळुक्कु, साजात्यं – समानजातिमत्वमुण्डागिऱदु।

इति - ऎऩ्गिऱ, इदं वचः - इन्द पूर्वपक्षिकळिऩ् वचनमाऩदु, मन्दं – युक्तियुक्तमऩ्ऱु। अदावदु सिलर् ऒरु निकृष्टऩाऩ शूद्रादिभागवतऩ् विष्णुभक्तऩाऩाल् अवऩुक्कु भक्तिमाहात्म्यत्ताले निकृष्टजाति पोय् उत्कृष्टजातियुण्डाय्, ब्राह्मणादिसाजात्यमुण्डागिऱदु ऎऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्। सिलर् ऒरुवऩुक्कु भक्ति युण्डाऩाल् अवऩिडत्तिलुळ्ळ ब्राह्मणत्व शूद्रत्वादिसर्वजातियुम् पोय् विष्णुभक्तर् कळॆल्लोरुक्कुम् जातिसामान्यशून्यत्वम् साजात्यमुण्डागिऱदु ऎऩ्ऱु सॊल्लुवर्गळ्। इव्विरण्डु पेर्गळुडैय वचनमुम् मुऩ् सॊऩ्ऩ हेतुक्कळाले युक्तियुक्तमऩ्ऱॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

वैष्णवत्वेन मान्यत्वं
समानं मुनि-सम्मतम् ।
जात्य्-आदि-ध्वंसतस् साम्यं
मुक्ति-काले भविष्यति ॥↩︎

Reverence for the sake of devotion to Bhagavān is common, according to the sages, to all.
Equality by the destruction of castes and the like
will occur (only) at the time of mukti.↩︎

La reverencia por el bien de la devoción a Bhagavān es común, según los sabios, a todos.
Igualdad por la destrucción de castas y similares
ocurrirá (solo) en el momento de Mukti.↩︎

वैष्णवत्वेन मान्यत्वं समानं मुनि सम्मतम् । जात्यादिध्वंसतस्साम्यं मुक्तिकाले भविष्यति ॥↩︎

इङ्गु वस्तुस्थितियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् वैष्णवत्वेनेति । वैष्णवत्वेन – विष्णु भक्तऩायिरुक्कैयाले, मान्यत्वं – पूजार्हत्वम्, समानं – सर्वजातीयभागवतर्गळुक्कुम् तुल्यमॆऩ्ऱे, मुनिसम्मतं – स च पूज्यो यथा ह्यहं ऎऩ्गिऱ वचनप्रणेताक्कळाऩ ऋषिकळुक्कु सम्मदम्। आऩालुम् वन्देऱियाऩ जातिकळ् पोय् साम्यमॆप्पॊऴुदुमुण्डागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् जात्यादि ध्वंसतस्साम्यं मुक्तिकाले भविष्यतीति । इङ्गु आदिपदत्ताले अविद्याग्रहणम्। बन्धकालत्तिल् सत्वरजस्तमोमयशरीरसम्बन्धमिरुप्पदाल् अवैयुळ्ळ वरैयिल् ब्राह्मण्यादिजाति पोगादागैयाल् प्रकृतिसम्बन्धम् विट्टबिऱगे ब्राह्मण्यादिजाति ध्वंसमुण्डाय् सर्वभागवतरुक्कुम् साम्यमुण्डामॆऩ्ऱबडि।↩︎

इतिहासादिषु प्रमाणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-गीतादिगळिलुम्

‘‘स्त्रियो वैश्यास् तथा शूद्रास्
तेऽपि यान्ति परां गतिम्।’’
(गीता ९-३२),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स्वे स्वे कर्मण्य् अभिरतस्
संसिद्धिं लभते नरः ।
स्व-कर्म-निरतस् सिद्धिं
यथा विन्दति तच् छृणु ।
स्व-कर्मणा तम् अभ्यर्च्य
सिद्धिं विन्दति मानवः । ’’
(गीता १८-४५, ४६)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तस्मात् स-प्रणवं शूद्रो
मन्-नामानि न कीर्तयेत्’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-१४),

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘वर्णाश्रमाचारवता
पुरुषेण परः पुमान् ।
विष्णुर् आराध्यते पन्था
नान्यस् तत्-तोष-कारकः॥’’
(विष्णुपुराणम् ३-८-९),

(नीलमेघः (सं)16)

(विषयः17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न चलति निज-वर्ण-धर्मतो य’’
(विष्णुपुराणम् ३-७-२०)

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळाले
भागवतऩुक्के यथा-पूर्वं जाति-व्यवस्थैयुम्
अदुक्क् अनुरूपम् आऩ वृत्त-व्यवस्थैयुम्
सु-स्पष्टम् आगच् चॊल्लप् पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि

भागवतत्वम् आगिऱ गुणमुम्,
अद्-अडियाग वरुम् पुरुषार्थ-विशेषमुम्,
समानम् आय् इरुक्क

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

(४२तमाहोबिल-यतिः36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जाति-विशेषङ्गळुम् वृत्ति-विशेषङ्गळुम्
नित्य-व्यवस्थिङ्गळ्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

“शूद्रस् साधुः कलिस् साधुर्’’
(विष्णुपुराणम् ६-२-६)

इत्य्-आदिगळालुम् प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

भगवद्-गीतादिषु,

‘‘स्त्रियो वैश्यास् तथा शूद्रास्
तेऽपि यान्ति परां गतिम्।’’
(गीता ९-३२),

↩︎

In the Bhagavadgītā and elsewhere, in such passages as the following,

"Women, Vaiśyas and Śūdras, even among these,
whoever seek me as refuge will attain the highest state".

↩︎

En el bhagavadgītā y en otros lugares, en pasajes como los siguientes,

"Mujeres, Vaiśyas y Śūdras, incluso entre estos, Quien me busque como refugio alcanzará el estado más alto ".

↩︎

भगवद्गीतादिगळिलुम् ‘‘स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्रास्तेऽपि यान्ति परां गतिम्’’(गीता ९-३२),↩︎

भागवतर्गळुक्कुळ्ळेये जातिवृत्तव्यस्थैयैप् पल प्रमाणङ्गळाले उबबादिक्किऱार् भगवद्गीतादिगळिलुमित्यादिना । ‘‘स्त्रियो वैश्यास्तथा शूद्राः’’ ऎऩ्बदु भगवदाश्रयणम् पण्णिऩवर्गळुक्कु जातिव्यवस्थैयिल् प्रमाणम्,↩︎

‘‘स्वे स्वे कर्मण्य् अभिरतस्
संसिद्धिं लभते नरः ।
स्व-कर्म-निरतस् सिद्धिं
यथा विन्दति तच् छृणु ।
स्व-कर्मणा तम् अभ्यर्च्य
सिद्धिं विन्दति मानवः । ’’
(गीता १८-४५, ४६)

↩︎

"The man who is absorbed in the performance of the duties and rites pertaining to his caste
will attain the supreme end of life.
Learn from me how this happens.
The man attains his end by worshipping Bhagavān with the performance of his ordained karma";

↩︎

"El hombre que está absorto en el desempeño de los deberes y ritos relacionados con su casta
alcanzará el final supremo de la vida.
Aprenda de mí cómo sucede esto.
El hombre alcanza su fin adorando a Bhagavān con la actuación de su karma ordenado ";

↩︎

‘‘स्वे स्वे कर्मण्यभिरतस्संसिद्धिं लभते नरः । स्वकर्मनिरतस्सिद्धिं यथा विन्दति तच्छृणु । स्वकर्मणा तमभ्यर्च्य सिद्धिं विन्दति मानवः । ’’(गीता १८-४५, ४६)↩︎

‘‘स्वे स्वे कर्मण्यभिरतः’’ ऎऩ्बदु वृत्तव्यवस्थैयिल् प्रमाणम्।↩︎

‘‘तस्मात् स-प्रणवं शूद्रो
मन्-नामानि न कीर्तयेत्’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-१४),

↩︎

"Therefore the Śūdra should not utter my names with the praṇava (aum)",

↩︎

"Por lo tanto, el Śūdra no debería pronunciar mis nombres con la praṇava (aum)",,

↩︎

‘‘तस्मात्सप्रणवं शूद्रो मन्नामानि न कीर्तयेत्’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११८-१४),↩︎

भागवतर्गळुक्कुळ्ळेये शूद्रभागवतर्क्कुच् चिल कर्मनिषेधत्तैक् काट्टुगिऱार् तस्मात्सप्रणवमिति ।↩︎

‘‘वर्णाश्रमाचारवता
पुरुषेण परः पुमान् ।
विष्णुर् आराध्यते पन्था
नान्यस् तत्-तोष-कारकः॥’’
(विष्णुपुराणम् ३-८-९),

↩︎

वर्णाश्रमधर्मः, भागवतः, आराधनम्↩︎

"Bhagavān who is the Supreme Person
is adored by the man who performs the duties and rites of his varṇa and his āśrama.
There is nothing which delights Bhagavān other than this".

↩︎

"Bhagavān quien es la persona suprema
es adorado por el hombre que realiza los deberes y ritos de su varṇa y su āśrama.
No hay nada que deleite a Bhagavān aparte de esto ".

↩︎

‘‘वर्णाश्रमाचारवतापुरुषेण परः पुमान् । विष्णुराराध्यते पन्था नान्यस्तत्तोषकारकः’’(विष्णुपुराणम् ३-८-९),↩︎

भागवतोत्तमर्गळुक्कुम् तङ्गळ् तङ्गळ् वर्णाश्रमोचितकर्मङ्गळालेये भगवाऩ् आराध्यऩॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनत्तैयुदाहरिक्किऱार् वर्णाश्रमाचारवतेति ।↩︎

‘‘न चलति निज-वर्ण-धर्मतो य’’
(विष्णुपुराणम् ३-७-२०)

↩︎

"The man who does not deviate in the least from the karmas ordained for his caste,
who considers alike
those who wish him well
and those who wish him ill,
and who never deprives another of what belongs to him
and never does any action of violence (himsā) -
know that this man, who has a mind free from faults like desire,
is a devotee of Viṣṇu".

↩︎

"El hombre que no se desvía en lo más mínimo de los karmas ordenados por su casta,
que considera igual
los que le desean bien
y aquellos que le desean enfermo
y quien nunca priva a otro de lo que le pertenece
y nunca hace alguna acción de violencia (himsā) -
Sepa que este hombre, que tiene una mente libre de fallas como el deseo, es un devoto de Viṣṇu ".

↩︎

‘‘न चलति निजवर्णधर्मतो य’’(विष्णुपुराणम् ३-७-२०)↩︎

वैष्णवोत्तमऩ् तऩ् वर्णधर्मत्तिऩिऩ्ऱुम् चलिक्कक्कूडादॆऩ्गिऱार् न चलति निजवर्णधर्मतो य इति ।↩︎

इत्य्-आदिभिर् भागवतस्यैव यथा-पूर्वं जातिव्यवस्था, तद्-अनुरूप-वृत्त-व्यवस्था च
सुस्पष्टं प्रतिपादिता ।↩︎

The regulations and limits of the respective castes and regulations of conduct in accordance with castes have (thus) been declared in unequivocal terms,
even in the case of men who have devotion to Bhagavān.↩︎

Las regulaciones y límites de las respectivas castas y regulaciones de conducta de acuerdo con las castas han sido (por lo tanto) en términos inequívocos,
Incluso en el caso de los hombres que tienen devoción a Bhagavān.↩︎

इत्यादिगळाले भागवतऩुक्के यथापूर्वं जातिव्यवस्थैयुमदुक्कनुरूपमाऩ वृत्तव्य वस्थैयुम् सुस्पष्टमागच् चॊल्लप्पट्टदु।↩︎

ऎडुत्त वचनङ्गळुक्कु सङ्कलय्य भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्यादिगळाले भागवतऩुक्के इत्यादि ।↩︎

इत्थं

भागवतत्व-रूपे गुणे
तन्-निबन्धने पुरुषार्थ-विशेषे च समाने सत्य् एव

↩︎

Thus
the virtue of being a devotee of Bhagavān
and the specific fruit which will result from it (mukti) are common,↩︎

De este modo
la virtud de ser un devoto de Bhagavān
y la fruta específica que resultará de él (mukti) son comunes,↩︎

इप्पडि भागवतत्वमागिऱ गुणमुम्, अदडियाग वरुम् पुरुषार्थ विशेषमुम् समानमायिरुक्क जातिविशेषङ्गळुम् वृत्ति विशेषङ्गळुम् नित्यव्यवस्थिङ्गळॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

इप्पडि जातिव्यवस्थैयिलुम् वृत्तव्यवस्थैयिलुम् प्रमाणङ्गळैयुपन्यसित्तु तदनुग्राहकतर्कप्रतिपादकवचनत्तिलुम् इव् व्यवस्थै प्रसिद्धमॆऩ्गिऱार् इप्पडि भागवतत्वमागिऱ गुणमुमित्यादिना ।

सर्वजातीयर्गळुक्कुम् भागवतत्वमुम् अदऩाल् वरुगिऱ मोक्षरूपपुरुषार्थमुम् तुल्यमायिरुक्क,
प्रातिस्विकम्(=??) आग शूद्रभागवतऩुक्कु शूद्रत्वजातियैच् चॊल्लि लघूपायवत्तया अवऩै प्रशंसिक्किऱ शूद्रस्साधुः ऎऩ्गिऱ वचनमे प्रमाणानुग्राहकतर्कप्रतिपादकवचनमॆऩ्ऱुम्, अदिलेये जातिव्यवस्थैयुम् वृत्तव्यवस्थैयुम् सुप्रसिद्धमॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्।↩︎

जाति-विशेषाः वृत्ति-विशेषाश् च नित्य-व्यवस्थिता

इत्य् अयम् अर्थः,↩︎

whereas diversity of castes and diversity of codes of conduct persist (up till mukti).↩︎

mientras que la diversidad de castas y diversidad de códigos de conducta persisten (a Muktii).↩︎

जाति-विशेषङ्गळुम् वृत्ति-विशेषङ्गळुम्
नित्य-व्यवस्थिङ्गळ् ऎऩ्ऩुम् इडम्↩︎

“शूद्रस् साधुः कलिस् साधुर्’’
(विष्णुपुराणम् ६-२-६)

इत्य्-आदिष्व् अपि प्रसिद्धः ।↩︎

This is evident from such passages as this -

" The Śūdra is ( really) fortunate
and Kaliyuga is (really ) fortunate".

↩︎

Esto es evidente por pasajes como este -

"El Śūdra es (realmente) afortunado
Y Kaliyuga es (realmente) afortunado ".

↩︎

“शूद्रस्साधुः कलिस्साधुर्’’(विष्णुपुराणम् ६-२-६) इत्यादिगळालुम् प्रसिद्धम्।↩︎

इन्द वचनत्तिल् शूद्रऩ् शूद्रत्वजातिमाऩ्, ब्राह्मणादिगळैप् पोले अग्निहोत्रादिगळैप् पण्णि क्लेशत्ताले पुरुषार्थत्तै सम्पादिक्कामल् लघुवाऩ तऩ् वर्णोचितधर्मत्ताले पुरुषार्थत्तै सम्पादिक्कैयाल् साधुः – अदावदु इतरर्गळाल् गुरुतरोपायसाध्यपुरुषार्थत्तै लघूपायत्ताले साधिप्पवऩ् ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱाऩ्। इदिल् भागवतर्गळुक्कॆल्लाम् निकृष्टजाति पोगुमाऩाल् शूद्रत्वजातियुम् तत्प्रयुक्तलघूपाय साध्यपुरुषार्थवत्वरूपसाधुत्वमुम् घटियातॆऩ्गिऱ तर्कमभिप्रेतम्।↩︎

शारीर-मानस-गुण-भेदः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तमश् शूद्रे (शरीरे), रजः क्षत्रे (शरीरे),
ब्राह्मणे (शरीरे) सत्त्वम् उत्कटम्।’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ४०-११)

इत्य्-आदिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्त्वादि-गुण-तारतम्यवत्त् आऩ शरीरत्तिल् ब्राह्मण्यादिगळ् वेऱे;

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

(विश्वास-टिप्पनी13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मनस्सिल् सत्त्वादि-गुण-विशेषम् अडिय् आग
सर्व-जातिगळिलुम् प्रशंसा-वाक्यङ्गळाले सॊल्लप्पट्ट ब्राह्मण्यादिगळुम् वेऱे।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल्
शारीर-गुण-विशेषम् अडिय् आग व्यवस्थितङ्गळ् आऩ शारीर-जाति-विशेषङ्गळ्
उत्पत्ति-सिद्धङ्गळ् आय्
मरणान्तम् आग स्थिरङ्गळ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)19)

(विश्वास-टिप्पनी20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मानसम् आऩ सत्त्वादि-गुणोन्मेषम् अडिय् आगच् चॊल्लुगिऱ ब्राह्मण्यादिगळ्
सर्व-जातिगळुक्कुम् संभावितङ्गळ् आय्

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रह्लादादिगळुक्कु जन्म-सिद्धङ्गळ् आय्,

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(तादृशान्) नीक्किय् उळ्ळार्क्कु आचार्य-सम्बन्धादि-हेतुक्कळाले आगन्तुकङ्गळ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् शारीर-जाति-विशेषङ्गळैय् इट्टु
सिल शास्त्रङ्गळ् नियतङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मानसम् आऩ ब्राह्मण्यादिगळैय् इट्टु
अवऱ्ऱुक्क् अनुरूपम् आऩ पुरुषार्थ--तद्-उपायङ्गळुम्, प्रशंसादिगळुम्
सर्व-जातियिलुम् भावितङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् ब्राह्मणादिगळ् पक्कलिले
मानसम् आऩ विपरीताकारङ्गळ् वन्दाल्
शम-दमादि-योग्यम् आग शास्त्र-सिद्धमाऩ जन्मत्तिले पिऱन्दु तप्पिऩाऩ्
ऎऩ्ऱु मिगवुम् निन्दै किडैक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जात्य्-अन्तरङ्गळिले पिऱन्दु
गुणोत्तरऩ् आय्प् पोन्दाऩ् आगिल्

‘‘एतैस् समेतैश् शूद्रो ऽपि
वार्धके मानम् अर्हति।’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति १-११६)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
प्रशंसै मिगवुम् नडक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

This is evident from such passages as this -

" The Śūdra is ( really) fortunate
and Kaliyuga is (really ) fortunate".

↩︎

Esto es evidente por pasajes como este -

"El Śūdra es (realmente) afortunado
Y Kaliyuga es (realmente) afortunado ".

↩︎

‘‘तमश् शूद्रे (शरीरे), रजः क्षत्रे (शरीरे),
ब्राह्मणे (शरीरे) सत्त्वम् उत्कटम्।’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ४०-११)

इत्य्-आदिषूक्त-रीत्या↩︎

It has been said,

"Tamas (ignorance, sloth etc., ) is found in great measure in the Śūdra,
rajas in the Kṣatriya and sattvam in the Brahmin".

↩︎

Se ha dicho,

"Tamas (ignorancia, perezoso, etc.) se encuentra en gran medida en Śūdra, Rajas en Kṣatriya y Sattvam en el brahmán ".

↩︎

‘‘तमश्शूद्रे रजः क्षत्रे ब्राह्मणे सत्वमुत्कटम्’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ४०-११) इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱबडिये↩︎

‘‘न शूद्रा भगवद्भक्ता
विप्रा भागवताः स्मृताः’’

इत्यादि प्रमाणङ्गळिल् शूद्रऩुक्के विप्रत्वम् वारादागैयाल् विप्रशब्दत्तिऱ्कु लक्षणया विप्रवदादरणीयरॆऩ्ऱु अर्थङ्गॊण्डु जातिव्यवस्थैयै स्थापित्तार् कीऴ्।

इऩि ब्राह्मण्यम् शारीरम् मानसमॆऩ्ऱु इरण्डु विदमॆऩ्ऱुम्, अदिल् मानसब्राह्मण्यम् जन्मसिद्धमाय् आमरणमिरुक्किऱ शारीरब्राह्मण्यम् पोलऩ्ऱिक्के सर्वजातीयरुक्कुम् आगन्तुकमाय् इरुक्कुमागैयाल् शूद्रभागवतर्क्के शारीरशूद्रत्वमिरुक्कच्चॆय्देये भगवद्भक्तियाले मानसब्राह्मण्यम् वरक्कूडुमागैयाल् विप्रा भागवताः ऎऩ्गिऱविडत्तिल् विप्रशब्दम् लक्षणैयऩ्ऱिक्के ब्राह्मणवाचियागवेयागलामॆऩ्ऱुम् अभिप्रायङ्गॊण्डु मुदलिल् शारीरब्राह्मण्यप्रतिपादकवचनत्तैयुदाहरिक्किऱार् तमश्शूद्र इत्यादिना ।

शूद्रे – शूद्रशरीरत्तिल्, उत्कटं तमः – उत्कटमाऩ तमस् उळ्ळदु।
क्षत्रे – क्षत्रशरीरत्तिल् उत्कटं रजः – उत्कटमाऩ रजोगुणमेयुळ्ळदु।
ब्राह्मणे – ब्राह्मणशरीरत्तिल् उत्कटं सत्त्वं – उत्कटमाऩ सत्वगुणमुळ्ळदु।
इदु समतापन्न-रजस्-तमोवत्त्वम् वैश्ये ऎऩ्बदऱ्कु मुबलक्षणम्। इङ्गु उत्कटत्वम् आवदु इतर-गुण-द्वयाभिभावकत्वम्।(4)
अदावदु इतरगुणद्वयङ्गळै कार्यकरमऩ्ऱिक्के सॆय्गै।↩︎

[[२३८]]

सत्त्वादि-गुण-तारतम्यवति शरीरे
ब्राह्मण्यादीन्य् अन्यानि ।↩︎

Owing to the preponderance of such qualities as sattvam, in the body,
a man is entitled to be called a Brahmin, a Kṣatriya and the like.↩︎

Debido a la preponderancia de cualidades como Sattvam, en el cuerpo,
Un hombre tiene derecho a ser llamado brahmán, kṣatriya y similares.↩︎

सत्त्वादिगुणतारतम्यवत्ताऩ शरीरत्तिल् ब्राह्मण्यादिगळ् वेऱे;↩︎

सत्त्वादिगुणतारतम्यवत्ताऩ शरीरत्तिल् ब्राह्मण्यादिगळ् वेऱे इति ।

सत्त्वादि-गुण-तारतम्यवत्त् आऩ शरीरत्तिल्
ब्राह्मण्यादिगळ् ऎऩ्गिऱ वचन-व्यक्त्या
उत्कट-सत्त्व-रजस्-तमो-गुणान्यतमवत्त्वमे
शारीरक ब्राह्मण्यादिगळ् ऎऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱ् आयिऱ्ऱु।

इदऩाल् विराट्रूबत्तिऩुडैय मुखबाहूरु पादङ्गळिऩिऩ्ऱुम् उत्पन्नर्गळ् आऩ ब्राह्मणादिगळुक्कुम्
कलशोद्भवर् आऩ अगस्त्यरुक्कुम्,
अग्न्य्-उत्पन्नऩ् आऩ धृष्ट-द्युम्नऩुक्कुम्,
व्याधोत्पन्नर् आऩ व्यासरुक्कुम्,
इऩ्ऩुम् सिलर्क्कुम् ब्राह्मण्यां ब्राह्मणाद् उत्पन्नत्वादि-रूप-ब्राह्मणादि-लक्षणम् दुर्निरूपम् आऩालुम्
ब्राह्मण्यादि-जाति-सिद्धिक्कु बाधकम् इल्लैय्
ऎऩ्ऱु ज्ञापितमायिऱ्ऱु।(5)↩︎

इदऩाल् विराट्रूबत्तिऩुडैय मुखबाहूरु पादङ्गळिऩिऩ्ऱुम् उत्पन्नर्गळ् आऩ ब्राह्मणादिगळुक्कुम्
कलशोद्भवर् आऩ अगस्त्यरुक्कुम्,
अग्न्य्-उत्पन्नऩ् आऩ धृष्ट-द्युम्नऩुक्कुम्,
व्याधोत्पन्नर् आऩ व्यासरुक्कुम्,
इऩ्ऩुम् सिलर्क्कुम् ब्राह्मण्यां ब्राह्मणाद् उत्पन्नत्वादि-रूप-ब्राह्मणादि-लक्षणम् दुर्निरूपम् आऩालुम्
ब्राह्मण्यादि-जाति-सिद्धिक्कु बाधकम् इल्लैय्
ऎऩ्ऱु ज्ञापितमायिऱ्ऱु।

इति सारबोधिनी।

अनेन सङ्करोत्पन्नानां भगवत्-सङ्कल्पेन क्वचिद् अन्यत्रापि वर्णस् सिध्येत्।
तत्र जातिमात्र-स्फुटो गुणोत्कर्षो तद्-उचित-वृत्ति-लाभश् च
लोके तद्-वर्णे प्रत्ययं जनयति। ??↩︎

मनसि सत्त्वादि-गुण-विशेष-निबन्धनानि
प्रशंसा-वाक्यैः सर्व-जातिष्व् अपि प्रतिपादितानि ब्राह्मण्य्-आदीन्य् अन्यानि ।↩︎

But this is different from the praise of being a Brahmin that is often given in certain passages,
owing to the quality of sattvam and the like in the mind.↩︎

Pero esto es diferente de los elogios de ser un brahmán que a menudo se da en ciertos pasajes,
Debido a la calidad de Sattvam y similares en la mente.↩︎

मनस्सिल् सत्त्वादिगुणविशेषमडियाग सर्वजातिकळिलुम् प्रशंसावाक्यङ्गळाले सॊल्लप्पट्ट ब्राह्मण्यादिगळुम् वेऱे।↩︎

मानस-ब्राह्मण्यादिगळै उपपादिक्किऱार्
मऩस्सिल् सत्त्वादिगुण विशेषम् अडिय् आग इत्य्-आदिना ।
प्रशंसा-वाक्यङ्गळाले सॊल्लप्पट्ट इति । प्रशंसावाक्यङ्गळावऩ -

‘‘चण्डाळम् अपि वृत्त-स्थं
तं देवा ब्राह्मणं विदुर्’’

इत्यादिगळ्।

ब्राह्मण्यादिगळुम् वेऱे इति । आदिपदात् मानसक्षत्रियत्ववैश्यत्वशूद्रत्वङ्गळुक्कु ग्रहणम्।↩︎

अत्र शारीर-गुण-विशेष-निबन्धनतया व्यवस्थिताः शारीर-जति-विशेषा उत्पत्ति-सिद्धा
आमरणं स्थिरा भवन्ति ।↩︎

बन्धु-मित्रादि-सामाजिक-गुणान् अप्य् अत्रान्तर्भाव्यावगन्तुम् उचितम्।↩︎

The qualities of caste pertaining to the body
which are due to the special qualities of the body
arise even at the time of birth
and remain until death.↩︎

Las cualidades de la casta pertenecientes al cuerpo
que se deben a las cualidades especiales del cuerpo
surgir incluso en el momento del nacimiento
y permanecer hasta la muerte.↩︎

इवऱ्ऱिल् शारीरगुणविशेषमडियाग व्यवस्थितङ्गळाऩ शारीरजातिविशेषङ्गळ् उत्पत्तिसिद्धङ्गळाय् मरणान्तमाग स्थिरङ्गळायिरुक्कुम्।↩︎

शारीरमानस ब्राह्मण्यादिगळिलुळ्ळविरुधर्मङ्गळै उपपादिक्किऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना ।
स्थिरङ्गळायिरुक्कुमिति । शरीरत्व व्यापकङ्गळायिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

मानस-सत्त्वादि-गुणोन्मेष-निबन्धनतया प्रतिपादिता ब्राह्मण्यादयः
सर्व-जातीनाम् अपि संभाविताः …↩︎

The Brahmin-like qualities which arise out of the preponderance of sattvam in the mind
may be present in all castes.↩︎

Las cualidades de brahmán que surgen de la preponderancia de Sattvam en la mente
puede estar presente en todas las castas.↩︎

मानसमाऩ सत्वादिगुणोन्मेषमडियागच् चॊल्लुगिऱ ब्राह्मण्यादिगळ् सर्वजातिकळुक्कुम् संभावितङ्गळाय्↩︎

प्रहादादीनां जन्म-सिद्धा↩︎

In such as Prahlāda they are present even at the time of birth.↩︎

En como Prahlāda están presentes incluso en el momento del nacimiento.↩︎

प्रह्लादादिगळुक्कु जन्म-सिद्धङ्गळ् आय्,↩︎

अन्येषाम् आचार्य-सम्बन्धादि-हेतुभिर् आगन्तुकाश् च भवन्ति ।↩︎

In others, owing to such specific causes as contact with āchāryas,
these (mental) qualities are acquired (later).↩︎

En otros, debido a causas tan específicas como el contacto con āchāryas,
Estas cualidades (mentales) se adquieren (más tarde).↩︎

नीक्कियुळ्ळार्क्कु आचार्यसम्बन्धादिहेतुक्कळाले आगन्तुकङ्गळायिरुक्कुम्।↩︎

आगन्तुकङ्गळायिरुक्कुमिति ।
मनस्त्वाव्यापकङ्गळ् आय् इरुक्कुम् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

अत्र शारीर-जाति-विशेष-विषयकतया कानिचिच् छास्त्राणि नियतानि ।↩︎

Some (texts in the) śāstras are applicable to a person as a consequence of the particular caste pertaining to the body.↩︎

Algunos (textos en el) Śāstras son aplicables a una persona
como consecuencia de la casta particular relacionada con el cuerpo.↩︎

इदिल् शारीरजातिविशेषङ्गळैयिट्टु सिल शास्त्रङ्गळ् नियतङ्गळाम्।↩︎

शास्त्रीयकर्मविशेषङ्गळॆल्लाम् शारीरजातिनियतङ्गळामॆऩ्गिऱार् इदिल् शारीरजातिविशेषङ्गळैयिट्टु सिल शास्त्रङ्गळ् नियतङ्गळामिति । ‘‘वसन्ते ब्राह्मणमुपनयीत’’, ‘‘राजा राजसूयेन यजेते’’ त्यादिशास्त्रङ्गळ् शारीरकब्राह्मण्यादिमत्पुरुषविषयत्तिलेये प्रवर्तिक्कुङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

मानस-ब्राह्मण्यादि-विषयकतया
तद्-अनुरूपाः पुरुषार्थ--तद्-उपायाः प्रशंसादयश् च
सर्व-जातिषु संभाविताः ।↩︎

Owing to the Brahmin-like qualities (of the mind) and the like,
the attainment of the supreme end of life and the upāyas therefor
and also such things as eulogy may be found in all castes.↩︎

Debido a las cualidades de brahmán (de la mente) y similares,
el logro del fin de la vida supremo y los upāyas por ello
y también cosas como elogio
se pueden encontrar en todas las castas.↩︎

मानसमाऩ ब्राह्मण्यादिगळैयिट्टु अवऱ्ऱुक्कनुरूपमाऩ पुरुषार्थतदुपायङ्गळुम् प्रशंसादिगळुम् सर्वजातियिलुम् भावितङ्गळाम्।↩︎

मानसब्राह्मण्यादिगळुक्कु उपयोगङ्गळैक् काट्टुगिऱार् मानसमाऩ ब्राह्मण्यादिगळैयिट्टु इत्यादिना । अवऱ्ऱुक्कनुरूपमाऩ पुरुषार्थतदुपायङ्गळुम् -

‘‘ऊर्ध्वं गच्छन्ति सत्त्व-स्था
मध्ये तिष्ठन्ति राजसाः ।
जघन्य-गुण-वृत्त-स्था
अधो गच्छन्ति तामसाः॥’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट तत्तद्गुणानुगुणपुरुषार्थतदुपायङ्गळुम्, प्रशंसादिगळुम् -

विप्रा भागवताः स्मृता

इत्यादिगळिल् सॊऩ्ऩ प्रशंसादिगळुम्,
आदिपदात् ‘‘सर्ववर्णेषु ते शूद्रा’’ इत्यादिगळिल् सॊल्लप्पट्ट निन्दादिगळुक्कु ग्रहणम्।

सर्वजातियिलुम् - अनुलोमप्रतिलोमजातिकळुमुट्पड सर्वजातिकळिलुम्,↩︎

अत्र ब्राह्मणादिषु मानस-विपरीताकाराणां जनने,

शम-दमादि-योग्यतया शास्त्र-सिद्धे जन्मनि जनित्वा भ्रष्ट

इति अतीव निन्दा प्रवर्तत ।↩︎

If in a Brahmin are found such features as are incongruous (with his caste),
it will meet with censure that,
born in a caste which is declared by the Śāstras as being capable of such virtues as self restraint and mental serenity,
he lapsed from the condition suitable to him.↩︎

Si en un brahmán se encuentran características que son incongruentes (con su casta),
se reunirá con la censura de que,
Nacido en una casta declarada por los Śāstras como capaces de virtudes como la autoestimación y la serenidad mental,
Lapsó de la condición adecuada para él.↩︎

इदिल् ब्राह्मणादिगळ् पक्कलिले मानसमाऩ विपरीताकारङ्गळ् वन्दाल् शमदमादियोग्यमाग शास्त्रसिद्धमाऩ जन्मत्तिले पिऱन्दु तप्पिऩाऩॆऩ्ऱु मिगवुम् निन्दै किडैक्कुम्।↩︎

निन्दाप्रशंसाप्रयोजकङ्गळाऩवाकारङ्गळै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इदिल् ब्राह्मणादिगळ् पक्कलिले इत्यादिना । ब्राह्मणादिगळ् पक्कलिले - शारीरकब्राह्मण्यवाऩ्गळ् पक्कलिले, शमदमादीत्यादिना । निन्दाप्रयोजकमुम् निन्दाप्रकारमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु। जन्मत्तिले पिऱन्दु - शारीरब्राह्मण्यमुळ्ळवऩुडैय जन्मत्तिले पिऱन्दु,↩︎

जात्यन्तरेषु जनित्वा गुणोत्तरो वर्तत चेत्,

‘‘एतैस् समेतैश् शूद्रो ऽपि
वार्धके मानम् अर्हति।’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति १-११६)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
प्रशंसाऽत्यन्तं प्रवर्तत ।↩︎

If a man born in other castes acquires the higher virtues,
he will be extolled highly as stated in the śloka :-

"Men are to be honoured in the following order of preference--
for the possession of vidyā (jñāna), of right karma, of age, of relatives and of wealth.
Even a Śūdra possessing these is fit to be honoured in old age".

↩︎

Si un hombre nacido en otras castas adquiere las virtudes más altas,
Será exaltado altamente como se indica en el Śloka:-

"Los hombres deben ser honrados en el siguiente orden de preferencia
por la posesión de Vidyā (jñāna), del karma derecho, de edad, de familiares y de riqueza.
Incluso un Śūdra que posee estos es adecuado para ser honrado en la vejez ".

↩︎

जात्यन्तरङ् गळिले पिऱन्दु गुणोत्तरऩाय्प्पोन्दाऩागिल् ‘‘एतैस्समेतैश्शूद्रोऽपिवार्धकेमानमर्हती’’(याज्ञवल्क्यस्मृति १-११६) त्यादिगळिऱ्पडिये प्रशंसै मिगवुम् नडक्कुम्।↩︎

जात्यन्तरङ्गळिले इत्यादिना ।
प्रशंसा-प्रयोजकाकारमुम् तत्-प्रकारमुम् सॊल्लप् पडुगिऱदु।

एतैस्समेतैरिति ।
मिश्रितैर् एतैश् शम-दमादि-गुणैश् शूद्रोऽपि वार्धके बहुमानमर्हतीत्यर्थः ।↩︎

गर्व-कार्पण्ये

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् शारीरम् आयुम् मानसम् आयुम् वरुम् उत्कर्षम्
गर्व-हेतुव् आम् आगिल्
अनर्थकरम् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इरण्डु वऴियालुम् उळ्ळव् अपकर्षम्

'कुलङ्गळ् आय् अव् ईर्-इरण्डिल्' (न जातः)
(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०),

ऎऩ्गिऱ बाट्टिलुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘जनित्वाहं वंशे’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६१)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् निऩ्ऱ निलै तॆळिन्दु
कार्पण्यत्तै विळैत्तु
अ-किञ्चनाधिकारम् आऩ उपाय-विशेषत्तिले मूट्टुम् आगिल्
पुरुषार्थ-कारणम् आगैयाले श्लाघ्यमाम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिक्कु जाति-व्यवस्थैयुम्
जात्य्-अनुरूपम् आऩ वृत्त-व्यस्थैयुम् उण्ड् आऩालुम्

सर्वरुक्कुम् भागवतत्व-निबन्धनम् आग
मुऩ्बु-समर्थित्त--उद्देश्यत्व-प्रतिपत्तिक्कु विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

अत्र शारीरो मानसश् च जायमान उत्कर्षः गर्व-हेतुश् चेत्,
अन्-अर्थकरः । (5)↩︎

If the excellence arising from the body and from the qualities of the mind
were to cause pride or arrogance,
it would lead to evil consequences.↩︎

Si la excelencia que surge del cuerpo y de las cualidades de la mente
debían causar orgullo o arrogancia,
conduciría a malas consecuencias.↩︎

इवऱ्ऱिल् शारीरमायुम् मानसमायुम् वरुमुत्कर्षम् गर्वहेतुवामागिलनर्थकरमाम्।↩︎

इन्द इरण्डु ब्राह्मण्यादिगळुम् अहङ्कारहेतुक्कळागिल् अनर्थमुण्डागुमॆऩ्गिऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना ।↩︎

एतद्-उभय-प्रकार-सिद्धो ऽपकर्षः

"कुलयोर् द्वयोर् द्वयोः"

इति गाथायाम्↩︎

If the inferiority in the one (caste due to the body) and in the other (mental virtues)
as described respectively in the following passages,

"I was not born in any of the four castes where dharma could be practised.';

↩︎

Si la inferioridad en la única (casta debido al cuerpo) y en la otra (virtudes mentales)
Como se describe respectivamente en los siguientes pasajes,

"No nací en ninguna de las cuatro castas donde se podía practicar el dharma".

↩︎

इव्विरण्डु वऴियालुमुळ्ळवपकर्षम् ’’कुलङ्गळायवीरिरण्डिल्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ९०) ऎऩ्गिऱबाट्टिलुम्,↩︎

इरण्डुवगैयाऩ अपकर्षमुम् अदावदु - शारीरशूद्रत्वादिगळुम् मानसशूद्रत्वादिगळुम् आकिञ्चन्यानुसन्धानद्वारा उपायहेतुवागिल् श्लाघ्यमामॆऩ्गिऱार् इव्विरण्डुवऴियालुमुळ्ळवपकर्षमित्यादिना । ’’कुलङ्गळाय’’ ऎऩ्गिऱ पाट्टु इरण्डुविदमाऩ अपकर्षानुसन्धानत्तिऱ्कुउदाहरणम्।↩︎

‘‘जनित्वाहं वंशे’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६१)

इति श्लोके चोक्त-रीत्या↩︎

and

“I was born in a family renowned in the world wherein every one was pure and performed yoga,
where every one knew the truth about prakṛti with its three qualities, and the jīvas,
where every one had his mind firmly fixed at Thy lotus-like feet
and yet I inclined to sin
and am now sunk in saṁsāra, O Saviour"

↩︎

y

“Nací en una familia reconocida en el mundo en la que cada uno era puro y realizado yoga,
Donde todos sabían la verdad sobre Prakṛti con sus tres cualidades, y los Jīvas,
Donde todos tenían su mente firmemente fijada en tus pies de loto
Y sin embargo me incliné al pecado
y ahora estoy hundido en Saṁsāra, oh Salvador "

↩︎

‘‘जनित्वाहं वंशे’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ६१) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुञ्जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

‘‘जनित्वाहम्’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकम् मानसापकर्षानुसन्धानत्तिऱ्कु उदाहरणम्।↩︎

स्व-स्थिति-प्रबोधन-पूर्वकं कार्पण्यम् उत्पाद्य
अकिञ्चनाधिकारय् उपाय-विशेषे प्रवर्तयेच् चेत्,
पुरुषार्थ-कारणत्वात् श्लाघ्यो भवति ।↩︎

-- if these two kinds of inferiority are realised by a person
and if it should generate in him kārpaṇya (humility)
so that he adopts the particular upāya suitable for his ākiñcanya (helplessness),
it will be extolled,
because it will lead to the attainment of the ultimate end.↩︎

-- Si estos dos tipos de inferioridad son realizados por una persona
y si se genere en él kārpaṇya (humildad)
para que adopte el upāya particular adecuado para su ākiñcanya (impotencia),
se exaltará,
Porque conducirá al logro del final final.↩︎

ताऩ् निऩ्ऱ निलै तॆळिन्दु कार्पण्यत्तै विळैत्तु अकिञ्चनाधिकारमाऩ उपायविशेषत्तिले मूट्टुमागिल् पुरुषार्थकारणमागैयाले श्लाघ्यमाम्।↩︎

इत्थं जाति-व्यवस्थायां जात्य्-अनुरूप-वृत्त-व्यवस्थायां च सत्याम् अपि
सर्वेषां भागवतत्व-निबन्धनायाः पूर्वं समर्थिताया उद्देश्यत्व-प्रतिपत्तेर् विरोधो नास्ति ॥↩︎

Thus though there are regulations regarding castes and the code of conduct pertaining to each caste,
there is nothing to prevent a person from being honoured in the mind as established above.↩︎

Por lo tanto, aunque hay regulaciones sobre las castas y el código de conducta relacionados con cada casta,
No hay nada que evite que una persona sea honrada en la mente
como se estableció anteriormente.↩︎

इप्पडिक्कु जाति व्यवस्थैयुम् जात्यनुरूपमाऩ वृत्तव्यस्थैयुमुण्डाऩालुम् सर्वरुक्कुम् भागवतत्व निबन्धनमाग मुऩ्बु समर्थित्त उद्देश्यत्व प्रतिपत्तिक्कु विरोधमिल्लै।↩︎

इप्पडि जातिव्यवस्थैयुम् तदनुगुणवृत्तव्यवस्थैयुमुण्डाऩालुम् अवैगळिऩ् तारतम्यत्ताले भागवतत्वमडियाग वरुगिऱ शेषित्वानुसन्धानत्तिऱ्कु विरोधमिल्लैयॆऩ्गिऱार् इप्पडिक्कु इत्यादिना । जातिव्यवस्थैयुम् - शारीरजाति व्यवस्थैयुम्, जात्यनुरूपमाऩ वृत्तव्यवस्थैयुम् - शारीर जात्यनुरूपवृत्तव्यवस्थैयुम्।↩︎

०४ ऐकान्त्याद्य्-उत्कर्ष-भेदाः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब्-भगवत्-पररिल्

‘‘ऐकान्त्यं भगवत्य् एषां
समानम् अधिकारिणाम्’’
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २८)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देवतान्तर-स्पर्शम् अऱ्ऱ्-अवर्गळ् एकान्तिगळ्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळिल् वैत्तुक्कॊण्डु

‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती’’
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३२)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रयोजनान्तर-स्पर्शमुम् अऱ्ऱ्-अवर्गळ् परमैकान्तिकळ्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवर्गळिल् वैत्तुक्कॊण्डु
विळम्बाक्षमर् आय्

सर्व-शक्तिय् आऩ शेषि-पक्कलिले भर-न्यासम् पण्णिच्

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

चॆय्गिऱ कैङ्कर्यत्तुक्कु प्रयोजनान्तरङ् कोलुगै
पॊलिसैक्क्(=लाभाय [मूल-धनम्]) इडुवार् मात्रम्

ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तैत् तॆळिन्दु

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इक् कैङ्कर्यत्तुक्कु मोक्षमुम् प्रयोजनम् ऎऩ्ऱु कोलादे (5)

(नीलमेघः (सं)32)

(English33)

(Español34)

(मूलम्35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कैङ्कर्यैक-प्रयोजनर् आय् इरुक्कुम् अवर्गळ् उडैय परमैकान्तित्वम्
षोडश-वर्ण-स्वर्णत्तोड् ऒक्कुम्(=तुल्यम्) ।

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इम् माऱ्ऱ्(=मानम्) अऱियुम् महर्षिकळ्
महा-भारतादिगळिले इप् परमैकान्तिगळ्-उडैय माहात्म्यत्तैप् प्रपञ्चित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

Thus though there are regulations regarding castes and the code of conduct pertaining to each caste,
there is nothing to prevent a person from being honoured in the mind as established above.↩︎

Por lo tanto, aunque hay regulaciones sobre las castas y el código de conducta relacionados con cada casta,
No hay nada que evite que una persona sea honrada en la mente
como se estableció anteriormente.↩︎

हेतुभू[[२३९]]

एषु भगवत्-परेषु,

‘‘ऐकान्त्यं भगवत्य् एषां
समानम् अधिकारिणाम्’’
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २८)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

As stated in the śloka :--

"Exclusive devotion (Ekāntitvam) to Bhagavān is common to all these three.
Exclusive devotion consists in indifference to all other deities
and in depending on Him alone."↩︎

Como se indica en el Śloka:-

"La devoción exclusiva (Ekāntitvam) a Bhagavān es común a todos estos tres. La devoción exclusiva consiste en indiferencia a todas las demás deidades
y dependiendo de él solo ".↩︎

इब् भगवत्पररिल् ‘‘ऐकान्त्यं भगवत्येषां समानमधिकारिणाम्’’(गीतार्थ-सङ्ग्रहः २८) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इप्पडि शारीरजातियिल् उत्कर्षापकर्षरूपव्यवस्थाप्रसङ्गत्ताले भागवतर्गळिडत्तिलेयुम् उत्कर्षापकर्षङ्गळै निरूपिक्किऱार् इब् भगवत्पररिलिति । ऐकान्त्यमिति । एषां - इन्द पूर्वोक्तर्गळाऩ, अधिकारिणां – ऐश्वर्यकैवल्यमोक्षार्थिकळाऩ वधिकारिकळुक्कु, भगवति – भगवाऩिडत्तिलेये, ऐकान्त्यं – एकस्मिन् अन्तः – उपायत्वनिश्चयः यस्य सः एकान्ती, तस्य भावः ऐकान्त्यम्, समानं – तुल्यम्, ऐश्वर्यकैवल्यमोक्षार्थिकळॆल्लोरुक्कुम् स्वापेक्षितफलोपायत्वनिश्चयम् समानमॆऩ्ऱबडि।↩︎

(देवतान्तर-स्पर्श-शून्या एकान्तिनः।)↩︎

Among those who are devoted to Bhagavān,
those who do not bow to any other deity are Ekāntins
(i.e.) men with exclusive devotion to Bhagavān,↩︎

Entre los que están dedicados a Bhagavān,
Aquellos que no se inclinan ante ninguna otra deidad son Ekāntins
(es decir) hombres con devoción exclusiva a Bhagavān.↩︎

देवतान्तरस्पर्शमऱ्ऱवर्गळ् एकान्तिकळ्।↩︎

(तेषु

‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती’’
(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३२)

इत्य्-उक्त-रीत्या)↩︎

Among them

the man with jñāna is called Paramaikantin
or man with supreme and exclusive devotion to Bhagavān,

↩︎

Entre ellos

El hombre con jñāna se llama Paramaikantin
o hombre con devoción suprema y exclusiva a Bhagavān,

↩︎

अवर्गळिल् वैत्तुक्कॊण्डु ‘‘ज्ञानी तु परमैकान्ती’’(गीतार्थ-सङ्ग्रहः ३२) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

अवर्गळिल् वैत्तुक् कॊण्डु इति । अवर्गळुक्कुळ्ळे ऎऩ्ऱबडि। ज्ञानी तु परमैकान्तीति । ज्ञानी तु – ‘‘आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी च’’ ऎऩ्ऱु विलक्षणमागच् चॊल्लप्पट्ट ज्ञानियो वॆऩ्ऱाल्, परमैकान्ती – एकस्मिन् अन्तः – उपायत्वोपेयत्वनिश्चयः यस्य सः एकान्ती, अतएव ऐश्वर्य कैवल्यङ्गळिल् उपेयत्वबुद्धियुम्, भगवाऩिडत्तिले उपायत्वबुद्धियुमुळ्ळ एकान्तिकळाऩ आर्तप्रभृतिकळैक् काट्टिलुम् परमः ।↩︎

प्रयोजनान्तर-स्पर्श-शून्याः परमैकान्तिनः ।↩︎

because he does not want anything else↩︎

Porque no quiere nada más↩︎

प्रयोजनान्तरस्पर्शमुमऱ्ऱवर्गळ् परमैकान्तिकळ्।↩︎

तथा च प्रयोजनान्तरपरभागवतरैक्काट्टिलुम् भगवाऩैये फलमागवुमुपायमागवुमुद्देशिक्कुम् भागवतर्गळ् उत्कृष्टर्गळॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

तेष्व् अन्तर्भूतानां विलम्बाक्षमाणाम्, सर्व-शक्ति--शेषि-सन्निधौ भर-न्यासं कृत्वा↩︎

and among these latter,
the supreme and exclusive devotion of those
who, impatient of delay, have performed bharanyāsa to the Almighty śeṣī,↩︎

y entre estos últimos, la devoción suprema y exclusiva de esos
quien, impaciente de demora, ha realizado bharanyāsa al todo-poderoso Śeṣī,↩︎

अवर्गळिल् वैत्तुक्कॊण्डु विळम्बाक्षमराय् सर्वशक्तियाऩ शेषिपक्कलिले भरन्यासम् पण्णिच्↩︎

एतादृशज्ञानियागिऱ भक्तऩुडैय पारमैकान्त्यत्तैक्काट्टिलुम् प्रपन्नऩुडैय पारमैकान्त्यम् षोडशवर्णसुवर्णत्तिऱ्कु समानमॆऩ्गिऱार् अवर्गळिल् वैत्तुक्कॊण्डु विळम्बाक्षमरायिति । शेषिपक्कलिले भरन्यासम् पण्णि इति । तऩक्कु भरमाऩ भक्तिस्थानत्तिले शेषियै निऱुत्ति ऎऩ्ऱबडि।↩︎

क्रियमाणस्य कैङ्कर्यस्य (प्रयोजनान्तरोद्देशो
लाभाय निवेशमात्रम्

इति श्रुत्य्-अर्थं ज्ञात्वा)↩︎

and who, understanding the truth of the śruti that

those asking for other things
are like putting their money to interest,

↩︎

y quién, entendiendo la verdad del Śruti que

Aquellos que piden otras cosas
son como poner su dinero en intereses,

↩︎

चॆय्गिऱ कैङ्कर्यत्तुक्कु प्रयोजनान्तरङ् गोलुगै पॊलिसैक्किडुवार् मात्रम् ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तैत् तॆळिन्दु↩︎

पॊलिसैक्किडुवार् मात्रमॆऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तै इति । पॊलिसैक्किडुवार् - वृद्धिक्कुक्कॊडुप्पार्, अदावदु - वृद्धिक्कुक् कडऩ् कॊडुप्पार्, ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तै -

‘‘अयि भो भगवन्तं याचेत;
न भो इत्याह,
आश्रयितव्यो भगवान् भवति
न त्व् एव याचितव्यः’’

ऎऩ्गिऱ एकायनश्रुत्यर्थत्तै,

‘‘कुसीदम् एके विहरन्ति सर्वं
य आशीर् वदन्तो ददत्य् अत्र किञ्चित् ।
पर्यन्त-लोकास् त्व् इह ते भवन्त्य्
अनाशिषस् तु विजयायानन्ताय॥’’

ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थत्तै यॆऩ्ऩवुमाम्।↩︎

अस्य कैङ्कर्यस्य मोक्षम् अपि प्रयोजनत्वेनानुद्दिश्य↩︎

do not ask even for mokṣa as a reward↩︎

No pidas ni siquiera a Mokṣa como recompensa↩︎

इक् कैङ्कर्यत्तुक्कु मोक्षमुम् प्रयोजनमॆऩ्ऱु कोलादे↩︎

कैङ्कर्यैक-प्रयोजनानां सतां परमैकान्तित्वं षोडश-वर्ण-स्वर्ण-तुल्यम् ।↩︎

and consider service (kaiṅkarya) as an end in itself (5) --
the supreme and exclusive devotion of these men is like gold which is sixteen points pure.
(This means cent per cent purity)↩︎

y considere el servicio (kaiṅkarya) como un fin en sí mismo (5) -
La devoción suprema y exclusiva de estos hombres es como el oro, que es de dieciséis puntos puro.
(Esto significa un centavo por ciento de pureza)↩︎

कैङ्कर्यैकप्रयोजनरायिरुक्कुमवर्गळुडैय परमैकान्तित्वम् षोडशवर्णस्वर्णत्तोडॊक्कुम्।↩︎

षोडशवर्णस्वर्णत्तोडॊक्कुमिति । देवतान्तरस्पर्शरहितराय् प्रयोजनान्तरपरराग भगवाऩैप् पऱ्ऱुमवर्गळ् एकान्तिकळ्। प्रयोजनान्तर स्पर्शरहिराय् भगवाऩैये प्रयोजनमाग ऎण्णि अवऩैये आश्रयिक्कुमवर्गळ् परमैकान्तिकळ्। भगवाऩैये प्रयोजनमागवुम्, सिद्धोपयमागवुम् ऎण्णि साध्योपायमाऩ भक्तियैयुम् विट्टु तत्स्थानत्तिले भगवाऩै निवेशित्तु प्रपन्नराय् स्वयम्प्रयोजनमाग कैङ्कर्यङ्गळैप् पण्णुमवर्गळ् परमैकान्तिसार्वभौमर्गळ्। इवर्गळुडैय पारमैकान्त्यम् पदिऩाऱुमात्तु सुवर्णसदृशमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

एतद्-अतिशय-वेदिनो महर्षय
एतेषां परमैकान्तिनां माहात्म्यं प्रपञ्चयामासुः ॥↩︎

The great sages who can estimate this degree of purity
have described, at considerable length, the greatness of these men with supreme and exclusive devotion to Bhagavān,
in such treatises as the Mahābhārata.↩︎

Los grandes sabios que pueden estimar este grado de pureza
han descrito, en una duración considerable, la grandeza de estos hombres con devoción suprema y exclusiva a Bhagavān,
En tratados como el Mahābhārata.↩︎

इम्माऱ्ऱऱियुम् महर्षिकळ् महाभारतादिगळिले इप् परमैकान्तिकळुडैय माहात्म्यत्तैप् प्रपञ्चित्तार्गळ्।↩︎

इम् मात्तऱियुम् महर्षिकळ् परमैकान्तिकळिऩ् प्रभावत्तै वॆळियिट्टार्गळॆऩ्गिऱार् इम्माऱ्ऱऱियुमित्यादिना । प्रपञ्चित्तार्गळिति ।

‘‘याः क्रियास् सम्प्रयुक्तास् स्युर्
एकान्त-गत-बुद्धिभिः ।
तास् स्सर्वाश् शिरसा देवः
प्रतिगृह्णाति वै स्वयम्॥’’,

‘‘सत्-कर्म-निरताश् शुद्धास्
साङ्ख्य-योग-विदस्तथा ।
नार्हन्ति शरण-स्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि’’

इत्यादिगळिल् ऎऩ्ऱबडि।↩︎

०५ आपद्-वृत्त्यादि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ् प्रभावत्तैप् पऱ्ऱ

‘‘नारायणैकनिष्ठस्य
(आपत्तस्, स्वभावतो वा) या या वृत्तिस् (/चेष्टा) तद् अर्चनम् (तद्-अर्पणात्)।
यो यो जल्पस् स स जपस्
तद्-ध्यानं यन् निरीक्षणम् ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्-पादाम्ब्व्--अ-तुलं तीर्थं
तद्-उच्छिष्टं सुपावनम् ।
तद्-उक्ति-मात्रं मन्त्राग्र्यं
तत्-स्पृष्टम्-अ-खिलं शुचि॥’’
(विगहेन्द्रसंहिता)

ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळ् प्रमाणमेय् आगिलुम्,

(नीलमेघः (सं)7)

(विषयः8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु ‘‘या या वृत्तिस् तद् अर्चनं’’ ऎऩ्ऱदु
शास्त्र-विरुद्ध-वृत्तियैच् चॊऩ्ऩ बडिय् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देश-कालादि-वैगुण्यत्ताले

‘‘आपत्स्व् अनन्तरा वृत्तिः’’()

ऎऩ्गिऱ निलैयिले निऩ्ऱालुम्
अदु समाराधनोपयुक्तम् आऩ सम्यग्-उपादानम् आम्

ऎऩ्ऱ बडि।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘मन्-निमित्त-कृतं पापम्
अपि धर्माय कल्पते।’’()

ऎऩ्ऱ् अदुक्कुम्
इदुवे तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु
अतिप्रसङ्गम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

एतत्-प्रभाव-गोचरयोः

‘‘नारायणैकनिष्ठस्य
(आपत्तस्, स्वभावतो वा) या या वृत्तिस् (/चेष्टा) तद् अर्चनम् (तद्-अर्पणात्)।
यो यो जल्पस् स स जपस्
तद्-ध्यानं यन् निरीक्षणम् ॥

↩︎

भागवतः↩︎

It is said in the " Vihagendra Saṁhitā" as follows:

"The man who is always thinking of Nārāyaṇa -
whatever be the calling (vritti) (another reading is cheshta (i.e.) movement (instead of vritti)) he follows for his living, that is adoration;
whatever he says (jalpah) is japa;
whatever he sees is meditation or dhyāna;

↩︎

Se dice en el "Vihagendra Saṁhitā" de la siguiente manera:

"El hombre que siempre está pensando en Nārāyaṇa -
Cualquiera que sea su profesión (Vritti) (otra lectura es Cheshta (es decir) movimiento (en lugar de Vritti)) sigue por su vida, eso es adoración;
Lo que diga (Jalpah) es Japa; Lo que vea es meditación o dhyāna;

↩︎

इवऩ् प्रभावत्तैप् पऱ्ऱ ‘‘नारायणैकनिष्ठस्य या या वृत्तिस्तदर्चनम् । यो यो जल्प स्सस जपस्तद्ध्यानं यन्निरीक्षणम् ॥↩︎

इऩि परमैकान्तिकळिऩ् माहात्म्यप्रतिपादकवचनङ्गळिल् अन्यतममाऩ ‘‘नारायणैकनिष्ठस्य या या वृत्तिस्तदर्चनम्’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऩर्थत्तै शास्त्राविरोधेन प्रपञ्चिक्किऱार् इवऩ् प्रभावत्तैप् पऱ्ऱ नारायणैकनिष्ठस्येत्यादिना ।↩︎

तत्-पादाम्ब्व्--अ-तुलं तीर्थं
तद्-उच्छिष्टं सुपावनम् ।
तद्-उक्ति-मात्रं मन्त्राग्र्यं
तत्-स्पृष्टम्-अ-खिलं शुचि॥’’
(विगहेन्द्रसंहिता)

इति श्लोकयोः प्रमाणत्वेऽपि,↩︎

भागवतः↩︎

the water that has received contact with his feet is incomparably holy water;
whatever is left after he has eaten will purify;
his mere words are a sacred mantra,
whatever he touches becomes pure."

These ślokas, it is true, are authoritative,↩︎

El agua que ha recibido contacto con sus pies es incomparablemente agua bendita;
Lo que quede después de haber comido se purificará;
Sus meras palabras son un mantra sagrado,
Lo que toque se vuelve puro ".

Estos Ślokas, es cierto, son autorizados,↩︎

तत्पादाम्ब्वतुलं तीर्थं तदुच्छिष्टं सुपावनम् । तदुक्तिमात्रं मन्त्राग्र्यं तत्स्पृष्टमखिलं शुचि’’(विगहेन्द्रसंहिता) ऎऩ्गिऱ श्लोकङ्गळ् प्रमाणमेयागिलुम्,↩︎

प्रमाणमेयागिलुमिति । यामुनाचार्यप्रभृतिकळाले उदाहरिक्कप् पडामैयाल् इवैगळ् सम्प्रतिपन्नप्रमाणङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।

आगैयालेये तात्पर्य-चन्द्रिकैयिल् ‘‘यातयामं गतरसम्’’ ऎऩ्गिऱ श्लोक-व्याख्यानावसरत्तिल्

‘‘यदपि कैश्चित् पठ्यते,
नारायणैकनिष्ठस्य’’

ऎऩ्ऱु आप्तर्गळ् आऩ ऋषिभिन्नर्गळाले पठिक्कप् पट्टदुगळ् आगच् चॊल्लप् पट्टदुगळ्।↩︎

अत्र ‘‘या या वृत्तिस् तद् अर्चनं’’ इत्य् एतत्
न शास्त्र-विरुद्ध-वृत्ति-प्रतिपादन-परम्,↩︎

but "whatever be the calling, that is adoration"
does not refer to any calling that is condemned in the śāstras.↩︎

Pero "sea lo que sea la profesión, eso es adoración"
no se refiere a ninguna profesión que esté condenada en los Śāstras.↩︎

इङ्गु ‘‘या या वृत्तिस्तदर्चनं’’ ऎऩ्ऱदु शास्त्रविरुद्धवृत्तियैच् चॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु;↩︎

सामान्यम् आऩ वृत्ति-शब्दत्तिऱ्कु शास्त्रविरुद्धार्थनिषेधपूर्वकम् शास्त्रानुगुणार्थत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु या या वृत्तिस्तदर्चनमित्यादिना । इङ्गु विधेयप्राधान्यात्तदिति नपुंसकप्रयोगः ।

विरुद्धवृत्तियै इति । शास्त्रविरुद्धमाऩ चौर्यादिवृत्तियै यॆऩ्ऱबडि।↩︎

किंतु

देश-काल-वैगुण्याद्

‘‘आपत्स्व् अनन्तरा वृत्तिः’’()

इत्य्-उक्तायां स्थिताव् अवस्थानेऽपि
तत्-समाराधनोपयुक्तं सम्यग्-उपादानम्

इत्य्-एवम्-परम् ।↩︎

It means that
even if the man is obliged,
owing to the unfavourable conditions brought about by place, time and the like,
to follow a calling which is not ordained for him,
it will be a proper means of obtaining the materials required for the adoration of the Lord,
for it has been said:

"In times of adversity, a man may follow a calling
slightly lower than that prescribed for him."

↩︎

Significa que
Incluso si el hombre está obligado,
debido a las condiciones desfavorables provocadas por el lugar, el tiempo y similares,
seguir un profesión que no es ordenado para él, Será un medio adecuado para obtener los materiales
necesarios para la adoración del Señor, porque se ha dicho:

"En tiempos de adversidad, un hombre puede seguir un profesión
ligeramente más bajo que el prescrito para él ".".

↩︎

देशकालादि वैगुण्यत्ताले ‘‘आपत्स्वनन्तरा वृत्तिः’’() ऎऩ्गिऱ निलैयिले निऩ्ऱालुम् अदुसमाराधनोपयुक्तमाऩ सम्यगुपादानमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

आपत्स्वनन्तरा वृत्तिरिति । देशकालवैगुण्यत्ताले अदावदु राज्यक्षोभत्तालुम् क्षामकालत्तालुम् स्वस्ववृत्तियिलिरुन्दु देहयात्रैयै नडत्तिक्कॊळ्ळ मुडियादबडि पलविद आबत्तुक्कळ् नेरुम्बोदु अडुत्त वृत्तियाऩदु (अदावदु) ब्राह्मणऩुक्कु स्ववृत्तियिलिरुन्दु देहयात्रै सॆय्य मुडियाविडिल् द्रोणाचार्यादिगळैप्पोले अनन्तरमाऩ क्षत्रियवृत्तियुम्, क्षत्रियऩुक्कु स्ववृत्तियिल् देहयात्रै सॆय्यमुडियाविडिल् वैश्यवृत्तियुम्, अप्पडिये अवऩुक्कु स्ववृत्ति नडवाविडिल् शूद्रवृत्तियुम् कॊळ्ळत्तक्कदॆऩ्ऱबडि।

इदु ब्राह्मणादिगळुक्कु स्व-वृत्तियुम्,
अडुत्त क्षत्रियादिवृत्तियुम् किडैयाद बोदु
तद्-अनन्तर-वैश्यादि-वृत्तिगळुम् कूडुम्
ऎऩ्बदऱ्कुम् उपलक्षणम्।

ऎऩ्गिऱ निलैयिले निऩ्ऱालुमिति । ऎऩ्ऱु शास्त्रम् सॊल्लुम् वृत्तियिले निऩ्ऱालुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘मन्-निमित्त-कृतं पापम्
अपि धर्माय कल्पते।’’()

इत्य्-अस्यापीदम् एव तात्पर्यम् ।↩︎

The passage which says : -

"Even the sin committed for my sake will be counted as dharma"

has also the same purport.↩︎

The passage which says : -

"Even the sin committed for my sake will be counted as dharma"

has also the same purport.↩︎

‘‘मन्निमित्तकृतं पापमपि धर्माय कल्पते’’() ऎऩ्ऱदुक्कुमिदुवे तात्पर्यम्।↩︎

ननु

भगवदर्थम् आगप् पापम् सॆय्दालुम्
अदु धर्मम् आगुम्

ऎऩ्ऱु "मन्-निमित्त-कृतम्" ऎऩ्गिऱ वचनम् सॊल्लुगैयाल्
भागवतर्गळ् सॆय्युम् विरुद्धवृत्तियुम् अर्चनमागादोव्

ऎऩ्ऩ अन्द वचनत्तिऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् मन्निमित्तकृतं पापमपि धर्माय कल्पते’’ ऎऩ्ऱदुक्कुमिदुवे तात्पर्यमिति । अनापत्तिल् ब्राह्मणऩुक्कु पापमागच् चॊल्लियिरुक्किऱ शस्त्रग्रहणादिरूपक्षत्रियवृत्त्यादि कळुम् आपत्तिल् भगवदाराधनोपयुक्तधर्मङ्गळागवे मुडियुमॆऩ्बदे मन्निमित्तेत्यादिवचनङ्गळुक्कुम् भावमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अन्यथाऽतिप्रसङ्गः स्यात् ।↩︎

If this (interpretation) were not accepted,
it would extend even to those callings that are prohibited.↩︎

Si esta (interpretación) no fue aceptada,
Se extendería incluso a aquellas profesiones que están prohibidas.↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु अतिप्रसङ्गम् वरुम्।↩︎

विपक्षत्तिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩल्लाद पोदु इति ।↩︎

०६ स्वाभाविक-चेष्टा-समर्पणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘या या चेष्टा’’ ऎऩ्ऱु पाठम् आऩालुम्

अर्थ-प्राप्त--शास्त्र-प्राप्तङ्गळ् पोले

स्व-भाव-प्राप्तङ्गळ् आऩ निमेषोन्मेषादिगळुम् समर्पणीयङ्गळ् आग
रहस्य-शास्त्र-सिद्धम् आगैयाले (5)

"तद्-अर्चनम्" ऎऩ्ऩल् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु निषिद्धत्तिल् प्रसङ्गियादु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिषिद्धम् अल्लाद स्वभावार्थ-शास्त्र-प्राप्तङ्गळ् इऱे
समर्पणीयङ्गळ् आगव् ओद-बट्टदु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

"या या चेष्टा" इति पाठेऽपि
अर्थ-प्राप्त--शास्त्र-प्राप्तवत्

स्व-भाव--प्राप्तानां निमेषोन्मेषादीनाम् अपि समर्पणीयतया
रहस्य-शास्त्र-सिद्धत्वात्

"तद्-अर्चनम्" इति वक्तुं शक्यम् ।↩︎

Even if the reading (in the śloka cited above) be cheshta ( movement) and not vritti (calling),
just like the acts intended for keeping the body alive
and those that are enjoined by the śāstra,
which are (therefore ) accepted,
the word cheshta (movements) would refer to such things as the closing and the opening of the eyes
which are natural
and which are reckoned in the secret śāstra (i.e.) Bhagavat Śāstra
as among the offerings to the Lord.

(The śloka which says:
"Whatever I do by the nature of prakṛti
and with my body, my speech, my senses, my intelligence or my soul,
I offer all that to the Supreme Nārāyaṇa.")↩︎

Incluso si la lectura (en el Śloka citado anteriormente) es cheshta (movimiento) y no vritti (profesión),
Al igual que los actos destinados a mantener vivo el cuerpo
y aquellos que están ordenados por el Śāstra,
que son (por lo tanto) aceptados,

La palabra cheshta (movimientos) se referiría a cosas como el cierre y la apertura de los ojos
Que son naturales y que se calculan en el secreto Śāstra (es decir Bhagavat-śāstra)
como entre las ofrendas al Señor.

(El Śloka que dice:

"Lo que sea que haga por la naturaleza de Prakṛti
y con mi cuerpo, mi discurso, mis sentidos, mi inteligencia o mi alma,
Ofrezco todo eso al Supremo Nārāyaṇa. ")

↩︎

‘‘या या चेष्टा’’ ऎऩ्ऱु पाठमाऩालुम् अर्थप्राप्तशास्त्रप्राप्तङ्गळ् पोले स्वभावप्राप्तङ्गळाऩ निमेषोन्मेषादिगळुम् समर्पणीयङ्गळाग रहस्यशास्त्रसिद्धमागैयाले तत् अर्चनमॆऩ्ऩलाम्।↩︎

इप्पडि वृत्तिशब्दघटितपाठत्तिल् ‘‘आपत्स्वनन्तरा वृत्तिः’’ ऎऩ्गिऱ वचनानुरोधेनार्थवर्णनम् सङ्गतमाऩालुम् चेष्टाशब्दघटितपाठत्तिल् अर्थसाङ्गत्यमुण्डो वॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् या या चेष्टा ऎऩ्ऱु पाठमाऩालुमित्यादिना ।

अर्थप्राप्तेति ।
अर्थप्राप्तङ्गळ् - यादृश-व्यापारङ्गळ् इल्लाविडिल् देह-धारणम् घटियादो अवैगळ्,
शास्त्र-प्राप्तङ्गळ् - शास्त्रविहितङ्गळाऩ सन्ध्यावन्दनादिकर्मङ्गळ्।
इवैगळ् नारायणैक-निष्ठर् अल्लाद्-अवर्गळुक्कुम् धर्म-साधनम् आऩ शरीर-धारणार्थम् आगैयालुम्
अ-करणे प्रत्यवाय-करङ्गळ् आगैयालुम्
भगवद्-अर्चन-रूपङ्गळ् आगैयाले
अवैगळै इङ्गु दृष्टान्तम् आगच् चॊऩ्ऩदु।
समर्पणीयङ्गळ् आग रहस्य-शास्त्र-सिद्धम् आगैयाले इति । रहस्यशास्त्रम् - गोपनीयमाऩ पाञ्चरात्रशास्त्रम्, पाञ्चरात्रशास्त्रत्तिल्

‘‘कायेन वाचा मनसेन्द्रियैर् वा
बुद्ध्यात्मना वा प्रकृतेः स्वभावात् ।
करोमि यद् यत् सकलं परस्मै
नारायणायेति समर्पयामि॥’’

ऎऩ्ऱु स्व-भाव--प्राप्त-व्यापारङ्गळ् उळ्बड ऎल्ला व्यापारमुम् भगवाऩिडत्तिल् समर्पणीयमागच् चॊल्लप्पट्टदिऱे।↩︎

इदं निषिद्धे न प्रसज्येत ।↩︎

This will not extend to those movements that are forbidden (in the śāstras).↩︎

Esto no se extenderá a aquellos movimientos que están prohibidos (en los Śāstras).↩︎

इदु निषिद्धत्तिल् प्रसङ्गियादु।↩︎

इप्पडि निमेषोन्मेषादिस्वभावप्राप्तव्यापारमुम् समर्पणीयमागच् चॊल्लप्पडुगैयाल् चेष्टाशब्दम् अदैच् चॊल्लुमेयॊऴिय निषिद्धत्तिल् पर्यवसिक् कादॆऩ्गिऱार् इदु निषिद्धत्तिल् प्रसङ्गियादु इति ।↩︎

अ-प्रतिषिद्धानि स्वभावार्थ-शास्त्र-प्राप्तानि हि
समर्पणीयत्वेनाम्नातानि ।↩︎

Only those which are not forbidden
and which are consistent with one's nature and reason and with śāstra
are ordained as fit to be offered.↩︎

Solo aquellos que no están prohibidos
y que son consistentes con la naturaleza y la razón de uno y con Śāstra
se ordenan como adecuados para ser ofrecidos.↩︎

प्रतिषिद्धमल्लाद स्वभावार्थशास्त्रप्राप्तङ्गळिऱे समर्पणीयङ्गळागवोदबट्टदु।↩︎

प्रसङ्गियामैक्कु युक्ति यरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रतिषिद्धमल्लाद इति । प्रतिषिद्धङ्गळ् ऎङ्गुम् समर्पणीयङ्गळागच् चॊल्लप्पडामैयाल् तद्व्यतिरिक्तमाऩ समर्पणीयमागच् चॊल्लप्पट्ट स्वभावप्राप्तव्यापारत्तिलेये अर्चनशब्दसमभिव्याहृतचेष्टाशब्दत्तिऱ्कु प्रसङ्गमुण्डॆऩ्ऱु करुत्तु।

ओदप्पट्टदु इति । तात्पर्यचन्द्रिकोपात्तङ्गळाऩ

‘यत् करोमि यद् अश्नामि
यज्जुहोमि ददामि यत् ।
यत् तपस्यामि भगवन्
तत् करोमि त्वद्-अर्पणम्॥’’ (5)

इत्यादिमन्त्रङ्गळिले सॊल्लप्पट्टदॆऩ्ऱबडि।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् उपबृंहणम् आऩ

‘‘यत् करोषि यद् अश्नासि’’
(यज्जुहोषि ददासि यत् । यत्तपस्यसि कौन्तेय
तत्कुरुष्व मदर्पणम्॥)
(गीता ९-२७)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तुक्कुम्
इप्-पडि शास्त्र-विरोधम् इल्लाद-विषयत्तिले तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् शास्त्र-विरुद्धङ्गळ् वन्दाल्
अधिकारानुरूपम् आऩ नैमित्तिकम् निग्रह-शमन-कार्यम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. एतद्-उपबृंहणस्य

‘‘यत् करोषि यद् अश्नासि’’
(यज्जुहोषि ददासि यत् । यत्तपस्यसि कौन्तेय
तत्कुरुष्व मदर्पणम्॥)
(गीता ९-२७)

इति श्लोकस्यापीत्थं शास्त्राविरूद्ध-विषये तात्पर्यम् ।↩︎

2. This applies also to the śloka in the Gita which elaborates this idea, namely,

“ Whatever you do for the protection of the body, whatever you eat,
whatever offerings you make in the fire
and whatever tapas you perform,
do it, O son of Kunti,
as if it were an offering to be placed before me."

↩︎

3. Esto se aplica también al Śloka en el Gita que elabora esta idea, a saber,

“Hagas lo que hagas para la protección del cuerpo,
lo que sea que comas,
Cualesquiera que sean las ofrendas que hagas en el fuego
Y las tapas que realices,
hazlo, oh hijo de Kunti,
Como si fuera una ofrenda para colocar ante mí ".

↩︎

4. इदिऩुबबृंहणमाऩ ‘‘यत्करोषि यदश्नासि’’(गीता ९-२७) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तुक्कुम् इप्पडि शास्त्रविरोध मिल्लादविषयत्तिले तात्पर्यम्।↩︎

5. ‘‘यत्करोषि यदश्नासि’’ ऎऩ्गिऱ गीतावचनत्तिऱ्कुम् शास्त्रविरुद्धेतरविषयत्तिलेये तात्पर्यमॆऩ्गिऱार् इदिऩ् उपबृंहणमाऩ इत्यादिना ।↩︎

6. एषु शास्त्र-विरुद्धानाम् उपनिपाते
ऽधिकारानुरूपं नैमित्तिकं निग्रह-शमनं कैङ्कर्यम् ( कार्यम्) ।↩︎

7. If, in such cases, any offence is committed against the śāstras,
one should perform, on the occasion, expiatory rites
which are of the nature of service obligatory for the occasion (naimittika),
in accordance with what is competent for one.↩︎

8. Si, en tales casos, cualquier delito se comete contra los Śāstras,
uno debe realizar, en la ocasión, ritos expiatorios
que son de la naturaleza del servicio obligatorio para la ocasión (naimittika),
de acuerdo con lo que es competente para uno.↩︎

9. इवऱ्ऱिल् शास्त्रविरुद्धङ्गळ् वन्दाल् अधिकारानुरूपमाऩ नैमित्तिकम् निग्रहशमनकार्यम्।↩︎

10. चेष्टाशब्दत्तिऱ्कु निषिद्धव्यापारमुमर्थमॆऩ्ऱाल् प्रपन्नऩैक्कुऱित्ते प्रवृत्तङ्गळाऩ ‘‘अपायसम्प्लवे सद्यः प्रायश्चित्तं समाचरे’’ दित्यादिवचनङ्गळ् विरुद्धङ्गळामॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिल् शास्त्रविरुद्धङ्गळ् वन्दालिति ।↩︎

०७ वादादि

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यो यो जल्पस्स स जपः’’

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

‘‘पारुष्यम् अतिवादश् च
पैशुनञ् चैव सर्वशः ।
अनिबद्ध-प्रलापश् च
वाङ्मयं स्याच् चतुर्विधम्॥’’
(मनुस्मृति १२-६)

ऎऩ्ऱु शास्त्र-प्रतिषिद्धम् आऩ वृथा-जल्पत्तैच् चॊऩ्ऩ बडिय् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्त्व-हित-विषयम् आग
शिष्य-गुरु--स-ब्रह्म-चारि--शिष्ट-श्रेयोऽर्थिगळोडे
अ-ज्ञात--ज्ञापनार्थम् आगवुम्,
ज्ञात-स्थिरी-करणार्थम् आगवुम्,
संशय-निराकरणार्थम् आगवुम् पण्णुम्
उक्ति--प्रत्युक्ति-परं-परैगळैच् चॊल्लुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न विगृह्य कथां कुर्यात्’’
(मनुस्मृति ४-७२)

ऎऩ्ऱु सामान्येन सॊल्लच् चॆय्देयुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यथा-शक्ति निगृह्णीयाद्
देवता-गुरु-निन्दकान्’’() (5)

ऎऩ्ऱु विशेषित्तु धर्म-शास्त्र-सिद्धम् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बाह्य--कु-दृष्टिगळैप् पऱ्ऱ विजिगीषुव् आगच् चॊल्लुम् वाक्य--परं-परैयै
(प्रशंसा-श्लोके) "जल्पम्" ऎऩ्ऱद् आगवुम् आम्।(5)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

[[२४०]]

‘‘यो यो जल्पस्स स जपः’’

इत्य्-एतद् अपि,

‘‘पारुष्यम् अतिवादश् च
पैशुनञ् चैव सर्वशः ।
अनिबद्ध-प्रलापश् च
वाङ्मयं स्याच् चतुर्विधम्॥’’
(मनुस्मृति १२-६)

इति शास्त्र-प्रतिषिद्ध-वृथा-जल्प-परं न↩︎

"Whatever he says (jalpah) is japa"

does not refer to vain chattering such as is forbidden in the śloka :

“Harsh speech, exaggeration of merits, tale-bearing, inappropriate talk--
these are the four sins of speech."

↩︎

"Lo que sea que diga (Jalpah) es japa"

no se refiere a la vana parlotación como está prohibida en el Śloka:

“Discurso duro, exageración de méritos, con historia, charla inapropiada Estos son los cuatro pecados del habla ".

↩︎

‘‘यो यो जल्पस्स स जपः’’ ऎऩ्ऱदुवुम् ‘‘पारुष्यमतिवादश्च पैशुनञ्चै वसर्वशः । अनिबद्धप्रलापश्च वाङ्मयं स्याच्चतुर्विधम्॥’’(मनुस्मृति १२-६) ऎऩ्ऱु शास्त्रप्रतिषिद्धमाऩ वृथाजल्पत्तैच्चॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु;↩︎

‘‘यो यो जल्पस्स स जप’’ इत्यत्रापि जल्पशब्दम् निषिद्धवृथाजल्पपरमऩ्ऱु; किन्तु तत्वबुभुत्सुकथैयाऩ वादपरमॆऩ्गिऱार् यो यो जल्पस्स स जपः ऎऩ्गिऱदुवुमित्यादिना । पारुष्यमिति । पारुष्यं – क्रूरमाऩ भाषणम्, अतिवादः – अनुत्कृष्टे उत्कर्षकथनम्, पैशुनं – परपीडार्थमन्यकर्णे जपः, कोळ्सॊल्लुदलॆऩ्ऱबडि।
अनिबद्ध-प्रलापः – असङ्गतम् आऩ वार्त्तै,↩︎

किं तु तत्त्व-हित-विषये
शिष्य-गुरु--स-ब्रह्म-चारि--शिष्ट-श्रेयोऽर्थिभिः
सह
अज्ञात-ज्ञापनार्थं, ज्ञात-स्थिरीकरणार्थं, संशय-निराकरणार्थं च क्रियमाणाः
उक्ति-प्रत्युक्ति-परम्पराः प्रतिपादयति ।↩︎

It refers to the series of speeches and counter-speeches
that are held by the man with his disciples, preceptors, fellow students, scholars
and those who are in pursuit of spiritual excellence
in order to teach what is not known,
to confirm what is already known
or to remove doubts.↩︎

Se refiere a la serie de discursos y contrapecos
que tienen el hombre con sus discípulos, preceptores, compañeros de estudiantes, académicos
y aquellos que persiguen la excelencia espiritual
Para enseñar lo que no se sabe,
Para confirmar lo que ya se sabe
o para eliminar dudas.↩︎

तत्त्वहितविषयमाग शिष्यगुरुसब्रह्मचारिशिष्टश्रेयोर्थिकळोडे अज्ञातज्ञापनार्थमागवुम्, ज्ञातस्थिरीकरणार्थमागवुम्, संशयनिराकरणार्थमागवुम् पण्णुमुक्तिप्रत्युक्तिपरंपरैकळैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

तत्त्वेत्यादि । इप्पडि जल्पशब्दम् निषिद्धवृथाजल्पपरमागादागैयालुम् विजिगीषुकथारूपजल्पशब्दमुख्यार्थम् वीतरागऩिडत्तिल् कूडादागैयालुम् उक्तिप्रत्युक्तिसाधर्म्याल्लक्षणया तत्त्वबुभुत्सुकथारूपवादपरमॆऩ्ऱु निष्कर्षिक्कक्करुदि अन्द कथैयिऩ् स्वरूपत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् शिष्यगुरुसब्रह्मचारिशिष्टश्रेयोर्थिकळोडे इत्यादिना । इदऩाल्

‘‘तं शिष्य-गुरु--स-ब्रह्म-चारि--शिष्ट-श्रेयोऽर्थिभिर् अभ्युपेयात्’’

ऎऩ्गिऱ वाद-विषय-न्याय-सूत्रम् ज्ञापितमायिऱ्ऱु। (5)↩︎

‘‘न विगृह्य कथां कुर्यात्’’
(मनुस्मृति ४-७२)

इति सामान्येनोक्तत्वेऽपि↩︎

For, though it is stated as a general rule,

"One should not debate merely for the sake of a quarrel
without the desire to know the truth",

↩︎

Porque, aunque se establece como regla general,

"Uno no debe debatir simplemente por el bien de una pelea
sin el deseo de conocer la verdad ",

↩︎

‘‘न विगृह्य कथां कुर्यात्’’(मनुस्मृति ४-७२) ऎऩ्ऱु सामान्येन सॊल्लच् चॆय्देयुम्↩︎

विजिगीषुकथारूपजल्पशब्दार्थमुख्यार्थत्तै अङ्गीकरित्तु भाव मरुळिच्चॆय्गिऱार् न विगृह्येत्यादिना । विगृह्यकथा – शत्रु निग्रहार्थमागवे पण्णुम् कथै ।↩︎

‘‘यथा-शक्ति निगृह्णीयाद्
देवता-गुरु-निन्दकान्’’() (5)

इति विशिष्य धर्म-शास्त्र-सिद्धत्वाद्↩︎

yet the dharma - śāstras declare:

"One should condemn, according to one's ability,
those who speak ill of Bhagavān or of one's ācārya".

↩︎

Sin embargo, el Dharma - Śāstras declara:

"Uno debería condenar, según la habilidad de uno,
Aquellos que hablan mal de Bhagavān o del ācārya ".

↩︎

‘‘यथाशक्ति निगृह्णीयाद्देवतागुरुनिन्दकान्’’() ऎऩ्ऱु विशेषित्तु धर्मशास्त्रसिद्धमागैयाले↩︎

बाह्य--कु-दृष्टि-विषये
विजिगीषु-भावेनोच्यमानां वाक्य-परम्परां
"जल्प" इति प्रतिपादयतीति वा । (5)↩︎

(Or) the word jalpah in that śloka might mean the succession of speeches
that are made in debate to refute infidels and heretics.↩︎

la palabra jalpah en que Śloka podría significar la sucesión de discursos
que se hacen en debate para refutar infieles y herejes.↩︎

बाह्यकुदृष्टिकळैप् पऱ्ऱ विजिगीषुवागच् चॊल्लुम् वाक्यपरंपरैयै जल्पमॆऩ्ऱदागवुमाम्।↩︎

०८ निरीक्षणेन ध्यानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तद्-ध्यानं यन् निरीक्षणं’’

ऎऩ्ऱदु निषिद्ध-नृत्तादि-दर्शनत्तैच् चॊऩ्ऩ बडिय् अऩ्ऱु;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कैङ्कर्यार्थम् आगप् प्रवर्तिक्कुम् बोद्
इवऩ् कण्णुक्क् इलक्क् आऩ पदार्थङ्गळ् ऎल्लाम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहं हरिस् सर्वम् इदं जनार्दन’’
(विष्णुपुराणम् १-२२-८७)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’निऱ्किऩ्ऱद्(=तिष्ठत्) ऎल्लाम् नॆडु(=महा)-माल्(=व्यामुग्ध)’’
(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ५४)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ब्रह्मात्मकम् आय्त् तोऩ्ऱुम् प्रकारत्तैच् चॊऩ्ऩ बडि।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

(४२तमाहोबिल-यतिः23)

‘‘तद्-ध्यानं यन् निरीक्षणं’’

इत्य्-एतद् अपि
निषिद्ध-नृत्तादि-दर्शनं न ब्रवीति,↩︎

"Whatever he sees is meditation or dhyāna"

does not refer to such things as witnessing forbidden dances.↩︎

"Lo que vea es meditación o dhyāna"

No se refiere a cosas como testigo de bailes prohibidos.↩︎

‘‘तद्ध्यानं यन्नि रीक्षणं’’ ऎऩ्ऱदु निषिद्धनृत्तादिदर्शनत्तैच्चॊऩ्ऩबडियऩ्ऱु;↩︎

तद्ध्यानमित्यादि । निषिद्धशब्दम् हेतुगर्भविशेषणम्।↩︎

किं तु कैङ्कर्यार्थं प्रवृत्तौ
एतद्-दृष्टि-गोचराणां पदार्थानां सर्वेषाम्,↩︎

When this man proceeds to render service (kaiṅkarya),
whatever object meets his eye,↩︎

Cuando este hombre procede a prestar el servicio (Kaiṅkarya),
Cualquiera que sea el objeto que se encuentre con sus ojos↩︎

कैङ्कर्यार्थमागप् प्रवर्तिक्कुम्बोदिवऩ् कण्णुक्किलक्काऩ पदार्थङ्गळॆल्लाम्↩︎

‘‘अहं हरिस् सर्वम् इदं जनार्दन’’
(विष्णुपुराणम् १-२२-८७)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या,↩︎

for it has been said,

'I am Hari:
all this is Janārdana;
the causal substances like mahat and the effects which are produced therefrom
are not different from Him.
The man who thinks in this manner --
he will never fall a victim to the diseases of pleasure and pain
which arise in saṁsāra",

↩︎

porque se ha dicho

'Soy Hari:
Todo esto es Janārdana;
las sustancias causales como Mahat y los efectos que se producen de ellos
no son diferentes de él.
El hombre que piensa de esta manera -
Nunca será víctima de las enfermedades del placer y el dolor
que surgen en saṁsāra ",

↩︎

‘‘अहं हरिस्सर्वमिदं जनार्दन’’(विष्णुपुराणम् १-२२-८७) इत्यादिगळिऱ्पडिये↩︎

"तिष्ठत् सर्वं - महा-व्यामुग्धो भगवान्"

इति↩︎

So As also it is said,

“Whatever appears ( before his eyes) is the Supreme Self".

↩︎

~~ así ~~ como también se dice que

"Lo que aparezca (ante sus ojos) es el ser supremo".

↩︎

’’निऱ्किऩ्ऱदॆल्लाम् नॆडुमाल्’’(नाऩ्मुगऩ् तिरुवन्दादि ५४) ऎऩ्ऱु↩︎

निऱ्किऩ्ऱदॆलाम् - कण्णुक्कु इलक्काग निऱ्किऱ पदार्थङ्गळॆल्लाम्, नॆडुमाल् - ‘‘ज्योतींषि विष्णुः’’ ऎऩ्गिऱबडि भगवदात्मकङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

ब्रह्मात्मकतया प्रतीयमानता-रूपं प्रकारं ब्रवीति ।↩︎

It describes how appears to him as having Brahman as its inner self.↩︎

Describe cómo le parece tener a Brahman como ser interno.↩︎

ब्रह्मात्मकमाय्त् तोऩ्ऱुम् प्रकारत्तैच् चॊऩ्ऩबडि।↩︎

तथा च नारायणैकनिष्ठऩुक्कु सर्वमुम् भगवदात्मकमाय् तोऩ्ऱुगैयाल् अवऩुडैय निरीक्षणमॆल्लाम् भगवद्ध्यानमाग मुडियुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०९ पादोदकम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तत्-पादाम्ब्व् अतुलं तीर्थं’’

ऎऩ्ऱदुवुम् प्राप्त-विषयत्तिले गुणाधिक्यञ् जॊल्लुगिऱदु -

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(आचार्यादिषु) पादोदकं तीर्थम् आगच् चॊऩ्ऩ विषयत्तिल् नारायणैक-निष्ठत्वम् उण्ड् आयिऱ्ऱ् आगिल् अदु सर्वाधिक-तीर्थम् ऎऩ्ऱ बडि;

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लदु भागवतऩ्-उडैय पादत्तिले
यादृच्छिकम् आगप् पट्ट(=प्राप्त/स्पृष्ट) निर्माल्य-जलादिगळुम्
अतुलम् आऩ तीर्थम् ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

‘‘तत्-पादाम्ब्व् अतुलं तीर्थं’’

इत्य्-एतद् अपि
प्राप्त-विषये गुणाधिक्यं प्रतिपादयति ।↩︎

The sentence

“The water that has received contact with his feet
is incomparably holy water"

only assigns a superior merit when it is due.↩︎

La oración

“El agua que ha recibido contacto con sus pies Es incomparablemente agua bendita "

Solo asigna un mérito superior cuando se debe.↩︎

‘‘तत्पादाम्ब्वतुलं तीर्थं’’ ऎऩ्ऱदुवुम् प्राप्तविषयत्तिले गुणाधिक्यञ्जॊल्लुगिऱदु↩︎

‘‘तत्पादाम्ब्वतुलं तीर्थं’’ ऎऩ्बदै विवरिक्किऱार् तत्पादाम्ब्विति । प्राप्तविषयत्तिलिले गुणाधिक्यञ् जॊल्लुगिऱदु इति । प्रायश्चित्तकालत्तिलेयो श्राद्धकालत्तिलेयो विहितमाऩ ब्राह्मणश्रीपादतीर्थम् नारायणैकनिष्ठऩुडैयदाऩाल्

‘‘ब्राह्मणाः पादतो मेध्याः’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट तीर्थत्वमात्रम् इऩ्ऱिक्के अतुलमाऩ तीर्थमामॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

"पादोदकं तीर्थम्" इत्य् उक्त-विषये
नारायणैक-निष्ठत्वे सति
तत्-सर्वाधिक-तीर्थम् इत्य् उक्तं भवति ;↩︎

When the water from the feet is considered as holy,
if there is exclusive devotion to Nārāyaṇa in the person,
it is said to be holier than other sacred waters.↩︎

Cuando el agua de los pies se considera santia,
Si hay una devoción exclusiva a Nārāyaṇa en la persona,
Se dice que es más sagrado que otras aguas sagradas.↩︎

पादोदकम् तीर्थमागच् चॊऩ्ऩविषयत्तिल् नारायणैकनिष्ठत्वमुण्डायिऱ्ऱागिल् अदु सर्वाधिकतीर्थमॆऩ्ऱबडि;↩︎

इदै विवरिक्किऱार् पादोदकम् तीर्थमागच् चॊऩ्ऩ विषयत्तिलित्यादिना ।↩︎

न तु भागवतस्य पादे यादृच्छिक-सम्बन्धवन्ति निर्माल्यादीन्य् अप्य्
अतुलं तीर्थम् इत्य् उक्तं भवेत् ।↩︎

It does not refer to such things as impure water
which may, by chance, come into contact with his feet.↩︎

No se refiere a cosas como agua impura
lo que puede, por casualidad, entrar en contacto con sus pies.↩︎

अल्लदु भागवतऩुडैय पादत्तिले यादृच्छिकमागप्पट्ट निर्माल्यजलादिगळुम् अतुलमाऩ तीर्थमॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।↩︎

इङ्गुअर्थान्तरत्तै व्यवच्छेदक्किऱार् अल्लदु इत्यादिना । निर्माल्यजलादिगळ् – देवतान्तराभिषेकोपयुक्त जलादिगळ्,↩︎

१० उच्छिष्टम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तद्-उच्छिष्टं सुपावनं’’

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्
पुनर्-उपनयनादि-प्रकरणङ्गळिले
पावनम् आग शास्त्र-प्राप्तम् आऩ उच्छिष्ट-विशेषत्तुक्कु
इग्-गुण-विशेषम् अडिय् आग
पावनत्वातिशयञ् जॊऩ्ऩ बडि;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱुम् शिष्य-पुत्रादिगळुक्कु
नारायणैक-निष्ठत्वम् उण्ड् आऩाल्

आचार्यादिगळुक्कुम् अवर्गळ्-उडैय उच्छिष्टम् सुपावनम्

ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘निर्माल्यं भक्षयित्वैवम्
उच्छिष्टम् अ-गुरोर् अपि ।
मासं पयो-व्रतो भूत्वा
जपन्न् अष्टाक्षरं सदा ।
ब्रह्म-कूर्चं ततः पीत्वा
पूतो भवति मानवः॥’’
(सनत्कुमारसंहिता)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-धर्म-निष्ठऩुक्कु समयाचारञ् जॊल्लुगिऱ सनत्-कुमार-संहिता-वचनत्तै
आगम-प्रामाण्यत्तिले आळ-वन्दार् उदाहरित्त् अरुळिऩार्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाले

’’भोऩगञ्(←भोजनम्) सॆय्द
शेड(ष)न् तरुवरेऱ्
पुऩितम् अऩ्ऱेय्’’(तिरुमालै ४२)

ऎऩ्ऱ् अदुवुम् गुरु-विषयम् आम् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पॊदुव् आऩालुम्

भगवत्-सङ्कीर्तन-परर् देश-कालादि-वैगुण्यत्ताले ऊन-वृत्तिगळुम् आय्
ऊन-कारकर्गळुम् आय् इरुन्दार्गळेय् आगिलुम्
ताङ्गळ् अमुदु सॆय्द शेड(ष)न् तरुवर् आगिल्
पुऩिदम् आम्

ऎऩ्ऱद् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् शेष-शब्दम्

‘‘अन्न-शेषः किं क्रियताम्?
इष्टैस् सह भुज्यताम्’’

इत्य्-आदिगळिल् न्यायत्ताले
भाण्ड-स्थ-विषयम् आऩाल् विरोधम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उच्छिष्ट-शब्दन् ताऩुम्
श्रुत्य्-आदिगळिले भुक्त-शिष्टम् आय्
पाक-पात्र-स्थम् आऩ् अदिलुम् प्रयुक्तम्

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

४‘‘परित्यजेद् अर्थ-कामौ
यौ स्यातां धर्म-वर्जितौ ।
धर्मं चाप्य् अ-सुखोदर्कं
लोक-संरुष्टम् एव च॥’’ (5)
(मनुस्मृति ४-१७६)

ऎऩ्ऱु मन्व्-आदिगळ् व्यवस्थै पण्णिऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)40)

(विश्वास-टिप्पनी41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(नीलमेघः (सं)45)

‘‘तद्-उच्छिष्टं सुपावनं’’

इत्य् एतद् अपि
पुनर्-उपनयनादि-प्रकरणे
पावनत्वेन शास्त्रप्राप्तस्योच्छिष्ट-विशेषस्य
एतद्-गुण-विशेष-नियमन-पावनत्वातिशयं ब्रवीति;↩︎

The statement

"Whatever is left after he has eaten purifies”

refers only to certain specific remnants (of food) (ucchishta)
which are prescribed as purificatory
in contexts like a repeated Upanayana.

Owing to the excellence of this quality,
(the remnant of the food) is said to have superior purifying power.↩︎

La declaración

"Lo que sea que quede después de que haya comido purifica"

se refiere solo a ciertos restos específicos (de alimentos) (Ucchishta)
que se prescriben como purificador
en contextos como un upanayana repetido.

Debido a la excelencia de esta calidad,
(se dice que el remanente de la comida) tiene un poder purificador superior.↩︎

‘‘तदुच्छिष्टं सुपावनं’’ ऎऩ्ऱदुवुम् पुनरुपनयनादिप्रकरणङ्गळिले पावनमाग शास्त्रप्राप्तमाऩ उच्छिष्टविशेषत्तुक्कु इग्गुणविशेषमडियाग पावनत्वातिशयञ् जॊऩ्ऩबडि;↩︎

‘‘तदुच्छिष्टं सुपावनं’’ ऎऩ्बदुम् प्राप्तविषयत्तिल् गुणाधिक्यपरमॆऩ्गिऱार् तदुच्छिष्टं सुपावनं ऎऩ्ऱदुवुमिति । उच्छिष्टत्तिऱ्कु प्राप्तियैयरुळिच्चॆय्गिऱार् पुनरुपनयनादिप्रकरणङ्गळिले इत्यादिना ।↩︎

[[२४१]]

न तु

शिष्य-पुत्रादीनां नारायणैक-निष्ठत्वे सति
आचार्यादीनाम् अपि तद्-उच्छिष्टं सु-पावनम्

इत्य् अपि प्रतिपादयेत् ।↩︎

The words, certainly, do not mean that
when disciples, sons and the like are devoted to Nārāyaṇa,
whatever is left as remnant after they have eaten
is purificatory for ācāryas and parents.↩︎

Las palabras, ciertamente, no significan que
Cuando los discípulos, los hijos y similares están dedicados a Nārāyaṇa,
lo que sea que quede como remanente después de haber comido
es purificador para ācāryas y padres.↩︎

मऱ्ऱुम् शिष्यपुत्रादिगळुक्कु नारायणैकनिष्ठत्वमुण्डाऩाल् आचार्यादिगळुक्कु मवर्गळुडैय उच्छिष्टम् सुपावनमॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।↩︎

इग्गुणविशेषम् अडियाग - नारायणैक-निष्ठ-सम्बन्धित्व-रूप-गुण-विशेषम् अडियाग, सुपावनमित्यत्र सुशब्दलब्धार्थमाह पावनत्वातिशयमिति । अप्राप्तस्थलत्तै व्यवच्छेदिक्किऱार् मऱ्ऱुम् शिष्यपुत्रादिगळुक्कु इत्यादिना ।↩︎

‘‘निर्माल्यं भक्षयित्वैवम्
उच्छिष्टम् अ-गुरोर् अपि ।
मासं पयो-व्रतो भूत्वा
जपन्न् अष्टाक्षरं सदा ।
ब्रह्म-कूर्चं ततः पीत्वा
पूतो भवति मानवः॥’’
(सनत्कुमारसंहिता)

इति↩︎

It is said in the Sanatkumāra Saṁhitā that
the man who has eaten the food that has been offered to other deities
or what is left as a remnant after those who are other than gurus have eaten
should, for purification, live on milk alone for a month (payovrata),
should always utter ashtākṣara
and eat also Brahmakurcha - pañcagavya.↩︎

Se dice en el sanatkumāra saṁhitā que
el hombre que ha comido la comida que se ha ofrecido a otras deidades
o lo que queda como un remanente después de que aquellos que no sean gurús han comido
Debería, para la purificación, vivir solo de leche durante un mes (payovrata),
siempre debe pronunciar ashtākṣara
y comer también Brahmakurcha - Pañcagavya.↩︎

‘‘निर्माल्यं भक्षयित्वैवमुच्छिष्टमगुरोरपि । मासं पयोव्रतो भूत्वा जपन्नष्टाक्षरं सदा । ब्रह्मकूर्चं ततः पीत्वा पूतो भवति मानवः॥’’(सनत्कुमारसंहिता) ऎऩ्ऱु↩︎

अविहितोच्छिष्टभोजनत्तिल् भगवद्धर्मनिष्ठऩुक्के प्रायश्चित्तविधायकमाऩ सनत्कुमारसंहितावचनत्तै आगमप्रामाण्यत्तिल् आळवन्दार् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्ऱु सवचनमाग वरुळिच्चॆय्गिऱार् निर्माल्य भक्षयित्वैवमित्यादिना । निर्माल्यं – देवतान्तरत्तिऱ्कु निवेदितमाऩ् अन्नम् मुदलियवै उच्छिष्टमगुरोरपीति । आचार्यपितृज्येष्ठभ्रातृपतिव्यतिरिक्तर्गळुडैय उच्छिष्टमॆऩ्ऱबडि।↩︎

भगवद्-धर्म-निष्ठ-समयाचार-प्रतिपादकं
सनत्-कुमार-संहिता-वचनम् आगम-प्रामाण्ये श्री-यामुनाचार्या उदाजह्रुः ।↩︎

This passage prescribes the code of conduct for one who follows the dharma of Bhagavān
and has been taken for illustration by Aḷavandār in his Āgama Prāmānya.↩︎

Este pasaje prescribe el código de conducta para alguien que sigue el dharma de Bhagavān
y ha sido tomado para ilustración por Aḷavandār en su āgama prāmānya.↩︎

भगवद्धर्मनिष्ठऩुक्कु समयाचारञ्जॊल्लुगिऱ सनत्कुमारसंहितावचनत्तै आगमप्रामाण्यत्तिले आळवन्दार् उदाहरित्तरुळिऩार्।↩︎

अतः

"मुक्त-शिष्टं दद्युश् चेत्
पावनं किल"

इत्य् अपि गुरु-विषयम् इत्येव ।↩︎

Therefore the verse -

"If the remnant of the food
that has been already eaten by the devotees of the Lord is given to me,
it will immediately make me pure"

--- is only applicable to gurus.↩︎

Por lo tanto, el verso -

"Si el remanente de la comida
que ya me han comido los devotos del Señor, me dan,
inmediatamente me hará puro "

--- Solo es aplicable a los gurús.↩︎

आगैयाले ’’पोऩगञ् जॆय्द सेडन्दरुवरेऱ्पुऩिदमऩ्ऱे’’(तिरुमालै ४२) यॆऩ्ऱदुवुम् गुरुविषयमामित्तऩै।↩︎

पोऩगञ् जॆय्द सेडन्दरुवरेल् - ताङ्गळ् अमुदु सॆय्दु मिगुन्द शेषत्तै तरुवरागिल्, अऩ्ऱे - अप्पोदे, पुऩिदम् - पुऩिदमाम्। पञ्चगव्यादिगळैप् पोलऩ्ऱिक्के शीघ्रमागवे पुऩिदमामॆऩ्ऱबडि। गुरुविषय मामित्तऩै इति । इदुवुम् प्राप्तमाऩ गुर्वाद्युच्छिष्टभोजनत्तिऱ्के उत्कर्षम् सॊऩ्ऩदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स्स्साधारण्येऽपि

भगवत्-संकीर्तन-परा देश-काल-वैगुण्याद् ऊन-वृत्तय ऊन-कारकाश् च सन्तोऽपि
स्व-भुक्त-शिष्टं दद्युश् चेत्,
तत् पावनम्

इत्य् एवम्-परम् इत्य्-एतावत् ।↩︎

Even if it is of general application,
it means only this much -

"If those who are devotees of the Lord should give me
what is left over after their meal,
it would purify me,
even though they have been obliged, by force of unfavourable circumstances like place and time,
to follow occupations lower than those ordained for them
and to make others also follow them."

↩︎

Incluso si es de aplicación general,
Significa solo esto

"Si aquellos que son devotos del Señor me dan
Lo que queda después de su comida,
me purificaría
a pesar de que han sido obligados, por la fuerza de circunstancias desfavorables como el lugar y el tiempo,
seguir las ocupaciones más bajas que las ordenadas para ellos
y hacer que otros también los sigan ".

↩︎

पॊदुवाऩालुम् भगवत्सङ्कीर्तनपरर् देशकालादिवैगुण्यत्ताले ऊनवृत्तिकळुमाय् ऊनकारकर्गळुमायिरुन्दार्गळेयागिलुम्दाङ्गळमुदुसॆय्द सेडन्दरुवरागिल् पुऩिदमामॆऩ्ऱदित्तऩै।↩︎

नामसङ्कीर्तनपरभागवतसामान्यविषयमाऩ इन्द गाथैक्कु गुरुविषयत्वम् सॊल्वदु स्वरसमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् पॊदुवाऩालुमित्यादिना ।
ऊनवृत्तिकळ् - आपत्तिले कृष्यादिगळैच् चॆय्युमवर्गळ्,
ऊनकारकर्गळ् - इन्द ऊनवृत्तियैप् पिऱरुक्कुम् उपदेशित्तुच् चॆय्विक्कुमवर्गळ्,

इरुन्दार्गळेयागिलुमिति । आपत्कालत्तिल् इप्पडिप्पट्टवर्गळाग इरुन्दार्गळेयागिलुमॆऩ्ऱबडि। ताङ्गळित्यादि ’’पोऩगञ् जॆय्द सेडम्’’ ऎऩ्बदऱ्कु व्याख्यानम्।
इङ्गु

‘‘दिव्यैर् अ-वेद्य-विभवेति यदि ब्रुवन्ति
माध्वी-मनोज्ञ-तुलसीक यदीति चाहुः ।
ऊनक्रिया अपि परान् अपि कारयन्तो
भुक्ताधिकं ददति चेन् ननु तत् पवित्रम् ॥’’

ऎऩ्गिऱ तात्पर्यचन्द्रिकैयिलुपात्तमाऩ
इन्द पाट्टुक्कु समानार्थकमाऩ श्लोकमनुसन्धेयम्।↩︎

अत्र शेष-शब्दस

"अन्नशेषः किं क्रियताम्?
इष्टैः सह भुज्यताम्"

इत्य्-आदि-न्यायेन
भाण्ड-स्थ-विषयत्वे न विरोधः ।↩︎

In this (Tamil) passage,
if the word śeṣa should mean only what is left
in the vessels in which the food was cooked
as in the question and answer (after a srāddha) -

"what is to be done with the food left over ?,"

and

"let it be eaten in the company of friends"

-- if it should mean only this,
there is nothing wrong.↩︎

En este pasaje (tamil),
Si la palabra śeṣa signifique solo lo que queda
en los buques en los que se cocinó la comida
Como en la pregunta y respuesta (después de un srāddha) -

"¿Qué se debe hacer con la comida sobrante?",

y

"Que se coma en compañía de amigos"

- Si solo signifique esto, No hay nada malo.

↩︎

इदिल् शेषशब्दम् ‘‘अन्नशेषः किं क्रियतामिष्टैस्सह भुज्यताम्’’ इत्यादिगळिल् न्यायत्ताले भाण्डस्थविषयमाऩाल् विरोधमिल्लै।↩︎

इन्द इरण्डावदु पक्षत्तिल् पोऩगञ्जॆय्द सेडम् ऎऩ्बदु भागवतभुक्तभाण्डस्थशेषमाऩाल् शास्त्रविरोधमिल्लै यॆऩ्गिऱार् इदिल् शेषशब्दमित्यादिना । ‘‘अन्नशेषः किं क्रियतां’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् शेषशब्दम् भाण्डस्थशेषपरमॆऩ्बदु सर्व सम्प्रतिपन्नमागैयाल् अदऱ्कु दृष्टान्तत्वकथनम्। विरोधमिल्लै इति । इन्द शेषशब्दम् भाण्डस्थशेषपरमागैयालुम्, ‘‘उच्छिष्टमगुरोरपि’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् उच्छिष्टशब्दम् भुक्तोच्छिष्टपरमागैयालुम्, विरोधमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

उच्छिष्ट-शब्दोऽपि श्रुत्य्-आदिषु भुक्त-शिष्टे पाक-पात्र-स्थेऽपि प्रयुक्तः ।↩︎

The word ucchishta, too, has been employed in the śrutis
to mean what is left in the cooking vessel
after (people) have dined.↩︎

La palabra ucchishta también ha sido empleada en el Śrutis
significar lo que queda en el recipiente de cocción
Después de (las personas) han cenado.↩︎

उच्छिष्टशब्दन्दाऩुम् श्रुत्यादिगळिले भुक्तशिष्टमाय् पाकपात्रस्थमाऩदिलुम् प्रयुक्तम्↩︎

‘‘तदुच्छिष्टं सुपावनं’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् उच्छिष्टशब्दम् भुक्तशिष्टमाऩ पात्रस्थशेषपरमॆऩ्ऱु निर्वहिक्कक्करुदि श्रुत्यादिगळिल् पात्रस्थशेषत्तिलुम् उच्छिष्टशब्दम् प्रयुक्तमॆऩ्गिऱार् उच्छिष्टशब्दन्दाऩुमित्यादिना ।

श्रुत्यादिगळिलिति ।

अदि॑तिᳶ पु॒त्त्रका॑मा । सा॒ध्येभ्यो॑ दे॒वेभ्यो᳚ ब्रह्मौद॒नम॑पचत् । तस्या॑ उ॒च्छेष॑णमददुः । तत्प्राश्ञा᳚त् । सा रेतो॑ऽधत्त

इत्यादि श्रुतिगळिले ऎऩ्ऱबडि।
तथा च श्रुत्यादिगळिल् उच्छिष्टशब्दम् पात्रस्थभुक्तशेषपरमायुम् प्रयुक्तमागैयाले
तदुच्छिष्टं सुपावनं ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम्
‘‘दम्पत्योः शेष-भोजनं’’ ऎऩ्ऱु विहितम् आऩ भुक्त-शिष्ट--भाण्ड-स्थ-शेष--भोजनम् नारायणैक-निष्ठ-विषयम् आऩाल् गुणाधिक्यम् सॊऩ्ऩदामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

४‘‘परित्यजेद् अर्थ-कामौ
यौ स्यातां धर्म-वर्जितौ ।
धर्मं चाप्य् अ-सुखोदर्कं
लोक-संरुष्टम् एव च॥’’ (5)
(मनुस्मृति ४-१७६)

इति मन्वादयो व्यवस्थापयाम् आसुः ॥↩︎

कुत्र यावद् इदं वचनं नेयम्??
सोमे यथोक्त-पशु-वारणं सङ्कराङ्गीकारं वा यावत्?↩︎

Manu and others have determined to this effect :-

"One should give up wealth and pleasure (artha and kama)
when they are against dharma.
Even dharma which is likely to bring suffering
or which is likely to rouse disgust among people in the world
should be given up".

↩︎

Manu y otros han determinado a este efecto:-

"Uno debería renunciar a la riqueza y el placer (Artha y Kama)
Cuando están en contra del dharma.
Incluso el dharma que probablemente traiga sufrimiento
o que es probable que se disguste entre las personas en el mundo
debe renunciarse ".

↩︎

४‘‘परित्यजेदर्थकामौ यौ स्यातां धर्मवर्जितौ । धर्मं चाप्यसुखोदर्कं लोकसंरुष्टमेव च’’(मनुस्मृति ४-१७६) ऎऩ्ऱु मन्वादिगळ् व्यवस्थै पण्णिऩार्गळ्।↩︎

४‘‘परित्यजेद् अर्थ-कामौ
यौ स्यातां धर्म-वर्जितौ ।
धर्मं चाप्य् अ-सुखोदर्कं
लोक-संरुष्टम् एव च॥’’ (5)
(मनुस्मृति ४-१७६)

इति मन्वादयो व्यवस्थापयाम् आसुः ॥↩︎

११ उपदेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तद्-उक्ति-मात्रं मन्त्राग्र्यं’’

ऎऩ्ऱ्-अदु

इवऩ् तञ्जम्(=शरणम्) आग उपदेशित्त भाषा-वाक्यङ्गळुम्
तिरु-मन्त्रम् बोले आदरित्त् अनुसन्धिक्क वेणुम्

ऎऩ्ऱ बडि;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लद्

इवऩ् सॊल्लुम् लौकिक-व्यवहारङ्गळ् जपादि-योग्यङ्गळ्

ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’सॊल्लुम् अविडु(←अपटु) सुरुदिय् आम्’’

ऎऩ्ऱ् अदुक्कुम्
इप्-पडि हितार्थम् आऩ वाक्यमे विषयम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

‘‘तद्-उक्ति-मात्रं मन्त्राग्र्यं’’

इत्य्-एतत्

अनेन रक्षकतयोपदिष्टानि भाषा-वाक्यान्य् अपि
श्री-मन्त्रवत् सादरम् अनुसन्धेयानि

इत्य्-एवम्-परम् ;↩︎

" His very speech should be considered as a sacred mantra ".

This means that even the words in the vernacular language employed by him
as necessary for spiritual elevation
should be cherished like Tirumantra and reflected upon.↩︎

"Su mismo discurso debe considerarse como un mantra sagrado".

Esto significa que incluso las palabras en el idioma vernácula empleadas por él
según sea necesario para la elevación espiritual
debe apreciarse como tirumantra y reflejarse.↩︎

‘‘तदुक्तिमात्रं मन्त्राग्र्यं’’ ऎऩ्ऱदु इवऩ् तञ्जमाग उपदेशित्त भाषावाक्यङ्गळुम् तिरुमन्त्रम्बोले आदरित्तनुसन्धिक्कवेणुमॆऩ्ऱबडि;↩︎

‘‘तदुक्तिमात्रं मन्त्राग्र्यं’’ ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार्
तदुक्तिमात्रं मन्त्राग्र्यं ऎऩ्ऱदु इत्यादिना ।
तञ्जमाग उपदेशित्त - रक्षकमाग उपदेशित्त,↩︎

न तु

अनेनोच्यमाना लौकिक-व्यवहाराः जपादि-योग्या

इत्य्-एवम्-परम् ।↩︎

It does not mean that his talk on worldly affairs is fit to be uttered as japa.↩︎

No significa que su charla sobre asuntos mundanos sea apto para ser pronunciado como Japa.↩︎

अल्लदिवऩ् सॊल्लुम् लौकिकव्यवहारङ्गळ् जपादियोग्यङ्गळॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।↩︎

व्यवच्छेद्यत्तैक् काण्बिक्किऱार् अल्लद् इवऩ् सॊल्लुम् इत्यादिना ।↩︎

उच्यमाने परिहास-वाक्यं श्रुतिः

इत्य्-अस्याप्य्
एवं हितार्थ-वाक्यम् एव विषयः ॥↩︎

The saying :

"His words in jest should be cherished
as the texts in the śrutis"

should also be interpreted in this sense.↩︎

El dicho:

"Sus palabras en broma
deberían ser apreciadas Como los textos en el Śrutis "

también debe interpretarse en este sentido.↩︎

’’सॊल्लुमविडु सुरुदियाम्’’ ऎऩ्ऱदुक्कुमिप्पडि हितार्थमाऩ वाक्यमे विषयम्।↩︎

इप्पडियागिल् भागवतर्गळ् सॊल्लुम् परिहास वार्त्तैयुम् श्रुतियामॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ ’’सॊल्लुमविडुसुरुदिया’’ मॆऩ्गिऱ पाट्टुक्कु विषयमॆदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् सॊल्लुमविडुसुरुदिया मॆऩ्ऱदुक्कुमित्यादिना । इप्पडि हितार्थमाऩ वाक्यमे विषयमिति । अविडुशब्दम् परिहासवार्तार्थकमाऩालुम् इङ्गु तत्त्वहितविषयकमाऩ परिहासवार्तापरमागवे कॊळ्ळ वेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१२ स्पर्शः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तत्-स्पृष्टम् अखिलं शुचि’’

ऎऩ्ऱ् अदु
आतुर-विषयत्तिल् (अन्येन) स्पृष्ट्वा स्नानम् बोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दीक्षा-कालत्तिल् विष्णु-हस्त-प्रदानाख्य-स्पर्शम् पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-प्रतिष्ठैयिल् महा-भागवत-स्पर्शम् पोलवुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱुम् स्पर्शम् विहितम् आऩव् इडङ्गळिले
इवऩ्-उडैय स्पर्शम् पॆऱ्ऱद् आगिल्
स्पृष्टम् आऩ् अवैय् ऎल्लाम्
परिशुद्धम् आम्

ऎऩ्ऱ बडि;

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

‘‘तत्-स्पृष्टम् अखिलं शुचि’’

इत्य्-एतत्
आतुर-विषये (अन्येन) स्पृष्ट्वा स्नानवत्↩︎

“All that he touches becomes pure';

This should be interpreted as follows:-

When a man is ill (and cannot himself bathe ), another is allowed to touch him and bathe for his sake;

↩︎

"Todo lo que toca se vuelve puro";

Esto debe interpretarse de la siguiente manera:-

Cuando un hombre está enfermo (y no puede bañarse),
otro puede tocarlo y bañarse por su bien;

↩︎

‘‘तत्स्पृष्टमखिलं शुचि’’ ऎऩ्ऱदु आतुरविषयत्तिल् स्पृष्ट्वा स्नानम्बोलवुम्,↩︎

तत्स्पृष्टमखिलं शुचि ऎऩ्बदऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् तत्स्पृष्टमकिलं शुचि ऎऩ्ऱदु इत्यादिना ।

इदुवुम् प्राप्तविषयत्तिलेदाऩ् शुचित्वप्रतिपादकमॆऩ्ऱु सॊल्लुगैक्काग प्राप्तियै उपपादिक्किऱार् आतुरविषयत्तिल् स्पृष्ट्वा स्नानम् पोलवुमित्यादिना ।
आतुरऩ् – रोगपिडितऩ्, स्पृष्ट्वास्नानम् -

‘‘आतुरस्नान उत्पन्ने
दश-कृत्वो ह्य् अनातुरः ।
स्नात्वा स्नात्वा स्पृशेद् एनं
ततश् शुद्ध्येत् स आतुरः ॥
आतुरा चेद् ऋतुमती
सूतिका वा तथाविधा ।
स्पृष्ट्वा ताम् अपरा स्नायात्
द्वात्रिंशद्-वारम् एव वा’’

इत्याद्युक्तम्,↩︎

दीक्षा-काले विष्णु-हस्त-प्रदानाख्य-स्पर्शवत्↩︎

when the ācārya initiates the śiṣya into the sacred mantras,
he touches the śiṣya with his hand;
this touch is called "touch with the hand of Viṣṇu".↩︎

Cuando el ācārya inicia el Śiṣya en los mantras sagrados,
Toca el Śiṣya con su mano;
Este toque se llama "Toque con la mano de Viṣṇu".↩︎

दीक्षाकालत्तिल् विष्णुहस्तप्रदानाख्यस्पर्शम् पोलवुम्,↩︎

दीक्षाकालत्तिल् विष्णुहस्तप्रदानाख्यस्पर्शम् पोलवुमिति ।

‘‘करेण संस्पृशन् गात्रम्
मन्त्र-विद् भावयेत् तु यत् ।
एषा सा सर्वमन्त्राणां
दीक्षेत्य् आह मुनिः स्वयम् ॥’’

ऎऩ्ऱु वचनत्तिल् सॊल्लप्पट्ट दीक्षाचार्यकर्तृकमाऩ विष्णुहस्तप्रदानमॆऩ्गिऱ दीक्षणीयऩुडैय उरोदेशस्पर्शम् पोलवुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

श्री-प्रतिष्ठायां महा-भागवत स्पर्शवच् च↩︎

When an idol is newly installed,
it is touched with the hand by great devotees of the Lord.↩︎

Cuando un ídolo está recién instalado,
Es tocado con la mano por grandes devotos del Señor.↩︎

तिरुप्रतिष्ठैयिल् महाभागवतस्पर्शम् पोलवुम्↩︎

तिरुप्रतिष्ठैयिल् महाभागवतस्पर्शम्बोलवुमिति ।

‘‘अधिवासादिकं कर्म
यथावत् कर्तुम् अक्षमः ।
महा-भागवत-स्पर्शम्
एकं वा कारयेत् सुधीः॥’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट भगवद्दिव्यमङ्गळविग्रह कर्मकमहाभागवतकर्तकस्पर्शम्बोलवुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अन्यान्य-स्पर्श-विधान-स्थलेषु
एतस्य स्पर्शे लब्धे
स्पृष्टं सर्वम् अपि परिशुद्धम्

इत्य् एवम्-परम् ;↩︎

In certain other circumstances, too,
the touch with the hand is prescribed as purificatory.
The passage means, therefore,
that his touch of all things
is even more purificatory in such contexts
as are ordained in the śāstras.↩︎

En ciertas otras circunstancias también,
El toque con la mano se prescribe como purificador.
El pasaje significa, por lo tanto,
que su toque de todas las cosas
es aún más purificador en tales contextos
como están ordenados en los Śāstras.↩︎

मऱ्ऱुम् स्पर्शम् विहितमाऩविडङ्गळिले इवऩुडैय स्पर्शम् पॆऱ्ऱदागिल् स्पृष्टमाऩवैयॆल्लाम् परिशुद्धमामॆऩ्ऱबडि;↩︎

मऱ्ऱुम् स्पर्शम् विहितमाऩविडङ्गळिले - वेऱु ऎव्विडङ्गळिल् स्पर्शम् विहितमो अव्विडङ्गळिले, इवऩुडैय स्पर्शम् पॆऱ्ऱदागिल् - नारायणैकनिष्ठऩुडैय स्पर्शम् पॆऱ्ऱदागिल्, स्पृष्टमाऩवैयॆल्लाम् परिशुद्धमामॆऩ्ऱबडि इति । इङ्गु स्पृष्टमाऩवैयॆल्लामॆऩ्बदालुम्, परि ऎऩ्गिऱ उपसर्गत्तालुम् अखिलशब्दम् स्पृष्टान्वितमाय् अवऩाले तॊडप्पट्ट सर्ववस्तुवुम् ऎऩ्गिऱवर्थत्तैयुम् अखिलं शुचि ऎऩ्ऱु शुचिविशेषणमाय् खिलमिल्लादबडिएकदेशमिल्लादबडि ।

परितश्शुद्धमामॆऩ्गिऱ अर्थत्तैयुम् बोधिक्कुमॆऩ्ऱ करुत्तु वॆळियिडप्पट्टदु।↩︎

विपक्षे भोजने ऽव्यवस्था

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लदु

‘‘उदुम्बरं न खादेत् तु”
( भारतम् आनुशासनिक-पर्व १६१-९७),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कालिङ्गोदुम्बरालाबु-
बिम्बानि परिवर्जयेत् ।
तान्य् अश्नतस् तु सततं
नित्यं दूरतरो हरिः ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वृन्ताक-कतकालिङ्ग-
बिल्वोदुम्बर-भिस्सटाः ।
यो भक्षयति संमोहात्
तस्य दूरतरो हरिः ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कालिङ्गीं क्षुद्र-वार्ताञ् च
दग्धान्नं मौसलीं तथा ।
तुम्बिका-फलम् अश्नीयात्
तस्य दूरतरो हरिः ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यो ऽत्ति वार्ताक-कालिङ्ग-
मसूर-बिसकान्य् अपि ।
अन्त-काले जगन्नाथं
गोविन्दं न स्मरिष्यति ॥’’
(),

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तुम्बं कोशातकञ् चैव
पलण्डुं ग्रञ्जनं तथा ।
छत्राकं विड्-वराहञ् च
भुक्त्वा चान्द्रायणां चरेत् ॥’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११२-४४),

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नालिका-चण-छत्राक-
कुसुम्भालाबु--विड्-भवान् ॥
कुम्भी-कञ्चुक-वृन्ताक-
कोविदारांश् च वर्जयेत् ॥

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्षीरं लवण-संमिश्रम्
उच्छिष्टे ऽपि च घृतं ।
पानं रजक-तीर्थे च
सुरा-पान-समं विदुः ॥’’(),(4)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आरनालं न सेवेत
कदाचिद् भगवत्-परः ।
सुरा-कल्पं हि तद् ज्ञेयं
तस्माद् यत्नेन वर्जयेत् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-५१),

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्रमादाद् अपि कीलालं(=रक्तं)
यस् स्पृशेद् वैष्णवो नरः ।
उपचार-शतेनापि
न क्षमामि वसुन्धरे ॥’’
(वराहपुराणम्),

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

(४२तमाहोबिल-यतिः49)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘एकादश्यां सुर-श्रेष्ठ
यो भुङ्ते द्विज-जन्मवान् ।
प्रति ग्रासम् अयं भुङ्ते
किल्बिषं श्वान-विट्-समम् ॥’’
(सात्त्वत-संहिता),

(नीलमेघः (सं)50)

(English51)

(Español52)

(मूलम्53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘एकादश्यान् तु यो भुङ्ते
शक्तस् सन् निरुपद्रवः ।
सुरा-पान-समं पापं
भवेत् तस्य न संशयः ॥

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मद्यपानात् सुर-श्रेष्ठ
पातैव नरकं व्रजेत् ।
एकादश्य्-अन्न-कामस् तु
पितृभिस् सह मज्जति ॥’’
(),

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अन्न-दोषाद् अशमनान्
नाना-विषय-दर्शनात् ।
देह-शौचादि-विरहात्
स-मलं जायते मनः ॥’’
(श्री-रङ्ग-माहात्म्यम् ४७-१०),

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अनभ्यासेन वेदानाम्
आचारस्य च वर्जनात्।)
‘‘आलस्याद् अन्न-दोषाच् च
मृत्युर् विप्रान् जिघांसति’’
(मनुस्मृति ५-३)

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

विश्वास-प्रस्तुतिः

… इत्य्-आदिगळाले निषिद्धम् आऩ्-अवैय् ऎल्लाम्
इवऩ् तॊट्ट वाऱे(=विधिना) शुद्धम् आम्

ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)71)

(English72)

(Español73)

(मूलम्74)

न तु --

‘‘उदुम्बरं न खादेत् तु”
( भारतम् आनुशासनिक-पर्व १६१-९७),

↩︎

If this (interpretation) were not accepted,

"The fruit of the fig tree (attikkai in Tamil) should not be eaten".

↩︎

Si esta (interpretación) no fue aceptada,

"El fruto de la higuera (Attikkai en tamil) no debe comer".

↩︎

अल्लदु ‘‘उदुम्बरं न खादेत्तु”( भारतम् आनुशासनिक-पर्व १६१-९७),↩︎

व्यवच्छेद्यमाऩ अर्थत्तै वॆळियिडुगिऱार् अल्लदु इत्यादिना । उदुम्बरमित्यादि । उदुम्बरं - अत्तिक्काय्,↩︎

‘‘कालिङ्गोदुम्बरालाबु-
बिम्बानि परिवर्जयेत् ।
तान्य् अश्नतस् तु सततं
नित्यं दूरतरो हरिः ॥

↩︎

"One should not eat kommatti or (mullaṅgī), athikkāi, suraikkai and kovaippazham.
Bhagavān ever stands far away from the man who always eats them."

↩︎

"Uno no debe comer Kommatti o (Mullaṅgī), Athikkāi, Suraikkai y Kavaippazham.
Bhagavān alguna vez está muy lejos del hombre que siempre los come. "

↩︎

‘‘कालिङ्गोदुम्बरालाबु बिम्बानि परिवर्जयेत् । तान्यश्नतस्तु सततं नित्यं दूरतरो हरिः ॥↩︎

काळिङ्गं - कॊम्मट्टि, अलाबु - सॊऱैक्काय्, बिम्बं - कोवैप्पऴम्,↩︎

वृन्ताक-कतकालिङ्ग-
बिल्वोदुम्बर-भिस्सटाः ।
यो भक्षयति संमोहात्
तस्य दूरतरो हरिः ॥

↩︎

He who eats white brinjals, soap-nut (nettamkottai), kommatti (or mullaṅgī), kuvalai, athikkai, kāndal in ignorance-
to him Bhagavān is always at a distance.

↩︎

El que come Brinjals blancos, jabón (nettamkottai), kommatti (o mullaṅgī), kuvalai, athikkai, kāndal en egnorance-
Para el, bhagavān siempre está en una disancia.

↩︎

वृन्ताककतकालिङ्गबिल्वोदुम्बरभिस्सटाः । यो भक्षयति संमोहात्तस्य दूरतरो हरिः ॥↩︎

वृन्ताकः - वॆण्गत्तारि, कतकं - तेत्ताङ्गॊट्टै, भिस्सटा - कान्दल्,↩︎

कालिङ्गीं क्षुद्र-वार्ताञ् च
दग्धान्नं मौसलीं तथा ।
तुम्बिका-फलम् अश्नीयात्
तस्य दूरतरो हरिः ॥

↩︎

He who eats, kommatti, sittavarai, kāṇḍal, nilaippanai and suraikkai -
to him Bhagavān is ever at a distance."

↩︎

El que come, Kommatti, Sittavarai, Kāṇḍal, Nilaippanai y Suraikkai -
Para el, bhagavān siempre está en una disancia.

↩︎

कालिङ्गीं क्षुद्रवार्ताञ्च दग्धान्नं मौसलीं तथा । तुम्बिकाफलमश्नीयात्तस्य दूरतरो हरिः ॥↩︎

क्षुद्रवार्ता - सिऱ्ऱवळै, मौसली - निलप्पऩै, तुम्बिका - सॊऱैक्काय्,↩︎

यो ऽत्ति वार्ताक-कालिङ्ग-
(प्रसवाद् दशाहे दुग्ध्वा सृष्टम् =)मसूर--(पद्म-)बिसकान्य् अपि ।
अन्त-काले जगन्नाथं
गोविन्दं न स्मरिष्यति ॥’’
(),

↩︎

He who eats white brinjals, kommatti, cheese (or curds) made from the milk of a cow within ten days of its calfing, the bulb of the lotus --
he will never think in his last moments of Bhagavān,
the Lord of the world,

↩︎

El que come Brinjals blancos, Kommatti, queso (o cuajada) hecho de la leche de una vaca
dentro de los diez días posteriores a la pantorrilla,
el bulbo del loto -
Nunca pensará en sus últimos momentos de Bhagavān, el señor del mundo,

↩︎

योऽत्ति वार्ताक कालिङ्ग मसूरबिसकान्यपि । अन्तकाले जगन्नाथं गोविन्दं न स्मरिष्यति ॥’’(),↩︎

मसूरं – अन्तर्दशाहपयोत्पन्नामिक्षा, कऩ्ऱुबोट्ट पत्तुनाट्कुट्पट्ट पसु मुदलाऩवैगळिऩ् पालालुण्डाऩ इळन्दोच्चलॆऩ्ऱबडि। बिसकं - तामरैक्किऴङ्गु,↩︎

‘‘तुम्बं कोशातकञ् चैव
पलण्डुं ग्रञ्जनं तथा ।
छत्राकं विड्-वराहञ् च
भुक्त्वा चान्द्रायणां चरेत् ॥’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११२-४४),

↩︎

"He who has eaten velangãi , peerku, irulli, vellulli, nāikkudai (mushroom) urpanrikkizhangu -
he should perform the expiatory ceremony called 'Chandrāyana'.

↩︎

"El que come Velanganai, Peerku, Irulli, Vellulli, Nāikkudai (hongo) Urpanrikkizhangu -
Debería realizar la ceremonia expiatoria llamada 'Chandrāyana'.

↩︎

‘‘तुम्बं कोशातकञ्चैव पलण्डुं ग्रञ्जनं तथा । छत्राकं विड्वराहञ्च भुक्त्वा चान्द्रायणां चरेत् ॥’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व ११२-४४),↩︎

कोशातकी - पीर्क्कङ्गाय्, पलण्डु - ईरुळ्ळिक्किऴङ्गु, ग्रञ्जनं - वॆळ्ळुळ्ळि, छत्राकं - नाय्क्कॊडै, विड्वराहं - ऊर्प्पऩ्ऱि,↩︎

‘‘नालिका-चण-छत्राक-
कुसुम्भालाबु--विड्-भवान् ॥
कुम्भी-कञ्चुक-वृन्ताक-
कोविदारांश् च वर्जयेत् ॥

↩︎

“(One should avoid) the sprout of the cocoanut, sanaippukkirai, mushroom, kusumbai, suraikkai,
fruits or vegetables that have been produced with nightsoil as manure,
(kumbhi??, kanchuka??, white brinjal, kovidAra??)

↩︎

"(Uno debe evitar) el brote del cacao, Sanaippukkirai, hongos, kusumbai, suraikkai,
frutas o verduras que se han producido con la cuna de noche como estiércol,
(Kumbhi ??, Kanchuka ??, White Brinjal, Kovidara ??)

↩︎

‘‘नालिकाचण छत्राक कुसुम्भालाबु विड्भवान् ॥ कुंभी कञ्चुक(कन्दुक)-वृन्ताक-कोविदारांश्च वर्जयेत् ॥↩︎

नाळीकं - तेङ्गाय् मुळै, चणं - सणप्पिऩ् कीरै, कुसुम्बं - कुसुम्बक्कीरै, विड्भवन् - विष्टैयिलुण्डाऩदुम्, अदिले पट्टदुम्, कुम्बी - कूऴ्, कन्तुकं - वर्तलमाऩ सॊऱैक्काय्, कोविदारं - कॊऩ्ऱैक्कीरै,↩︎

क्षीरं लवण-संमिश्रम्
उच्छिष्टे ऽपि च घृतं ।
पानं रजक-तीर्थे च
सुरा-पान-समं विदुः ॥’’(),

↩︎

Milk mixed with salt,
ghee that has been poured into the remnants of food on the leaf or plate,
water in the place where the washerman washes clothes
to eat these is the same as to drink toddy."

↩︎

Leche mezclada con sal,
Ghee que se ha vertido en los restos de la comida**** en la hoja o el plato,
Agua en el lugar donde el lavabo lava la ropa
Comer estos es lo mismo que beber ponche ".

↩︎

क्षीरं लवणसंमिश्रमुच्छिष्टेपि च घृतं । पानं रजकतीर्थे च सुरापानसमं विदुः ॥’’(),↩︎

‘‘आरनालं न सेवेत
कदाचिद् भगवत्-परः ।
सुरा-कल्पं हि तद् ज्ञेयं
तस्माद् यत्नेन वर्जयेत् ॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-५१),

↩︎

"The man who thinks of Bhagavān should never drink vinegar (kadi).
It is reckoned as liquor.
Therefore one should earnestly avoid it."

↩︎

"El hombre que piensa de Bhagavān nunca debe beber vinagre (Kadi).
Se considera licor.
Por lo tanto, uno debe evitarlo sinceramente ".

↩︎

‘‘आरनालं न सेवेत कदाचिद्भगवत्परः । सुराकल्पं हि तद्ज्ञेयं तस्माद्यत्नेन वर्जयेत् ॥’’(शाण्डिल्य-स्मृतिः २-५१),↩︎

आरनाळं - काडि,↩︎

‘‘प्रमादाद् अपि कीलालं(=रक्तं)
यस् स्पृशेद् वैष्णवो नरः ।
उपचार-शतेनापि
न क्षमामि वसुन्धरे ॥’’
(वराहपुराणम्),

↩︎

"The Vaiṣṇava who touches blood even without knowing what it is -
I never condone his offence, O goddess of the earth,
even after a thousand apologies."

↩︎

"El Vaiṣṇava que toca la sangre incluso sin saber qué es -
Nunca apruebo su ofensa, oh diosa de la tierra,
Incluso después de mil disculpas ".

↩︎

‘‘प्रमादादपि कीलालं यस्स्पृशेद्वैष्णवो नरः । उपचार शतेनापि न क्षमामि वसुन्धरे ॥’’(वराहपुराणम्),↩︎

कीलालं - रक्तम्,↩︎

‘‘एकादश्यां सुर-श्रेष्ठ
यो भुङ्ते द्विज-जन्मवान् ।
प्रति ग्रासम् अयं भुङ्ते
किल्बिषं श्वान-विट्-समम् ॥’’
(सात्त्वत-संहिता),

↩︎

"He who is born a Brahmin and eats anna (cooked food) on the Ekādaśī day -
he eats sin in every morsel
and the morsel is comparable to the dung of the dog "

↩︎

"El que nace un brahmán y come Anna (comida cocinada) en el día de ekādaśī -
come pecado en cada bocado
y el bocado es comparable al estiércol del perro "

↩︎

‘‘एकादश्यां सुरश्रेष्ठ यो भुङ्ते द्विजजन्मवान् । प्रति ग्रासमयं भुङ्ते किल्बिषं श्वानविट्समम् ॥’’(सात्त्वत-संहिता),↩︎

‘‘एकादश्यान् तु यो भुङ्ते
शक्तस् सन् निरुपद्रवः ।
सुरा-पान-समं पापं
भवेत् तस्य न संशयः ॥

↩︎

" He who is not ill
and yet eats anna (cooked food) on the Ekādaśī day-
he sins as though he has drunk liquor.
There is no doubt of this.

↩︎

"El que no está enfermo
y sin embargo come Anna (comida cocinada) en el día de ekādaśī-
Él peca como si hubiera bebido licor.
No hay duda de esto.

↩︎

‘‘एकादश्यान्तु यो भुङ्ते शक्तस्सन्निरुपद्रवः । सुरापानसमं पापं भवेत्तस्य न संशयः ॥↩︎

मद्यपानात् सुर-श्रेष्ठ
पातैव नरकं व्रजेत् ।
एकादश्य्-अन्न-कामस् तु
पितृभिस् सह मज्जति ॥’’
(),

↩︎

The man who drinks liquor goes to hell by himself,
whereas the man who eata anna on Ekādasi day
drags his ancestors (also) into hell".

↩︎

El hombre que bebe licor va al infierno solo,
Mientras que el hombre que come a Anna en el día de Ekādasi
arrastra a sus antepasados (también) al infierno ".

↩︎

मद्यपानात्सुरश्रेष्ठ पातैव नरकं व्रजेत् । एकादश्यन्नकामस्तु पितृभिस्सह मज्जति ॥’’(),↩︎

‘‘अन्न-दोषाद् अशमनान्
नाना-विषय-दर्शनात् ।
देह-शौचादि-विरहात्
स-मलं जायते मनः ॥’’
(श्री-रङ्ग-माहात्म्यम् ४७-१०),

↩︎

"The mind becomes impure by eating forbidden food,
by coveting what one has not got,
by seeing various objects of sense-pleasure
and by want of cleanliness in the body".

↩︎

"La mente se vuelve impura al comer comida prohibida,
Al codiciar lo que uno no tiene,
viendo varios objetos de placer del sentido
y por falta de limpieza en el cuerpo ".

↩︎

‘‘अन्नदोषादशमनान्नानाविषयदर्शनात् । देहशौचादिविरहात् समलं जायतेमनः ॥’’(श्रीरङ्गमाहात्म्यम् ४७-१०),↩︎

अन्नदोषादिति, दुष्टान्नभोजनत्तालुण्डाऩ दोषत्ता लॆऩ्ऱबडि।

अशमनं - किडैक्कादविषयत्तिल् आसै,↩︎

(अनभ्यासेन वेदानाम्
आचारस्य च वर्जनात्।)
‘‘आलस्याद् अन्न-दोषाच् च
मृत्युर् विप्रान् जिघांसति’’
(मनुस्मृति ५-३)

↩︎

" Yama plans to kill the Brahmin with (the weapons of) failure to study the Vedas,
the absence of right observances, laziness and forbidden food."

↩︎

"Yama planea matar el brahmán con (las armas de) no estudiar los Vedas,
La ausencia de observancias correctas, pereza y comida prohibida ".

↩︎

‘‘आलस्यादन्नदोषाच्च मृत्युर्विप्रान् जिघांसति’’(मनुस्मृति ५-३)↩︎

[[२४३]]

इत्य्-आदिभिर्

निषिद्धानि सर्वाण्य् अप्य्
एतत्-स्पर्श-मात्रेण शुद्धानि भवन्ति

इति ।↩︎

it would follow that the things which are condemned in the following above ślokas
would become pure by his touch.
(That would be wrong.)↩︎

Seguiría que las cosas que están condenadas en Ślokas arribas
se volvería puro por su toque.
(Eso estaría mal).↩︎

इत्यादिगळाले निषिद्धमाऩवै यॆल्लाम् इवऩ् तॊट्टवाऱे शुद्धमामॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।↩︎

१३ शास्त्र-नियतता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि विषय-व्यवस्थै पण्णाद बोदु
परिगृहीततमङ्गळ् आऩ बहु-शास्त्रङ्गळोडुम्, शिष्टानुष्ठानत्तोडुम् विरोधिक्कैयाले
अतिवाद-मात्रम् आय् विडुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-प्रभावऩ् आऩ परमैकान्ति पक्कलिलुम्
इश्-शास्त्रीय-नियमम् कुलैयाद्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाथ-मुनिगळ्, आळ-वन्दार्, ऎम्-बॆरुमाऩार् उळ्ळ् इट्ट परमाचार्यर्गळ्-उडैय
अन्तिम-दिवसावधिय् आऩव् अनुष्ठानङ्गळैक् केट्टुत् तॆळिन्दु गॊळ्वदु।(5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

एवं विषय-व्यवस्थाया अकरणे
परिगृहीततमैर् बहु-शास्त्रैः शिष्टानुष्ठानैश् च विरोधाद्
अतिवाद-मात्रं संपद्येत ।↩︎

If no such discrimination were accepted,
it would conflict with many śāstras
which have been recognised as great authorities
and also with the traditional observances of the learned (siṣṭa ).
Therefore to state such views is merely of the nature of exaggeration (of some one aspect).↩︎

Si no se aceptara tal discriminación,
En conflicto con muchos śāstras
que han sido reconocidos como grandes autoridades
y también con las observancias tradicionales de los eruditos (Siṣṭa).
Por lo tanto, declarar tales puntos de vista es simplemente de la naturaleza de la exageración (de un solo aspecto).↩︎

इप्पडि विषयव्यवस्थै पण्णादबोदु परिगृहीततमङ्गळाऩ बहुशास्त्रङ्गळोडुम् शिष्टानुष्ठानत्तोडुम् विरोधिक्कैयाले अतिवादमात्रमाय्विडुम्।↩︎

नारायणैकनिष्ठस्येत्यादिवचनङ्गळुक्कु इम्मादिरि व्यवस्थै कॊळ्ळामल् आपातप्रतीतार्थत्तैये कॊण्डाल् वरुम् अनिष्टत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि विषयव्यवस्थैपण्णादबोदु इत्यादिना । परिगृहीततमङ्गळाऩ इति । इदऩाल् इव्वचनङ्गळ् परिगृहीतङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितम्। बहुशास्त्रङ् गळोडुमिति । इदऩाल् भूयसां न्यायत्ताले कतिपयवचनङ्गळिल् व्यवस्थै बाधकमागादॆऩ्ऱु सूचितम्। अतिवादमात्रमाय्विडुमिति । इप्पडि व्यवस्थै सॆय्दाल् प्राप्तविषयङ्गळिल् नारायणैकनिष्ठऩुडैय सम्बन्धमुण्डाऩाल् उत्कर्षम् सिद्धिक्कैयाले इन्द वचनङ्गळ् प्रमाणङ्गळाम्; अऩ्ऱिक्के सामान्यविषयमाक्किल् बहुशास्त्रविरोधमुम् बहुशिष्टाचार विरोधमुंवरुगैयाल् तत्स्पृष्टमित्यादि वचनङ्गळ् केवलप्रशंसापरङ्गळाय् प्राप्तविषयविशेषत्तिल् नाम् नियमित्त प्रभावमुम् इल्लादॊऴियुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

महा-प्रभावाणां परमैकान्तिनाम् अपि विषये
अस्य शास्त्रीय-नियामस्याविचाल्यता↩︎

Even by the man who, has supreme and exclusive devotion (paramaikāntin) and whose greatness is boundless,
these restrictions imposed by the sāstras are not violated.↩︎

Incluso por el hombre que tiene devoción suprema y exclusiva (paramaikāntin) y cuya grandeza es ilimitada,
Estas restricciones impuestas por los Sāstras no se violan.↩︎

महाप्रभावऩाऩ परमैकान्ति पक्कलिलुम् इश् शास्त्रीयनियमम् कुलैयादॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

परमैकान्तिसार्वभौमऩुम् इन्द शास्त्रीयनियमनत्तै अतिक्रमिक्कलागादॆऩ्बदिल् प्राचीनशिष्टाचारत्तैक् काट्टुगिऱार् महा प्रभावऩाऩ इत्यादिना ।↩︎

श्री-नाथ-मुनि--यामुनार्य--भाष्य-कारान्तानां परमाचार्याणाम् अन्तिम-दशावधिकानि +अनुष्ठानानि श्रुत्वा ज्ञातव्या ।↩︎

This may be understood from the observances until the last day of their lives,
of great ācāryas like Nāthamuni, Aḷavandār and Śrī Rāmānuja.↩︎

Esto puede entenderse desde las observancias hasta el último día de sus vidas,
de grandes ācāryas como Nāthamuni, Aḷavandār y śrī rāmānuja.↩︎

नाथमुनिकळ् आळवन्दार् ऎम्बॆरुमाऩारुळ्ळिट्ट परमाचार्यर्गळुडैय अन्तिमदिवसावधियाऩ वनुष्ठानङ्गळैक् केट्टुत्तॆळिन्दुगॊळ्वदु।↩︎

परमाचार्यर्गळुडैय इति । परमैकान्तिसार्वभौमऩाऩालुम् परमाचार्यर्गळिऩ् अनुष्ठानङ्गळैक्केट्टुत् तॆळिन्दु शास्त्रार्थङ्गळै तदविराधेनानुष्ठिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१४ त्याग-प्रकारः

(English1)

(Español2)

1. This may be understood from the observances until the last day of their lives,
of great ācāryas like Nāthamuni, Aḷavandār and Śrī Rāmānuja.↩︎

2. Esto puede entenderse desde las observancias hasta el último día de sus vidas,
de grandes ācāryas como Nāthamuni, Aḷavandār y śrī rāmānuja.↩︎

तामस-त्यागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेद--वैदिक-शास्त्रङ्गळिऱ् सॊल्लुगिऱ नियमङ्गळै
बाह्यरुम् कु-दृष्टिगळुम् भ्रान्तियाले विडुगिऱव् इडम्
तामस-त्यागम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नियतस्य तु सन्न्यासः
कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात् तस्य परित्यागस्
तामसः परिकीर्तितः॥’’
(गीता १८-७)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तालेय् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. वेद-वैदिक-शास्त्रोक्तानां नियमानां
बाह्यैः कु-दृष्टिभिश् च भ्रान्त्या त्यागस्
तामस-त्याग

इतीमम् अर्थम्,↩︎

2. Those who are outside the pale of the Vedas
and those who hold heretical views
give up, owing to delusion,
these restrictions and regulations which are ordained in the Vedas and the śāstras based on the Vedas.
That this kind of renunciation is due to tamas …↩︎

3. Los que están fuera del pálido de los Vedas
y los que tienen puntos de vista heréticos
rendirse, debido a la ilusión,
Estas restricciones y regulaciones que se ordenan en los Vedas y los Śāstras basados en los Vedas.
Que este tipo de renuncia se debe a los tamas ...↩︎

4. वेदवैदिकशास्त्रङ्गळिऱ् सॊल्लुगिऱ नियमङ्गळै बाह्यरुम् कुदृष्टिकळुम् भ्रान्तियाले विडुगिऱविडम् तामसत्यागमॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

5. इप्पडियागिल् सिलर् सर्वधर्मङ्गळुम् स्वरूपतः त्याज्यङ्गळॆऩ्ऱुम् अदु चरमश्लोकादिगळिल् विवक्षितमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुगिऱार्गळे यॆऩ्ऩिल् अदु समीचीनमऩ्ऱॆऩ्ऱुम् चरमश्लोकत्तिल् सात्त्विकत्यागमे विवक्षितमॆऩ्ऱुम् सॊल्लक्करुदि गीतोक्तङ्गळाऩ तामस राजस सात्त्विकत्यागङ्गळिऩ् स्वरूपत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् वेदवैदिकशास्त्रङ्गळिऱ् सॊल्लुगिऱ नियमङ्गळै इत्यादिना । भ्रान्तियाले विडुगिऱ विडमिति । इदऩाल् अन्दत्यागम् प्रमामूलमऩ्ऱागैयाल् प्रामाणिकमऩ्ऱॆऩ्ऱु ज्ञापितमागिऱदु।↩︎

6. ‘‘नियतस्य तु सन्न्यासः
कर्मणो नोपपद्यते ।
मोहात् तस्य परित्यागस्
तामसः परिकीर्तितः॥’’
(गीता १८-७)

इति श्लोकेनानुजग्राह ।↩︎

7. is declared by Bhagavān in the śloka :-

"One should not give up the karma
ordained for the castes and the āśramas.
Their omission arising from ignorance is renunciation (tyāga) due to tamas".

↩︎

8. es declarado por Bhagavān en el Śloka:-

"Uno no debe renunciar al karma
Ordenado para las castas y los āśramas.
Su omisión derivada de la ignorancia es la renuncia (tyāga) debido a los tamas ".

↩︎

9. ‘‘नियतस्य तु सन्न्यासः कर्मणो नोपपद्यते । मोहात्तस्य परित्यागस्तामसः परिकीर्तितः’’(गीता १८-७) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तालेयरुळिच् चॆय्दाऩ्।↩︎

10. मोहात्तस्य परित्याग इति । नियतमाऩ कर्मत्तिऩ् त्यागम् मोहकृतमागैयाले तामसमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गै।↩︎

राजस-त्यागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

कुटुम्ब-भरणादिगळुक्क् अलैन्दु
सन्न्यासादिगळैप् पऱ्ऱुवारैप् पोले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दुःख-रूपगळ् आऩ प्रवृत्ति-निवृत्तिगळुक्कुच् चोम्बि(=आलसी भूत्वा) विडुगिऱव् इडम्
राजस-त्यागम्

ऎऩ्ऩुमिडत्तै

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दुःखम् इत्य् एव यः कर्म
काय-क्लेश-भयात् त्यजेत् ।
स कृत्वा राजस-त्यागं
नैव त्याग-फलं लभेत्॥’’
(गीता १८-८)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

1. कुटुम्ब-भरणाद्य्-अर्थम् अटित्वा सन्न्यासादीनि परिगृहद्भिर् इव

↩︎

2. His tyāga or renunciation is like that of the man
who becomes sannyāsin because of the difficulties of maintaining a family (when)

↩︎

3. Su tyāga o renuncia es como la del hombre
quien se convierte en sannyāsin debido a las dificultades de mantener una familia (cuándo)

↩︎

4. कुटुम्बभरणादिगळुक्कलैन्दु सन्न्यासादिगळैप् पऱ्ऱुवारैप्पोले↩︎

5. राजसत्यागस्वरूपत्तै भगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्गिऱार् कुटुम्बभरणादिगळुक्कलैन्दु इत्यादिना । यः, कर्मदुःखमित्येव बुद्ध्या कायक्लेशभयात्त्यजेत् सः त्यागफलं न लभेदित्यर्थः ।↩︎

6. दुःख-रूप-प्रवृत्ति-निवृत्तीनाम् आलस्येन
क्रियमाणस् त्यागो राजसत्याग

इतीमम् अर्थम्,↩︎

7. the giving up of activities and abstentions
which are of the nature of pain
is renunciation due to rajas,

↩︎

8. Renunciar a actividades y abstenciones
que son de la naturaleza del dolor
es renuncia debido a rajas,

↩︎

9. दुःखरूपकळाऩ प्रवृत्तिनिवृत्तिकळुक्कुच्चोम्बि विडुगिऱविडम् राजसत्यागमॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

10. ‘‘दुःखम् इत्य् एव यः कर्म
काय-क्लेश-भयात् त्यजेत् ।
स कृत्वा राजस-त्यागं
नैव त्याग-फलं लभेत्॥’’
(गीता १८-८)

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

11. He has (also) declared that in the following:-

"He who gives up karma,
because it is painful and fatiguing to the body -
he renounces owing to rajas
and does not obtain the fruit of renunciation."

↩︎

12. Él ha declarado (también) que en lo siguiente:-

"El que renuncia al karma,
Porque es doloroso y fatigante para el cuerpo -
Él renuncia debido a Rajas
y no obtiene el fruto de la renuncia ".

↩︎

13. ‘‘दुःखमित्येव यः कर्म कायक्लेशभयात्त्यजेत् । स कृत्वा राजसत्यागं नैव त्यागफलं लभेत्’’(गीता १८-८) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

सात्त्विक-त्यागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्ऩ्-अधिकारानुरूपम् आगत्
तविर(=वारणीय) वेण्डुम्-अवै तविर्न्दु
सॆय्य वेण्डुम्-अवै सॆय्युम् इडत्तिल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाऩ् स्वतन्त्रऩ् आय्च् चॆय्गिऱेऩ्

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩक्क् इक्-कर्मम् शेष-भूतम् (5)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩक्क् इऩ्ऩ फलत्तुक्क् इदु ताऩे साधनम्

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पिऱक्कुम् निऩैवै माऱ्ऱि

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩ् सॆय्विक्क अवऩुक्कु शेषमाऩ कैङ्कर्यत्तै
अवऩ्-उगप्पे प्रयोजनम् आग अनुसन्धित्त् अनुष्ठिक्कै
सात्त्विक-त्यागम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(कैङ्कर्य-रूप-स्वयम्-प्रयोजनतया) कार्यम् इत्य् एव यत् कर्म
नियतं क्रियते ऽर्जन ।
(प्रधान-कर्तृत्व-)सङ्गं त्यक्त्वा फलञ् चैव
स त्यागस् सात्त्विको मतः॥’’
(गीता १८-९)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् भगवत्-प्रीति-प्रयोजनम् आग अनुष्ठिक्किऱव् इडत्तिले
इप् प्रीतिक्कु मोक्षमुम् फलम् आगक् कोलादे

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्व-प्रपत्तियाल् पिऱन्द परम-कारुणिकऩ् प्रसादत्ताले
मोक्षम् सिद्धम्

ऎऩ्ऱु निऩैत्तु

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुक्तऩ्-उडैय कैङ्कर्यम् बोलवुम्

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अरोगऩ्-उडैय पाल् वार्त्त्(=निस्स्राव्य) उण्गै पोलवुम् (4)

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अनुष्ठिक्कै सात्त्विक-त्यागत्तिऩ्
ऎल्लै निलम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु पसित्त् उण्बार् मात्रम्;

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु ऒट्टत्तुक्क्(→स्पर्धया) अप्पम् (=दोषाम्) तिऩ्बार् मात्रम्। (4)

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

स्वाधिकारानुरूपं त्यक्तव्यानां त्याग-पूर्वं
कर्तव्यानां करणस्य समये,

↩︎

While giving up, in accordance with our competence, what should be given up
and doing what should be done,

↩︎

Mientras se rinde, de acuerdo con nuestra competencia, lo que se debe renunciar
Y haciendo lo que se debe hacer,

↩︎

तऩ्ऩधिकारानुरूपमागत् तविर वेण्डुमवै तविर्न्दु सॆय्यवेण्डुमवै सॆय्युमिडत्तिल्↩︎

सात्त्विकत्यागस्वरूपत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् तऩ्ऩधिकारानुरूपमाग इत्यादिना ।↩︎

"अहं स्वतन्त्रः करोमी"ति,

↩︎

"I am doing all this as an independent agent,

↩︎

"Estoy haciendo todo esto como un agente independiente,

↩︎

नाऩ् स्वतन्त्रऩाय्च्चॆय्गिऱेऩॆऩ्ऱुम्↩︎

स्वतन्त्रऩाय्च् चॆय्गिऱे ऩॆऩ्ऱुमिति । इदऱ्कु निऩैवै माऱ्ऱि ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

"ममेदं कर्म शेष-भूतम्" इति,

↩︎

this activity is dependent on me; (5)

↩︎

Esta actividad depende de mí;(5)

↩︎

ऎऩक्किक्कर्मम् शेषभूतमॆऩ्ऱुम्↩︎

इदऩाल् सॆय्युम् कर्मत्तिल् कर्तृत्वत्यागम् सॊल्लप्पट्टदु। ऎऩक्कु इक्कर्मम् शेषभूतमॆऩ्ऱुमिति । इदऱ्कुम् निऩैवै माऱ्ऱि ऎऩ्बदोडन्वयम्। इदऩाल् सङ्गत्यागम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

"ममैतत्-फलार्थम् इदम् एव साधनम्" इति च

↩︎

this will be the means of my attaining such and such an object".

↩︎

Este será el medio de lograr tal y tal objeto ".

↩︎

ऎऩक्किऩ्ऩ फलत्तुक्किदुदाऩे साधनमॆऩ्ऱुम्↩︎

मेलुम् इप्पडिये यन्वयिप्पदु। ऎऩक्किऩ्ऩ फलत्तुक्कु इदु ताऩे साधनमॆऩ्ऱुमिति । इदऩाल् फलत्यागम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

जायमानां बुद्धिं विनिवर्त्य,

↩︎

- we should give up such thought,

↩︎

- Deberíamos renunciar a tal pensamiento,

↩︎

पिऱक्कुम् निऩैवै माऱ्ऱि↩︎

सर्वेश्वरे कारयति सति
तच्-छेष-भूतस्य कैङ्कर्यस्य
तत्-प्रीत्येक-प्रयोजनत्वानुसन्धानेनानुष्ठानं
सात्त्विक-त्याग

इतीमम् अर्थम्,↩︎

We should, on the other hand, think that the Supreme Ruler is the (real) doer
and that we render service to Him,
which is His due,
with the sole object of pleasing Him.
If we follow this line of thought (in what we do and in what we refrain from ),
it is renunciation due to sattva,

↩︎

Deberíamos, por otro lado, pensar que el gobernante supremo es el hacedor (real)
y que le prestamos servicio a él,
que es su debido,
con el único objeto de complacerlo.
Si seguimos esta línea de pensamiento (en lo que hacemos y en lo que nos abstenemos),
es renuncia debido a sattva,

↩︎

सर्वेश्वरऩ् सॆय्विक्क अवऩुक्कु शेषमाऩ कैङ्कर्यत्तै अवऩुगप्पे प्रयोजनमाग अनुसन्धित्तनुष्ठिक्कै सात्त्विकत्यागमॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

इप्पडि तऩक्कु कर्तृत्वादिगळ् इल्लैयॆऩ्ऱु ऎण्णुवदोडु इक्कर्मत्तिऱ्कु भगवाऩे कर्ता, इदु अवऩुक्के शेषभूतम्, इदऱ्कु अवऩुगप्पे फलमॆऩ्ऱुमॆण्णवेण्डुमॆऩ्गिऱार् सर्वेश्वरऩ् सॆय्विक्क इत्यादिना ।↩︎

‘‘(कैङ्कर्य-रूप-स्वयम्-प्रयोजनतया) कार्यम् इत्य् एव यत् कर्म
नियतं क्रियते ऽर्जन ।
(प्रधान-कर्तृत्व-)सङ्गं त्यक्त्वा फलञ् चैव
स त्यागस् सात्त्विको मतः॥’’
(गीता १८-९)

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

and this has been declared by Bhagavān in :-

"To perform the karma ordained for a man
with the thought that it is an end in itself
and that it ought to be done without the thought
that the karma is his (independent) action
and without the desire for gain of any kind -
this is, O Arjuna, renunciation due to sattvam."

↩︎

y esto ha sido declarado por Bhagavān en:-

"Para realizar el karma ordenado para un hombre
con la idea de que es un fin en sí mismo
y que debería hacerse sin el pensamiento
que el karma es su acción (independiente)
y sin el deseo de ganancia de ningún tipo -
Esta es, oh Arjuna, renuncia debido a Sattvam ".

↩︎

‘‘कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं क्रियतेऽर्जन । सङ्गं त्यक्त्वा फलञ्चैव स त्यागस्सात्त्विको मतः’’(गीता १८-९) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

इदै ऒरु श्लोकत्ताले भगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्गिऱार् कार्यमित्येवेत्यादिना । इव्वळवाल् सात्त्विकत्यागम् काट्टप्पट्टदु।↩︎

एतद् भगवत्-प्रीति-प्रयोजनैकत्वेनानुष्ठानस्थले
अस्याः प्रीतेर् मोक्षम् अपि फलत्वेनानुद्दिश्य,↩︎

The man should observe (these rites and regulations ) solely for the purpose of pleasing Bhagavān.
He should not even ask for mokṣa as a reward,↩︎

El hombre debe observar (estos ritos y regulaciones) únicamente con el propósito de complacer a Bhagavān.
Ni siquiera debería pedir mokṣa como recompensa,↩︎

इब् भगवत्प्रीतिप्रयोजनमाग अनुष्ठिक्किऱविडत्तिले इप् प्रीतिक्कु मोक्षमुम् फलमागक्कोलादे↩︎

इऩि प्रपन्नऩुडैय सात्त्विकत्यागम् काष्ठाभूमियॆऩ्गिऱार् इब् भगवत्प्रीतिप्रयोजनमाग इत्यादिना । इप्प्रीतिक्कु मोक्षमुम् फलमागक्कोलादे इति । इदऩाल् भक्तऩुडैय सात्त्विकत्यागत्तैक्काट्टिलुंव्यावृत्ति सॊल्लप्पट्टदु। भक्तऩुडैय कर्मानुष्ठानत्ताले वरुम् भगवत्प्रीतिक्कु भक्तिनिर्वृत्तिद्वारा मोक्षम् फलमागुमिऱे।↩︎

पूर्व-प्रपत्ति-जेन परम-कारुणिक-प्रसादेन
मोक्षः सिद्ध

इति मत्वा↩︎

for he should realise that,
by the grace of the All merciful Lord
which has been won by the prapatti performed before,
mokṣa is certain.↩︎

porque debe darse cuenta de que,
por la gracia del todo mis misericordioso Señor
que ha sido ganado por el Prapatti realizado antes,
Mokṣa es seguro.↩︎

पूर्वप्रपत्तियाल् पिऱन्द परमकारुणिकऩ्प्रसादत्ताले मोक्षम् सिद्धमॆऩ्ऱु निऩैत्तु↩︎

मुक्त-कैङ्कर्यवत्,↩︎

(He should) render service (kaiṅkarya)
like those who have already attained mukti.↩︎

(Debería) prender el servicio (Kaiṅkarya)
como aquellos que ya han alcanzado Mukti.↩︎

मुक्तऩुडैय कैङ्कर्यम्बोलवुम्↩︎

अरोगस्य क्षीरोपस्कृत-भोजनवत्↩︎

As would resemble a healthy man eating food with milk
(without any thought of the care from illness to be obtained from milk).↩︎

Como se parecería a un hombre sano comiendo alimentos con leche (sin pensar en la atención de la enfermedad a obtener de la leche).↩︎

अरोगऩ्-उडैय पाल्वार्त्त् उण्गै पोलवुम्↩︎

इप्पडि प्रपन्नऩुडैय सात्त्विकत्यागपूर्वकानुष्ठानत्तिल् दृष्टान्तद्वयमरुळिच्चॆय्गिऱार् मुक्तऩुडैय कैङ्कर्यम्बोलवुम् अरोगऩुडैय पाल् वार्त्तुण्गैबोलवुमिति । इदिल् मुक्तऩुडैय ऎऩ्बदु प्रयोजनान्तराभिसन्ध्यभावत्तिल् दृष्टान्तम्। अरोगऩुडैय ऎऩ्बदु स्वयम्प्रयोजनत्वाभिसन्धियिले दृष्टान्तम्।↩︎

स्वानुष्ठानं सात्त्विक-त्यागस्य
सीमा-भूमिर् भवति ।↩︎

Such a code of conduct is the highest limit of renunciation due to sattvam.↩︎

Tal código de conducta es el límite más alto de renuncia debido a Sattvam.↩︎

अनुष्ठिक्कै सात्त्विकत्यागत्तिऩॆल्लै निलमागक्कडवदु।↩︎

इदं बुभुक्षु-भोजन-मात्रम् ।↩︎

This is like eating food when men are hungry.↩︎

Esto es como comer comida cuando los hombres tienen hambre.↩︎

इदु पसित्तुण्बार् मात्रम्;↩︎

ननु नित्यनैमित्तिककर्मङ्गळ् अकरणे यः प्रत्यवायः तन्निवृत्तिफलकङ्गळायिरुक्क स्वयम्प्रयोजनङ्गळॆऩ्ऩप्पोमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु पसित्तुण्बार्मात्रमिति ।↩︎

अन्यथा पण-बन्धार्थापूप-भक्षणमात्रम् ।↩︎

Otherwise their conduct would resemble that of men
who eat cakes for winning a wager.
(They cannot derive any true pleasure therefrom).

(The man that eats food when hungry enjoys it,
because he does so with no other object than satisfying his hunger.
The man who eats cakes for winding a wager,
cannot find any relish in doing so.)↩︎

De lo contrario, su conducta se parecería a la de los hombres
quienes comen pasteles por ganar una apuesta.
(No pueden obtener ningún verdadero placer de esto).

(El hombre que come comida cuando hambrienta lo disfruta,
Porque no lo hace sin otro objeto que satisfacer su hambre.
El hombre que come pasteles por enrollar una apuesta,
No puedo encontrar ningún gusto al hacerlo).↩︎

इङ्ङऩल्लादबोदु ऒट्टत्तुक्कप्पम् तिऩ्बार् मात्रम्।↩︎

ऎप्पडि ऒरुवऩ् पसियिऩाले मृष्टान्नभोजनम् सॆय्दाल् अन्द भोजनमे स्वयं प्रयोजनमाय् अदऩाल् वरुम् क्षुण्णिवृत्ति आनुषङ्गिकमागिऱदो अप्पडि यॆऩ्ऱबडि। अधिकार्यन्तरत्तिल् वैपरीत्यत्तैक् काट्टुगिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना । स्वयम्प्रयोजनमाग अनुष्ठियादबोदु ऎऩ्ऱबडि। ऒट्टत्तुक्कित्यादि । ऒट्टत्तुक्कु - पन्दयत्तिऱ्कु, अदावदु - ऒरुवऩ् पूर्णमाग भोजनम् सॆय्दबिऱगु, नी इप्पॊऴुदु पत्तु सॊज्जियप्पम् साप्पिडुवायागिल् पत्तु रूबाय् कॊडुप्पेऩ् ऎऩ्ऱु मऱ्ऱॊरुवऩ् पन्दयम् वैक्क, अदऱ्काग, अप्पम् तिऩ्बार् मात्रम् - अतिभोज्यमाऩ सॊज्जियप्पत्तैयुम् पणत्तिऱ्कागक् कष्टप्पट्टु साप्पिडुवदुबोलेयागुम्। अवर्गळुक्कु अपूपभक्षणत्तिल् स्वयम्प्रयोजनत्वबुद्धियिल्लै; पन्दयत्तिल् वरुम् पणत्तिलेये दृष्टियामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

चरम-श्लोकार्थः

(English1)

(Español2)

सात्त्विक-त्यागः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्व-धर्मान् परित्यज्य’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल् प्रथम-योजनैयिल्

बुद्धि-विशेष-रूपम् आऩ
सात्त्विक-त्यागञ् जॊल्लुगिऱद्

ऎऩ्ऱु भाष्यकारर् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इब् बुद्धि-विशेषम्
स्व-तन्त्र--प्रपत्ति-निष्ठऩुक्कु प्रपत्त्य्-अनुष्ठान-कालत्तिलुम्,
पिऩ्बु स्वयं-प्रयोजनम् आय् उपायत्तोडु तुवक्क्-अऱ्ऱ उत्तर-कृत्यत्तिल् उपजीव्यम्।(4)

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

प्रपत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

द्वितीय-योजनैयिल्

अल्प-शक्तिय् आय्
विळम्बाक्षमऩ् आऩव् अऩुक्कु दुष्करम् आय्
चिर-काल-साध्यम् आऩ उपायान्तरत्तैप् पार्त्तु
शोकम् पिऱक्क,

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऩ्-उडैय शोकापनोदनार्थम् आग
सुकरम् आय् सकृत्-कर्तव्यमुम् आऩ उपायान्तरत्तै विधित्तद् आक्कि

नी उपायान्तरत्तिल् अलैय वेण्डाव्

ऎऩ्गिऱद्

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रपत्त्य्-अनुष्ठानत्तुक्कु पूर्वावस्थैयिल् उपायान्तरानन्वयम्
दैवाद् आगतम् आय्
प्रपत्त्य्-अधिकारत्तिले सॊरुगक्(=निवेशं) कडवदु।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्तरावस्थैयिल् उपायान्तरानन्वयं
शास्त्राद् आगतम् आय्
इप् प्रपत्तियिऩ्-उडैय नैरपेक्ष्यत्तिले निऱ्कक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

परित्यज्य

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱव् इदु अनुवादम् ऎऩ्बार्क्कु

अधिकारञ् जॊल्लुगिऱद्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

("परित्यज्ये"ति) विधिय् ऎऩ्बार्क्कु

प्रपत्तिय् आगिऱ उपायत्तिऩ्-उडैय नैरपेक्ष्यादिगळैच् चॊल्लुगिऱद्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्॥

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि ‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्
अधिकारम् विवक्षितम् आऩाल्
‘‘माम् एकं’’ ऎऩ्गिऱव् इडत्तिले
नैरपेक्ष्यम् अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु नैरपेक्ष्यम् विवक्षितम् आऩाल्
‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्गिऱ शोक-निषेधत्ताले
अकिञ्चनऩ् आय् निऱ्किऱ निलै तोऱ्ऱुगैयाले
अधिकारमुम् अर्थ-सिद्धम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अप्पोदु

प्रकृतोपासन-न्यायात्
तद्(→उपासना)-अङ्गानाम्(←वर्णाश्रमधर्मादि) उपस्थितौ ।
(आनुकूल्यसङ्कल्पादेर्) अन्येषाञ् चैतद्-अङ्गत्व-
त्यागोऽत्र (←"परित्यज्य") प्रतिपाद्यते ॥

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम् (सं॰प॰)56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

एकम्

(English58)

(Español59)

विश्वास-प्रस्तुतिः

एक-शब्दम्

सात्त्विक-त्यागत्ताले तऩ् (→भगवत्) पक्कलिल् पराधीन-कर्तृत्वादिगळै विवक्षित्तल्,
(प्रभु-रूप-) फलोपायैक्यत्तैच् चॊल्लुदल्,
एकमे सर्वोपाय-स्थानत्तिले निऱ्किऱ निलैयैक् काट्टुदल्

सॆय्यक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)60)

(English61)

(Español62)

(मूलम्63)

(४२तमाहोबिल-यतिः64)

आज्ञा-कैङ्कर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्तिक्क् आगव् ऒऩ्ऱुम् अनुष्ठिक्क वेण्डाम् आगिलुम्
स्वतन्त्राधिकारत्ताले किङ्-करऩ् आऩ इवऩुक्कु
स्वामियिऩ्-उडैयव् आज्ञाऽतिलङ्घनम् आगाद्

ऎऩ्ऱु समर्थित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)65)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

(४२तमाहोबिल-यतिः69)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आज्ञा-विरोधिभिस् स्वार्ह-
प्रायश्चित्त-पराङ्-मुखैः ।
स्वाधिकारोचितस् सर्वैः
प्रत्यवायो दुर्-अत्ययः ॥

(नीलमेघः (सं)70)

(English71)

(Español72)

(मूलम्73)

(४२तमाहोबिल-यतिः74)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आज्ञाऽनुपालने तत्-तत्-
प्रत्यवाय-निवारणम् ।
स्वामि-सन्तोषतः प्रीतिर्
इति लाभ-द्वयं स्थिरम् ॥

(नीलमेघः (सं)75)

(English76)

(Español77)

(मूलम्78)

(४२तमाहोबिल-यतिः79)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अनिच्छातो निवर्तेत
स्वर्गाद्यं कर्मणां फलम् ।
अ-मर्यादस्य दुर्वारः
प्रत्यवायो (अनिच्छाभिन्न-) ऽन्य-हेतुकः ॥

(नीलमेघः (सं)80)

(English81)

(Español82)

(मूलम् (सं॰प॰)83)

(४२तमाहोबिल-यतिः84)

अङ्ग-प्रपत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रपत्ति भक्ति-योगाङ्गम् आगव् अरुळिच् चॆय्ददु
प्रपत्ति स-कल--फल-साधनम् आऩ बडियै
प्रकृतम् आऩ भक्ति-योगम् आगिऱ फलत्तिले उदाहरित्त बडि।

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

(४२तमाहोबिल-यतिः89)

प्रपन्नेभ्यः सारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

द्वितीय-योजनैयिल्
दुष्-करङ्गळ् आऩ भक्ति-योग-पर्यन्तोपायङ्गळिऩ्-उडैय स्थानत्तिले निऱ्किऱ उपाय-विशेषमुम्

प्रथम-योजनैयिल्
बुद्धि-विशेष-पूर्वकम् आऩ प्रपत्त्य्-अनुष्ठानमुम्
कृतोपायऩ्-उडैय स्वयं-प्रयोजनम् आऩ कैङ्कर्यमुम्

अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)90)

(English91)

(Español92)

(मूलम्93)

(४२तमाहोबिल-यतिः94)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

किञ्च -

सुदुष्करेण शोचेद् यो
येन येनेष्ट-हेतुना(=साधनेन) ।
स स तस्याहम् एवेति
चरम-श्लोक-संग्रहः ॥

(नीलमेघः (सं)95)

(English96)

(Español97)

(मूलम् (सं॰प॰)98)

(विश्वास-टिप्पनी99)

(४२तमाहोबिल-यतिः100)

नित्य-नैमित्तिक-कर्मणां स्व-तन्त्रापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

भावाभावौ न धर्माणां
प्रपत्तेर् अङ्गम् इष्यते ।
स्व-तन्त्र-(शास्त्रादि-)शिष्ट्या शक्य-+ईहा
शेषाभावो (प्रपत्तौ) ऽधिकार-गः ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)101)

(English102)

(Español103)

(मूलम्104)

(४२तमाहोबिल-यतिः105)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

क्रत्व्-अन्-अङ्गतया ये तु
तदानीम् अननुष्ठिताः ।
स्व-काले स्व-विधेर् एव
कार्यास् ते तद्वद् अत्र नः ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)106)

(English107)

(Español108)

(मूलम् (सं॰प॰)109)

(४२तमाहोबिल-यतिः110)

Otherwise their conduct would resemble that of men
who eat cakes for winning a wager.
(They cannot derive any true pleasure therefrom).

(The man that eats food when hungry enjoys it,
because he does so with no other object than satisfying his hunger.
The man who eats cakes for winding a wager,
cannot find any relish in doing so.)↩︎

De lo contrario, su conducta se parecería a la de los hombres
quienes comen pasteles por ganar una apuesta.
(No pueden obtener ningún verdadero placer de esto).

(El hombre que come comida cuando hambrienta lo disfruta,
Porque no lo hace sin otro objeto que satisfacer su hambre.
El hombre que come pasteles por enrollar una apuesta,
No puedo encontrar ningún gusto al hacerlo).↩︎

“सर्व-धर्मान् परित्यज्य”

इत्य्-अत्र प्रथम-योजनायाम्,

बुद्धि-विशेष-रूपः सात्त्विक-त्यागः प्रतिपाद्यते

इति भाष्य-कारोऽनुजग्राह ।↩︎

While commenting on the words (in the Carama Śloka ) “Having given up all dharmas",
the author of Śrī Bhāṣya interpreted them at first to mean that
the giving up of dharmas means the giving up of the thought that,
in his action, the man himself is the doer seeking a certain gain for himself by that means.
This is renunciation of action due to sattvam
(and not the giving up of the dharma itself viz., nitya and naimittika).↩︎

Mientras comenta sobre las palabras (en el carama Śloka) "habiendo renunciado a todos los dharmas",
El autor de Śrī Bhāṣya los interpretó al principio para significar que
renunciar a los dharmas significa renunciar al pensamiento de que,
En su acción, el hombre mismo es el hacedor que busca una cierta ganancia para sí mismo por ese medio.
Esto es renuncia a la acción debido a sattvam
(y no se rinde del Dharma en sí, a saber, Nitya y Naimittika).↩︎

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् प्रथमयोजनैयिल् बुद्धिविशेषरूपमाऩ सात्त्विकत्यागञ् जॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु भाष्यकारररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

इप्पडि त्रिविधमाऩ त्यागम् गीतैयिल् सॊल्लप्पट्टिरुन्दालुम् अदु भक्तमात्रविषयमऩ्ऱो वॆऩ्ऩ? गीताभाष्यत्तिल् प्रथमयोजनैयिल् बुद्धिविशेषरूपमाऩ सात्त्विकत्यागम् भक्तमात्रविषयमागच् चॊल्लप्पट्टिरुन्दालुम् प्रपन्नऩुक्कुम् सिलविडत्तिल् अदु उपजीव्यमॆऩ्गिऱार् सर्वधर्मान्परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिलित्यादिना ।↩︎

अयं बुद्धि-विशेषः
स्व-तन्त्र-प्रपत्ति-निष्ठस्य प्रपत्य्-अनुष्ठानकाले,
पश्चात् स्वयं-प्रयोजने उपायासंबद्धे उत्तर-कृत्ये ऽप्य् उपजीव्यः ।(5)↩︎

This form of thought should be borne in mind
by the man who has adopted prapatti as a direct and independent upāya,
at the time of the performance of prapatti
and also in his further actions (after prapatti),
which are ends in themselves
and have no relation of any kind to an upāya.↩︎

Esta forma de pensamiento debe tener en cuenta
por el hombre que ha adoptado a Prapatti como un upāya directo e independiente,
En el momento del rendimiento de Prapatti
y también en sus otras acciones (después de Prapatti), que son objetivos en sí mismos
y no tienen relación de ningún tipo con un upāya.↩︎

इब् बुद्धिविशेषम् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुक्कु प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिलुम् पिऩ्बु स्वयंप्रयोजनमायुपायत्तोडु तुवक्कऱ्ऱ उत्तरकृत्यत्तिलुपजीव्यम्।↩︎

प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिलुमिति ।

‘‘स्वामी स्वशेषं स्ववशं
स्वभरत्वेन निर्भरम् ।
स्व-दत्त--स्व-धिया स्वार्थं
स्वस्मिन् न्यस्यति मां स्वयम्॥’’

ऎऩ्गिऱव् अध्यवसायम् वेण्डुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

द्वितीय-योजनायाम्

अल्प-शक्तेर् विलम्बाक्षमस्य दुष्-कर--चिर-काल-साध्योपायान्तर-दर्शनेन शोके जाते

↩︎

In the second interpretation given of those words (by the author of of the Bhāṣya),

they mean that
when the man of poor ability who cannot brook any delay in the attainment of mukti
falls into grief or despair
at the thought of all the dharmas or rites prescribed in the śāstras and his inability to perform them,

↩︎

En la segunda interpretación dada de esas palabras (por el autor de los bhāṣya),

significan que
Cuando el hombre de pobre capacidad que no puede tolerar cualquier retraso en el logro de Mukti
cae en dolor o desesperación
al pensar en todos los dharmas o ritos prescritos en los Śāstras y su incapacidad para realizarlos,

↩︎

द्वितीययोजनैयिल् अल्पशक्तियाय् विळम्बाक्षमऩाऩवऩुक्कु दुष्करमाय् चिरकालसाध्यमाऩ उपायान्तरत्तैप् पार्त्तुशोकम् पिऱक्क,↩︎

प्रसङ्गात् द्वितीययोजनैयैयुम् काट्टुगिऱार् द्वितीययोजनैयिलित्यादिना । उपायान्तरत्तैप् पार्त्तु शोकम् पिऱक्क इति ।

‘‘मन्मना भव मद्भक्तो
मद्याजी मां नमस्कुरु॥’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩ दुष्कर-चिर-काल-साध्यम् आऩ भक्तियोगत्तै पर्यालोचित्तु,
अदावदु भक्तियोगोत्पत्तिक्कु विरेधिकळाऩ पापङ्गळनन्तङ्गळाच्चुदे;
अवैगळै प्रायश्चित्तङ्गळाले पोक्क् अडित्तुक् कॊळ्ळुवोम् ऎऩ्ऱाल्
अवैगळ् कृच्छ्रचान्द्रायणकूश्माण्डादिरूपेण अनन्तङ्गळाय् चिरकालसाध्यङ्गळाच्चुदे ऎऩ्ऱु पर्यालोचित्तु शोकम् पिऱक्क ऎऩ्ऱबडि।↩︎

तच्-छोकापनोदनार्थं "सुकरं सकृत्-कर्तव्यम् उपायान्तरं विधीयत" इति कृत्वा

त्वयोपायान्तरेषु न परिभ्रमितव्यम्

इति प्रतिपाद्यत

इत्य् अनुजग्राह ।↩︎

the Lord, in order to dispel his despair,
ordained another means
which is easy of performance
and has to be adopted only once
and said:

"You need not go about seeking other upāyas"

↩︎

El Señor, para disipar su desesperación,
ordenado otro medio
que es fácil de rendimiento
y tiene que ser adoptado solo una vez
y dijo:

"No necesitas buscar otros upāyas"

↩︎

अवऩुडैय शोकापनोदनार्थमाग सुकरमाय् सकृत्कर्तव्यमुमाऩ उपायान्तरत्तै विधित्तदाक्कि नी उपायान्तरत्तिललैयवेण्डा वॆऩ्गिऱतॆऩ्ऱरुळिच् चॆय्दार्।↩︎

अवऩुडैय शोकापनोदनार्थमाग - उपायविरोधिपापनिवर्तकप्रायश्चित्तत्तिऩ् बाहुळ्यचिरकालसाध्यत्वप्रयुक्तमाऩ अर्जुनऩुडैय शोकम् पोगुगैक्काग, सुकरमाय् सकृत्कर्तव्यमुमाऩ उपायान्तरत्तै विधित्तदाक्कि - तत्तत्प्रायश्चित्तस्थानत्तिले भगवाऩै निवेशिक्कैयागिऱ अङ्गप्रपत्तियै सर्वधर्मान् ऎऩ्गिऱ पूर्वार्धत्तिल् विधित्तदागच् चॆय्दु, नी उपायान्तरत्तिललैयवेण्डावॆऩ्गिऱत् ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्दारिति । नी, चिरकालसाध्यमाय् विघ्नबहुळमाऩ प्रायश्चित्तरूपोपायान्तरङ्गळिले कष्टप्पडवेण्डामॆऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्दारॆऩ्ऱबडि।↩︎

अस्य प्रपत्त्य्-अनुष्ठानस्य पूर्वावस्थायाम् उपायान्तरानन्वयो दैवाद् आगतो
(ऽस्याः प्रपत्तेर् अधिकारे निविशते।)↩︎

The prapanna should note that
in order that one may be competent for prapatti,
the absence of adoption of any other upāya before its performance is a requisite
which has been present of its own accord by the grace of God.↩︎

La Prapanna debe tener en cuenta que
Para que uno pueda ser competente para Prapatti,
La ausencia de adopción de cualquier otro upāya
antes de su desempeño es un requisito
que ha estado presente por su propia cuenta
por la gracia de Dios.↩︎

इप् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तुक्कु पूर्वावस्थैयिलुपायान्तरानन्वयम् दैवादागतमाय् प्रपत्त्यधिकारत्तिले सॊरुगक्कडवदु।↩︎

अशक्तऩाऩ इवऩुक्कु प्रायश्चित्तरूपोपायान्तरानन्वयम् प्रपत्तिक्कु मुऩ्बुम् पिऩ्बुम् वेण्डुमॆऩ्गिऱार् इप् प्रपत्त्यनुष्ठानत्तुक्कु इत्यादिना । मुऩ्बु वरुम् उपायान्तरान्वयत्तिऱ्कु हेतुवैयुम् प्रयोजनत्तैयुमरुळिच्चॆय्गिऱार् दैवादागतमाय् प्रपत्त्यधिकारत्तिले सॊरुगक्कडवदु इति ।↩︎

(उत्तरावस्थायाम् उपायान्तरानन्वयः
शास्त्राद् आगतः सन्,)
अस्याः प्रपत्तेर् नैरपेक्ष्ये निविशते।↩︎

In regard to actions after the performance of prapatti,
this giving up of the adoption of other upāyas
is insisted on in the śāstra itself
and this shows how prapatti does not require any aid (after it is once done).↩︎

Con respecto a las acciones después del rendimiento de Prapatti,
Este renuncia a la adopción de otros upāyas
está insistido en el Śāstra en sí mismo
Y esto muestra cómo Prapatti no requiere ninguna ayuda (después de que alguna vez esté hecha).↩︎

उत्तरावस्थैयिलुपायान्तरानन्वयम् शास्त्रादागतमायिप् प्रपत्तियिऩुडैय नैरपेक्ष्यत्तिले निऱ्कक्कडवदु।↩︎

पिऩ्बुवरुम् तदनन्वयत्तिऱ्कु हेतुवैयुम् प्रयोजनत्तैयुम् काट्टुगिऱार् शास्त्रादागतमायिप् प्रपत्तियिऩुडैय नैरपेक्ष्यत्तिले निऱ्कक् कडवदु इति । ‘‘मामेकं’’ ऎऩ्गिऱ शास्त्रत्ताले अवगतमाय्क्कॊण्डु प्रपत्तियिऩुडैय निरपेक्षतायां हेतुवामॆऩ्ऱबडि।↩︎

परित्यज्येत्य् अयम् अनुवाद

इति वदताम्

'अधिकार उच्यते'

इत्य्-अत्र तात्पर्यम् ।↩︎

If the word parityajya (having given up) merely states what has, on account of inability, already occurred
(and not what is enjoined),
the meaning (of the first part of the carama śloka) would be that
this - having given up - is a qualification for prapatti.↩︎

Si la palabra parityajya (habiendo renunciado) simplemente establece lo que, debido a la incapacidad, ya ocurrió
(y no lo que se ordena),
El significado (de la primera parte del carama śloka) sería que
Esto, habiendo renunciado, es una calificación para Prapatti.↩︎

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविदु अनुवादमॆऩ्बार्क्कु अधिकारञ्जॊल्लुगिऱ तॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

इन्द अधिकारमुम्, नैरपेक्ष्यमुम् परित्यज्य ऎऩ्गिऱ ल्यबन्तत्तिऩुडैय योजनाभेदत्ताले सिद्धमॆऩ्गिऱार् परित्यज्येत्यादिना । अनुवादमॆऩ्बार्क्कु - वर्तमानः ऎऩ्गिऱ पदत्तै अध्याहरित्तु परित्यज्य वर्तमानः ऎऩ्ऱन्वयित्ताल्, परित्यज्य ऎऩ्बदु अनुवादमामॆऩ्ऱु सॊल्लुवार्क्कु, अधिकारम् सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यमिति । सर्वधर्मपरित्यागस्वरूपमाऩ आकिञ्चन्यरूपाधिकारम् सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यमॆऩ्ऱबडि।↩︎

विधिर् इति वदतां

प्रपत्ति-रूपोपायस्य नैरपेक्ष्यादीनि प्रतिपाद्यन्त

इत्य्-अत्र तात्पर्यम् ।↩︎

If, on the other hand, the words (having given up) state what is ordained or enjoined to be done,
then the meaning would be that
prapatti does not require anything else to be performed.↩︎

Si, por otro lado, las palabras (que habían renunciado) indican lo que se ordena que se haga,
entonces el significado sería que
Prapatti no requiere que se realice nada más.↩︎

विधियॆऩ्बार्क्कु प्रपत्तियागिऱ उपायत्तिऩुडैयनैरपेक्ष्यादिगळैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यम्॥↩︎

विधियॆऩ्बार्क्कित्यादि । परित्यागविशिष्टशरणवरणत्तिले विधियागैयाल् विशेषणांशत्तिलुम् विधियॆऩ्ऱु सॊल्लुवार्क्कु, प्रपत्तियागिऱ उपायत्तिऩुडैय नैरपेक्ष्यादिगळैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यमिति । इरण्डु प्रकारत्तालुम् स्वरूपत्यागविधिप्रसङ्गमिल्लै यॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इत्थं परित्यज्येत्य्-अत्राधिकारस्य विवक्षितत्वे
"माम् एकम्" इत्यत्र नैरपेक्ष्यम् अनुसन्धेयम् ।↩︎

Thus, if parityajya (having given up) merely states what has already taken place or what has already occurred,
the words "mām ekam" will have to be thought of as meaning that
nothing else (than Bhagavān) is required for the attainment of the desired end.↩︎

Por lo tanto, si Parityajya (habiendo renunciado) simplemente establece lo que ya ha ocurrido, Las palabras "mām ekam" deberán considerarse como un significado de que
No se requiere nada más (que Bhagavān) para el logro del fin deseado.↩︎

इप्पडि ‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिलधिकारम् विवक्षितमाऩाल् ‘‘मामेकं’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिले नैरपेक्ष्यम् अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।↩︎

इप्पडि अधिकारमुम् नैरपेक्ष्यमुम् सॊल्ल वेण्डुगैयाल् परित्यज्य ऎऩ्बदिल् अन्यतरम् सिद्धमागुम्बोदु मऱ्ऱॊऩ्ऱु सिद्धिक्कुमिडत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि ‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱ विडत्तिलित्यादिना ।↩︎

परित्यज्येत्य्-अत्र नैरपेक्ष्यस्य विवक्षितत्वे
"मा शुचः" इति शोक-निषेधेन
+अकिञ्चन-तथाऽवस्थितेः प्रतीत्या
अधिकारोऽर्थ-सिद्धो भवति ॥↩︎

If, on the other hand parityajya means that prapatti requires nothing else for yielding its fruit,
the words, "mã suchah" (do not grieve), show, by the force of logic or meaning,
that the grief or despair which is a mark of being destitute of other means is what is required for competency for praputti (adhikāra;)

( To the man or adhikārī who grieves at his inability to adopt the dharmas or aṅgas enjoined for bhakti yoga,
the Carama Śloka says,

“Perform prapatti to me and you need not adopt any other dharma".

)↩︎

Si, por otro lado, Parityajya significa que Prapatti no requiere nada más para producir su fruto,
Las palabras, "Má Suchah" (no lloren), muestre, por la fuerza de la lógica o el significado,
Que el dolor o la desesperación que es una marca de ser indigente de otros medios
es lo que se requiere para la competencia para Praputti (adhikāra;)

( Al hombre o adhikārī que se aflige por su incapacidad para adoptar los dharmas o aṅgas orientados a Bhakti Yoga,
el carama Śloka dice:

"Realiza Prapatti para mí
y no necesitas adoptar ningún otro dharma".

)↩︎

‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु नैरपेक्ष्यम् विवक्षितमाऩाल् ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्गिऱ शोकनिषेधत्ताले अकिञ्चनऩाय् निऱ्किऱ निलै तोऱ्ऱुगैयाले अधिकारमुमर्थसिद्धमागक्कडवदु।↩︎

इप्पडि परित्यज्य ऎऩ्बदिल् अधिकारम् विवक्षितमागुम्बोदु एकशब्दत्ताले नैरपेक्ष्यम् सिद्धित्तालुम्
परित्यज्य ऎऩ्बदिल् नैरपेक्ष्यम् विवक्षितमाम्बोदु अधिकारम् सिद्धिक्कुम्बडि यॆङ्ङऩे यॆऩ्ऩ? अधिकारम् सिद्धिक्कुम् वऴियैक् काट्टुगिऱार् ‘‘परित्यज्य’’ ऎऩ्ऱु नैरपेक्ष्यम् विवक्षितमाऩालिति ।↩︎

तदा---

प्रकृतोपासन-न्यायात्
तद्-अङ्गानाम् उपस्थितौ ।
अन्येषाञ् चैतद्-अङ्गत्व-
त्यागोऽत्र प्रतिपाद्यते ॥↩︎

If prapatti stands in the place of bhakti or upāsana as one of the Brahma Vidyās,
then the question arises
whether the aṅgas of bhakti might be considered as the aṅgas of prapatti as well.
But, in prapatti, they are not required as aṅgas.
This is indicated by the word parityajya mām and ekam.↩︎

Si Prapatti se encuentra en el lugar de Bhakti o Upāsana como uno de los Brahma Vidyās,
Entonces surge la pregunta
Si las AṅGas de Bhakti también podrían considerarse como las AṅGas de Prapatti.
Pero, en Prapatti, no se requieren como AṅGas. Esto se indica por la palabra parityajya.↩︎

अप्पोदु
प्रकृतोपासनन्यायात्तदङ्गानामुपस्थितौ । अन्येषाञ्चैतदङ्गत्वत्यागोऽत्र प्रतिपाद्यते ॥↩︎

नैरपेक्ष्यप्रतिपादनत्तिऱ्कुप् फलत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पोदु इत्यादियाल्। प्रकृतेति । प्रकृतोपासनन्यायात् – गीतैयिल् प्रस्तुतमाय् उपदेशिक्कप्पट्टुवरुगिऱ भक्तियोगत्तिऩुडैय न्यायत्ताले, तदङ्गानां – भक्त्यङ्गङ्गळाऩ वर्णाश्रमधर्मादिगळुक्कु, उपस्थितौ – न्यासविद्यैयिलुम् अङ्गत्वेन प्राप्तियुण्डागुम्बॊऴुदु, अन्येषाञ्च – आनुकूल्यसङ्कल्पाद्यतिरिक्तङ्गळाऩ वर्णाश्रमधर्मादिगळुक्कॆल्लाम्, एतदङ्गत्वत्यागः – प्रपत्त्यङ्गत्वत्यागमाऩदु, अत्र – परित्यज्य ऎऩ्बदिल्, प्रतिपाद्यते – विधिक्कप्पडुगिऱदु ऎऩ्गै।↩︎

If prapatti stands in the place of bhakti or upāsana as one of the Brahma Vidyās,
then the question arises
whether the aṅgas of bhakti might be considered as the aṅgas of prapatti as well.
But, in prapatti, they are not required as aṅgas.
This is indicated by the word parityajya mām and ekam.↩︎

Si Prapatti se encuentra en el lugar de Bhakti o Upāsana como uno de los Brahma Vidyās,
Entonces surge la pregunta
Si las AṅGas de Bhakti también podrían considerarse como las AṅGas de Prapatti.
Pero, en Prapatti, no se requieren como AṅGas. Esto se indica por la palabra parityajya.↩︎

[[२४५]]

एक-शब्दः

सात्त्विक-त्यागेन स्वस्मिन् पराधीन-कर्तृत्वादीनां विवक्षणं
(प्रभु-रूप-)फलोपायैक्य-प्रतिपादनम्
एकस्यैव सर्वोपाय-स्थाने ऽवस्थितेः प्रदर्शनं
च करोति ।↩︎

the word ekam is intended to show that
in the mental or sāttvika renunciation of action by sattvam,
it should be borne in mind
that the jīva's doership is all dependent on the Lord and other such things,
that in prapatti, the means (upāya) and the end are one and the same (viz., the Lord)

and that prapatti stands in the place of all (other) upāyas.↩︎

La palabra ekam pretende mostrar que
en la renuncia de acción mental o sāttvika por sattvam,
Debe ser soportado en mente
que el don de Jīva depende del Señor y de otras cosas similares,
que en Prapatti, los medios (upāya) y el fin son los mismos (a saber, el Señor)

y ese Prapatti se encuentra en el lugar de todos (otros) upāyas.↩︎

एकशब्दम् सात्त्विकत्यागत्ताले तऩ् पक्कलिल् पराधीनकर्तृत्वादिगळै विवक्षित्तल्, फलोपायैक्यत्तैच् चॊल्लुदल्, एकमे सर्वोपायस्थानत्तिलेनिऱ्किऱ निलैयैक्काट्टुदल् सॆय्यक्कडवदु।↩︎

इप्पडि परित्यज्य ऎऩ्बदिल् नैरपेक्ष्यम् विवक्षितमागिल् एकशब्दत्तिऱ्कु कार्यमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् एकशब्दम् सात्त्विकत्यागत्ताले इत्यादिना । ऎऩ्ऩै शरणमाग अदावदु मोक्षापायमाग अडैयॆऩ्ऱु भगवाऩ् सॊल्ल, शरणागतियैत् ताऩ् अनुष्ठिक्कैयाले तऩक्कुम् मोक्षोपायत्वम् उण्डो वॆऩ्ऱु शङ्गै वर सात्त्विकत्यागत्तिल् सॊल्लुगिऱबडि शरणागतिकर्तृत्वमुम् उऩक्कु पराधीनमागैयाल् मामेकं शरणं व्रज (ऎऩ्ऩै ऒरुवऩैये मोक्षोपायमागप् पऱ्ऱु) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱाल् एकशब्दत्ताले जीवऩिडत्तिल् पराधीनकर्तृत्वत्तै विवक्षिक्कलामॆऩ्ऱु करुत्तु।

फलोपायैक्यत्तैच् चॊल्लुदल् - फलमुमुपायमुमॊऩ्ऱॆऩ्ऱुसॊल्लुदल्, एकमे इत्यादि । सर्वोपायङ्गळैयुम् विट्टाल् तत्तत्फलम् सिद्धिक्कवेण्डुमे ऎऩ्ऱु शङ्गै वर, सर्वधर्मस्थानत्तिल् ऎऩ्ऩै यॊरुवऩैये शरणमाग अडैयॆऩ्ऱाल् सर्वोपायस्थानत्तिलुम् भगवाऩ् ऒरुवऩे निऱ्पदाग एकशब्दम् काट्टुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रपत्त्य-र्थं कस्याप्य् अननुष्ठेयत्वे ऽपि
स्वतन्त्राधिकारेण किङ्करस्यास्य स्वाम्य्-आज्ञातिलङ्घनं
न युक्तम्

इति समर्थयाम् आसुः ॥↩︎

Our acharyās like (Appullar) have argued thus:

Since nitya and naimittika karma are enjoined on a man (irrespective of all fruit or gain that might arise from it)
simply by virtue of his being a servant of the Lord,
they should not be given up,
lest he should be violating the command of the Master,
(although they may not be required as aṅgas for prapatti).↩︎

Nuestros Acharyās como (Appullar) han argumentado así:

Dado que Nitya y Naimittika Karma están ordenados a un hombre (independientemente de todas las frutas o ganancias que puedan surgir de él)
simplemente en virtud de ser un siervo del Señor,
No deben ser abandonados,
para que no vaya a violar el mandato del maestro,
(Aunque es posible que no sean necesarios como AṅGA para Prapatti).↩︎

प्रपत्तिक्काग वॊऩ्ऱुमनुष्ठिक्क वेण्डामागिलुम् स्वतन्त्राधिकारत्ताले किङ्करऩाऩ इवऩुक्कु स्वामियिऩुडैय वाज्ञातिलङ्घनमागादॆऩ्ऱु समर्थित्तार्गळ्।↩︎

इन्द नैरपेक्ष्यविधिपक्षत्तिल् प्रपत्त्यर्थमाग ऒरु कर्मावुम् सॆय्यवेण्डिय तिल्लैयाऩालुम्,

‘‘विहितत्वाच् चाश्रम-कर्मापि’’

ऎऩ्ऱु सूत्रकारादिगळाले समर्थितङ्गळाऩ स्वतन्त्राज्ञासिद्धकर्मङ्गळै स्वरूपतस्त्यागम् पण्णाल् प्रत्यवायमुण्डॆऩ्गिऱार् प्रपत्तिक्काग इत्यादिना ।↩︎

आज्ञा-विरोधिभिस् स्वार्ह-
प्रायश्चित्त-पराङ्-मुखैः ।
स्वाधिकारोचितस् सर्वैः
प्रत्यवायो दुर्-अत्ययः ॥↩︎

Those who have violated the commands (of the Lord) and have not performed the expiatory ceremonies ( prāyaścitta ) enjoined for these violations according to their competence - they must suffer the consequences of the violation.↩︎

Aquellos que han violado los mandamientos (del Señor)
y no han realizado las ceremonias expiatorias (prāyaścitta) ordenadas por estas violaciones
de acuerdo con su competencia:
deben sufrir las consecuencias de la violación.↩︎

आज्ञाविरोधिभिस्स्वार्ह प्रायश्चित्तपराङ्मुखैः । स्वाधिकारोचितस्सर्वैः प्रत्यवायो दुरत्ययः ॥↩︎

उक्तमाऩ अर्थत्तै कारिकैयाले सङ्ग्रहिक्किऱार् आज्ञाविरोधिभिरित्यादिना । आज्ञाविरोधिभिः – आज्ञैयै यतिक्रमिक्कैयाले आज्ञाविरोधिकळाय्, अप्पडियिरुन्दु स्वार्ह प्रायश्चित्तपराङ्मुखैः – तऩ्ऩधिकारानुगुणमाऩ प्रायश्चित्तङ्गळैप् पण्ण ऎण्णमिल्लादवर्गळुमाऩ सर्वर्गळालुम्, स्वाधिकारोचितः प्रत्यवायः – प्रपन्नऩाऩ तऩ् अधिकारत्तुक्कु उचितमाऩ खञ्जत्वकाणत्वादिगळाऩ क्लेशानुभवहेतुवाऩदु, दुरत्ययः – अतिलङ्घनम् पण्ण शक्यमागादॆऩ्गै।↩︎

आज्ञाऽनुपालने तत्-तत्-
प्रत्यवाय-निवारणम् ।
स्वामि-सन्तोषतः प्रीतिर्
इति लाभ-द्वयं स्थिरम् ॥↩︎

By acting in accordance with the commands,
one avoids the evil consequences (due to violation)
and enjoys (also) the pleasure arising from the delight of the Lord.
Thus two gains are certain.↩︎

Actuando de acuerdo con los comandos,
uno evita las consecuencias malvadas (debido a la violación)
y disfruta (también) el placer que surge del deleite del Señor.
Por lo tanto, dos ganancias son ciertas.↩︎

आज्ञानुपालने तत्तत्प्रत्यवायनिवारणम् । स्वामिसन्तोषतः प्रीतिरिति लाभद्वयं स्थिरम् ॥↩︎

आज्ञानुपालनम् सॆय्दाल् इरण्डु लाभमुण्डॆऩ्गिऱार् आज्ञानुपालन इत्यादिना । तत्तत्प्रत्यवायनिवारणं – तत्तदकरणे यः प्रत्यवायः, तन्निवारणमित्यर्थः । स्वामिसन्तोषतः प्रीतिः – स्वामिसन्तोषत्तालुण्डाऩ तऩ् सन्तोषम्। आज्ञानुपालनत्तिल् लाभद्वयमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदाल् अनुज्ञापालनत्तिल् स्वामिसन्तोषतः प्रीति यॊऩ्ऱे फलमॆऩ्बदु ज्ञापितमागिऱदु।↩︎

अनिच्छातो निवर्तेत
स्वर्गाद्यं कर्मणां फलम् ।
अ-मर्यादस्य दुर्वारः
प्रत्यवायो (अनिच्छाभिन्न-) ऽन्य-हेतुकः ॥↩︎

Such things as svarga that are declared to be the fruit of certain (good) karmas
will not arise (as the prapanna performs them without desiring any fruit.)
But if the man performs forbidden actions,
the evil consequences will necessarily follow (though not desired by him),
owing to another cause (viz. doing the forbidden thing).↩︎

Cosas como Svarga que se declaran el fruto de ciertos (buenos) karmas
no surgirá (como la Prapanna los realiza sin desear ningún fruto).
Pero si el hombre realiza acciones prohibidas,
Las consecuencias malvadas se seguirán necesariamente (aunque no lo deseen),
debido a otra causa (a saber - Haciendo lo prohibido).↩︎

अनिच्छातो निवर्तेत स्वर्गाद्यं कर्मणां फलम् । अमर्यादस्य दुर्वारः प्रत्यवायोऽन्यहेतुकः ॥↩︎

इप्पडि कर्मङ्गळनुष्ठेयङ्गळाऩाल् प्रपन्नऩुक्कुम् तत्तत्कर्मफलङ्गळ् वारादो? अदु इच्छिक्काविडिल् वारादु, फलेच्छाया अधिकारत्वात् ऎऩ्ऩिल्; अप्पोदु फलेच्छैयऩ्ऱिक्के पापत्तैयुम् सॆय्यलामे ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अनिच्छात इत्यादिना । कर्मणां – कर्मङ्गळुडैय, स्वर्गाद्यं फलं – स्वर्गम् मुदलाऩ फलम्, अनिच्छातः – तत्तत्कर्मानुष्ठानसङ्कल्पकालत्तिल् इच्चैयिल्लाविडिल्, निवर्तेत - वारादॆऩ्ऱबडि। अदावदु विनियोगपृथक्त्वन्यायत्ताले ऒरु कर्मत्तिऱ्कु नानाफलत्तिल् विनियोगमुण्डु। आगैयाल् ऎन्द फलत्तै उद्देशित्तु कर्मानुष्ठानम् सॆय्यप्पडुगिऱदो अदऩाल् अन्द फलमे वरुम्; मऱ्ऱदु वारादु। प्रकृतत्तिल् प्रपन्नऩ् पण्णुगिऱ कर्ममाऩदु भगवत्प्रीतिरूपफलत्तै उद्देशित्ते सॆय्यप्पडुगिऱबडियाल् प्रपन्नऩुक्कु अन्द फलमे सिद्धिक्कुम्; स्वर्गादिफलोद्देशन कर्मङ्गळ् सॆय्यप्पडामैयाल् अदु सिद्धिक्कादॆऩ्ऱबडि। इप्पडि पापत्तिलुमागादो वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् अमर्यादस्येति । अमर्यादस्य – पापत्तै अनुष्ठिप्पवऩुक्कु अन्यहेतुकः– पापत्तै हेतुवागवुडैय, प्रत्यवायः – नरकादिप्राप्तिरूपः, दुर्वारः – प्रायश्चित्तम् पण्णाविडिल् तडुक्कमुडियाददु। पुण्यकर्मङ्गळाल् फलम् वरवेण्डुमाऩाल् तदुनष्ठानत्तिल् फलेच्छैये अधिकारमाम्। पापकर्मङ्गळुडैय फलेच्छै ऒरुवऩुक्कुमुण्डागादागैयाल् तदनुष्ठानत्तिलदु अधिकारमागादागैयाल् अन्द इच्चैयिऩ् अभावत्ताल् नरकाद्यभावरूपफलम् सिद्धिक्कादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अस्याः प्रपत्तेर् भक्ति-योगाङ्गतया व्याख्यानं
प्रपत्तेः स-कल--फल-साधनत्वस्य प्रकृत-भक्ति-योग-रूप-फले उदाहरणम् ।↩︎

When prapatti was treated (by the Bhāṣyakāra) as an aṅga of bhakti yoga,
it was only to illustrate how it wins bhakti yoga as a fruit,
since it is capable of securing all fruits.↩︎

Cuando Prapatti fue tratado (por el Bhāṣyakāra) como un aṅga de bhakti yoga,
Fue solo para ilustrar cómo gana el yoga bhakti como fruta,
ya que es capaz de asegurar todas las frutas.↩︎

इप् प्रपत्ति भक्तियोगाङ्गमाग वरुळिच्चॆय्ददु प्रपत्ति सकलफलसाधनमाऩबडियै प्रकृतमाऩ भक्तियोगमागिऱ फलत्तिले उदाहरित्तबडि।↩︎

ननु स्वतन्त्रप्रपत्तियॆऩ्बदॊऩ्ऱुण्डॆऩ्ऱु भाष्यकाराभिमतमाऩाल् गीताभाष्यत्तिल् द्वितीययोजनैयिल् अङ्गप्रपत्तिमात्रत्तैये यरुळिच्चॆय्ददिऱ्कु भावमॆऩ्ऩ ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप् प्रपत्तियै इत्यादिना । भक्तियोगमागिऱ फलत्तिले उदाहरित्तबडि इति । इदऩाल् स्वतन्त्रप्रपत्तियुमुपलक्षितमॆऩ्ऱु सूचितमागिऱदु। प्रपत्तिक्कु भक्त्यङ्गत्वम् सॊल्लुम्बोदु द्वितीययोजनैयिल् उपायविरोधिपापनिवर्तकमाऩ प्रायश्चित्त रूपोपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्किऱ निलै सॊल्लप्पट्टदु; अदु उदाहरणमात्रमागैयाले प्राप्तिविरोधिपापनिवर्तकभक्त्याद्युपायान्तरस्थानत्तिले निऱ्किऱ निलैयुम् विवक्षितमॆऩ्ऱु करुत्तु।

अप्पडिये प्रतमयोजनैयिल् भक्त्यङ्गमाऩ कर्मङ्गळिऩ् सात्त्विकत्यागत्तै यरुळिच् चॆय्दार्। अदु स्वतन्त्रप्रपत्तियिलुम् स्वतन्त्रप्रपत्तिनिष्ठऩुडैय उत्तरकृत्यङ्गळिलुम् विवक्षितमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अत्र द्वितीय योजनायां
दुष्कर-भक्ति-योग-पर्यन्तोपाय-स्थाने अवस्थित उपायविशेषः,

प्रथम-योजनायां
बुद्धि-विशेष-पूर्वकं प्रपत्त्यनुठानं,
कृतोपायस्य स्वयं-प्रयोजनं कैङ्कर्यं

चानुसन्धेयम् ।↩︎

In this context, we should bear in mind that, on the lines of the Bhāṣyakara's second interpretation (of the carama śloka ),
prapatti stands in the place of all upāyas including bhakti yoga,
which are difficult of performance.

In accordance with his first interpretation,
(that every dharma should be done with the thought
that it is performed not by oneself
but by the Lord and for His own ends - sāttvika parityāga
and not out of any desire for one's own gain),
the meaning should be considered as enjoining
the performance of prapatti with that thought
and the service rendered by the prapanna as an end in itself.↩︎

En este contexto, debemos tener en cuenta que, en las líneas de la segunda interpretación de Bhāṣyakara (del Carama Śloka),
Prapatti se encuentra en el lugar de todos los upāyas, incluido el yoga bhakti,
que son difíciles de rendimiento.

De acuerdo con su primera interpretación,
(que cada dharma debe hacerse con el pensamiento
que no se realiza por uno mismo
Pero por el Señor y por sus propios fines - Sāttvika Parityāga
y no por ningún deseo por la propia ganancia),
El significado debe considerarse como un destacado
el rendimiento de Prapatti con ese pensamiento
y el servicio prapanna como un fin en sí mismo.↩︎

इङ्गु द्वितीययोजनैयिल् दुष्करङ्गळाऩ भक्तियोगपर्यन्तोपायङ्गळिऩुडैय स्थानत्तिले निऱ्किऱ उपायविशेषमुम् प्रथमयोजनैयिल् बुद्धिविशेषपूर्वकमाऩ प्रपत्त्यनुष्ठानमुम् कृतोपायऩुडैय स्वयंप्रयोजनमाऩ कैङ्कर्यमुमनुसन्धेयम्।↩︎

उपलक्ष्याकारङ्गळैक् काट्टुगिऱार् इङ्गु द्वितीययोजनैयिल् दुष्करङ्गळाऩ इत्यादियाल्।↩︎

किञ्च -

सुदुष्करेण शोचेद् यो
येन येनेष्ट-हेतुना(=साधनेन) ।
स स तस्याहम् एवेति
चरम-श्लोक-संग्रहः ॥↩︎

If a man is in despair
because of his inability to adopt such means or upāyas as will yield the respective fruits desired by him,
then, I myself (single as I am) will stand for him as the respective means or upāya
to enable him to secure that fruit.↩︎

Si un hombre está desesperado
Debido a su incapacidad para adoptar los medios o upāyas que generará los respectivos frutos deseados por él,
Entonces, yo mismo (soltero como yo) lo defenderé como el medio respectivo o upāya
para permitirle asegurar esa fruta.↩︎

सुदुष्करेण शोचेद्यो येनयेनेष्टहेतुना ।
स स तस्याहमेवेति चरमश्लोकसंग्रहः ॥↩︎

अस्य प्रेरणा शाकुन्तले -

येन येन वियुज्यन्ते
प्रजाः स्निग्धेन बन्धुना ।
स स पापाद् ऋते तासां
दुष्यन्त इति घुष्यताम् ॥२३॥

↩︎

इप्पडिये चरमश्लोकत्तिल् द्वितीयोजनैयिल् विवक्षितमाऩ सारार्थत्तै सङ्ग्रहिक्किऱार् किञ्चेत्यादिना । यः – यादॊरुवऩ्, सुदुष्करेण- पण्णमुडियाददाऩ येन येन - ऎन्दॆन्द, इष्ट हेतुना – फलसाधनत्ताले, शोचेत् – शोकिक्किऱाऩो, अदिऩ् सुदुष्करत्वत्तै निऩैत्तु दुःखिक्किऱाऩो ऎऩ्ऱबडि। तस्य - अवऩुक्कु, स सः - अन्दन्द फलसाधनम्, अहमेव - नाऩे अन्दन्द फलसाधनस्थानत्तिले ऎऩ्ऩै निऱुत्ति शरणवरणम् पण्णाल् नाऩे फलसाधनमावेऩॆऩ्ऱु करुत्तु।

इति - ऎऩ्ऱु, चरमश्लोकसङ्ग्रहः – चरमश्लोकत्तिल् विवक्षितमाऩ सारार्थङ्गळुडैय सुरुक्कमॆऩ्ऱबडि।↩︎

भावाभावौ न धर्माणां
प्रपत्तेर् अङ्गम् इष्यते ।
स्व-तन्त्र-(शास्त्रादि-)शिष्ट्या शक्य-+ईहा
शेषाभावो (प्रपत्तौ) ऽधिकार-गः ॥ (5)↩︎

The performance or the non-performance of certain dharmas (like nitya and naimittika) are not to be considered as aṅgas of prapatti.
The man desires to perform these actions of which he is capable,
because they have been ordained for him (without any reference to prapatti ).
The non-performance of those actions of which he is incapable constitutes ākiñcanya (helplessness)
which is necessary for prapatti.↩︎

El rendimiento o el incumplimiento de ciertos dharmas (como Nitya y Naimittika) no deben considerarse como AṅGas de Prapatti.
El hombre desea realizar estas acciones de las que es capaz,
Porque han sido ordenados para él (sin ninguna referencia a Prapatti).
El incumplimiento de aquellas acciones de las que él es incapaz constituye ākiñcanya (impotencia)
que es necesario para Prapatti.↩︎

भावाभावौ न धर्माणां प्रपत्तेरङ्गमिष्यते । स्वतन्त्रशिष्ट्या शक्येहा शेषाभावोधिकारगः ॥↩︎

इप्पडियागिल् नैरपेक्ष्यविधिपक्षत्तिल् वर्णाश्रमधर्माणां कथमनुष्ठानमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भावाभावाविति ।
धर्माणां भावाभावौ – वर्णाश्रमधर्मङ्गळुडैय भावमुमभावमुम्, प्रपत्तेर् नाङ्गमिष्यते – प्रपत्तिक्कुअङ्गमाग ऒप्पुक्कॊळ्ळप्पडुगिऱदिल्लै।
इङ्गु धर्माभावम् अङ्गमऩ्ऱु ऎऩ्बदु दृष्टान्तार्थम्।

स्वतन्त्रशिष्ट्या – स्वतन्त्रऩाऩ भगवाऩुडैय शासनत्ताले, शक्येहा – शक्यमाऩ कर्मङ्गळुडैय अनुष्ठानम्, ईह चेष्टायां ऎऩ्बदु धातु । प्रपत्त्यङ्गतयानुष्ठानप्राप्त्यभावेऽपि स्वतन्त्रऩाऩ भगवाऩुडैय आज्ञैयिऩाले कर्मानुष्ठानम् नैरपेक्ष्यपक्षत्तिलुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

शेषाभावोधिकारग इति । अशक्यमाऩ कर्मङ्गळुडैय त्यागमाऩदु आकिञ्चन्य रूपाधिकारकोटिप्रविष्टमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

क्रत्व्-अन्-अङ्गतया ये तु
तदानीम् अननुष्ठिताः ।
स्व-काले स्व-विधेर् एव
कार्यास् ते तद्वद् अत्र नः ॥ (4)↩︎

Rites like darśa and purnamāsa have not been prescribed as requisites for yajnas (sacrifices ).
So at the time of the performance of yajnas, they are not performed.
But on occasions like the new-moon day, they have to be done because they are enjoined on their own account.
So also here; (i.e.) nitya and naimittika are not prescribed as aṅgas for prapatti;
they are not to be performed at the time of prapatti as its aṅgas,
but because they have been enjoined on their own account,
without any relation or reference to prapatti.↩︎

Los ritos como Darśa y Purnamāsa no se han prescrito como requisitos para Yajnas (sacrificios).
Entonces, en el momento del rendimiento de Yajnas, no se realizan.
Pero en ocasiones como el día de la luna nueva,
deben hacerse porque están ordenados por su propia cuenta.
Así también aquí; (es decir) Nitya y Naimittika no se prescriben como AṅGas para Prapatti;
No se deben realizar en el momento de Prapatti como AṅGas,
Pero porque han sido ordenados por su propia cuenta,
sin ninguna relación o referencia a Prapatti.↩︎

क्रत्वनङ्गतया ये तु तदानीमननुष्ठिताः । स्वकाले स्वविधेरेव कार्यास्ते तद्वदत्र नः ॥↩︎

प्रपत्त्यनुष्ठानकालत्तिल् तदवरुद्धमाय् अननुष्ठितङ्गळाऩ सन्ध्यावन्दनादिगळिऩ् अनुष्ठानकालत्तै सदृष्टान्तमरुळिच् चॆय्गिऱार् क्रत्वनङ्गतयेति । क्रत्वनङ्गतया – ज्योतिष्टोमादिक्रतुक्कळुक्कु अङ्गमिल्लामैयाले, तदानीं – क्रतुकालत्तिल्, ये तु - ऎन्द औपासनसन्ध्यावन्दनादिगळ्, अननुष्ठिताः – अनुष्ठितङ्गळऩ्ऱो, ते - अदुगळ्, क्रतुवै – अनुष्ठितत्त पिऱगु, स्वकाले - तऩ्ऩुडैय कालत्तिले, स्वविधेरेव - तऩ्ऩुडैय स्वतन्त्राज्ञारूपविधियिऩालेये, कार्याः - ऎप्पडि कर्तव्यङ्गळो, अत्र – प्रपत्त्युपरुद्धमाऩ वर्णाश्रमधर्मविषयत्तिल्, नः – प्रपन्नर्गळाऩ नमक्कुम्, तद्वत् - अप्पडिये, प्रपत्त्यनुष्ठानोत्तरम् विहितकालङ्गळिले प्रपत्त्यनुपरुद्धमाऩ कर्मङ्गळ् कार्यङ्गळॆऩ्ऱबडि।↩︎

त्यज धर्मम् अधर्मञ् च

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्यज धर्मम् अधर्मञ् च’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-४४)

ऎऩ्गिऱ्-अदुवुम्
काम्यङ्गळैयुम् निषिद्धङ्गळैयुम् विडच् चॊऩ्ऩ बडि।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्यज सत्यानृते अपि’’

ऎऩ्गिऱ्-अदुवुम्
आत्मानुभवत्तैयुम् ऐश्वर्यत्तैयुम् प्रयोजनम् आगक् कोलादे
कॊळ्ळ् ऎऩ्ऱ बडि।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(अहित-सत्य-वचन-निषेधादि-) वाचिक(धर्म)ङ्गळै विशेषित्तुच् चॊल्लिऱ्ऱ् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् अरुमै(=दौर्लभ्यं) तोऱ्ऱुगैक्क् आग

‘‘उभे सत्यानृते त्यक्त्वा’’

ऎऩ्ऱ् अनुवदिक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

त्यागत्तिल् कर्तृत्वमुम् पराधीनम् ऎऩ्ऱु
अनुसन्धिक्कैक्क् आग

‘‘येन त्यजसि तत् त्यज’’

ऎऩ्गिऱदु। (5)

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

[[२४६]]

"त्यज धर्ममधर्मं च" इत्य्-एतद् अपि काम्य-निषिद्ध-त्याग-परम् ।↩︎

The teaching "Give up dharma and adharma"
relates to the giving up of those dharmas which are said to be productive of certain gains (kāmya)
and of those karmas which are forbidden.↩︎

La enseñanza "Renuncia a Dharma y Adharma"
se relaciona con la renuncia de aquellos dharmas
que se dice que son productivos de ciertas ganancias**** (kāmya)
y de los karmas que están prohibidos.↩︎

‘‘त्यज धर्ममधर्मञ्च’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३३९-४४) ऎऩ्गिऱदुवुम् काम्यङ्गळैयुम् निषिद्धङ्गळैयुम् विडच् चॊऩ्ऩबडि।↩︎

‘‘त्यज धर्ममधर्मञ्चे’’त्यादि वचनङ्गळिले
सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् तोऱ्ऱुगैयाल् तदनुरोधेन चरमश्लोकत्तिलुम् सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् सॊल्लप्पट्टदाग स्वीकरिक्कवेण्डावो ऎऩ्ऩ, त्यज धर्ममित्यादिवचनङ्गळुक्कु यथावस्थितार्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् त्यज धर्ममधर्मञ्च ऎऩ्गिऱदुवुम् काम्यङ्गळैयुम् निषिद्धङ्गळैयुम् विडच्चॊऩ्ऩबडि ऎऩ्ऱु।↩︎

"त्यज सत्यानृते अपि" इत्य्-एतद् अपि आत्मानुभवैश्वर्ययोः प्रयोजनत्वेनानुद्देश्यतायां तत्-परम् ।↩︎

So also "give up satyam and also anritam" means

"Do not desire satyam the enjoyment or experience of your self as an end in itself;
also do not desire the enjoyment of anrita the pleasures of the world, wealth and the like ".

(One interpretation of the word satya is the changeless eternal ātmā or self;
anṛta refers to non-sentient things which contribute to the pleasures of wealth.)↩︎

Así que también "Renuncia a Satyam y también anritam" significa

"No desee Satyam el disfrute o la experiencia de usted mismo como un fin en sí mismo;
Además, no desee el disfrute de Anrita los placeres del mundo, la riqueza y similares ".

(Una interpretación de la palabra satya es el ātmā o yo eterno cambiante;
Anṛta se refiere a cosas no sensibles que contribuyen a los placeres de la riqueza).↩︎

‘‘त्यज सत्यानृते अपि’’ ऎऩ्गिऱदुवुम् आत्मानुभवत्तैयुम् ऐश्वर्यत्तैयुम् प्रयोजनमागक् कोलादे कॊळ्ळॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘त्यज सत्यानृते अपि’’ ऎऩ्बदऱ्कु अर्थमरुळिच्चॆय्गिऱार् त्यज सत्यानृते अपि ऎऩ्गिऱदुवुमिति । आत्मवाचियाऩ सत्यशब्दम् तदनुभवलाक्षणिकमॆऩ्ऱुम्, अनृतशब्दम् नश्वरमाऩ शब्दाद्यनुभवरूपैश्वर्यलाक्षणिकमॆऩ्ऱुम् तिरुवुळ्ळम्।↩︎

विशिष्य (अहित-सत्य-वचन-निषेधादि-) वाचिक-(धर्माधर्म)-प्रतिपादन-परं वा ।↩︎

It may also mean:

"Give up speaking even that truth (satyam) which will cause pain to others."

↩︎

También puede significar:

"Deja de decir incluso esa verdad (Satyam) que causará dolor a los demás".

↩︎

वाचिकङ्गळै विशेषित्तुच् चॊल्लिऱ्ऱागवुमाम्।↩︎

सत्यशब्दम् सत्यवचनपरमाय् अनृतशब्दम् मिथ्यावचनपरमाऩालुम् बाधकमिल्लैयॆऩ्गिऱार् वाचिकङ्गळै विशेषित्तुच् चॊल्लिऱ्ऱागवुमामिति । इङ्गु सत्यत्तै विडुगैयावदु: - भूतहितमल्लाद यथार्थवचनत्तैयुम् विडुगै। अनृतत्तै विडुगैयावदु:- अनृतसामान्यत्यागः ।↩︎

अस्य दौर्लभ्यं द्योतयितुम् "उभे सत्यानृते त्यक्ता" इत्य् अनूद्यते।↩︎

In order to reveal the excellence of his teaching, it is repeated again :-

" Having given up both satyam and anritam",

↩︎

Para revelar la excelencia de su enseñanza, se repite nuevamente:-

"Habiendo renunciado a Satyam y Anritam",

↩︎

इदिऩरुमै तोऱ्ऱुगैक्काग ‘‘उभे सत्यानृते त्यक्त्वा’’ ऎऩ्ऱनुवदिक्किऱदु।↩︎

सत्यानृतङ्गळै विडच् चॊल्लि
मीळवुम् अन्द त्यागत्तैय् अनुवदिप्पदऱ्कु
भावत्तैक् काट्टुगिऱार् इदिऩ् अरुमै तोऱ्ऱुगैक्काग इति ।↩︎

त्यागे कर्तृत्वम् अपि पराधीनम् इत्य् अनुसन्धानार्थं

‘‘येन त्यजसि तत् त्यज’’

इत्य् उच्यते ।↩︎

it is said further,

"Give up the thought which enables you to give up satyam and anritam, namely,
the thought that you are the doer",

in order to enable us to realise that even our doership is dependent on another (the Lord ).↩︎

Se dice más allá,

"Renuncia a la idea que te permite renunciar a Satyam y Anritam, a saber,
la idea de que eres el hacedor ",

Para permitirnos darnos cuenta de que incluso nuestra carrera depende de otro (el Señor).↩︎

त्यागत्तिल् कर्तृत्वमुम् पराधीनमॆऩ्ऱुअनुसन्धिक्कैक्काग ‘‘येन त्यजसि तत्त्यज’’ ऎऩ्गिऱदु।↩︎

येन त्यजसि तत्त्यज ऎऩ्ऱदऱ्कु प्रयोजनमरुळिच्चॆय्गिऱार् त्यागत्तिल् कर्तृत्वमुम् पराधीनमॆऩ्ऱनुसन्धिक्कैक्काग इति । येन त्यजसि ऎन्द स्वातन्त्र्याभिमानत्ताले धर्मादिगळै विडुगिऱायो, तत् – अन्द स्वातन्त्र्याभिमानत्तै, त्यज – विडु। इदऩाल् त्यागप्रयोजकमाऩ कर्तृत्वमुम् पराधीनमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

निवृत्ति-धर्मो ऽत्याज्यः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पडिय् आऩाल् आज्ञातिलङ्घनत्तुक्क् ऒरु विरग्(=उपाय) अऩ्ऱिक्केय् इरुक्क

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

भ्रमः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सिलर्

‘‘तस्मात् त्वम् उद्धवोत्सृज्य
चोदनां प्रतिचोदनाम् ।
प्रवृत्तिञ् च निवृत्तिञ् च
श्रोतव्यं श्रुतम् एव च ॥

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

माम् एकम् एव शरणम्
आत्मानं सर्व-देहिनाम् ।
याहि सर्वात्म-भावेन
यास्यसि ह्य् अ-कुतो-भयम्’’
(श्री भागवतम् ११-१२-१४। )

ऎऩ्ऱु निवृत्तियैयुङ् कूड विडच् चॊऩ्ऩ पडियालुम्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्व-धर्मान् परित्यज्य’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्
सर्व-शब्दत्तै सङ्कोचियामैक्क् आगवुम्

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निवृत्ति-रूप-धर्मङ्गळैयुम् कूड विड-वेण्डुगैयाल्,

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऱ्ऱै विडुगैय् आवदु -
निषेधित्तवैय् ऎल्लात्तिलुम् यथा-शक्त्य्-अनुष्ठानम् आगैयाल्
इन्द निषिद्धानुष्ठानम् विधि-बल-प्राप्तम् आगैयाले
प्रपन्नऩुक्कु बुद्धि-पूर्वोत्तराघमुम् लेपियाद्
ऎऩ्ऱु भ्रमिप्पार्गळ्।(5)

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

भ्रमे परिहासः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु मिगवुम् परिहसनीयम्; (5)

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;
अलेपकर्(=चार्वाकाः) पापम् पण्णिऩाल् लेपियाद् ऎऩ्बार्गळ्;
इवर्गळ् पापम् अवश्यम् अनुष्ठिक्क वेणुम् ऎऩ्ऱार्गळ् आयिऱ्ऱु। (5)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

‘‘भक्ष्योत्तम-प्रतिच्छन्नं
मत्स्यो बलिशम् आयसम् ।
अन्नाभिलाषी ग्रसते
नानुबन्धम् अवेक्षते’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३४-१३)

ऎऩ्गिऱ कणक्काम्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवैय् ऎल्लात्तैयुम् निऩैत्तु

‘‘अहो बत महत् कष्टं
विपरीतम् इदं जगत् ।
येनापत्रपते साधुर्
अ-साधुस् तेन तुष्यति॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व २-६४)

ऎऩ्ऱु महर्षि निर्विण्णऩाऩाऩ्।

(नीलमेघः (सं)46)

(विषयः47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

(४२तमाहोबिल-यतिः51)

प्रपत्ति-क्षण-कृत्यता-हान-प्रसङ्गः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् सॊल्लुगिऱ बडिय् अर्थम् आऩाल्
यावज्-जीवम् इरुन्द् अनुष्ठिक्कुम् निषिद्धानुष्ठानम् ऎल्लाम्
प्रपत्तिक्क् अङ्गम् आगैयाल्

साङ्ग-प्रपदनम् सकृत्-कर्तव्यम्

ऎऩ्ऩुम् इडङ् गऴियुम्।

(नीलमेघः (सं)52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्ति-क्षणत्तिल् ऎल्ला निषिद्धङ्गळुम् अनुष्ठिक्कैय् अ-शक्यम्।

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

(४२तमाहोबिल-यतिः61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदु यथा-शक्ति निषिद्धाद्य्-अनुष्ठानम् पण्णिक् कॊण्डु
प्रपत्ति-पण्णवुङ् कण्ड् अऱियोम्। (5)

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

पापत्व-हान-प्रसङ्गः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पक्षत्तिल् पापङ्गळुम्
अग्नी-षोमीय-हिंसै पोले
पाप-शब्द-वाच्यम् अल्लामैयाले

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

(४२तमाहोबिल-यतिः71)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तैयुङ् कूट्टि(=योजयित्वा)

‘‘सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तुक्कुत् ताङ्गळ् व्याख्यानम् पण्णिऩ प्रकारमुम् विरुद्धम् आम्। (4)

(नीलमेघः (सं)72)

(English73)

(Español74)

(मूलम्75)

अनिष्टान्तरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथा-शक्ति त्रि-विधापचारङ्गळ् कर्तव्यङ्गळ् आगवुम् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)76)

(English77)

(Español78)

(मूलम्79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु पूर्वानुष्ठानत्तुक्कुम्, पूर्व-संप्रदायत्तुक्कुम्, स्वानुष्ठानत्तुक्कुम्,
मऱ्ऱुम् इप्पोदु काण्गिऱ मुमुक्षुक्कळ्-उडैय अनुष्ठानत्तुक्कुम्
विरुद्धम्।

(नीलमेघः (सं)81)

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

(४२तमाहोबिल-यतिः85)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिच् चॊल्लुम्-अवर्गळ्
तम्मैय् ऒरु प्रपन्नर् अर्थ-कामङ्गळ्-अडिय् आग नलियप्(=हन्तुं) पुक्काल्

इदु प्रपन्न-धर्मम् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऱ् इवरैय् उगन्द् इरुक्कप् प्राप्तम् आम्। (5)

(नीलमेघः (सं)86)

(English87)

(Español88)

(मूलम्89)

(४२तमाहोबिल-यतिः90)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु अनन्त-प्रमाणङ्गळुक्कु विरुद्धम् आम् अळवेय् अऩ्ऱिक्के
इङ्ग् ऎडुत्त वचनङ्गळुक्कु विवक्षितमुम् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)91)

(English92)

(Español93)

(मूलम्94)

(४२तमाहोबिल-यतिः95)

नियत-निवृत्ति-त्याग-पक्षः

विश्वास-प्रस्तुतिः

निषिद्ध-निवृत्ति-रूपङ्गळ् ऎल्लाम्
सर्व-धर्म-शब्दत्ताले संगृहीतङ्गळ्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
धर्म-शब्दार्थम् अऱियामऱ् सॊऩ्ऩ बडिय्

ऎऩ्ऱु सिलव् आचार्यर्गळ् निर्वहिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)96)

(English97)

(Español98)

(मूलम्99)

(४२तमाहोबिल-यतिः100)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

निवृत्तिगळिलेय्
ऒरु फलत्तुक्कु साधनम् आग
नियम-विशेषङ्गळ्-उडऩे सॆय्द्-अवै
धर्म-शब्दार्थम् आम्।

(नीलमेघः (सं)101)

(English102)

(Español103)

(मूलम्104)

(४२तमाहोबिल-यतिः105)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सामान्यम् आऩव् अ-हिंसादि-मात्रम्
पापाभावम् आम् इत्तऩै,
बोक्कि धर्म-शब्दत्तुक्कु मुख्यार्थम् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)106)

(English107)

(Español108)

(मूलम्109)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् फल-विशेष-नियम-विशेषङ्गळोडे कूडिऩ अहिंसादिगळै विडुगैय् आवदु
फलङ्गळैयुम् नियमङ्गळैयुम् विडुगै।

(नीलमेघः (सं)110)

(English111)

(Español112)

(मूलम्113)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱुम् निवृत्ति-शास्त्रत्तिऱ् सॊऩ्ऩ निवृत्तिगळै विडुगैक्कु विरग् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)114)

(English115)

(Español116)

(मूलम्117)

सर्व-त्यागेऽपि प्रतिविधानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

नियम-विशेषादिगळोडे कूडाद अहिंसादि-मात्रमुम्
धर्म-शब्दार्थम्

ऎऩ्ऩुम् पक्षत्तिलुञ् जॊल्लुगिऱोम् -

(नीलमेघः (सं)118)

(English119)

(Español120)

(मूलम्121)

(४२तमाहोबिल-यतिः122)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अ-धर्म-परिहारेऽपि
धर्मत्वेन विवक्षिते ।
स्यात् स्व-तन्त्र-विधेर् एव
नित्यं तस्य परिग्रहः ॥(5)

(नीलमेघः (सं)123)

(English124)

(Español125)

(मूलम् (सं॰प॰)126)

(४२तमाहोबिल-यतिः127)

आक्षेप-सारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आनुकूल्य-परित्यागं
प्रातिकूल्य-परिग्रहम् ।
प्रपत्त्य्-अङ्गं प्रतिज्ञातुं
न शक्यं साधु-संसदि ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)128)

(English129)

(Español130)

(मूलम्131)

(४२तमाहोबिल-यतिः132)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपन्नम् अधिकृत्यैव
सदाचारानतिक्रमः ।
प्रपत्त्य्-अध्याय-पठितः
प्रतिसन्धीयताम् इह ॥

(नीलमेघः (सं)133)

(English134)

(Español135)

(मूलम्136)

(४२तमाहोबिल-यतिः137)

प्रपत्त्य्-अङ्गत्व-निराकृति-पक्षः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिय् अऱ्ऱ बिऩ्बु

‘‘चोदनां प्रतिचोदनाम्’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्

प्रवृत्तिञ्च निवृत्तिञ्च

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिलुम्
प्रपत्तिक्क् अङ्गम् आगव् ऒऩ्ऱुम् स्वीकरिक्क वेण्डाव् ऎऩ्ऱद् आम् इत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)138)

(English139)

(Español140)

(मूलम्141)

काम्य-कर्म-त्याग-पक्षः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षु-मात्रत्तैप् पऱ्ऱ

‘‘त्रैवर्गिकांस् त्यजेद् धर्मान्’’
(विष्णुपुराणम् ऎऩ्ऱु मुऩ्ऩोर्गळ्)

ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले
फलान्तर-साधनम् आग चोदितैगळ् आऩ प्रवृत्ति-निवृत्तिगळैयुम्
अवऱ्ऱुक्क् उऱुप्प्(=अङ्गम्) आऩ शास्त्रङ्गळैयुम्
विडच् चॊऩ्ऩद् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)142)

(English143)

(Español144)

(मूलम्145)

(४२तमाहोबिल-यतिः146)

निष्कर्ष-स्तुतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अऩ्ऱिक्के

नित्य-नैमित्तिकादिगळ्-उडैय स्व-रूप--त्यागम् विवक्षितम्

ऎऩ्ऩिल् मुऩ्बु सॊऩ्ऩ सर्वविरोधमुम् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)147)

(English148)

(Español149)

(मूलम्150)

(४२तमाहोबिल-यतिः151)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द निष्कर्षम्
सत्त्व-निष्ठर् आय्
विवेकिगळ् आय् इरुप्पार्
तॆळिन्द् अङ्गी-करिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)152)

(English153)

(Español154)

(मूलम्155)

(४२तमाहोबिल-यतिः156)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थत्तै

’’सॆय्यादऩ सॆय्योन्, (सच्-छास्त्रम् इति) तीक्(=क्रूर)-कुऱळै(=उक्तिं) सॆऩ्ऱ्(=मिलित्वा) ओदोम्(=न पठामः)’’
(तिरुप्पावै २)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)157)

(English158)

(Español159)

(मूलम्160)

(४२तमाहोबिल-यतिः161)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’सॆय्येल् ती-विऩैय् ऎऩ्ऱ् अरुळ् सॆय्युम् (भवान्)’’ (तिरुवाय्मॊऴि २-९-३)

ऎऩ्ऱुम् अरुळिच् चॆय्दार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)162)

(English163)

(Español164)

(म् अूलम्165)

(४२तमाहोबिल-यतिः166)

it is said further,

"Give up the thought which enables you to give up satyam and anritam, namely,
the thought that you are the doer",

in order to enable us to realise that even our doership is dependent on another (the Lord ).↩︎

Se dice más allá,

"Renuncia a la idea que te permite renunciar a Satyam y Anritam, a saber,
la idea de que eres el hacedor ",

Para permitirnos darnos cuenta de que incluso nuestra carrera depende de otro (el Señor).↩︎

एवम्-भावात् आज्ञातिलङ्घनस्य कस्मिंश्चिद् अपि हेताव् असति,↩︎

Thus there is no authority here for violating the commands of the Lord.↩︎

Por lo tanto, no hay autoridad aquí por violar los mandamientos del Señor.↩︎

इप्पडियाऩाल् आज्ञातिलङ्घनत्तुक्कॊरु विरगऩ्ऱिक्के यिरुक्क↩︎

इन्द श्लोकत्तिऱ्कु वास्तवमाऩ अर्थत्तै स्वीकरित्ताल् सर्वधर्मस्वरूपत्यागरूपाज्ञातिलङ्घनत्तिऱ्कु इदु प्रमाणमागामलिरुक्क आपातप्रतीतियैक् कॊण्डु इदऱ्कु उपोद्बलमाग उद्धवगीतावचनङ्गळै उदाहरित्तु सिलर् भ्रमिप्पार्गळॆऩ्गिऱार् इप्पडियाऩालित्यादिना ।↩︎

केचित्,

‘‘तस्मात् त्वम् उद्धवोत्सृज्य
चोदनां प्रतिचोदनाम् ।
प्रवृत्तिञ् च निवृत्तिञ् च
श्रोतव्यं श्रुतम् एव च ॥

↩︎

In spite of what has been said so far, some quote the words addressed to Uddhava.--

"Give up, Uddhava, all injunctions (vidhis) (like sandhyā, which are prescribed as a means to an end);
give up all prohibitions such as “don't injure others";
give up the dharmas to be actively performed
and also the dharmas which prescribe the avoidance of or abstention from certain acts
and also the requisites (aṅgas) which you have heard so far
and which you will learn hereafter as being necessary for both of them (Give up all these)

↩︎

A pesar de lo que se ha dicho hasta ahora, algunas citan las palabras dirigidas a Uddhava.

"Renuncia, uddhava, todas las órdenes (vidhis) (como sandhyā, que se prescriben como un medio para un fin);
renunciar a todas las prohibiciones como "No lesione a los demás";
renunciar a los dharmas para ser realizado activamente
y también los dharmas que prescriben la evitación o la abstención de ciertos actos
y también los requisitos (aṅgas) que has escuchado hasta ahora
y que aprenderás de aquí en adelante como necesario para los dos (renuncia a todos estos)

↩︎

सिलर् ‘‘तस्मात्त्वमुद्धवोत्सृज्य चोदनां प्रतिचोदनाम् । प्रवृत्तिञ्च निवृत्तिञ्च श्रोतव्यं श्रुतमेव च ॥↩︎

तस्मादिति । चोदना – विधिरूपमाऩ शास्त्रम्। अदावदु ‘‘अहरहस्सन्ध्यामुपासीते’’ त्यादिगळ्। प्रतिचोदना – निषेधशास्त्रम्, ‘‘न कळञ्जं भक्षयेदि’’ त्यादिगळ्। प्रवृत्तिञ्च निवृत्तिञ्च – इन्द शास्त्रमिरण्डालुम् विहितमायुम् निषिद्धमायुमुळ्ळ सत्कर्मप्रवृत्तियैयुम् इतरनिवृत्तियैयुम्, श्रोतव्यं – पिऩ्बु श्रोतव्यमाऩ अर्थत्तैयुम्, श्रुतं – मुऩ्बु श्रुतमाऩ अर्थत्तैयुम्, अदावदु तत्तदङ्गजातत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। चकारत्ताले - अनुक्तसर्वधर्मसङ्ग्रहः । उत्सृज्य – विट्टु,↩︎

माम् एकम् एव शरणम्
आत्मानं सर्व-देहिनाम् ।
याहि सर्वात्म-भावेन
यास्यसि ह्य् अ-कुतो-भयम्’’
(श्री भागवतम् ११-१२-१४। )

इति निवृत्तेर् अपि त्याग-वचनात्↩︎

and seek refuge in Me alone by all means, for I am the Inner Self of all beings.
By doing so, you will attain mokṣa,
where there is freedom from all fear".

They quote these words and argue as follows

"Since, here we are enjoined[^75] to give up the abstention from certain actions,

↩︎

Y busque refugio en mí solo por todos los medios,
porque yo soy el yo interior de todos los seres.
Al hacerlo, alcanzarás Mokṣa,
donde hay libertad de todo miedo ".

Citan estas palabras y discuten de la siguiente manera

"Dado que aquí estamos ordenados [^75] que renuncien a la abstención de ciertas acciones,

↩︎

मामेकमेव शरणमात्मानं सर्वदेहिनाम् । याहि सर्वात्मभावेन यास्यसि ह्यकुतोभयम्’’(श्री भागवतम् ११-१२-१४। ) ऎऩ्ऱु निवृत्तियैयुङ्गूडविडच्चॊऩ्ऩ पडियालुम्↩︎

सर्वदेहिनामात्मानं – सर्वदेहिकळुक्कुमात्मावाऩ, मामेकमेव - ऎऩ्ऩैयॊरुवऩैये, सर्वात्मभावेन – सर्वात्मकतया, शरणं याहि – उपायमागप् पऱ्ऱु। अकुतोभयं – कुतोऽपि भयं यत्र नास्ति तदकुतोभयम् । परमपदमॆऩ्ऱबडि। इदु श्लोकङ्गळिऩ् वास्तवार्थम्।↩︎

‘‘सर्व-धर्मान् परित्यज्य’’

इत्य्-अत्र सर्व-शब्दस्यासंकोचय↩︎

and since in the carama śloka,
it is not proper to restrict or limit the meaning of sarva (all) in sarva karmāni,

↩︎

y desde en la cámara Śloka,
No es apropiado restringir o limitar el significado de Sarva (todos) en "Sarva Karmāni",

↩︎

‘‘सर्वधर्मान् परित्यज्य’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् सर्वशब्दत्तै सङ्कोचियामैक्कागवुम्↩︎

निवृत्ति-धर्माणाम् अपि त्याज्यत्वात्↩︎

it follows that we should give up even the abstention (from evil acts )."↩︎

Se deduce que debemos renunciar incluso a la abstención (de los actos malvados) ".

↩︎

निवृत्तिरूपधर्मङ्गळैयुम् कूड विडवेण्डुगैयाल्,↩︎

इदिल् पूर्वपक्षिकळ् सॊल्लुम् अपार्थत्तै निरसिक्कक्कोलि, अवर्गळ् सॊल्लुवदै अनुवदिक्किऱार् निवृत्तियैयुम् कूड विडच् चॊऩ्ऩबडियालुमिति ।↩︎

तत्-त्यागस्य च
निषिद्धानां सर्वेषां यथा-शक्त्य्-अनुष्ठान-रूपत्वात्
प्रपन्नस्य बुद्धि-पूर्वोत्तराघ-लेपो न भवतीति भ्राम्यन्ति ।↩︎

This would mean that
we should perform forbidden things
as much as lies in our power.
Since the doing of these forbidden things is something that, according to them, is enjoined,
these people argue in their delusion
that even if the prapanna does forbidden things deliberately after prapatti,
there would be no stain left.↩︎

Esto significaría que
Deberíamos realizar cosas prohibidas
Por mucho que se encuentre en nuestro poder.
Dado que hacer estas cosas prohibidas es algo que, según ellas, está ordenado,
Estas personas discuten en su engaño
que incluso si el Prapanna hace las cosas prohibidas deliberadamente después de Prapatti,
No quedaría mancha.↩︎

अवऱ्ऱै विडुगैयावदु निषेधित्तवै यॆल्लात्तिलुम् यथाशक्त्यनुष्ठानमागैयाल् इन्द निषिद्धानुष्ठानम् विधिबलप्राप्तमागैयाले प्रपन्नऩुक्कु बुद्धिपूर्वोत्तराघमुम् लेपियातॆऩ्ऱु भ्रमिप्पार्गळ्।↩︎

इदम् अत्यन्तं परिहसनीयम् ।↩︎

This is extremely ridiculous,↩︎

Esto es extremadamente ridículo↩︎

इदु मिगवुम् परिहसनीयम्;↩︎

निरसिक्किऱार् इदु मिगवुम् परिहसनीयमिति ।↩︎

[[२४७]]

कथम् इति चेत् -
अलेपकाः "पापे कृते लेपो न भवती"ति ब्रुवन्ति ।
एते पापम् अवश्यम् अनुष्ठेयम् इति ब्रुवन्तीति सिद्धम् ।↩︎

for the (notorious) charvakas (alepakas) say that even if a man sins,
it leaves no stain behind,
whereas the argument stated above goes further and is tantamount to saying that (the prapanna ) should necessarily commit sin.

('Giving up abstention from forbidden things' would mean doing forbidden things.)↩︎

Para el (notorioso) Charvakas (Alepakas) dice que incluso si un hombre peca,
No deja una mancha detrás,
Mientras que el argumento indicado anteriormente va más allá
y equivale a decir que (la Prapanna) necesariamente debería cometer pecado.

('Renunciar a la abstención de las cosas prohibidas' significaría hacer cosas prohibidas.)↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; अलेपकर् पापम् पण्णिऩाल् लेपियादॆऩ्बार्गळ्; इवर्गळ् पापमवश्यम् अनुष्ठिक्कवेणुमॆऩ्ऱार्गळायिऱ्ऱु।↩︎

परिहसनीयांशत्तै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादि । अलेपकर् ऎऩ्बवर् सिलर्, अवर्गळ् सॊल्लुवदावदु:- अम् मतनिष्ठऩ् पाबम् पण्णिऩाल् अवऩिडत्तिल्अन्द पाबम् लेपियादु ऎऩ्बदु; इदुवे परिहसनीयम्। अवऩ् पण्णिऩ पाबमुम् अवऩिडत्तिल् लेपियादॆऩ्बदऱ्कुक् कारणमिल्लामैयाल्। अवर्गळ् पोलुमऩ्ऱिक्के इवर्गळ् अवश्यम् पापमनुष्ठेयमॆऩ्ऱुम् सॊल्लुम् निरनुशयरायिऱ्ऱु। आगैयालिदु संसारवर्धकतया मिगवुम् परिहसनीयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदम्,

‘‘भक्ष्योत्तम-प्रतिच्छन्नं
मत्स्यो बलिशम् आयसम् ।
अन्नाभिलाषी ग्रसते
नानुबन्धम् अवेक्षते’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३४-१३)

इत्य्-उक्त-न्यायम् अनुसरति ।↩︎

This is like

"the fish swallowing greedily the bait made of iron
covered with something which is delicious to eat,
without any thought of the consequence."

↩︎

Esto es como

"El pez tragando con avidez el cebo hecho de hierro
cubierto con algo que es delicioso para comer,
sin pensar en la consecuencia ".

↩︎

इदु ‘‘भक्ष्योत्तमप्रतिच्छन्नं मत्स्यो बलिशमायसम् । अन्नाभिलाषी ग्रसते नानु बन्धमवेक्षते’’(भारतम् उद्योग-पर्व ३४-१३) ऎऩ्गिऱ कणक्काम्।↩︎

इम् मतत्तिऩ् संसार वर्धकत्वत्तिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु भक्ष्येति । भक्ष्योत्तमप्रतिच्छन्नं – भक्ष्योत्तममाऩ मांसादिगळाले मऱैक्कप्पट्ट, आयसं - इरुम्बाले सॆय्यप्पट्ट, बळिशं - तूण्डिल् मुळ्ळै, अन्नाभिलाषीसन् – अदनीयमाऩ मांसादिवस्तुविले अभिलाषैयैयुडैयदाय्, ग्रसते - विऴुङ्गुगिऱदु। अनुबन्धं - अन्द इरुम्बु मुळ्ळाल् कुत्तप्पट्टु तऩक्कु उण्डागप् पोगिऱ मरणरूपफलत्तै, नावेक्षते - पार्क्किऱदिल्लै ऎऩ्गै। ऎऩ्गिऱ कणक्कामिति । मत्स्यमाऩदु तऩक्कु वरप्पोगिऱ मरणत्तै योसिक्कामल् तात्कालिकमाऩ रुसियै मात्तिरम् अभिलषित्तु बळिशमांसत्तै भक्षित्तु मरणमडैगिऱाप्पोले इवर्गळुम् वरप्पोगिऱ नरकादिगळै योसिक्कामल् यथेच्छाविहारादिगळै धर्ममाग ऎण्णिप् पण्णि तदनुबन्धिकळाऩ नरकादिगळै अनुभविप्पार्गळ् ऎऩ्ऱ तामॆऩ्ऱबडि।↩︎

इदं सर्वम् अभिसन्धाय,

‘‘अहो बत महत् कष्टं
विपरीतम् इदं जगत् ।
येनापत्रपते साधुर्
अ-साधुस् तेन तुष्यति॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व २-६४)

इति महर्षिर् निविण्णो बभूव ।↩︎

दुष्टता, अपचारः↩︎

It is in reflecting on such (perversities) that the great sage became sad:

"Whatever the good man shirks from,
that the wicked man is delighted with.
How painful is the perversity of this world !"(5)

↩︎

Es al reflexionar sobre tales (perversidades)
que el gran sabio se puso triste:

"De lo que el buen hombre se aleja,
que el hombre malvado está encantado.
¡Qué dolorosa es la perversidad de este mundo! "

↩︎

इवैयॆल्लात्तैयुम् निऩैत्तु ‘‘अहो बत महत्कष्टं विपरीतमिदं जगत् । येनापत्रपते साधुरसाधुस्तेन तुष्यति’’(भारतम् आरण्य-पर्व २-६४) ऎऩ्ऱु महर्षि निर्विण्णऩाऩाऩ्।↩︎

इऩि इम् मतस्थर्गळिऩ् लज्जिक्क वेण्डिय व्यापारादिगळैप् पऱ्ऱि महर्षिनिर्विण्णराऩारॆऩ्गिऱार् इवै यॆल्लात्तैयुम् निऩैत्तु इत्यादिना । इदं जगत् - इन्द उलगमाऩदु, विपरीतं - विबरीदमाग वर्त्तिक्किऱदु। अहो बत महत्कष्टं - सॊल्लमुडियाद कष्टमॆऩ्ऱबडि। कष्टत्तैक् काट्टुगिऱार् येनेति । येन – यदॊरु पाबगर्मत्ताले, साधुः - सज्जऩऩाऩवऩ्, अपत्रपते - लज्जिक्किऱाऩो, तेन - अन्द पाबगर्मत्तालेये। असाधुः – दुर्जनऩाऩवऩ्, तुष्यति - सन्दोषिक्किऱाऩ्।↩︎

एतद्-उक्त-रीत्याऽर्थे सति,
यावज्-जीवं स्थित्वा क्रियमाणानां निषिद्धानुष्ठानानां सर्वेषां प्रपत्त्य्-अङ्गत्वात्

साङ्ग-प्रपदनं सकृत् कर्तव्यम्

इत्य् एतद् +हीयेत ।↩︎

If the interpretation (given by these men) were the real meaning (of the teaching to Uddhava),
it would follow that all the forbidden things done by a man throughout his life
would be the requisites (aṅgas) of prapatti.
The injunction that
prapatti with its aṅgas should be done only once
would then have no meaning.↩︎

Si la interpretación (dada por estos hombres) fue el significado real (de la enseñanza a Uddhava),
Seguiría que todas las cosas prohibidas hechas por un hombre a lo largo de su vida
serían los requisitos (AṅGas) de Prapatti.
La orden que
Prapatti con sus AṅGas debe hacerse solo una vez
Entonces no tendría sentido.↩︎

इवर्गळ् सॊल्लुगिऱबडियर्थमाऩाल् यावज्जीवमिरुन्दनुष्ठिक्कुम् निषिद्धानुष्ठानमॆल्लाम् प्रपत्तिक्कङ्गमागैयाल् साङ्गप्रपदनम् सकृत्कर्तव्यमॆऩ्ऩुमिडङ्गऴियुम्।↩︎

इन्द पक्षत्तिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इवर्गळ् सॊल्लुगिऱबडिय् अर्थमाऩालित्यादिना । इदिल् निवृत्तिरूपधर्मत्तैयुम् विडच्चॊल्लियिरुप्पदाल् अदै विडुगैयावदु यावज्जीवं निषिद्धानुष्ठानरूपमागैयाल् निषिद्धानुष्ठानमॆल्लाम्प्रपत्तिक्कु अङ्गमाग वेण्डि वरुम्; अप्पोदु साङ्गप्रपत्तिसकृत्कर्तव्यमॆऩ्गिऱ शास्त्रम् विरुद्धमाम्।↩︎

प्रपत्ति-क्षणे सर्वेषां निषिद्धानाम् अनुष्ठानम् अ-शक्यम् ।↩︎

It is not possible to do all the forbidden things at the moment of performing prapatti.↩︎

No es posible hacer todas las cosas prohibidas en el momento de realizar Prapatti.↩︎

प्रपत्तिक्षणत्तिल् ऎल्ला निषिद्धङ्गळुम् अनुष्ठिक्कैयशक्यम्।↩︎

ऎल्ला निषिद्धङ्गळैयुम् प्रपत्तिकालत्तिलेये अनुष्ठित्तुविट्टाल् साङ्गप्रपत्ति सकृत्कर्तव्यमागलामेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रपत्तिक्षणत्तिल् ऎल्ला निषिद्धङ्गळुमनुष्ठिक्कै यशक्यमिति ।↩︎

तदा यथा-शक्ति-निषिद्धानुष्ठान-पूर्वकं प्रपत्तेः करणम् अपि न पश्यामः ।↩︎

Nor have we seen any one performing prapatti,
doing as much of the forbidden as lies in his power.↩︎

Tampoco hemos visto a nadie realizando Prapatti,
haciendo tanto de lo prohibido como reside en su poder.↩︎

अप्पोदु यथाशक्ति निषिद्धाद्यनुष्ठानम् पण्णिक्कॊण्डु प्रपत्तिपण्णवुङ्गण्डऱियोम्।↩︎

यथाशक्ति तत्कालसम्भावितानिषिद्धानुष्ठानम् अङ्गमाऩालो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अप्पोदु इत्यादिना । कण्डऱियोमिति । अदु लोकदृष्टविरुद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

एतत्-पक्षे पापानाम् अग्नी-षोमीय-हिंसावत् पाप-शब्द-वाच्यत्वाभावात्↩︎

According to this contention of theirs, even sins cannot be called sins (since they are enjoined),
in the same way as injury ( to animals) in the Agnishomiya sacrifice is not called a sin ( because it is enjoined).↩︎

Según esta afirmación de la suya, incluso los pecados no pueden llamarse pecados (ya que están ordenados),
De la misma manera que la lesión (para los animales) en el sacrificio de Agnishomiya
no se llama pecado (porque está ordenado).↩︎

इप् पक्षत्तिल् पापङ्गळुमग्नीषोमीयहिंसै पोले पापशब्दवाच्यमल्लामैयाले↩︎

इवैयॆल्लावऱ्ऱिऱ्कुम् साधारणदूषणत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इप् पक्षत्तिल् पापङ्गळुमित्यादिना । पापशब्दवाच्यमल्लामैयाले इति । सिल निषिद्धङ्गळुक्कु अनुष्ठानमशक्यमाऩालुम् निषिद्धसामान्यमुम् विहितमागैयाले पापशब्द वाच्यमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् अपि संमेल्य

"सर्व-पापेभ्यो मोक्षयिष्यामि "

इत्य्-अस्य स्व-कृत-व्याख्यान-प्रकारोऽपि विरुद्धः ।↩︎

All this would be in conflict with their own commentary on the words

"I will release thee from all sins",

including the sins that might be committed deliberately after prapatti.↩︎

Todo esto estaría en conflicto con su propio comentario sobre las palabras.

"Te lanzaré de todos los pecados",

incluyendo los pecados que podrían cometirse deliberadamente después de Prapatti.↩︎

बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तैयुङ्गूट्टि ‘‘सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि’’ ऎऩ्गिऱविडत्तुक्कुत् ताङ्गळ् व्याख्यानम् पण्णिऩ प्रकारमुम् विरुद्धमाम्।↩︎

यथा-शक्ति त्रि-विधापचाराः कर्तव्याः पसज्येरन् ।↩︎

It would imply that we should commit the three kinds of offences of the mind, speech and body as much as lies in our power.↩︎

Implicaría que deberíamos cometer los tres tipos de ofensas de la mente, el habla y el cuerpo
tanto como radica en nuestro poder.↩︎

यथाशक्ति त्रिविधापचारङ्गळ् कर्तव्यङ्गळागवुम् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

मऱ्ऱुमॊरु दूषणमरुळिच्चॆय्गिऱार् यथाशक्ति त्रिविधापचारङ्गळित्यादिना । इष्टप्रसङ्गमॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु पूर्वानुष्ठानत्तुक्कुमित्यादिना । पूर्वर्गळिल् इम्मादिरि अनुष्ठानसम्प्रदायङ्गळ् इल्लैयॆऩ्बदु सर्वलोकप्रसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदं पूर्वानुष्ठानस्य, पूर्व-संप्रदायस्य, स्वानुष्ठानस्य, किञ् चेदानी दृश्यमानस्य मुमुक्षूणाम् अनुष्ठानस्य च विरुद्धम् ।↩︎

It is also opposed to the code of conduct followed by previous ācāryas, to the tradition of our ancients, to their own actual conduct and, further, to the observances of present day aspirants to mukti.↩︎

También se opone al Código de Conducta, seguido de ācāryas anteriores, a la tradición de nuestros antiguos, a su propia conducta real
y, además, a las observancias de los aspirantes actuales a Mukti.↩︎

इदु पूर्वानुष्ठानत्तुक्कुम् पूर्वसंप्रदायत्तुक्कुम् स्वानुष्ठानत्तुक्कुम् मऱ्ऱुमिप्पोदु काण्गिऱ मुमुक्षुक्कळुडैय अनुष्ठानत्तुक्कुम् विरुद्धम्।↩︎

स्वानुष्ठानत्तुक्कुमित्यादि । त्रिविधापचारङ्गळैत्ताङ्गळुम् इतरमुमुक्षुक्कळुम् सुतरां वर्जिक्कक्काण्गैयालॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवं वदद्भिः
स्वात्मानं कस्मिंश्चित् प्रपन्ने हिंसितुम् उद्युक्ते,
"अयं प्रपन्न-धर्मः किले"ति तद्विषये साभिनन्दनं स्थातुं युक्तम् ।↩︎

Those who contend in this manner should,
when they are attacked by a prapanna owing to the desire for wealth or for pleasure, have to say -

“Is this not, indeed, the dharma expected of a prapanna ?",

and feel delighted. (5)↩︎

Aquellos que sostienen de esta manera deberían,
Cuando son atacados por una Prapanna debido al deseo de riqueza o por placer, tienen que decir -

"¿Esto no, de hecho, el Dharma se espera de una Prapanna?",

y siéntete encantado.(5)↩︎

इप्पडिच् चॊल्लुमवर्गळ् तम्मैयॊरु प्रपन्नर् अर्थकामङ्गळडियाग नलियप्पुक्काल् इदु प्रपन्नधर्ममऩ्ऱो वॆऩ्ऱिवरैयुगन्दिरुक्कप् प्राप्तमाम्।↩︎

असमाधेयमाऩ बाधकान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडिच्चॊल्लुमवर्गळ् तम्मै इत्यादिना । उगन्दिरुक्कप् प्राप्तमामिति । प्रपन्नऩुक्कु यथाशक्ति निषिद्धानुष्ठानम् कर्तव्यमागैयाल् अवऩ् सॆय्युम् अतिक्रमत्तैयुम् उगक्कवेण्डुमेयॊऴिय वॆऱुक्कक्कूडादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदं न केवलम् अनन्त-प्रमाण-विरुद्धम्,
इहोपात्तानां वचनानां न विवक्षितम् अपि ।↩︎

This would be opposed to countless pramāṇas
and is also not the real purport of the words in question.↩︎

Esto se opondría a innumerables pramāṇas
y tampoco es el verdadero significado de las palabras en cuestión.↩︎

इदु अनन्तप्रमाणङ्गळुक्कु विरुद्धमामळवे यऩ्ऱिक्के इङ्गॆडुत्त वचनङ्गळुक्कु विवक्षितमुमऩ्ऱु।↩︎

इव्वळवाले इप्पक्षत्तिल् बाधकत्तै यरुळिच्चॆय्दु इदऱ्किवर्गळॆडुत्त वचनङ्गळ् साधकङ्गळुमागादॆऩ्गिऱार् इदु अनन्तप्रमाणङ्गळुक्कु विरुद्धमामळवेयऩ्ऱिक्के इङ्गॆडुत्त वचनङ्गळुक्कु विवक्षितमुमऩ्ऱु इति ।↩︎

निषिद्ध-निवृत्ति-रूपाः सर्वेऽपि
सर्व-धर्म-शब्देन संगृहीता

इत्य् एतत् धर्म-शब्दार्थाज्ञानेनोक्तम्

इति केचिद् आचार्या निर्वहन्ति ।↩︎

Some ācāryas would explain this contention that abstention from forbidden things is also included in the words sarva dharman (as something to be given up)
is due to ignorance of the meaning of the word dharma.↩︎

Algunos ācāryas explicarían esta afirmación de que la abstención de las cosas prohibidas
también se incluye en las palabras sarva dharman (como algo a renunciar)
se debe a la ignorancia del significado de la palabra dharma.↩︎

निषिद्ध निवृत्तिरूपङ्गळॆल्लाम् सर्वधर्मशब्दत्ताले संगृहीतङ्गळॆऩ्ऩुमिडम् धर्मशब्दार्थमऱियामऱ्सॊऩ्ऩबडियॆऩ्ऱु सिलवाचार्यर्गळ् निर्वहिप्पार्गळ्।↩︎

विवक्षितत्वाभावत्तै सिल आचार्यर्गळ् पक्षत्तालेयुपपादिक्किऱार् निषिद्धनिवृत्तिरूपङ्गळॆल्लामिति ।↩︎

कथम् इति चेत् —

निवृत्तिषु किञ्चित्-फल-साधन-रूपेण
नियम-विशेषैः सहानुष्ठिता (निवृत्तयो ) धर्म-शब्दार्थाः ।

↩︎

It is in this way:

Among abstentions
only that which is done in accordance with prescribed rules as a means to secure a particular object is called dharma.

↩︎

Es de esta manera:

Entre abstenciones Solo lo que se hace de acuerdo con las reglas prescritas como un medio para asegurar un objeto en particular se llama dharma.

↩︎

ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; निवृत्तिकळिलेयॊरु फलत्तुक्कु साधनमाग नियमविशेषङ्गळुडऩे सॆय्दवै धर्मशब्दार्थमाम्।↩︎

निर्वाहप्रकारत्तै उपपादिक्किऱार् ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलिति । यद्यपि

‘‘सायम् आद्यन्तयोर् अह्नोस्
सायं प्रातश्च मध्यमे ।
उपवासफलप्रेप्सुर्
जह्यात् भुक्तचतुष्टयम् ॥
ऐश्वर्यं सन्ततिं स्वर्गं
मुक्तिं वा यद् यद् इच्छति ।
एकादश्य्-उपवासेन
तत्सर्वं लभते नरः’’

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट नियमविशेषत्तोडुम् फलसङ्कल्पविशेषत्तोडुम् कूडिऩ निषिद्धमाऩ भोजननिवृत्तिरूपैकादश्युपवासादिगळुक्कु अलौकिकश्रेयस्साधनत्वमिरुक्किऱबडियाले धर्मशब्दवाच्यत्वम् कूडुम्; नियमविशेषफलविशेषङ्गळोडु कूडाद निषिद्धहिंसानिवृत्तिरूपाहिंसैक्कु अलौकिकश्रेयस्साधनत्वमिल्लामैयालदु धर्मशब्दार्थमागादु। अप्पडि फलविशेषनियमविशेषयुक्तनिषिद्धनिवृत्ति धर्म शब्दवाच्यमाऩालुम् फलविशेषनियम विशेषयुक्तमाऩ भोजननिवृत्तिरूपोपवासम् परित्यज्याविऱ्कु विषयमाय् निषिद्धमाऩ भोजनम् सिद्धिक्कादु; निषेधशास्त्रप्राबल्यात् ।

किन्तु नियमविशेषफलविशेषरूपधर्मङ्गळे अदऱ्कु विषयङ्गळाम्। एवञ्च सति विशेषणपरित्यागाद्विशिष्टपरित्यागम् सिद्धिक्कुमिऱे ऎऩ्बदु घट्टार्थम्।↩︎

सामान्यम् अ-हिंसादि-मात्रं
पापाभाव-मात्रम्,
(तद्-)अतिरेकेण न धर्म-शब्द-मुख्यार्थो भवति ।

↩︎

Mere non-violence (ahimsā) is only the absence of sin and is not dharma in the primary sense of the word ( for no rules or restraints are observed).↩︎

La mera no violencia (ahimsā) es solo la ausencia de pecado
y no es dharma en el sentido principal de la palabra
(porque no se observan reglas o restricciones).

↩︎

सामान्यमाऩवहिंसादिमात्रम् पापाभावमामित्तऩैबोक्कि धर्मशब्दत्तुक्कु मुख्यार्थमऩ्ऱु।↩︎

अतः फल-विशेष--नियम-विशेष-युक्ताहिंसादीनां त्यागो नाम
फलानां नियमानां च त्यागः ।

↩︎

Therefore to give up non-violence undertaken for the sake of an object
and in accordance with rules and restraints (niyama) means
to give up the object aimed at,
and the rules and restraints in practising it.↩︎

Por lo tanto, renunciar a la no violencia realizada por el bien de un objeto
y de acuerdo con las reglas y restricciones (niyama) significa
para renunciar al objeto dirigido,
y las reglas y restricciones para practicarlo.↩︎

आगैयाल् फलविशेषनियमविशेषङ्गळोडे कूडिऩ अहिंसादिगळै विडुगैयावदु फलङ्गळैयुम् नियमङ्गळैयुम् विडुगै।↩︎

निवृत्ति-शास्त्रोक्तानां निवृत्तीनां त्यागे हेतुर् नास्ति

इति ।↩︎

Beyond this, there is no authority for giving up the abstention from forbidden things that is prescribed in the nivṛtti śāstras (i.e.) śāstras for securing mukti,

↩︎

Más allá de esto, no hay autoridad para renunciar a la abstención de las cosas prohibidas
que se prescriben en el nivṛtti Śāstras (es decir) Śāstras para asegurar Mukti.

↩︎

मऱ्ऱुम् निवृत्तिशास्त्रत्तिऱ् सॊऩ्ऩ निवृत्तिकळै विडुगैक्कु विरगिल्लै।↩︎

नियम-विशेषाद्य्-अ-युक्तस्याहिंसादिमात्रस्य धर्म-शब्दार्थत्वेऽपि ब्रूमः ।↩︎

Even if it be held that more ahimsā which is not accompanied by niyama (the observance of rules and restraints ) is also meant by the word dharma, we submit the following:↩︎

Incluso si se sostiene que

más ahimsā que no está acompañado por Niyama
(la observancia de las reglas y las restricciones)
también se entiende por la palabra dharma,

Enviamos lo siguiente:↩︎

नियमविशेषादिगळोडे कूडाद अहिंसादिमात्रमुम् धर्मशब्दार्थमॆऩ्ऩुम् पक्षत्तिलुञ्जॊल्लुगिऱोम्।↩︎

फलनियमरहितमाऩ अहिंसादिमात्रमुम् धर्मशब्दार्थमाऩालुम् प्रकारान्तरेण परिहारम् सॊल्लुगिऱोमॆऩ्गिऱार् नियमविशेषादिगळोडे कूडाद इत्यादिना ।↩︎

अ-धर्म-परिहारेऽपि
धर्मत्वेन विवक्षिते ।
स्यात् स्व-तन्त्र-विधेर् एव
नित्यं तस्य परिग्रहः ॥(5)↩︎

“If the word dharma includes in its import also the giving up of adharma,
the giving up of adharma will have to be done always,
as it is an independent vidhi or injunction
(which has nothing to do with prapatti),

↩︎

“Si la palabra dharma incluye en su importación también la entrega de adharma,
La renuncia al adharma tendrá que hacerse siempre,
Como es un Vidhi o mandato independiente
(que no tiene nada que ver con Prapatti),

↩︎

अधर्मपरिहारेऽपि धर्मत्वेन विवक्षिते । स्यात्स्वतन्त्रविधेरेव नित्यं तस्य परिग्रहः ॥↩︎

अधर्मपरिहारेऽपि – केवलनिषिद्धनिवृत्तियुम्, धर्मत्वेन विवक्षिते – सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिल् धर्मशब्दार्थमाग विवक्षिक्कप् पट्टालुम्, स्वतन्त्रविधेरेव – स्वतन्त्रऩाऩ भगवाऩुडैय

‘‘मनीषी वैदिकाचारं
मनसापि न लङ्घयेत्’’

ऎऩ्ऱु प्रपन्नऩैक् कुऱित्ते सॊल्लुम् विधियिऩालेये, नित्यं – नित्यमाग, तस्य – अधर्मपरिहारत्तुक्कु परिग्रहः स्यात् – परिग्रह एव स्यात्, निषिद्धनिवृत्तिसामान्यम् धर्मशब्दार्थमाऩालुम् न हिंस्यात्सर्वा भूतानि ऎऩ्गिऱविडत्तिल् सर्वभूतशब्दम् अग्नीषोमीयपशुव्यतिरिक्तपरमाऩाप् पोले सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् सर्वधर्मशब्दत्तै विहितमाऩ निषिद्धनिवृत्ति रूपधर्मव्यतिरिक्तधर्मपरमागवे अङ्गीकरिक्कवेण्डुमागैयाल् निषिद्धनिवृत्तिरूपमाऩ धर्मम्परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु विषयमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

आनुकूल्य-परित्यागं
प्रातिकूल्य-परिग्रहम् ।
प्रपत्त्य्-अङ्गं प्रतिज्ञातुं
न शक्यं साधु-संसदि ॥ (5)↩︎

"It is impossible to contend in an assembly of the wise
that the giving up of what is pleasing (to the Lord) anukulya
and the performance of what is disagreeable ( to Him) prātikulya
are aṅgas to prapatti.

↩︎

"Es imposible contender en una asamblea de los sabios
que renunciar a lo que es agradable (al Señor) Anukulya y el desempeño de lo que es desagradable (para él) Prātikulya
son AṅGas a Prapatti.

↩︎

आनुकूल्यपरित्यागं प्रातिकूल्यपरिग्रहम् ।
प्रपत्त्यङ्गं प्रतिज्ञातुं न शक्यं साधुसंसदि ॥↩︎

इप्पडियऱ्ऱबिऩ्बु - निषिद्धनिवृत्तिरूपधर्मम् परित्यज्य ऎऩ्बदऱ्कु विषयमागादबोदु, ‘‘तस्मात्त्वमुद्धवोत्सृज्य चोदनां प्रतिचोदनाम्’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् चोदनामुत्सृज्य ऎऩ्बदाल् सॊऩ्ऩ आनुकूल्यपरित्यागत्तैयुम्, प्रतिचोदनामुत्सृज्य ऎऩ्बदाल् सॊऩ्ऩ प्रातिकूल्यपरिग्रहतैयुम्, मामेकं शरणं याहि ऎऩ्ऱु विहितमाऩ प्रपत्तिक्कु अङ्गमॆऩ्ऱु साधुगोष्ठियिल् प्रतिज्ञैपण्णमुडियादॆऩ्गिऱार् आनुकूल्यपरि त्यागमित्यादिना ।↩︎

रपन्नम् अधिकृत्यैव
सदाचारानतिक्रमः ।
प्रपत्त्य्-अध्याय-पठितः
प्रतिसन्धीयताम् इह ॥↩︎

"Let us bear in mind the fact that the injunction not to violate the code of conduct of the good (such as giving up sandhyā or nitya and naimittika)
which we find in the chapter on prapatti
is intended to apply only to the prapanna".

↩︎

"Tengamos en cuenta el hecho de que
la orden de no violar el código de conducta del bien (como renunciar a Sandhyā o Nitya y Naimittika)
que encontramos en el capítulo sobre Prapatti
está destinado a aplicar solo a la Prapanna ".

↩︎

प्रपन्नमधिकृत्यैव सदाचारानतिक्रमः । प्रपत्त्यध्यायपठितः प्रतिसन्धीयतामिह ॥↩︎

विधिनिषेधशास्त्रङ्गळ् प्रपन्नेतरविषयङ्गळागगूडादोवॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् प्रपन्नमधिकृत्यैवेत्यादिना । लक्ष्मीतन्त्रत्तिल् साङ्गप्रपत्तियैच् चॊल्लुगिऱ प्रपत्त्यध्यायत्तिल् प्रपन्नऩै युत्तेसित्ते ‘‘मनीषी वैदिकाचारं मनसापि न लङ्घयेत्’’ ऎऩ्ऱु सदाचारानतिक्रमम् विहितमागैयाले विधिनिषेधशास्त्रङ्गळै प्रपन्नेतरविषयङ्गळागच् चॊल्लुवदु अप्रामाणिकमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एवं सिद्धे सति,

'चोदनां प्रतिचोदनाम् । …
प्रवृत्ति च निवृर्ति च'

इत्य्-अत्रापि

प्रपत्त्य्-अङ्गतया किम् अपि न कर्तव्यम्

इति प्रतिपाद्यत इत्य् एतावद् एव ।↩︎

When it is thus clear that
these should not be given up
as they are injunctions which have no relation to prapatti
and which are independent rules,
it may be asked what is the meaning of the teaching to Uddhava which says

"Give up what is enjoined for action
and also what is forbidden,
give up action and abstention from action".

The answer is that they mean only this much :
that they should not be observed as aṅgas or requisites for prapatti.↩︎

Cuando está claro que
Estos no deben renunciar
ya que son mandatos que no tienen relación con Prapatti
y que son reglas independientes,
Se puede preguntar cuál es el significado de la enseñanza a Uddhava que dice

"Renuncia a lo que se ordena para la acción
y también lo que está prohibido,
renunciar a la acción y la abstención de la acción ".

La respuesta es que solo significan esto:
que no deben observarse como AṅGA o requisitos para Prapatti.↩︎

इप्पडियऱ्ऱबिऩ्बु ‘‘चोदनां प्रतिचोदनाम्’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् प्रवृत्तिञ्च निवृत्तिञ्च ऎऩ्गिऱविडत्तिलुम् प्रपत्तिक्कङ्गमाग वॊऩ्ऱुम् स्वीकरिक्कवेण्डावॆऩ्ऱदामित्तऩै।↩︎

मुमुक्षु-मात्रं प्रति,

‘‘त्रैवर्गिकांस् त्यजेद् धर्मान्’’
(विष्णुपुराणम् ऎऩ्ऱु मुऩ्ऩोर्गळ्)

इत्य्-उक्त-न्यायेन

फलान्तर-साधनत्वेन चोदितानां प्रवृत्ति-निवृत्तीनां,
तत्-प्रयोजक-शास्त्राणां
च त्यागः प्रतिपाद्यत

इति वा ।↩︎

In the case of the aspirant for mukti,
in the passage:

"Give up those dharmas that are the means of securing dharma, artha and kāma,"

it may mean also those activities and abstentions which are enjoined
as means for securing certain other ends (than mokṣa)
in those śāstras that enjoin them.↩︎

En el caso del aspirante para Mukti,
En el pasaje:

"Renuncia a los dharmas que son los medios para asegurar el Dharma, Artha y Kāma", ",

puede significar también aquellas actividades y abstenciones que se ordenan
Como medio para asegurar ciertos otros extremos (que Mokṣa)
En aquellos Śāstras que los orientan.↩︎

मुमुक्षुमात्रत्तैप् पऱ्ऱ ‘‘त्रैवर्गिकांस्त्यजेद्धर्मान्’’(विष्णुपुराणमॆऩ्ऱु मुऩ्ऩोर्गळ्) ऎऩ्गिऱ कट्टळैयिले फलान्तरसाधनमाग चोदितैकळाऩ प्रवृत्तिनिवृत्तिकळैयुम् अवऱ्ऱुक्कुऱुप्पाऩ शास्त्रङ्गळैयुम् विडच्चॊऩ्ऩदागवुमाम्।↩︎

इऩि प्रवृत्तिञ्च निवृत्तिञ्च उत्सृज्य ऎऩ्बदऱ्कु तात्पर्यत्तैक् काट्टुगिऱार् प्रवृत्तिञ्चेत्यादियाल्, अर्थान्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् मुमुक्षमात्रतैप्पऱ्ऱ इत्यादियाल्। फलान्तरसाधनमाग चोदितैकळाऩ प्रवृत्तिनिवृत्तिकळैयुमिति । अनन्यगतित्वरूपाधिकारानुगुणमाग प्रयोजनान्तरार्थप्रवृत्तिकळैयुम् विडच्चॊऩ्ऩदामॆऩ्ऱबडि।↩︎

अनेन नित्य-नैमित्तिकानां स्व-रूपत्यागो विवक्षितश् चेत्
पूर्वोक्त-सर्व-विरोधोऽपि प्रसज्येत ।↩︎

As against this,
if it were held that nitya and naimittika karmas and the like are themselves (svarūpatyāga) to be given up,
it would be opposed to everything that has been pointed out before.↩︎

Frente a eso,
Si se sostenía que Nitya y Naimittika Karmas y similares son ellos mismos (svarūpatyāga) para ser abandonados,
Se opondría a todo lo que se ha señalado antes.↩︎

इङ्ङऩऩ्ऱिक्के नित्यनैमित्तिकादिगळुडैय स्वरूपत्यागम् विवक्षितमॆऩ्ऩिल् मुऩ्बु सॊऩ्ऩ सर्वविरोधमुम् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

अवऱ्ऱुक्कुऱुप्पाऩ शास्त्रङ्गळैयुमॆऩ्ऩदु चोदनां प्रतिचोदनां ऎऩ्बदै निऩैत्तु। इप्पडियऩ्ऱिक्के इङ्गु सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् विवक्षितमॆऩ्ऱाल् पूर्वोक्तविरोधङ्गळ् जागरूकङ्गळॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩऩ्ऱिक्के इत्यादिना ।↩︎

इमं निष्कर्षं सत्त्व-निष्ठा विवेकिनः सन्तः स्वीकुर्वीरन् ।↩︎

Those who are intelligent and who are sāttvikas
will appreciate this conclusion and approve of it.↩︎

Los que son inteligentes y que son sāttvikas Apreciará esta conclusión y la aprobará.↩︎

इन्द निष्कर्षम् सत्त्वनिष्ठराय्विवेकिकळायिरुप्पार् तॆळिन्दङ्गीकरिप्पार्गळ्।↩︎

इम्मादिरियाऩ प्रमाणङ्गळिऩ् अर्थनिष्कर्षत्तै ऎल्लोरुमॊप्पुक्कॊळ्ळवेण्डुमेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इन्द निष्कर्षमित्यादिना । सत्वगुणप्राचुर्यमिल्लाददिऩाल् सारासारविवेकमिल्लाद सिल रङ्गीगरिक्काविट्टालुम् दोषमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[२४९]]

इमम् अर्थम्,

“1 अनाचरितानि न कुर्मः
क्रूरोक्तिं गत्वा न वदामः(→पठामः)"

इति,↩︎

"We will never do what ought not to be done.
We will never go (to any ācārya), and study heretical śāstras",
(It may also mean "we will never do what is evil".)

↩︎

"Nunca haremos lo que no se debe hacer.
Nosotros nunca iremos (a ningún ācārya) y estudiamos Śāstras heréticos",
(También puede significar "nunca haremos lo que sea malvado".)

↩︎

इव्वर्थत्तै ’’सॆय्यादऩ सॆय्योन्दीक्कुऱळै सॆऩ्ऱोदोम्’’(तिरुप्पावै २) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इन्द निर्णयत्तै आयर्बाडिच् चॆल्वच्चिऱुमियर्गळ् सॊऩ्ऩदाग श्री आण्डाळुम् नम्माऴ्वार् मुदलाऩवर्गळुमरुळिच्चॆय्दार्गळॆऩ्गिऱार् इव्वर्थत्तै इत्यादिना । सॆय्यादऩ - सॆय्यप्पडाद कार्यत्तै, अदावदु अकृत्यङ्गळै, सॆय्योम् - सॆय्यमाट्टोम्। तीक्कुऱळै - क्रूरमाऩ कोळ्वार्त्तैगळै, सॆऩ्ऱु – अवश्यकर्तव्यमाग ऎण्णिच्चॆऩ्ऱु, ओदोम् - ऒरुवऩ् कादिले सॊल्लोम्, सॆय्यादऩ सॆय्योम् ऎऩ्ऱदाल् मानसिककायिकपापङ्गळैच् चॆय्योमॆऩ्ऱुम्, तीक्कुऱळै ऎऩ्ऱदाल् वाचिकपापङ्गळैच् चॆय्यमाट्टोमॆऩ्ऱुम् सॊऩ्ऩदायिऱ्ऱु।↩︎

"मा कृथा दुष्कर्मेति कृपां कुर्वन्"

इति चानुजगृहुः ।↩︎

and "Vouchsafe Thy grace so that I may not do wicked deeds".

(The Alvars) have stated this in such passages as the following above.↩︎

y

"Conceder tu gracia para que no pueda hacer obras malvadas".

(Los Alvars) han declarado esto en pasajes como arriba.↩︎

’’सॆय्येल् तीविऩैयॆऩ्ऱरुळ्सॆय्युम्’’ (तिरुवाय्मॊऴि २-९-३) ऎऩ्ऱुमरुळिच् चॆय्दार्गळ्।↩︎

सॆय्येलित्यादि । तीविऩै - क्रूरमाऩ पापङ्गळै, सॆय्येल् - पण्णादे कॊळ्, ऎऩ्ऱरुळ् सॆय्युम् - ऎऩ्ऱु कृपै पण्णुम् ऎऩ्गै।↩︎

१५ क्षमा-याचनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’नायिऩेऩ्(=श्वनिभः) सॆय्द कुऱ्ऱम्(=दोषम्),
नऱ्ऱम्(=साधु) आगवे कॊळ् ञाल(=विश्व)-नाथऩे’’ (तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १११)

ऎऩ्ऱ् अदुक्कुम् तात्पर्यत्तैप् पार्त्ताल्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"क्षमिक्क वेणुम्" ऎऩ्ऱ् अपेक्षित्त पडिय् आगैयाले,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपन्नऩुक्कुम् अपराधम् पुगुन्दाल्

‘‘अज्ञानाद् अथवा ज्ञानाद्
अपराधेषु सत्स्व् अपि ।
प्रायश्चित्तं "क्षमस्वे"ति
प्रार्थनैकैव केवलम्॥’’
(वङ्गी-पुरत्तुनम्बि-कारिका)

ऎऩ्गिऱ बडिये
क्षमै कॊळ्ळप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

‘प्रायश्चित्तान्तराशक्तः
काल-क्षेपाक्षमोऽपि वा ।
पुनः प्रपद्यते नाथम्,
अ-भिन्दन् लोक-संग्रहम् ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम् (सं॰प॰)19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

"नीचेन मया कृतम् अपचारं गुणत्वेन स्वीकुरु जगत्पते"

इत्य्-एतस्यापि तात्पर्य-पर्यालोचने↩︎

If we consider the import of the verse

"O Lord of the world! Consider my offences as virtuous acts",

↩︎

Si consideramos la importación del verso

"¡Oh señor del mundo! Considere mis delitos como actos virtuosos",

↩︎

’’नायिऩेऩ् सॆय्दगुऱ्ऱम् नऱ्ऱमागवे कॊळ्ञालनादऩे’’ (तिरुच्-छन्दविरुत्तम् १११) ऎऩ्ऱदुक्कुम् तात्पर्यत्तैप्पार्त्ताल्↩︎

इप्पडियागिल् नायिऩेऩ् ऎऩ्गिऱ पाट्टिल् नीसऩाऩ अडियेऩ् पण्णिऩ कुऱ्ऱत्तै गुणमागक्कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थिक्कक्कूडुमो वॆऩ्ऩ, अदिऩ् भावत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् नायिऩेऩिदि । ञालनादऩे - जगत्तुक्कु नाथऩे, नायिऩेऩ् - नीचऩाऩ नाऩ्, सॆय्द कुऱ्ऱम् - कुऱ्ऱत्तै, नऱ्ऱमागवे कॊळ् - नऱ्ऱम् - कुणम्, उपचारमागवे अङ्गीकरिक्कवेण्डुमॆऩ्गै। नी शेषियागैयाले शेषऩाऩ अडियेऩ् पण्णिऩ अपराधत्तै उपचारम् पोल् स्वीकरिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

"क्षन्तव्यम्" इत्य् अपेक्षितत्वम् एवेति↩︎

it also means the prayer that the offences should be pardoned.↩︎

También significa la oración de que los delitos se perdonen.↩︎

क्षमिक्कवेणुमॆऩ्ऱबेक्षित्त पडियागैयाले↩︎

तात्पर्यत्तैप् पार्त्ताल् क्षमिक्कवेणुमॆऩ्ऱबेक्षित्तबडियागैयाले इति । सम्प्रदायान्तरस्थर् सॊल्लुगिऱबडि आऴ्वार् सॆय्वदॆल्लाम् अर्चनमाय् पुण्यमायिरुक्क अप्पडिये आऴ्वार्गळुम् अऱिन्दिरुक्क ताऩ् पण्णिऩ कार्यत्तैक् कुऱ्ऱमाग अवर् सॊल्लुवदैये योसित्तालुम् अवर्गळ् सॊल्लुम् प्रपन्नशास्त्रप्पडि अवर् पण्णिऩ कार्यत्तै यॆल्लाम् भगवाऩ् गुणमागवे कॊळ्ळुवऩॆऩ्ऱु अवरुक्कुत् तॆरिन्दिरुक्कच् चॆय्देयुम् पिष्टपेषणन्यायत्ताले गुणमागवे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱु प्रार्थित्तदै परामर्शित्तालुम् ऎऩ्ऩुडैय अपराधत्तै क्षमिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु अपेक्षित्तदागवे मुडियुमॆऩ्ऱबडि। क्षमिक्कमुडियाद अवर् कुऱ्ऱत्तै क्षमाविषयमागक्कॊळ्वदे गुणमागक् कॊळ्ळुवदामिऱे।↩︎

प्रपन्नस्यापराधोपनतौ,

‘‘अज्ञानाद् अथवा ज्ञानाद्
अपराधेषु सत्स्व् अपि ।
प्रायश्चित्तं "क्षमस्वे"ति
प्रार्थनैकैव केवलम्॥’’
(वङ्गी-पुरत्तुनम्बि-कारिका)

इत्य्-उक्त-रीत्या क्षमायाचनं युक्तम् ।↩︎

Therefore if the prapanna happens to commit an offence,
he is bound to obtain pardon as declared in the passage :-

Whether offences are committed deliberately or in ignorance,
the only expiation that is required is to say " Pardon me ".

↩︎

Por lo tanto, si el Prapanna comete un delito,
Está obligado a obtener perdón como se declara en el pasaje:-

Si los delitos se cometen deliberadamente o en ignorancia,
La única expiación que se requiere es decir "Perdonarme".

↩︎

प्रपन्नऩुक्कुमपराधम् पुगुन्दाल् ‘‘अज्ञानादथवा ज्ञानादपराधेषु सत्स्वपि । प्रायश्चित्तं क्षमस्वेति प्रार्थनैकैव केवलम्’’(वङ्गी-पुरत्तुनम्बि-कारिका) ऎऩ्गिऱबडिये क्षमै कॊळ्ळप् प्राप्तम्।↩︎

प्रपन्नऩुक्कुम् अपराधम् पुगुन्दाल् क्षमापणमेयुक्तमॆऩ्ऱु शास्त्रम् सॊल्लुगिऱदॆऩ्गिऱार् प्रपन्नऩुक्कुमपराधम् पुगुन्दालित्यादिना । अज्ञानादित्यादि । अज्ञानात् – पापत्वाज्ञानात्, इन्द क्षमस्वेति प्रार्थनारूपप्रायश्चित्तमुम् अधिकारिविशेष विषयत्तिलॆऩ्गिऱार् प्रायश्चित्तान्तराशक्त इत्यादिना ।↩︎

‘प्रायश्चित्तान्तराशक्तः
काल-क्षेपाक्षमोऽपि वा ।
पुनः प्रपद्यते नाथम्
अ-भिन्दन् लोक-संग्रहम् ॥↩︎

"He who is incapable of other forms of expiation
or who is impatient of delay performs prapatti, once again, to the Lord,
without transgressing the rule of lokasaṅgraha".

↩︎

"El que es incapaz de otras formas de expiación
o quién está impaciente por el retraso realiza Prapatti, una vez más, para el Señor,
sin transgredir la regla de Lokasaṅgraha ".

↩︎

‘प्रायश्चित्तान्तराशक्तः कालक्षेपाक्षमोऽपि वा । पुनः प्रपद्यते नाथमभिन्दन् लोकसंग्रहम् ॥↩︎

प्रायश्चित्तान्तराशक्तः – प्रतिपदोक्त प्रायश्चित्तत्तिल् अदावदु प्राजापत्यचान्द्रायणादिगळिल् अशक्तऩुम्, अदिल् शक्तियिरुन्दालुम् कालक्षेपाक्षमोपि वा – कालविळम्बत्तै सहियातवऩुम्, नाथं पुनः प्रपद्यते – नाथऩाऩ भगवाऩै उत्तराघनिवृत्त्यर्थमाग पुनः प्रपद्यते, बहुकालसाध्यप्रतिपदोक्त प्रायश्चित्तानुष्ठानाशक्तऩुक्कु प्रतिपदोक्तम् सॆय्यमुडियादागैयाल् पुनः प्रपदनमे प्रायश्चित्तम्। अभिन्दन् लोकसङ्ग्रहमिति । इवर्गळिल् कालक्षेपाक्षमऩ् शक्तऩायुम् व्यपदिष्टऩायुमिरुन्दाल् अवऩुक्कु प्रायश्चित्तप्रपदनमात्रम् पोरादु। कालक्षेपक्षमऩाऩ शक्तप्रपन्नऩुम् अप्पडिये सॆय्वाऩागैयाल् लोकसङ्ग्रहम् वारादु। आगैयाले शिष्टतया व्यपदेश्यऩाय् कालक्षेपाक्षमऩाय् शक्तऩायिरुक्कुमवऩ् कालक्षेपाक्षमत्वेन स्वात्मसाक्षिकमाग प्रायश्चित्तप्रपदनत्तै पूर्वमनुष्ठित्तु प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तत्ताले लोकसङ्ग्रहत्तैयुम् सॆय्यक्कडवऩ् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१६ बुद्धि-पूर्वकाघाः

अभाव-वचन-तात्पर्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुत्वमेय् अडिय् आग
बुद्धि-पूर्व-निषिद्धङ्गळ् पुगुराव्

ऎऩ्ऩुम् वार्तैयुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘विद्यते ब्राह्मणे दमः’’
(रमायणम् युद्ध-काण्डम् १६-९)

ऎऩ्ऩुम् आप्-पोले
औचित्यत्ताले सॊऩ्ऩ बडिय् अत्तऩै। (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मुमुक्षुवुक्कु
बुद्धि-पूर्व-निषिद्धङ्गळ् पुगुन्दु
परिहारङ्गळ् पण्णुगै
महर्षिगळ् पक्कलिलुम्
ऋषि-प्रायर्-बक्कलिलुम् उळ्-पडक्
कण्डु पोरा निऩ्ऱद् इऱे।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

उपासके साम्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अऩ्ऱ् आगिल्
उपासकर्गळुम् मुमुक्षुक्कळ् आगैयाले
अवर्गळुक्कुम् बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् घटियामैयाले

उत्तराघाश्लेषम् प्रामादिक-विषयम्;
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कु क्षन्तव्यत्वम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱु (श्री-भाष्योक्त-)व्यवस्थै

पण्ण-वॊण्णाद् ऒऴियुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपासकऩुक्कुम्, प्रपन्नऩुक्कुम् वर्णाश्रम-जाति-गोत्र-प्रवर-चरण- कुल-देश-कालावस्था-गुण-समयादिगळै उपाधिय् आगक् कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषिद्धङ्गळ् तविरुम्(=हानम्) इडत्तिल् विशेषम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निषिद्धङ्गळ् पुगुन्दाल्
प्रायश्चित्तं यथाधिकारम् आगैयाले
वैषम्यम् उण्डु।

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

दिव्य-प्रबन्धेष्व् अपराध-प्रमाणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’ऎऩ्ऩ्-अडियार् अदु सॆय्यार्
सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दार्’’
(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-२)

ऎऩ्गिऱदुवुम् अपराधम् पुगुरुम् ऎऩ्गैक्कु लिङ्गम्।

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु

’’सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दार्’’

ऎऩ्ऱ्-अदुक्कु

प्रामादिकम् आगप् पुगुन्दाल् नामे क्षमिप्पुदोम्, (4)

(नीलमेघः (सं)36)

(English37)

(Español38)

(मूलम्39)

(४२तमाहोबिल-यतिः40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धिपूर्वकम् आगप् पुगुन्दाल्
अवर्गळ् क्षमै गॊळ्ळादव्-अळविलुम्
शिक्षा-विशेषङ्गळाले नामे शमिप्पुदोम्,
ऒरु पडिक्कुङ् कै विडोम्

ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

(४२तमाहोबिल-यतिः45)

विश्वास-प्रस्तुतिः

"नऩ्ऱु सॆय्दार्" ऎऩ्बर् पोलुम्

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले
इदु वस्तु-वृत्तियिल् "नऩ्ऱ् अऩ्ऱ्" ऎऩ्ऩुम् इडम् सूचितम्।

(नीलमेघः (सं)46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

मुमुक्षुत्वाद् एव हेतोः
बुद्धि-पूर्वक-निषिद्धानि न भवेयुर्

इतीयं वार्ताऽपि,↩︎

The contention that when there is aspiration for mukti, no forbidden things will be done deliberately↩︎

La afirmación de que cuando hay aspiración para Mukti,
no se harán cosas prohibidas deliberadamente↩︎

मुमुक्षुत्वमेयडियाग बुद्धिपूर्वनिषिद्धङ्गळ् पुगुरावॆऩ्ऩुम् वार्तैयुम्↩︎

मुमुक्षुवुक्कु बुद्धिपूर्वपापम् पुगुरादॆऩ्ऱु पूर्वर्गळिऩ् वार्त्तैयिरुक्क प्रपन्नविषयत्तिल् अदु पुगुरुमॆऩ्ऱुम्, अदऱ्कु प्रायश्चित्तम् पुनः प्रपत्तियॆऩ्ऱुम् सॊल्ललामोवॆऩ्ऩ अव्वार्त्तैक्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् मुमुक्षुत्वमे यडियाग इत्यादिना ।↩︎

‘‘विद्यते ब्राह्मणे दमः’’
(रमायणम् युद्ध-काण्डम् १६-९)

इतिवद् औचित्य-मूलो वाद इत्य् एव ।↩︎

means only that it would be unlikely, being inappropriate.
It is like the saying that
"in the Brahmin there is control of the senses".
(It does not mean that the control is always found).↩︎

Significa solo que sería poco probable, ser inapropiado.
Es como el dicho que
"En el brahmán hay control de los sentidos".
(No significa que el control siempre se encuentre).↩︎

‘‘विद्यते ब्राह्मणे दमः’’(रमायणम् युद्ध-काण्डम् १६-९) ऎऩ्ऩुमाप्पोले औचित्यत्ताले सॊऩ्ऩबडियत्तऩै।↩︎

औचित्यत्ताले सॊऩ्ऩबडि यत्तऩै इति । इन्द्रियनिग्रहरूपदान्तिशून्यर्गळाग सिल ब्राह्मणर्गळिरुक्कच् चॆय्देयुम् उत्तमसत्त्वगुणवाऩाऩ ब्राह्मणऩिडत्तिल् प्रायशः ‘‘शमो दमस्तपश्शौचं’’ ऎऩ्गिऱबडि दमादिगळ् सम्भावितङ्गळॆऩ्ऱॆण्णि ‘‘विद्यते ब्राह्मणे दमः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुगिऱाप्पोले मुमुक्षुवुक्कु बुद्धिपूर्वकनिषिद्धम् पुगुरादॆऩ्गिऱ वार्त्तैयुम् तापत्रयाभिहतऩाय् दोषसप्तकविशिष्टमाऩ सांसारिक सुखत्तिऩिऩ्ऱुम् विरक्तऩाऩ मुमुक्षुवुक्कु प्रायशः तादृशमाऩ अपराधम् पुगुरादॆऩ्ऱु औचित्यत्तैयॆण्णिच् चॊऩ्ऩदॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

मुमुक्षूणाम् एव
बुद्धि-पूर्व-निषिद्धेषूपनतेषु परिहाराणां करणं
महर्षीणां सन्निधौ ऋषि-प्रायाणां सन्निधौ च
दृष्टं किल ।↩︎

Even in the case of great sages and of men who were sage-like,
there have occurred forbidden actions and expiations therefor.↩︎

Incluso en el caso de grandes sabios y de hombres que eran de sabio,
Se ha producido acciones prohibidas
y expiaciones para ello.↩︎

मुमुक्षुवुक्कु बुद्धिपूर्वनिषिद्धङ्गळ् पुगुन्दु परिहारङ्गळ् पण्णुगै महर्षिकळ् पक्कलिलुम् ऋषिप्रायर्बक्कलिलुमुळ्बडक् कण्डुबोरानिऩ्ऱदिऱे।↩︎

इप्पडि पूर्वर्गळिऩ् वार्त्तैयै निर्वहिक्काविडिल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् मुमुक्षुवुक्के इत्यादि । कण्डु पोरानिऩ्ऱदिऱे इति । शास्त्रत्तिलुम् लोगत्तिलुमॆऩ्ऱबडि। शास्त्रत्तिल् महर्षिकळ् पक्कलिल् कण्डदावदु:- वसिष्ठरुक्कु चण्डालगृहभोजनमुम् तत्प्रायश्चित्तमुम्। दुर्वासस्सिऱ्कु अम्बरीषपारणाविघटनमुम्, अम्बरीषऩिडत्तिलपचारक्षापणमुम्। लोगत्तिल् कण्डुबोन्ददु:- ऋषिप्रायराऩ लोकसारङ्गमामुऩिक्कुत् तिरुप्पाणाऴ्वार्विषयत्तिल् शिलाप्रहाणमुम् तत्क्षापणादिगळुम्।↩︎

अन्यथा उपासकानाम् अपि मुमुक्षुत्वात्
तेषाम् अपि बुद्धि-पूर्वोत्तराघस्यासंभावितत्वात्,

उत्तराघाश्लेषम् प्रामादिक-विषयम्;
बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कु क्षन्तव्यत्वम् इल्लैय्

इति (श्री-भाष्योक्त-)व्यवस्था-करणम् अयुक्तं स्यात् ।↩︎

If it were otherwise
(i.e that the aspirant for mukti would never commit an offence deliberately)
then, since those who are upāsakas following bhakti yoga are also aspirants for mukti,
it would follow that they, too, would not commit offences deliberately
and the conclusion that is arrived at in Śrī Bhāṣya that

freedom from stain caused by later sins is applicable only to sins committed in ignorance
and that there is no pardon for sins committed deliberately

- this conclusion would then become meaningless.↩︎

Si fuera lo contrario
(es decir, que el aspirante para Mukti nunca cometería un deliberio deliberadamente)
Entonces, ya que aquellos que están upāsakas después de bhakti yoga también son aspirantes para mukti,
Se deduciría que ellos tampoco cometerían ofensas deliberadamente
y la conclusión a la que se llega a Śrī Bhāṣya que

La libertad de la mancha causada por los pecados posteriores es aplicable solo a los pecados cometidos en la ignorancia
y que no hay perdón por los pecados cometidos deliberadamente

- Esta conclusión se quedaría sin sentido.↩︎

इङ्ङऩऩ्ऱागिल् उपासकर्गळुम् मुमुक्षुक्कळागैयाले अवर्गळुक्कुम् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् घटियामैयाले उत्तराघाश्लेषम् प्रामादिकविषयम्; बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु क्षन्तव्यत्वमिल्लैयॆऩ्ऱु व्यवस्थै पण्णवॊण्णादॊऴियुम्।↩︎

मुमुक्षुमात्रत्तिऱ्के बुद्धिपूर्वकमाऩ अपराधम् वारादॆऩ्ऩिल् इप्पडि दृष्टविरोधमात्रमिऩ्ऱिक्के बाधकान्तरमुम् वरुमॆऩ्गिऱार् इङ्ङऩऩ्ऱागिल् इत्यादिना । उपासकर्गळुक्कुम् बुद्धिपूर्वापराधम् वारादॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् अनिष्टमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उत्तराघाश्लेषम् प्रामादिकविषयमित्यादि ।

‘‘तद् इदम् अ-श्लेष-वचनं प्रामादिकविषयं मन्तव्यम् ।
नाविरतो दुश्-चरिताद् इत्य्-आदिभिश् शास्त्रैर् आप्रयाणाद् अहर् अहर् उत्पद्यमानायाः उत्तरोत्तरातिशय-भागिन्याः विद्यायाः
दुश्-चरित-विरति-निष्पाद्यत्वावगमात्’’

ऎऩ्ऱु तद्-अधिगमाधिकरण श्रीभाष्यत्तिल् प्रमादिकपापमे श्लेषिक्कादॆऩ्ऱुम्, बुद्धिपूर्वोत्तराघम् उपासनत्तुक्कु प्रतिबन्धकमागैयाले अदु अश्लेषविषयमागादॆऩ्ऱुम् व्यवस्थै पण्णिऩदु कूडादॊऴियुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

[[P250]]

उपासकस्य प्रपन्नस्य च वर्णाश्रम-जाति-गोत्र- प्रवर-चरण-कुल-देश-काल- अवस्था-गुण-समय-आद्य्-उपाधिकतया उक्तानां निषिद्धानां परिहरणे
विशेषो नास्ति ।↩︎

There is no difference between the upāsaka (the follower of Bhakti yoga) and the prapanna
in regard to what is forbidden on account of caste (varṇa ), āśrama, sex (jāti), gotra (family), pravara, ( ancestry), right conduct, race (kula), place, time, bodily or mental condition (avastha), character (guṇa) or convention (samaya).↩︎

No hay diferencia entre el upāsaka (el seguidor de bhakti yoga) y la prapanna
Con respecto a lo que se prohíbe a la casta (varṇa), āśrama, sexo (jāti), gotra (familia), pravar, (ascendencia), conducta correcta, raza (kula), lugar, tiempo, condición corporal o mental (avastha), caracteres (guṇa) o convención (samaya).↩︎

उपासकऩुक्कुम्, प्रपन्नऩुक्कुम् वर्णाश्रमजातिगोत्रप्रवरचरणकुलदेशकालावस्थागुण समयादिगळैउपाधियागक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषिद्धङ्गळ् तविरुमिडत्तिल् विशेषमिल्लै।↩︎

उपासकऩुक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळिल् उपासनाङ्गत्वबुद्धियुम्, अङ्गतयैवानुष्ठानमुम्, प्रपन्नऩुक्कु वर्णाश्रमधर्मङ्गळिल् कैङ्कर्यत्वबुद्धियुम्, स्वयम्प्रयोजनतयानुष्ठानमुम् भिन्नमाग इरुप्पदुबोल्, उपासकऩुक्कु बुद्धिपूर्वाघम् लेपिक्कुम्; प्रपन्नऩुक्कु लेपियादु ऎऩ्ऱु विशेषित्तुच् चॊल्लवॊण्णादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उपासकऩुक्कुम् प्रपन्नऩुक्कुमित्यादि ।

‘‘ब्राह्मणो न सुरां पिबेत्’’

ऎऩ्बदु वर्णत्तै उपाधिय् आगक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘यतिर्द्वयेन पतति’’ ऎऩ्बदुम्,

‘‘ब्रह्म-सूत्र-परित्यागाद्
ब्रह्मचारी गृही वनी ।
परिव्राट् चापि पतति’’

इत्यादिगळुम् आश्रमत्तै उपाधियागक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि’’

इत्यादि जातियै उपाधियाक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘दानं दद्यात् स-गोत्राय,
कन्यादानन् तु वर्जयेद्’’

इत्यादि गोत्रत्तैय् उपाधियागक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘समप्रवर-गोत्रञ् च
विधुरं ब्रह्मचारिणम् ।
देवार्थे वरयेद् विद्वान्
पित्रर्थे वरणं त्यजेत्॥’’

इत्यादि प्रवरत्तैयुपाधियागक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘बह्वृचाः श्रवणे कुर्युः
श्रावणं न तु पर्वणि’’

इत्यादि चरणनिमित्तकमाऩ निषेधम्।

‘‘मृत-बन्धोर् दशाहानि
कुलस्यान्नं निषिध्यते’’

इत्यादि कुलत्तै उपाधियागक्कॊण्डु सॊऩ्ऩ निषेधम्।

‘‘नाप्सु नैवाम्भसस् तीरे
न श्मशाने समाचरेत् ।
उत्सर्गं वै पुरीषस्य
मूत्रस्य च विसर्जनम्॥’’

इत्यादि देश-म्निमित्तकनिषेधम्।

‘‘न भोक्तव्यं न भोक्तव्यं
सम्प्राप्ते हरिवासरे’’

इत्यादि कालनिमित्तकनिषेधम्।

‘‘एकादश्यां न भुञ्जीत
शक्तस् सन् निरुपद्रवः’’

ऎऩ्बदु अवस्थोपाधिकमाऩ निषेधम्।

‘‘नातिकेशाम् अकेशां वा
नातिकृष्णातिपिङ्गळाम् ।
निसर्गतोऽधिकाङ्गां वा
न्यूनाङ्गां वापि नोद्वहेत्॥’’

इत्यादि गुण-निमित्तक-निषेधम्।

‘‘अस्वर्ग्यं लोक-विद्विष्टं
धर्मम् अप्य् आचरेन् न तु’’

इत्यादि समय निमित्तकनिषेधम्।

‘‘न भ्रातरौ नियुञ्जीत
श्राद्धे पितृसुताव् अपि’’

इत्यादि आदिशब्द-ग्राह्य-सम्बन्ध-निमित्तकनिषेधम्।

तविरुमिडत्तिल् विशेषमिल्लै इति । एतादृशनिषिद्धङ्गळै अनुष्ठिक्कुम् विषयत्तिल् भक्तऩुक्कुम् प्रपन्नऩुक्कुम् लेपालेपरूपविशेषमिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

निषिद्धेषु प्रायश्चित्तस्य
यथाऽधिकार-भावाद् वैषम्यम् अस्ति ।↩︎

If what is forbidden has been done,
there is difference in the manner of expiation,
because that depends on the competency (adhikāra).↩︎

Si se ha hecho lo que está prohibido,
Hay diferencia en la forma de expiación,
Porque eso depende de la competencia (adhikāra).↩︎

निषिद्धङ्गळ् पुगुन्दाल् प्रायश्चित्तम् यथाधिकारमागैयाले वैषम्यमुण्डु।↩︎

इप्पडि बुद्धिपूर्वकमाग निषिद्धङ्गळै अनुष्ठित्ताल् इरण्डु पेरुक्कुम् पापलेपमुण्डॆऩ्ऱाल्

‘‘सत्कर्म-निरताश् शुद्धास्
साङ्ख्य-योग-विदस् तथा ।
नार्हन्ति शरणस्थस्य
कलां कोटितमीम् अपि॥’’

ऎऩ्ऱु कॊण्डाडप्पट्ट प्रपन्नऩुक्कु विशेषमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् निषिद्धङ्गळ् पुगुन्दाल् प्रायशित्तम् यथाधिकारमागैयाले वैषम्यमुण्डु इति ।

न प्राग्वद् बुद्धि-पूर्वाघे
न चात्यन्तम् अनुग्रहः ।
लघुर् दण्डः प्रपन्नस्य
राजपुत्रापराधवत्॥

ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩबडि लघुदण्डमुम्, ‘‘प्रायश्चित्तिरियं सात्र यत्पुनश्शरणं व्रजेत्’’ ऎऩ्ऱु लघुप्रायश्चित्तमुम् प्रपन्नऩुक्कु विशेषमॆऩ्ऱबडि।↩︎

"मद्-दासास् तन् न कुर्युः ;
कृतवन्तश् चेत् साधु कृतवन्तः"

इत्य् एतद् अपि अपराध-संभवस्य लिङ्गम् ।↩︎

The verse,

"My servants will never commit offences.
Even if they commit them,
I will consider them as if they were virtuous actions"

- even this verse indicates that offences are not unlikely.↩︎

El verso,

"Mis sirvientes nunca cometerán delitos.
Incluso si los cometen
Los consideraré como si fueran acciones virtuosas "

- Incluso este versículo indica que los delitos no son poco probables.↩︎

’’ऎऩ्ऩडियारदु सॆय्यार् सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दार्’’(पॆरियाऴ्वार् तिरुमॊऴि ४-९-२) ऎऩ्गिऱदुवुम् अपराधम् पुगुरुमॆऩ्गैक्कु लिङ्गम्।↩︎

प्रतिबुद्धऩाऩवऩुक्कुमपराधम् सम्भविक्कलामॆऩ्बदिल् लिङ्गमुण्डॆऩ्गिऱार् ऎऩ्ऩडियारदु सॆय्यार् सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दारिति ।↩︎

अत्र

" कृतवन्तश् चेत् साधु कृतवन्तः"

इत्य्-अस्य,

'प्रामादिकस्योत्पत्तौ
वयम् एव क्षमिष्यामहे;

↩︎

The sentence

"If they commit offences,
I will consider them as virtuous actions"

means

“If done in ignorance, I will pardon them.…

↩︎

La oración

"Si cometen ofensas,
Los consideraré como acciones virtuosas "

medio

“Si se hace en ignorancia, los perdonaré.…

↩︎

इङ्गु ’’सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दार्’’ ऎऩ्ऱदुक्कु प्रामादिकमागप् पुगुन्दाल् नामे क्षमिप्पुदोम्,↩︎

इन्द वाक्यम् अडियार्गळुक्कुम् अपराधम् पुगुमॆऩ्बदिल् प्रमाणमाऩालुम्, सॆय्दारेल् नऩ्ऱु सॆय्दारॆऩ्ऱु अवर्गळ् सॆय्द अपराधत्तै नल्लदागच् चॊल्लविल्लैयो वॆऩ्ऩ अदिऩ् भावत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्गु सॆय्दारेलित्यादिना । अवर्गळ् सॆय्द अपराधम् क्षमाविषयमागक्कूडुमागैयालुम्, सर्वथा परित्याज्यताहेतुवऩ्ऱागैयालुम् नल्लदामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

बुद्धि-पूर्वकस्योत्पत्तौ तु
क्षमायाम् अयाचितायाम् अपि
शिक्षा-विशेषैर् वयं शमयिष्यामः,
कथंचिद् अपि न त्यक्ष्यामः'

इति तात्पर्यम् ।↩︎

If offences are committed deliberately
and if they do not obtain pardon,
I will condone them after inflicting punishment,
but will never forsake them.

↩︎

Si los delitos se cometen deliberadamente
y si no obtienen perdón,
Los toleraré después de infligir el castigo,
pero nunca los abandonará.

↩︎

बुद्धिपूर्वकमागप्पुगुन्दाल् अवर्गळ् क्षमैगॊळ्ळादवळविलुम् शिक्षाविशेषङ्गळाले नामे शमिप्पुदोम्, ऒरु पडिक्कुङ्गैविडोम् ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

अडियारुडैय अपराधम् क्षमाविषयमागुम् प्रकारत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रामादिकमागप् पुगुन्दालित्यादिना ।↩︎

" साधु कृतवन्त
इति वादिनम् इव"

इत्य् उक्तेः

'न +इदं वस्तु-वृत्त्या साधु'

इति सूचितम् ।↩︎

That, as a matter of fact, these offences are not virtuous acts is indicated therein
when it is said:

"It will be considered
as if they were good deeds".

↩︎

Que, de hecho, estos delitos no son actos virtuosos se indica en el mismo
Cuando se dice:

"Se considerará
como si fueran buenas obras ".

↩︎

’’नऩ्ऱुसॆय्दारॆऩ्बर्बोलुम्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले इदु वस्तुवृत्तियिल् नऩ्ऱऩ्ऱॆऩ्ऩुमिडम् सूचितम्।↩︎

इदु क्षमैक्कु विषयमागिऱबडियाल् नल्लदॆऩ्ऱु विवक्षितमेयॊऴिय वास्तवमागवे नल्लदॆऩ्ऱु विवक्षितमऩ्ऱॆऩ्बदिल् लिङ्गमरुळिच्चॆय्गिऱार् नऩ्ऱु सॆय्दारॆऩ्बर् पोलुम् ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयालित्यादिना । इङ्गु पोलुमॆऩ्बदुवास्तवमागवे नऩ्ऱऩ्ऱु ऎऩ्बदऱ्कु लिङ्गमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

निग्रहेच्छा

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अपाय-संप्लवे सद्यः
प्रायश्चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र
यत् पुनश् शरणं व्रजेत्॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-९१)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले

बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् ईश्वरऩुक्कु निग्रहेच्छैय् उदियाद्

ऎऩ्ऩ वॊण्णादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. ‘‘अपाय-संप्लवे सद्यः
प्रायश्चित्तं समाचरेत् ।
प्रायश्चित्तिर् इयं सात्र
यत् पुनश् शरणं व्रजेत्॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-९१)

इत्य् उक्तत्वात्,

बुद्धि-पूर्वोत्ताराघे निग्रहेच्छा नोदियाद्

इति वक्तुम् अयुक्तम् ।↩︎

2. It is (distinctly) stated:

“If there is an offence, expiation should be done at once.
The expiation that is to be done is to perform prapatti again".

Therefore it cannot be contended that,
if the prapanna commits an offence deliberately after prapatti,
Iśvara will not have the desire to punish (the prapanna),↩︎

3. Está (claramente) declarado:

“Si hay un delito,
la expiación debe hacerse a la vez.
La expiación que se debe hacer es realizar Prapatti nuevamente ".

Por lo tanto, no se puede afirmar que,
Si la Prapanna comete un deliberio deliberadamente después de Prapatti,
Iśvara no tendrá el deseo de castigar (el Prapanna),↩︎

4. ‘‘अपायसंप्लवे सद्यः प्रायश्चित्तं समाचरेत् । प्रायश्चित्तिरियं सात्र यत्पुनश्शरणं व्रजेत्’’(लक्ष्मीतन्त्रम् १७-९१) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयाले बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् ईश्वरऩुक्कु निग्रहेच्छैयुदियातॆऩ्ऩ वॊण्णादु।↩︎

5. प्रपन्नऩिडत्तिल् बुद्धिपूर्वोत्तराघम् लेपितॆऩ्बदऱ्कॆऩ्ऩवभिप्रायम्? बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिल् ईश्वरऩुक्कु निग्रहेच्छै प्रपन्नविषयत्तिल् उण्डागादॆऩ्ऱा? निग्रहेच्छैयुण्डाऩालुम् निग्रहफलमिल्लै यॆऩ्ऱा? ईश्वरऩुक्कु प्रीत्यभावम् पिऱक्कुम्; कर्तावुक्कु प्रत्यवायमॊऩ्ऱुमिल्लै यॆऩ्ऱा? ईश्वरप्रीत्यभावत्ताले, तऩक्कुम् प्रीत्यभावमुण्डाम्; वेऱु प्रत्यवायमिल्लै यॆऩ्ऱा? ऎऩ्ऱु नाऩ्गु विधमाग विगल्बित्तुमुदल् विगल्बत्तिल् दूषणमरुळिच् चॆय्गिऱार् अपायसम्प्लव इत्यादियाल् ईश्वरऩुक्कु निग्रहेच्छै उदियातॆऩ्ऩवॊण्णादु इति । श्रुति स्मृतिकळ् ईश्वराज्ञारूपङ्गळागैयाले अवैगळिल् प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु प्रायश्चित्तम् सॊल्लुगैयालुम्, प्रायश्चित्तम् निग्रहनिवृत्त्यर्थमागैयालुम् निग्रहेच्छैयुदियातॆऩ्बदु प्रमाणविरुद्धमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

निग्रह-प्रकारो न फल्गुः

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-शक्तिय् आऩ् अवऩुक्कु
निग्रहेच्छै पिऱन्दाल्
क्षमै कॊळ्ळाद बोदु
(दुष्-)फल-सिद्धिय् इल्लैय् ऎऩ्ऩवुम् ऒण्णादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩुक्कु प्रीत्य्-अ-भाव-मात्रम् पिऱक्कुम् अत्तऩैय्

ऎऩ्ऱाल्
तऩक्क् अत्ताल् मेल् ऒरु प्रत्यवायम् इल्लैय् आगिल्
पुनः-प्रायश्चित्तम् पण्ण वेण्डा।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्कुम् प्रीत्य्-अ-भावम् पिऱक्कुम् अत्तऩैय्

ऎऩ्ऱालुम् प्रत्यवायम् सिद्धम् आयिऱ्ऱु।(5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अदिलुम् कऴिन्द्-अदुक्कु (←क्षणिक-स्वाप्रति) प्रायश्चित्तम् वेण्डा।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मेलुम् अनुवृत्तिम् आय् वरप्-पुगुगिऱ प्रीत्य्-अ-भावत्तैप् पऱ्ऱ प्रायश्-चित्तम्

ऎऩ्ऱाल्

इत्तोडु तुल्य-योग-क्षेमतैयाले यथा-संभवम् श्रुत्य्-आदि-सिद्धङ्गळ् आऩ
उपक्लेशङ्गळुम् वरुम्

ऎऩ्ऱु भीतऩ् आय् प्रायश्चित्तम् पण्णप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

सर्व-शक्तेर् निग्रहेच्छायाम् उदितायां
क्षमाया अ-याचने (अघस्य)
फल-सिद्धिर् नेत्य् अपि वक्तुम् अशक्यम् ।↩︎

nor can it be said that
if the Omnipotent Lord desires to punish
and if pardon be not obtained,
there will be no evil result following
(for when He has once willed,
the result must take place,
for He is Almighty).↩︎

Tampoco se puede decir que
Si el Señor omnipotente desea castigar
y si no se obtiene perdón,
No habrá resultado malvado siguiendo
(Porque cuando alguna vez ha deseado,
El resultado debe tener lugar,
porque él es todopoderoso).↩︎

सर्वशक्तियाऩवऩुक्कु निग्रहेच्छै पिऱन्दाल् क्षमै कॊळ्ळादबोदु फलसिद्धियिल्लै यॆऩ्ऩवुमॊण्णादु।↩︎

द्वितीयविगल्बत्तै दूषिक्किऱार् सर्वशक्तियाऩवऩुक्कु इत्यादिना । सर्वशक्तऩिऩ् निग्रहत्तिऱ्कु फलमिल्लैयॆऩ्ऱाल् सर्वशक्तित्वमे पोय्विडुमॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

(ईश्वरस्य) प्रीत्य्-अभाव-मात्रं जायेत

इत्य् एव इत्य् उक्तौ
स्वस्य तेन कस्यापि प्रत्यवायत्वाभावे
पुनः प्रायश्चित्तं नापेक्षितम् ।↩︎

If it be held that the offence would only cause the absence of pleasure to the Lord,
then if that displeasure would not cause any evil (to the man),
there would be no need to perform a later prāyaścitta (which is distinctly ordained in the passage cited above.)↩︎

Si se sostiene que el delito solo causaría la ausencia de placer al Señor,
Entonces, si ese disgusto no causaría ningún mal (al hombre),
No habría necesidad de realizar una prāyaścitta posterior
(que está claramente ordenada en el pasaje citado anteriormente).↩︎

ईश्वरऩुक्कु प्रीत्यभावमात्रम् पिऱक्कुमत्तऩैयॆऩ्ऱाल् तऩक्कत्ताल् मेलॊरु प्रत्यवायमिल्लै यागिल् पुनःप्रायश्चित्तम् पण्णवेण्डा।↩︎

मूऩ्ऱावदु विगल्बत्तै दूषिक्किऱार् ईश्वरऩुक्कु प्रीत्यभावमात्रमित्यादिना । तऩक्कुण्डागुम् प्रत्यवायनिवृत्त्यर्थम् पुनः प्रपत्ति विहितमागैयाल् मेले तऩक्कॊरु प्रत्यवायमिल्लैयॆऩ्ऱाल् व्यर्थमाग पुनःप्रपत्ति पण्णवेण्डामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स्वस्यापि प्रीत्य्-अभावो जायेत इत्य् एव

इति चेत्
प्रत्यवायः सिद्धः ।↩︎

If it be held that
the utmost that would happen (on account of the offence) is only absence of pleasure to oneself
in addition to that of the Lord,
the evil consequences, namely, absence of pleasure will have to be admitted.↩︎

Si se sostiene que
lo más importante que sucedería (debido al delito) es solo ausencia de placer para uno mismo para uno mismo
Además de la del Señor,
Las consecuencias malvadas, a saber, la ausencia de placer tendrán que ser admitidas.↩︎

तऩक्कुम् प्रीत्यभावम् पिऱक्कु मत्तऩैयॆऩ्ऱालुम् प्रत्यवायम् सिद्धमायिऱ्ऱु।↩︎

नाऩ्गावदु विगल्बत्तिऱ्कु समाधानमरुळिच् चॆय्गिऱार् तऩक्कुम् प्रीत्यभावम् पिऱक्कुमत्तऩैयॆऩ्ऱालुमिति । प्रत्यवायम् सिद्धमायिऱ्ऱु इति । स्वामियिऩुडैय प्रीत्यभावमूलमागत् तऩक्कुम् प्रीत्यभावमुण्डाऩाल् अदुवे गुरुवाऩ प्रत्यवायमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

तत्राप्य् अतीतस्य विषये (क्षणिक-स्वाप्रीतौ) प्रायश्चित्तं नापेक्षितम् ।↩︎

It may be said :-
(Let there be absence of pleasure;
absence of pleasure being only a particular form of knowledge,
it would last only for an instant).
There is no reason for performing a prayascitta in connection with the absence of one's own pleasure
which has passed away.↩︎

Se puede decir:-
(Que haya ausencia de placer;
La ausencia de placer es solo una forma particular de conocimiento, Solo duraría un instante).
No hay razón para realizar una Prayascitta en relación con la ausencia del propio placer que ha fallecido.↩︎

अदिलुम् कऴिन्ददुक्कुप्रायश्चित्तम् वेण्डा।↩︎

भगवदप्रीतिमूलकमाऩ तऩ्ऩुडैय प्रीत्यभावम् प्रत्यवायमाऩालुम् तऩ्ऩुडैय बुद्धिपूर्वकपापत्तालुण्डाऩ भगवदप्रीतिमूलक मनोवैरस्यरूपमाऩ तऩ् अप्रीतियिल् गतांशत्तुक्कु प्रायश्चित्तम् वेण्डाम्; इऩि अनुवर्तिक्किऱ प्रीत्यभावत्तुक्के प्रायश्चित्तम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩाल् तुल्ययोगक्षेममाग शास्त्रत्तिल् सॊल्लप्पट्टउपक्लेशादिगळुक्कुम् पुनःप्रपदनम् प्रायश्चित्तमागलामॆऩ्गिऱार् अदिलुम् कऴिन्ददुक्कु प्रायश्चित्तम् वेण्डा इत्यादिना ।↩︎

अग्रेऽप्य् अनुवर्तमानतया जनिष्यमाणस्य प्रीत्य्-अभावस्यार्थे प्रायश्चित्तम्

इत्य् उक्तौ

एतत्-तुल्योगत्वात्
यथा-संभवं श्रुत्य्-आदि-सिद्धा उपक्लेशा अपि भवेयुर्

इति भीतेन
प्रायश्चित्तं कर्तुम् युक्तम् ।↩︎

If it is said that the expiation or prāyaścitta is intended
only to avoid the absence of pleasure in oneself that might continue,
then, there is every reason to perform expiation
owing to the fear that the sufferings stated in the śrutis and the smṛtis
(for non-performance of ordained rites and observances - nitya and naimittika )
would follow when the time comes for its fruition,
for these sufferings are on the same footing as this displeasure.↩︎

Si se dice que

la expiación o prāyaścitta está destinada
solo para evitar la ausencia de placer en uno mismo que podría continuar,
Entonces, hay muchas razones para realizar una expiación
Debido al temor de que los sufrimientos declarados en los Śrutis y los Smṛtis
(Para el incumplimiento de los ritos y observancias ordenados - Nitya y Naimittika)
Seguiría cuando llegue el momento de su fruta,
porque estos sufrimientos están en la misma posición que este disgusto.

↩︎

मेलुमनुवृत्तिमाय् वरप्पुगुगिऱ प्रीत्यभावत्तैप्पऱ्ऱ प्रायश्चित्तमॆऩ्ऱाल् इत्तोडु तुल्ययोगक्षेमतैयाले यथासंभवम् श्रुत्यादिसिद्धङ्गळाऩ उपक्लेशङ्गळुम् वरुमॆऩ्ऱु भीतऩाय् प्रायश्चित्तम् पण्णप्प्राप्तम्।↩︎

प्रायश्चित्तम् पण्णप्प्राप्तमिति । प्रपन्नऩुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघत्ताले अनुवृत्तमाऩ भगवदप्रीतियुम् तन्मूलमाऩ तऩ्ऩुडैय अप्रीतियुम् शमिप्पदऱ्काग प्रायश्चित्तम् वेण्डुमॆऩ्ऱाल् उपक्लेश शास्त्रत्तिल् सॊल्लुम् उपक्लेशत्तिऱ्कु पयन्दु पुनः प्रपत्तिपण्णुवदुम् उचितमॆऩ्ऱबडि।↩︎

पुनः-प्रपदनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्, उपक्लेशङ्गळुम्,

इङ्गुऱ्ऱ भगवद्-अनुभवत्तुक्कु करणाशक्ति--ज्ञान-सङ्कोच--दुःखादिगळ्-अडिय् आग वरुम् विच्छेद-सङ्कोचङ्गळुम्

नियतायुस्सुक्कळ् अल्लादार्क्क् आयुर्-वृद्धियाले
परम-फलत्तुक्कु विळम्बमुम् प्रसङ्गियामैक्कु

पुनः-प्रपदनम् पण्णुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु वेण्डाव् ऎऩ्बार्क्कुम्
निषिद्धङ्गळै क्षमिक्किऱ न्यायत्ताले
इदुवुम् क्षमा-विषयम् आगैयालेय्
इदुवेय् उचितम्। (5)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बुद्धि-पूर्वोत्तराघत्तुक्कु मेऱ्कवे प्रपत्ति-पण्ण वॊण्णाद्

ऎऩ्ऩुम् इडमुम्

मुऩ्बु कोलिऩ फलम् ऒऴिय फलान्तरार्थम् आग
प्रपत्त्य्-अन्तरम् बण्णुगैयिल् विरोधम् इल्लैय्

ऎऩ्ऩुम् इडमुम्

मुऩ्बे समर्थित्तोम् (अपराध-परिहाराधिकारे)।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

[[P251]]
अत उपक्लेशानाम्, करणाशक्ति--ज्ञान-संकोच-दुःखादि-मूलकयोर् ऐहिक-भगवद्-अनुभव-विच्छेद-संकोचयोः,
अनियतायुषाम् आयुर्-वृद्ध्या परम-फल-विलम्बस्य चाप्रसङ्गार्थं पुनः-प्रपदनं क्रियते ।↩︎

Therefore in order to avoid
(1) these sufferings
and (2) the interruption to the enjoyment of the Lord (Bhagavad anubhava) here and the diminution of it caused by the weakness of the senses, the fading of the intelligence, sorrow and the like and
(3) in the case of those whose term of life has not already been unalterably fixed,
delay in the ultimate gain, viz., mokṣa by the extension of the age limit -
in order that this may not happen,
prapatti has to be performed again.↩︎

Por lo tanto, para evitar
(1) Estos sufrimientos
y (2) la interrupción del disfrute del Señor (Bhagavad anubhava) aquí
y la disminución de la misma causada por la debilidad de los sentidos, el desvanecimiento de la inteligencia, la triste y similares, y
(3) En el caso de aquellos cuyo término de vida aún no se ha fijado inalterablemente,
retraso en la ganancia final, a saber, mokṣa por la extensión del límite de edad -
Para que esto no suceda,
Prapatti tiene que ser realizado nuevamente.↩︎

आगैयालुपक्लेशङ्गळुम् इङ्गुऱ्ऱ भगवदनुभवत्तुक्कु करणाशक्तिज्ञानसङ्कोचदुःखादिगळडियाग वरुम् विच्छेदसङ्कोचङ्गळुम् नियतायुस्सुक्कळल्लादार्क् कायुर्वृद्धियाले परमफलत्तुक्कु विळम्बमुम् प्रसङ्गियामैक्कु पुनःप्रपदनम् पण्णुगिऱदु।↩︎

बुद्धिपूर्वकोत्तराघत्तैप् पण्णिऩ सिल प्रपन्नर्गळुक्कु उपक्लेशादिगळैक् काणोमेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालुपक्लेशङ्गळुमित्यादिना । उपक्लेशशब्दम् भगवदनुभव कैङ्कर्यविच्छेदादिगळुक्कु उपलक्षणमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

"इदं नापेक्षितम्" इति वदताम् अपि
निषिद्ध-क्षमा-न्यायेनास्यापि क्षमा-विषयत्वाद् इदम् एवोचितम् ।↩︎

Even those who hold the opinion
that this is not required
will have to concede that the performance of this latter prapatti
will be pardoned by the Lord
(even if it be considered as an offence ),
since they hold the opinion that
the Lord will forgive (even ) the doing of forbidden things.↩︎

Incluso aquellos que tienen la opinión
que esto no es necesario
tendrá que admitir que el rendimiento de este último Prapatti
será perdonado por el Señor
(incluso si se considera un delito),
ya que sostienen la opinión de que
El Señor perdonará (incluso) el hecho de las cosas prohibidas.↩︎

इदु वेण्डावॆऩ्बार्क्कुम् निषिद्धङ्गळै क्षमिक्किऱ न्यायत्ताले इदुवुम् क्षमाविषयमागैयालेयिदुवेयुचितम्।↩︎

प्रपन्नऩुक्कु निषिद्धानुष्ठानम् वन्दालुम् अदु क्षमाविषयमाग वेण्डुमे यॊऴिय प्रायश्चित्तत्तैयनुष्ठिप्पदु उचितमागादुबोल् तोऩ्ऱुगिऱदे ऎऩ्बार्क्कु नी सॊल्लुगिऱ निषिद्धङ्गळ् पोल् इन्द प्रायश्चित्तमुम् क्षमाविषयमागुमागैयाल् प्रायश्चित्तम् सॆय्वदे उचितमॆऩ्गिऱार् इदु वेण्डावॆऩ्बार्क्कुमित्यादिना ।↩︎

बुद्धि-पूर्वोत्तराघस्य कृते
पूर्वं प्रपत्तिः कर्तुम् अयुक्ता

इत्य्-एतद्-अर्थम्,

पूर्व-उद्दिष्ट-फलातिरेकेण फलान्तरार्थं
प्रपत्त्य्-अन्तर-करणे न विरोध

इत्य्-एतद्-अर्थं च
पूर्वम् एव समर्थितवन्तः स्मः (अपराध-परिहाराधिकारे)।↩︎

We have already explained that

it is not possible to perform prapatti in anticipation for offences
that might be committed deliberately in future

and that

there is nothing improper in performing a later prapatti
in order to obtain a fruit or object
which was not prayed for in the previous prapatti
(in the chapter on Expiation for Offences ).

↩︎

Ya hemos explicado que

No es posible realizar Prapatti con anticipación por delitos
que podría cometirse deliberadamente en el futuro

y que

No hay nada incorrecto en realizar un Prapatti posterior
Para obtener una fruta u objeto
que no se rezó en el Prapatti anterior
(En el Capítulo sobre Expiación por delitos).

↩︎

बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तुक्कु मेऱ्कवे प्रपत्तिपण्णवॊण्णादॆऩ्ऩुमिडमुम् मुऩ्बु कोलिऩ फलमॊऴिय फलान्तरार्थमाग प्रपत्त्यन्तरम्बण्णुगैयिल् विरोधमिल्लैयॆऩ्ऩुमिडमुम् मुऩ्बे समर्थित्तोम्।↩︎

अनभ्युपगतप्रारब्धविशेषत्तिऱ्कुप्पोल् बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कुम् सेर्त्तु मुदलिलेये प्रपत्ति पण्णलागादो? मुऩ् पण्णिऩ प्रपत्ति पुनःप्रपत्तियै सहिक्कुमो? ऎऩ्गिऱ केळ्विगळुक्कु मुऩ्बे अपराधपरिहाराधिकारत्तिलेये उत्तरम् उक्तमॆऩ्गिऱार् बुद्धि पूर्वोत्तराघत्तुक्कुमित्यादिना ।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि भगवद्-आज्ञा-सिद्धम् आऩ सद्-आचारानुपालनत्तिलुम्
विरोधम् इल्लामै कण्डु कॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इत्थं भगवद्-आज्ञा-सिद्ध-सद्-आचारानुपालनेऽप्य् अ-विरोधो द्रष्टव्यः ॥↩︎

2. Thus it may be understood that there is nothing improper in observing the code of conduct followed by the good and arising from the commands of the Lord, (viz., nitya and naimittika ).↩︎

3. Por lo tanto, se puede entender que no hay nada incorrecto
en la observación del Código de Conducta seguido del bien y que surge de los mandamientos del Señor (a saber, Nitya y Naimittika).↩︎

4. इप्पडि भगवदाज्ञासिद्धमाऩ सदाचारानुपालनत्तिलुम् विरोधमिल्लामै कण्डु कॊळ्वदु।↩︎

5. एतादृशप्रकारम् भगवदाज्ञासिद्धसदाचारत्तिलुम् सिद्धमामॆऩ्गिऱार् इप्पडि इति । निषिद्धम् क्षमाविषयमागिऱाप्पोले वादिमतप्पडि परित्याज्यमाऩ सदाचारमुम् अनुष्ठितमाय्क्कॊण्डु क्षमाविषयमागलामागैयाल् तदनुष्ठानमे मिगवुमुसिद मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अघ-वारण-प्रशस्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपन्नस्य निषिद्धैर् अप्य्
अलेपम् उपपादयन् ।
यथाऽभिमत-सद्-वृत्त-
निष्ठेभ्यः किम् असूयति ॥ (5)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आज्ञातिलङ्घने यस्य
रक्षकत्वं न भज्यते ।
आज्ञानुपालने तस्य
कथन् तद् उपरुद्ध्यते ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

न चाचारं विना किञ्चित्
कैङ्कर्यम् उपपद्यते ।
न हि शौचम् अकृत्वैव
समाराधनम् अर्हति ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम् (सं॰प॰)14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आचार-प्रभवो धर्मो
धर्मस्य प्रभुर् अच्युतः ।

इति पञ्चम-वेदेऽपि
सर्व-शास्त्रार्थ ईरितः ॥

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

प्रपन्नस्य निषिद्धैर् अप्य्
अलेपम् उपपादयन् ।
यथाऽभिमत-सद्-वृत्त-
निष्ठेभ्यः किम् असूयति ॥ (5)↩︎

He who maintains the view that the prapanna will not be tainted even when he does forbidden things, -
why does he view with anger those who, in accordance with the Lord's commands,
observe the code of conduct ordained as proper ?(5)↩︎

El que mantiene la opinión de que la Prapanna no estará contaminada incluso cuando haga cosas prohibidas, -
¿Por qué ve con ira con los que, de acuerdo con las órdenes del Señor Observar el código de conducta ordenado como apropiado?(5)↩︎

प्रपन्नस्य निषिद्धैरप्यलेपमुपपादयन् । यथाभिमतसद्वृत्तनिष्ठेभ्यः किमसूयति ॥↩︎

मुऩ्बु सॊऩ्ऩ अर्थविशेषत्तैक् कारिगैगळाले सङ्ग्रहिक्किऱार् प्रपन्नस्येत्यादिना । प्रपन्नऩिडत्तिल् बुद्धिपूर्वकमाग अनुष्ठित्त पाबमुम् लेपियादॆऩ्ऱु उपपादनम् पण्णुगिऱवऩ् भगवाऩुक्कु अत्यन्ताभिमतराऩ सदाचारनिष्ठर्गळ् विषयत्तिल् ऎदऱ्काग असूयैप्पडुगिऱाऩ् ऎऩ्गै। अवऩ् मतप्पडि सदाचारम् पाबमाऩालुम् तदनुष्ठानत्ताले प्रपन्नऩुक्कु लेपम् वारादागैयालुम् आज्ञाकैङ्कर्यम् सिद्धिक्कुमागैयालुम् अवऩैक् कुऱित्तु असूयैप्पडुवदु मिगवुम् अनुचितमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

आज्ञातिलङ्घने यस्य
रक्षकत्वं न भज्यते ।
आज्ञानुपालने तस्य
कथन् तद् उपरुद्ध्यते ॥ (4)↩︎

When it is held (by these disputants) that
even when the (Lord's) commands are violated,
He would not fail to protect,
how could it be said that
He would withhold His protection
when His commands are performed ?↩︎

Cuando se mantiene (por estos disputantes) que
Incluso cuando se violan las órdenes (del Señor),
No dejaría de proteger,

Cómo se podría decir eso - Él retendría su protección Cuándo se realizan sus comandos?↩︎

आज्ञातिलङ्घने यस्य रक्षकत्वं न भज्यते । आज्ञानुपालने तस्य कथन्तदुपरुद्ध्यते ॥↩︎

आज्ञातिलङ्घने इति । यस्य – प्रपन्नर्गळिडत्तिल् प्रेमैयैयुडैय यादॊरु ईश्वरऩुक्कु। आज्ञातिलङ्घने - प्रपन्नर्गळाल् आज्ञातिलङ्घनंसॆय्यप्पट्टालुम्, रक्षकत्वं न भज्यते – रक्षकत्वमाऩदु पोक्कडिक्कप्पडादो, तस्य – आज्ञातिलङ्घनेऽपि रक्षकऩाऩ अन्द ईश्वरऩुक्कु, आज्ञानुपालने – आज्ञासिद्ध कैङ्कर्यानुष्ठानत्तिल्, तत् - अन्द रक्षकत्वमाऩदु, कथं - ऎप्पडि, उपरुद्ध्यते - पोक्कडिक्कप्पडुम्? अदुवुम् निषिद्धम् पोले क्षान्तिविषयमागादो ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

न चाचारं विना किञ्चित्
कैङ्कर्यम् उपपद्यते ।
न हि शौचम् अकृत्वैव
समाराधनम् अर्हति ॥↩︎

No form of service (to the Lord) is proper without right conduct.
When a man has not made himself clean,
he is not fit to worship the Lord.↩︎

Ninguna forma de servicio (para el Señor) es apropiada sin conducta correcta.
Cuando un hombre no se ha limpiado,
No es apto para adorar al Señor.↩︎

न चाचारं विना किञ्चित्कैङ्कर्यमुपपद्यते । न हि शौचमकृत्वैव समाराधनमर्हति ॥↩︎

सदाचारमिल्लाविडिल् ऒरु कैङ्गर्यमुम् घटियातॆऩ्गिऱार् न चाचारं विनेति । अदिल् दृष्टान्तमरुळिच्चॆय्गिऱार् न हि शौचमकृत्वैवेति ।↩︎

आचार-प्रभवो धर्मो
धर्मस्य प्रभुर् अच्युतः ।

इति पञ्चम-वेदेऽपि
सर्व-शास्त्रार्थ ईरितः ॥↩︎

Dharma is born of right conduct:
and the Lord of Dharma is Acyuta."

The meaning of all the śāstras
is explained in these words in the fifth Veda (Mahābhārata).↩︎

Dharma nace de conducta correcta:
y el Señor del Dharma es Acyuta ".

El significado de todos los Śāstras
se explica en estas palabras en el quinto Veda (Mahābhārata).↩︎

आचारप्रभवो धर्मो धर्मस्य प्रभुरच्युतः ।
इति पञ्चमवेदेऽपि सर्वशास्त्रार्थ ईरितः ॥↩︎

आचारमे सर्वधर्ममूलमॆऩ्बदु महाभारतादिसिद्धमॆऩ्गिऱार् आचारप्रभवो धर्म इति ।↩︎

प्रपत्ति-स्मरण-प्रयोजनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रपत्ति-प्रतिसन्धानम् (→स्मरणम्)
आप्तैर् यद् उपदिश्यते ।
तत् स्वाधिकार-नियत-
(प्रयश्चित्तादि-)हानोपादान-सिद्धये ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिसन्धानतो हि स्याद्
अ-धी-पूर्वेष्व् अ-लेप-धीः ।
बुद्धि-पूर्वेष्व् अपि पुनः
प्रपत्तेर् एव संग्रहः ॥

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

प्रपत्ति-प्रतिसन्धानम् (→स्मरणम्)
आप्तैर् यद् उपदिश्यते ।
तत् स्वाधिकार-नियत-
(प्रयश्चित्तादि-)हानोपादान-सिद्धये ॥↩︎

The remembrance of the prapatti (performed before )
which is taught by the wise
is for the purpose of giving up such prāyascittas as one is not competent to perform
and the performance of such others as one is competent for.↩︎

El recuerdo del Prapatti (realizado antes)
que es enseñado por los sabios
es con el propósito de renunciar a las prāyascittas que uno no es competente para realizar
y el desempeño de otros como uno es competente.↩︎

प्रपत्तिप्रतिसन्धानमाप्तैर्यदुपदिश्यते । तत् स्वाधिकार नियत हानोपादानसिद्धये ॥↩︎

ननु प्रपन्नऩुक्कु बुद्धि पूर्वापराधम् पुगुन्दाल् पूर्वप्रपत्तियै निऩैक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु आप्तर्सॊऩ्ऩदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ, अदिऩ् भावत्तैक् कारिगैगळाल् सङ्ग्रहिक्किऱार् प्रपत्ति प्रतिसन्धानमित्यादिना ।

प्रपन्नस्य धीपूर्वापराधे सम्भवति सतीत्यादिः । प्रपत्तिप्रतिसन्धानं – मुऩ्बु पण्णिऩ प्रपत्तियिऩुडैय स्मरणम्, कर्तव्यमिति शेषः । आप्तैः - यथाशास्त्रार्थवादिभिः, यदुपदिश्यते – यादॊऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱदो, तत् - अन्द आप्तवसनमाऩदु, स्वाधिकारनियतहानोपादानसिद्धये – प्रपन्नऩाऩ तऩ्ऩुडैय अधिकारत्तुक्कु नियतमाऩ, (नियमसिद्धमाऩ) सिलवऱ्ऱिऩ् हानमुम् सिलवऱ्ऱिऩ् उपादानमुम् सिद्धिप्पदिऩ् पॊरुट्टे बुद्धिपूर्वोत्तराघत्तिऱ्कु प्रायश्चित्तमागवऩ्ऱु ऎऩ्ऱबडि।↩︎

When prapatti is remembered,
the thought will arise that sins committed in ignorance will cause no taint.
It will also be understood that
when they are committed deliberately,
the performance of a further prapatti is necessary.↩︎

Cuando se recuerda Prapatti,
El pensamiento surge que los pecados cometidos en la ignorancia no causarán manchas.
También se entenderá que
Cuando se comprometen deliberadamente,
El rendimiento de un Prapatti adicional es necesario.↩︎

प्रतिसन्धानतो हि स्यादधीपूर्वेष्वलेपधीः । बुद्धिपूर्वेष्वपि पुनः प्रपत्तेरेव संग्रहः ॥↩︎

४२तमाहोबिल-यतिः

स्वाधिकारानुगुणमाग ऎदऱ्कु हानम्। ऎदऱ्कुपादानमॆऩ्ऩि लरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रतिसन्धानत इति । पूर्वप्रपत्तिप्रति सन्धानत्तालॆऩ्ऱबडि। प्रपन्नस्य स्वस्येति शेषः, अधीपूर्वेष्वलेपधीः – बुद्धिपूर्वमल्लाद पाबङ्गळ् लेपियादॆऩ्गिऱ ज्ञानम्। स्याद्धि - उण्डागुमऩ्ऱो? अदऩाल् अबुद्धिपूर्वपापत्तिल् प्रायश्चित्तहानम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।

बुद्धिपूर्वेष्वपि – बुद्धिपूर्वकपापङ्गळिऩ् विषयत्तिलोवॆऩ्ऱाल्, पुनः प्रपत्तेरेव सङ्ग्रहः – पुनःप्रपत्तिक्के उपादानम्; अदावदु ऒरुवऩुक्कुनाऩ् प्रपन्नऩ् ऎऩ्गिऱ प्रतिसन्धानमुण्डाऩाल् अवऩ् अबुद्धिपूर्वकपापम् नेर्न्दाल् इदु नमक्कु लेपियादु, इदऱ्कु प्रायश्चित्तम् वेण्डा ऎऩ्ऱु ऎण्णि प्रायश्चित्तम् सॆय्याऩ्। बुद्धिपूर्वोत्तराघम् नेर्न्दाल् इदु नमक्कु लेपिक्कुम् ऎऩ्ऱु ऎण्णि प्रतिपदोक्तप्रायश्चित्तादिगळिल् अलैयमाट्टाऩ्। पुनःप्रपदनरूपप्रायश्चित्तत्तैये सॆय्वऩ्।

उदय-वारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

अतो निर्-अपराधेन
वर्तितव्यं कृतात्मना ।
अपराध-प्रसङ्गे च
पुनः प्रपदनं क्षमम् (=योग्यम्)॥

नीलमेघः (सं)

अतो निर्-अपराधेन
वर्तितव्यं कृतात्मना ।
अपराध-प्रसङ्गे च
पुनः प्रपदनं क्षमम् (=योग्यम्)॥

English

"Therefore the wise man should remain without committing any offence.
But when offences have occurred,
the proper thing to do would be another prapatti".

Español

"Por lo tanto, el hombre sabio debe permanecer sin cometer ningún delito. Pero cuando se han producido ofensas, Lo correcto sería otro Prapatti ".

मूलम्

अतो निरपराधेन वर्तितव्यं कृतात्मना । अपराध प्रसङ्गे च पुनः प्रपदनं क्षमम् ॥

४२तमाहोबिल-यतिः

तदर्थमे प्रपत्त्यनुसन्धानमॆऩ्गै। निगमिक्किऱार् अत इति ।

विश्वास-प्रस्तुतिः

अडियिले (=मूलतः)

"निरपराधऩ् आग वेणुम्"

ऎऩ्ऱु कोलि
प्रपत्ति पण्णिऩ् अवऩुक्कुम्,
पिऩ्ब् इदुक्क् आग प्रपत्त्य्-अन्तरम् पण्णिऩ् अवऩुक्कुम्
उत्तरकृत्यम् निरपराधम् आगवे नडक्कुम्।

नीलमेघः (सं)

[[P252]] आदौ,

'निरपराधेन भाव्यम्'

इत्य् उद्दिश्य प्रपत्तिं कृतवतः,
पुनर् एतदर्थं प्रपत्त्य्-अन्तरं कृतवतश् च
उत्तर-कृत्यं निरपराधम् एव प्रवर्तते ॥

English

The activities
of the man who performed prapatti ( at first)
praying that he should be sinless
and of the man who performed a further prapatti in order that his later life may be free from sin
will invariably be free from sin.

Español

Las actividades
del hombre que realizó Prapatti (al principio)
Rezando para que el debería estar sin pecado
y del hombre que realizó un Prapatti más para
que su vida posterior pueda estar libre de pecado

Invariablemente estará libre del pecado.

मूलम्

अडियिले निरपराधऩागवेणुमॆऩ्ऱु कोलि प्रपत्ति पण्णिऩवऩुक्कुम् पिऩ्बिदुक्काग प्रपत्त्यन्तरम् पण्णिऩवऩुक्कुमुत्तरकृत्यम् निरपराधमागवे नडक्कुम्।

४२तमाहोबिल-यतिः

स्पष्टोऽर्थः निरपराधेन वर्तितव्यम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु कूडुमो? अदु शक्यमऩ्ऱे ऎऩ्ऩ अदऱ्कु उबायमरुळिच्चॆय्गिऱार् अडियिले निरपराधऩाग वेणुमॆऩ्ऱु कोलि इति ।

अप्पडिच् चॆय्य मऱन्दवऩुक्कुम् उबायमरुळिच्चॆय्गिऱार् पिऩ्बिदुक्काग इति । सिलर् श्रीमद्रमायणादिगळिलुळ्ळ पॆरुमाळ् पिराट्टि मुदलाऩवर्गळ् महाराजरैयुम् राक्षसिकळैयुम् क्षमित्तदु मुदलाऩ वृत्तान्तत्तैक्कॊण्डु बुद्धिपूर्वोत्तराघम् क्षन्तव्यमॆऩ्ऱुसॊल्लुवार्गळ्।

इतिहास-पुराण-प्रमाणम्

English

PRĀYASCHITTA FOR DELIBERATE OFFENCES IS ABSOLUTELY NECESSARY:

Español

Prāyaschitta para delitos deliberados es absolutamente necesario:

विश्वास-प्रस्तुतिः

इतिहास-पुराणङ्गळिल्
सिल वृत्तान्त-दर्शन-मात्रत्तैक् कॊण्डु
वचन-विरोधत्तै अनादरित्तु

(भगवता) भागवतऩ्-उडैय बुद्धि-पूर्वोत्तराघम् क्षन्तव्यम्

ऎऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्;

नीलमेघः (सं)

इतिहास-पुराणेषु किञ्चिद् वृत्तान्त-दर्शन-मात्रम् अवलम्ब्य
वचन-विरोधं चानादृत्य

(भगवता) भागवत-बुद्धि-पूर्वोत्तराघं क्षन्तव्यम्

इति केचिद् आहुः ।

English

Some may say, in (utter) disregard of texts to the contrary,
that (even ) the offences committed deliberately by the prapanna would be pardoned,
their opinion being based on certain incidents in the Itihāsas and the Purāṇas.

Español

Algunos pueden decir, en (absoluto) desprecio de los textos de lo contrario,
que (incluso) las ofensas cometidas deliberadamente por la Prapanna serían perdonadas,
Su opinión se basa en ciertos incidentes en los Itihāsas y los Purāṇas.

मूलम्

इतिहासपुराणङ्गळिल् सिल वृत्तान्तदर्शनमात्रत्तैक्कॊण्डु वचनविरोधत्तै अनादरित्तु भागवतऩुडैय बुद्धिपूर्वोत्तराघम् क्षन्तव्यमॆऩ्ऱु सिलर् सॊल्लुवर्गळ्;

४२तमाहोबिल-यतिः

इदुवुम् अव्वो प्रकरणङ्गळिल् आपातदर्शनत्ताले वन्ददॆऩ्गिऱार् इतिहासपुराणङ्गळिलित्यादिना । वचनविरोधत्तैयनादरित्तु इति । प्रपन्नऩुक्कागवे वन्द ‘‘मनीषी वैदिकाचारं मनसापि न लङ्घयेत्’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऩ् विरोधत्तै अनादरित्तु ऎऩ्ऱबडि।

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् अव्व्-ओ प्रकरणङ्गळिल् अभिप्रायम् अऱियामल् वन्ददु।

नीलमेघः (सं)

इदम् अपि तत्-तत्-प्रकरणाभिप्रायापरिज्ञान-निबन्धनम् ।

English

This contention, too, arises from an ignorance of the real opinions in the respective contexts.

Español

Esta afirmación también surge de una ignorancia de las opiniones reales en los contextos respectivos.

मूलम्

इदुवुम् अव्वो प्रकरणङ्गळिलभिप्रायमऱियामल् वन्ददु।

विश्वास-प्रस्तुतिः

महा-राजर्क्कुम् उळ्-बड
समयातिलङ्घन-मात्रम् आऩ अपराधम्
पॆरु-माळ् तिरुव्-उळ्ळत्तिले शोकाभिभवत्ताले प्रतिभासित्तु,

नीलमेघः (सं)

महाराजस्यापि समयातिलङ्घन-मात्र-रूपेऽपराधे
भगवतोऽन्तःकरणे शोकाभिभवात् प्रति-भासिते,

English

(For instance) when Sugrīva transgressed the time fixed by him for carrying out the terms of the alliance,
the offence caused the appearance of great grief in Śrī Rāma's mind

Español

(Por ejemplo) cuando Sugrīva transgredió el tiempo fijado por él por llevar a cabo los términos de la alianza,
La ofensa causó la apariencia de gran dolor en la mente de Śrī Rāma

मूलम्

महाराजर्क्कुमुळ्बड समयातिलङ्घनमात्रमाऩ अपराधम् पॆरुमाळ् तिरुवुळ्ळत्तिले शोकाभिभवत्ताले प्रतिभासित्तु,

४२तमाहोबिल-यतिः

क्षन्तव्यमिति । पूर्वकृतप्रपत्तियिऩालेये क्षमाविषयमामॆऩ्ऱबडि। अदिल् महाराजरुडैय वृत्तान्तप्रकरणत्तिऩ् वास्तवार्थत्तैक् काण्बिक्किऱार् महाराजर्क्कुमुळ्बड इत्यादिना । समयातिलङ्घनम् - तवणैयिट्ट कालातिक्रमणम्। शोकाभिभवत्ताले - शोकाभिभवाभिनयत्ताले ऎऩ्ऱबडि।

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न च सङ्कुचितः पन्था
येन वाली हतो गतः ।
समये तिष्ठ सुग्रीव
मा वालि-पथम् अन्वगाः । ’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३०-८१)

ऎऩ्ऱ् अरुळिच् चॆय्यक् केट्टु,

नीलमेघः (सं)

‘‘न च सङ्कुचितः पन्था
येन वाली हतो गतः ।
समये तिष्ठ सुग्रीव
मा वालि-पथम् अन्वगाः । ’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३०-८१)

इति वचः श्रुत्वा

English
and he said,

"The way in which Vālin was slain is not yet closed.
Abide by the terms of the agreement, O Sugrīva.
Do not go the way of Vālin."

Español

Y él dijo

"La forma en que Vālin fue asesinado aún no está cerrado.
Cumplir con los términos del acuerdo, o Sugrīva.
No sigas el camino de Vālin ".

मूलम्

‘‘न च सङ्कुचितः पन्था येन वाली हतो गतः । समये तिष्ठ सुग्रीव मा वालिपथमन्वगाः । ’’(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३०-८१) ऎऩ्ऱरुळिच्चॆय्यक्केट्टु,

विश्वास-प्रस्तुतिः

इळैय-बॆरुमाळ्,
पॆरुमाळ् तामे तणिय(=शान्तिम्) विड वेण्डुम् बडि
सीऱिय्(=कुपित्वा) अरुळि,
किष्किन्धैयिले सॆल्ल(=गतौ),

नीलमेघः (सं)

बाल-स्वामिनि स्वामिनैव यथा शमनीयः स्यात्
तथा क्रोधं कृत्वा
किष्किन्धां गतवति सति,

English

On hearing these words,
Lakṣmaṇa became so angry that the Lord had to bring down his wrath.
He went to Sugrīva (to denounce him).

Español

Al escuchar estas palabras,
Lakṣmaṇa se enojó tanto que
el Señor tuvo que derribar su ira.
Fue a Sugrīva (para denunciarlo).

मूलम्

इळैयबॆरुमाळ्, पॆरुमाळ् तामे तणियविडवेण्डुम्बडि सीऱियरुळिकिष्किन्धैयिले सॆल्ल,

४२तमाहोबिल-यतिः

तणियविडवेण्डुम्बडि - पॊऱुक्कच्चॆय्यवेण्डुम्बडि।

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कृतापराधस्य हि ते
नान्यत् पश्याम्य् अहं क्षमम् ।
अन्तरेणाञ्जलिं बध्वा
लक्ष्मणस्य प्रसादनात्॥’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११)

नीलमेघः (सं)

‘‘कृतापराधस्य हि ते
नान्यत् पश्याम्य् अहं क्षमम् ।
अन्तरेणाञ्जलिं बध्वा
लक्ष्मणस्य प्रसादनात्॥’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११)

English

"I do not see any other means for you, the offender,
to escape from this situation
except by begging the pardon of Lakṣmaṇa with folded hands".

Español

"No veo ningún otro medio para ti, el delincuente,
Para escapar de esta situación
excepto rogando el perdón de Lakṣmaṇa con manos dobladas ".

मूलम्

‘‘कृतापराधस्य हि ते नान्यत् पश्याम्यहं क्षमम् । अन्तरेणाञ्जलिं बध्वा लक्ष्मणस्य प्रसादनात्’’(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३२-११)

४२तमाहोबिल-यतिः

कृतापराधस्येति । अञ्जलिबन्धम् पण्णि लक्ष्मणऩुडैय प्रसादनम् तविर वेऱु योग्यमाऩ उबायत्तै नाऩ् पार्क्किऱेऩिल्लै ऎऩ्गै।

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु ऐन्द्र-व्याकरण-पण्डितऩ् महा-राजर्क्क् उपदेशित्ताऩ् इऱे।

नीलमेघः (सं)

इत्य् ऐन्द्र-व्याकरण-पण्डितो महाराजम् उपदिदेश किल ।

English

On that occasion, did not (Hanuman), the scholar versed in the science of Indra's grammer, counsel Sugrīva as above follows.

Español

En esa ocasión,
no (Hanuman), el erudito versado en la ciencia del Grammer de Indra,
el abogado Sugrīva como arriba.

मूलम्

ऎऩ्ऱु ऐन्द्रव्याकरणपण्डितऩ् महाराजर्क्कुपदेशित्ताऩिऱे।

४२तमाहोबिल-यतिः

ऐन्द्रव्याकरणपण्डितऩ् - नवव्याकरणज्ञऩागैयालेऐन्द्रव्याकरणत्तै युमऱिन्दवऩाऩ हनुमाऩ्।

विश्वास-प्रस्तुतिः

अव्व्-अळविल् महा-राजरुम् इसैन्दु

‘‘यदि किञ्चिद् अतिक्रान्तं
विश्वासात् प्रणयेन वा ।
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे
न कश्चिन् नापराध्यति॥’’
(रामायणम् किष्किन्दा-काण्डम् ३६-११)

ऎऩ्ऱु विण्णप्पञ् जॆय्य वेण्डिऱ्ऱु।

नीलमेघः (सं)

तावति, महाराजेनापि स्वीकृत्य,

‘‘यदि किञ्चिद् अतिक्रान्तं
विश्वासात् प्रणयेन वा ।
प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे
न कश्चिन् नापराध्यति॥’’
(रामायणम् किष्किन्दा-काण्डम् ३६-११)

इति विज्ञापयितव्यं संवृत्तम् ।

English

Sugrīva, too, accepted this advice and said to Lakṣman.

"If out of over-confidence or out of affection,
I have transgressed in any way,
pray, let the offence of your servant be pardoned".

Español

Sugrīva también aceptó este consejo y le dijo a Lakṣman.

"Si está fuera de exceso de confianza o por afecto,
He transgredido de alguna manera
Ore, deja que se perdone la ofensa de tu siervo ".

मूलम्

अव्वळविल् महाराजरुमिसैन्दु ‘‘यदि किञ्चिदतिक्रान्तं विश्वासात् प्रणयेन वा । प्रेष्यस्य क्षमितव्यं मे न कश्चिन्नापराध्यति’’(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-११) ऎऩ्ऱु विण्णप्पञ्जॆय्यवेण्डिऱ्ऱु।

४२तमाहोबिल-यतिः

अव्वळविल् - अन्दक् कालत्तिल्,
विश्वासात् – आश्रितविषयत्तिल् स्वल्पस्खालित्यमिरुन्दालुम् पॆरुमाळुक्कु निग्रहम् उदियातॆऩ्गिऱ ऎऩ्ऩुडैय नम्बिक्कैयाल्, प्रणयेन वा - पॆरुमाळुक्कु ऎऩ्ऩिडत्तिलिरुन्द सदास्मर्यमाणप्रीतियिऩालेयुमॆऩ्ऱबडि।

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोद् इळैय-बॆरुमाळुक्कुम्
ताम् मिगुदिय् आगच् चॊऩ्ऩ वार्त्तैगळुक्कु

‘‘यच् च शोकाभिभूतस्य
श्रुत्वा रामस्य भाषितम् ।
मया त्वं परुषाण्य् उक्तस्
तच् च त्वं क्षन्तुम् अर्हसि॥’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८)

ऎऩ्ऱु क्षमै गॊळ्ळ वेण्डिऱ्ऱु।

नीलमेघः (सं)

तदा बाल-स्वामिनाऽपि
स्वेनाधिकतयोक्तानां वार्तानां कृते,

‘‘यच् च शोकाभिभूतस्य
श्रुत्वा रामस्य भाषितम् ।
मया त्वं परुषाण्य् उक्तस्
तच् च त्वं क्षन्तुम् अर्हसि॥’’
(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८)

इति क्षमा याचनीया संवृत्ता ।

English

And Lakṣmaṇa too, had to seek Sugrīva's pardon for overstepping the proper bounds of speech by saying:-

"Pardon me for any harsh words
that I may have uttered after listening to the words of Śrī Rāma in his grief."

Español

Y Lakṣmaṇa también tuvo que buscar el perdón de Sugrīva por sobrepasar los límites adecuados del habla diciendo:--

"Perdóname por cualquier palabras duras
que podría haber pronunciado después de escuchar las palabras de Śrī Rāma en su dolor ".

मूलम्

अप्पोदिळैयबॆरुमाळुक्कुम् ताम् मिगुदियागच् चॊऩ्ऩ वार्त्तैगळुक्कु ‘‘यच्च शोकाभिभूतस्य श्रुत्वा रामस्य भाषितम् । मया त्वं परुषाण्युक्तस्तच्च त्वं क्षन्तुमर्हसि’’(रामायणम् किष्किन्दाकाण्डम् ३६-२८) ऎऩ्ऱु क्षमैगॊळ्ळवेण्डिऱ्ऱु।

४२तमाहोबिल-यतिः

मिगुदियागच् चॊऩ्ऩ - अपराधत्तिऱ्कुत् तक्कदऩ्ऱिक्के अदिगमागच् चॊऩ्ऩ ऎऩ्ऱबडि।

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि प्रपन्नऩुक्कुम् प्रारब्धकर्मविशेषङ्गळाले बुद्धिपूर्वोत्तराघम् पुगिऱवुङ् गूडुम्;

नीलमेघः (सं)

इत्थं प्रपन्नस्य प्रारब्ध-कर्म-विशेषैर्
बुद्धि-पूर्वाघम् अपि संभाव्यते ।

English

Thus even in the life of a prapanna, offences may occur deliberately,
owing to past karma which has begun to operate (prārabdha).

Español

Así, incluso en la vida de una Papanna, los delitos pueden ocurrir deliberadamente,
Debido al karma pasado que ha comenzado a ****operar (prārabdha).

मूलम्

इप्पडि प्रपन्नऩुक्कुम् प्रारब्धकर्मविशेषङ्गळाले बुद्धिपूर्वोत्तराघम् पुगिऱवुङ्गूडुम्;

४२तमाहोबिल-यतिः

उपपादितमाऩ इतिहासप्रकरणार्थत्तै प्रकृतविषयत्तिल् एऱिट्टुक्काट्टुगिऱार् इप्पडि प्रपन्नऩुक्कुमिति ।

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवै पुगुन्दाल् अनुतप्तऩ् आय् क्षमैक् कॊळ्ळवुम् वेणुम्।

नीलमेघः (सं)

तेषां संभवेऽनुतप्तेन क्षमा-याचनं कर्तव्यम् ।

English

When they have occurred, the prapanna should repent and obtain pardon.

Español

Cuando han ocurrido, la Prapanna debe arrepentirse y obtener perdón.

मूलम्

अवै पुगुन्दालनुतप्तऩाय् क्षमैक्कॊळ्ळवुम् वेणुम्।↩︎

१७ धर्म-निष्ठाभाव-वचनानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न धर्म-निष्ठोऽस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’कुळित्तु(=स्नात्वा) मूऩ्ऱ्-अऩलैय् ओम्बुङ्(=रक्षणं) गुऱि-गॊळ् अन्दणमै(=ब्राह्मण्यं) तऩ्ऩैय् ऒळित्त् इट्टेऩ्’’
(तिरुमालै २५)

इत्य्-आदिगळुम्

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्म-योगादिगळुक्कु शक्तिय् इल्लामै सॊल्लुगिऱऩव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यथा-शक्ति भगवद्-आज्ञानुपालनत्तैत् तविरच् चॊल्लुगिऱऩव् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् प्रपन्नऩुक्कुम्
ब्राह्मण्यादि-विशिष्ट-शरीरम् विडुम् अळवुम्
अव्व्-ओ जात्य्-आदिगळुक्क् ईड् आऩ
भगवद्-आज्ञाऽनुपालनम् कर्तव्यम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

‘‘न धर्म-निष्ठोऽस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२),

↩︎

When Aḷavandār says

"I have not observed dharma (i.e.) karmayoga etc"

↩︎

Cuando Aḷavandār dice

"No he observado dharma (es decir) karmayoga, etc."

↩︎

‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् २२),↩︎

आळवन्दारुम् आऴ्वारुम् ‘‘न धर्मनिष्ठोऽस्मि’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिलुम् ’’कुळित्तु मूऩ्ऱऩलै’’ इत्यादि पासुरङ्गळिलुम् प्रपन्नर्गळाऩ ताङ्गळ् आज्ञातिलङ्घनम्बण्णि यिरुप्पदाग भगवाऩिडत्तिल् विण्णप्पम् सॆय्यविल्लैयोवॆऩ्ऩ, अवैगळिऩ् भावत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् न धर्मनिष्ठोऽस्मीति ।↩︎

[[P253]]

स्नानोत्तरं त्रयाणाम् अनलानां परिचरणम् इत्य्-एतत्-लक्षणकं ब्राह्मण्यं विनाशितवान् अस्मि”

इति-आदीन्य् अपि↩︎

and when it is said,

"I have given up the rites that are to be performed by a Brahmin after ablution
in the form of adoration to the three sacrificial fires',

↩︎

y cuando se dice

"He renunciado a los ritos que deben realizar un brahmán después de la ablución
en forma de adoración a los tres incendios de sacrificio ',

↩︎

’’कुळित्तु मूऩ्ऱऩलैयोम्बुङ्गुऱिगॊळन्दणमै तऩ्ऩैयॊळित्तिट्टेऩ्’’(तिरुमालै २५) इत्यादिगळुम्↩︎

कुळित्तु इति । मूऩ्ऱऩलै - आहवनीयम्, गार्हपत्यम्, दक्षिणाग्नियॆऩ्गिऱ त्रेताग्नियै, ओम्बुम् - ओम्बुगै - परिचरिक्कै। कुऱिगॊळन्दणमै तऩ्ऩै - अवधानत्तोडनुष्ठिक्कवेण्डिय ब्राह्मणकृत्यत्तै, कुऱि - अवधानम्। ऒळित्तिट्टेऩ् - शक्तियिल्लामैयाले परिहरित्तेऩ्। इदऩाल् कर्मयोगशून्यतैयागिऱ वाकिञ्चन्यम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

कर्मयोगादि-शक्त्य्-अभावं प्रतिपादयन्तीत्य् एतावद् एव ;↩︎

it means only this much that
he was not capable of such things as karma yoga↩︎

Significa solo tanto que
No era capaz de cosas como Karma Yoga↩︎

कर्मयोगादिगळुक्कु शक्तियिल्लामै सॊल्लुगिऱऩवत्तऩै।↩︎

ऎडुत्त श्लोकत्तिऱ्कुम् पाट्टुक्कुम्भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्यादिगळुम् कर्मयोगादिगळुक्कु शक्तियिल्लामै सॊल्लुगिऱऩवत्तऩै इति ।↩︎

न तु यथा-शक्ति भगवद्-आज्ञानुपालनस्य त्यागं वदन्ति ।↩︎

and not that we should give up the observance of the Lord's commands (nitya and naimittika), in so far as it lies in our power.↩︎

Y no es que debamos renunciar a la observancia de las órdenes del Señor (Nitya y Naimittika),
en la medida en que se encuentra en nuestro poder.↩︎

यथाशक्ति भगवदाज्ञानुपालनत्तैत् तविरच्चॊल्लुगिऱऩवऩ्ऱु।↩︎

इतरर्गळ् सॊल्लुमपार्थत्तै निरसिक्किऱार् यथाशक्ति भगवदाज्ञानुपालनत्तैत् तविरच् चॊल्लुगिऱऩवऩ्ऱु इति । अवर्गळ् सॊल्लुम् अपार्थङ्गळावऩ:- न धर्मनिष्ठोऽस्मि – धर्मनिष्ठऩऩ्ऱो उऩक्कु उपेक्षणीयऩ्; अडियेऩ् उऩ् आज्ञासिद्धमाऩ कर्मज्ञानभक्तिकळागिऱ कर्मत्तिऩिऩ्ऱुम् सर्वात्मना निवृत्तऩऩ्ऱो? आगैयाले अडियेऩऩ्ऱो रक्ष्यकोटि ऎऩ्बदु। अप्पडिये अवर्गळ् कुळित्तु ऎऩ्गिऱ पाट्टुक्कुच् चॊल्लुम् अपार्थम्:- स्नानाद्यनुष्ठानङ्गळ् पण्णि त्रेताग्नियै परिचरिक्कैयागिऱ सावधानमाऩ ब्राह्मणकृत्यङ्गळैच् चॆय्गिऱवर्गळऩ्ऱो उऩक्कु उपेक्षणीयर्गळ्। प्रपन्नऩाऩ वडियेऩ् अन्द ब्राह्मणकृत्यादिगळै सर्वात्मना परित्यागम् पण्णिविट्टेऩागैयाल् रक्षणीयऩऩ्ऱो ऎऩ्बदु।↩︎

अतः प्रपन्नेनापि
ब्राह्मण्य्-आदि-विशिष्ट-शरीर-त्याग-पर्यन्तं तत्-तत्-जात्य्-अनुरूपं भगवद्-आज्ञानुपालनं कर्तव्यम् ॥↩︎

Therefore even to a prapanna,
action in obedience to the commands of the Lord
and in accordance with the respective caste
is an obligation that should be carried out
until the bodies characterised by such things as Brahmin-ness are cast off.↩︎

Por lo tanto, incluso a una Prapanna,
Acción en obediencia a los mandamientos del Señor
y de acuerdo con la casta respectiva
es una obligación que debe llevarse a cabo
Hasta que los cuerpos caracterizados por cosas como Brahmanidad sean expulsados.↩︎

आगैयाल्प्रपन्नऩुक्कुम् ब्राह्मण्यादि विशिष्टशरीरम् विडुमळवुमव्वो जात्यादिगळुक्कीडाऩ भगवदाज्ञानुपालनम् कर्तव्यम्।↩︎

आज्ञाकैङ्कर्यमवश्यानुष्ठेयमागिल् प्रपन्नऩुक्कु प्रपत्त्युत्तरक्षणम् मुदलाग फलदशैयागैयाले इङ्गुळ्ळ आज्ञाकैङ्कर्यम् मुक्तिकालत्तिलुम् अनुष्ठेयमाग प्रसङ्गियादोवॆऩ्गिऱ शङ्गैयैप् परिहरित्तुक्कॊण्डु परमप्रकृतत्तैयुबसम्हरिक्किऱार् आगैयाल् प्रपन्नऩुक्कुमित्यादिना । ब्राह्मण्यादिविशिष्टशरीरम् विडुमळवुमिति । मुक्तिदशैयिल् वर्णाश्रमादिगळिल्लामैयाल् अङ्गुम् वर्णाश्रमादिनियताज्ञा कैङ्कर्याद्यनुवृत्तिप्रसङ्गम् वारादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१८ सङ्ग्रहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आहार-(प्रति)ग्रह-मन्त्र-+अर्थ-
जात्य्-आदि-नियमैर् युतः ।
कुर्याल् लक्ष्मीश-कैङ्कर्यं
शक्त्या ऽनन्यप्रयोजनः ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आचार-+आत्म-गुणोपाय-
पुरुषार्थ-विशेषतः ।
अधिकारिणि वैशिष्ट्यं
प्रकृष्येतोत्तरोत्तरम् ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

आहार-(प्रति)ग्रह-मन्त्र-+अर्थ-
जात्य्-आदि-नियमैर् युतः ।
कुर्याल् लक्ष्मीश-कैङ्कर्यं
शक्त्या ऽनन्यप्रयोजनः ॥↩︎

"The service to the Lord of Śrī (Lakṣmī) should be performed according to one's ability and for its own sake,
with the observance of all the restraints and regulations (nyāsa) prescribed (in the śāstras),
in regard to the food to be eaten,
the obtaining of knowledge (or the receiving of gifts ),
the traditional mantra to be employed in the performance of rites
and so also in regard to the acquisition of wealth
and in regard to the respective caste and such like.↩︎

"El servicio al Señor de Śrī (Lakṣmī) debe realizarse de acuerdo con la capacidad de uno y por su propio bien,
con la observancia de todas las restricciones y regulaciones (Nyāsa) prescritas (en los Śāstras),
con respecto a la comida que se debe comer,
la obtención del conocimiento (o la recepción de regalos),
el mantra tradicional que se empleará en el desempeño de los ritos
y así también con respecto a la adquisición de riqueza
y con respecto a la casta respectiva y similar.↩︎

आहारग्रहमन्त्रार्थजात्यादिनियमैर्युतः । कुर्याल्लक्ष्मीशकैङ्कर्यं शक्त्यानन्यप्रयोजनः ॥↩︎

कैङ्गर्यम् सॆय्युमिडत्तिल् नियमङ्गळैक् काट्टुगिऱार् आहारेति । इङ्गु द्वन्द्वान्ते श्रूयमाणनियमशब्दम् आहारादिषु सर्वत्रान्वेति । आहारनियममावदु जात्याश्रयनिमित्तङ्गळालदुष्टमाय् शास्त्रोक्तमाय् भगवन्निवेदितमायुळ्ळ यज्ञशिष्टान्नत्तैये भुजिक्कै। गृहनियममावदु भगवत्क्षेत्रमाय् भागवतोत्तरमाऩ स्थलत्तिलेये वसिक्कै। यद्वा ग्रहनियमः – आचार्याल्लब्धज्ञानत्तालेये कर्म कार्यम् ऎऩ्गिऱ नियमम्। मन्त्रनियममावदु पूर्वपूर्वोपदेशप्राप्तङ्गळाऩ भगवन्मन्त्रत्तैयुम् भगवदाप्तवर्गङ्गळाऩ गरुडसुदर्शनादिमन्त्रङ्गळैयुमे जबिक्कै। अर्थनियममावदु

‘‘कुलटा-षण्ड-पतित-
वैरिभ्यः काकणीम् अपि ।
आपद्य् अपि न गृह्णीयात्’’

इत्य्-आद्य्-उक्त-निषिद्धप्रतिग्रहमिऩ्ऱिक्के शुद्धर्गळिडत्तिऩिऩ्ऱुम् न्यायार्जितमाऩ द्रव्यत्तालेये कर्म कर्तव्यमॆऩ्गिऱ नियमम्।

जादिनियममावदु ब्राह्मण्यादि जात्यनुगुणमागवे विहिदङ्गळाऩ कर्मङ्गळ् कर्तव्यङ्गळॆऩ्गिऱ नियमम्।

आदिशब्दत्ताले आश्रम कुलगोत्र चरणादिगळुक्कु सङ्ग्रहम्।

एतादृशनियमङ्गळोडे, युक्तः - कूडिऩवऩायुम्; अनन्यप्रयोजनः – प्रयोजनान्तररहितऩुमाऩ प्रपन्नऩ्, लक्ष्मीशकैङ्कर्यं - लक्ष्मीविशिष्टऩाऩभगवाऩुडैय कैङ्गर्यत्तैये, शक्त्या - यथाशक्ति, कुर्यात् –पण्णक्कडवऩ्।↩︎

आचार-+आत्म-गुणोपाय-
पुरुषार्थ-विशेषतः ।
अधिकारिणि वैशिष्ट्यं
प्रकृष्येतोत्तरोत्तरम् ॥↩︎

"There is superior excellence in a person (adhikārī)
if, among the ordinary ways of right conduct,
there is to be found in him
the purity of conduct arising from the many purificatory ceremonies prescribed in the śāstras.
So also there is superior excellence in the man who, in addition to the qualities of the spirit, such as self control, has also compassion to living beings.
Superior also is the excellence of the man who, among all means of attaining his ends, adopts bhakti or prapatti
There is also a supreme excellence in the man who, among all things desired as ends, chooses only mokṣa.

(The śloka may also mean):

"Superior is the excellence of the man who has the qualities of the spirit such as self-control and compassion
to that of the man who merely follows the right code of conduct;
superior is the man who has chosen the right upāya (bhakti or prapatti) to him who has only the qualities of the spirit;
superior still is the man who has chosen the right end (namely) mokṣa to the man who has only chosen the right upāya".↩︎

"Hay una excelencia superior en una persona (adhikārī)
Si, entre las formas ordinarias de conducta correcta,
se encuentra en él
La pureza de la conducta que surge de las muchas ceremonias purificadoras prescritas en los Śāstras.
Entonces, también hay una excelencia superior en el hombre que, además de las cualidades del espíritu, como el autocontrol, también tiene compasión con los seres vivos.
Superior también es la excelencia del hombre que, entre todos los medios para alcanzar sus fines, adopta Bhakti o Prapatti
También hay una excelencia suprema en el hombre que, entre todas las cosas deseadas como finales, elige solo mokṣa.

(El Śloka también puede significar):

"Superior es la excelencia del hombre que tiene las cualidades del espíritu, como el autocontrol y la compasión
al hombre que simplemente sigue el código de conducta correcto;
Superior es el hombre que ha elegido el upāya adecuado (Bhakti o Prapatti) al que solo tiene las cualidades del Espíritu;
Superior sigue siendo el hombre que ha elegido el extremo correcto (a saber) Mokṣa al hombre que solo ha elegido el ruido upāya ".↩︎

आचारात्मगुणोपायपुरुषार्थविशेषतः । अधिकारिणि वैशिष्ट्यं प्रकृष्येतोत्तरोत्तरम् ॥↩︎

लक्ष्मीरहितकेवलभगवत्कैङ्कर्यत्तैयुम् देवतान्तरव्यापारत्तैयुम् सॆय्यक्कडवऩल्लऩ् ऎऩ्ऱु फलितम्। इप्पडि नियमत्तोडु कैङ्गर्यम् पण्णुमवर्गळिल् मुमुक्षुवाय् अनन्यप्रयोजनऩाऩ प्रपन्नऩ् उत्तरोत्तरम् प्रकृष्टऩॆऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गिऱार् आचारेति । द्वन्द्वान्ते श्रूयमाणविशेषशब्दम् द्वन्द्वघटकयावत्पदङ्गळिलुम् प्रत्येकमन्वयिक्किऱदु। सामान्यमाऩ आचारवाऩैक् काट्टिलुम् कर्मान्तरार्हतापादकमाऩ चत्वारिंशत्संस्काररूपाचारवाऩिडत्तिल्, वैशिष्ट्यं - अदावदु उत्कर्षम्, प्रकृष्येतेति । केवलाचारविशेषवाऩ्गळैक् काट्टिलुम्

‘‘दया सर्वभूतेषु
क्षान्तिर् अनसूया शौचम् अनायासो मङ्गलम् अकार्पण्यम् अस्पृहा’’

ऎऩ्गिऱ गौतमोक्तमाऩ आत्मगुणमुळ्ळवऩिडत्तिल् उत्कर्षम् प्रकृष्येत । इवऩैक्काट्टिलुम् मोक्षरूपपुरुषार्थविशेषत्तै विरुम्बुगिऱ मुमुक्षुवाऩ अधिकारियिऩिडत्तिल् उत्कर्षम् प्रकृष्येत । इप्पडिये न्यायसाम्यत्ताले भक्तऩैक् काट्टिलुम् प्रपन्नऩुक्कु, अविळम्बेन मोक्षसाधकमाऩ प्रपत्तिरूपोपायविशेषत्तालुम्, भक्तिद्वारा मोक्षफलत्तैक् कोलादे भगवत्प्रीत्येक प्रयोजनऩाग कैङ्गर्यत्तैप् पण्णुगैयालुम् उत्कर्षम् सिद्धिक्कुमॆऩ्ऱुदात्पर्यम्।↩︎

रहस्यत्रये

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रभाव-नियमम्
रहस्य-त्रत्तिल् ईश्वरऩ्-उडैय प्रशासितृत्वादि-गुणानुबन्धम् आग अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. अयम् प्रभाव-नियमो रहस्य-त्रये
ऐश्वर्य-प्रशासितृत्वादि-गुणानुबन्धत्वेनानुसंधेयः ॥↩︎

2. This determination of the potency (of prapatti) should be borne in mind
as being connected with the quality of Iśvara as the controller indicated in the three mysteries (mantras).↩︎

3. Esta determinación de la potencia (de Prapatti) debe tener en cuenta
como estar conectado con la calidad de Iśvara como el controlador indicó en los tres misterios (mantras).↩︎

4. इप् प्रभावनियमम् रहस्यत्रत्तिल् ईश्वरऩुडैय प्रशासितृत्वादिगुणानुबन्धमाग अनुसन्धेयम्।↩︎

5. इन्द प्रभावनियमत्तुक्कु रहस्यत्रयत्तिल् अनुसन्धेयस्थलत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्प्रभावनियममित्यादि । गुणानुबन्धमाग - गुणङ्गळैयनुसरित्तु। प्रशासितृत्वादिगुणङ्गळ् तोऱ्ऱुम् नारायणादिपदङ्गळिले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

१९ उपसंहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

तगवाल्(=कृपया) +धरिक्किऩ्ऱ, तन्न् अडियार्गळैत् तऩ्-+तिऱत्तिल्
मिगव् आदरञ् जॆय्यु(म्) मॆय्य्(=सत्य)-अरुळ्--वित्-तगऩ्(=विद्वद्)-- मॆय्य्(=सत्य)-उरैयिन् (→चरम-श्लोकस्य)
अगव्(=अन्तः) आय् अऱिन्दवर् आरण(=आरण्यक ←वैदिक)-नीति-नॆऱि(=मार्ग)-कुलैदल्
उगवार् ऎनव् ऎङ्ग-+देशिकर् उण्मैय्(=तत्त्वं) उरैत्तनरे. ( 36 )

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

चातुर्वर्ण्य-चतुर्विधाश्रम-मुखे भेदे यथा ऽवस्थिते,
वृत्तं तन्-नियतं गुणानुगुणया वृत्त्या विशिष्टं श्रिताः ।
(तत्-)त्यागोपप्लव-नित्य-दूर--शरण-व्रज्या-विधौ कोविदास्
चिन्ताम् अभ्युपगन्तुम् अन्तिम-युगे ऽप्य् एकान्तिनः सन्ति नः ॥ ५६ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति कवितार्किक-सिंहस्य सर्वतन्त्र-स्वतन्त्रस्य श्रीमद्-वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्-रहस्य-त्रय-सारे प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः पञ्च-विंशः ॥

श्रीमते निगमान्त-महा-देशिकाय नमः॥

(नीलमेघः (सं)11)

(मूलम्12)

(४२तमाहोबिल-यतिः13)

कृपया नयमानान् स्व-दासान्
स्वस्माद् अप्य् अधिकम् आद्रियमाणस्य
यथार्थ-कृपया विस्मयनीयस्य सत्योक्तेस् (→चरम-श्लोकस्य) तात्पर्यं जानन्तो
वेद-नीति-मार्गस्य विनाशं नेच्छेयुर्
इत्य् अस्मद्-देशिकास् तत्त्वम् अवोचन् ॥

[[P254]]↩︎

Our ācāryas have declared that
those who have understood the real import of the infallible words (in the carama śloka ) uttered by Śrī Kṛṣṇa,
whose attributes and actions are wonderful,
who is full of compassion
and who has greater regard than for Himself to His servants
that endure their existence only by His grace
(or who shows His great regard to His servants by giving them His own likeness) –
our ācāryas have declared that those who have understood the real import of Śrī Kṛṣṇa's words
will never approve the non-observance of the way of life ordained in the Veda or Vedānta.↩︎

Nuestros ācāryas han declarado que
Aquellos que han entendido la verdadera importancia de las palabras infalibles (en el carama Śloka) pronunciado por Śrī Kṛṣṇa,
cuyos atributos y acciones son maravillosos,
quien está lleno de compasión
y que tiene mayor consideración que por sí mismo a sus sirvientes
que soportan su existencia solo por su gracia
(o quién muestra su gran consideración a sus sirvientes dándoles su propia semejanza) -
Nuestra ācāryas han declarado que aquellos que han entendido la verdadera importancia de las palabras de Śrī Kṛṣṇa
nunca aprobará la no observancia del estilo de vida ordenado en el Veda o Vedānta.↩︎

तगवाऱ्ऱरिक्किऩ्ऱ तन्नडियार्गळैत् तऩ्ऱिऱत्तिल्
मिगवादरञ्जॆय्युमॆय्यरुळ्वित्तगन्मॆय्युरैयिन्
अगवायऱिन्दवरारण नीदिनॆऱिगुलैदल्
उगवारॆनवॆङ्गडेसिगरुण्मैयुरैत्तनरे. ( 36 )↩︎

प्रपन्नऩुक्कुम् वर्णाश्रमधर्मपरिपालनमावश्यकम्; अदिऩ् परित्यागम् महाऩ्गळुक्कु उगप्पाग इरादु ऎऩ्गिऱ इव्वधिकारार्थत्तै नम्माचार्यर् उपदेशित्तारॆऩ्गिऱार् तगवालिति । तगवाल् तरिक्किऩ्ऱ - भगवत्कृपैयाले आत्मधारणम् पण्णुगिऱ, भगवत्कृपैयै अवलम्बित्तु आत्मधारणम् पण्णुगिऱ ऎऩ्ऱबडि। तऩ्ऩडियार्गळै - तऩक्कु शेषभूतर्गळाऩ प्रपन्नर्गळै, तऩ् तिऱत्तिल् - तिऱम् - स्वभावम्, स्वस्वभावप्रदानत्तिल् स्वसमानभोगप्रदत्वत्ताले ऎऩ्ऱबडि। मिगवादरम् सॆय्युम् - मिगवुम् आदरम् सॆय्गिऱ, मॆय्यरुळ् वित्तगऩ् - अमोघकृपैयिऩाले विस्मयनीयऩाऩ कण्णऩुडैय, मॆय्युरैयिऩ् - यथार्थवचनमाऩ चरमश्लोकत्तिऩुडैय। अगवायऱिन्दवर् - हृदयत्तै यऱिन्दवर्, तात्पर्यत्तैयऱिन्दवर्गळाऩ व्यासादिगळॆऩ्ऱबडि। आरण नीदिनॆऱि - वेदान्तोदितमाऩ नीतिमार्गत्तिऩुडैय, कुलैदल् - भङ्गत्तै, उगवार् - उगक्कमाट्टार्गळ्। इदऩाल् अर्वाचीनर् सॊल्लुम् सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् चरमश्लोककर्तावाय् तत्तात्पर्य वेत्तावुमाऩ व्यासर् मुदलाऩवर्गळुक्कु उगप्पाऩदऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितम्। ऎङ्गळ् तेसिगरुण्मैयुरैत्तऩरे - अस्मदाचार्यर्गळाऩ वादिहंसाम्बुवाहाचार्यादिगळ् सत्यमाऩ अर्थत्तै उपदेशित्तार्गळॆऩ्गै।↩︎

चातुर्वर्ण्य-चतुर्विधाश्रम-मुखे भेदे यथा ऽवस्थिते,
वृत्तं तन्-नियतं गुणानुगुणया वृत्त्या विशिष्टं श्रिताः ।
(तत्-)त्यागोपप्लव-नित्य-दूर--शरण-व्रज्या-विधौ कोविदास्
चिन्ताम् अभ्युपगन्तुम् अन्तिम-युगे ऽप्य् एकान्तिनः सन्ति नः ॥ ५६ ॥↩︎

Since the differences arising from such things as the four castes and the four āśramas have been ordained (in the śāstras),
those who follow the line of conduct prescribed therein,
whose conduct is also consistent with such attributes as devotion to the Lord
and who are proficient in the knowledge of the injunctions concerning prapatti,
which are diametrically opposed to the non observance of the rites and duties pertaining to each caste and each asrama -
these men of exclusive devotion to the Lord may be found even in this last yuga,
and they will approve of the enquiry made so far (in this chapter).↩︎

Dado que las diferencias derivadas de cosas como las cuatro castas y las cuatro āśramas han sido ordenadas (en los Śāstras),
aquellos que siguen la línea de conducta prescrita en el mismo,
cuya conducta también es consistente con atributos tales como devoción al Señor
y que son competentes en el conocimiento de las medidas cautelares sobre Prapatti,
que se oponen diametralmente a la no observancia de los ritos y deberes relacionados con cada casta y cada asrama -
Estos hombres de devoción exclusiva al Señor se pueden encontrar incluso en este último yuga,
y aprobarán la investigación realizada hasta ahora (en este capítulo).↩︎

चातुर्वर्ण्यचतुर्विधाश्रममुखे भेदे यथावस्थिते
वृत्तन्तन्नियतं गुणानुगुणया वृत्त्या विशिष्टं श्रिताः ।
त्यागोपप्लवनित्यदूरशरणव्रज्याविधौ कोविदा
श्चिन्तामभ्युपगन्तुमन्तिमयुगेऽप्येकान्तिनस्सन्ति नः ॥ ५६ ॥↩︎

इप्पडि प्रभावव्यवस्थैयैप् पण्णि अज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यङ्गळ् अवश्यकर्तव्यङ्गळॆऩ्ऱु स्थापित्तदऱ्कु प्रयोजनमुण्डो? इन्द कलियुगत्तिल् सर्वधर्मस्वरूपत्यागम् सॆय्दु यथेच्छमाग सञ्चरिप्पदिलेये रुचियुळ्ळवर्गळ् भूयिष्ठमायिरुक्क उम्मुडैय चिन्तैयै अङ्गीकरिप् पवर्दाऩुण्डो वॆऩ्ऩ? इक्कालत्तिलुम् यथावस्थितमाऩ नम्मुडैय चिन्तैयै अङ्गीकरिप्पवर् उण्डॆऩ्गिऱार् चातुर्वर्ण्येति । चतुर्णां वर्णानां भावः चातुर्वर्ण्यं – ब्राह्मण्यादि जातिकळ्, चतस्रः विधाः येषां, चतुर्विधाः, चतुर्विधाश्च ते आश्रमाश्च चतुर्विधाश्रमाः, ते मुखानि यस्य, ऎन्द कुलचरणदेशादि भेदत्तिऱ्कु चातुर्वर्ण्यचतुर्विधाश्रमङ्गळ् मुखङ्गळो अन्द चातुर्वर्ण्यचतुर्विधाश्रममुखमाऩ भेदमाऩदु, यथावस्थिते सति – शास्त्रोक्तप्रकारमाग व्यवस्थितमायिरुक्क, तन्नियतं वृत्तं - अन्दन्द जात्यादिगळुक्कु नियतमाऩ आचारत्तै, गुणानुगुणया वृत्त्या – प्रपन्नत्वपरमैकान्तित्ववैष्णवत्वादिरूप गुणङ्गळुक्कु अनुरूपमाऩ आज्ञानुज्ञाकैङ्कर्यानुष्ठानरूपमाऩ व्यापारत्तोडु, विशिष्टं – विशिष्टमाग, श्रिताः – आश्रयित्तिरुप्पवर्गळाय्, त्यागेत्यादि । त्यागमावदु धर्माणां स्वरूपतः त्यागम्। अदुवागिऱ उपप्लवत्तुक्कु उपद्रवत्तिऱ्कु, नित्यदूरमाऩ – सर्वदा दूरत्तिलिरुक्कुम्, सर्वात्मना त्यागसम्बन्धमऱ्ऱिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि। शरणव्रज्याविधौ – यथाशास्त्रमाग शरणागतियिऩुडैय अनुष्ठानत्तिल्, कोविदाः – समर्थर्गळायुमुळ्ळ, एकान्तिनः – परमैकान्तिकळाऩ सिल महाऩ्गळ्, अन्तिमयुगेऽपि – यथेष्टसञ्चारत्तिऱ्कु आस्पदमाऩ कलियुगत्तिलुम्, इप्पोदुमॆऩ्ऱबडि। नश्चिन्तामभ्युपगन्तुं - नम्मुडैय प्रभावव्यवस्थारूपचिन्तैयै यङ्गीगरिक्कैक्कु, सन्ति - नमक्कु सहायमाग इरुक्किऱार्गळॆऩ्ऱबडि। आगैयाल् नम्मुडैय इन्द विचारमुम् सफलमामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

इति कवितार्किक-सिंहस्य सर्वतन्त्र-स्वतन्त्रस्य श्रीमद्-वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्-रहस्य-त्रय-सारे प्रभाव-व्यवस्थाधिकारः पञ्च-विंशः ॥

श्रीमते निगमान्त-महा-देशिकाय नमः॥↩︎

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
प्रभावव्यवस्थाधिकारः पञ्चविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥↩︎

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य
निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक
श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां
प्रभावव्यवस्थाधिकारः पञ्चविंशः ॥↩︎

२६ प्रभाव-रक्षाधिकारः

०१ प्रवेशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे प्रभावरक्षाधिकारः ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

(अहल्यायां) शिलादेः स्त्रीत्वादिर् विपरिणतिर् अस्त्व् अद्भुतम् इदं ततो ऽप्य् एतच् चित्रं, यद् उत (हनुमति) दहनस्यैव हिमता । (काके) तृणस्यैवास्त्रत्वं, (शिशुपालादि-)रिपुषु निहतेर् एव हितता, पद-त्रेणैवेह त्रिभुवन-परित्राणम् इति च ॥ ५७ ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

(26) THE CHAPTER ON THE VINDICATION OF (THE) POTENCY (OF PRAPATTI ). page389↩︎

(26) El capítulo sobre la reivindicación de (la) potencia (de Prapatti) Página 389↩︎

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे प्रभावरक्षाधिकारः ॥↩︎

॥ श्रीः ॥ श्रीसारबोधिन्यां प्रभावरक्षाधिकारः ॥↩︎

(अहल्यायां) शिलादेः स्त्रीत्वादिर् विपरिणतिर् अस्त्व् अद्भुतम् इदं
ततो ऽप्य् एतच् चित्रं, यद् उत (हनुमति) दहनस्यैव हिमता ।
(काके) तृणस्यैवास्त्रत्वं, (शिशुपालादि-)रिपुषु निहतेर् एव हितता,
पद-त्रेणैवेह त्रिभुवन-परित्राणम् इति च ॥ ५७ ॥ (4)↩︎

It is, of course, wonderful that stones and the like should become women and the like (Ahalya);
(but) more wonderful is it that fire should become as cold as snow (as in the case of Hanuman)
and that a blade of grass should become a missile (Kakasura);
even more wonderful is the act of slaying when it becomes the means of redemption (as for Sisupala and others). So also it is most wonderful that the sandal (of Śrī Rāma) should protect the three worlds.

(Since the glory of Bhagavān is so wonderful,
there is nothing surprising in prapatti to Him accomplishing wonderful things.)↩︎

Es, por supuesto, maravilloso que las piedras y similares se conviertan en mujeres y similares (Ahalya);
(pero) es más maravilloso que el fuego se vuelva tan frío como la nieve (como en el caso de Hanuman)
y que una cuchilla de hierba debería convertirse en un misil (Kakasura);
Aún más maravilloso es el acto de matar cuando se convierte en el medio de redención (en cuanto a Sisupala y otros).
Así que también es maravilloso que la sandalia (de Śrī Rāma) proteja los tres mundos.

(Dado que la gloria de Bhagavān es tan maravillosa,
No hay nada sorprendente en Prapatti para que logre cosas maravillosas).↩︎

शिलादेः स्त्रीत्वादिर्विपरिणतिरस्त्वद्भुतमिदं
ततोप्येतच्चित्रं यदुत दहनस्यैव हिमता ।
तृणस्यैवास्त्रत्वं रिपुषु निहतेरेव हितता
पदत्रेणैवेह त्रिभुवनपरित्राणमिति च ॥ ५७ ॥↩︎

कीऴधिकारत्तिल् उपायप्रभावत्तिऱ्कु जातिनाशकत्वादिगळिल्लादबडि व्यवस्थै सॆय्यप्पट्टदु। इव्वधिकारत्तिल् प्रपत्तिक्कु प्रारब्धनाशकत्वम् इल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लुम् पक्षत्तै निराकरित्तु उपायप्रभावत्तै रक्षणम्बण्णक्करुदि अधिकारार्थत्तै श्लोकत्ताले सग्रहिक्किऱार् शिलादेरिति । आदिपदत्ताले करिक्कु सङ्ग्रहम्। स्त्रीत्वादिः । इङ्गु आदिपदत्ताल् पुंस्त्वत्तिऱ्कु ग्रहणम्। विपरिणतिः - वेऱु अवस्थै, रामावतारत्तिल् रामपादधूळीस्पर्शत्ताले ऒरु शिलैक्कु अहल्यात्वरूपस्त्रीत्वपरिणाममुम्, अप्पडिये श्रीकृष्णावतारत्तिलुम् श्रीकृष्णभगवाऩुडैय स्पर्शत्ताले उत्तरागर्भत्तिलिरुन्दु विऴुन्द ऒरु करिक्कु पुरुषत्वरूपपरिणाममुण्डायिऱ्ऱिऱे। अश्वत्थामाविऩ् अस्त्रत्तिऩाले दहिक्कप्पट्टु उत्तरागर्भम् ऒरु करियाग विऴ अदै श्रीक्रुष्णऩ् तिरुवडिगळाल् स्पर्शिक्क अन्द करि परीक्षित् ऎऩ्ऩुम् राजकुमारऩाग विपरिणमित्तदॆऩ्बदु भारतकथाप्रसिद्धम्। इदं – विपरिणतिरूपवस्तुवाऩदु, अद्भुतमस्तु – भगवत्प्रभावत्ताले उण्डाय् लोकातीतमायिरुक्कैयाले अत्याश्चर्यमाग इरुक्कट्टुम्, ततोपि – अदैक्काट्टिलुम्, एतत् - वक्ष्यमाणमाऩदु, चित्रं – महादाश्चर्यम्। अदॆदॆऩ्ऩिल्; दहनस्यैव सतः – हिरण्यादिविषये दहनस्यैव सतः, दाहकमागवे इरुक्किऱ अग्निक्कु, हिमतेति यत् – प्रह्लादविषयत्तिल् शैत्यमॆऩ्बदु यादॊऩ्ऱुण्डो अदु,

‘‘तातैष वह्निः पवनेरितोऽपि
न मां दहत्य् अत्र समन्ततोऽपि ।
पश्यामि पद्मास्तरणास्तृतानि
शीतानि सर्वाणि दिशोमुखानि ॥’’

ऎऩ्ऱाऩिऱे प्रह्लादऩ्।
मुऩ्बु सॊऩ्ऩ स्त्रीत्वादिविपरिणामम् शिलात्वकरीषत्वप्रहाणत्ताले वन्ददिऱे। इङ्गु ऒरुवऩ् विषयत्तिल् दहनत्वमिरुक्कच्चॆय्देये मऱ्ऱॊरुवऩ् विषयत्तिल् हिमत्वमुम् एककालत्तिल् इरुक्कैयाल् पूर्वोक्तत्तैक्काट्टिलुमिदु अत्यद्भुतमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इप्पडिये मेलुम् कण्डु कॊळ्वदु। तृणस्यैवास्त्रत्वमिति । कागविषयत्तिल् पोडप्पट्ट तृणमे ब्रह्मास्त्रत्वत्तै यडैन्ददिऱे।

‘‘स दर्भं सस्तराद् गृह्य
ब्राह्मेणास्त्रेण योजयत्’’

ऎऩ्ऱदिऱे रामायणम्। रिपुषु – शत्रुक्कळ् विषयत्तिल्, निहतेरेव – हननत्तिऱ्के, हितता – पुरुषार्थसाधनत्वम्, अदावदु:- जय विजयर् कळाऩ द्वारपालकर्गळ् विप्रशापत्ताले मूऩ्ऱु तलैमुऱै हिरण्यकशिपु प्रभृतिकळागप् पिऱन्दु मूऩ्ऱु तलैमुऱैयिलुम् भगवत्कर्तकहननत्तालेये परिशुद्धर्गळाय् तङ्गळ् पदङ्गळागिऱ पुरुषार्थत्तैप्पॆऱ्ऱार्गळिऱे। आगैयाल् भगवत्कर्तकहननमे हिदमा यिऱ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।

इदै

‘‘सत्सङ्गजानि निधनान्य् अपि तारयन्ति’’

ऎऩ्ऱु महाकवियुम् सॊऩ्ऩाऩिऱे। पदत्रेणैव - तिरुवयोत्तियिल् अभिषिक्तमाऩ तम्मुडैय पादुकायुगळत्तालेये, त्रिभुवनपरित्राणमिति च - मूऩ्ऱु लोगङ्गळुडैय रक्षणमॆऩ्बदु यादॊऩ्ऱुण्डो इदुवुम्, ततोपि चित्रं – पादुकात्वावस्थाप्रहाणमिऩ्ऱिक्के भुवनरक्षणमति-चित्रमॆऩ्ऱबडि। इप्पडि भगवत्प्रभावत्ताले अतिविचित्रमाऩ कार्यङ्गळ् नडन्दबडियाल् भगवद्विषयप्रपत्तिक्कु भगवत्सम्बन्धत्ताले प्रारब्धनाशकत्वादिगळ् कैमुतिकन्यायसिद्धङ्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

०२ प्रतिज्ञा

विश्वास-प्रस्तुतिः

उपाय-प्रभाव-व्यवस्थै सॊऩ्ऩोम्;

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इऩि मेल् उपाय-प्रभावत्तै सङ्कुचितम् आगप् पार्त्तु-वरुन्
तप्पुगळ् परिहरिक्किऱोम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. उपाय प्रभाव-व्यवस्थाम् अवोचाम ।↩︎

2. We have already spoken about the limits within which prapatti has potency.↩︎

3. Ya hemos hablado sobre los límites dentro de los cuales Prapatti tiene potencia.↩︎

4. उपायप्रभावव्यवस्थै सॊऩ्ऩोम्;↩︎

5. सङ्गतिप्रदर्शनार्थम् पूर्वाधिकारोक्तार्थत्तै सग्रहिक्किऱार् उपायेति ।↩︎

6. अथोपाय-प्रभावस्य संकुचितत्व-ज्ञानेन जायमानान् दोषान् परिहरामः ॥↩︎

7. We will hereafter remove the misconceptions of those who would minimise its potency,↩︎

8. En adelante, eliminaremos los conceptos erróneos de aquellos que minimizarían su potencia,↩︎

9. इऩिमेल् उपायप्रभावत्तै सङ्कुचितमागप् पार्त्तुवरुन् दप्पुगळ् परिहरिक्किऱोम्।↩︎

10. वक्ष्यमाणाधिकारार्थत्तै सग्रहित्तुक् काट्टुगिऱार् इऩिमेलित्यादिना ।↩︎

०३ कर्म-नाशः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अत्युत्कटैः पुण्य-पापैर्
इहैव फलम् अश्नुते’’
(विहगेन्द्र-संहिता)

ऎऩ्गिऱ कणक्किले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘उपाय-भक्तिः प्रारब्ध-
व्यतिरिक्ताघ-नाशिनी ।
साध्य-भक्तिस् तु सा हन्त्री
प्रारब्धस्यापि भूयसी’’()

ऎऩ्गैयाले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रारब्धङ्गळैयु गूडव् अमुक्कित्
तऩ् फलत्तैक् कॊडुक्कव् अऱ्ऱ्(=अलं) आऩ प्रपत्तियैप् पण्णिऩवऩुक्कु

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विद्यान्तर-न्यायत्ताले उत्तर-पूर्वाघङ्गळुम्,

इव्-विद्यैक्कुत् तऩ्ऩ् एऱ्ऱम् आऩ सामर्थ्यत्ताले
प्रारब्ध-कर्म-फलत्तैप् पऱ्ऱ
उण्ड् आऩव् आर्तियिलेय् ऎल्लैक्क् ईड् आग
क्षणान्तर-दिवसान्तर-जन्मान्तराद्य्-अनुवृत्तियुङ्

कऴियक् कडवद्

ऎऩ्ऱु ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तुक्क् अभिप्रायम्।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

‘‘अत्युत्कटैः पुण्य-पापैर्
इहैव फलम् अश्नुते’’
(विहगेन्द्र-संहिता)

इति न्यायेन,↩︎

It has been said:

"The man who has done good or evil deeds of a very serious nature
will experience their fruits even here (in this life)
within three days, three fortnights, three months or three years". (4)

↩︎

Se ha dicho:

"El hombre que ha hecho obras bien o malvadas de una naturaleza muy seria
experimentará sus frutas incluso aquí (en esta vida)
En tres días, tres quince días, tres meses o tres años ".

↩︎

‘‘अत्युत्कटैः पुण्यपापैरिहैव फलमश्नुते’’(विहगेन्द्रसंहिता) ऎऩ्गिऱ कणक्किले↩︎

मुदलिल् सिद्धान्तिकळ् सॊल्लुम् उपायप्रभावत्तै अनुवदित्तु अदिऩ् पेरिल् पूर्वपक्षिकळ् सॊल्लुम् उपायप्रभावसङ्कोचप्रकारत्तै प्रदर्शिप्पिक्किऱार् अत्युत्कटैरित्यादिना । ऎऩ्गिऱ कणक्किले इति । जन्मान्तरत्तिले फलत्तैक् कॊडुक्कुम् पुण्यपापङ्गळ् पोलऩ्ऱिक्के उत्कटमाऩ पुण्यपापङ्गळ् इन्द जन्मत्तिलेये फलत्तैक् कॊडुक्कुमॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ रीदियिले,↩︎

‘‘उपाय-भक्तिः प्रारब्ध-
व्यतिरिक्ताघ-नाशिनी ।
साध्य-भक्तिस् (→प्रपत्तिः) तु सा हन्त्री
प्रारब्धस्यापि भूयसी’’()

इत्य्-उक्तत्वात्↩︎

In the same way, it has been said,

"Bhakti as an upāya
which destroys all sins
other than those which have begun to yield their fruits (prarabdha),
whereas prapatti (sadhyabhakti ) is superior to bhakti
and destroys even those sins which have begun to operate (prarabdha)".

↩︎

De la misma manera, se ha dicho,

"Bhakti como un upāya
que destruye todos los pecados
Aparte de los que han comenzado a producir sus frutas (PRARABDHA),
Mientras que Prapatti (Sadhyabhakti) es superior a Bhakti
y destruye incluso aquellos pecados que han comenzado a operar (prarabdha) ".

↩︎

‘‘उपायभक्तिः प्रारब्धव्यतिरिक्ताघनाशिनी । साध्यभक्तिस्तु सा हन्त्री प्रारब्धस्यापि भूयसी’’() ऎऩ्गैयाले↩︎

उपायेति । उपायभक्तिः - उपायरूपैयाऩ भक्ति, अदावदु:- मोक्षसाधनमाऩ भक्तियोगम्। प्रारब्धव्यतिरिक्ताघनाशिनी – फलत्तैक् कॊडुक्क वारभित्तिरुक्किऱ कर्मङ्गळैक्काट्टिलुम् वेऱु पापङ्गळैये अदावदु सञ्चितादिगळैये नाशञ्जॆय्युम्। साध्यभक्तिस्तु – साध्या भक्तिः यया (यादॊरु प्रपत्तियिऩाले) सा साध्य भक्तिः, स्वतन्त्रप्रपत्ति यॆऩ्ऱबडि। सा भूयसी - इदु हेतुगर्भविशेषणम्। अदु महाप्रभाववत्तागैयाले ऎऩ्ऱबडि। प्रारब्धस्यापि – प्रारब्धकर्मत्तिऱ्कुम्, हन्त्री –नाशिकैयागिऱदु ऎऩ्गै।↩︎

Therefore prapatti gets rid of even sins that have begun to bear their fruit (prarabdha)
and yields the fruit of its own performance.↩︎

Por lo tanto, Prapatti se deshace de incluso los pecados que han comenzado a soportar su fruto (PRARABDHA)
y produce el fruto de su propia actuación.↩︎

प्रारब्धङ्गळैयुङ्गूडवमुक्कित् तऩ्फलत्तैक्कॊडुक्कवऱ्ऱाऩ प्रपत्तियैप्पण्णिऩवऩुक्कु↩︎

अमुक्कि - नशिप्पित्तु,
कॊडुक्कवऱ्ऱाऩ – कॊडुक्क समर्थैयाऩ,↩︎

[[२५५]] प्रारब्ध-कर्माण्य् अप्य् अभिभूय
स्व-फल-प्रदाने समर्थां प्रपत्तिम् अनुष्ठितवतो

विद्यान्तर-न्यायेनोत्तर-पूर्वाघानि,
एतद्-विद्यां प्रत्य्-असाधारण-सामर्थ्येन प्रारब्ध-कर्म-फल-विषये जाताया आर्तेस् सीमाम् अनुरुध्य
क्षणान्तर-दिवसान्तर-जन्मान्तरानुवृत्तिश् च नश्येयुर्

इति "मा शुचः" इति वाक्यस्य अभिप्रायः॥↩︎

As has been stated in regard to other vidyās (forms of meditation: upāsana),
that the sins committed before and those committed after upāsana will both be destroyed,
prapatti, which is superior to them as a vidyā destroys (even) the suffering due to karma which has begun to operate
so that it may not continue the next instant, the next day or the next life in accordance with the degree or intensity of the man's impatience.
This is the real purport of the words, "Do not despair or grieve", mā suchah (in the carama śloka).↩︎

Como se ha dicho con respecto a otros Vidyās (formas de meditación: upāsana),
que los pecados cometidos antes y los cometidos después de upāsana serán destruidos,
Prapatti, que es superior a ellos como un Vidyā destruye (incluso) el sufrimiento debido al karma que ha comenzado a operar
para que no continúe el próximo instante, al día siguiente o la próxima vida de acuerdo con el grado o la intensidad de la impaciencia del hombre.
Este es el verdadero significado de las palabras, "no desesperar ni llorar", "Mā Suchah" (en el Carama Śloka).↩︎

विद्यान्तरन्यायत्ताले उत्तरपूर्वाघङ्गळुम् इव्विद्यैक्कुत् तऩ्ऩेऱ्ऱमाऩ सामर्थ्यत्ताले प्रारब्धकर्मफलत्तैप् पऱ्ऱ उण्डाऩवार्तियिले यॆल्लैक्कीडाग क्षणान्तरदिवसान्तरजन्मान्तराद्यनुवृत्तियुङ् गऴियक्कडवदॆऩ्ऱु ‘‘मा शुचः’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तुक्कभिप्रायम्।↩︎

विद्यान्तरन्यायत्ताले - न्यासेतरविद्यैकळुक्कुच्चॊऩ्ऩ न्यायत्ताले, तऩ्ऩेऱ्ऱमाऩ - तऩक्के एऱ्ऱमाऩ अदावदु अनितरसाधारणमाऩ, आर्तियिलेयॆल्लैक् कीडाग इति । पुरुषभेदत्ताले आर्तिभेदमुम् ऎल्लैयिऩ् भेदमुम् लोकसिद्धमिऱे। मा शुचः ऎऩ्गिऱ वाक्यत्तुक्कु अभिप्रायमिति ।

इव्व्-अळवु सिद्धान्तिमतानुवादम्।↩︎

०४ न सर्व-दुःख-निवृत्तिः, भाग्यातिशयः

शङ्का

विश्वास-प्रस्तुतिः

THE PURPOSE OF IŚVARA IN MAKING THE PRAPANNA SUFFER:

(मूलम्1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थम् तत्त्वम् आगिल्
प्रारब्ध-कर्म-विशेषम् आय्क् कॊण्डु वरुगिऱ दुःखङ्गळुम्
दुःख-कारणङ्गळ् आऩ कर्मङ्गळिऩ्-उडैय आर्जनमुङ् गऴिय वेण्डावो;

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आर्तऩ् आय् पुरुषऩ् अर्थिक्कक्
(भगवान्) कॊडुक्क वेणुम्

ऎऩ्ऩिल्
आनुषङ्गिकम् आऩ
पङ्क्ति-पावनत्वादिगळैप् पोले अनभिसंहितङ्गळैयुङ् कूड
हितैषिय् आऩ ईश्वरऩ्
ताऩे कॊडुक्कत्
तट्ट् ऎऩ्?;

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि सॆय्यक् काणामैयाल्

शोक-विषयम् आऩ अंशम् ऎल्लाम् निश्शेषमाग प्रपत्तियाले कऴियुम्

ऎऩ्ऱव् इडम् (चरम-श्लोकादौ)
प्रपत्ति-प्रभावातिशयत्तैप् पऱ्ऱ स्तुति पण्णिऩ बडिय्

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु सिलर्
इदिऩ् प्रभावत्तै वरैय्(=सीमां) इट्टुप् पार्प्पर्गळ्;

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

El propósito de Iśvara al hacer que la Prapanna sufra:↩︎

अस्यार्थस्य तात्त्विकत्वे,
प्रारब्ध-कर्म-विशेष-फल-रूपेण जायमानानां दुःखानां, दुःख-कारणी-भूत-कर्मार्जनस्य च निवृत्त्या भवितव्यं किल॥

↩︎

"If this is the real meaning,
should not the sufferings which are seen in the actual life of a prapanna as the result of prārabdha karma
and the performance of actions which would result in further suffering-
should not these sufferings cease (at once)?

↩︎

"Si este es el significado real,
¿No deberían los sufrimientos que se ven en la vida real de una Prapanna como resultado de Prārabdha Karma y el desempeño de acciones que resultarían en un mayor sufrimiento- No deberían cesar estos sufrimientos (a la vez)?

↩︎

इव्वर्थम् तत्त्वमागिल् प्रारब्धकर्मविशेषमाय्क् कॊण्डु वरुगिऱ दुःखङ्गळुम् दुःखकारणङ्गळाऩ कर्मङ्गळिऩुडैय आर्जनमुङ् गऴियवेण्डावो;↩︎

इदिल् पूर्वपक्षियिऩ् शङ्गैयैक् काट्टुगिऱार् इव्वर्थम् तत्त्वमागिलित्यादिना ।↩︎

आर्तेन सता पुरुषेणार्थितत्वे एव दातव्यम्

इति चेत् --- आनुषङ्गिकानां
पङ्क्ति-पावनत्वादिनाम् इव अनभिसंहितानाम् अपि
हितैषिणेश्वरेण दाने कः प्रतिबन्धः?

↩︎

If it is said that

the Lord will grant the cessation of these (sufferings)
only if He is prayed to for it by the sufferer,

the question arises,

"Why does not Iśvara, who is the well-wisher of all (living beings),
grant, of His own accord,
the cessation of these connected sufferings also,
in the same way as prapatti grants, incidentally,
such things as the ability to purify those who are in one's society?

↩︎

Si se dice que

El Señor otorgará el cese de estos (sufrimientos)
Solo si el sufrente lo reza,

surge la pregunta,

"¿Por qué no iśvara, que es el bien-amado de todos los (seres vivos),
da, por su propia cuenta,
por cierto,
Cosas como la capacidad de purificar a los que están en la sociedad de uno?

↩︎

आर्तऩाय् पुरुषऩर्थिक्कक् कॊडुक्क वेणुमॆऩ्ऩिल् आनुषङ्गिकमाऩ पङ्क्तिपावनत्वादिगळैप्पोले अनभिसंहितङ्गळैयुङ्गूड हितैषियाऩ ईश्वरऩ् ताऩे कॊडुक्कत् तट्टॆऩ्;↩︎

इन्द शङ्गामध्यत्तिल् सिद्धान्तरीत्या ओर् शङ्गै पण्णुगिऱार् आर्तऩाय् पुरुषऩर्थिक्कक् कॊडुक्कवेणु मॆऩ्ऩिलिति । देहावसानत्तिल् मोक्षत्तैक् कोलिऩ दृप्तप्रपन्नऩ् देहावसानत्तिऱ्कुळ् प्रारब्धकर्मविशेषफलमाग वरुम् दुःखङ्गळुडैयवुम् पाबङ्गळुडैयवुम् निवृत्तियै आर्तियोडु यासिक्कामैयालदु वारादॆऩ्ऱभिप्रायम्। इदऱ्कु पूर्वपक्षी समाधानम् सॊल्लुगिऱार् आनुषङ्गिकमाऩ इत्यादिना । आनुषङ्गिकम् - उद्दिष्टप्रधानफलव्यतिरिक्तमाऩ अवान्तरफलम्। अनभिसंहितङ्गळैयुम् - अप्रार्थितङ्गळाऩ दुःखनिवृत्त्यादिगळैयुम्, कॊडुक्कत् तट्टॆऩ् - कॊडुप्पदऱ्कु प्रतिबन्धकमॆऩ्ऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

एवं-करणस्यादर्शनात्

शोक-विषया अंशाः सर्वे ऽपि निःशेषं प्रपत्त्या नश्येयुर्

इत्य् एतत् प्रपत्ति-प्रभावातिशय-विषयकं स्तुति-मात्रम्

↩︎

We do not see Iśvara doing this.
Therefore what is said (in the carama śloka) about all grief disappearing
should be taken as not literally true,
but as (exaggerated) praise of the potency of prapatti".

↩︎

No vemos a Iśvara haciendo esto.
Por lo tanto, lo que se dice (en el Carama Śloka) sobre todo el dolor desapareciendo
debe tomarse como no literalmente cierto,
pero como elogios (exagerados) de la potencia de Prapatti ".

↩︎

इप्पडि सॆय्यक् काणामैयाल् शोकविषयमाऩ अंशमॆल्लाम् निश्शेषमाग प्रपत्तियाले कऴियुमॆऩ्ऱविडम् प्रपत्तिप्रभावातिशयत्तैप्पऱ्ऱ स्तुतिपण्णिऩबडिय्↩︎

प्रभावातिशयत्तैप्पऱ्ऱ स्तुति पण्णिऩबडियॆऩ्ऱु इति । वास्तवमागवे प्रपत्ति प्रारब्धनाशकमागिल् प्रपत्त्युत्तरम् प्रारब्धफलङ्गळाऩ दुःखादिगळ् वरक्कूडादागैयालुम् प्रपन्नर्गळुक्कुम् प्रपत्त्युत्तरकालम् प्रायिकमाग दुःखादिगळ् वरक्काण्गैयालुम् प्रपत्तिक्कु प्रारब्धनाशकत्वत्तैच् चॊल्लुम् वसऩम् ‘‘आदित्यो यूपः’’ ऎऩ्गिऱाप्पोले प्रत्यक्षविरोधत्तै अनादरित्तुस्त्रोत्रम् पण्णिऱ्ऱॆऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

इति केचिद् अस्याः प्रभावं सावधिकं पश्यन्ति।↩︎

(In this connection) the following above question may be asked by some who minimise the power of prapatti↩︎

(A este respecto) Algunos que minimizan el poder de Prapatti
pueden hacer la pregunta anterior.↩︎

ऎऩ्ऱु सिलर् इदिऩ् प्रभावत्तै वरैयिट्टुप्पार्प्पर्गळ्;↩︎

वरैयिट्टुप् पार्प् पर्गळ् - परिच्छेदित्तुप् पार्प्पर्गळ्।↩︎

लोके स्थापनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्क् उत्तरम्;
अनुग्रह-शीलऩ् आय्
आश्रयिप्पार्क्कु प्रपत्ति-वाक्योच्चारण-प्रारम्भत्तिले
कडुग मोक्षम् कॊडुक्क त्वरिक्किऱ ईश्वरऩ्
इवऩ्-उडैय नसैयाले(=लोभतः)
सिऱिदु कालम् इङ्गे वैक्क

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. तयोर् उत्तरं यथा ---
अनुग्रह-शीलः, आश्रितानां प्रपत्ति-वाक्योच्चारण-प्रारम्भे
झटिति मोक्ष-प्रदानार्थं त्वरमाण ईश्वरः
एतदीयेच्छानुसारेण किञ्चित् कालम् अत्र स्थापयितुम् इच्छति।↩︎

2. The answer to this question is as follows:-
Iśvara is always inclined to bestow His grace.
He is eager to confer mokṣa on those who seek His protection
even at (the time of) the beginning of uttering the sentence which states prapatti.
But owing to the man's desire,
the Lord agrees to keep him here (in this world), for some time longer.↩︎

3. La respuesta a esta pregunta es la siguiente:-
Iśvara siempre está inclinado a otorgar su gracia.
Está ansioso por conferir a Mokṣa a quienes buscan su protección.
Incluso en (el momento de) el comienzo de pronunciar la oración que establece Prapatti.
Pero debido al deseo del hombre,
El Señor acepta mantenerlo aquí (en este mundo), durante algún tiempo más.↩︎

4. इदुक्कुत्तरम्;
अनुग्रहशीलऩाय् आश्रयिप्पार्क्कु प्रपत्तिवाक्योच्चारणप्रारंभत्तिले कडुग मोक्षम् कॊडुक्कत्वरिक्किऱ ईश्वरऩ् इवऩुडैय नसैयाले सिऱिदु कालमिङ्गे वैक्क↩︎

5. इदुक्कुत्तरमिति । सॊल्लुगिऱोमिति शेषः । मोक्षङ्गॊडुक्क त्वरिक्किऱ ईश्वरऩिदि ।↩︎

दुःख-दानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इसैन्दव् अळविले
इव्व्-इडत्तिल्-उळ्ळ सिऱ्ऱ्-इऩ्बङ्गळै
दुःख-प्रसङ्ग-रहितम् आग अनुभविप्पिक्कुम् आगिल्
इवऩुक्क् इन्-नसैय् ऒरुक् कालुम् माळादु(=न नश्यति)।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-अनुभवत्तिल् भोग्यता-बुद्धियुम् कॊऴुन्दु(=पल्लवं) विट्टु वारादु(=न विस्तृणाति)।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्

३‘‘यस्यानुग्रहम् इच्छामि
धनं तस्य हराम्य् अहम् ।
बान्धवैश् च वियोगेन
सदा भवति दुःखितः ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तेन दुःखेन संतप्तो
यदि मां न परित्यजेत् ।
तं प्रसादं करिष्यामि
यस् सुरैर् अपि दुर्लभः॥’’
(भागवतम्)

ऎऩ्गिऱ बडिगळिले

(नीलमेघः (सं)16)

(विषयः17)

(विश्वास-टिप्पनी18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दुःखादिगळुक्कुक् कारणम् आऩ प्रारब्ध-कर्म-विशेषत्तै
सन्निहितम् आऩ कशादिगळैप् पोले
तुणैय् आगक् कॊण्डु पित्रादिगळैप् पोले
शिक्षकऩाऩ ईश्वरऩ् (5)

सिल कठिन-प्रकृतिगळुक्कुप् पण्णुगिऱ अनुग्रह-विशेषम् इद्

ऎऩ्ऱ् अनुसन्धिक्कै उचितम्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऒरु व्याधि-विशेषत्तैय्

(अयं व्याधिर् युष्मासु) उण्डोव् ऎऩ्ऱु

राजा केट्क

अवरुम् ऒरु उपाध्यायर् उण्ड्

ऎऩ्ऱु भट्टर् अरुळिच्चॆय्दार्। (4)

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आयुस्सु वळर्क्क(=वर्धनं) वॊण्णाद बडि
नियतायुस्स् आऩ् अवऩुक्कु
उळ्ळत्तिल् उद्वेगम् पिऱक्कैक्क् आगवुम्

अनियतायुस्सुक्कळुक्क् आयुष्-कामीयङ्गळैय् इट्टु वळर्क्क(=वर्धनं)
निऩैयामैक्कुम् आग

दुःखादिगळ्(←भयादयोऽपि) इवऩुक्क् उपाध्यायर्गळ्।(5)

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु (अन्धी-कृत--कूरत्त्-)आऴ्वाऩ्-उळ्ळिट्टार् बक्कलिले प्रसिद्धम्। (4)

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अपचारङ्गळैयुम् तत्-फलङ्गळैयुञ्
सिलर्क्कुक् काट्टि मऱैक्किऱव् इदुवुम्

’’पाम्बोड् ऒरु कूरैयिले(=घास-च्छदे) पयिऩ्ऱाऱ्(=अभ्यास) पोले
ताङ्गाद्(=असहमानम्) उळ्ळन् तळ्ळुम्(=नुदति) ऎऩ् तामरैक्-कण्णाव्’’
(पॆरियदिरुमॊऴि ११-८-३)

ऎऩ्ऱु निर्वेद-पूर्तियैक् कडुगप् पिऱप्पित्तुत्

ताऩ्(←ईश्वरः) इसैन्द संसार-निवर्तनत्तैक्
कडुगव् इवऩैयुम् इसैविक्कैक्क्(=अङ्गी-कारणाय) आगव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल् प्रतिकूलानुभवांशम् (निग्रह-सङ्कल्प-रूप-)दुष्-कर्म-फलम्। (4)

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु (निर्वेदादि-)शिक्षणम् आगिऱदुवुम्
प्रायश्चित्तत्तिले मूट्टुगिऱदुवुम्
उपाय-फलम् (←अनुग्रह-सङ्कल्प-विशेषः)। (4)

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

(४२तमाहोबिल-यतिः57)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् सिल शिक्षणादिगळ् प्रारब्ध--सु-कृत--विशेष-फलम् आयुम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

(४२तमाहोबिल-यतिः62)

काकोदाहरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्राणार्थिय् आय् विऴुन्द काकत्तुक्कु
प्राणऩैक् कॊडुक्कैयाले
अङ्गुम् प्रपत्ति-फलम् पूर्णम्। (4)

(नीलमेघः (सं)63)

(English64)

(Español65)

(मूलम्66)

(४२तमाहोबिल-यतिः67)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दुष्-प्रकृतिय् आऩव् इक्-काकत्तुक्कु
शिक्षैय् आगव् ऒरु कण्णै वाङ्गि-विट्टदुवुम्
निग्रहम् अऩ्ऱु; अनुग्रह-विशेषम्। (4)

(नीलमेघः (सं)68)

(English69)

(Español70)

(मूलम्71)

(४२तमाहोबिल-यतिः72)

सत्य् एवम्,
अत्रत्यानि क्षुद्र-सुखानि दुःख-प्रसङ्ग-रहितान्य् अनुभावयेच् चेत्,
अस्येयम् आशा कदाचिद् अपि नोपरमेत;↩︎

If he enjoys the inferior pleasures of life without any pain (or sorrow or suffering),
his desire will never disappear.↩︎

Si disfruta de los placeres inferiores de la vida sin ningún dolor (o tristeza o sufrimiento),
Su deseo nunca desaparecerá.↩︎

इसैन्द वळविले इव्विडत्तिलुळ्ळ सिऱ्ऱिऩ्बङ्गळै दुःखप्रसङ्गरहितमाग अनुभविप्पिक्कुमागिल् इवऩुक्किन्नसै यॊरुक्कालुम् माळादु।↩︎

विण्णुलगम् तरुवाऩाय् विरैगिऩ्ऱाऩ् ऎऩ्ऱबडि इत्यादिः ।
इङ्गे वैक्क विसैन्द वळविले - तमक्कु त्वरैयिरुन्दालुम् प्रपित्सुविऩुडैय नसैयै यनुसरित्तु अवऩै इन्द लीलाविभूतियिल् सिऱिदु कालम् वैक्क इसैन्दबोदु, सिऱ्ऱिऩ्बङ्गळै - शब्दादिगळाऩ अल्बसुखङ्गळै,↩︎

भगवद्-अनुभवे भोग्यता-बुद्धिर् अपि पल्लविता न स्यात्।↩︎

Nor will the assurance that
"the realisation of the Lord" is truly enjoyable
grow in him.↩︎

Tampoco crece en él la seguridad de que
"la realización del Señor" sea realmente agradable.↩︎

भगवदनुभवत्तिल् भोग्यताबुद्धियुम् कॊऴुन्दुविट्टु वारादु।↩︎

कॊऴुन्दु विट्टु वारादु - अभिवृद्धमागादु।↩︎

अतः

३‘‘यस्यानुग्रहम् इच्छामि
धनं तस्य हराम्य् अहम् ।
बान्धवैश् च वियोगेन
सदा भवति दुःखितः ॥

↩︎

Therefore as has been said in the following ślokas:

"He to whom I want to show favour -
his wealth I take away from him.
Then his relatives forsake him.
So he is ever full of sorrow or pain.

↩︎

Por lo tanto, como se ha dicho en los siguientes Ślokas:

"El que quiero mostrar el favor -
Su riqueza le quito.
Entonces sus familiares lo abandonan.
Así que siempre está lleno de tristeza o dolor.

↩︎

आगैयाल् ३‘‘यस्यानुग्रहमिच्छामि धनं तस्य हराम्यहम् । बान्धवैश्च वियोगेन सदा भवति दुःखितः ॥↩︎

आगैयालिति । दुःखसबन्धमिऩ्ऱिक्के भोगप्रदानम् पण्णुवदु हिदैषियाऩ भगवाऩुक्कु उचितमिल्ला मैयालॆऩ्ऱबडि।↩︎

तेन दुःखेन संतप्तो
यदि मां न परित्यजेत् ।
तं प्रसादं करिष्यामि
यस् सुरैर् अपि दुर्लभः॥’’
(भागवतम्)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

भक्तिः, दुःखम्, उल्लासः↩︎

प्रसिद्ध-पाठे नास्ति - भाग. १०-८८-०८ इत्यस्मात् परं क्वचित् पठ्यतय् इति श्रूयते।↩︎

If the man who suffers in this way continues to cling to me,
I show him that grace
which even the gods cannot obtain";

(as has been said in these ślokas),↩︎

Si el hombre que sufre de esta manera continúa aferrado a mí,
Le muestro esa gracia
que incluso los dioses no pueden obtener ";

(como se ha dicho en estos Ślokas),↩︎

तेन दुःखेन संतप्तो यदि मां न परित्यजेत् । तं प्रसादं करिष्यामि यस्सुरैरपि दुर्लभः’’(भागवतम्) ऎऩ्गिऱबडिगळिले↩︎

तं प्रसादं करिष्यामि

ऎऩ्बदऱ्कु मुऩ् "तादृश-पुरुष-विषयत्तिल्" ऎऩ्ऱु कूट्टुवदु।↩︎

[[P356]]
दुःखादि-कारण-भूतान् प्रारब्ध-कर्म-विशेषान्
सन्निहित-कशादीन् इव
सहकारित्वेन स्वी-कृत्य पित्रादिभिर् इव
शिक्षकेणेश्वरेण

केषांचित कठिन-प्रकृतीनां विषये
क्रियमाणोऽनुग्रह-विशेषो ऽयम्

इत्य् अनुसन्धातुम् उचितम् ।↩︎

Iśvara avails Himself of those karmas
which have begun to yield their fruit (prārabdha)
and which are the cause of these sufferings and punishes these men of hard hearts
in order to correct them as a father and the like would (do in the case of such as their sons) with a whip at hand.
It is therefore proper to consider such punishments as special favours.↩︎

Iśvara se aprovecha de esos karmas
que han comenzado a producir su fruto (Prārabdha)
y cuáles son la causa de estos sufrimientos y castigan a estos hombres de corazones duros
Para corregirlos como padre y similares (lo haría en el caso de sus hijos) con un látigo a mano.
Por lo tanto, es apropiado considerar tales castigos como favores especiales.↩︎

दुःखादिगळुक्कुक् कारणमाऩ प्रारब्धकर्मविशेषत्तै सन्निहितमाऩ कशादिगळैप्पोले तुणैयागक्कॊण्डु पित्रादिगळैप्पोले शिक्षकऩाऩ ईश्वरऩ् सिल कठिनप्रकृतिकळुक्कुप्पण्णुगिऱ अनुग्रहविशेषमिदॆऩ्ऱनुसन्धिक्कै उचितम्।↩︎

इदु –
अभ्युपगतान्तर्गतम् आऩ सिल प्रारब्धांशत्तैप् पोक्कामै,
अनुग्रहविशेषमॆऩ्ऱ अनुसन्धिक्कै उचितम् ऎऩ्ऱ् अन्वयिप्पदु।↩︎

कस्यचिद् व्याधि-विशेषस्य विषये,

किम् अयम् (व्याधिर् युष्मासु) अस्ति

इति राज्ञि पृष्टवति सति,

सोऽपि कश्चिद् उपाध्यायो ऽस्ति

इति भट्टा अनुजगृहुः । (4)↩︎

When the king asked whether a disease could be (helpful),
Bhattar replied that even a disease could be a teacher for us.↩︎

Cuando el rey preguntó si una enfermedad podría ser (útil),
Bhattar respondió que incluso una enfermedad podría ser un maestro para nosotros.↩︎

ऒरु व्याधिविशेषत्तै युण्डोवॆऩ्ऱु राजा केट्क अवरुमॊरु उपाद्ध्यायरुण्डॆऩ्ऱु भट्टररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

दुःखङ्गळ् शिक्षाविशेषङ्गळागैयाल् हिदङ्गळॆऩ्बदिल् ओर् ऐदिह्यमरुळिच् चॆय्गिऱार् ऒरु व्याधिविशेषत्तै इत्यादिना ।

ऒरु राजा ऒरु व्याधिविशेषत्तै निर्देशित्तु
इदु देवरीरुक्क् उण्डोव् ऎऩ्ऱु भट्टरैक् केट्क,

अवरुम् ऒरुव् उपाध्यायर् उण्ड्

ऎऩ्ऱु भट्टर् अरुळिच् चॆय्दार्

ऎऩ्बदु ऐतिह्य-वार्त्तै।
सिऱ्ऱ् इऩ्बत्तै अदिगमागआसैप्पडविडादबडि शिक्षकमागैयाल् व्याधियुम् उपाध्यायर् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

आयुर् यथा न वर्धनीयं स्यात्
तथा ऽनियतायुषो जीवन-काल एवोद्वेग-जननार्थम्

अनियतायुषाम् आयुष्कामीयादिभिर् वर्धनेच्छाया अभावार्थं च

दुःखादयो(←भयादयोऽपि) ऽस्योपाध्याया भवन्ति । (5)↩︎

Sufferings are teachers to the prapanna, because,
if his term of life is already unalterably fixed,
they would create repentance in the mind
and if his term of life could be extended,
they would teach him not to desire extension of life.↩︎

Los sufrimientos son maestros para la Prapanna, porque,
Si su término de vida ya está inalterablemente fijo,
crearían arrepentimiento en la mente
y si su término de vida pudiera extenderse,
Le enseñarían a no desear la extensión de la vida.↩︎

आयुस्सु वळर्क्कवॊण् णादबडि नियतायुस्साऩवऩुक्कु उळ्ळत्तिलुद्वेगम् पिऱक्कैक्कागवुम्अनियतायुस्सुक्कळुक्कायुष्कामीयङ्गळैयिट्टु वळर्क्क निऩैयामैक्कुमाग दुःखादिगळिवऩुक्कुपाद्ध्यायर्गळ्।↩︎

व्याधि सिऱ्ऱिऩ्बत्तिऩ् आसैयैत् तडुक्कैयालदै उपाध्यायरॆऩ्ऱु सॊल्ललामागिलुम् प्रपन्नऩुक्कु उत्तरकालत्तिल् वरुम् दुःखङ्गळ् उपाध्यायर्गळागक् कूडुमोवॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् आयुस्सु वळर्क्कवॊण्णादबडि इत्यादिना ।

नियतेत्यादि । मनुष्यर्गळ् नियतायुस्सुक्कळॆऩ्ऱुम् अनियतायुस्सुक्कळॆऩ्ऱु इरुवगैप्पट्टवर्गळ्। अदिल् नियतायुस्सुक्कळ् आयुष्यहोमादिगळालुम् वळर्क्कमुडियादबडि ज्योतिषर्गळाल् इव्वळवे इवऩुक्कु आयुस्सॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट आयुस्सैयुडैयवर्गळ्। अनियतायुस्सुक्कळावार्, आयुष्कामेष्ट्यादिगळैप् पण्णिऩाल् वळरुमा युस्सैयुडैयवर्गळ्। अदावदु इवऩुक्कु इरुबदावदु वयदिल् गण्डम्; आयुष्यहोमादिगळाले अन्द गण्डम् तप्पिऩाल् नाऱ्पदावदु वयदिल् गण्डम्; अदुवुम् शान्त्यादिगळाले तप्पिऩाल् ऐम्बत्तैन्दिल् गण्डम् ऎऩ्ऱु ज्योतिषर्गळ् सॊऩ्ऩाल्, अवर्गळ् सॊऩ्ऩबडि आयुष्कामेष्ट्यादिगळाले वळर्न्दुवरुमायुस् सैयुडैयवर्। अदिल् आयुष्कामीयङ्गळालुम् वळर्क्कमुडियाद नियतायुस्सुक्कळुक्कु इन्द आयुस्सुक्कुळ्ळेये उद्वेगम् पिऱक्कैक्कुम्, अदावदु भीतिपिऱक्कैक्कुम्, मऱ्ऱ अनियतायुस्सुक्कळ् आयुस्सै वळर्क्क निऩैयामैक्क् आगवुम् ऎऩ्गै।

दुःखादिगळिवऩुक्कु उपाध्यायर्गळिति ।
व्याधि-पोले दुःखादिगळुम्
आयुर्-अभिवृद्ध्य्-आदिगळिल् आसैप्-पडविडाद बडि शिक्षकङ्गळागैयाल्
अवैगळुमुपाध्यायतुल्यङ्गळॆऩ्ऱबडि।

दुःखादिगळुमॆऩ्गिऱविडत्तिल्
आदिपदत्ताल् भयादिगळ् सॊल्लप्पडुगिऩ्ऱऩ।(4)↩︎

इदं (अन्धी-कृत--)श्रीकूरेश-पर्यन्तेषु प्रसिद्धम्।↩︎

This is well-known in such instances as Kurathalvan.

(Azhvan on losing his eye-sight did not long for his eyes again,
as they would make him look at the objects of sense-pleasures.)↩︎

Esto es bien conocido en casos como Kurathalvan.

(Azhvan al perder la vista de los ojos no volvió a anhelar sus ojos,
Como lo harían mirar los objetos de las placeres sensoriales).↩︎

इदु आऴ्वाऩुळ्ळिट्टार्बक्कलिले प्रसिद्धम्।↩︎

दुःखादिगळैयुम् उपाध्यायर्गळाग भावित्तवर्गळ् उण्डोव्
ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु
आऴ्वाऩुळ्ळिट्टार् पक्कलिले प्रसिद्धमिति । इदु दुःखादिगळै युपाध्यायर्गळाग भाविक्कै। कूरत्ताऴ्वाऩ् नेत्रव्यसनत्तै उपाध्यायराग भावित्ते प्राकृतचक्षुस्सै प्रार्थिक्कामल्,

नील-मेघ-निभम् अञ्जन-पुञ्ज-
श्याम-कुन्तलम् अनन्त-शयं त्वाम् ।
अब्ज-पाणि-पदम् अम्बु-ज-नेत्रं
नेत्र-सात् कुरु करीश! सदा मे ॥ २३ ॥

ऎऩ्ऱु सदादर्शनत्तैये प्रार्थित्तार्।↩︎

अपचाराणां तत्-फलानां च
केषाञ्चित् प्रदर्शन-पूर्वकं तिरोधापनम् अपि,

"सर्पेण सहैकस्मिन् गृहे निवासवद्
असहमान मनश् चलेन् मम पद्म-लोचन"

इति निर्वेद-पूर्तिं झटित्य् उत्पाद्य,

(ईश्वर-)स्वेष्ट-संसार-निवर्तने
झटित्य् अस्यापीच्छोत्पादनार्थम् इत्येव ।↩︎

The sufferings are intended only to reveal, to some,
their offences with their consequences
and then conceal them
in order to create utter disgust,
disgust like that of Perialvar who says:---

"My mind cannot bear the thought of living in saṁsāra,
which is like living in a house in the roof of which there is a serpent,"

so that thereby they, too, might long for the release from saṁsāra
which Iśvara has made up His mind to confer on them.↩︎

Los sufrimientos están destinados solo a revelar, a algunos,
sus delitos con sus consecuencias
y luego ocultarlos
Para crear un disgusto total,
asco como el de Perialvar que dice: ---

"Mi mente no puede soportar la idea de vivir en Saṁsāra,
que es como vivir en una casa en el techo de la que hay una serpiente ",

para que ellos también puedan anhelar el lanzamiento de Saṁsāra
que iśvara ha decidido para consultarlos.↩︎

अपचारङ्गळैयुम् तत्फलङ्गळैयुञ् जिलर्क्कुक्काट्टि मऱैक् किऱविदुवुम् ’’पाम्बोडॊरु कूरैयिले पयिऩ्ऱाऱ्पोले ताङ्गा तुळ्ळन् दळ्ळुमॆऩ्दामरैक्कण्णाव्’’(पॆरियदिरुमॊऴि ११-८-३) ऎऩ्ऱु निर्वेदपूर्तियैक् कडुगप् पिऱप्पित्तुत् ताऩिसैन्द संसार निवर्तनत्तैक् कडुगविवऩैयु मिसैविक्कैक्कागवत्तऩै।↩︎

उळ्ळिट्टार् - प्रभृतिकळ्। आऩालुम् सिल प्रपन्नर्गळुक्कु बुद्धिपूर्वकापचारत्तैयुम् तत्फलत्तैयुम् उण्डु पण्णुवदु हितैषिकृत्यमामोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् अपचारङ्गळैयुम् तत्फलङ्गळैयुमित्यादिना । तत्फलङ्गळैयुम् - अपचारफलमाऩ मानसक्लेश भगवदनुभवविच्छेदादिगळैयुम्, काट्टि मऱैक्किऱविदुवुम् - मिऩ्ऩॊळिबोले काट्टि क्षापणत्ताले निवृत्तिसॆय्गिऱविदुवुम्। कूरै - इरप्पु - वीडु, पयिलुगै - कूडे वसिक्कै, ताङ्गादु - धरियादु, उळ्ळम् - मऩस्सु, तळ्ळुम् - तळुम्बा- निऱ्किऱदु। ऎऩ् तामरैक्कण्णा - ऎऩ् पुण्डरीकाक्षऩे! ऎऩ्ऩैक् कडाक्षिक्क वेणुम् ऎऩ्ऱु करुत्तु।

इवऩैयुम् इसैविक्कैक्कागवत्तऩै इति । अपचार तत्फलप्रदान तन्निवृत्त्यादिगळॆल्लाम् दृप्तप्रपन्नऩाय्प् पोन्दविवऩुक्के अत्यन्तनिर्वेदजननद्वारा मोक्षप्राप्तियिल् त्वरैयैयुण्डाक्कुगैक्काग ऎऩ्ऱबडि।↩︎

अत्र प्रतिकूलानुभवांशी (निग्रह-सङ्कल्प-रूप-)दुष्-कर्म-फलम्।↩︎

In such contexts, the aspect of the experience of sorrow or pain is the fruit of evil deeds (in the past).↩︎

En tales contextos, el aspecto de la experiencia de la tristeza o el dolor
es el fruto de las malas acciones (en el pasado).↩︎

इव्विडत्तिल् प्रतिकूलानुभवांशम् दुष्कर्मफलम्।↩︎

दुःखानुभवम् अनुग्रहकार्यमामो?
अदु निग्रहसङ्कल्प-रूप-दुष्-कर्मत्तिऩ् फलम् अऩ्ऱोव्

ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार्
इव्विडत्तिल् प्रतिकूलानुभवांशम् दुष्कर्मफलमित्यादिना ।

दुःखानुभवत्तिल् दुःखानुभवत्वम्,
निर्वेद-जनन-द्वारा शिक्षा-रूपत्वम्,
भीत्य्-आदि-जनन-द्वारा प्रायश्चित्तादि-प्रवर्तकत्वम्
ऎऩ्ऱु मूऩ्ऱु आकारम् उण्डु; (4)

अदिल् दुःखानुभवत्वम् ऎऩ्गिऱ अम्शम् भगवन्-निग्रह-सङ्कल्प-रूप-दुष्कर्म-फलम्;↩︎

अस्य (निर्वेदादि-)शिक्षण-रूपत्वं प्रायश्चित्त-वृत्ति-जनकत्वं चोपायफलम् (←अनुग्रह-सङ्कल्प-विशेषः)।↩︎

The correction that ensures and that generates (the desire for) performing prāyaścitta
is the fruit of the upāya, viz. prapatti.↩︎

La corrección que asegura y que genera (el deseo de) realizar prāyaścitta
es el fruto del upāya, a saber, Prapatti.↩︎

इदु शिक्षणमागिऱदुवुम् प्रायश्चित्तत्तिले मूट्टुगिऱदुवुमुपायफलम्।↩︎

निर्वेदजननद्वारा शिक्षारूपत्वांशमुम्
भीत्यादिजननद्वारा प्रायश्चित्तादिप्रवर्तकत्वरूपांशमुम्
अनुग्रह-कार्यम् आऩ उपायत्तिऩ् फलम्।

आगैयाल् प्रपन्नऩुक्कु दुष्कर्मफलम् आऩ दुःखानुभवमुम्, उपायपलङ्गळाऩ अंशद्वयङ्गळोडु कूडिऩबडियाल् अदैय् अनुग्रहकार्यम् ऎऩ्ऱे सॊल्ललामॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अत्र कानिचित् शिक्षणादीनि -
प्रारब्ध--सु-कृत--विशेष-फलन्य् अपि स्युः ।↩︎

Among these, some punishments are the fruit of certain good deeds in the past which have begun to operate (prārabdha).↩︎

Entre estos, algunos castigos son el fruto de ciertas buenas obras en el pasado que han comenzado a operar (Prārabdha).↩︎

इवऱ्ऱिल् सिल शिक्षणादिगळ् प्रारब्धसुकृतविशेषफलमायुम् वरुम्।↩︎

उपायपूर्तिय् इल्लादवऩुक्कुम्
दुःखानुभवम् निर्वेदादि-जनकतया शिक्षा-रूपम् आयुम्
प्रायश्चित्तोन्मुख्य-हेतुवायुम् काणप् पडव् इल्लैयो?
अप्पोदु अदु उपायफलमागादेयॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिल् सिल शिक्षणादिगळित्यादिना । आदिशब्दत्ताल् प्रायश्चित्तोन्मुख्यग्रहणम्। प्रारब्धसुकृतविशेषफलमायुम् वरुमिति । उपायवाऩुडैय दुःखानुभवत्तिलिव्विरण्डागार मुमुपायफलमाम्। प्रारब्धसुकृतवाऩुडैय दुःखानुभवत्तिलुम् प्रारब्धसुकृतविशेषत्ताले इव् विरण्डागारमुम् उण्डामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्राणार्थिने पतिताय काकाय प्राणप्रदानात्
तत्रापि प्रपत्ति-फलं पूर्णम् ।↩︎

When the crow (Kakasura in the Rāmāyaṇa) fell (at Śrī Rāma's feet) praying for life,
the Lord gave him his life;
the fruit of his prapatti was full and complete.↩︎

Cuando el cuervo (kakasura en el rāmāyaṇa) cayó (a los pies de Śrī Rāma) rezando por la vida,
El Señor le dio su vida;
El fruto de su Prapatti estaba lleno y completo.↩︎

प्राणार्थियाय् विऴुन्द कागत्तुक्कु प्राणऩैक्कॊडुक्कैयाले अङ्गुम् प्रपत्तिफलम् पूर्णम्।↩︎

इप्पडि उपायप्रभावत्तैच् चॊल्लक् कूडुमो? प्रपन्नऩाऩ कागत्तुक्कु फलमिऩ्ऱिक्के नेत्रोत्पाटनमुम् नेरविल्लैयो ऎऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् प्राणार्थियाय् विऴुन्द काकत्तुक्कु इत्यादिना । प्राणऩैक् कॊडुक्कैयाले अङ्गुम् प्रपत्तिफलम् पूर्णमिति । ऎन्द फलत्तैयुद्देशित्तु उपायानुष्ठानमो अदु पूर्णमागैयाल् अङ्गुम् उपायप्रभावत्तिऱ्कुक् कॊत्तैयिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

दुष्-प्रकृतेर् अस्य काकस्य शिक्षा-रूपेणैकस्याक्ष्णो विनाशनम् अपि न निग्रहः,
किं तु - अनुग्रह विशेष एव ।↩︎

Even the punishment inflicted on this wicked crow
whereby he lost the sight of one eye
was not really of the nature of a punishment.
It was a special form of favour
(because it would prevent him from doing evil again).↩︎

Incluso el castigo infligido a este malvado cuervo
por el cual perdió la vista de un ojo
no era realmente de la naturaleza de un castigo.
Era una forma especial de favor
(porque le impediría volver a hacer el mal).↩︎

दुष्प्रकृतियाऩ विक्कागत्तुक्कु शिक्षैयागवॊरु कण्णै वाङ्गिविट्टदुवुम्निग्रहमऩ्ऱु; अनुग्रहविशेषम्।↩︎

आऩालुम् प्रपन्नऩाऩवऩुक्कु नेत्रोत्पाटनम् कूडुमोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् दुष्प्रकृतियाऩ विक् काकत्तुक्कु इति । निग्रहमऩ्ऱु; अनुग्रहविशेषमिति ।

‘‘कृपे काकस्यैकं हितम् इति हिनस्ति स्म नयनम्’’

ऎऩ्ऩक्कडवदिऱे।↩︎

०५ स्तुतेर् याथार्थ्यावधिः

क्षण-कृते महा-निग्रहवत्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् आभूत-संप्लवं नरकत्तिले किडक्कुम् पडि
क्षण-कृत-पाप-कर्मङ्गळ्-उडैय प्रभावम् आऩ भगवन्-निग्रह-विशेषत्तै इसैन्दाऱ् पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. [[२५७]]

अतः आभूत-संप्लवं नरक-वास-प्रयोजक-- क्षण-कृत-पाप-कर्म-प्रभाव-भूत-- भगवन्-निग्रह-विशेष-अभ्युपगमवत्,↩︎

2. Therefore just as we learn that the Lord's punishment,
which is brought about by sins committed in an instant
(but) which make the sinner wallow in Hell till the great dissolution (Bramā Pralaya),
has great potency,↩︎

3. Por lo tanto, tal como aprendemos que el castigo del Señor,
que es provocado por los pecados cometidos en un instante
(pero) que hace que el pecador revolotee en el infierno hasta que la gran disolución (Bramā pralaya),
tiene gran potencia,↩︎

4. आगैयाल् आभूतसंप्लवम् नरकत्तिले किडक्कुम् पडि क्षणकृतपापकर्मङ्गळुडैय प्रभावमाऩ भगवन्निग्रहविशेषत्तै इसैन्दाऱ् पोलवुम्,↩︎

5. प्रपत्ति प्रभावत्तिल् बाधकत्तै निवृत्तिसॆय्दु साधकांशत्तैयरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना । आभूतसम्प्लवं - महाप्रळयपर्यन्तम्, क्षणकृतपापकर्मङ्गळुडैय इत्यादि । क्षणकृतमाऩ पापविशेषत्तिऱ्कु तादृशनरकपातनशक्तियाऩदु भगवन्निग्रहत्तालेयिऱे। निग्रहविशेषत्तिऱ्कु तादृशप्रभावत्तै यङ्गीगरित्ताऱ्पोले उपायविशेषजन्यानुग्रहविशेषत्तिऱ्कुम् पूर्वोक्तप्रभावविशेषत्तै यङ्गीगरिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

नमस्-कार-स्तुतिवत्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दुर्ग-संसार-कान्तारम्
अपारम् अभिधावताम् ।
एकः कृष्ण-नमस्-कारो
मुक्ति-तीरस्य देशिकः॥’’
(विष्णुधर्मः १-१८)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘एकोऽपि कृष्णे सुकृतः प्रणामो
दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः? ।
(न!, यतः-) दशाश्वमेधी पुनर् एति जन्म
कृष्ण-प्रणामी न पुनर्-भवाय॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१६३)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सुकृत-प्रणाम-विशेषत्तिऩ्-उडैय प्रभावत्तै इसैन्दाऱ्-पोलवुम्,

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

‘‘दुर्ग-संसार-कान्तारम्
अपारम् अभिधावताम् ।
एकः कृष्ण-नमस्-कारो
मुक्ति-तीरस्य देशिकः॥’’
(विष्णुधर्मः १-१८)

इति,↩︎

भक्तिः, नमस्कारः↩︎

for it has been said:

"A single praṇāma to Śrī Kṛṣṇa
enables a man who wanders about in the wild and trackless forest of saṁsāra
to reach the boundary called mokṣa"

↩︎

porque se ha dicho:

"Un solo praṇāma a Śrī Kṛṣṇa
Permite a un hombre que deambula en el bosque salvaje y sin pista de Saṁsāra
Para llegar al límite llamado mokṣa "

↩︎

‘‘दुर्गसंसारकान्तारमपारमभिधावताम् । एकः कृष्णनमस्कारो मुक्तितीरस्य देशिकः’’(विष्णुधर्मः १-१८) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

दुर्गेति । दुर्गञ्च तत् संसारकान्तारञ्चेति विग्रहः । मुक्तितीरस्य देशिकः – मुक्तितीरप्रापकः,↩︎

‘‘एकोऽपि कृष्णे सुकृतः प्रणामो
दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः? ।
(न!, यतः-) दशाश्वमेधी पुनर् एति जन्म
कृष्ण-प्रणामी न पुनर्-भवाय॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१६३)

इति च↩︎

and also :

“ Would it be right to say that a single sukrita pranāma to Śrī Kṛṣṇa is equal to ten horse sacrifices ? (No).
The man who has performed ten horse sacrifices returns again to (saṁsāra),
but the man who has performed praṇāma to Śrī Kṛṣṇa never returns".

↩︎

Y también:

“¿Sería correcto decir que una sola sukrita pranāma a Śrī Kṛṣṇa es igual a diez sacrificios de caballos? (No).
El hombre que ha realizado diez sacrificios de caballos regresa nuevamente a (Saṁsāra),
Pero el hombre que ha realizado praṇāma a Śrī Kṛṣṇa nunca regresa ".

↩︎

‘‘एकोऽपि कृष्णे सुकृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१६३) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

एकोऽपीति । अत्र अपिशब्दम् भिन्नक्रममाय्क् कॊण्डु तुल्यशब्दत्तोडन् वयिक्किऱदु। कृष्णविषयत्तिल् सॆय्यप्पडुम् ऒरु सुकृतप्रणामम् दशाश्वमेधावभृथत्तोडे अपि तुल्यः – तुल्यमागुमो? आगादॆऩ्ऱबडि। तौल्याभावत्तै उपपादिक्किऱदु दशाश्वमेधी-त्युत्तरार्धम्। पुनर्जननहेतुवाऩ दशाश्वमेधावभृथत्तोडु पुनर्भवाभावहेतुवाऩ कृष्णप्रणामम् तुल्यमा कादिऱे। सुकृतप्रणामत्तिऱ्कु तादृशप्रभावत्तैयङ्गीगरित्तदुबोल् प्रपत्तिक्कुम् तादृश-प्रभावत्तैयङ्गीगरिक्कवेण्डुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

सुकृत-प्रणाम-विशेष-प्रभावाभ्युपगमवत्,↩︎

so also we should learn that
the special form of praṇāma to Śrī Kṛṣṇa which is called sukrita pranāma
has great potency.

(Sukṛta praṇāma consists in
folding the two hands in añjali thrice
and in performing aṣṭāṅga namaskāram twelve times touching the ground with the brow, the nose, the eyes and the cheeks.)

In accordance with the truths revealed in these ślokas,↩︎

Entonces también deberíamos aprender que
La forma especial de praṇāma**** a śrī kṛṣṇa que se llama sukrita pranāma
tiene gran potencia.

(Sukṛta praṇāma consiste en
doblando las dos manos en Añjali tres veces
y al realizar aṣṭāṅga namaskāram doce veces
tocando el suelo con la frente, la nariz, los ojos y las mejillas).

De acuerdo con las verdades reveladas en estos Ślokas,↩︎

सुकृतप्रणामविशेषत्तिऩुडैय प्रभावत्तै इसैन्दाऱ्पोलवुम्,↩︎

शास्त्राविरोधे प्रभावासङ्कोचः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सकृदेव प्रपन्नाय’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-३३),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अथ पातक-भीतस् त्वं’’ (विष्णुधर्मः ६६-७२),

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कुयोनिष्व् अपि सञ्जातो
यस् सकृच् छरणङ्गतः’’
(सनत्कुमारसंहिता)

इत्य्-आदिगळिऱ् सॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-प्रपत्ति-प्रभावत्तैयुम्
शास्त्रार्थोपप्लव-प्रसङ्गम् इल्लाद विषयत्तिल् सुरुङ्गादे(=असङ्कोच्य)
अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तं माता-पितृ-हन्तारम्
अपि पाति भवार्ति-हा।’’
(सनत्-कुमार-संहिता)

ऎऩ्ऱदुवुम् उत्तराघ-विषयम् अल्लाद-बोद् (प्रायश्चित्त-विधानादाव्) उपप्लवम् इल्लै।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्तराघ-विषयत्तिल् निस्तार-क्रमङ्गळ् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शरणञ् च प्रपन्नानां
तवास्मीति च याचताम् ।
प्रसादं पितृ-हन्तॄणाम्
अपि कुर्वन्ति साधवः॥
(विष्णुधर्मः १०६-५३)

इत्य्-आदिगळुम् इप्-पडिक्कु सु-घटितङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)28)

(विषयः29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

‘‘सकृदेव प्रपन्नाय’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-३३),

↩︎

"He who performs prapatti only once and says,
“I am Thine"-
to him I grant freedom from fear of all beings.
This is my vow",

↩︎

"El que realiza Prapatti solo una vez y dice:
"Yo soy tuyo"-
Para él otorgo libertad del miedo a todos los seres.
Este es mi voto ",

↩︎

‘‘सकृदेव प्रपन्नाय’’(रामायणम् युद्ध-काण्डम् १८-३३),↩︎

‘‘अथ पातक-भीतस् त्वं’’ (विष्णुधर्मः ६६-७२),

↩︎

"If you are afraid of sin, O Bharata,
desist from all action
and remain with the thought that Nārāyaṇa is alone the object to be attained by all possible means ",

↩︎

"Si tienes miedo al pecado, oh bharata,
desistir de toda acción
y permanecer con la idea de que Nārāyaṇa está solo el objeto
que se alcanza por todos los medios posibles ",

↩︎

‘‘अथ पातकभीतस्त्वं’’(विष्णुधर्मः ६६-७२),↩︎

‘‘कुयोनिष्व् अपि सञ्जातो
यस् सकृच् छरणङ्गतः’’
(सनत्कुमारसंहिता)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या↩︎

and

“Even if a man born of a low caste performs prapatti to the Lord
and that only once,
the Lord protects him even if he has murdered his father and mother",

↩︎

y

“Incluso si un hombre nacido de una casta baja realiza Prapatti al Señor
y eso solo una vez,
El Señor lo protege incluso si ha asesinado a su padre y su madre ",

↩︎

‘‘कुयोनिष्वपि सञ्जातो यस्सकृच्छरणङ्गत’’(सनत्कुमारसंहिता) इत्यादिगळिऱ्सॊल्लुगिऱबडिये↩︎

अस्याः प्रपत्तेः प्रभावो ऽपि
शास्त्रोपप्लव-प्रसङ्ग-रहित-विषये ऽसंकोचेन अनुसन्धातुं युक्तः ॥↩︎

we should interpret the following above texts without circumscribing the potency of prapatti,
in so far as it does not conflict with the meaning of the śāstra.↩︎

Deberíamos interpretar los textos anteriores sin circunscribir la potencia de Prapatti,
en la medida en que no se confunde con el significado del Śāstra.↩︎

इप्प्रपत्तिप्रभावत्तैयुम् शास्त्रार्थोपप्लवप्रसङ्गमिल्लाद विषयत्तिल् सुरुङ्गादे अनुसन्धिक्कप् प्राप्तम्।↩︎

शास्त्रार्थोपप्लवप्रसङ्गमिल्लादविषयत्तिलिति । शूद्रभागवतर्क्कुम् ब्राह्मणभागवतर्क्कुम् समयाचारविशेषविधायकमाऩ शास्त्रङ्गळुक्कु विरोधप्रसङ्गमिल्लाद विषयत्तिलॆऩ्ऱबडि। सुरुङ्गादे अनुसन्धिक्कप् प्राप्तमिति । शास्त्राविरुद्धविषयत्तिले प्रपत्तिप्रभावम् यथाश्रुतमाग अवश्यम् अङ्गीकार्यमॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘तं माता-पितृ-हन्तारम्
अपि पाति भवार्ति-हा।’’
(सनत्-कुमार-संहिता)

इत्यस्याप्य् उत्तराघ-विषयत्वाभावे नास्त्य् उपप्लवः ।↩︎

"The Lord protects him
even if he has murdered his father and his mother" -

Only when this has not been committed after prapatti,
will this śloka not be opposed to the rule concering prayascitta.↩︎

"El Señor lo protege
Incluso si ha asesinado a su padre y a su madre " -

Solo cuando esto no se ha cometido después de Prapatti,
Este Śloka no se opondrá a la regla que acepta a Prayascitta.↩︎

‘‘तं मातापितृहन्तारमपि पाति भवार्तिहा’’(सनत्कुमारसंहिता) ऎऩ्ऱदुवुम् उत्तराघविषयमल्लादबोदुपप्लवमिल्लै।↩︎

इप्पडि शास्त्रार्थविरुद्धमल्लादविषयत्तिल् प्रपत्तिप्रभावत्तै सङ्कोचमिऩ्ऱिक्के यङ्गीगरित्ताल् प्रपन्नऩुक्कु मातृपितृहत्तियुम् लेपियादॆऩ्ऱु सॊल्लुगिऱ वचनत्तिऱ्कु ऎप्पडि निर्वाह मॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् तं मातेति ।↩︎

उत्तराघ-विषयत्वे निस्तार-क्रमान् पूर्वम् एव अवोचाम ।↩︎

If it be done after prapatti,
we have already shown how redemption could be obtained.↩︎

Si se hace después de Prapatti,
Ya hemos demostrado cómo se podría obtener la redención.↩︎

उत्तराघविषयत्तिल् निस्तारक्रमङ्गळ् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोम्।↩︎

उत्तराघविषयमल्लादबोदुपप्लवमिल्लै इति । मातृपितृहत्त्यादिगळ् प्रपत्तेः पूर्वकालिकमागिल् मोक्षयिष्यामिक्कु विषयमागैयाल् ऒरुविध बाधकमुमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

उत्तरकालिकमागिल् बुद्धिपूर्वकमाऩाल् अदिऩ् निस्तारक्रमम् मुऩ्बे सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् उत्तराघविषयत्तिल् निस्तारक्रमङ्गळ् मुऩ्बे सॊऩ्ऩोमिति । मुऩ्बे - अपराधपरिहाराधिकारत्तिल्,↩︎

शरणञ् च प्रपन्नानां
तवास्मीति च याचताम् ।
प्रसादं पितृ-हन्तॄणाम्
अपि कुर्वन्ति साधवः॥
(विष्णुधर्मः १०६-५३)

इत्यादीन्य् अपि एवं सुघटितानि ॥↩︎

क्षमा, प्रपत्तिः↩︎

In this way also could be easily explained such passages as this :-

"Good men protect those who have sought their protection
and who pray to them saying, "I am yours",
even though they have murdered their fathers".

↩︎

De esta manera, también podría explicarse fácilmente de pasajes como este:-

"Los buenos hombres protegen a los que han buscado su protección
y quien les reza diciendo: "Yo soy tuyo",
a pesar de que han asesinado a sus padres ".

↩︎

‘‘शरणञ्च प्रपन्नानां तवास्मीति च याचताम् । प्रसादं पितृहन्तॄणामपि कुर्वन्ति साधव’’(विष्णुधर्मः १०६-५३) इत्यादिगळुमिप्पडिक्कु सुघटितङ्गळ्।↩︎

‘‘प्रसादं पितृहन्तॄणाम्
अपि कुर्वन्ति साधवः’’

ऎऩ्गिऱ वचनत्तिऱ्कुम् इप्पडिये प्रभावनिर्वाहक्रममॆऩ्गिऱार् शरणञ्च प्रपन्नानामिति । शरणञ्च प्रपन्नानां – मानसिकप्रपत्तिनिष्ठानां, तवास्मीति च याचतां – वाचिकप्रपत्तिनिष्ठानां, इप्पडिक्कु - इम्मादिरि यङ्गीगरित्ताल्।↩︎

०६ अपक्वैस् सङ्गमः

विश्वास-प्रस्तुतिः

THE POTENCY OF PRAPATTI.

(मूलम्1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नम् दर्शनत्तिले निलैय्-उडैयर् आय्
मुमुक्षुक्कळ् आय्
कर्म-ज्ञान-भक्ति-प्रपत्तिगळिल् एदेऩुम् ऒरु शास्त्रीय-मर्यादैयाले
भगवत्-प्रवणर् आऩार्क्कु
यतमान-संज्ञाद्य्-अवस्थैगळिले

(नीलमेघः (सं)2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अर्थ-सङ्गादिगळ् आगिऱ सिल व्याधिगळ् निश्शेषम् आग शमियाद मट्टैक् कॊण्डु

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् प्राकृतरैप् पोले असंभाष्यर्

ऎऩ्ऱु सिल वैराग्य-मात्र-प्रधानर्गळ् सॊल्लुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् भगवच्-छास्त्रादिगळिल् खिन्न-वृत्त्य्-आदि-प्रकरणङ्गळाले परिहार्यम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दम्भि-हैतुक-पाषण्डि-
बक-वृत्तींश् च वर्जयेत्",
(याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०)

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये तु सामान्य-भावेन
मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् ।
ते वै पाषण्डिनो ज्ञेयास्
सर्व-कर्म-बहिष्कृताः॥’’(),

(नीलमेघः (सं)25)

(विषयः26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पुंसां जटा-भरण-मौण्ड्यवतां वृथैव’’
(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०५)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वऴि तप्पिऩार् पक्कल् सॊल्लुम् वार्तैयै
नल्व्-अऴियिल् अडि तडु-माऱिऩार् पक्कल्
सॊल्लल् आगाद् इऱे।

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

La potencia de Prapatti.↩︎

अस्मद्-दर्शने निष्ठावतां मुमुक्षूणां
कर्म-ज्ञान-भक्ति-प्रपत्तिषु यया कयाचिच् छास्त्रीय-मर्यादया
भगवत्-प्रवणी-भूतानां
यतमान-संज्ञाद्य्-अवस्थासु↩︎

There may be some who are followers of our Viśiṣṭādvaita darśana,
who are aspirants to mukti
and have sought the protection of Bhagavān through any one of the following paths prescribed in the śāstra,
viz., karma yoga, jñāna yoga, bhakti yoga or prapatti,
but who are still in the earlier stages of yoga like Yatamana sanjna,
when they have just begun to control the senses.↩︎

Puede haber algunos que son seguidores de nuestro Viśiṣṭādvaita Darśana,
que son aspirantes a mukti
y he buscado la protección de Bhagavān a través de cualquiera de los siguientes caminos prescritos en el Śāstra,
a saber, Karma Yoga, Jñāna Yoga, Bhakti Yoga o Prapatti,
Pero que todavía están en las primeras etapas del yoga como Yatamana Sanjna,
cuando acaban de comenzar a controlar los sentidos.↩︎

नम् दर्शनत्तिले निलैयुडैयराय् मुमुक्षुक्कळाय् कर्मज्ञान भक्तिप्रपत्तिकळिलेदेऩुमॊरु शास्त्रीयमर्यादैयाले भगवत्प्रवणराऩार्क्कु यतमानसंज्ञाद्यवस्थैगळिले↩︎

एतावता भगवत्प्रभावत्तैयुम् प्रपत्तिप्रभावत्तैयुम् समर्थित्तु भागवतप्रभावत्तै यरुळिच् चॆय्यप्पोगिऱवराय् पूर्वपक्षत्तै उपक्षेपिक्किऱार् नम् दर्शनत्तिले निलैयुडैय रायित्यादिना । नम् दर्शनम् - ‘‘नाथोपज्ञ प्रवृत्तं’’ ऎऩ्ऱारम्बित्तु ‘‘इदमखिलतमःकर्शनं दर्शन नः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट श्रीभाष्यकारसिद्धान्तम्, निलैयुडैयराय् - स्थिराध्यवसायत्तै युडैयवराय्, एदेऩुमॊरु शास्त्रीयमर्यादैयाले भगवत्प्रवणराऩार्क्कु इति ।

परम्परया मोक्षसाधनङ्गळाऩ कर्मयोगज्ञानयोगङ्गळॆऩ्ऩ, साक्षान्मोक्षसाधनङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळॆऩ्ऩ, इवैगळागिऱ शास्त्रोदितङ्गळाऩ व्यवस्थितोपायङ्गळिल् अन्यतमत्ताले भगवत्प्रवणर्गळाऩ भागवतर्गळुक्कु ऎऩ्ऱबडि।

यतमानेत्यादि ।
इङ्गु आदिशब्दत्ताले व्यतिरेकैकेन्द्रिय-वशीकार-सञ्ज्ञैगळुक्कु ग्रहणम्।

बाह्येन्द्रियाणि विषयेभ्यः प्रतिसंहृत्य
मन आत्मनि व्यवस्थापयितुं यतेत -
इयं यतमानसज्ञा । (5)

कतिचन राग-द्वेषौ पक्वौ ज्ञात्वा
अवशिष्ट-राग-द्वेषयोर् औदासीन्याभिनन्दनाभ्यां पचनं व्यतिरेक-सञ्ज्ञा ।

बाह्येन्द्रिय-प्रवृत्त्य्-अभावेऽपि
मनसः भस्मच्-छन्न-दहनवत् वासनामात्रशेषता - एकेन्द्रिय-सज्ञा ।

दृष्टानुश्रविकैहिकामुष्मिक-सकल-फल-विमुखस्य
यस् तेषु फलेषु सवासन-राग-त्यागः
सा वशी-कार-सज्ञा ।

(तात्पर्य-चन्द्रिकायाः।)↩︎

अर्थ-सङ्गादि-रूपाणां केषाञ्चिद् व्याधीनां
निश्शेष-शमनाभाव-मात्रं निमित्ती कृत्य↩︎

On finding in such men certain diseases like desire for money not completely cured,↩︎

Sobre encontrar en tales hombres ciertas enfermedades como el deseo de dinero no completamente curado,↩︎

अर्थसङ्गादिगळागिऱ सिल व्याधिगळ् निश्शेषमाग शमियादमट्टैक् कॊण्डु↩︎

अर्थसङ्गादिगळिति । इङ्गु आदिशब्दत्ताल् कामक्रोधङ्गळुक्कुक् ग्रहणम्। खिन्नवृत्त्यादिप्रकरणङ्गळाले परिहार्यमिति । खिन्नवृत्तिकळ् - देहयात्रैक्कुम् क्लेशप्पडुम् दरिद्रर्गळ्। अवर्गळुडैय देहयात्राक्रमत्तैच् चॊल्लुम् प्रकरणङ्गळाले यॆऩ्ऱबडि। अन्द प्रकरणङ्गळिल्

‘‘निर्धनांश्चरतो लोके
वृत्त्य्-अर्थं भृश-कर्शितान् ।
नावमन्येत तैर् लोकं
पवित्रीकुरुते हरिः ॥’’ (5)

ऎऩ्ऱु वृत्त्य्-अर्थम् आग सञ्चरिप्पवर्गळै लोकपावनर्गळागच् चॊल्लिऱ्ऱिऱे। अदुबोले वृत्तिकर्शितर्गळाऩ भागवतर्गळुक्कु अर्थसङ्गादिगळ् अत्यन्तबाधकङ्गळागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एते प्राकृतवद् अ-संभाष्या

इति केचिद् वैराग्य-मात्र-प्रधाना आचक्षते ।↩︎

some to whom freedom from all desires is all important
(even more than devotion to Bhagavān)
would call them ignorant men unfit to be talked to.↩︎

algunos a quienes la libertad de todos los deseos es todo importante
(incluso más que devoción a Bhagavān)
Los llamaría hombres ignorantes no aptos para que se les hable.↩︎

इवर्गळ् प्राकृतरैप्पोले असंभाष्यरॆऩ्ऱु सिल वैराग्यमात्रप्रधानर्गळ् सॊल्लुवर्गळ्।↩︎

इदम् अपि भगवच्-छास्त्रादि-स्थैः खिन्न-वृत्त्यादि-प्रकरणैः परिहार्यम् ।↩︎

But this is improper as pointed out in the Bhagavat Śāstra in the sections dealing with the professions followed by those who suffer from poverty.↩︎

Pero esto es incorrecto
como se señala en el Bhagavat śāstra
en las secciones que tratan con las profesiones seguidas de aquellos que sufren de pobreza.↩︎

इदुवुम् भगवच्छास्त्रादिगळिल् खिन्नवृत्त्यादिप्रकरणङ्गळाले परिहार्यम्।↩︎

दम्भि-हैतुक-पाषण्डि-
बक-वृत्तींश् च वर्जयेत्",
(याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०)

↩︎

"No gifts should be received
from those who observe dharma hypocritically for the sake of praise,
from rationalists,
from heretics and from those who are like cranes
(ever bent on catching fish while appearing like one in contemplation)"

↩︎

"No se deben recibir regalos
de aquellos que observan el dharma hipócritamente por el alabanza,
de racionalistas,
de herejes y de aquellos que son como grullas
(Alguna vez empeñado en atrapar peces
mientras aparece como uno en contemplación) "

↩︎

दम्भिहैतुकपाषण्डिबकवृत्तींश्च वर्जयेत्", (याज्ञवल्क्यस्मृति १-१३०)↩︎

अपथप्रवृत्तर्विषयत्तिल् सॊल्लुम् निन्दावार्तैयै नल्वऴियिल् इडऱिऩार् पक्कलिले सॊल्ललागादॆऩ्गिऱर् डम्भिहैतुकेत्यादियाल्। डम्भिकळ् - इतरश्लाघनार्थमे कर्मानुष्ठानम् पण्णुगिऱवर्गळ्, हैतुकर्गळ् - युक्तिमात्रवादिगळ्, बकवृत्तिकळ् - वञ्चऩैयाले आश्रितघातम्बण्णुमवर्गळ्,↩︎

‘‘ये तु सामान्य-भावेन
मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् ।
ते वै पाषण्डिनो ज्ञेयास्
सर्व-कर्म-बहिष्कृताः॥’’(),

↩︎

पाषण्डी↩︎

"They are to be considered heretics
who consider Bhagavān to be like others.
They are unfit for the performance of all (śāstraic) rites",

↩︎

"Deben ser considerados herejes que consideran que Bhagavān es como los demás. No son aptos para el rendimiento de todos los ritos (Śāstraic) ",

↩︎

‘‘ये तु सामान्यभावेन मन्यन्ते पुरुषोत्तमम् । ते वै पाषण्डिनो ज्ञेयास्सर्वकर्मबहिष्कृताः’’(),↩︎

पाषण्डिकळैक् काट्टुगिऱार् ये तु सामान्येत्यादिना ।↩︎

‘‘पुंसां जटा-भरण-मौण्ड्यवतां वृथैव’’
(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०५)

[[२५८]] इत्य्-आद्य्-उक्त-रीतिकानां↩︎

and

"Those who wear matted locks as an ornament
and who have shaved their heads
but who eat without performing yajna to the gods and the like,
who are without any purity
and who omit the performance of tarpanas and sraddhas to their forefathers (pitṛs)-
even by talking to such persons men go to Hell".

↩︎

y

"Aquellos que usan cerraduras mate como adorno
y que se han afeitado la cabeza
Pero quien come sin realizar yajna a los dioses y similares,
que no tienen pureza
y quienes omiten el rendimiento de las tarpanas y los sraddhas a sus antepasados (pitíos)-
Incluso hablando con tales personas,
los hombres van al infierno ".

↩︎

‘‘पुंसां जटाभरणमौण्ड्यवतां वृथैव’’(विष्णुपुराणम् ३-१८-१०५) इत्यादिगळिऱ्पडिये↩︎

मार्ग-भ्रष्टानां विषये वक्तुम् उचिता वार्ता
सन्-मार्गे पद-स्खलनवतां विषये वक्तुम्
अयुक्ता खलु ।↩︎

What has been said (above)
about those who follow the wrong path
should not be applied to those who follow the right path
but stumble in it (occasionally).

(What has been said in these ślokas
does not apply to those who have only slipped or stumbled
while following the right path).↩︎

Lo que se ha dicho (arriba)
sobre aquellos que siguen el camino equivocado
no debe aplicarse a aquellos que siguen el camino correcto
pero tropiezan con él (ocasionalmente).

(Lo que se ha dicho en estos Ślokas
no se aplica a aquellos que solo se han resbalado o tropezado
mientras sigue el camino correcto).↩︎

वऴिदप्पिऩार् पक्कल् सॊल्लुम् वार्तैयै नल्वऴियिलडि तडुमाऱिऩार्बक्कल् सॊल्ललागादिऱे।↩︎

०७ अपक्व-भागवते ऽनपचारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भागवतरिल् ऊन-हीन-परिस्रस्त-नष्ट-विषयङ्गळिलुम्
परिमाऱ्ऱङ्गळिल्(=व्यवहारे) तारतम्यम् विधित्तदेय् आगिलुम्,
ऐकान्त्यम् कुलैयादेय् इरुक्किल्,
मुडिविल् ऒरु विरगाले(उपायेन)
इवर्गळ् ईड् एऱि विडुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् तिऱत्तिलुम् अपचारम् आगाद् ऎऩ्ऱ् इऱे
शास्त्रम् विधित्तदु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

What has been said (above)
about those who follow the wrong path
should not be applied to those who follow the right path
but stumble in it (occasionally).

(What has been said in these ślokas
does not apply to those who have only slipped or stumbled
while following the right path).↩︎

Lo que se ha dicho (arriba)
sobre aquellos que siguen el camino equivocado
no debe aplicarse a aquellos que siguen el camino correcto
pero tropiezan con él (ocasionalmente).

(Lo que se ha dicho en estos Ślokas
no se aplica a aquellos que solo se han resbalado o tropezado
mientras sigue el camino correcto).↩︎

भागवतेषु ऊन-हीन-परिस्रस्त-नष्ट-विषयेषु
(व्यवहारे) तारतम्यस्य विहितत्वेऽपि
ऐकान्त्ये अभग्ने सति,
अन्ते केनचिद् उपायेनेमे सिद्धार्था भवेयुः।↩︎

Among Bhāgavatas, it is true that degrees of regard have been prescribed
for those who have not received the purification by fire
(The marks of the conch and the discus (chakra) made with red-hot iron on the two upper arms.)
(or who have not done the rites or karma ordained for them),
who have not the purification due to the wearing of the caste mark ( puṅḍra)
(or who have given up their sūtra ),
who have not had the purification due to nāma
(or who have renounced their gurus, gods and the like),
and those who have not been initiated into the sacred mantras
(or who have no association with good men).

But even these will obtain redemption by some means or other (prāyaśćitta and the like)
provided they have not deviated from their exclusive devotion (to Bhagavān).↩︎

Entre Bhāgavatas, es cierto que se han prescrito los grados de respeto
para aquellos que no han recibido la purificación por fuego
(Las marcas de la caracola y el disco (chakra) hechas con hierro al rojo vivo en los dos brazos).
(o que no han hecho los ritos o el karma ordenado para ellos),
quienes no tienen la purificación debido al uso de la marca de casta (Puṅḍra)
(o que han renunciado a su sūtra),
que no han tenido la purificación debido a nāma
(o que han renunciado a sus gurús, dioses y similares),
y aquellos que no han sido iniciados en los mantras sagrados
(o que no tienen asociación con hombres buenos).

Pero incluso estos obtendrán la redención de alguna manera u otra (prāyaśćitta y similares)
siempre que no se hayan desviado de su devoción exclusiva (a Bhagavān).↩︎

भागवतरिल् ऊन-हीनपरिस्रस्तनष्ट विषयङ्गळिलुम् परिमाऱ्ऱङ्गळिल् तारतम्यम् विधित्तदे यागिलुम् ऐकान्त्यम् कुलैयादेयिरुक्किल् मुडिविलॊरु विरगाले इवर्गळीडेऱिविडुवर्गळ्।↩︎

भागवतर्गळिल् सिलर्क्कु पञ्चसस्कारङ्गळिल् सिलवऱ्ऱिल् कुऱैविरुन्दालुम् अन्ततः अवर्गळुक्कुम् मोक्षमुण्डागैयाल् अवर्गळ् विषयत्तिलुमपचारम् कूडादॆऩ्ऱु शास्त्रम् विधित्तदॆऩ्गिऱार् भागवतरिलित्यादिना । ऊनर् - तापसस्कारमात्ररहितर्, हीनर् - पुण्ड्र सस्काररहितर्, परिस्रस्तऩावाऩ् - नामसस्कारमिल्लादवऩ्, नष्टऩावाऩ् - मन्त्रसस्कारशून्यऩ्,

‘‘तथा स्व-कर्म-शास्त्रेश-
गुरु--सत्-सङ्ग-वर्जिताः ।
ऊन-हीन-स्रस्त-नष्ट-
दग्धा ज्ञेयास् समाख्यया॥’’

ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् ऊनादिगळुक्कु प्रकारान्तरत्ताले लक्षणम् सॊल्लप्पट्टदु। परिमाऱ्ऱङ्गळिलिति । परिमाऱ्ऱम् - आदरम्, प्रतिपत्तियॆऩ्ऱबडि। विधित्तदेयागिलुम् - शास्त्रङ्गळिल् विधिक्कप्पट्टदेयागिलुम्,↩︎

एतद्-विषये ऽप्य् अपचारो न युक्त

इति किल शास्त्रेण विधीयते ।↩︎

The śāstras have, indeed, laid down the rule that offences should not be committed even against these (men).↩︎

Los Śāstras, de hecho, han establecido la regla de que los delitos no deben cometirse incluso contra estos (hombres).↩︎

इवर्गळ् तिऱत्तिलुमपचारमागादॆऩ्ऱिऱे शास्त्रम् विधित्तदु।↩︎

इवर्गळ्दिऱत्तिलुमपचारमागादॆऩ्ऱिऱे शास्त्रम् विधित्तदु इति । इवर्गळ् विषयत्तिल् प्रतिपत्तितारतम्यत्तै शास्त्रम् सॊल्लियिरुन्दालुम् भागवतत्वसाम्यात् अवर्गळिडत्तिलुमपचारम् कूडादॆऩ्ऱुम्

‘‘वैष्णवे परिवादाच्च
पतत्य् एव न संशय’’

इत्यादि शास्त्रम् सॊल्लिऱ्ऱॆऩ्ऱबडि।↩︎

सापेक्ष-प्रशंसा

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नेहाभिक्रम-नाशोऽस्ति
प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पम् अप्य् अस्य धर्मस्य
त्रायते महतो भयात्॥’’
(गीता २-४०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१६‘‘पार्थ नैवेह नामुत्र
विनाशस् तस्य विद्यते ।
न हि कल्याण-कृत् कश्चिद्
दुर्गतिं तात गच्छति॥’’
(गीता ६-४०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)7)

(विषयः8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कर्मयोगत्तिऱ्सॊऩ्ऩ प्रभावम् भक्तिप्रपत्तिकळिल् कैमुतिकन्याय सिद्धमिऱे।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१७‘‘अपि चेत् सुदुराचारो
भजते माम् अनन्यभाक् ।
साधुर् एव स मन्तव्यस्
सम्यग् व्यवसितो हि सः॥’’
(गीता ९-३०)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(विषयः18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१८‘‘अपि पापेष्व् अभिरता
मद्-भक्ताः पाण्डु-नन्दन ।
मुच्यन्ते पातकैस् सर्वैः
पद्म-पत्रम् इवांभसा॥’’
(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-४६)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)23)

(विषयः24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वेश्वरऩ् ताऩे अर्जुनऩैयुम्, धर्म-पुत्रऩैयुम् पऱ्ऱव् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये श्रीपुण्डरीक-नारद-संवादत्तिलुम्

१९‘‘चीरवासा जटी वा स्यात्
त्रिदण्डी मुण्ड एव वा ।
भूषितो वा द्विजश्रेष्ठ
न लिङ्गं धर्म-कारणम्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३),

(नीलमेघः (सं)33)

(विषयः34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

(४२तमाहोबिल-यतिः38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये नृशंसा दुरात्मानः
पापाचार-रतास् सदा ।
तेऽपि यान्ति परं स्थानं
नरा नारायणाश्रिताः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२४),

(नीलमेघः (सं)39)

(विषयः40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘लिप्यन्ते न च (प्रामादिक-)पापेन
वैष्णवा वीत-कल्मषाः ।
पुनन्ति सकलं लोकं
सहस्रांशुर् इवोदितः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः २७-२५)

(नीलमेघः (सं)45)

(विषयः46)

(English47)

(Español48)

(मूलम्49)

(४२तमाहोबिल-यतिः50)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘जन्मान्तर-सहस्रेषु
यस्य स्याद् बुद्धिर् ईदृशी ।
**दासो**ऽहं वासुदेवस्य
सर्वलोक-महात्मनः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२५-१२७)

(नीलमेघः (सं)51)

(विषयः52)

(English53)

(Español54)

(मूलम्55)

(४२तमाहोबिल-यतिः56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘स याति विष्णु-सालोक्यं
पुरुषो नात्र संशयः ।
किं पुनस् तद्-गत-प्राणाः
पुरुषास् संयतेन्द्रियाः’’()

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)57)

(विषयः58)

(English59)

(Español60)

(मूलम्61)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-प्रवणर् अनुवृत्त-दोषर् आऩालुम्
यथाऽर्ह-प्रायश्चित्तादि-मुखत्ताले मोक्ष-सिद्धियिल् संशयम् इल्लैय्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तैयुम्

(नीलमेघः (सं)62)

(English63)

(Español64)

(मूलम्65)

(४२तमाहोबिल-यतिः66)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निर्दोषरुक्कु कैमुतिक-न्यायत्ताले कडुग मोक्ष-सिद्धियैयुञ् जॊल्लि

(नीलमेघः (सं)67)

(English68)

(Español69)

(मूलम्70)

‘‘नेहाभिक्रम-नाशोऽस्ति
प्रत्यवायो न विद्यते ।
स्वल्पम् अप्य् अस्य धर्मस्य
त्रायते महतो भयात्॥’’
(गीता २-४०)

इति,↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः, साधना, कर्मयोगः↩︎

“The endeavour that has been commenced in this karma -yoga
never ends in vain;
there is no offence if it is not completed;
even a small fraction of this dharma redeems a man from measureless saṁsāra”,

↩︎

“El esfuerzo que se ha iniciado en este karma -yoga nunca termina en vano;
No hay ofensa si no se completa;
Incluso una pequeña fracción de este Dharma redime a un hombre de Saṁsāra sin medida ",

↩︎

‘‘नेहाभि क्रमनाशोऽस्ति प्रत्यवायो न विद्यते । स्वल्पमप्यस्य धर्मस्य त्रायते महतो भयात्’’(गीता २-४०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

कर्मयोगत्तिऱ्कुच्चॊऩ्ऩ प्रभावम् भक्तिप्रपत्तिकळुक्कुम् कैमुतिकन्यायसिद्धमागैयाल् भक्तिप्रपत्तिमाऩ्गळिडम् स्वल्पवैकल्यमिरुन्दालुम् अपचारम् कूडादॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् नेहाभिक्रमनाश इति । इह - इन्द कर्मयोगत्तिल्, अभिक्रमम् - आरम्बम्, ऎव्वळवु उपक्रमिक्कप्पट्टदो अव्वळविऱ्कु ऒरु कालत्तिलुम् नाशमिल्लैयॆऩ्ऱबडि। प्रत्यवायो न विद्यते - नडुविले विट्टालुम् यज्ञादिगळुक्कुप्पोले अनिष्टापादकत्वमिल्लै। स्वल्पमपि - स्वल्पांशमुम्,↩︎

१६‘‘पार्थ नैवेह नामुत्र
विनाशस् तस्य विद्यते ।
न हि कल्याण-कृत् कश्चिद्
दुर्गतिं तात गच्छति॥’’
(गीता ६-४०)

इति च↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः, साधना↩︎

and

“The man who has begun yoga
but has not completed it
never perishes either here or in the higher world.
(Is it not clear) that the man who has done a good thing
will not meet with an evil end?"

↩︎

y

"El hombre que ha comenzado el yoga
pero no lo ha completado
Nunca perece aquí ni en el mundo superior.
(¿No está claro) que el hombre que ha hecho algo bueno
No se reunirá con un maldito? "

↩︎

१६‘‘पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते । न हि कल्याण-कृत्कश्चिद्दुर्गतिं तात गच्छति’’(गीता ६-४०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पार्थेति । तस्य – योगनिष्ठस्य, कैमुतिकन्यायसिद्धमिऱे इति । कर्मयोगत्तिऱ्कु तादृशप्रभावमुण्डाऩाल् महाप्रभावङ्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिकळिलभिमुखराऩार्गळै ईषद्वैकल्यत्ताले कुऱैय निऩैक्कै महापचारमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

कर्म-योगे वर्णितः प्रभावो
भक्ति-प्रपत्त्योः कैमुतिक-न्याय-सिद्धः किल ।↩︎

What has been said of the potency of karma yoga in the above following ślokas
applies even more to that of bhakti and prapatti.↩︎

Lo que se ha dicho sobre la potencia del karma yoga en lo anterior Ślokas
se aplica aún más al de Bhakti y Prapatti.↩︎

कर्मयोगत्तिऱ्सॊऩ्ऩ प्रभावम् भक्तिप्रपत्तिकळिल् कैमुतिकन्याय सिद्धमिऱे।↩︎

१७‘‘अपि चेत् सुदुराचारो
भजते माम् अनन्यभाक् ।
साधुर् एव स मन्तव्यस्
सम्यग् व्यवसितो हि सः॥’’
(गीता ९-३०)

इति,↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः↩︎

"Even if a man is of impure ways,
if he worships me without the desire for any other fruit,
he is certainly a good man (sādhu).
He is worthy of esteem,
for his intentions are good",

↩︎

"Incluso si un hombre es de maneras impuras,
Si me adora sin el deseo de ninguna otra fruta,
Ciertamente es un buen hombre (Sādhu).
Es digno de estima,
porque sus intenciones son buenas "

↩︎

१७‘‘अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् । साधुरेव स मन्तव्यस्सम्यग्व्यवसितो हि सः’’(गीता ९-३०) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

भगवाऩे ऊनादिगळैप्पोऩ्ऱवर्गळिडत्तिलुम् अपचारङ् गूडादॆऩ्ऱु सूचिप्पित्तारॆऩ्गिऱार् अपि चेत्सुदुराचार इत्यादिना । उपायपरिग्रहत्तिऱ्कुमुऩ् सुदुराचारोऽपीत्यर्थः । अथवा

‘‘दुराचारोऽपि सर्वाशी
कृतघ्नो नास्तिकः पुरा’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिल्बोल्
पूर्वत्व-ग्राहक-पुराशब्दादिगळ् इल्लामैयाल्
वर्तमान-कालादिगळिल् सुदुराचारऩ् आय् इरुन्दालुम्
एदेऩुमॊरु प्रकारत्ताले क्रोडीकारमुण्डागलामागैयाल् वर्तमानादिकालङ्गळिल् सुदुराचारमुम् बाधकमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१८‘‘अपि पापेष्व् अभिरता
मद्-भक्ताः पाण्डु-नन्दन ।
मुच्यन्ते पातकैस् सर्वैः
पद्म-पत्रम् इवांभसा॥’’
(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-४६)

इति↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः, पापम्↩︎

and

"Even if my devotees are inclined to sin,
no sin will cling to them,
in the same way as water does not stain the leaf of the lotus".

↩︎

y

"Incluso si mis devotos se inclinan a pecar,
ningún pecado se aferrará a ellos
De la misma manera que el agua no mancha la hoja del loto ".

↩︎

१८‘‘अपि पापेष्वभिरता मद्भक्ताः पाण्डुनन्दन । मुच्यन्ते पातकैस्सर्वैः पद्मपत्रमिवांभसा’’(भारतम् आश्वमेधिकम् ९६-४६) ऎऩ्ऱुम्↩︎

सर्वेश्वरः स्वयम् एवार्जुनं धर्मपुत्रं च प्रति अनुजग्राह ।↩︎

Further the Supreme Ruler Himself said to Arjuna and Dharma-putra respectively (the above).↩︎

Además, el propio gobernante supremo dijo a Arjuna y Dharma-putra respectivamente (lo anterior).↩︎

सर्वेश्वरऩ् ताऩे अर्जुनऩैयुम् धर्मपुत्रऩैयुम् पऱ्ऱ वरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

अर्जनऩैयुम् धर्मपुत्रऩयुम् पऱ्ऱ इति । अपि चेत्सुदुराचारः ऎऩ्ऱु अर्जुनऩैप्पऱ्ऱवुम्, अपि पापेष्वभिरताः ऎऩ्ऱु धर्मपुत्रऩैप्पऱ्ऱवुम् अरुळिच्चॆय्दाऩॆऩ्ऱबडि।↩︎

तथैव श्री-पुण्डरीक-नारद-संवादेऽपि,

१९‘‘चीरवासा जटी वा स्यात्
त्रिदण्डी मुण्ड एव वा ।
भूषितो वा द्विजश्रेष्ठ
न लिङ्गं धर्म-कारणम्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३),

↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः, लिङ्गम्, मोक्षः↩︎

It has (also) been said in the discourse between Puṇḍarīka and Nārada :-

He who has sought the protection of the Lord, O best of Brahmins,
whether he be clad in a garment of bark,
whether he wears matted locks (jatā),
whether he holds a triad of sticks (like a sannyāsin),
whether he has shaved his head clean
or whether he bears the marks of other āśramas
or whether he has not any of them- (it does not matter)-
for these are not the causes that win mokṣa.

↩︎

Se ha dicho (también) en el discurso entre Puṇḍarīka y Nārada:-

El que ha buscado la protección del Señor, Oh mejor de las brahmanes,
si está vestido con una prenda de corteza,
si usa cerraduras enmarañadas (jatā), Si tiene una tríada de palos (como un sannyāsin),
si se ha afeitado la cabeza limpia
o si lleva las marcas de otros āśramas
o si no tiene ninguno de ellos- (no importa)-
Porque estas no son las causas que ganan mokṣa.

↩︎

अप्पडिये श्रीपुण्डरीकनारदसंवादत्तिलुम् १९‘‘चीरवासा जटी वा स्यात्त्रिदण्डी मुण्ड एव वा । भूषितो वा द्विजश्रेष्ठ न लिङ्गं धर्मकारणम्’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३),↩︎

पुण्डरीकनारदसंवादत्तिल् भगवत्प्रवणर् अनुवृत्तदोषराऩालुम् यथार्हप्रायश्चित्तत्ताले मोक्षत्तैयडैवार्गळॆऩ्ऱुम्, निर्दोषरुक्कु शीघ्रमागवे मोक्षसिद्धियुण्डॆऩ्ऱुम् सॊल्लियिरुप्पदाल् भक्तिप्रपत्तिरूपोपायनिष्ठरैक्कुऱैय निऩैक् कलागादॆऩ्गिऱार् अप्पडिये श्रीपुण्डरीकनारदसंवादत्तिलुमित्यादिना । चीरवासा इत्यादि । चीरवस्त्रऩागवुमाम्, जटावाऩागवुमाम्, त्रिदण्डियागवुमाम्, मुण्डऩाय् एकदण्डि यागवुमाम्, इप्पडिये इतरलिङ्गङ्गळाल् भूषितऩागवुमामॆऩ्ऱबडि। लिङ्गं – आश्रमचिह्नम्, न धर्मकारणम् – धर्महेतुवऩ्ऱु, लिङ्गमिल्लाविडिलुम् धर्ममुण्डाम्। इङ्गु धर्ममॆऩ्ऱदु मोक्षहेतुवाऩ भगवत्प्रसादत्तै ।↩︎

‘‘ये नृशंसा दुरात्मानः
पापाचार-रतास् सदा ।
तेऽपि यान्ति परं स्थानं
नरा नारायणाश्रिताः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२४),

↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः↩︎

Even those who have no pity, who have wicked minds
and are always inclined to evil ways ---
even they attain the highest state,
provided they have sought the protection of Nārāyaṇa".

↩︎

Incluso aquellos que no tienen lástima, que tienen mentes malvadas
y siempre están inclinados a las malas formas ---
incluso ellos alcanzan el estado más alto,
siempre que hayan buscado la protección de Nārāyaṇa ".

↩︎

‘‘ये नृशंसा दुरात्मानः पापाचाररतास्सदा । तेऽपि यान्ति परं स्थानं नरा नारायणाश्रिताः’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२४),↩︎

ये नृशंसा इत्यादिगळिलुम् स्वाधिकारानुगुणप्रायश्चित्तादिगळाले क्रोडीकारमभिप्रेतम्।↩︎

‘‘लिप्यन्ते न च (प्रामादिक-)पापेन
वैष्णवा वीत-कल्मषाः ।
पुनन्ति सकलं लोकं
सहस्रांशुर् इवोदितः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः २७-२५)

↩︎

प्रायश्चित्तम्, भागवतः↩︎

"If the devotees of Viṣṇu commit sins,
the sins will not taint them,
because they will perform prāyaścitta at once.
They purify the whole world like the rising sun."

↩︎

"Si los devotos de Viṣṇu cometen pecados,
los pecados no los contaminarán,
Porque realizarán prāyaścitta a la vez. Purifican todo el mundo como el sol naciente ".

↩︎

‘‘लिप्यन्ते न च पापेन वैष्णवा वीतकल्मषाः । पुनन्ति सकलं लोकं सहस्रांशुरिवोदितः’’(इतिहास-समुच्चयः २७-२५)↩︎

‘‘लिप्यन्ते न च पापेन’’ ऎऩ्बदु प्रामादिकपापविषयम्।↩︎

‘‘जन्मान्तर-सहस्रेषु
यस्य स्याद् बुद्धिर् ईदृशी ।
**दासो**ऽहं वासुदेवस्य
सर्वलोक-महात्मनः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२५-१२७)

↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः↩︎

"The man in whom, at the end of thousands of virtuous lives, arises the thought that he is the servant of Vāsudeva,
who is the Supreme Self in all the worlds --

↩︎

"El hombre en el que, al final de miles de vidas virtuosas, surge la idea de que él es el siervo de Vāsudeva,
Quién es el yo supremo en todos los mundos,

↩︎

‘‘जन्मान्तरसहस्रेषु यस्य स्याद्बुद्धिरीदृशी । दासोऽहं वासुदेवस्य सर्वलोकमहात्मनः’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२५-१२७)↩︎

दास इत्यादि । अह वासुदेवस्य दास इतीदृशीबुद्धिर्यस्य स्यात् स याति विष्णुसालोक्यमॆऩ्ऱन्वयम्।↩︎

‘‘स याति विष्णु-सालोक्यं
पुरुषो नात्र संशयः ।
किं पुनस् तद्-गत-प्राणाः
पुरुषास् संयतेन्द्रियाः’’()

इति↩︎

अपक्व-भागवतः, भागवतः↩︎

that man will go to the world of Bhagavān.
There is no doubt of this.
(Such being the case), is it necessary to speak of those who, with the senses under control,
have fixed their souls in Bhagavān?"

↩︎

Ese hombre irá al mundo de Bhagavān.
No hay duda de esto.
(Tal es el caso), es necesario hablar de aquellos que, con los sentidos bajo control,
han arreglado sus almas en Bhagavān? ".

↩︎

‘‘स याति विष्णुसालोक्यं पुरुषो नात्र संशयः । किं पुनस्तद्गतप्राणाः पुरुषास्संयतेन्द्रियाः’’() ऎऩ्ऱु↩︎

[[२५५]]

भगवत्-प्रवणानाम् अनुवृत्त-दोषत्वेऽपि
यथाऽर्ह-प्रायश्चित्त-मुखेन
मोक्ष-सिद्धौ संशयो नास्ति

इत्य् एतम् अर्थम्,↩︎

In these ślokas, it is stated that,
even if devotees of Bhagavān continue to sin,
they will doubtless attain mukti by performing prayascitta↩︎

En estos Ślokas, se establece que,
Incluso si se dedica a Bhagavān continúa pecando,
Sin duda alcanzarán a Mukti realizando Prayascitta↩︎

भगवत्प्रवणरनुवृत्तदोषराऩालुम् यथार्हप्रायश्चित्तादिमुखत्ताले मोक्षसिद्धियिल् संशयमिल्लैयॆऩ्ऩुमिडत्तैयुम्↩︎

ऎडुत्त वचनङ्गळुक्कु तात्पर्यमरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवत्प्रवणरित्यादिना ।↩︎

निर्दोषाणां कैमुतिक-न्यायेन मोक्ष-सिद्धिं च प्रतिपाद्य,↩︎

and that (this being so) much more easily will sinless men attain mukti.↩︎

Y eso (siendo tan) mucho más fácilmente los hombres sin pecado alcanzarán a Mukti.↩︎

निर्दोषरुक्कु कैमुतिकन्यायत्ताले कडुग मोक्षसिद्धियैयुञ्जॊल्लि↩︎

अभागवतेभ्य उच्छ्रायः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अश्वमेध-शतैर् इष्ट्वा
वाजपेय-शतैर् अपि ।
न प्राप्नुवन्ति सुगतिं
नारायण-पराङ्मुखाः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१८०)

ऎऩ्ऱु

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-विमुखरुक्क् अनन्तङ्गळ् आऩ उत्कृष्ट-सुकृतङ्गळालुम्
सुगतिय् इल्लैय्

ऎऩ्ऱुम् महर्षिय् इव्व्-अर्थङ्गळै प्रपञ्चित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

1. ‘‘अश्वमेध-शतैर् इष्ट्वा
वाजपेय-शतैर् अपि ।
न प्राप्नुवन्ति सुगतिं
नारायण-पराङ्मुखाः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१८०)

इति↩︎

2. भागवतः, अभागवतः, कर्म, मोक्षः↩︎

3. "Those who do not turn their faces to Nārāyaṇa
will never reach the desired goal,
even though they have performed a hundred horse-sacrifices and many hundreds of Vajapeya sacrifices".

↩︎

4. "Aquellos que no giran sus rostros a Nārāyaṇa
nunca alcanzará la meta deseada,
a pesar de que han realizado cien sacrificios de caballos y muchos cientos de sacrificios Vajapeyas ".

↩︎

5. ‘‘अश्वमेधशतैरिष्ट्वा वाजपेयशतैरपि । न प्राप्नुवन्ति सुगतिं नारायणपराङ्मुखाः’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१८०) ऎऩ्ऱु↩︎

6. ताऩिल्लाविडिल् सर्वधर्मङ्गळैयुम् व्यर्थङ्गळागुगैयुम् भगवत्समाश्रयणत्तिऩ् प्रभावमॆऩ्गिऱार् अश्वमेधशतैरित्यादिना ।↩︎

7. भगवद्-विमुखानाम् अनन्तैर् उत्कृष्ट-सुकृतैर् अपि सु-गतिर् नास्ति

इति महर्षिर् एतान् अर्थात् प्रपञ्चयाम् आस ।↩︎

8. (Thus) further the great sage declared also this, among other truths, that

those who have no devotion to Bhagavān
will never attain the desired goal even by superior deeds of virtue.

↩︎

9. (Así) además, el gran sabio declaró también esto, entre otras verdades, que

Aquellos que no tienen devoción a Bhagavān
Nunca alcanzará el objetivo deseado incluso por hechos superiores de virtud.

↩︎

10. भगवद्विमुखरुक्कनन्तङ्गळाऩ उत्कृष्टसुकृतङ्गळालुम् सुगतियिल्लै यॆऩ्ऱुम् महर्षियिव्वर्थङ्गळै प्रपञ्चित्ताऩ्।↩︎

11. ऎडुत्त वचनत्तिऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवद्विमुखरुक्कु इति ।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यो ह्य् एनं पुरुषं वेद
देवा अपि न तं विदुः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९)

ऎऩ्गैयाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवज्-ज्ञानम् उडैयवऩ्-उडैय प्रभावम्
नित्य-सूरिगळुक्कुम् परिच्छेद्यम् अऩ्ऱ् इऱे।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् अनुवृत्त-बुद्धि-पूर्व-दोषर् आऩ भागवतर्क्क्
उपक्लेशादिगळ् उण्ड् आऩालुम्
अवज्ञादिगळ् पण्णल् आगादु।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

1. ‘‘यो ह्य् एनं पुरुषं वेद
देवा अपि न तं विदुः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९)

इत्य्-उक्तत्वात्↩︎

2. "He who understands Śrī Kṛṣṇa as He is
even the gods cannot know the extent of his greatness",

Desde que se ha dicho (como arriba),↩︎

3. "El que entiende Śrī Kṛṣṇa como es
Incluso los dioses no pueden saber el alcance de su grandeza ",

Desde que se ha dicho (como arriba),↩︎

4. ‘‘यो ह्येनं पुरुषं वेद देवा अपि न तं विदुः’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९१-२९)

ऎऩ्गैयाले↩︎

5. भगवज्-ज्ञानवतः प्रभावो
नित्य-सूरिभिर् अप्य् अपरिच्छेद्यः किल ।↩︎

6. even the eternal sūris cannot indeed measure his greatness.↩︎

7. Incluso el eterno Sūris no puede medir su grandeza.↩︎

8. भगवद्ज्ञानमुडैयवऩुडैय प्रभावम् नित्यसूरिकळुक्कुम् परिच्छेद्यमऩ्ऱिऱे।↩︎

9. यो ह्येनमिति । इङ्गु देवशब्दम् ‘‘यत्र पूर्वे साध्यास्सन्ति देवाः’’ ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ नित्यसूरिपरमॆऩ्गिऱ अभिप्रायत्ताले यरुळिच्चॆय्गिऱार् नित्यसूरिकळुक्कुमिति ।↩︎

10. अतोऽनुवृत्त-बुद्धि-पूर्व-दोषाणां भागवतानाम् उपक्लेशादि-संभवे
अवज्ञाऽऽदीनि न कार्याणि ।↩︎

11. Therefore, even if sufferings afflict the devotees of Bhagavān
who have continued to commit offences deliberately,
they should not be treated with disregard.↩︎

12. Por lo tanto, incluso si los sufrimientos afligen a los devotos de Bhagavān
que han seguido cometiendo ofensas deliberadamente,
No deben ser tratados con desprecio.↩︎

13. आगैयाल् अनुवृत्तबुद्धिपूर्वदोषराऩ भागवतर्क्कुपक्लेशादिगळुण्डाऩालुम् अवज्ञादिगळ् पण्णलागादु।↩︎

14. एतावता प्रकृतत्तिल् फलित्तदॆऩ् ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आगैयालित्यादिना ।↩︎

प्रमाणानि

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अवैष्णव-नमस्-काराद्
अवमानाच् च केशवे ।
वैष्णवे परिवादाच् च
पतत्य् एव न संशयः॥’’ (4)
(नारदीयम्),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यति-निन्दा-परो नित्यं
वैष्णवान् अवमन्य तु ।
अध्यात्म-विमुखो यस् तु
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्तर्-दुष्टो बहिश्-शान्तो
ब्रह्म-विद्वेष-तत्-परः ।
कर्म-निन्दा-परस् सोऽस्तु
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यानुष्ठान-संयुक्तान्
अध्यात्म-ज्ञान-दुर्बलान् ।
व्यामोहयतु दुर्बद्धिर्
बिस-स्तैन्यं करोति यः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः १२-७१,७२)

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदिऱे।

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

‘‘अवैष्णव-नमस्-काराद्
अवमानाच् च केशवे ।
वैष्णवे परिवादाच् च
पतत्य् एव न संशयः॥’’
(नारदीयम्),

↩︎

"By bowing before those who are not devotees of Viṣṇu,
by speaking of Bhagavān with irreverence,
and by the vilification of the devotee of Viṣṇu, (by all these),
a man will surely have his fall.
There is no doubt of this".

↩︎

"Inclinándo se ante aquellos que no son devotos de Viṣṇu,
hablando de bhagavān con irreverencia,
y por la vilipendancia del devoto de Viṣṇu, (por todos estos),
Un hombre seguramente tendrá su caída.
No hay duda de esto ".

↩︎

‘‘अवैष्णवनमस्कारादवमानाच्च केशवे । वैष्णवे परिवादाच्च पतत्येव न संशयः॥’’(नारदीयम्),↩︎

इप्पडि भागवतावज्ञादिगळ् कूडा तॆऩ्बदु अर्थसिद्धमात्रमिऩ्ऱिक्के अदिल् प्रमाणमुमुण्डॆऩ्गिऱार् अवैष्णवेति । अवैष्णवनमस्कारम् वैष्णवपरिवादत्तोडु तुल्यपापमागैयाल् सेरवॆडुत्तदु। परिवादः – निन्दै, इङ्गु पतत्येव ऎऩ्गैयाले भागवतापचारत्तिऩ् क्रौर्यम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

‘‘यति-निन्दा-परो नित्यं
वैष्णवान् अवमन्य तु ।
अध्यात्म-विमुखो यस् तु
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥

↩︎

" The man who has stolen the bulb of the lotus -
let him vilify sannyāsins always;
let him treat with disregard the devotees of Viṣṇu,
let him be averse to (the study of) Vedānta,

↩︎

"El hombre que ha robado la bombilla del loto -
Deja que vilifique a Sannyāsins siempre;
Deja que tratara sin tener en cuenta a los devotos de Viṣṇu,
Que sea reacio a (el estudio de) Vedānta,

↩︎

‘‘यति निन्दापरो नित्यं वैष्णवानवमन्य तु । अद्ध्यात्मविमुखो यस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥↩︎

सप्तर्षिसंवादत्तिल् भागवतापचारम् बिसस्तैन्यादिपापफलमागच् चॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् यतिनिन्दापर इत्यादि । इदऩाल् भागवतापचारम् पापफलमागैयालुम् स्वयं पापमागैयालुम् अत्यन्तक्रूरमॆऩ्ऱु सूचितमायिऱ्ऱु।↩︎

अन्तर्-दुष्टो बहिश्-शान्तो
ब्रह्म-विद्वेष-तत्-परः ।
कर्म-निन्दा-परस् सोऽस्तु
बिस-स्तैन्यं करोति यः ॥

↩︎

let the man who has stolen the bulb of the lotus
be outwardly good, but inwardly wicked;
let him hate those who know Brahman,
and censure the rites and observances prescribed in the śāstras.

↩︎

Deje que el hombre que ha robado la bombilla del loto
Sea exteriormente bueno, pero interiormente malvado;
Que odie a los que conocen a Brahman,
y censurar los ritos y observancias prescritos en los Śāstras.

↩︎

अन्तर्दुष्टो बहिश्शान्तो ब्रह्मविद्वेषतत्परः । कर्मनिन्दापरस्सोऽस्तु बिसस्तैन्यं करोति यः ॥↩︎

नित्यानुष्ठान-संयुक्तान्
अध्यात्म-ज्ञान-दुर्बलान् ।
व्यामोहयतु दुर्बद्धिर्
बिस-स्तैन्यं करोति यः॥’’
(इतिहास-समुच्चयः १२-७१,७२)

↩︎

Let the man who has stolen the bulb of the lotus
be ever perverse in his intelligence
and delude those who follow the right code of conduct
and who have no firm faith in the śāstra which treats of the jīva and the Paramātmā".

↩︎

Deje que el hombre que ha robado la bombilla del loto
ser siempre perverso en su inteligencia
y engañar a los que siguen el código de conducta correcto
y que no tienen fe firme en el Śāstra que trata el Jīva y el Paramātmā ".

↩︎

नित्यानुष्ठानसंयुक्तानद्ध्यात्मज्ञानदुर्बलान् । व्यामोहयतु दुर्बद्धिर्बिसस्तैन्यं करोति यः’’(इतिहास-समुच्चयः १२-७१,७२)↩︎

इत्य् उक्तं (खलु) ॥↩︎

Has it not been stated as above follows.↩︎

No se ha establecido como arriba.↩︎

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदिऱे।↩︎

भागवतापचार-तीव्रता

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीभाष्य-कारर् अ-कृत्य-करण--कृत्याकरणङ्गळोडे
भगवद्-अपचारादिगळैश् शेरव् ऎडुत्तदु
गो-बलीवर्द-न्यायत्ताले भगवद्-अपचारादिगळ् तीव्रङ्गळ् ऎऩ्गैक्क् आग।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎल्लाम् भगवद्-अपचारङ्गळ् आय् इरुक्क
मुख-भेदङ्गळै विवक्षित्तुच्
चिलव्-अऱ्ऱैय्(=निभान्) इङ्गु भागवतापचारङ्गळ् ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यावै सिल अपचारङ्गळैप् पुऱम्बे सॆय्गिऱाऩ्,
अप्-पडिप्-पट्ट्-अवै-दऩ्ऩैये भगवद्-भागवत-विषयङ्गळिले सॆय्दाल्
विषय--स्व-भावत्ताले राज-द्रोहादिगळ् पोले
मिगवुम् दण्ड-हेतुक्कळ् आम्

ऎऩ्ऱु विशेषोपादानत्तुक्क् अभिप्रायम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

श्रीभाष्यकारैर् अ-कृत्य-करण--कृत्याकरणैः सह
भगवद्-अपचारादीनां समुचित्योपादानं
गोबलीवर्दन्यायेन भगवद्-अपचारादीनि तीव्राणीति ज्ञापनार्थम् ।↩︎

The author of Śrī Bhāṣya has, in his Śaraṇāgati Gadya spoken of offence to Bhagavān and the like ((i.e.) offence to His devotees)
along with the sins of omission and commission (while they too are sins of omission and commission).
This is to indicate that offence to Bhagavān (and to Bhāgavatas) is extremely serious,
as when we speak of bovine cattle and bulls,
the bull is mentioned separately,
though it is included in "bovine cattle",
simply to emphasise the bull.↩︎

El autor de Śrī Bhāṣya ha, en su Śaraṇāgati Gadya, habló de delito a Bhagavān y de la ofensa similar (es decir a sus devotos)
junto con los pecados de omisión y comisión (mientras que ellos también son pecados de omisión y comisión).
Esto es para indicar que la ofensa a Bhagavān (y a Bhāgavatas) es extremadamente grave,
Como cuando hablamos de ganado y toros bovinos,
el toro se menciona por separado,
Aunque se incluye en "Bovine Ganado",
Simplemente para enfatizar el toro.↩︎

श्रीभाष्यकारर् अकृत्यकरणकृत्याकरणङ्गळोडे भगवदपचारादिगळैच् चेरवॆडुत्तदु गोबलीवर्दन्यायत्ताले भगवदपचारादिगळ् तीव्रङ्गळॆऩ्गैक्काग।↩︎

अकृत्यकरणङ्गळिलिन्द भागवतापचारम् प्रधानतममॆऩ्बदिल् श्रीभाष्यकारसमतियै यरुळिच् चॆय्गिऱार् श्रीभाष्यकाररिति । अकृतत्येत्यादि । गामानय, बलीवर्दमानय ऎऩ्गिऱविडत्तिल् ऎप्पडि बलीवर्दमुम् गोवागैयाले गामानयऎऩ्बदालेये बलीवर्दानयनमुम् सिद्धमायिरुक्क पृथक्काग बलीवर्दमानय ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩदु बलीवर्दानयनत्तिऱ्कु आवश्यकतैयैत्तोऱ्ऱु विक्किऱदो, अप्पडिये भगवद्भागवतापचारङ्गळॆल्लाम् अकृत्यकरणङ्गळायिरुक्क अकृत्यकरणत्तोडु भगवद्भागवतापचारङ्गळै पृथक्काग ऎडुत्तदु अवैगळिऩ् तीव्रतैयै द्योतिप्पिक्कैक्काग ऎऩ्ऱु करुत्तु।

अकृत्यकरणङ्गळॆल्लाम् भगवदप्रीतिजनकतया भगवदपचारङ्गळाऩालुम्

‘‘यानैर् वा पादुकैर् वापि
गमनं भगवद्गृहम्’’

इत्यादिगळुडैय तीव्रतैयै निऩैत्तु
सिलवऱ्ऱै भगवदपचारमॆऩ्ऱदु;↩︎

सर्वेषां भगवद्-अपचार-रूपत्वेऽपि
मुख-भेद-विवक्षया
केषाञ्चिद् इह भागवतापचारत्वोक्तिः ।↩︎

All sins are, of course, offences against Bhagavān.
So the separate mention of some kinds of sin is to refer to offences against Bhagavān and His devotees.↩︎

Todos los pecados son, por supuesto, delitos contra Bhagavān.
Entonces, la mención separada de algunos tipos de pecado
es referirse a delitos contra Bhagavān y sus devotos.↩︎

ऎल्लाम् भगवदपचारङ्गळायिरुक्क मुखभेदङ्गळै विवक्षित्तुच् चिलवऱ्ऱै यिङ्गु भागवतापचारङ्गळॆऩ्गिऱदु।↩︎

अप्पडिये भगवदप्रीतिक्कुम् हेतुवाऩ तदीयाप्रीतियिऩ् तीव्रतमत्वत्तैयिट्टु अदऱ्कु हेतुक्कळाऩ सिल अपराधङ्गळै भागवतापचारङ्गळॆऩ्गिऱदु ऎऩ्ऱु अरुळिच्चॆय्गिऱार् ऎल्लाम् भगवदपचारङ्गळायिरुक्क इत्यादिना ।↩︎

यान् कश्चिद् अपचारान् बहिर् विषये करोति,
तथा-विधा एव भगवद्-भागवत-विषये
विषय-स्वभावात् राज-द्रोहादिवद्
अतिशयित-दण्ड-हेतवो भवन्ति

इति विशेषोपादानस्याभिप्रायः ।

[[२६०]]↩︎

Śrī Rāmānuja's aim in this separate mention, is to state that

whatever offences may be committed against others,
if similar offences are committed against Bhagavān or His devotees,
they would, by their very nature, lead to more severe punishments
just like treason against kings.

↩︎

El objetivo de Śrī Rāmānuja en esta mención separada es decir que

Cualquier ofensiva se puede cometer contra otros,
Si se cometen delitos similares contra Bhagavān o sus devotos,
Por su propia naturaleza conducirían a castigos más severos.
como traición contra Kings.

↩︎

यावै सिल अपचारङ्गळैप् पुऱम्बे सॆय्गिऱाऩ्, अप्पडिप्पट्टवैदऩ्ऩैये भगवद्भागवतविषयङ्गळिले सॆय्दाल् विषयस्वभावत्ताले राजद्रोहादिगळ् पोले मिगवुम् दण्डहेतुक्कळा मॆऩ्ऱु विशेषोपादानत्तुक्कभिप्रायम्।↩︎

भगवदपचारभागवतापचारङ्गळुडैय तीव्रतमत्वत्तै सदृष्टान्तमागच् चॊल्लि इदुवे विशेषोपादाननिमित्तमॆऩ्गिऱार् यावै इत्यादिना ।↩︎

अवज्ञा ऽप्य् अपचारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

नरकत्तुक्कु नाऱ्ऱङ्गाल्(=अङ्कुरण-भूः) आऩ संसार-मण्डलत्तिले (5)
नल्-वऴि नडप्पार् दुर्लभर् आय् इरुक्क

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-विषयत्तैप् पऱ्ऱि
अधिकारानुरूपम् आग मुक्ति-मार्गत्तुक्कु
मुऩ्-ऩडिय् आऩ कर्म-योगादि--पर्व-भेदङ्गळिले निऩ्ऱारैयुम्
नॆगिऴ(=स्रंस) निऩैक्कै भागवतापचारम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. नरकं प्रति क्षेत्रान्तर-वर्धनीय-सस्यार्थ-बीजावाप-क्षेत्रवत् स्थिते संसार-मण्डले
सन्-मार्ग-गामिषु दुर्लभेषु सत्सु↩︎

2. The sphere of saṁsāra is, as it were, the nursery to Hell.
Such being the case,
it is very difficult to find in it people who walk in the right path.↩︎

3. La esfera de Saṁsāra es, por así decirlo, la guardería al infierno.
Tal es el caso,
Es muy difícil encontrar en él las personas que caminan en el camino correcto.↩︎

4. नरकत्तुक्कु नाऱ्ऱङ्गालाऩ संसारमण्डलत्तिले नल्वऴि नडप्पार् दुर्लभरायिरुक्क↩︎

5. भागवतापचारमॆऩ्बदु ऎदॆऩ्ऩवरुळिच् चॆय्गिऱार् नरकत्तुक्कु इत्यादिना ।
नाऱ्ऱङ्गालाऩ इति । मुदलिल् नॆल्लै ऒरुवयलिल् विदैत्तु सिल नाट्कळाऩबिऩ्बु अदिलुण्डागुम् पयिरैप् पिडुङ्गि वेऱुवयलिल् नडुगिऱार्गळ्। अदिल् मुदलिल् नॆल् विदैत्त वयलै नाऱ्ऱङ् गाल् ऎऩ्बदु। अप्पडिये संसारमण्डलत्तिलुण्डाऩ जनङ्गळॆल्लाम् प्रायशः पापिष्ठर्गळागैयाल् इवर्गळैयॆल्लाम् इङ्गिरुन्दु नरकत्तिल् नडुगिऱबडियाल् संसारमण्डलत्तै नरकत्तिऱ्कु नाऱ्ऱङ्गालॆऩ्गिऱदु।↩︎

6. भगवद्-विषयम् आश्रित्य
अधिकारानुरूप-मुक्ति-मार्ग-प्रथम-पर्व-भूत-
कर्म-योगादि-पर्वसु स्थितानां विषये
निहीनत्व-बुद्धिर् अपि भागवतापचारः ।↩︎

7. So to think ill of those who follow, in regard to Bhagavān, any one of the paths like karma yoga,
which are like the first steps leading to mukti, in accordance with their competence (adhikāra),
is to commit an offence against the devotees of Bhagavān.↩︎

8. Entonces, pensar mal de aquellos que siguen, con respecto a Bhagavān, cualquiera de los caminos como Karma Yoga,
que son como los primeros pasos que conducen a Mukti, de acuerdo con su competencia (adhikāra),
es cometer un delito contra los devotos de Bhagavān.↩︎

9. भगवद्विषयत्तैप् पऱ्ऱिअधिकारानुरूपमाग मुक्तिमार्गत्तुक्कु मुऩ्ऩडियाऩ कर्मयोगादिपर्वभेदङ्गळिले निऩ्ऱारैयुम् नॆगिऴ निऩैक्कै भागवतापचारम्।↩︎

10. मुऩ्बु अर्थसङ्गमडियाग कर्मयोगनिष्ठर् विषयत्तिलुम् अपचारमागादॆऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱु। इङ्गु कर्मज्ञानादिनिष्ठरै उपायपूर्तियिल्लामैयाले नॆगिऴ निऩैक्कलागादॆऩ्ऱार्। आगैयाल् पौनरुक्त्यमिल्लै।↩︎

अ-भागवततमाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न शब्द-शास्त्राभिरतस्य मोक्षो
न भोजनाच्छादन--तत्-परस्य ।
न चैव रम्यावसथ-प्रियस्य
न लोक-चित्त-ग्रहणे रतस्य॥’’
(इतिहास-समुच्चयः २-१०)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळिलुम् भगवत्-प्रावण्यम् अऩ्ऱिक्के

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शिश्नोदरे ये ऽभिरतास् सदैव
स्तेयानृता वाक्-परुषाश् च नित्यम् ।
व्यपेत-धर्मा इति तान् विदित्वा
दूराद् देवास् संपरिवर्जयन्ति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०५-३६)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बाह्य-विषय-प्रावण्यमेय्-उडैयार्क्कु मोक्षम् इल्लैय् ऎऩ्ऱबडि।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पराङ्-मुखानां गोविन्दे
विषयासक्त-चेतसाम् ।
तेषां तत् परमं ब्रह्म
दूराद् दूरतरे स्थितम्॥’’
(विष्णु-धर्मः ९९-१३)

इत्य्-आदिगळिलुमिव्वर्थम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

‘‘न शब्द-शास्त्राभिरतस्य मोक्षो
न भोजनाच्छादन--तत्-परस्य ।
न चैव रम्यावसथ-प्रियस्य
न लोक-चित्त-ग्रहणे रतस्य॥’’
(इतिहास-समुच्चयः २-१०)

↩︎

When it is said :-

" There is no mukti for one who is extremely devoted to the science of grammar (Sabda Śāstra),
for one who sets much store by food and clothing,
for one who delights in living in a beautiful house
and (as also), for one who is able to allure the minds of the people in the world by one's speech ",

↩︎

Cuando se dice:-

"No hay mukti para alguien que esté extremadamente dedicado a la ciencia de la gramática (sabda Śāstra),
para alguien que se pone mucha tienda con comida y ropa,
para alguien que se deleita en vivir en una hermosa casa
y (como también), para alguien que puede atraer las mentes de las personas en el mundo por el discurso de uno ",

↩︎

‘‘न शब्दशास्त्राभिरतस्य मोक्षो न भोजनाच्छादनतत्परस्य । न चैव रम्यावसथप्रियस्य न लोकचित्तग्रहणे रतस्य’’(इतिहास-समुच्चयः २-१०)↩︎

ननु ‘‘न शब्दशास्त्राभिरतस्य मोक्षः’’ ऎऩ्ऱु शब्दशास्त्रत्तै यऱिन्दवर्मुदलाऩवर्गळुक्कु मोक्षमिल्लैयॆऩ्ऱु सॊल्लविल्लैयो? इदु शब्दशास्त्राभ्यासम् पण्ण भागवतर्क्कुम् समानमऩ्ऱो? आगैयाले तद्विषयापचारम् तीव्रमागुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् न शब्दशास्त्राभिरतस्येति ।
न लोकचित्तग्रहणे रतस्येति । उपन्यासादिगळाले लोकङ्गळुडैय चित्ताकर्षणत्तिलेये तत्परऩुक्कॆऩ्ऱबडि।↩︎

इत्य्-आदिष्व् अपि,
भगवत्-प्रावण्यं विनैव,↩︎

when there is no devotion to Bhagavān↩︎

Cuando no hay devoción a Bhagavān↩︎

इत्यादिगळिलुम् भगवत्प्रावण्यमऩ्ऱिक्के↩︎

‘‘शिश्नोदरे ये ऽभिरतास् सदैव
स्तेयानृता वाक्-परुषाश् च नित्यम् ।
व्यपेत-धर्मा इति तान् विदित्वा
दूराद् देवास् संपरिवर्जयन्ति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३०५-३६)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

The same is the meaning of the śloka :-

“Those who are addicted to the pleasures of sex and to good food,
and those who commit (the offences of) theft,
uttering falsehoods and speaking harsh words,
are men that have given up dharma
and the gods avoid them
and keep at a distance from them on that account."

↩︎

Lo mismo es el significado del Śloka:-

“Aquellos que son adictos a los placeres del sexo y a la buena comida,
y aquellos que cometen (los delitos de) robo,
pronunciar falsedades y hablar palabras duras,
son hombres que han abandonado el dharma
y los dioses los evitan
y manténgase a distancia de ellos por esa cuenta ".

↩︎

‘‘शिश्नोदरे येऽभिरतास्सदैव स्तेया नृता वाक्परुषाश्च नित्यम् । व्यपेतधर्मा इति तान् विदित्वा दूराद्देवास्संपरिवर्जयन्ति॥’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३०५-३६) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

स्तेयानृताः – स्तेयसहितमनृत येषान्ते, वाचि परुषाः वाक्परुषाः, दूराद्देवास्सम्परिवर्जयन्तीति । किमुत भगवानिति भावः । (5)↩︎

बाह्य-विषय-प्रावण्यम् एव वहतां मोक्षो नास्तीत्य् उच्यते ।↩︎

(when they are outwardly inclined)
it means (that there is no mukti for them).↩︎

(cuando están inclinados hacia afuera)
Significa (que no hay mukti para ellos).↩︎

बाह्यविषयप्रावण्यमे युडैयार्क्कु मोक्षमिल्लैयॆऩ्ऱबडि।↩︎

बाह्यविषयप्रावण्यमे युडैयार्क्कु इति । भगवत्प्रावण्यमिऩ्ऱिक्के ऎऩ्बदै इङ्गे अन्वयिप्पदु।↩︎

‘‘पराङ्-मुखानां गोविन्दे
विषयासक्त-चेतसाम् ।
तेषां तत् परमं ब्रह्म
दूराद् दूरतरे स्थितम्॥’’
(विष्णु-धर्मः ९९-१३)

इत्य्-आदिष्व् अयम् अर्थः सिद्धः ।↩︎

The same is also the purport of such ślokas as the following :

Those whose minds are firmly fixed on the pleasures of the senses
while being averse to Govinda -
from them, that Supreme Brahman is at a great distance".

↩︎

Lo mismo es también el significado de tales Ślokas como los siguientes:

Aquellos cuyas mentes están firmemente fijas en los placeres de los sentidos
mientras es reacio a Govinda -
De ellos, ese supremo Brahman está a una gran distancia ".

↩︎

‘‘पराङ्मुखानां गोविन्दे विषयासक्तचेतसाम् । तेषां तत्परमं ब्रह्म दूराद्दूरतरे स्थितम्॥’’ (विष्णु-धर्मः ९९-१३) इत्यादिगळिलुमिव्वर्थम् सिद्धम्।↩︎

इन्द सामान्यवचनत्तै भगवत्प्रावण्यमिल्लाद बाह्यविषयप्रवणर्विषयत्तिल् ऒदुक्कुगैक्कु निबन्धनमरुळिच्चॆय्गिऱार् पराङ्मुखानामित्यादि ।↩︎

भागवततम-लक्षणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तन्मयत्वेन गोविन्दे
ये नरा न्यस्त-चेतसः ।
विषय-त्यागिनस् तेषां
विज्ञेयञ् च तद् अन्तिके॥’’
(विष्णु-धर्मः ९९-१५)

इत्य्-आदिगळ्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-पररुम् आय् विषय-त्यागिगळुम् आऩार्क्कु
विळम्बम् इल्लैय् ऎऩ्गिऱऩ।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. ‘‘तन्मयत्वेन गोविन्दे
ये नरा न्यस्त-चेतसः ।
विषय-त्यागिनस् तेषां
विज्ञेयञ् च तद् अन्तिके॥’’
(विष्णु-धर्मः ९९-१५)

इत्यादीनि↩︎

2. So also it is said:-

"To those who always think of Govinda
and whose minds are firmly fixed on Him
to them Bhagavān may be considered to be always at hand".

↩︎

3. Entonces también se dice:-

"Para aquellos que siempre piensan en Govinda
y cuyas mentes se fijan firmemente en él
Para ellos, se puede considerar que Bhagavān siempre está a la mano ".

↩︎

4. ‘‘तन्मयत्वेन गोविन्दे ये नरा न्यस्तचेतसः । विषयत्यागिनस्तेषां विज्ञेयञ्च तदन्तिक’’(विष्णु-धर्मः ९९-१५) इत्यादिगळ्↩︎

5. तन्मयत्वेन ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् कृतोपायऩायुम् विषयत्यागियायुमिरुक्कुम् भागवतऩुक्के मोक्षमॆऩ्ऱु तोऩ्ऱुगैयाल् कृतोपायऩाय् विषयासक्तऩाऩ भागवतऩुक्कु मोक्षमिल्लैयॆऩ्ऱु एऱ्पडविल्लैयो; इल्लाविडिल्तदपचारम् बाधकमागुमो ऎऩ्ऩ? अन्द श्लोकत्तिऩ् भावत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् तन्मयत्वेनेति । तन्मयत्वेन – तत्प्रचुरत्वेन, तद्विषयकज्ञानप्रचुरत्वेन ऎऩ्ऱबडि↩︎

6. भगवत्-पराणां विषय-त्यागिनां विलम्बो नास्तीति प्रतिपादयन्ति ।↩︎

7. Such passages declare that there will be no delay (in attaining mukti)
for those who are devoted to Bhagavān
and who have, at the same time, given up the pleasures of the senses.↩︎

8. Tales pasajes declaran que no habrá demora (al alcanzar Mukti)
para aquellos que están dedicados a bhagavān
y que, al mismo tiempo, han renunciado a los placeres de los sentidos.↩︎

9. भगवत्पररुमाय् विषयत्यागिकळुमाऩार्क्कु विळम्बमिल्लैयॆऩ्गिऱऩ।↩︎

10. विळम्बमिल्लै यॆऩ्गिऱऩ इति । इन्द श्लोकत्तिल् भगवत्प्रवणराय् विषयत्यागिकळुमाऩार्क्कु अविळम्बेन मोक्षम् सॊल्लुगैयाल् न्यस्तभरराय् विषयप्रवणराऩार्क्कु विळम्बित्तावदु मोक्षमुण्डॆऩ्ऱु एऱ्पडुगैयाल् तदपचारमुम् बाधकमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

भागवत-वेषेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

उळ्ळ् ऒरु पसैय्(=स्नेहम्) अऱ्ऱु
पशुत्-तोल्(=चर्म) पोर्त्तुप्(=आवेष्ट्य)
पुलिप् पाय्च् चल् पायुङ्(←आक्रमः) गणक्किले
भागवत-भावऩै पण्णित् तिरिवारैयुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उळ्ळ् अऱियुम् अळवुम्
उपरि-चरादिगळ् अ-सुरादिगळै आदरित्ताऱ् पोले
रूप-नमङ्गळैय् इट्ट् आदरिक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

बक-वृत्ति-निन्दा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिक्क् ऒत्त(=सम) शैलूष-वृत्तिगळैप् पऱ्ऱ

‘‘न लिङ्गं धर्मकारणम्’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘फलं कतक-वृक्षस्य
यद्य् अप्य् अम्बु-प्रसादनम् ।
न नाम-ग्रहणेनैव
तस्य वारि प्रसीदति॥’’(5)
(मनुस्मृति ६-६७)

ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)16)

(विषयः17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

आन्तर-भावं विनैव
गोचर्मणा स्वम् आवृत्य
व्याघ्रस्याऽऽक्रामतो रीत्या (नीत्या)
भागवत-भावनां कृत्वा पर्यटताम् अपि↩︎

Even those who wander about in the disguise of the devotees of Bhagavān
without any devotion at heart to Him
who are therefore like tigers wrapped in the skin of the cow
for the purpose of springing on cows↩︎

Incluso aquellos que deambulan en el disfraz de los devotos de Bhagavān
sin ninguna devoción en el corazón a él
que, por lo tanto, son como tigres envueltos en la piel de la vaca
con el propósito de brotar sobre vacas↩︎

उळ्ळॊरु पसैयऱ्ऱु पसुत्तोल् पोर्त्तुप् पुलिप्पाय्च्चल् पायुङ्गणक्किले भागवतभावऩै पण्णित्तिरिवारैयुम्↩︎

किं बहुना भागवतभावऩैप्पण्णित् तिरियुमवर्गळैयुम् उळ्ळत्तै यऱिगिऱ पर्यन्दम् आदरिक्कवेण्डुमॆऩ् किऱार् उळ्ळॊरुबसैयऱ्ऱु इत्यादिना । पसै - सारम्, पसुत्तोल् पोर्त्तु - साधुक्कळुडैय वेषत्तै धरित्तु, पुलिप्पाय्च्चल् पायुङ्गणक्किले - क्रूरव्यापारत्तैच्चॆय्युम् रीदियिले,↩︎

हार्द-स्थिति-ज्ञान-पर्यन्तम्,
उपरिचरादिभिर् असुरादीनाम् आदरणवत्
रूप-नाम--पुरस्-कारेणाऽऽदरणं युक्तम् ।↩︎

even these are to be treated with respect for their appearance
and for their names (Bhāgavatas),
in the same way as Uparichara and others treated such persons as the Asuras,
until their inner nature was revealed.↩︎

Incluso estos deben ser tratados con respeto por su apariencia
y por sus nombres (bhāgavatas),
De la misma manera que Uparichara y otros trataron a personas como Asuras,
Hasta que se revelara su naturaleza interior.↩︎

उळ्ळऱियुमळवुम् उपरिचरादिगळसुरादिगळै आदरित्ताऱ्पोले रूपनमङ्गळै यिट्टादरिक्कप् प्राप्तम्।↩︎

इप्पडि वञ्चकरैयुम् आदरित्तार्गळुण्डो ऎऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् उपरिचरादिकौसुरादिगळै आदरित्ताऱ्पोले इति । इङ्गु आदिशब्दत्ताले सन्न्यासवेषधरऩाऩ रावणऩैयादरित्त सीदैक्कुक् ग्रहणम्। रूपम् – चक्राङ्कनादिवैष्णवचिह्नम्, नाम – दास्यनाम ।↩︎

एवंविधान् शैलूष-वृत्तीन् अभिप्रेत्य,

‘‘न लिङ्गं धर्मकारणम्’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३)

↩︎

It is in regard to these actors by profession that (we find) the saying :-

"The outward mark is not the cause of dharma"

↩︎

Es con respecto a estos actores por profesión que (encontramos) el dicho:-

"La marca externa no es la causa del dharma"

↩︎

इप्पडिक्कॊत्त शैलूषवृत्तिकळैप्पऱ्ऱ ‘‘न लिङ्गं धर्मकारणम्’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१२३)↩︎

उळ्ळऱियुमळवुमॆऩ्ऱदु कूडुमो? अऱिन्द पिऱगुम् बाह्यवेषमुम् भगवत्प्रसादजनकमागैयाल् आदरणीयमागादोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडिक्कॊत्त इति । शैलूषवृत्तिकळ् - वेषधारियाऩ नर्तकर्गळ्। न लिङ्गं धर्मकारणमिति । अन्तस्सारमिऩ्ऱिक्के बाह्यचिह्नम् मात्तिरम् भगवत्प्रीतिरूपधर्मत्तिऱ्कुक् कारणमागादॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘फलं कतक-वृक्षस्य
यद्य् अप्य् अम्बु-प्रसादनम् ।
न नाम-ग्रहणेनैव
तस्य वारि प्रसीदति॥’’
(मनुस्मृति ६-६७)

इत्य् उच्यते ।↩︎

लिङ्गम्, सारः, दम्भः↩︎

and

"Though the fruit of the soap-nut tree has the property of rendering (muddy) water clear,
yet the water is not rendered clear by the mere utterance of its name".

↩︎

y

"Aunque el fruto del árbol de jabón tiene la propiedad de la representación (fangosa) agua clara,
Sin embargo, el agua no se hace clara por la mera expresión de su nombre ".

↩︎

‘‘फलं कतकवृक्षस्य यद्यप्यम्बुप्रसादनम् । न नामग्रहणेनैव तस्य वारि प्रसीदति’’(मनुस्मृति ६-६७) ऎऩ्गिऱदु।↩︎

केवलनामत्तालुम् प्रयोजनसिद्धियिल्लैयॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् फलं कतकवृक्षस्येति, कतकवृक्षः – तेत्तामरम्। अदिऩ् फलम् तेत्ताङ्गॊट्टै।↩︎

०८ नाम-महिमा भक्तेष्व् एव

(English1)

(Español2)

1. and

"Though the fruit of the soap-nut tree has the property of rendering (muddy) water clear,
yet the water is not rendered clear by the mere utterance of its name".

↩︎

2. y

"Aunque el fruto del árbol de jabón tiene la propiedad de la representación (fangosa) agua clara,
Sin embargo, el agua no se hace clara por la mera expresión de su nombre ".

↩︎

महिमा ऽद्विट्सु

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आर्ता विष्ण्णाश् शिथिलाश्च भीता
घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः ।
सङ्कीर्त्य नारायण शब्दमात्रं
विमुक्त-दुःखास् सुखिनो भवन्ति॥’’
(व्याससञ्जयसंवादः)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(देव-प्रवणेन) अ-वशेनापि यन् नाम
कीर्तिते सर्व-पातकैः ।
पुमान् विमुच्यते सद्यस्
सिंह-त्रस्तैर् मृगैर् इव॥’’
(विष्णु पुराणम् ६-८-१९)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)7)

(विषयः8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(देव-प्रवणेन) साङ्केत्यं पारिहास्यं वा
स्तोभं हेलनम् एव वा ।
वैकुण्ठ-नाम-ग्रहणम्
अ-शेषाघ-विनाशनम्॥’’
(भागवतम् ६-२-१४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(विषयः14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘हरिर् हरति पापानि
(देव-प्रवणैः) दुष्ट-चित्तैर् अपि स्मृतः ।
अनिच्छयापि संस्पृष्टो
दहत्य् एव हि पावकः॥’’
(हर्यष्टकम्)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)19)

(विषयः20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘एतावता ऽलम् अघ-निर्हरणाय पुंसां (देव-प्रवणानां)
सङ्कीर्तनं भगवतो गुण-कर्म-नाम्नाम् ।
आक्रुश्य (तन्-नामकं) पुत्रम् अघवान् यद् अजामिलोऽपि
"नारायणे"ति म्रियमाण उपैति मुक्तिम्॥’’(भागवतम् ६-३-२४)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)25)

(विषयः26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’मॊय्त्त(=निबिड)-वल्(=बलवद्)-विऩैयुळ् निऩ्ऱु
मूऩ्ऱ्-ऎऴुत्त्-उडैय ("गोविन्द") पेराल्
कत्तिर(=क्षत्र)-बन्धुम् अऩ्ऱे
पराङ् गति कण्डु-गॊण्डाऩ्,
इत्तऩैय् अडियर् आऩार्क्क्
इरङ्गु(म्=दयमानं) नम् अरङ्गऩ् आय
पित्तऩैप्(=व्यामुधं) पॆऱ्ऱुम् (अन्दो(=अय्यो))। ’’
(तिरुमालै ४)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱव् इवैय् ऎल्लाम्

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

‘‘आर्ता विष्ण्णाश् शिथिलाश्च भीता
घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः ।
सङ्कीर्त्य नारायण शब्दमात्रं
विमुक्त-दुःखास् सुखिनो भवन्ति॥’’
(व्याससञ्जयसंवादः)

↩︎

भगवन्-नाम↩︎

"Those (who suffer from troubles),
who are miserable,
who have no steady foothold anywhere,
who are afraid of saṁsāra
and who are afflicted with terrible diseases -
(all these) obtain freedom (from their ills) by the mere mention of the word 'Nārāyaṇa'
and become happy".

↩︎

"Aquellos (que sufren de problemas),
que son miserables,
que no tienen un punto de apoyo estable en ningún lado,
que tienen miedo de saṁsāra
y que están afectados por terribles enfermedades -
(Todo esto) obtenga la libertad (de sus males)
por la mera mención de la palabra 'nārāyaṇa'
y volverse feliz ".

↩︎

‘‘आर्ता विष्ण्णाश्शिथिलाश्च भीता घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः । सङ्कीर्त्य नारायण शब्दमात्रं विमुक्तदुःखास्सुखिनो भवन्ति॥’’(व्याससञ्जयसंवादः) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ननु शैलूषवृत्तिकळुक्कुम् नारायणशब्द-मात्रसङ्कीर्तनम् सभावितमऩ्ऱो? सभावितमाऩाल् ‘‘सङ्कीर्त्य नारायणशब्दमात्र विमुक्तदुःखाः’’ ऎऩ्गिऱ प्रमाणत्तिऩ्बडि दुःखनिवृत्त्यादिगळुम् सुखप्राप्त्यादिगळुम् उण्डागादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् आर्ता विषण्णा इत्यादिना । आर्ताः – ऐहिकफलम् किट्टामैयाल् दुःखितर्गळुम्, विषण्णाः – आमुष्मिकफलम् किट्टामैयाल् विषादत्तै यडैन्दवर्गळुम्, शिथिलाः - ऒरु विधत्तालुम् मऩत्तिल् स्थैर्यमिल्लादवर्गळुम्, भीताः – संसारतापत्तिऩिऩ्ऱुम् भीतर्गळुम्, घोरेषु च व्याधिषु वर्तमानाः – घोरमाऩ व्याधिकळैयनुभविप्पवर्गळुम्, नारायणशब्दमात्रं - अर्थज्ञानमिऩ्ऱिक्के केवलनारायणशब्दत्तै।↩︎

‘‘(देव-प्रवणेन) अ-वशेनापि यन् नाम
कीर्तिते सर्व-पातकैः ।
पुमान् विमुच्यते सद्यस्
सिंह-त्रस्तैर् मृगैर् इव॥’’
(विष्णु पुराणम् ६-८-१९)

इति,↩︎

भगवन्-नाम↩︎

The man who, even without his being aware of it, pronounces the name of Bhagavān,
is freed from all sins,
in the same way as a forest is freed from deer
owing to the fear of a lion",

↩︎

El hombre que, incluso sin ser consciente de ello,
pronuncia el nombre de Bhagavān,
se libera de todos los pecados,
De la misma manera que un bosque se libera del ciervo
debido al miedo a un león ",

↩︎

‘‘अवशेनापि यन्नाम कीर्तिते सर्वपातकैः । पुमान् विमुच्यते सद्यस्सिंहत्रस्तैर्मृगैरिव’’(विष्णु पुराणम् ६-८-१९) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अवशेनापीति । अवशेनापि - वाय्प्पुलऱ्ऱुगिऱवऩ्बोल् तऩक्कु वशमिल्लाद पुरुषऩालुम्, सॊल्लुवदिल् अभिसन्धियिल्लादवऩालुमॆऩ्ऱबडि। सिंहत्रस्तैर्मृगैः – वनमित्यध्याहारः । सिंहत्तिऩिऩ्ऱुम् पयन्द माऩ्गळाले सिंहमुळ्ळ काडु ऎप्पडि विडप्पडुमो, अप्पडिये। सद्यः - अप्पॊऴुदे, सर्वपापैः - ऎल्ला पाबत्तिऩिऩ्ऱुम्, पुमान् - अवशमाग भगवन्नामावैच्चॊऩ्ऩ पुरुषऩ्, विमुच्यते - निश्शेषमाग विडप्पडुगिऱाऩ्। अथवा सिंहत्रस्तैर्मृगैरिव स्थितैस्सर्वपातकैः ऎऩ्ऩवुमाम्।↩︎

‘‘(देव-प्रवणेन) साङ्केत्यं पारिहास्यं वा
स्तोभं हेलनम् एव वा ।
वैकुण्ठ-नाम-ग्रहणम्
अ-शेषाघ-विनाशनम्॥’’
(भागवतम् ६-२-१४)

इति,↩︎

भगवन्-नाम↩︎

"The mention of Bhagavān's name -
though it be to call a person who (merely) bears that name,
though it be in irony,
though it be pronounced wrongly,
though it be in derision -
(the mere mention of His name) will destroy all sins".

↩︎

"La mención del nombre de Bhagavān -
aunque sea llamar a una persona que (simplemente) lleva ese nombre,
aunque esté en ironía,
aunque se pronuncie mal,
aunque esté en burla -
(La mera mención de su nombre) destruirá todos los pecados ".

↩︎

‘‘साङ्केत्यं पारिहास्यं वा स्तोभं हेलनमेव वा । वैकुण्ठना-मग्रहणमशेषाघविनाशनम्’’(भागवतम् ६-२-१४) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

साङ्केत्यमिति । साङ्केत्यं – सङ्केतसिद्धम्, अदावदु तऩ् पुत्तिरऩुक्कु नारायणऩॆऩ्ऱु पॆयरिट्टु अन्द सङ्गेदत्ताले नारायणशब्दत्तैच् चॊल्लुगिऱदु। पारिहास्यं - उऩक्कु नारायणऩॆऩ्ऱु पॆयर् नऩ्ऱाग वैक्कप्पट्टदु ऎऩ्गिऱ परिहासोक्तियिल् घटकमाऩ - नारायणशब्दग्रहणम्। स्तोभं – अक्षरानुकरणम्, कौमारिलर् ऎऩ्बदऱ्कु तौदादिलर् ऎऩ्बदुबोल् नारायणा ऎऩ्बदऱ्कुक् कारायणा ऎऩ्बदु। हेळनं – हेडृ अनादरे, अनादरप्रयुक्तमागिलुम्, अदावदु सर्वदा नारायण ऎऩ्ऱुसॊल्लुमवऩैक्कुऱित्तु, इवर् सर्वदा नारायण ऎऩ्बर् ऎऩ्ऱु हेळनम् सॊल्वदु।↩︎

‘‘हरिर् हरति पापानि
(देव-प्रवणैः) दुष्ट-चित्तैर् अपि स्मृतः ।
अनिच्छयापि संस्पृष्टो
दहत्य् एव हि पावकः॥’’
(हर्यष्टकम्)

इति,↩︎

भगवन्-नाम↩︎

"Hari destroys all sins
when he is remembered even by men with evil hearts.
Even if fire is touched unawares,
it certainly burns."

↩︎

"Hari destruye todos los pecados
Cuando los hombres lo recuerdan incluso con corazones malvados.
Incluso si el fuego se toca sin reconocer,
Ciertamente arde ".

↩︎

‘‘हरिर्हरति पापानि दुष्टचित्तैरपि स्मृतः । अनिच्छयापि संस्पृष्टो दहत्येव हि पावकः॥’’(हर्यष्टकम्) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

हरिर्हरतीति । स्पष्टम्।↩︎

‘‘एतावता ऽलम् अघ-निर्हरणाय पुंसां (देव-प्रवणानां)
सङ्कीर्तनं भगवतो गुण-कर्म-नाम्नाम् ।
आक्रुश्य (तन्-नामकं) पुत्रम् अघवान् यद् अजामिलोऽपि
"नारायणे"ति म्रियमाण उपैति मुक्तिम्॥’’(भागवतम् ६-३-२४)

इति,↩︎

भगवन्-नाम↩︎

"The mentions of many of the names of Bhagavān which describe his attributes and actions
is much more than is necessary.
The mention of a single name is enough;
for Ajamila, sinful though he was,
attained mukti by calling his son 'Nārāyaṇa' at the time of his death".

↩︎

"Las menciones de muchos de los nombres de Bhagavān que describen sus atributos y acciones
es mucho más de lo necesario.
La mención de un solo nombre es suficiente;
Para Ajamila, aunque era pecaminoso,
alcanzó Mukti llamando a su hijo 'Nārāyaṇa' en el momento de su muerte ".

↩︎

‘‘एतावतालमघनिर्हरणाय पुंसां सङ्कीर्तनं भगवतो गुणकर्मनाम्नाम् । आक्रुश्य पुत्रमघवान् यदजामिलोऽपि नारायणेति म्रियमाण उपैति मुक्तिम्’’(भागवतम् ६-३-२४)ऎऩ्ऱुम्,↩︎

एतावतेति । भगवतः - भगवाऩुडैय, गुणकर्मनाम्नां – गुणमॆऩ्ऩ, कर्ममॆऩ्ऩ, नामधेयमॆऩ्ऩ इवैगळुडैय, यत् - यादॊरु, सङ्कीर्तनं - कीर्त्तऩमुण्डो, एतावता - इव्वळवाल्, पुंसां – पुरुषर्गळुडैय, अघनिर्हरणाय - पापनाशत्तिऩ् पॊरुट्टु, अलं – अत्यन्तपर्याप्तम्। अधिकमित्यर्थः ।
यद्वा ‘‘अलं भूषणपर्याप्तिशक्तिवारणवाचकः’’ ऎऩ्गिऱ कोशत्ताले अलं पदं वारणार्थकम्।
एतावता अलं – एतावन्मास्त्वित्यर्थः । यत् – यस्मात्, अघवान् – अतिशायिने मतुप् । अतिशयितपापवाऩ्, अजामिळोऽपि - अजामिळऩॆऩ्बवऩुम्, म्रियमाणः - सन्निहितमरणस्सन्, पुत्रं – पुत्तिरऩै, नारायणेति -नारायणावॆऩ्ऱु। आक्रुश्य – आक्रोशनम् पण्णि, अदावदु कोबत्तुडऩ् कूप्पिट्टु, मुक्तिं - मोक्षत्तै, उपैति - अडैन्दाऩो, उपैतीति भूते लट् । स्मशब्दाध्याहारेण वा योजना । पापिष्ठऩाऩ अजामिळऩ् पुत्तिरऩै नारायण ऎऩ्ऱु आक्रोशित्त मात्तिरत्ताले मुक्तियैयडैन्दाऩागैयाल् पापनिर्हरणत्तिऱ्कु भगवाऩुडैय गुणकर्मनामकीर्तनङ् गळागिऱ बहुव्यापारङ्गळ् वेण्डामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[२६१]]

“1 गाढ-लग्नेषु दृढेषु पापेषु स्थित्वा ऽपि
त्र्य्-अक्षर-नाम्ना क्षत्र-बन्धुस् तदैव परां गतिं दृष्टवान् ।
एतावन्-मात्रेण दास-भूतानां विषये ऽनुकम्पमानम्
अस्मद्-रङ्ग-नाथम् अति-व्यामुग्धं लब्ध्वाऽपि"

इति चोच्यमानानि +इमानि वचांसि सर्वाण्य् अपि↩︎

"Kshatrabandhu attained the highest state
by the mention of the name 'Govinda' with its three syllables,
though he was in the midst of past evil deeds
which surrounded him like ants.(5)
Why then, should we suffer from saṁsāra,
while we have Śrī Raṅganātha who is so inordinately fond
as to be easily accessible towards His servants."

↩︎

"Kshatrabandhu alcanzó el estado más alto
Por la mención del nombre 'Govinda' con sus tres sílabas,
Aunque estaba en medio de las malas acciones pasadas
que lo rodeó como hormigas. (5)
¿Por qué entonces, deberíamos sufrir de Saṁsāra?
Mientras tenemos Śrī Raṅganātha que es tan excesivamente cariñoso
como para ser fácilmente accesible para sus sirvientes ".

↩︎

’’मॊय्त्त वल्विऩैयुळ् निऩ्ऱु मूऩ्ऱॆऴुत्तुडैय पेराल् कत्तिरबन्दुमऩ्ऱे पराङ्गदि कण्डुगॊण्डाऩ्, इत्तऩै यडियराऩार्क्किरङ्गु नमरङ्गऩायबित्तऩप्पॆऱ्ऱुम्’’(तिरुमालै ४) ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱविवैयॆल्लाम्↩︎

मॊय्त्त वल्विऩैयुळ् इत्यादि । मॊय्त्त - मॊय्त्तुक्कॊण्डिरुक्किऱ, अदावदु आवरित्तुक्कॊण् डिरुक्किऱ, वल् - दृढमाऩ, विऩैयुळ् - पाबङ्गळिऩ् मत्तियिल्, निऩ्ऱु - इरुन्दे, मूऩ्ऱॆऴुत्तुडैय पेराल् - मूऩ्ऱु अक्षरङ्गळैयुडैय गोविन्द ऎऩ्गिऱ भगवन्नामत्ताल्, कत्तिरबन्दु - पापिष्ठऩाऩ क्षत्रबन्धुवुम्, अऩ्ऱे - अन्द जन्मत्तिलेये, पराङ्गदि कण्डुगॊण्डाऩ् - परमपदत्तैयडैन्दाऩ्। इत्तऩैयडियराऩार्क्कु - क्षत्रबन्धुपोले इव्वळवु अडिमै सॆय्वार्क्कु, नामोच्चारणमात्रमागिऱ स्वल्पशेषवृत्तियैप् पण्णुवार्क्कु, भागवताभासरुक्कु ऎऩ्ऱबडि। इरङ्गु - इरङ्गुमवऩाऩ, दयै पण्णुमवऩाऩ ऎऩ्ऱबडि। नम् – नम्मुडैय स्वामियाऩ, अरङ्गऩाय पित्तऩै - रङ्गनादऩागिऱ आश्रितव्यामुग्धऩै, पॆऱ्ऱुम् - इन्द लीलाविभूतियिले समीपवर्तियागप्पॆऱ्ऱुम्। अन्दो - ऐयो! पिऱवियुळ् - संसारत्तिल्, पिणङ्गुमाऱु - अवऩैयनादरित्तुत् ताङ्गळन्योन्यम् कलहम् सॆय्दु कॊण्डिरुक्कुम् प्रकारत्तै, ऎऩ्ऩ सॊल्वदु? ऎऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱविवैयॆल्लाम् - भगवन्नामप्रभावत्तैच्चॊल्लुगिऱ इव्वसनमॆल्लाम्,↩︎

देव-प्रवणेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-प्रद्वेषम् इल्लाद्-अवऩुक्कु
आस्तिक्यम् मन्दम् आगिलुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बालादिगळैप् पोले अर्थ-ज्ञानम् इल्लैयेय् आगिलुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(दुस्स्वप्नादेः) वाय् वॆरुवुमाप् (=बिभेति) पोले अभिसन्धिय् इल्लैयेय् आगिलुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

(नाम→)सङ्केत-परिहासादिगळिले तुवक्क् उण्डु अभिसन्ध्य्-अन्तरम् उण्डागिलुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रयोजनान्तर सङ्गम् उण्डागिलुम्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दोषान्तरङ्गळ् उण्डागिलुम्

(नीलमेघः (सं)26)

(English27)

(Español28)

(मूलम्29)

(४२तमाहोबिल-यतिः30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सङ्कीर्तनम् पावनतमम् ऎऩ्ऱ बडि;

(नीलमेघः (सं)31)

(English32)

(Español33)

(मूलम्34)

(४२तमाहोबिल-यतिः35)

भगवत्-प्रद्वेषाभाववत आस्तिक्ये मन्देऽपि,↩︎

(All these passages should not be taken as literally true).
They only mean that, if the man has no hatred for Bhagavān,
though his faith in Bhagavān is weak,↩︎

(Todos estos pasajes no deben tomarse como literalmente cierto).
Solo significan que, si el hombre no tiene odio por Bhagavān,
aunque su fe en Bhagavān es débil,↩︎

भगवत्प्रद्वेषमिल्लादवऩुक्कु आस्तिक्यम् मन्दमागिलुम्↩︎

भगवत्प्रद्वेषमिल्लादवऩुक्कु इति । इदऱ्कु सङ्कीर्तनम् पावनतममॆऩ्ऱबडि ऎऩ्बदोडन्वयम्।

ऎडुत्त प्रमाणङ्गळुक्कु अभिप्रायत्तै क्रमेण अरुळिच्चॆय्गिऱार् आस्तिक्यम् मन्दमागिलुमिति ।↩︎

बालादिवद् अर्थ-ज्ञानाभावे ऽपि,↩︎

though he utters the name like children and the like without a knowledge of its meaning,↩︎

Aunque pronuncia el nombre como niños y similares
sin conocimiento de su significado,↩︎

बालादिगळैप् पोले अर्थज्ञानमिल्लैयेयागिलुम्,↩︎

इदु आर्ता विषण्णा ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अभिप्रेतमाऩ अर्थम्म्। बालादिगळैप्पोले अर्थज्ञानमिल्लैयेयागिलुमिति । इदु सङ्कीर्त्य नारायणशब्दमात्रम् ऎऩ्बदिऩर्थम्। इङ्गु मात्रचा अर्थज्ञानम् व्यावर्तिक्कप्पडुगिऱदु।↩︎

उत्स्वप्नायितवद् अभिसन्ध्य्-अभावेऽपि,↩︎

though he blabbers the name without any thought,↩︎

aunque él parea el nombre sin pensarlo,↩︎

वाय् वॆरुवुमाप्पोले अभिसन्धियिल्लैयेयागिलुम्,↩︎

वाय्वॆरुवुमाप् पोले इत्यादि, इदु अवशेनापि यन्नाम्नि ऎऩ्बदिऩर्थम्।
अभिसन्धियिल्लैयेयागिलुमिति । कीर्तनम् सॆय्यवेण्डुमॆऩ्गिऱ ऎण्णमिल्लैयेयागिलुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

(नाम→)संकेत--परिहासादि-संबन्धाद् अभिसन्ध्य्-अन्तर-सत्त्वेऽपि,↩︎

though, his intentions being different,
he utters the same as a conventional name or in irony and the like,↩︎

Sin embargo, sus intenciones son diferentes,
Él pronuncia lo mismo que un nombre convencional o en ironía y similares,↩︎

सङ्केतपरिहासादिगळिलेदुवक्कुण्डु अभिसन्ध्यन्तरमुण्डागिलुम्,↩︎

सङ्केत-परिहासादिगळिले तुवक्कुण्डु अभिसन्ध्यन्तरमुण्डागिलुमिति ।
इदु साङ्केत्य पारिहास्य वेत्यादिगळिलभिप्रेतम्। अभिसन्ध्यन्तरमुण्डागिलुमिति । भगद्विषयाभिसन्धि इल्लाददोडु तदितराभिसन्धियुण्डागिलुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रयोजनान्तर-सङ्गे सत्य् अपि,↩︎

though he is associated with other aims↩︎

Aunque está asociado con otros objetivos↩︎

प्रयोजनान्तर सङ्गमुण्डागिलुम्,↩︎

प्रयोजनान्तरसङ्गमुण्डागिलुमिति । इदु दुष्टचित्तैरपि स्मृतः ऎऩ्बदिलभिप्रेतम्। प्रयोजनान्तरसङ्गमे चित्तत्तिऱ्कु दोषमिऱे।↩︎

दोषान्तरेषु सत्स्व् अपि↩︎

and though he has faults,↩︎

y aunque tiene fallas,↩︎

दोषान्तरङ्गळुण्डागिलुम्↩︎

दोषान्तरङ्गळुण्डागिलुमिति । शारीरदोषादि कळुण्डागिलुमॆऩ्ऱबडि। इदु अघवानजामिळोऽपि ऎऩ्बदिलुम् मॊय्त्त वल्विऩैयुळ् निऩ्ऱु ऎऩ्बदिलुमभिप्रेतम्।↩︎

संकीर्तनं पावनतमम् इति प्रतिपादयन्ति ।↩︎

the mention of Bhagavān's name is extremely purificatory.↩︎

La mención del nombre de Bhagavān es extremadamente purificatoria.↩︎

सङ्कीर्तनम् पावनतममॆऩ्ऱबडि;↩︎

पावनतमम् – सर्वपापनिवर्तक मॆऩ्ऱबडि। इन्द सङ्कीर्तनप्रभावत्तिऱ्कु भगवत्प्रद्वेषमिल्लादवऩ् विषयत्तिल् कुऱैयिल्लै ऎऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

ब्रह्म-द्विट्सु

पूर्व-सुकृत-रहितेषु

विश्वास-प्रस्तुतिः

अल्लदु भगवत्-परिवादादिगळुक्क् आग
भगवन्-नाम-सङ्कीर्तनम् पण्णिऩालुम्
पापम् पोम् ऎऩ्ऱ बडिय् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-परिवादादिगळ्
पातकङ्गळ् आगव् इऱे
परिगणित्तुक् किडप्पदु(=स्थाप्यते)।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

प्रमाणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ये द्विषन्ति महात्मानं
न स्मरन्ति च केशवम् ।
न तेषां पुण्य-तीर्थेषु
गतिस्, (तत्-)संसर्गिणाम् अपि॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३६-३६)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यः पुत्रः पितरं द्वेष्टि
तं विद्याद् अन्य-रेतसम् ।
यो विष्णुं सततं द्वेष्टि
तं विद्याद् अन्त्य-रेतसम्॥’’
(ब्रह्माण्डपुराणम्)

ऎऩ्ऱुञ् जॊऩ्ऩार्गळिऱे।

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘गोप्यः कामाद्, भयात् कंसो,
द्वेषाच् चैद्यादयो नृपाः ।
सम्बन्धाद् वृष्णयो, यूयं
स्नेहाद्, भक्त्या वयं प्रभो॥’’
(भागवतम् ७-१-३२)

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

पूर्व-सुकृततस् सद्गतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

एद् एऩुम् ऒरु वगैयाले
तुवक्क् उण्डारुम् पिऴैप्पार् ऎऩ्ऱदुवुम्

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यया कया च विधया
सम्बन्धस् स तु पावनः’’
(श्रीरङ्गमाहात्म्यम् ८-१२)

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पूर्व-सुकृत विशेषङ्गळाले नियतर् आऩव् अधिकारि-विशेषङ्गळैप् पऱ्ऱव् ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

(४२तमाहोबिल-यतिः39)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ्-उडैय पूर्वापर-वृत्तान्तङ्गळ् सॊल्लुगिऱ पुराणादिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)40)

(English41)

(Español42)

(मूलम्43)

(४२तमाहोबिल-यतिः44)

न तु भगवत्-परिवादाद्य्-अर्थतया भगवन्-नाम-संकीर्तने कृतेऽपि
पापं नश्यतीति प्रतिपादयन्ति ।↩︎

Certainly it does not mean that derisive speech concerning Bhagavān and the like
would destroy sins.
From the ślokas and Tamil verses that follow above,
it should not be understood that the mere mention of Bhagavān's name,
though in contempt or vilification, will destroy all sins.↩︎

Ciertamente no significa que el discurso burlado sobre Bhagavān y similares destruiría los pecados.
De los versos Ślokas y Tamil arriba,
No debe entenderse que la mera mención del nombre de Bhagavān,
Aunque en desprecio o vilipendio
destruirá todos los pecados.↩︎

अल्लदु भगवत्परिवादादिगळुक्काग भगवन्नामसङ्कीर्तनम् पण्णिऩालुम् पापम् पोमॆऩ्ऱबडियऩ्ऱु।↩︎

व्यावर्तनीयार्थत्तैक् काट्टुगिऱार् अल्लदु भगवत्परिवादादिगळुक्काग इत्यादिना । परिवादम् - निन्दै। आदिशब्दत्ताले द्रोहत्तुक्कु ग्रहणम्।↩︎

भगवत्-परिवादादीनि पातकानि किल परिगणितानि सन्ति ।↩︎

Derisive speech and the like concerning Bhagavān have indeed been counted among the deadly sins (pataka).↩︎

El discurso burlón y similares con respecto a Bhagavān
se han contado entre los pecados mortales (Pataka).↩︎

भगवत्परिवादादिगळ् पातकङ्गळागविऱे परिगणित्तुक् किडप्पदु।↩︎

‘‘ये द्विषन्ति महात्मानं
न स्मरन्ति च केशवम् ।
न तेषां पुण्य-तीर्थेषु
गतिस्, (तत्-)संसर्गिणाम् अपि॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ३३६-३६)

इति, [[२६२]]↩︎

"They who hate the Supreme Self
and do not remember Keśava --
they will not find any good in bathing in the holy waters -
nor those who associate with them (out of regard)"

↩︎

"Los que odian al ser supremo
Y no recuerde a Keśava -
No encontrarán ningún bien en bañarse en las aguas sagradas
ni aquellos que se asocian con ellos (fuera de lo considerar) "

↩︎

‘‘ये द्विषन्ति महात्मानं न स्मरन्ति च केशवम् । न तेषां पुण्यतीर्थेषु गतिस्संसर्गिणामपि’’(भारतम् शान्ति-पर्व ३३६-३६) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

भगवतफ्रद्वेषिकळिडत्तिल् नामसङ्कीर्तनादिगळ् कार्यकरङ्गळागादॆऩ्बदिल् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् ये द्विषन्तीति । तेषां संसर्गिणामपि - अवर्गळुडैय सबन्धमुडैयवर्गळुक्कुम्, पुण्यतीर्थेषु गतिर्न – पुण्यर्तीर्थङ्गळिल् गतियिल्लै। गम्यते अनेनेति गतिः, पुण्यमुण्डागादॆऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘यः पुत्रः पितरं द्वेष्टि
तं विद्याद् अन्य-रेतसम् ।
यो विष्णुं सततं द्वेष्टि
तं विद्याद् अन्त्य-रेतसम्॥’’
(ब्रह्माण्डपुराणम्)

इत्य् ऊचुः किल ।↩︎

and also :--

"The son that hates his father
should be looked upon as born to somebody else.
He who always hates Bhagavān
should be looked upon as being born to a man of the lowest caste"?

Has the above not been said?↩︎

Y también:-

"El hijo que odia a su padre
debe considerarse nacido de otra persona.
El que siempre odia a Bhagavān
Debe considerarse nacido de un hombre de la casta más baja"

¿No se ha dicho lo anterior?↩︎

‘‘यः पुत्रः पितरं द्वेष्टि तं विद्यादन्यरेतसम् । यो विष्णुं सततं द्वेष्टि तं विद्यादन्त्यरेतसम्॥’’(ब्रह्माण्डपुराणम्) ऎऩ्ऱुञ्जॊऩ्ऩार्गळिऱे।↩︎

भगवद्द्वेषियै सण्डाळऩाग वसऩम् सॊल्लिऱ्ऱॆऩ्गिऱार् यः पुत्र इत्यादिना ।↩︎

‘‘गोप्यः कामाद्, भयात् कंसो,
द्वेषाच् चैद्यादयो नृपाः ।
सम्बन्धाद् वृष्णयो, यूयं
स्नेहाद्, भक्त्या वयं प्रभो॥’’
(भागवतम् ७-१-३२)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

It is said in the Bhāgavatam :-

"The Gopis attained mukti by love (to Śrī Kṛṣṇa);
Kamsa out of fear (of Śrī Kṛṣṇa),
Sisupala and other kings by hatred (to Śrī Kṛṣṇa),
the Vrishnis owing to their relationship;
you ( the Pandavas) out of friendship to him
and we (Nārada and others) by devotion".

↩︎

Se dice en el bhāgavatam:-

"El Gopis alcanzó a Mukti por amor (a Śrī Kṛṣṇa);
Kamsa por miedo (de Śrī Kṛṣṇa),
Sisupala y otros reyes por odio (a Śrī Kṛṣṇa), el Vrishnis debido a su relación;
tú (los pandavas) por amistad con él
y nosotros (Nārada y otros) por devoción ".

↩︎

‘‘गोप्यः कामाद्भयात्कंसो द्वेषाच्चैद्यादयो नृपाः । सम्बन्धाद्वृष्णयो यूयं स्नेहाद्भक्त्या वयं प्रभो’’(भागवतम् ७-१-३२) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

द्वेषत्तालुम् फलमुण्डु ऎऩ्ऱु वचनङ्गळ् सॊल्लविल्लैयोवॆऩ्ऩ अवैगळिऩ् भावत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् गोप्यः कामादित्यादि । इदु भागवतत्तिल् एऴावदु स्कन्धत्तिल् मुदलध्यायत्तिल् मुप्पत्तिरण्डावदु श्लोकम्। धर्मपुत्ररैप् पार्त्तु नारद-धर्मपुत्ररैप् पार्त्तु नारदवचनम्।↩︎

यया कया ऽपि विधया
संबन्धिनोऽप्य् उज्जीवन्तीत्य्-एतत्,↩︎

It states that, in some way or other (fear, hatred, love, friendship etc.),
those who are associated with Śrī Kṛṣṇa will obtain redemption,↩︎

Afirma que, de alguna manera u otra (miedo, odio, amor, amistad, etc.),
Los que están asociados con Śrī Kṛṣṇa obtendrán la redención,↩︎

एदेऩुमॊरुवगैयाले तुवक्कुण्डारुम् पिऴैप्पारॆऩ्ऱदुवुम्↩︎

एदेऩुमॊरुवगैयाले तुवक्कुण्डारुम् पिऴैप्पारॆऩ्ऱदुवुमिति ।↩︎

‘‘यया कया च विधया
सम्बन्धस् स तु पावनः’’
(श्रीरङ्गमाहात्म्यम् ८-१२)

इत्य्-एतच् च↩︎

(The same idea is found also in the śloka :- )

" Associations with Bhagavān, who is ever pure,
whatever be the form it takes, will destroy sins".

↩︎

(La misma idea se encuentra también en el Śloka:-)

"Asociaciones con Bhagavān, que siempre es puro,
Cualquiera sea la forma que tome, destruirá los pecados ".

↩︎

‘‘यया कया च विधया सम्बन्धस्स तु पावनः’’(श्रीरङ्गमाहात्म्यम् ८-१२) ऎऩ्ऱदुवुम्↩︎

कामिनीकामुकभावत्तालेयो, द्वेषिद्वेष्यभावत्तालेयो एदेऩुमॊरु प्रकारत्ताले भगवत्सबन्धवाऩ्गळुम् उत्तीर्णरावर्गळॆऩ्ऱु पुराणत्तिल् सॊऩ्ऩदुवुम्, यया कया च विधया सम्बन्धस्स तु पावनः ऎऩ्ऱदुवुमिति । अनुकूलतया प्रतिकूलतया वा भगवत्सम्बन्धम् पापविमोचकमॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩदुवुमॆऩ्ऱबडि। इदु श्रीरङ्गमाहात्म्यवचनम्।↩︎

पूर्व-सुकृत-विशेष-नियताधिकारि-परम् इत्य्-एतत्↩︎

provided they have done good deeds in the past.

These two ślokas refer to individuals who had a special competency
owing to good deeds done in past lives.↩︎

siempre que hayan hecho buenas obras en el pasado.

Estos dos Ślokas se refieren a personas que tenían una competencia especial.
Debido a las buenas obras hechas en vidas pasadas.↩︎

पूर्वसुकृत विशेषङ्गळाले नियतराऩवधिकारिविशेषङ्गळैप् पऱ्ऱवॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

पूर्वसुकृतविशेषङ् गळाले नियतराऩ अधिकारिविशेषङ्गळैप्पऱ्ऱवॆऩ्ऩुमिडमित्यादि …।↩︎

एतत्-पूर्वापर-वृत्तान्त प्रतिपादकेषु पुराणेषु प्रसिद्धम् ।↩︎

This is well-known from the purāṇas which relate the earlier and the later incidents in their lives.
(It should not be considered applicable to others.)↩︎

Esto es bien conocido por los Purāṇas que relacionan los incidentes anteriores y posteriores en sus vidas.
(No debe considerarse aplicable a otros).↩︎

इवर्गळुडैय पूर्वापरवृत्तान्तङ्गळ् सॊल्लुगिऱ पुराणादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

इन्द जन्मत्तिल् चैद्यादिगळुक्कु द्वेषादिसबन्धमिरुन्दालुम् अवैगळ् पूर्वम् द्वारपालकर्गळा यिरुन्दुबण्णिऩ कैङ्कर्यरूपसुकृतविशेषङ्गळोडे कूडिऩदुगळाय् मोक्षपर्यन्तफलप्रदङ् गळायिऱ्ऱॆऩ्बदु भागवतादिपुराणङ्गळिले प्रसिद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

०९ तीर्थ-वास-महिमा

(English1)

(Español2)

1. This is well-known from the purāṇas which relate the earlier and the later incidents in their lives.
(It should not be considered applicable to others.)↩︎

2. Esto es bien conocido por los Purāṇas que relacionan los incidentes anteriores y posteriores en sus vidas.
(No debe considerarse aplicable a otros).↩︎

अप्रतिकूलेष्व् एव

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि

भगवत्-क्षेत्रत्तिल् शरीर-विश्लेषादिगळ्
मोक्षोपकारकम् आम्

ऎऩ्ऱ् अदुवुम्

पश्व्-आदिगळैप् पोलेय् आगिलुम्
प्रातिकूल्यम् इल्लादार्क्क् उपकारकम् आम्

ऎऩ्ऱ बडि।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ङऩ् अल्लाद बोदु
अङ्गे भगवत्-प्रातिकूल्यम् पण्णप् पुगुन्दु पट्टवर्गळुक्कुम्
मोक्षम् उण्डागप् प्रसङ्गिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. एवं

भगवत्-क्षेत्रे शरीर-विश्लेषादयो मोक्षोपकारका

इति वचनम् अपि

पश्व्-आदिवद् वाऽपि प्रातिकूल्य-रहितानाम् उपकारका

इत्य्-एवम्-परम् ।↩︎

2. The statement (in certain passages) that

the parting from life in certain holy places of Bhagavān will help the attainment of mukti

should be understood as applicable
only to those who are not ill-disposed to Bhagavān,
though, in their indifference, they may be like animals.↩︎

3. La declaración (en ciertos pasajes) que

La separación de la vida en ciertos lugares sagrados de Bhagavān ayudará a lograr el logro de Mukti

debe entenderse como aplicable
Solo para aquellos que no están mal dispuestos a Bhagavān,
Aunque, en su indiferencia, pueden ser como animales.↩︎

4. इप्पडि भगवत्क्षेत्रत्तिल् शरीरविश्लेषादिगळ् मोक्षोपकारकमामॆऩ्ऱदुवुम् पश्वादिगळैप्पोलेयागिलुम् प्रातिकूल्यमिल्लादार्क्कुपकारकमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

5. नामसङ्कीर्तनादिगळ् भगवत्प्रद्वेषमिल्लादवऩुक्के ऎप्पडि पावनङ्गळो अप्पडिये पुण्यक्षेत्रत्तिल् शरीरविश्लेषादिगळुम् प्रातिकूल्यमिल्लादार्क्के उपकारकङ्गळॆऩ्गिऱार् इप्पडि भगवत्क्षेत्रत्तिलिति ।↩︎

6. अन्यथा भगवत्-प्रातिकूल्यं कर्तुं प्रवृत्तानाम् अपि मृतानां
मोक्ष-संभवः प्रसज्येत।↩︎

7. If not understood in this manner,
it would follow that even those who are bent on doing what is displeasing to the Lord
would attain mukti (which is absurd).↩︎

8. Si no se entiende de esta manera,
Seguiría que incluso aquellos que están empeñados en hacer lo que está desagradable al Señor
alcanzaría Mukti (que es absurdo).↩︎

9. इङ्ङऩल्लादबोदु अङ्गे भगवत्प्रातिकूल्यम् पण्णप्पुगुन्दु पट्टवर्गळुक्कुम् मोक्षमुण्डागप् प्रसङ्गिक्कुम्।↩︎

10. इप्पडि यङ्गीगरिक्काविट्टाल् बाधकमरुळिच्चॆय्गिऱार् इङ्ङऩल्लादबोदु इत्यादिना ।↩︎

अन्तिम-स्मृतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘दुष्टेन्द्रिय-वशाच् चित्तं
नृणां यत् कल्मषैर् वृतं ।
तद् अन्त-काले संशुद्धिं
याति नारायणालये॥’’
(सात्त्वत-संहिता ७-१२०)

ऎऩ्गिऱ श्रीसात्त्वत-वचनमुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

(४२तमाहोबिल-यतिः6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

क्षेत्र-वासादि-तत्-परर् आऩार्क्कु
शास्त्र-विरोधम् इल्लाद शब्दादि-प्रावण्यत्ताले
मुऩ्बु भगवत्-साक्षात्-कारादिगळ् इल्लैयेय् आगिलुम्
अन्तिम-कालत्तिले तॆळिव् उण्ड् आम्

ऎऩ्ऩुम् इव्व्-अळविले तत्-परम्

ऎऩ्ऩुम् इडम् प्रकरणादि-सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यं योगिनः प्राण-वियोग-काले
यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१४३)

ऎऩ्ऱु सॊल्लप्-पडुगिऱ स्व-यत्नापेक्षैय् अऱ
अन्तिम-कालत्तिले इवर्गळुक्कुत् तॆळिवु वरुगिऱव् इदुव् एऱ्ऱम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

‘‘केवलं मदीययैव दयया ऽतिप्रबुद्धः’’
(शरणागति-गद्यम्।)

ऎऩ्ऱु प्रपन्न-विषयत्तिलुम् प्रदर्शितम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

‘‘दुष्टेन्द्रिय-वशाच् चित्तं
नृणां यत् कल्मषैर् वृतं ।
तद् अन्त-काले संशुद्धिं
याति नारायणालये॥’’
(सात्त्वत-संहिता ७-१२०)

इति श्री-सात्त्वत-संहिता-वचनम् अपि↩︎

मन्दिरम्↩︎

The passage in the Sātvata Saṁhitā, which says:

"The mind that is impure
owing to subjection to the wild senses --
that mind becomes pure in the last days
by living in the holy places of Nārāyaṇa" -

↩︎

El pasaje en el sātvata saṁhitā, que dice:

"La mente que es impura
Debido a la sujeción a los sentidos salvajes -
Esa mente se vuelve pura en los últimos días
viviendo en los lugares sagrados de nārāyaṇa " -

↩︎

‘‘दुष्टेन्द्रियवशाच्चित्तं नृणां यत्कल्मषैर्वृतं । तदन्तकाले संशुद्धिं याति नारायणालये’’(सात्त्वत-संहिता ७-१२०) ऎऩ्गिऱ श्रीसात्त्वतवचनमुम्↩︎

इप्पडियागिल् ‘‘दुष्टेन्द्रियवशात्’’ ऎऩ्गिऱ सात्वतसहितावचनत्तिऱ्कु भावमॆऩ् ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् दुष्टेन्द्रियेत्यादियाल्। त्रवासतत्परऩुक्कु अशास्त्रीयमल्लाद इन्द्रियजन्यशब्दादिविषयप्रावण्यमे कल्मषमेयॊऴिय गवद्द्वेषादिगळऩ्ऱु; अन्तिमकालत्तिल् क्षेत्रमाहात्म्यत्ताले अन्द कल्मषम्बोय् तॆळिवु उण्डामॆऩ्बदिलेये अन्द श्लोकत्तिऱ्कुत् तात्पर्यमॆऩ्बदु प्रकरणसिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

क्षेत्रवासादि-तत्-पराणां
शास्त्राविरुद्ध-शब्दादि-प्रावण्येन
पूर्वं भगवत्-साक्षात्-काराद्य्-अ-भावेऽपि
अन्तिम-दशायां संप्रबोधो भवति

इत्य् एतावन्-मात्रे तत्परम्

इत्येतत् प्रकरणादि-सिद्धम् ।↩︎

this passage only means to say that though such men could not realise Bhagavān formerly
owing to their addiction to such pleasures as those of the senses
which are not opposed to the śāstras,
they will attain purity of mind in their last days".↩︎

Este pasaje solo significa decir que

aunque tales hombres no podían darse cuenta de Bhagavān anteriormente
Debido a su adicción a los placeres como los de los sentidos
que no se oponen a los Śāstras,
alcanzarán la pureza de la mente en sus últimos días ".

↩︎

शास्त्रविरोधमिल्लाद शब्दादिप्रावण्यत्ताले मुऩ्बु भगवत्साक्षात्कारादिगळिल्लैयेयागिलुम् अन्तिमकालत्तिले तॆळिवुण्डामॆऩ्ऩुमिव् वळविले तत्परमॆऩ्ऩुमिडम् प्रकरणादिसिद्धम्।↩︎

‘‘यं योगिनः प्राण-वियोग-काले
यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१४३)

इत्य्-उक्त-स्व-यत्नापेक्षां विनैव
अन्तिम-दशायाम् एषां संप्रबोधो भवतीत्य् एष विशेषः ।↩︎

This is evident from the context in Sātvata Saṁhitā (where the passage is found.)

“He whom the yogis endeavour by their efforts to fix in their minds
at the time of separation from the body.
He enters into their minds without any effort on their part in their last moments."

This much superiority they have.↩︎

This is evident from the context in Sātvata Saṁhitā (where the passage is found.)

“He whom the yogis endeavour by their efforts to fix in their minds
at the time of separation from the body.
He enters into their minds without any effort on their part in their last moments."

This much superiority they have.↩︎

‘‘यं योगिनः प्राणवियोग काले यत्नेन चित्ते विनिवेशयन्ति’’(भारतम् शान्ति-पर्व ४६-१४३) ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पडुगिऱ स्वयत्नापेक्षैयऱ अन्तिमकालत्तिले इवर्गळुक्कुत् तॆळिवु वरुगिऱविदुवेऱ्ऱम्।↩︎

प्रातिकूल्यवर्जितमाऩ क्षेत्रवासत्तिऩ् प्रभावत्तैक् काट्टुगिऱार् यं योगिन इति । अन्तिमकालत्तिल् योगिकळ् महताप्रयत्नेन भगवाऩै चित्तत्तिल् वैत्तु ऎम्मादिरि अनुभविप्पार्गळो अव्वनुभवम् प्रातिकूल्यमिल्लाद क्षेत्रवासत्ताले प्रयत्नमिऩ्ऱिक्के सिद्धिक्कुमॆऩ्बदु क्षेत्रवासप्रभावमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अयं

‘‘केवलं मदीययैव दयया ऽतिप्रबुद्धः’’
(शरणागति-गद्यम्।)

इति प्रपन्न-विषयेऽपि प्रदर्शितः ।↩︎

This is shown also in the case of prapannas of whom it is said:

They attain to a clear vision merely by My Grace.

↩︎

Esto se muestra también en el caso de Prapannas de quien se dice:

Se logran una visión clara simplemente por mi gracia.

↩︎

इदु ‘‘केवलं मदीययैव दययातिप्रबुद्धः’’(शरणागति-गद्यम्।) ऎऩ्ऱु प्रपन्नविषयत्तिलुम् प्रदर्शितम्।↩︎

इप्पडि प्रयत्नमिऩ्ऱिक्के अन्तिमकालत्तिल् तॆळिवैयुण्डाक्कुम् प्रभावम् प्रपत्तिक्कुमुण्डॆऩ्ऱु मुऩ्बे सॊल्लप्पट्टदॆऩ्गिऱार् इदु इत्यादिना ।↩︎

निगमनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल्,
भगवत्-प्रतिकूलर्क्कु प्रातिकूल्य-शेषम् आऩ रूप-नाम-क्षेत्र-वास-संकीर्तनादिगळ्
तञ्जम् आगादु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पुण्य-क्षेत्रङ्गळिल् पण्णुम् प्रतिकूलाचरणङ्गळ्
मिगवुम् बाधकङ्गळ् आम् ऎऩ्ऩुम् इडम्
बहु-शास्त्र-सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुवुम् भगवत्-प्रभावम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

अतो भगवत्-प्रतिकूलानां
प्रातिकल्य-शेष-भूतानि रूप-नाम-क्षेत्र-वास-संकीर्तनादीनि
रक्षकाणि न भवन्ति ।↩︎

Therefore to those who are inimical to Bhagavān,
there is no redemption by these marks which serve their enmity -
namely, appearance, bearing the name of Bhagavān, residence in a holy place, and the utterance of His names".↩︎

Por lo tanto, para aquellos que son hostiles a Bhagavān,
No hay redención de estas marcas que sirven a su enemistad
a saber, apariencia, llevando el nombre de Bhagavān, residencia en un lugar sagrado, y la expresión de sus nombres ".↩︎

आगैयाल् भगवत्प्रतिकूलर्क्कु प्रातिकूल्यशेषमाऩ रूपनामक्षेत्रवाससंकीर्तनादिगळ् तञ्जमागादु।↩︎

उक्तार्थत्तै निगमिक्किऱार् आगैयालित्यादिना । प्रातिकूल्याचरणमिल्लाद क्षेत्रवासादिगळे पावनङ्गळा मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

[[२६३]]
पुण्य-क्षेत्रेषु क्रियमाणानि प्रतिकूलाचरणानि
अत्यन्त-बाघकानीत्य् अयम् अर्थो
बहु-शास्त्र-सिद्धः।↩︎

Things which are displeasing to the Lord, when done in holy places,
contribute very greatly to ruin
and this is well-known from many śāstras.↩︎

Cosas que desagradan al Señor, cuando se hacen en lugares sagrados,
contribuir muy a la ruina
Y esto es bien conocido de muchos Śāstras.↩︎

पुण्यक्षेत्रङ्गळिल् पण्णुम् प्रतिकूलाचरणङ्गळ् मिगवुम् बाधकङ्गळामॆऩ्ऩुमिडम् बहुशास्त्रसिद्धम्।↩︎

क्षेत्रङ्गळिल् पण्णुम् प्रतिकूलाचरणम् क्षेत्रमाहात्म्यत्ताले अधिकमाऩ बाधकमामॆऩ्ऱु शास्त्रम् सॊल्लित्तॆऩ्गिऱार् पुण्यक्षेत्रङ्गळिलित्यादिना ।
बहुशास्त्रसिद्धमिति ।

‘‘तीर्थे पापं न कुर्वीत
विशेषात्तु प्रतिग्रहम् ।
दुर्जरं पातकं तीर्थे
दुर्जरश्च प्रतिग्रहः॥’’(4)

इत्यादिशास्त्रसिद्धमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अयम् अपि भगवत्-प्रभावः ।↩︎

This is also due to the might of Bhagavān.↩︎

Esto también se debe al poder de Bhagavān.↩︎

इदुवुम् भगवत्प्रभावम्।↩︎

इदुवुम् भगवत्प्रभावमिति । क्षेत्रान्तरत्तिल् पण्णुम् प्रातिकूल्याचरणत्तैक्काट्टिलुम् भगवत्क्षेत्रत्तिल् पण्णुम् प्रातिकूल्यत्तिऱ्कु अधिकबाधकावहत्वम् भगवत्प्रभावकृतमॆऩ्ऱु करुत्तु।

इतरस्थलत्तिल् अनुकूलाचरणत्ताले वरुम् पुण्यत्तैक् काट्टिलुम्, ऎप्पडि भगवत्क्षेत्रत्तिल् अनुकूलाचरणत्त्ताले वरुम् पुण्यम् नूऱुबङ्गु अधिकमाय् उत्कटसुखादिजनकमो, अप्पडिये भगवत्क्षेत्रत्तिल् पण्णुम् प्रतिकूलाचरणम् अधिकपापजनकमाय् बाधकावहमा मॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

१० आनुकूल्य-प्रभावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवत्-प्रवणर्क्कु वृत्रऩ् क्षत्र-बन्धुव्-उळ्ळिट्टार्क्कुप् पोले
उळ्ळव् आनुकूल्यङ्गळ् ताऩेय्
ऎल्ला दोषङ्गळैयुम्
ऒरु विरगाले पोक्किय्
उत्तारकङ्गळ् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऩबिऩ्बु स्वसङ्कल्प-नियतम् आय् इरुप्पद् एद् एऩुम् ऒरु व्याजत्ताले
सर्वेश्वरऩ् स्वरूप-प्राप्तम् आऩ मुक्तैश्वर्यङ् गॊडुक्क

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निऩैप्प् इट्टव् अधिकारिगळ् पक्कल् उळ्ळ दोषङ्गळुक्कुच् चॆलवु सॆय्वाऩ् ।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘एकश् शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व २७-१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘प्रशासितारं सर्वेषां
(अणीयांसं अणोर् अपि ।
रुक्माभं स्वप्न-धीगम्यं
विद्यात् तं पुरुषं परम् ।’’
(मनुस्मृति १२-१२२)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘शास्ता विष्णुर् अशेषस्य’’
(जगतो यो हृदि स्थितः ।
तम् ऋते परमात्मानं
तात ! कः केन शास्यते ।)
(विष्णुपुराणम् १-१७-२०)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लप्-पडुगिऱ इवऩ् ताऩेय्

ऎऩ्ऱु तॆळिन्दु

(नीलमेघः (सं)24)

(English25)

(Español26)

(मूलम्27)

(४२तमाहोबिल-यतिः28)

भगवत्-प्रवणानाम्, वृत्र--क्षत्र-बन्धु-प्रभृतीनाम् इव
स्थितान्य् आनुकूल्यान्य् एव
सर्वान् दोषान् केनचिद् उपायेन विनिवर्त्योत्तारकाणि भवन्ति ।↩︎

To those who are devoted to Bhagavān,
whatever acts they do in order to please Him,
will, as in the case of Vritra and Kshatra bandhu,
themselves destroy all sins
and will be the cause of their redemption by some vyāja or gesture.↩︎

A los que están dedicados a Bhagavān,
Cualquiera que sea el acto que hagan para complacerlo,
será, como en el caso de Vritra y Kshatra Bandhu,
ellos mismos destruyen todos los pecados
y será la causa de su redención por parte de algún vyāja o gesto.↩︎

भगवत्प्रवणर्क्कु वृत्रऩ् क्षत्रबन्धुवुळ्ळिट्टार्क्कुप्पोले उळ्ळ वानुकूल्यङ्गळ् ताऩेयॆल्ला दोषङ्गळैयुमॊरु विरगाले पोक्कियुत्तारकङ्गळाम्।↩︎

ननु भगवत्क्षेत्रत्तिल् अनुकूलाचरणमुम् प्रतिकूलाचरणमुम् अधिकमाऩ पुण्यत्तिऱ्कुम् पापत्तिऱ्कुम् जनकमागिल् भगवत्क्षेत्रत्तिल् वसिक्कुम् भगवत्प्रवणऩुक्कु अनुकूलाचरणम्बोल् निषिद्धाचरणमुम् नेर्न्दाल् ऎप्पडि मुडिवु ऎऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् भगवत्प्रवणर्क्कु इत्यादिना । वृत्रऩ् - वृत्रासुरऩ्, क्षत्रबन्धु – पापिष्ठऩाऩ ऒरु राजा, उत्तारकङ्गळामिति । भगवत्प्रवणरुक्कु आनुकूल्यङ्गळुम् दोषङ्गळुमिरुन्दालुम् वृत्रक्षत्रबन्धुक्कळुक्कुप्पोल् आनुकूल्यङ्गळे बलिष्ठङ्गळाय् दोषङ्गळैयॆल्लाम् पोक्कडित्तु मोक्षान्तमाऩ फलत्तैक् कॊडुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अतः स्वसंकल्प-नियततया स्थितेन
येन केनचिद् व्याजेन
सर्वेश्वरः स्व-रूप-प्राप्त-मुक्तैश्वर्य-दानार्थं↩︎

Such being the case, Iśvara,
who has already made up His mind to grant, to these devotees (who may have some faults also),
the blessings of mukti to which they are entitled by their nature,↩︎

Siendo así, Iśvara,
que ya ha decidido conceder, a estos devotos (que pueden tener también algunas faltas),
las bendiciones de la mukti
a las que tienen derecho por su naturaleza,↩︎

आऩबिऩ्बु स्वसङ्कल्प-नियतमायिरुप्पदेदेऩुमॊरु व्याजत्ताले सर्वेश्वरऩ् स्वरूपप्राप्तमाऩ मुक्तैश्वर्यङ्गॊडुक्क↩︎

इप्पडि भागवतर्गळ् अनुवृत्तदोषर्गळाऩालुम् उपायत्तिऩ् प्रभावत्ताले उत्तीर्णर्गळावर्गळागैयाल् भागवत-विषयत्तिल् दोषङ्गळुक्कु शिक्षकऩ् सर्वशासितावाऩ भगवाऩे यॆऩ्ऱु निश्चयित्तु अवर्गळ् पक्कल् अनादरम् पण्णादे अवर्गळुडैय गुणङ्गळैये ग्रहित्तु अवर्गळुडैय सेर्त्तियागिऱ अलभ्यलाभत्तै भगवदनुग्रहत्ताले पॆऱ्ऱोम् ऎऩ्ऱु कृतार्थऩाग आत्मावै निऩैत्तु निर्भरऩायिरुक्कक्कडवऩॆऩ्गिऱार् आऩ पिऩ्बु इत्यादिना ।↩︎

संकल्पितेषु +अधिकारिषु विद्यमानानां दोषाणां निवृत्तिं कुर्यात् ।↩︎

-- Iśvara will ( by some punishment or other means) enable them to expiate their offences.↩︎

- Iśvara (por algún castigo u otro medio) les permitirá expiar sus delitos.↩︎

निऩैप्पिट्टवधिकारिकळ् पक्कलुळ्ळ दोषङ्गळुक्कुच् चॆलवु सॆय्वाऩ्↩︎

निऩैप्पिट्ट - सङ्कल्पित्तुवैत्त, सॆलवु सॆय्वाऩ् - शिक्षादिगळाले व्ययत्तैच् चॆय्दुवैप्पाऩ्,↩︎

‘एकश् शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता’’
(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व २७-१)

इति

↩︎

"He alone" is the Ruler who controls:
there is no second controller."

↩︎

"Él solo" es el gobernante que controla:
No hay segundo controlador ".

↩︎

‘एकश्शास्ता न द्वितीयोऽस्ति शास्ता’’(भारतम् आश्वमेधिक-पर्व २७-१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘प्रशासितारं सर्वेषां
(अणीयांसं अणोर् अपि ।
रुक्माभं स्वप्न-धीगम्यं
विद्यात् तं पुरुषं परम् ।’’
(मनुस्मृति १२-१२२)

इति

↩︎

"Know that He is the controller over all"
"He is more subtle than the subtlest ;"

↩︎

"Sepa que él es el controlador sobre todo"
"Él es más sutil que el más sutil";

↩︎

‘‘प्रशासितारं सर्वेषां’’(मनुस्मृति १२-१२२) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘शास्ता विष्णुर् अशेषस्य’’
(जगतो यो हृदि स्थितः ।
तम् ऋते परमात्मानं
तात ! कः केन शास्यते ।)
(विष्णुपुराणम् १-१७-२०)

इति च प्रतिपाद्यमानः स एव

इति संप्रबुध्य,↩︎

and

"He who dwells within the heart -
He controls the whole world:
by whom else is any man controlled ?"

So we should clearly understand that Iśvara is the only controller of whom it is said (the above).↩︎

y

"El que habita dentro del corazón -
Él controla el mundo entero:
¿Por quién más está controlado a un hombre? "

Por lo tanto, debemos entender claramente que
Iśvara es el único controlador de quien se dice (lo anterior).↩︎

‘‘शास्ता विष्णुरशेषस्य’’(विष्णुपुराणम् १-१७-२०) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लप्पडुगिऱ इवऩ् ताऩे यॆऩ्ऱु तॆळिन्दु↩︎

तॆळिन्दु - निश्चयित्तु,↩︎

११ ईषद्-अनुकूलेषु वृत्तिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘रागादि-दूषिते चित्ते
नास्पदी मधुसूदनः ।
न बध्नाति रतिं हंसः
कदाचित् कर्दमांभसि॥’’
(विष्णु-धर्मः ९-११)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्य्-आदिगळैप् पार्त्तु,
नॆगिऴादे(=अविस्रस्य),

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

(४२तमाहोबिल-यतिः9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अधिकारिगळ् पक्कल् उळ्ळ गुणांशत्तै
मरु-भूमियिल् तण्-णीर्-बॆऱ्ऱाऱ् पोलेय् उगन्दु (4)

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘कर्मणा मनसा वाचा
यद् अभीक्ष्णं निषेवते ।
तद् एवापहरत्य् एनं
तस्मात् कल्याणम् आचरेत्॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३९-५६) (5)

ऎऩ्गिऱ पडिये

(नीलमेघः (सं)14)

(विषयः15)

(English16)

(Español17)

(मूलम्18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

करण-त्रयत्तालुम् ताऩ् नल्-वऴि कैविडादे

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘संसार-विष-वृक्षस्य
द्वे फले ह्य् अमृतोपमे ।
कदाचित् केशवे भक्तिस्
तद्-भक्तैर् वा समागमः॥’’() (5)

ऎऩ्ऱ्

(नीलमेघः (सं)24)

(विषयः25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्ग् इरुन्द कालत्तुक्कु प्रयोजनम् आगव् ऎडुत्त
परमऩैप् पयिलुन्(=अभ्यासं [नाम]) तिरुव् उडैय
सिऱु(=लघु)-मा-मऩिषर्-उडऩ् सेर्त्तिय् आगिऱ
सीरिय(=श्रेष्ठं) बॆऱाप्(=दुर्लभं) पेऱ्ऱैत्
तिरुव्-अरुळाले पॆऱ्ऱोम्

ऎऩ्ऱु कृतार्थऩ् आय्,

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

(४२तमाहोबिल-यतिः33)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५२’’तिरु-माल् तलैक् कॊण्ड नङ्गट्क्
ऎङ्गे वरुन् ती(=दुर्)-विऩैय्(=कर्म)’’
(तिरुविरुत्तम् ८८)

ऎऩ्ऱु व्यवसितऩाय्,

(नीलमेघः (सं)34)

(English35)

(Español36)

(मूलम्37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५३’’आळ्गिऩ्ऱाऩ्(=पालयति) आऴियाऩ्(=चक्रवान्)
आराऱ्(ल्) कुऱैय्(=न्यूनतां) उडैयम्’’
(तिरुवाय्मॊऴि १०-४-३)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

(४२तमाहोबिल-यतिः42)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परम-पदत्तिऱ् पॆऱप् पुगुगिऱ
परिपूर्ण-कैङ्कर्य-साम्राज्यत्तुक्क्
इङ्गे मुडि(=शिखा-बन्ध)-सूडिय्(=धृत) इरुक्कप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)43)

(English44)

(Español45)

(मूलम्46)

(४२तमाहोबिल-यतिः47)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि व्यवस्थितम् आऩ प्रभावम्
रहस्य-त्रयत्तिल् फल-निर्देश-प्रदेशङ्गळिले
अनुषङ्ग-सिद्धम् आग अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)48)

(English49)

(Español50)

(मूलम्51)

(४२तमाहोबिल-यतिः52)

‘‘रागादि-दूषिते चित्ते
नास्पदी मधुसूदनः ।
न बध्नाति रतिं हंसः
कदाचित् कर्दमांभसि॥’’
(विष्णु-धर्मः ९-११)

↩︎

The slayer of Madhu ( Madhusūdana) does not remain in the mind of the man
which is impure owing to such things as (evil) desires;
the swan never delights in water that is muddy."

↩︎

El asesino de Madhu (Madhusūdana) no permanece en la mente del hombre
que es impuro debido a cosas como deseos (malvados);
El cisne nunca se deleita en el agua que está fangosa ".

↩︎

‘‘रागादि दूषिते चित्ते नास्पदी मधुसूदनः । न बध्नाति रतिं हंसः कदाचित्कर्दमांभसि॥’’(विष्णु-धर्मः ९-११)↩︎

इत्य्-आद्य्-अवलोकनेन,
निकर्ष-बुद्धि-त्याग-पूर्वम्↩︎

(With this knowledge in our minds )
we should refrain from treating with disregard these devotees
on the strength of what is said in such passages as this (above).↩︎

(Con este conocimiento en nuestras mentes)
Debemos abstenernos de tratar sin tener en cuenta estos devotos
sobre la fuerza de lo que se dice en pasajes como este (arriba).↩︎

इत्यादिगळैप्पार्त्तु नॆगिऴादे↩︎

नॆगिऴादे - तऩ्ऩुडैय चित्तम् रागादिदूषितमाऩाल् अदिल् भगवाऩ् वसिक्कमाट्टाऩ् ऎऩ्ऱाराय्न्दु अवर्गळै यनादरम् सॆय्यादे, इदऱ्कु उगन्दु ऎऩ्बदोडन्वयम्।↩︎

एष्व् अधिकारिषु विद्यमान गुणांशं
मरु-भूमौ जल-लाभवद् अभिनन्द्य,↩︎

On the other hand, we should feel delighted at any good features
that might be found in such devotees,
even as in finding water in a wilderness.↩︎

Por otro lado, deberíamos sentirnos encantados con cualquier buena característica
que se podría encontrar en tales devotos,
incluso como en encontrar agua en un desierto.↩︎

इव्वधिकारिकळ् पक्कलुळ्ळ गुणांशत्तै मरुभूमियिल् तण्णीर्बॆऱ्ऱाऱ्पोलेयुगन्दु↩︎

‘‘कर्मणा मनसा वाचा
यद् अभीक्ष्णं निषेवते ।
तद् एवापहरत्य् एनं
तस्मात् कल्याणम् आचरेत्॥’’
(भारतम् उद्योग-पर्व ३९-५६) (5)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

अभ्यासः↩︎

It has been said :-

"Whatever a man often does with the activities of his body, mind and speech -
it makes a man its captive.
Therefore one should (ever) perform what is good."

↩︎

Se ha dicho:-

"Lo que sea que un hombre suele hacer con las actividades de su cuerpo, mente y discurso -
Hace que un hombre sea cautivo.
Por lo tanto, uno debería (nunca) realizar lo que es bueno.

↩︎

‘‘कर्मणा मनसा वाचा यदभीक्ष्णं निषेवते । तदेवापहरत्येनं तस्मात्कल्याणमाचरेत्’’(भारतम् उद्योग-पर्व ३९-५६) ऎऩ्गिऱ पडिये↩︎

कर्मणेति । भागवतर्गळुडैय अपराधत्तैप् पार्त्तु अवर्गळ् विषयत्तिल् अनादरादि कळैच्चॆय्दु अपराधप्पडामल् कल्याणमाऩ कार्यत्तैये सॆय्यक्कडवऩॆऩ्गै।↩︎

करण-त्रयेणापि स्वयं सन्-मार्गम् अ-परित्यज्य,↩︎

So we should never deviate from the right path with the body, mind or speech.↩︎

Por lo tanto, nunca debemos desviarnos del camino correcto con el cuerpo, la mente o el discurso.↩︎

करणत्रयत्तालुम् ताऩ् नल्वऴि कैविडादे↩︎

‘‘संसार-विष-वृक्षस्य
द्वे फले ह्य् अमृतोपमे ।
कदाचित् केशवे भक्तिस्
तद्-भक्तैर् वा समागमः॥’’() (5)

इति↩︎

भक्तिः, भागवतः, सत्-सङ्गः↩︎

There is a saying that

"The poison tree called saṁsāra bears two (kinds of) fruits
which are like nectar -
one is bhakti to Bhagavān
and the other association with those who are His bhaktas".

↩︎

Hay un dicho que

"El árbol venenoso llamado saṁsāra tiene dos (tipos de) frutas
que son como el néctar -
Uno es bhakti a bhagavān
y la otra asociación con los que son sus bhaktas ".

↩︎

‘‘संसारविषवृक्षस्य द्वे फले ह्यमृतोपमे । कदाचित्केशवे भक्तिस्तद्भक्तैर्वा समागमः॥’’() ऎऩ्ऱ्↩︎

इह जीवन-कालस्य प्रयोजनत्वेन निर्दिष्टं परम-पुरुष-समाश्रयण-रूपां श्रियं वहद्भिर् लघु-महा-मनुष्यैः सह समागम-रूपं
श्रेष्ठं दुर्लभं पुरुषार्थं
श्रीमत्या कृपया प्राप्तवन्तः स्म

इति कृतार्थैः,↩︎

Therefore we should feel it a blessing that
we have obtained the unattainable privilege of association
with those really great men who may appear small (in the eyes of the ignorant)
and who have the great good fortune of having sought the protection of the Supreme Being,
for this should be the great object of desire during our lifetime here.↩︎

Por lo tanto, debemos sentirlo una bendición que
Hemos obtenido el privilegio de asociación inalcanzable
con esos hombres realmente geniales que pueden parecer pequeños (a los ojos de los ignorantes)
y que tienen la gran fortuna de haber buscado la protección del ser supremo,
porque este debería ser el gran objeto de deseo durante nuestra vida aquí.↩︎

इङ्गिरुन्द कालत्तुक्कु प्रयोजनमागवॆडुत्त परमऩैप् पयिलुन्दिरुवुडैय सिऱुमामऩिसरुडऩ्
सेर्त्तियागिऱ सीरियबॆऱाप्पेऱ्ऱैत् तिरुवरुळाले पॆऱ्ऱोमॆऩ्ऱुगृतार्थऩाय्,↩︎

परमऩैप्पयिलुन्दिरुवुडैय इति । पाऱ्कडल् सेर्न्द परमपुरुषऩै परिचयम् पण्णुगै, अदावदु - समाश्रयिक्कैयागिऱ सम्पत्तैयुडैयारॆऩ्गै सिऱुमा मऩिसरुडऩ् - देहयात्रानुवृत्त्यादिगळाले सिऱियराय् तोऱ्ऱियुम्, ज्ञानवैराग्यभक्त्यादिगळाले महाप्रभावशालिकळायुमुळ्ळ भागवतर्गळोडु, सेर्त्तियागिऱ - ससर्गमागिऱ,सीरिय - श्लाघ्यमाऩ, पेऱाप्पेऱ्ऱै - पॆऱक्कूडाद पुरुषार्थत्तै। तिरुवरुळाले - श्रीमाऩाऩ नारायणऩुडैय श्रीमत्कृपैयाले,↩︎

“श्री-वल्लभ-समाश्रितवताम् अस्माकं
कुतः स्युः क्रूर-कर्माणि "

इति व्यवसितैः,↩︎

We should rest assured that

evil deeds can never be ours,
as we have been accepted by the Lord (as His servants),

↩︎

Deberíamos estar seguros de que

Los hechos malvados nunca pueden ser nuestros,
Como We should rest assured that

evil deeds can never be ours,
as we have been accepted by the Lord (as His servants), por el Señor (como sus sirvientes),

↩︎

५२’’तिरुमाल् तलैक्कॊण्ड नङ्गट्कॆङ्गे वरुन्दीविऩैय्’’(तिरुविरुत्तम् ८८) ऎऩ्ऱु व्यवसितऩाय्,↩︎

[[२६४]]

“रक्षति चक्रधरः
केन हेतुना न्यूनतां वहेम"

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

and

"That the Lord who wields the chakra (the discus) protects us
and that (therefore) no one can do anything harmful to us."

↩︎

y

"Que el Señor que maneja el chakra (el disco) nos protege
y eso (por lo tanto) nadie puede hacer nada dañino para nosotros ".

↩︎

५३’’आळ्गिऩ्ऱाऩाऴियाऩाराऱ्कुऱैयुडैयम्’’(तिरुवाय्मॊऴि १०-४-३) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

तिरुमाल् तलैक्कॊण्ड नङ्गट्कु - श्रीमाऩाऩ नारायणऩाले परिग्रहिक्कप्पट्ट नमक्कु। तीविऩै - दुष्कर्मङ्गळ्, ऎङ्गे वरुम् - ऎङ्गे वरप्पोगिऱदु, ऎऩ्ऱु व्यवसितऩाय् - तिरुमालाले परिग्रहिक्कप् पट्ट नमक्कुत् तीविऩैये वारादॆऩ्ऱु निश्चयमुडैयवऩाय्, आऴियाऩ् - चक्रायुधत्तैप् परिकरमागवुडैय भगवाऩ्, आळ्गिऩ्ऱाऩ् - नम्मै रक्षिया- निऩ्ऱाऩ्,
आराल् - मऱ्ऱ ऎवराल्, कुऱैयुडैयम् - पॆऱक्कूडिय पुरुषार्थत्तिऩ् कुऱैवैयुडैयोम्, सकलं सपूर्णमॆऩ्ऱबडि।↩︎

परम-पदे प्राप्स्यमानस्य परिपूर्ण-कैङ्कर्य-साम्राज्यस्य कृते
इह पुष्पापीड-धारिभिः स्थातुं युक्तम् ।↩︎

We should therefore crown ourselves, even here,
in anticipation of the empireship of perfect service to the Lord
which will be ours in Heaven (Paramapada).↩︎

Por lo tanto, deberíamos coronarnos, incluso aquí,
En anticipación de la imperia del servicio perfecto al Señor
que será nuestro en el cielo (Paramapada).↩︎

परमपदत्तिऱ्पॆऱप्पुगुगिऱ परिपूर्णकैङ्कर्यसाम्राज्यत्तुक्किङ्गे मुडिसूडियिरुक्कप् प्राप्तम्।↩︎

इङ्गे - ससारमण्डलत्तिलेये, मुडिसूडियिरुक्क - मूर्धाभिषिक्तऩायिरुक्क, प्राप्तम् - इप्पडियिरुक्कुगैये उचित-मॆऩ्ऱबडि।↩︎

एवं व्यवस्थितः प्रभावो
रहस्यत्रये फल-निर्देश-प्रदेशेषु आनुषङ्गिकतया ऽनुसन्धेयः ॥↩︎

This potency which has been determined so far
should be remembered in connection with such places as indicate the fruit in the three mysteries (mantras),
as established by necessary consequence.↩︎

Esta potencia que se ha determinado hasta ahora
debe recordarse en relación con lugares que indiquen la fruta en los tres misterios (mantras),
según lo establecido por la consecuencia necesaria.↩︎

इप्पडि व्यवस्थितमाऩ प्रभावम् रहस्यत्रयत्तिल् फलनिर्देशप्रदेशङ्गळिले अनुषङ्गसिद्धमाग अनुसन्धेयम्।↩︎

इव्वधिकारार्थमाऩ प्रभावरक्षैयै रहस्यत्रयत्तिल् अनुसन्धिक्कुम् प्रदेशत्तैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि इत्यादिना । फलनिर्देशप्रदेशङ्गळिले इति । नारायणपदोत्तरचतुर्थ्यादि कळिले अनुषङ्गसिद्धमाग - आर्थिकमाग।↩︎

१२ उपसंहारः - वर्णनातीतता

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

उण्मैय्-उरैक्कु(म्=वदत्) मऱैगळिल् ओङ्गियव्(=समुच्छ्रित) उत्तमनार्
वण्मैय्(=औदार्यं) अळप्प्(=मातुं) अरिद् आदलिन्(ल्), वन्दु कऴल्(=पादौ) पणिवार्(=आश्रयकाः)
तण्मै(=नैच्यं) किडन्द् इडत् (स्)तरम् अळव्(=मेयम्) ऎन्न वियप्प्(=आश्चर्यम् आग्रह-रूपम्) इलद् आम्
उण्मैय् उरैत्तनर् ओरन्(=पक्ष)-तविरव् उयर्न्दनरे. ( 37 )

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम् (त॰प॰)4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

राग-द्वेष-मदादिकैर् इह महा-रक्षोभिर् अक्षोभिते
नित्ये रक्षितरि स्थिते निज-भर-न्यासाभिधानं तपः ।
यत्-कक्षी-कृतम् अत्यशेत विविधान् धर्मान् अ-धर्म-द्रुहस्(→अत्यशेत),
तद्-भूमार्णव-लेश-वर्णनम् अपि प्राचां न वाचां पदम् ॥ ५८ ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम् (सं॰प॰)9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
प्रभावरक्षाधिकारः षड्विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः॥
इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्थिरीकरणभागो द्वितीयः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः॥

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

(४२तमाहोबिल-यतिः14)

सत्यं वदत्सु वेदेषु

समुच्छ्रितस्योत्तमस्यौदार्यं परिच्छेत्तुम् अशक्यम्

इत्य्-अतः,
एत्य चरणाव् आश्रयताम् अपकर्षे सत्य् अपि

उत्कर्षः परिच्छेद-वचसाम् अ-भूमिर्

इति तत्त्वम् उपदिदिशुः पक्ष-पातम् अन्तरा महान्तः ।↩︎

The Supreme Self,
whose greatness is described in the Vedas,
which reveal the truth,
is beyond all limitations and beyond all measure in regard to His glory.

Therefore, about those who approach Him and seek His feet,
though such things as low birth and certain weaknesses may be found in them,
yet it cannot be said that their greatness is, in any way, limited.
This truth has been taught to us by those who are highest among men
and who are free from all partiality.

↩︎

El yo supremo, cuya grandeza se describe en los Vedas,
que revelan la verdad,
está más allá de todas las limitaciones y más allá de toda medida con respecto a su gloria.

Por lo tanto, sobre aquellos que se acercan a él y buscan los pies,
Aunque se pueden encontrar cosas como un bajo nacimiento y ciertas debilidades en ellas,
Sin embargo, no se puede decir que su grandeza sea, de cualquier manera, limitada.

Esta verdad nos ha sido enseñada por aquellos
que son más altos entre los hombres
y que están libres de toda parcialidad.

↩︎

उण्मैयुरैक्कु मऱैगळिलोङ्गिय वुत्तमनार्
वण्मैयळप्परिदादलिन् वन्दु कऴल्बणिवार्
तण्मै किडन्दिडत्तरमळवॆन्न वियप्पिलदाम्
उण्मैयुरैत्तनरोरन्दविर वुयर् न्दनरे. ( 37 )↩︎

भगवाऩ् दोषरहितऩ् आगैयाले
अपरिच्छिन्न-प्रभावऩ् आऩालुम्
अवऩैय् आश्रयित्त प्रपन्नर्गळ् दोष-युक्तर् आयुम्
जात्यादिगळाले उत्कर्षापकर्ष-रूप-तारतम्यम् उळ्ळवर्गळ् आयुम् इरुप्पदाल्
अवर्गळ् प्रभावम् परिच्छिन्नम् आगादो?

ऎऩ्गिऱ शङ्गैयै निरासम् पण्णिक् कॊण्डु
अधिकारार्थत्तैप् पाट्टाले सङ्ग्रहिक्किऱार् उण्मैयुरैक्कुमऱैगळिलित्यादिना ।
उण्मैयुरैक्कुम् मऱैगळिल् - यथार्थत्तैये सॊल्लुम् वेदान्तङ् गळिल्,
ओङ्गिय - ‘‘न तत्समश्चाभ्यधिकश्च दृश्यते’’ ऎऩ्गिऱबडि महाप्रभावशालियाय् विळङ्गुगिऱ,
उत्तमऩार् - पुरुषोत्तमऩाऩ भगवाऩुडैय, वण्मै - प्रभावमाऩदु, अळप्परिदु - ‘‘यतो वाचो निवर्तन्ते’’ ऎऩ्गिऱबडि वाङ्मनसापरिच्छेद्यम्, आदलिल् - आगैयाल्,सिद्धोपाय प्रभावमपरिच्छेद्यमागैयाले ऎऩ्ऱबडि।
वन्दु - आकिञ्चन्यानन्यगतित्वरूपाधिकारत् तोडे वन्दु, कऴल् पणिवार् - तिरुवडिगळैयाश्रयिक्कुम् प्रपन्नर्गळुडैय,
तण्मै - ताऴ्च्चि, किडन्दिड - ऒरु पक्कम् इरुन्ददेय् आगिलुम्, जात्यादिकृतमाऩनैच्यत्ताले अवर्गळुक्कु पुरुषार्थहानियुम् भगवदभिमानन्यूनतैयुम् इल्लामैयाले अन्दत् ताऴ्च्चियाल् बाधकमिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।

तरम् - वरिसै, प्रभावमॆऩ्ऱ पडि, अळवॆऩ्ऩ - परिच्छिन्नमॆऩ्गिऱ, वियप्पिलदाम् - वियप्पु उक्ति परिच्छिन्नमॆऩ्गिऱ वाक्किल्लाददाम्।

‘‘यो ह्येनं पुरुषं वेद
देवा अपि न तं विदुः’’

ऎऩ्गिऱदिऱे। उण्मै - भागवतप्रभावम् अपरिच्छिन्नमॆऩ्गिऱ सत्यमाऩ वार्त्तैयै, उयर्न्दऩर् - ज्ञानानुष्ठानङ्गळाले सर्वाधिकर्गळाऩ नम्मासार्यर्गळ्, ओरन्दविर - पक्षबादमिल्, इवऩ् सदोषऩ्, इवऩ् निर्दोषऩ्, इवऩ् मन्दाधिकारी, इवऩ् पूर्णाधिकारी ऎऩ्गिऱ पक्षपातमिऩ्ऱिक्के, उरैत्तऩरे - यथाशास्त्रम् सॊऩ्ऩार्गळ्।↩︎

राग-द्वेष-मदादिकैर् इह महा-रक्षोभिर् अक्षोभिते
नित्ये रक्षितरि स्थिते निज-भर-न्यासाभिधानं तपः ।
यत्-कक्षी-कृतम् अत्यशेत विविधान् धर्मान् अ-धर्म-द्रुहस्(→अत्यशेत),
तद्-भूमार्णव-लेश-वर्णनम् अपि प्राचां (→वैदिकानाम्) न वाचां पदम् ॥ ५८ ॥↩︎

When the eternal Saviour, who cannot, in the least, be affected by such great demons as desire, hatred, pride and the like is present (to save us),
that tapas or upāya called the surrender of the responsibility of our protection (bharanyāsa),
which is accepted as transcending all other dharmas (upāyas) in putting down all adharmas --
that tapas is so great that the description of even a fragment of the ocean of its potency
is beyond the range of even the ancient Vedas.↩︎

Cuando el salvador eterno,
que no puede, en lo más mínimo, afectado por demonios tan grandes como el deseo, el odio, el orgullo y similares está presente (para salvarnos),
que las "tapas" o upāya llamaron la rendición de la responsabilidad de nuestra protección (bharanyāsa),
que se acepta como trascendiendo todos los demás dharmas (upāyas) para dejar todos los adharmas -
esto tapas es tan grande
que la descripción de incluso un fragmento del océano de su potencia
está más allá del rango de incluso los antiguos Vedas.↩︎

रागद्वेषमदादिकैरिह महारक्षोभिरक्षोभिते
नित्ये रक्षितरि स्थिते निजभरन्यासाभिधानं तपः ।
यत्कक्षीकृतमत्यशेत विविधान् धर्मानधर्मद्रुह-
स्तद्भूमार्णवलेशवर्णनमपि प्राचां न वाचां पदम् ॥ ५८ ॥↩︎

इप्पडि प्रपन्नर्गळुडैय प्रभावमपरिच्छिन्नमॆऩ्ऱु सॊल्लि, इदऱ्कु हेदुवाऩ प्रपत्तियिऩुडैय प्रभावमुमपरिच्छिन्नमॆऩ्बदै अधिकारावसानश्लोकत्ताले अरुळिच्चॆय्गिऱार् रागद्वेषमदादिकैरिति । रागः - फलकामना, द्वेषः अन्द कामऩै विघटितमाऩाल् विघटकऩ् विषयत्तिल् द्वेषम्, अदावदु प्रतिकूलबुद्धि । मदः - नाऩ् उत्क्रुष्टऩॆऩ्गिऱ अभिमानम्, इवै मुदलाऩदुगळाऩ, महारक्षोभिरपि - महाराक्षसर्गळालुम्, रागद्वेषादिगळै युडैयवर्गळ् राक्षसर्गळागैयाल् राक्षसत्वापादकङ्गळाऩ रागद्वेषादिगळ् महाराक्षसर् कळागलामिऱे। एतादृशमाऩ आश्रितदोषङ्गळाले, - अक्षोभिते – कलक्कमुडियादवऩाऩ, नित्ये रक्षितरि - नित्यरक्षकऩाग, स्थिते - इरुक्किऱ, भगवतीति शेषः । (भगवद्विषयत्तिले) यत् निजभरन्यासाभिधानं तपः - तऩ्ऩुडैय भरन्यासमॆऩ्गिऱ यादॊरु तबस्साऩदु, कक्षीकृतं सत् – अङ्गीकृत सत्, अनुष्ठिक्कप्पट्टदाय्क्कॊण्डु ऎऩ्ऱबडि। अधर्मद्रुहः – ‘‘धर्मेण पापमपनुदति’’ ऎऩ्गिऱबडि अधर्मङ्गळुक्कु नाशकङ्गळाऩ, विविधान् धर्मान् – सत्यतपःप्रभृतिकळाऩ नानाविधधर्मङ्गळैयुम्, अत्यशेत – अतिशयिक्कुमो? भरन्यासमॆऩ्गिऱ यादॊरु तबस्साऩदु ‘‘सत्यं तपो दमश्शमो दान’’ मित्यादि तपस्सुक्कळै अतिक्रमित्तिरुक्किऱदो ऎऩ्ऱबडि। तद्भूमार्णवलेशवर्णनमपि - अन्द भरन्यासरूपतपस्सिऩ् माहात्म्यमागिऱ महार्णवत्तिऩ् (लेशत्तै) तिवलैयै वर्णिप्पदुम्, प्राचां – प्राचीनर्गळाऩ महाऩ्गळुडैय, वाचां - वाक्कुक्कळुक्कुम्, न पदं - विषयमऩ्ऱु। सर्वतपस्सुक्कळैयुम् विड उत्क्रुष्टमाऩ भरन्यासत्तिऩ् प्रभावम् महाऩ्गळालुम् सॊल्ल मुडियाददु ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

Here ends the second part entitled the Discussion and Clarification of Doubts and Disputed Points.↩︎

Aquí termina la segunda parte titulada la discusión y aclaración de dudas y puntos en disputa.↩︎

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
प्रभावरक्षाधिकारः षड्विंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः॥
इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
स्थिरीकरणभागो द्वितीयः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः॥↩︎

रहस्यत्रयसारस्य
स्थिरी-करण-सञ्ज्ञकः ।
भागः श्रीरङ्ग-शठ-जिद्-
योगिना विवृतो मुदा ॥

॥ इति श्रीमदहोबिलमठास्थाने द्विचत्वारिंशत्पट्टे मूर्द्धाभिषिक्तस्य निरवधिकगुरुभक्तिभरितस्य श्रीलक्ष्मीनृसिंहदिव्यपादुकासेवक श्रीवण्शठकोप श्री श्रीरङ्गशठकोपयतीन्द्रस्य कृतौ
श्री सारबोधिन्याख्यायां व्याख्यायां प्रभावरक्षाधिकारष्षड्विंशः ॥↩︎

३ पद-वाक्य-योजना-विभागः

PART III

The Interpretation of the Meaning of the Three rahasyas or
mantras by a study of the grammatical construction
of the words and sentences.

२७ मूलमन्त्राधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीः ॥

॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥ ॥
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे मूलमन्त्राधिकारः ॥

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

(४२तमाहोबिल-यतिः4)

1. (27) THE CHAPTER ON THE MūLAMANTRA (AṢṬĀKṢARA)
page 404↩︎

2. (27) El capítulo sobre el Mūlamantra (Aṣṭākṣara) Página 404↩︎

3. ॥ श्रीः ॥

॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥ ॥
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे मूलमन्त्राधिकारः ॥↩︎

4. ॥ श्रीः ॥

अथ मूलमन्त्राधिकार व्याख्या ॥

रहस्यत्रयसारस्य
स्व्याख्यां श्रीसारबोधिनीम् ।
मूलमन्त्राधिकारादेः
कुरुते नरकेसरी ॥

इप्पडि स्थिरीकरणभागत्ताले अर्थानुशासन-भागोक्तम् आऩव् अर्थत्तै स्थापित्तु,
तृतीय-भागत्ताले रहस्य-त्रयत्तिल् पद-वाक्यङ्गळ्-उडैय योजऩैयैक् काण्बिक्कप् पोगिऱवर् आय्,
अदिल् मुदलिल् तिरुमन्त्रत्तिल् पदवाक्ययोजऩै इरुक्कुम् बडियैक् काट्टक् करुदि(=विचार्य),

‘‘मन्त्रे तद्देवतायाञ्च
तथा मन्त्र-प्रदे गुरौ ।
त्रिषु भक्तिस् सदा कार्या
सा हि प्रथम-साधनम्॥’’

ऎऩ्गिऱ बडिये मन्त्र-प्रतिपाद्यदेवतैयैयुम्,
मन्त्रप्रदऩाऩ आचार्यऩैयुम्
मन्त्रत्तैयुम् अनुसन्धिक्किऱार् मूऩ्ऱु श्लोकङ्गळाले,↩︎

मङ्गलाचरनम्

देवः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

तारं पूर्वं, तद् अनु हृदयं, तच् (अनु) च नारायणायेत्य्
आम्नायोक्तं… पदम् अव-यतां, सार्थम् आचार्य-दत्तम् ।
अङ्गी कुर्वन्न् (आकिञ्चन्येन) अलस-मनसाम् आत्म-रक्षा-भरं नः
क्षिप्रं देवः क्षिपतु निखिलान् किङ्करैश्वर्य-विघ्नान् ॥ ५९ ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

(27) THE CHAPTER ON THE MūLAMANTRA (AṢṬĀKṢARA)
page 404↩︎

(27) El capítulo sobre el Mūlamantra (Aṣṭākṣara) Página 404↩︎

तारं पूर्वं, तद् अनु हृदयं, तच् (अनु) च नारायणायेत्य्
आम्नायोक्तं… पदम् अव-यतां, सार्थम् आचार्य-दत्तम् ।
अङ्गी कुर्वन्न् (आकिञ्चन्येन) अलस-मनसाम् आत्म-रक्षा-भरं नः
क्षिप्रं देवः क्षिपतु निखिलान् किङ्करैश्वर्य-विघ्नान् ॥ ५९ ॥↩︎

Of us who, with a knowledge of its meaning, are meditating on the mantra taught to us by our ācharya
which consists of the praṇava (aum) at the beginning with the word namas (namo) and then the word Nārāyanāya revealed in the Vedas -
of us who are not competent to adopt other upāyas
and the responsibility of redeeming whose souls has been accepted by our Lord,
May He dispel very soon all those obstacles (past karma )
which stand in the way of our enjoying the imperial bliss of service to Him!.↩︎

De nosotros que, con un conocimiento de su significado, estamos meditando en el mantra que nos enseñó nuestro ācharya
que consiste en el praṇava (aum) al principio con la palabra namas (namo) y luego la palabra nārāyanāya revelada en los vedas -
de nosotros que no somos competentes para adoptar otros upāyas
y la responsabilidad de redimir cuyas almas ha sido aceptada por nuestro Señor,
Que se disipe muy pronto todos esos obstáculos (pasado karma)
¡Que se interponen en el camino de disfrutar de la dicha imperial de servicio a él!↩︎

तारं पूर्वं तदनु हृदयं तच्च नारायणाये-
त्याम्नायोक्तं पदमवयतां सार्थमाचार्यदत्तम् ।
अङ्गीकुर्वन्नलसमनसामात्मरक्षाभरन्नः
क्षिप्रं देवः क्षिपतु निखिलान् किङ्करैश्वर्यविघ्नान् ॥ ५९ ॥↩︎

अदिल् मुदल् श्लोकत्तिल् तिरुमन्त्रत्तिल् उपनिषत्-प्रतिपाद्य-पदङ्गळिऩ् क्रमत्तैक् काट्टानिऩ्ऱु कॊण्डु
तिरुमन्त्रप्रतिपाद्यऩ् आऩ नारायणऩ्
सार्थम् आग आचार्योपदिष्टमाऩ तिरुमन्त्रत्तै अनुसन्धित्तु शरणवरणम् पण्णिऩ नम्मुडैय
कैङ्कर्यसाम्राज्य विरोधिपापङ्गळैय् ऎल्लाम् पोक्कडिक्कक् कडवऩ्

ऎऩ्ऱु प्रार्थिक्किऱार् तारं पूर्वम् इति ।

पूर्वं - मुदलिले, तारं – आम्नायोक्तप्रणवत्तैयुम्, तदनु - अदिऩ् पिऱगु,
हृदयं - आम्नायोक्तनमश्शब्दत्तैयुम्,
मन्त्रशास्त्रत्तिल् तारमॆऩ्ऱु प्रणवमुम्, हृदयमॆऩ्ऱु नमस्सुम् सॊल्लप्पडुगिऱदिऱे।
तदनु इत्यनुषङ्गः ।
अदऩ् पिऱगु, तत् - प्रसिद्धमाऩ, नारायणायेति - नारायणाय ऎऩ्ऱु, आम्नायोक्तं –

‘‘ओम् इत्यग्रे व्याहरेत् ।
नम इति पश्चात् ।
नारायणायेत्य् उपरिष्टात्’’

ऎऩ्ऱु श्रुत्य्-उक्तम् आऩ,
सार्थं – अर्थसहितमाग, आचार्य दत्तं – आचार्यऩाले उपदेशिक्कप्पट्टदाऩ, पदञ्च – पदत्तैयुम्, अवयतां – अनुसन्दधतां, अलसमनसां – कर्मयोगाद्यनुष्ठानङ्गळिल् मन्दमनस्कर्गळाऩ, अकिञ्चनर्गळाऩ ऎऩ्ऱबडि। नः - नम्मुडैय, आत्मरक्षाभरं - नम्माले समर्पित-माऩ आत्मरक्षाभरत्तै, देवः - मन्त्रप्रतिपाद्यऩाऩ नारायणऩ्, अङ्गीकुर्वन् सन् - अङ्गीकरिक् किऱवऩाय्क्कॊण्डु, निखिलान् - समस्तङ्गळाऩ, किङ्करैश्वर्यविघ्नान् - कैङ्गर्य साम्राज्यविघ्नङ्गळै, प्राप्तिविरोधिकळाऩ सर्वबाबङ्गळैयुमॆऩ्ऱबडि। क्षिप्रं - एतद्देहावसानत्तिलेये, क्षिपतु - पोक्कडिक्कक्कडवऩ्। प्रार्थनायां लोट् । तिरुमन्त्रत्तिल् समर्पणपरमाऩ योजऩै इन्द श्लोकत्ताले सूचिप्पिक्कप्पट्टदु। सार्थमाचार्यदत्तम-वयतामॆऩ्ऱु सॊल्लामल् तारं पूर्वं तदनु हृदयं तच्च नारायणायेत्याम्नायोक्तं पदमॆऩ्ऱु विभजित्तुच् चॊल्लुगैयाल् तिरुमन्त्रत्तिल् अडैवे स्वरूपोपायपुरुषार्थपरयोजऩैयुम् सूचितमागिऱदु।↩︎

ऋषिः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

कल्याणम् आवहतु कार्त-युगं स्वधर्मं
प्रख्यापयन् प्रणिहितेषु नरादिकेषु ।
आद्यं कम् अप्य् अधिगतो रथम् अष्ट-चक्रं
बन्धुस् सतां बदरिकाश्रम-तापसो नः ॥ ६०॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

Of us who, with a knowledge of its meaning, are meditating on the mantra taught to us by our ācharya
which consists of the praṇava (aum) at the beginning with the word namas (namo) and then the word Nārāyanāya revealed in the Vedas -
of us who are not competent to adopt other upāyas
and the responsibility of redeeming whose souls has been accepted by our Lord,
May He dispel very soon all those obstacles (past karma )
which stand in the way of our enjoying the imperial bliss of service to Him!.↩︎

De nosotros que, con un conocimiento de su significado, estamos meditando en el mantra que nos enseñó nuestro ācharya
que consiste en el praṇava (aum) al principio con la palabra namas (namo) y luego la palabra nārāyanāya revelada en los vedas -
de nosotros que no somos competentes para adoptar otros upāyas
y la responsabilidad de redimir cuyas almas ha sido aceptada por nuestro Señor,
Que se disipe muy pronto todos esos obstáculos (pasado karma)
¡Que se interponen en el camino de disfrutar de la dicha imperial de servicio a él!↩︎

कल्याणम् आवहतु कार्त-युगं स्वधर्मं
प्रख्यापयन् प्रणिहितेषु नरादिकेषु ।
आद्यं कम् अप्य् अधिगतो रथम् अष्ट-चक्रं
बन्धुस् सतां बदरिकाश्रम-तापसो नः ॥ ६०॥↩︎

May that great seer dwelling in the hermitage of Badarika ( Nārāyaṇa ),
the friend of (all ) good men,
who occupies a certain chariot called Mūlamantra with (its eight syllables as ) its eight wheels
and who instructs his reverent pupils, Nara and others (Nārada and the like)
in the dharma concerning himself which is characteristic of Krita Yuga -
may that great seer confer (His) blessing on us !↩︎

Que ese gran vidente que vive en la ermita de Badarika (nārāyaṇa),
el amigo de (todos) buenos hombres,
quien ocupa un cierto carro llamado Mūlamantra con (sus ocho sílabas como) sus ocho ruedas
y quién instruye a sus alumnos reverentes, Nara y otros (Nārada y similares)
En el Dharma sobre sí mismo, que es característico de Krita Yuga -
¡Que ese gran vidente conserve (su) bendición para nosotros!↩︎

कल्याणमावहतु कार्तयुगं स्वधर्मं प्रख्यापयन् प्रणिहितेषु नरादिकेषु ।
आद्यं कमप्यधिगतो रथमष्टचक्रं बन्धुस्सतां बदरिकाश्रमतापसो नः ॥ ६०॥↩︎

इप्पडि मन्त्रप्रतिपाद्यऩाऩ नारायणऩै अनुसन्धित्तु अनिष्टनिवृत्तियैप् प्रार्थित्तु मेले अवऩ् तऩ्ऩैये मन्त्रप्रदऩाऩ बदरिकाश्रमवासियाऩ नारायणऩाग अनुसन्धित्तु इष्टत्तैप् प्रार्थिक्किऱार् कल्याणमावहतु इत्यादिना । अष्टचक्रं - ऎट्टु चक्रङ्गळैयुडैय, आद्यं - मुदलाऩ, कमपि – अनिर्वाच्यमहिमैयैयुडैय, रथं - महाभारतत्तिल् नारायणीयत्तिल् ‘‘अष्टचक्रं हि तद्यानं भूतयुक्तं मनोजवम्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट रथत्तै, अधिगतः - अडैन्दवऩाय्, इव्वळवाल् तिरुमन्द्रम् रथमॆऩ्ऱुम्, अदिलुळ्ळ ऎट्टु ऎऴुत्तुक्कळ् सक्रङ्गळॆऩ्ऱुम्, नारायणऩ् प्रतिपाद्यार्थतया अधिगतऩॆऩ्ऱुम् द्योतितमागिऱदु। प्रणिहितेषु - मिगवुम् सावधानर्गळाऩ, सम्यक्प्रशान्तचित्तायेत्यादिगळिल् सॊल्लप् पट्ट शिष्यलक्षणपूर्णर्गळाऩ ऎऩ्ऱबडि। नरादिकेषु - तऩ्ऩुडैय द्वितीयावतारऩाऩ नरऩ् मुदलाऩवर्गळ् विषयत्तिले, आदिशब्दत्ताले नारदादिगळुक्कुक् ग्रहणम्। कार्तयुगं – कृतयुगसम्बन्धियाऩ, स्वधर्मं – ‘‘निवृत्तिलक्षणं धर्मं ऋषिर्नारायणोऽब्रवीत्’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लप्पट्ट स्वोपदिष्टमाऩ निवृत्तिधर्मत्तै, प्रख्यापयन् – विशेषतः उपदेशिक्किऱवऩायुम्, सतां – ब्रह्मज्ञानत् ताले लब्धसत्ताकर्गळाऩ भक्तिप्रपत्तिनिष्ठर्गळुक्कु, बन्धुः – ‘‘माता पिता भ्राता’’ ऎऩ्गिऱबडि सर्वविधबन्धुवुमाऩ, बदरिकाश्रमतापसः – बदरिकाश्रमत्तिल् तबस् सॆय्दुक्कॊण्डिरुक्किऱ नारायणऩाऩवऩ्, नः - नमक्कु, कल्याणं - मङ्गळत्तै, निवृत्तिधर्मनिष्ठतैयै ऎऩ्ऱबडि। आवहतु - उण्डु पण्णक्कडवऩ्।↩︎

मन्त्रः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

यद्-अन्त-स्थम् अशेषेण
वाङ्मयं वेद-वैदिकं ।
तस्मै व्यापक-मुख्याय
मन्त्राय महते नमः ॥ ६१ ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

1. May that great seer dwelling in the hermitage of Badarika ( Nārāyaṇa ),
the friend of (all ) good men,
who occupies a certain chariot called Mūlamantra with (its eight syllables as ) its eight wheels
and who instructs his reverent pupils, Nara and others (Nārada and the like)
in the dharma concerning himself which is characteristic of Krita Yuga -
may that great seer confer (His) blessing on us !↩︎

2. Que ese gran vidente que vive en la ermita de Badarika (nārāyaṇa),
el amigo de (todos) buenos hombres,
quien ocupa un cierto carro llamado Mūlamantra con (sus ocho sílabas como) sus ocho ruedas
y quién instruye a sus alumnos reverentes, Nara y otros (Nārada y similares)
En el Dharma sobre sí mismo, que es característico de Krita Yuga -
¡Que ese gran vidente conserve (su) bendición para nosotros!↩︎

3. यद्-अन्त-स्थम् अशेषेण
वाङ्मयं वेद-वैदिकं ।
तस्मै व्यापक-मुख्याय
मन्त्राय महते नमः ॥ ६१ ॥↩︎

4. Let us adore that great mantra,
the most important of the vyāpaka mantras,
within which lies embedded the gist of all the revealed truths found in the śrutis and the smṛtis without any exception.

(The three mantras Namo Nārāyaṇaya, Namo Bhagavate Vāsudevāya, and Namo Viṣṇave, with the Praṇava (AUM) preceding each,
are called vyāpaka mantras
for they have the words, Nārāyaṇa, Vāsudeva and Viṣṇu,
which by their etymology, convey the meaning 'Omnipresent' or 'all pervading' (vyāpaka).)↩︎

5. Adoremos ese gran mantra,
el más importante de los mantras vyāpaka,
Dentro de lo cual las mentiras incrustaban la esencia de todas las verdades reveladas
que se encuentran en los Śrutis y los Smṛtis sin ninguna excepción.

(Los tres mantras namo nārāyaṇaya, namo bhagavate vāsudevāya y namo viṣṇave, con el praṇava (aum) que precede a cada uno,
se llaman Mantras Vyāpaka
Porque tienen las palabras, Nārāyaṇa, Vāsudeva y Viṣṇu,
que por su etimología, transmite el significado 'omnipresente' o 'todo impregnado' (vyāpaka).).↩︎

6. यदन्तस्थमशेषेण वाङ्मयं वेदवैदिकं ।
तस्मै व्यापकमुख्याय मन्त्राय महते नमः ॥ ६१ ॥↩︎

7. इदऱ्कुमेल् अष्टाक्षरात्मावाऩ मन्त्रराजऩै सेविक्किऱार् यदन्तस्थमिति । वेदवैदिकम् – वेदरूपमायुम्, वेदमूलकोपबृंहणरूपमायुमुळ्ळ, वाङ्मयं – वाग्विकारमाऩ शब्दङ्गळॆल्लाम्, अशेषेण – शेषमिऩ्ऱिक्के, यदन्तस्थम् - यादॊरु अष्टाक्षरत्तिलिरुक्किऱदो, वेदवैदिकशब्दङ्गळुडैय अर्थङ्गळाऩ तत्त्वहितपुरुषार्थङ्गळॆल्लाम् इदिले सुरुङ्गक् काण्गैयाल् यदन्तस्थमॆऩ्गिऱदु। तस्मै – तादृशसर्वार्थप्रकाशकमाऩ, व्यापकमुख्याय – अष्टाक्षरवासुदेव-द्वादशाक्षरविष्णुषडक्षररूपङ्गळाऩ व्यापकमन्त्रङ्गळुक्कुळ्ळे मुख्यमाय्, अतएव महते – महा-प्रभाववत्तायिरुक्किऱ, मन्त्राय –

‘‘मन्तारन् त्रायते यस्मान्
मन्त्र इत्यभिधीयते’’

ऎऩ्गिऱबडि तऩ्ऩै जपिक्किऱवर्गळै रक्षिक्कुम् स्वभावमुळ्ळ तिरुमन्त्रत्तिऩ् पॊरुट्टु, नमः - नमस्कारम् सॆय्गिऱेऩ्।↩︎

शिष्यः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इह मूल-मन्त्र-संवृतम्
अर्थम् अशेषेण कश्चिद् अनुभवति ।
स्फटिक-तल-निहित-निधिम् इव
देशिक-दत्तेन चक्षुषा जन्तुः ॥ ६२ ॥

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

Let us adore that great mantra,
the most important of the vyāpaka mantras,
within which lies embedded the gist of all the revealed truths found in the śrutis and the smṛtis without any exception.

(The three mantras Namo Nārāyaṇaya, Namo Bhagavate Vāsudevāya, and Namo Viṣṇave, with the Praṇava (AUM) preceding each,
are called vyāpaka mantras
for they have the words, Nārāyaṇa, Vāsudeva and Viṣṇu,
which by their etymology, convey the meaning 'Omnipresent' or 'all pervading' (vyāpaka).)↩︎

Adoremos ese gran mantra,
el más importante de los mantras vyāpaka,
Dentro de lo cual las mentiras incrustaban la esencia de todas las verdades reveladas
que se encuentran en los Śrutis y los Smṛtis sin ninguna excepción.

(Los tres mantras namo nārāyaṇaya, namo bhagavate vāsudevāya y namo viṣṇave, con el praṇava (aum) que precede a cada uno,
se llaman Mantras Vyāpaka
Porque tienen las palabras, Nārāyaṇa, Vāsudeva y Viṣṇu,
que por su etimología, transmite el significado 'omnipresente' o 'todo impregnado' (vyāpaka).).↩︎

इह मूल-मन्त्र-संवृतम्
अर्थम् अशेषेण कश्चिद् अनुभवति ।
स्फटिक-तल-निहित-निधिम् इव
देशिक-दत्तेन चक्षुषा जन्तुः ॥ ६२ ॥↩︎

Here a being who has been blessed by his guru with vision
sees all the meaning concealed within the mūlamantra, without any exception,
as if it is a treasure placed underneath a plate made of crystal.

(Commentators say that there is here an implied reference also to the author himself
who obtained all his knowledge concerning the mūla mantra from his ācārya, Śrī Appullar.)↩︎

Aquí un ser que ha sido bendecido por su gurú con visión
ve todo el significado oculto dentro del mūlamantra, sin ninguna excepción,
Como si fuera un tesoro colocado debajo de una placa hecha de cristal.

(Los comentaristas dicen que hay aquí una referencia implícita también al propio autor
quien obtuvo todo su conocimiento sobre el mantra Mūla de su ācārya, Śrī Appullar.)↩︎

इह मूलमन्त्रसंवृतमर्थमशेषेण कश्चिदनुभवति ।
स्फटिकतलनिहितनिधिमिव देशिकदत्तेन चक्षुषा जन्तुः ॥ ६२ ॥↩︎

इदऱ्कुमेल् इन्द मूलमन्त्रत्तिऩुडैय रहस्यार्थत्तिऩ् ग्रहणमाऩदु सत्सम्प्रदायसिद्ध सदाचार्यकटाक्षविशेषत्ताले आयिरत्तिलॊरुवऩुक्कुक् कूडुमॆऩ्ऱदिऩ् दौर्लभ्यत्तै उपपादिक्किऱ व्याजत्ताले तमक्के तादृशदुर्लभार्थग्रहणम् सिद्धमॆऩ्बदै वॆळियिडुगिऱार् इहेति । कश्चित् - आयिरत्तिल् ऒरु, जन्तुः – सफलजन्मावाऩ पुरुषऩ्, इदऩाल् मूलमन्त्रार्थानुभवत्तिऱ्कु प्राचीन सुकृतत्ताले युण्डाऩ जन्मम् कारणमेयॊऴिय स्वप्रतिभादिगळ् कारणङ्गळऩ्ऱॆऩ्ऱु सूचितम्। देशिकदत्तेन चक्षुषा - स्वाचार्योपदेशत्ताले वन्द ज्ञानविशेषत् ताले, इह - इन्द जगत्तिले, मूलमन्त्रसंवृतं – अष्टाक्षरमाऩ मूलमन्त्रत्ताले मऱैक्कप्पट्ट, अर्थं – तत्त्वहितपुरुषार्थरूपमाऩ अर्थत्तै, इदऩाल् अर्थत्तिऱ्कु अतिरहस्यत्वम् सूचितम्। अशेषेण - शेषमिऩ्ऱिक्के, कृत्स्नत्तैयुमॆऩ्ऱबडि। स्फटिकतलनिहितनिधिमिव – स्वच्छमाऩ स्फटिकक्कल्गळाले कट्टप्पट्ट स्थलत्तिल् वैक्कप्पट्ट निधियैप्पोले अनुभवति – साक्षात्करिक्किऱाऩ्। स्फटिकतल ऎऩ्गैयाले उपमेयत्तिल् तत्स्थानीयमाऩ मूलमन्त्रत्तिऩ् मेऩ्मै व्यञ्जितमागिऱदु। तन्निहितमाऩ निधियै दृष्टान्तमाक्कुगैयाल् मन्त्रार्थत्तिऱ्कु मन्त्रत्तैक्काट्टिलुम् उत्कर्षम् सूचितमागिऱदु। इन्द लोकत्तिल् मूलमन्त्रार्थत्तैत् ताम् ऒरुवरे सर्वतोमुखमाग अनुभविक्कैयाल् इन्द श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩ सफलजन्मावाऩ पुरुषऩ् तामे यॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

मन्त्र-त्रयम्

प्रबन्ध-विभाग-प्रतिज्ञा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्त्व-स्थर्क्क् अनुसन्धेयङ्गळ् आऩ सारतमार्थङ्गळैयुम्
अवऱ्ऱिऩ्-उडैय स्थिरी-करण-प्रकारङ्गळैयुम्
प्रतिपादित्तोम्।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱैय् ऎल्लाम् प्रकाशिप्पिक्किऱ रहस्य-त्रयत्तिल्
पद-वाक्य-योजऩैगळ् इरुक्कुम् बडि सॊल्लुगिऱोम्।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

1. Here a being who has been blessed by his guru with vision
sees all the meaning concealed within the mūlamantra, without any exception,
as if it is a treasure placed underneath a plate made of crystal.

(Commentators say that there is here an implied reference also to the author himself
who obtained all his knowledge concerning the mūla mantra from his ācārya, Śrī Appullar.)↩︎

2. Aquí un ser que ha sido bendecido por su gurú con visión
ve todo el significado oculto dentro del mūlamantra, sin ninguna excepción,
Como si fuera un tesoro colocado debajo de una placa hecha de cristal.

(Los comentaristas dicen que hay aquí una referencia implícita también al propio autor
quien obtuvo todo su conocimiento sobre el mantra Mūla de su ācārya, Śrī Appullar.)↩︎

3. सत्त्व-स्थैर् अनुसन्धेयान् सारतमार्थान्
तेषां स्थिरीकरण-प्रकारांश् च प्रत्यपीपदाम ।↩︎

4. So far we have explained the most essential truths which every sātvika should remember
and established them on a firm basis (of authority (pramāṇa) and argument).↩︎

5. Hasta ahora hemos explicado las verdades más esenciales que cada sātvika debe recordar
y los estableció sobre una base firme (de autoridad (pramāṇa) y argumento).↩︎

6. सत्वस्थर्क्कनुसन्धेयङ्गळाऩ सारतमार्थङ्गळैयुम् अवऱ्ऱिऩुडैय स्थिरीकरणप्रकारङ्गळैयुम् प्रतिपादित्तोम्।↩︎

7. मनसि मम यत्प्रसादाद्वसति रहस्यत्रयस्य सारोऽयं ऎऩ्ऱारिऱे। इऩि सङ्गत्यर्थम् वृत्तवर्तिष्यमाणङ्गळैक् काट्टुगिऱार् सत्वस्थर्क्कु इत्यादिना । सत्वस्थर्क्कु - सात्त्विकर्गळुक्कु, अनुसन्धेयङ्गळाऩ सारतमार्थङ्गळैयुमॆऩ्बदाल् अर्थानुशासनभागार्थम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

8. एषां सर्वेषां प्रकाशके रहस्यत्रये पद-वाक्य-योजनाप्-रकारान् ब्रूमः ॥

[[३६६]]↩︎

9. We will now proceed to show in what ways,
in the three great mysteries (mantras) which reveal all these (truths),
the words and the sentences should be construed
(in order that their meanings may be properly understood).↩︎

10. Ahora procederemos a mostrar de qué manera,
En los tres grandes misterios (mantras) que revelan todas estas (verdades),
Las palabras y las oraciones deben interpretarse
(para que sus significados puedan entenderse correctamente).↩︎

11. इवऱ्ऱैयॆल्लाम् प्रकाशिप्पिक्किऱ रहस्यत्रयत्तिल् पदवाक्ययोजऩैगळिरुक्कुम्बडि सॊल्लुगिऱोम्।↩︎

12. अवऱ्ऱिऩुडैय स्थिरीकरणप्रकारङ्गळैयु मॆऩ्बदाल् स्थिरीकरणभागार्थम् सॊल्लप्पट्टदु। वर्तिष्यमाणार्थत्तैक् काट्टुगिऱार् इवऱ्ऱै यॆल्लामित्यादिना । पदवाक्ययोजऩैगळिति । पदयोजऩैयावदु पदङ्गळुक्कु परस्परमन्वयम्। वाक्योजऩैयावदु वाक्यङ्गळुक्कु परस्परमन्वयम्। (4)↩︎

मूल-मन्त्रतो ऽधिकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऱ्ऱिल् मुऱ्पड तिरु-मन्त्रम्
पर-शेषतैक-रस-स्वरूपादिगळैत् तॆळिवित्तु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अम्-मुखत्ताले समस्त-प्रतिबन्धक--निवृत्ति-पूर्वक-- परम-पुरुषार्थ-प्राप्तियिले
रुचियैयुम् त्वरैयैयुम् विळैप्पित्तु
उपायाधिकार-पूर्तियैय् उण्ड्-आक्कुम्। (4)

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. तत्र प्रथमतः श्री-मन्त्रः
पर-शेषतैक-रस-स्व-रूपादीनि प्रबोध्य↩︎

2. Among them, the first, namely, Tirumantra (aṣṭākṣara)
helps us to understand such things as our essential nature, (svarūpa)
which finds true happiness only in being the śeṣa of the Supreme Being.↩︎

3. Entre ellos, el primero, a saber, Tirumantra (Aṣṭākṣara)
nos ayuda a comprender cosas como nuestra naturaleza esencial (svarūpa)
Lo que encuentra la verdadera felicidad
solo en ser el Śeṣa del ser supremo.↩︎

4. अवऱ्ऱिल्मुऱ्पड तिरुमन्त्रम् परशेषतैकरसस्वरूपादिगळैत्तॆळिवित्तु↩︎

5. अदिल् रहस्यत्रयङ्गळुडैय अनुसन्धानक्रमत्तिऱ्कु नियामकङ्गाट्टुगिऱार् अवऱ्ऱिल् मुऱ्पड इत्यादियाल्। परशेषतैकरसत्वमावदु - परऩुडैय शेषत्वत्तैये स्वरुपनिरूपकधर्ममाग वुडैत्तायिरुक्कै। स्वरूपमावदु जीवात्मस्वरूपम्। आदिशब्दत्ताले फलस्वरूपमुम् उपायस्वरूपमुम् विवक्षितम्। तॆळिवित्तु - प्रकाशिप्पित्तु,↩︎

6. तन्-मुखेन समस्त-प्रतिबन्धक-निवृत्ति-पूर्वक- परम-पुरुषार्थ-प्राप्तौ
रुचिं त्वरां च संवर्ध्य
उपायाधिकार-पूर्तिम् उत्पादयति ।↩︎

7. By that (revelation), it creates a longing for the Supreme Goal of attainment
preceded by the removal of all obstacles thereto
and also a feeling of urgency (tvarā) (in regard to that attainment)
whereby the competency for the adoption of the upāya (prapatti) becomes perfected.↩︎

8. Por eso (revelación), crea un anhelo por el objetivo supremo del logro
precedido por la eliminación de todos los obstáculos a los mismos
y también un sentimiento de urgencia (TVARā) (con respecto a ese logro)
por lo que la competencia para la adopción del upāya (prapatti) se perfecciona.↩︎

9. अम्मुखत्ताले समस्तप्रतिबन्धकनिवृत्तिपूर्वकपरमपुरुषार्थप्राप्तियिले रुचियैयुम् त्वरैयैयुम् विळैप्पित्तु उपायाधिकारपूर्तियै युण्डाक्कुम्।↩︎

10. अम् मुखत्ताले - स्वरूपादिप्रकाशनद्वारा । समस्तेत्यादि । ऒरुवऩुक्कु तऩ्ऩुडैय शेषत्वत्तिऱ्कुम् परऩिडत्तिलुळ्ळ शेषित्वादिगळुक्कुम् सर्वदा प्रकाशमुण्डाऩाल् अदऩाल् प्रतिबन्धकनिवृत्तिपूर्वकशेषिकैङ्कर्यरूपपुरुषार्थत्तिल् विषयसौन्दर्याधीनमाग रुचियुम् रुचियिऩ् औत्कट्यत्ताल् तत्प्राप्तियिल् त्वरैयुमुण्डागुमिऱे। उपायाधिकारपूर्तियै युण्डाक्कुमिति । उपायाधिकारमावदु उपायसाध्यफलेच्छैयुम् उपायज्ञानादि-ळुमिऱे।↩︎

द्वयतः फलम् अनुष्ठान-प्रकारश्च

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अधिकारिय् आऩवऩ्-उडैय
फलापेक्षा-पूर्वक-- +उपाय-विशेषानुष्ठान-प्रकारत्तै
द्वयम् विशदम् आग प्रकाशिप्पिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इत्थम् अधिकारि-भूतस्य फलापेक्षा-पूर्वकोपाय-विशेषानुष्ठान-प्रकारं
द्वयं विशदं प्रकाशयति ।↩︎

2. Dvaya reveals clearly the manner in which this particular upāya should be adopted by this adhikārī,
with an antecedent longing for the fruit thereof.↩︎

3. Dvaya revela claramente
la manera en que este adhikārī debe adoptar este upāya particular,
con un antecedente anhelo de la fruta del mismo.↩︎

4. इप्पडि अधिकारियाऩवऩुडैय फलापेक्षापूर्वकोपायविशेषानुष्ठानप्रकारत्तै द्वयम् विशदमाग प्रकाशिप्पिक्कुम्।↩︎

5. इप्पडि मूलमन्त्रसिद्धोपायाधिकारवाऩुक्कु उपायानुष्ठानप्रकारप्रकाशकम् द्वयमॆऩ्गिऱार् इप्पडि अधिकारियाऩवऩुडैय इत्यादिना । इदऩाल् मुदलिल् मूलमन्त्रानुसन्धानत्तिऱ्कुम् अनन्तरम् द्वयानुसन्धानत्तिऱ्कुम् नियामकम् सॊल्लप्पट्टदु। द्वयत्तिल् ‘‘श्रीमते नारायणाय’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् फलापेक्षैयुम्, ‘‘चरणौ शरणं प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱविडत्तिल् अनुष्ठानप्रकारमुम् अतिस्पष्टमिऱे।↩︎

चरम-श्लोकतो विधिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-उपाय-विशेषत्तै विधिक्किऱदु चरम-श्लोकम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. इमम् उपाय-विशेषं विधत्ते चरमश्लोकः ।↩︎

2. The carama śloka enjoins (as a vidhi) the adoption of this upāya.↩︎

3. El Carama Śloka orienta (como un Vidhi) la adopción de este upāya.↩︎

4. इव्वुपाय विशेषत्तै विधिक्किऱदु चरमश्लोकम्।↩︎

5. चरमश्लोककृत्यत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वुपायविशेषत्तै इति ।↩︎

भेदः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै मूऩ्ऱिलुम्
तऩित्-तऩियेय् ऎल्लाव् अर्थङ्गळैयुम्
शाब्दम् आगवुम् आर्थम् आगवुङ् काणल् आम् आगिलुम्
ओर्-ऒऩ्ऱिलेय् ओर्-ऒऩ्ऱुक्कु नोक्क्(=छविः) आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. एषु त्रिषु पृथक् पृथक्
सर्वेष्व् अर्थेषु शाब्दतया आर्थतया च द्रष्टुं शक्येष्व् अपि,
एकैकस्मिन् एकैकस्य तात्पर्यं भवति ।↩︎

2. Though it is possible to find all these truths in each of these three mantras by itself
from the words themselves and from the sense suggested by them (ārtha ),
yet each of these three has a primary aim
(which is different from that of the others).↩︎

3. Aunque es posible encontrar todas estas verdades en cada uno de estos tres mantras por sí solo
de las palabras mismas, y del sentido sugerido por ellas (ārtha),
Sin embargo, cada uno de estos tres tiene un objetivo principal
(que es diferente al de los demás).↩︎

4. इवै मूऩ्ऱिलुम् तऩित्तऩियेयॆल्लावर्थङ्गळैयुम् शाब्दमागवुमार्थमागवुङ्गाणलामागिलुम् ओरॊऩ्ऱिलेयोरॊऩ्ऱुक्कु नोक्कायिरुक्कुम्।↩︎

5. ऒव्वॊरु रहस्यत्तिलुम् ऎल्ला अर्थङ्गळैयुम् अडैत्तुच् चॊल्ल साध्यमायिरुक्क
मूलमन्त्रम् अधिकारापादकमॆऩ्ऱुम्,
द्वयम् अनुष्ठानप्रकारप्रकाशकमॆऩ्ऱुम्,
चरमश्लोकम् विधायकम्

ऎऩ्ऱुम् बिरित्तुच् चॊल्ल नियामकमुण्डोव् ऎऩ्ऩव्

अरुळिच्चॆय्गिऱार् इवै मूऩ्ऱिलुमित्यादिना ।

ओरॊऩ्ऱिले योरॊऩ्ऱुक्कु नोक्कायिरुक्कुमिति । नोक्क् आवदु प्रधान्येन प्रतिपादनम्। मूलमन्त्रत्तिल् स्वरूपादिज्ञानजननत्ताले अधिकारसम्पादकत्वमुम्, द्वयत्तिल् शरणं प्रपद्ये ऎऩ्ऱु उपायानुष्ठानप्रकाशकत्वमुम् चरमश्लोकत्तिल् शरणं व्रज ऎऩ्ऱु मध्यमऩाले विधायकत्वमुम् स्पष्टमागत्तोऩ्ऱुगैयाल् विभजित्तुच् चॊऩ्ऩदु कूडुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

मूलता-क्रमः

द्वये मूलमन्त्र-विस्तारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

तिरु-मन्त्रत्तिल् प्रथम-पदत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिले संक्षिप्तम् आऩ शरण्य-पर-तत्त्वत्तैयुम्
इदिल् मध्यम-तृतीय-पदङ्गळिले प्रतिपन्नम् आऩ उपायोपेयङ्गळैयुम्
अडैवे(=[स]प्रकारं) विशदम् आक्कुगिऱदु द्वयम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

चरम-श्लोके द्वय-विस्तारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल्

- ‘‘प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱ पदत्तिल् उत्तमऩाले (←उत्तमपुरुषेण) विवक्षितम् आऩ अधिकारि-विशेषत्तैयुम्

- अर्थ-सिद्धम् आऩ उपायान्तर-नैरपेक्ष्यत्तैयुम्

- उपेयत्तिल् "नमश्"-शब्द-संक्षिप्तम् आऩ विरोधि-निवृत्त्य्-अंशत्तैयुम्

वॆळिय् इडुगिऱदु चरम-श्लोकम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

श्रीमन्त्रे प्रथम-पदे प्रथमाक्षरे संक्षिप्तं शरण्य-पर-तत्त्वम्,
तत्र मध्यम-तृतीय-पदयोः प्रतिपन्ने उपायोपेये च
विशदीकरोति द्वयम् ।↩︎

In the Tiru mantra,
the first syllable ( a ) in the first word ( aum) expresses, in a concise form,
the Supreme Reality who is the Protector or Saviour;
in the middle word (namas ) (namo) and the third word (Nārāyanāya ) are to be understood respectively the upāya (prapatti) and the Upeya (the end or goal, viz., service to Nārāyaṇa );
what is stated briefly (in the Tirumantra) is made clear in Dvaya.↩︎

En el Tiru-mantra,
La primera sílaba (a) en la primera palabra (aum) expresa, en forma concisa,
la Realidad Suprema que es la Protector o Salvador;

En la palabra media (namas) (namo) y la tercera palabra (nārāyanāya) deben entenderse respectivamente el upāya (prapatti) y el upeya (el fin u objetivo, a saber, el servicio a nārāyaṇa);

Lo que se establece brevemente (en el Tirumantra) se aclara en Dvaya.↩︎

तिरुमन्त्रत्तिल् प्रथमपदत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिले संक्षिप्तमाऩ शरण्यपरतत्त्वत्तैयुम् इदिल् मध्यमतृतीयपदङ्गळिले प्रतिपन्नमाऩ उपायोपेयङ्गळैयुमडैवे विशदमाक्कुगिऱदु द्वयम्।↩︎

इन्द रहस्यत्रायानुसन्धानक्रमत्तिल् व्याख्येयव्याख्यानभावमुम् नियामकमॆऩ्ऱरुळिच्चॆय्गिऱार् तिरुमन्त्रत्तिलित्यादिना ।

प्रथमपदत्तिल् प्रथमाक्षरत्तिले - प्रणवघटकमाऩ अकारत्तिले, सङ्क्षिप्तमाऩ - सुरुङ्गच् चॊल्लप्पट्ट, शरण्यपरतत्वत्तै - रक्षकऩाऩ परमात्मावै, परत्वत्तै यॆऩ्ऱु पाठमाम्बोदु शरण्यऩुडैय जगत्कारणत्व रक्षकत्वाद्युत्कर्षत्तै यॆऩ्ऱु अर्थमागक् कडवदु। इदिल् मध्यमतृतीयपदङ्गळिले - मूलमन्त्रघटकङ्गळाऩ नमःपदनारायणपदङ्गळिले, प्रतिपन्नमाऩ - सङ्क्षेपेण प्रतिपन्नमाऩ, उपायोपेयङ्गळैयुम् - शरणागतिरूपोपायत्तैयुम् प्राप्यऩाऩ नारायणऩैयुम्, अडैवे - क्रममाग, विशदमाक्कुगिऱदु द्वयमिति । प्रणवघटकमाऩ अकारत्तिल् प्रतिपाद्यऩ् श्रीमाऩाऩ नारायणऩॆऩ्ऱुम्, नमश्शब्दत्तिल् सॊल्लप्पट्ट उपायम् शरणवरणमॆऩ्ऱुम्, नारायणाय ऎऩ्गिऱ तृतीयपदत्तिल् सङ्क्षिप्तमाऩ उपेयम् श्रीमाऩाऩ नारायणऩॆऩ्ऱुम् स्पष्टमाक्कुगिऱदु द्वयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

अत्र

- "प्रपद्ये" इति पदय् उत्तमेन विवक्षितम् अधिकारि-विशेषम्,

- अर्थ-सिद्धम् उपायान्तर-नैरपेक्ष्यम्,

- उपेये नमश्-शब्द-संक्षिप्तं विरोधि-निवृत्य्-अंशं च

प्रकाशयति चरमश्लोकः ॥↩︎

(1) The word prapadye in Dvaya indicates the particular kind of adhikāri (namely, one who is destitute of other upāyas - akiñcana) by the first person singular and
(2) the needlessness of other upāyas, is inferred from the sense, and
(so also) (3) the disappearance of the hindrances to the goal is implicit in the last word namas.

The Carama-śloka explains distinctly these (three things), (that are only hinted at in the Dvaya ).↩︎

(1) La palabra Prapadye en dvaya indica el tipo particular de adhikāri (a saber, uno que es indigente de otros upāyas - akiñcana) por la primera persona singular y (2) La innecesamiento de otros upāyas se infiere del sentido y
(así también) (3) La desaparición de los obstáculos al objetivo está implícito en la última palabra "namas".

El Carama-śloka explica claramente estas (tres cosas) (que solo se insinúan en el dvaya).↩︎

इदिल् ‘‘प्रपद्ये’’ ऎऩ्गिऱ पदत्तिलुत्तमऩाले विवक्षितमाऩ अधिकारिविशेषत्तैयुम् अर्थसिद्धमाऩ उपायान्तरनैरपेक्ष्यत्तैयुम् उपेयत्तिल् नमश्शब्दसंक्षिप्तमाऩ विरोधिनिवृत्त्यंशत्तैयुम् वॆळियिडुगिऱदु चरम-श्लोकम्।↩︎

इदिल् - इन्द द्वयत्तिल् घटकमाऩ, उत्तमऩाले - उत्तमपुरुषऩाले,
अधिकारिविशेषत्तैयुम् - अनन्यशरणऩाऩ अकिञ्चनऩैयुम्, अर्थसिद्धमाऩ उपायान्तरनैरपेक्ष्यत्तैयुमिति । नारायणऩुडैय चरणङ्गळै उपायमागप् पऱ्ऱुगिऱेऩॆऩ्ऱाल् चरणव्यतिरिक्तङ्गळाऩ उपायङ्गळिल् अपेक्षैयिल्लामै ‘‘सर्वं वाक्यं सावधारणं’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले अर्थात्सिद्धिक्कुमिऱे। उपेयत्तिल् - विरोधिनिवृत्तिपूर्वकेष्टप्राप्तिरूपमाऩ उपेयत्तिल्, नमश्शब्दसङ्क्षिप्तमाऩ - द्वयत्तिऩ् उत्तरखण्डत्तिल् नमश्शब्दसङ्क्षिप्तमाऩ, वॆळियिडुगिऱदु चरमश्लोकम् - सर्वधर्मान् परित्यज्य ऎऩ्गिऱ पदङ्गळ् द्वयत्तिल् उत्तमऩिल् सॊल्लप्पट्ट अधिकारी सर्वधर्मशून्यऩॆऩ्ऱु वॆळियिडुगिऩ्ऱऩ। अर्थसिद्धमाऩ उपायान्तरनैरपेक्ष्यत्तै मामेकं शरणं व्रज ऎऩ्गिऱ पदङ्गळ् वॆळियिडुगिऩ्ऱऩ। उपेयत्तिल् नमश्शब्दसङ्क्षिप्तमाऩ विरोधि-निवृत्त्यंशत्तै सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि ऎऩ्गिऱ पदङ्गळ् वॆळियिडुगिऩ्ऱऩ।↩︎

धारक-पोषक-भोग्यताः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवै मूऩ्ऱुम् नमक्कु
ज्ञान-+अनुष्ठान--फल-निदानङ्गळ् आय्क्-कॊण्डु
(क्रमशः) धारक-पोषक-भोग्यङ्गळ्। (4)

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

मूल-मन्त्रो धारकः

विश्वास-प्रस्तुतिः

१‘‘व्यक्तं हि भगवान् देवस्
साक्षान् नारायणस् स्वयम् ।
अष्टाक्षर-स्वरूपेण
मुखेषु परिवर्तते॥’’
(नारदीयम् १-३२)

ऎऩ्गिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

देशिक-जिह्वैयिलेय् इरुन्दु
शिष्य-हृदय-गुहान्धकारत्तैक् कऴित्तु (5)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पर-शेषतैक-रसम् आऩ परिशुद्ध-स्वरूपत्तै वॆळियिट्टु

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सत्ता-लाभत्तैप् पण्णुगैयाले
तिरु-मन्त्रम् धारकम्।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

(४२तमाहोबिल-यतिः25)

एते त्रयो ऽप्य्
अस्माकं (क्रमशः) ज्ञानानुष्ठान-फल-निदान-भूताः सन्तो
(क्रमशः) धारक-पोषक-भोग्याः ।↩︎

These three (mantras) are to us (men destitute of other upāyas),
maintenance, nourishment and enjoyment (of the fruit),
being, respectively, the causes of knowledge (jñāna ), practice or adoption (anushtāna ) and the end or fruit (of our endeavour.)↩︎

Estos tres (mantras) son para nosotros (hombres indigentes de otros upāyas),
mantenimiento, alimento y disfrute (de la fruta),
Ser, respectivamente, las causas del conocimiento (jñāna), la práctica o la adopción (anushtāna) y el fin o la fruta (de nuestro esfuerzo).↩︎

इवैमूऩ्ऱुम् नमक्कु ज्ञानानुष्ठानफलनिदानङ्गळाय्क्कॊण्डु धारकपोषकभोग्यङ्गळ्।↩︎

इन्द रहस्यत्रयमुम् मुमुक्षुक्कळुक्कु उपकारभेदत्ताले उपजीव्यमॆऩ्गिऱार् इवै मूऩ्ऱुमिति । नमक्कु -मुमुक्षुक्कळाऩ नमक्कु, ज्ञानानुष्ठानफलनिदानङ्गळाय्क्कॊण्डु धारकपोषकभोग्यङ्गळिति । तिरुमन्त्रम् स्वस्वरूपज्ञानोत्पादनत्ताले धारकमायुम्, चरमश्लोकम् उपायविधानत्ताले अनुष्ठानत्तिऱ्कु निदानमाय् पोषकमायुम्, द्वयम् प्रथमोच्चारणत्ताले फलोपायमाय्क्कॊण्डु द्वितीयाद्युच्चारणत्ताले सर्वदा भोग्यमायुमिरुक्कुमॆऩ्ऱबडि।↩︎

१‘‘व्यक्तं हि भगवान् देवस्
साक्षान् नारायणस् स्वयम् ।
अष्टाक्षर-स्वरूपेण
मुखेषु परिवर्तते॥’’
(नारदीयम् १-३२)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

It has been said:

"The God, Nārāyaṇa, who is perfect in the possession of the six attributes
is certainly in the form of aṣṭākṣara
in the mouths of those who utter the mantra,"

↩︎

Se ha dicho:

"El Dios, Nārāyaṇa, que es perfecto en posesión de los seis atributos
ciertamente está en forma de aṣṭākṣara
en la boca de los que pronuncian el mantra ",

↩︎

१‘‘व्यक्तं हि भगवान् देवस्साक्षान्नारायणस्स्वयम् । अष्टाक्षरस्वरूपेण मुखेषु परिवर्तते॥’’(नारदीयम् १-३२) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

तिरुमन्त्रत्तिऩुडैय धारकत्वप्रकारत्तै उपपादिक्किऱार् व्यक्तं हीति । व्यक्तमॆऩ्गिऱ पदम् नूनमॆऩ्बदऱ्कु पर्यायमाय् मूलमन्त्रत्तिल् नारायणत्वोत्प्रेक्षैक्कु व्यञ्जकमायिरुक्कुम्।↩︎

देशिक-जिह्वा-स्थितः
शिष्य-हृदय-गुहान्धकारं विनाश्य↩︎

So, from the tongue of the ācārya,
it dispels the darkness (ignorance) in the cave of the disciple's heart↩︎

Entonces, de la lengua del ācārya,
disipa la oscuridad (ignorancia) en la cueva del corazón del discípulo↩︎

देशिकजिह्वैयिलेयिरुन्दु शिष्यहृदयगुहान्धकारत्तैक् कऴित्तु↩︎

श्लोकत्तिलिरुक्कुम् मुखशब्दत्तिऱ्कु तात्पर्यमरुळिच्चॆय्गिऱार् देशिकजिह्वैयिले इति । परिवर्तनत्तिऱ्कु प्रयोजनमरुळिच् चॆय्गिऱार् शिष्यहृदयगुहान्धकारत्तैक् कऴित्तु इति । देशिकजिह्वैयिल् इरुक्कुम् मूलमन्त्रम् अन्द जिह्वोपदिष्टमाऩ स्वार्थज्ञानमागिऱ दीपत्ताले शिष्यहृदयगुहैयिल् इरुक्कुम् स्वरूपाज्ञानान्धकारत्तैक् कऴिक्कुमिऱे।↩︎

पर-शेषतैक-रसं परिशुद्ध-स्वरूपं प्रकाश्य↩︎

and makes him realise his pure and essential nature,
which finds bliss only in being the śeṣa of the Supreme Being.↩︎

y le hace darse cuenta de su naturaleza pura y esencial,
lo que encuentra dicha solo en ser el Śeṣa del ser supremo.↩︎

परशेषतैकरसमाऩ परिशुद्धस्वरूपत्तै वॆळियिट्टु↩︎

परशेषतैकरसमाऩ परिशुद्धस्वरूपत्तै इति । परिशुद्धस्वरूपम् - प्रकृतिवियुक्तमाऩ आत्मस्वरूपम्,↩︎

सत्ता-लाभस्य साधक
इति श्रीमन्त्रो धारकः ।↩︎

Since it gives (in this manner) real (spiritual) existence to him,
the Tirumantra is his maintenance (dhāraka).↩︎

Ya que da (de esta manera) existencia real (espiritual) para él,
El Tirumantra es su mantenimiento (Dhāraka).↩︎

सत्तालाभत्तैप् पण्णुगैयाले तिरुमन्त्रम् धारकम्।↩︎

सत्तालाभमावदु शेषत्वज्ञानम्। असत्कल्पऩायिरुन्द इवऩुक्कु शेषत्वज्ञानत्तालेयिऱे सत्तालाभमुण्डावदु। इप्पडि सत्तालाभजनकमागैयाल् अन्नादिगळैप्पोल् मूलमन्त्रम् धारकमागिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

चरम-श्लोकः पोषकः

विश्वास-प्रस्तुतिः

चरमोपायत्तिले प्रवर्तिक्कुम् बडिय् आऩ ज्ञान-विशेषोपचय-हेतुव् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रोतव्य-शेषम् इल्लाद बडि
उपायोपदेश-पर्यवसानम् आऩ चरम-श्लोकम् पोषकम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. चरमोपाय-प्रवृत्त्य्-औपयिक- ज्ञानोपचय-हेतुत्वात्↩︎

2. The carama śloka is the cause of his advancement in the particular kind of knowledge
which would enable him to adopt the final upāya (prapatti).↩︎

3. El carama Śloka es la causa de su avance en el tipo particular de conocimiento
lo que le permitiría adoptar la final upāya (Prapatti).↩︎

4. चरमोपायत्तिले प्रवर्तिक्कुम्बडियाऩ ज्ञानविशेषोपचयहेतुवागैयाले↩︎

5. चरमश्लोकत्तिऩुडैय पोषकत्वप्रकारत्तै उपपादिक्किऱार् चरमोपायत्तिले इत्यादियाल्। चरमोपायमावदु प्रपत्ति । कर्मयोग-ज्ञानयोगभक्तियोगप्रपत्तियोगरूपङ्गळाऩ उपायङ्गळिल् प्रपत्तियाऩदु चरमोपायमिऱे। ज्ञानविशेषमावदु:- भगवाऩ् ऒरुवऩे उपायमॆऩ्गिऱ ज्ञानम्। उपचयहेतुवागैयावदु:- अन्नादिना धृतशरीरऩुक्कु घृतक्षीरादिगळ्बोले स्वरूपज्ञानत्ताले लब्धसत्ताकऩुक्कु उपायज्ञानजनकमागुगै।↩︎

6. श्रोतव्य-शेषो यथा न स्यात् तथा —
उपायोपदेश-पर्यवसान-भूतश् चरम-श्लोकः पोषकः ।↩︎

7. It is the final word as a precept or instruction concerning the upāya,
omitting nothing that should be learnt.↩︎

8. Es la última palabra como precepto o instrucción sobre el upāya,
omitir nada que deba aprender.↩︎

9. श्रोतव्यशेषमिल्लादबडि उपायोपदेशपर्यवसानमाऩ चरमश्लोकम् पोषकम्।↩︎

10. उपायोपदेशपर्यवसानमाऩ इति । गीतैयिल् कर्मयोगज्ञानयोग भक्तियोगरूपोपायङ्गळै उपदेशित्तु अन्ततः चरमश्लोकत्तिल् प्रपत्तियोगत्तैयुपदेशिक्कैयाल् चरमश्लोकत्तै उपायोपदेशपर्यवसानमॆऩ्गिऱदु।

पोषकमिति । स्वरूपपोषणहेतु वॆऩ्ऱबडि।

मेल् द्वयत्तिऩ् भोग्यतैयैक् काट्टुगिऱार् सकृदुच्चारणत्ताले परमपुरुषार्थहेतुवाय्क्कॊण्डु इति । मोक्षार्थसङ्कल्पपूर्वकमाऩ द्वयत्तिऩुडैय सकृदुच्चारणमे मोक्षरूपपरमपुरुषार्थत्तिऱ्कु हेतुवागिऱदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

द्वयम् भोग्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

- सकृद्-उच्चारणत्ताले परम-पुरुषार्थ-हेतुव् आय्क् कॊण्डु

- सदाऽनुसन्धानत्ताले कृतार्थऩ् आक्कुगैयाले

द्वयम् भोग्यम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

- सकृद्-उच्चारणेन परम-पुरुषार्थ-हेतुः सत्

- सदाऽनुसन्धानेन कृतार्थतापादकम्

इति द्वयं भोग्यम् ।↩︎

2. Therefore the Carama śloka is his nourishment (poṣaka).
Dvaya is the cause of the attainment of the Supreme Goal of existence by a single utterance of it
and enables a person by constant meditation to feel that he has attained his object.

Therefore Dvaya is an object of enjoyment (bhogya).↩︎

3. Por lo tanto, el Carama Śloka es su alimento (poṣaka).
Dvaya es la causa del logro del objetivo supremo de la existencia por una sola expresión de la misma
y permite que una persona por meditación constante sienta que ha alcanzado su objeto.

Por lo tanto, Dvaya es un objeto de disfrute (bhogya).↩︎

4. सकृदुच्चारणत्ताले परमपुरुषार्थहेतुवाय्क्कॊण्डु सदानुसन्धानत्ताले कृतार्थऩाक्कुगैयाले द्वयम् भोग्यम्।↩︎

5. सदानुसन्धानत्ताले इति । उपायरूपमाऩ प्रथमोच्चारणत्तिऱ्कुप् पिऱगु उण्डागुम् भोगरूपमाऩ सदानुसन्धानत्ताले ऎऩ्गै।

कृतार्थऩ् - कृतप्रयोजनऩ्, द्वयं भोग्यमिति । भोग्यमावदुभोगत्तिऱ्कु हेतु, अन्नत्ताले धरिक्कप्पट्टु दधिक्षीरादिगळाले पोषितमाऩ शरीरत्तिऱ्कु स्रक्चन्दनादिगळ् भोग्यमामाप्पोल् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

मूल-मन्त्र-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

La importancia principal de Tirumantra:

(मूलम्1)

1. THE PRIMARY IMPORTANCE OF TIRUMANTRA:↩︎

गुणाः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऱ्ऱिल् तिरु-मन्त्रत्तिऩ्-उडैय
ऋषिच्-छन्दो-देवता- बीज-शक्ति-वर्ण- विनियोग-स्थान-न्यासादिगळ्
अव्व्-ओ कल्प-संप्रदायङ्गळुक्क् ईड् आगक् कण्डु-गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत् तिरु-मन्त्रम् आथर्वण-कठाद्य्-उपनिषत्तुक्कळिलुम्
मऱ्ऱुम् मन्व्-आदि-शास्त्रङ्गळिलुम्
नारायणात्मक--हैरण्य-गर्भ-- नारदीय-बोधायनादि-- बहु-विध-कल्पङ्गळिलुम्
सुप्रसिद्ध-वैभवम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मन्त्रान्तरङ्गळिऱ् काट्टिल्
भगवन्-मन्त्रङ्गळ् अधिकम् आऩाऱ् पोलवुम्

अनन्तङ्गळ् आऩ भगवन्-मन्त्रङ्गळ्-तऩ्ऩिल् व्यापक-त्रयम् अधिकम् आऩाऱ् पोलवुम्

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

२‘‘मन्त्राणां परमो मन्त्रो
गुह्यानां गुह्यमुत्तमम् ।
पवित्रञ्च पवित्राणां
मूल-मन्त्रस् सनातनः॥’’
(नारादीयम् १-११)

ऎऩ्गैयाले

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

व्यापक-मन्त्रङ्गळिल् ऎल्लात्तिलुम् अधिकम् आय्,

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-वेद-सारम् आय्,

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वानिष्ट-निवर्तन-क्षमम् आय्,

(नीलमेघः (सं)30)

(English31)

(Español32)

(मूलम्33)

(४२तमाहोबिल-यतिः34)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-पुरुषार्थङ्गळुक्कुम् साधकम् आय्,

(नीलमेघः (सं)35)

(English36)

(Español37)

(मूलम्38)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्वोपायङ्गळुक्कुम् उपकारकम् आय्,

(नीलमेघः (सं)39)

(English40)

(Español41)

(मूलम्42)

(४२तमाहोबिल-यतिः43)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-वर्णङ्गळुक्कुम्
तन्-दाम्-अधिकारानुगुणम् आग
वैदिक-रूपत्तालुम्, तान्त्रिक-रूपत्तालुम् उपजीव्यम् आय्,

(नीलमेघः (सं)44)

(English45)

(Español46)

(मूलम्47)

(४२तमाहोबिल-यतिः48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

व्याप्य-व्यापक--सर्व-तत्त्व--कण्ठोक्तिमत्त् आय्,

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

(४२तमाहोबिल-यतिः53)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-मन्त्र-नैरपेक्ष्य-करम् आय्,

(नीलमेघः (सं)54)

(English55)

(Español56)

(मूलम्57)

(४२तमाहोबिल-यतिः58)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-भगवन्-मूर्तिगळुक्कुम् साधारणम् आय्

(नीलमेघः (सं)59)

(English60)

(Español61)

(मूलम्62)

(४२तमाहोबिल-यतिः63)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इरुक्कैयाले सर्वाचार्यर्गळुम्
इत्तैये विरुम्बिप्(=ध्यात्वा →स्तुत्वा) पोरुवर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)64)

(English65)

(Español66)

(मूलम्67)

[[P267]]

एषु श्रीमन्त्रस्य
ऋषि-छन्दो-देवता- बीज-शक्ति-वर्ण- विनियोग-स्थान-न्यासादयः
तत्-तत्-कल्प-संप्रदायानुसारेण द्रष्टव्याः ।↩︎

Among these three mantras, in regard to Tirumantra,
the seer, (rishi), the metre (chandas), the god revealed by it, (devata),
the germ (bīja), the potency (śakti), the colour (varṇa),
the application (viniyoga), the locality (sthāna) and nyāsa
should be learnt from the respective kalpas and traditions (sampradāya).↩︎

Entre estos tres mantras, con respecto a Tirumantra,
el vidente, (Rishi), el medidor (Chandas), El Dios revelado por él, (Devata),
El germen (bīja), la potencia (śakti), el color (varṇa),
La aplicación (Viniyoga), la localidad (Sthāna) y Nyāsa
debe aprender de los respectivos kalpas y tradiciones (sampradāya).↩︎

इवऱ्ऱिल् तिरुमन्त्रत् तिऩुडैय ऋषिच्छन्दोदेवताबीजशक्तिवर्णविनियोगस्थानन्यासादिगळव्वो कल्पसंप्रदायङ्गळुक्कीडागक् कण्डुगॊळ्वदु।↩︎

‘‘अविदित्वा ऋषिच्छन्दो-
दैवतं योगमेव च ।
यो याजयेज् जपेद् वापि
पापीयान् जायते तु सः॥’’

ऎऩ्ऱिरुप्पदाल् इवऱ्ऱिऱ्कु ऋषिच्छन्दोदेवतादिगळै अऱियवेण्डावोव् ऎऩ्ऩव् अरुळिच्चॆय्गिऱार् इवऱ्ऱिलित्यादिना ।
इवऱ्ऱिल् - रहस्यत्रयत्तिल् घटकमाऩ, ऋषिरित्यादि ।

मन्त्रद्रष्टावाऩा श्रीबदरिकाश्रमवासि श्रीमन्नारायणऩाऩ ऋषियुम्,
गायत्रीछन्दस्सुम्,
परमात्मावाऩ अन्द नारायणाख्यदेवतैयुम्,
अं ऎऩ्गिऱ बीजमुम्,
आय ऎऩ्गिऱ शक्तियुम्,
शुक्लवर्णमुम्,
भोग-मोक्षयोर् विनियोगमुम्,
वैकुण्ठ-क्षेत्राख्य-स्थानमुम्,
अङ्ग-न्यासङ्गळुम्, आदिशब्दग्राह्यङ्गळाऩ कीलककवचास्त्रमुद्रादिगळुमॆऩ्ऱबडि।

अव्वो कल्पङ्गळ् - नारायणात्मक-हैरण्य-गर्भ-कल्पादिगळ्,
सम्प्रदायम् - गुरुपरम्परयाप्राप्तमाऩ अनुष्ठानम्, कण्डु कॊळ्वदु इति । इप्पडि कल्पादिगळुक्कीडाग ऋषिच्छन्दोदेवतादिगळै अऱियलामा कैयाल् तिरुमन्त्रत्तिल् अवैगळै यऱिन्दु अनुष्ठिप्पवऩुक्कु ‘‘अविदित्वा ऋषिं छन्दः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् सॊऩ्ऩबडि पापादिगळॊऩ्ऱुम् वारादॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

अयं श्री-मन्त्रः
आथर्वण-कठाद्य्-उपनिषत्सु,
अन्यान्येषु मन्व्-आदि-शास्त्रेषु,
नारायणात्मक--हैरण्य-गर्भ-- नारदीय--बौधायनादि-बहुविध-कल्पेषु
सुप्रसिद्ध-वैभवो ऽस्ति ।↩︎

The greatness and glory of Tirumantra are well known
from Upaniṣads like Atharvana and Kaṭha,
from śastras like that of Manu,
and from various kalpas like Nārāyanātmaka, Hairaṇyagarbha kalpa, Nāradīya kalpa and Bodhāyanīya kalpa.↩︎

La grandeza y la gloria de Tirumantra son bien conocidos
de Upaniṣads como Atharvana y Kaṭha,
de Śastras como el de Manu,
y de varios kalpas como nārāyanātmaka, Hairaṇyagarbha kalpa, nāradīya kalpa y bodhāyanīya kalpa.↩︎

इत् तिरुमन्त्रम् आथर्वणकठाद्युपनिषत्तुक्कळिलुम् मऱ्ऱुम् मन्वादिशास्त्रङ् गळिलुम् नारायणात्मकहैरण्यगर्भनारदीयबोधायनादिबहुविधकल्पङ्गळिलुम् सुप्रसिद्धवैभवमायिरुक्कुम्।↩︎

इऩि इत् तिरुमन्त्रत्तिऱ्कु इतरमन्त्रङ्गळैक् काट्टिलुम् ‘‘मन्त्राय महते नमः’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडियाऩ एऱ्ऱत्तिऱ्कुक् कारणमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इत् तिरुमन्त्रमित्यादियाल्। कठादीत्यत्रादिपदत्ताले सुबालोपनिषत्तिऱ्कु ग्रहणम्। मन्वादिशास्त्रङ्गळिलुम् - मनुस्मृति मुदलाऩ शास्त्रङ्गळिलुम्, प्रसिद्धवैभवमायिरुक्कुमिति । इप्पडि इदऩ् वैभवम् बहुविधप्रमाणप्रसिद्धमायिरुप्पदाल् ‘‘मन्त्राय महते’’ ऎऩ्ऱु सॊल्लुम्बडियाऩ एऱ्ऱम् इदऱ्कु उसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

मन्त्रान्तरेभ्यो भगवन्-मन्त्राणाम् आधिक्यवत्,
अनन्तेषु भगवन्-मन्त्रेषु व्यापक-त्रयस्याधिक्यवत्,↩︎

Of all mantras, the mantras treating of Bhagavān are the highest.
Of the countless mantras treating of Bhagavān, the three vyāpaka mantras are the highest,↩︎

De todos los mantras, los mantras tratados de Bhagavān son los más altos.
De los innumerables mantras tratados de Bhagavān,
los tres mantras vyāpakas son los más altos,↩︎

मन्त्रान्तरङ्गळिऱ् काट्टिल् भगवन्मन्त्रङ्गळधिकमाऩाऱ् पोलवुम् अनन्तङ्गळाऩ भगवन्मन्त्रङ्गळ् तऩ्ऩिल् व्यापकत्रयमधिकमाऩाऱ्पोलवुम्↩︎

इप्पडि प्रमाणप्रसिद्धिमात्रमिऩ्ऱिक्के मऱ्ऱुम् बहुविधङ्गळाऩ उत्कर्षङ्गळ् इरुप्पदालुम् सर्वाचार्यर्गळुम् इम्मन्द्रत्तैये आदरित्तुप्पोरुवर्गळ् ऎऩ्गिऱार् मन्त्रान्तरङ्गळिऱ्काट्टिलित्यादिना ।↩︎

२‘‘मन्त्राणां परमो मन्त्रो
गुह्यानां गुह्यमुत्तमम् ।
पवित्रञ्च पवित्राणां
मूल-मन्त्रस् सनातनः॥’’
(नारादीयम् १-११)

इत्य्-उक्तेः↩︎

It has been said :-

so also the eternal mūlamantra
is the highest of all mantras ;
of all secrets, this is the supreme secret;
of all things that purify, this is the most purificatory".

↩︎

Se ha dicho:-

Así también el Eternal Mūlamantra
es el más alto de todos los mantras;
De todos los secretos, este es el secreto supremo;
De todas las cosas que purifican, este es el más purificador ".

↩︎

२‘‘मन्त्राणां परमो मन्त्रो गुह्यानां गुह्यमुत्तमम् । पवित्रञ्च पवित्राणां मूलमन्त्रस्सनातनः’’(नारादीयम् १-११) ऎऩ्गैयाले↩︎

‘‘मन्त्राणां परमो मन्त्रः’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् पवित्राणां गुह्यानां मन्त्राणां ऎऩ्बदाल् व्यापकमन्त्रङ्गळै विवक्षित्तु अदुगळुक्कुळ्ळे सनातनमाऩ मूलमन्त्रम् परममन्त्रमॆऩ्ऱुम् उत्तमम् गुह्यमॆऩ्ऱुम्, उत्तममाऩ पवित्रमॆऩ्ऱुम् अर्थम् कॊळ्ळक्कडवदु। इदऩाल् सामान्यमन्त्रङ्गळैक्काट्टिलुम् परममन्त्रत्वादिगळ् कैमुतिकसिद्धङ्गळागुमिऱे। अऩ्ऱिक्के मन्त्राणां गुह्यानां पवित्राणांऎऩ्बदै

‘‘पवित्राणां पवित्रं यो
मङ्गळानाञ्च मङ्गळम्’’

ऎऩ्गिऱव् इडत्तिऱ् पोल् असमानाधिकरणम् आगच् चॆय्दु मन्द्रङ्गळुक्क् उळ्ळे
परम-मन्त्रम् ऎऩ्ऱुम् गुह्यङ्गळुक्क् उळ्ळे उत्तमगुह्यमॆऩ्ऱुम् पवित्रङ्गळुक्कुळ्ळे उत्तमपवित्रमॆऩ्ऱुम् योजिक्कवुमाम्।↩︎

व्यापक-मन्त्रेभ्यः सर्वेभ्य आधिक्येन↩︎

So it is the highest among the three vyāpaka mantras;↩︎

Entonces es el más alto entre los tres mantras Vyāpaka;↩︎

व्यापकमन्त्रङ्गळिलॆल्लात्तिलुमधिकमाय्,↩︎

सर्व-वेद-सारतया,↩︎

it is the essence of all the Vedas;↩︎

Es la esencia de todos los Vedas;↩︎

सर्ववेदसारमाय्,↩︎

सर्ववेदेति । सर्ववेदङ्गळुडैयवुम् सारार्थत्तै प्रतिपादिक्कैयाल् सर्ववेदसारमायॆऩ्गिऱदु।↩︎

सर्वानिष्ट-निवर्तन-क्षमतया,↩︎

it is capable of removing all evil influences;↩︎

Es capaz de eliminar todas las influencias malvadas;↩︎

सर्वानिष्टनिवर्तनक्षममाय्,↩︎

सर्वानिष्टनिवर्तनक्षममाय्, सर्वपुरुषार्थङ्गळुक्कुम् साधकमायिति । जपादिगळाले ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

सर्व-पुरुषार्थ-साधकतया,↩︎

it is the means of obtaining all the objects desired by men;↩︎

Es el medio para obtener todos los objetos deseados por los hombres;↩︎

सर्वपुरुषार्थङ्गळुक्कुम् साधकमाय्,↩︎

सर्वोपायोपकारकतया,↩︎

it helps in the adoption of all upāyas;↩︎

Ayuda en la adopción de todos los upāyas;↩︎

सर्वोपायङ्गळुक्कुमुपकारकमाय्,↩︎

सर्वोपायङ्गळुक्कुमुपकारकमाय् इति । स्वरूपज्ञानजननद्वारा मूलमन्त्रम् कर्मयोगज्ञानयोगाद्युपायङ् गळुक्कुम् उपकारकमामिऱे,↩︎

सर्व-वर्णानां स्व-स्वाधिकारानुगुणं
वैदिक-रूपेण तान्त्रिक-रूपेणोपजीव्यतया,↩︎

it can be uttered by all castes,
either in its Vedic form (with aum) or in its tantric form (without the aum),↩︎

Puede ser pronunciado por todas las castas,
ya sea en su forma védica (con AUM) o en su forma tántrica (sin el AUM),↩︎

सर्ववर्णङ्गळुक्कुम् तन्दामधिकारानुगुणमाग वैदिकरूपत्तालुम् तान्त्रिकरूपत्तालुमुपजीव्यमाय्,↩︎

वैदिकरूपमावदु प्रणवसहितत्वम्। तान्त्रिकरूपमावदु प्रणवरहितत्वम्।↩︎

व्याप्य-व्यापक--सर्व-तत्त्व--कण्ठोक्तिमत्तया,↩︎

in accordance with their respective competence;
it reveals, in no uncertain terms, all the reals (tattvas),
both those that are pervaded by Bhagavān
and that which pervades all (viz the Supreme Self);↩︎

de acuerdo con su respectiva competencia;
Revela, en términos sin inciertos, todos los reales (tattvas),
Ambos que están impregnados por Bhagavān
y lo que impregna a todos (a saber el yo supremo);↩︎

व्याप्यव्यापकसर्वतत्त्वकण्ठोक्तिमत्ताय्,↩︎

व्याप्यव्यापकसर्वतत्त्वकण्ठोक्तिमत्ताय् इति । इदिल् चेतनाचेतनरूपसकलव्याप्यतत्त्वत्तिऱ्कुम् नारशब्दत् ताले कण्ठोक्तियुम्, अयनशब्दत्ताले व्यापकतत्त्वमाऩ परमात्माविऱ्कुक् कण्ठोक्तियुमुण्डिऱे। इतरव्यापकमन्त्रङ्गळिल् इप्पडि स्पष्टमाग व्याप्यतत्त्वकण्ठोक्तियिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

सर्व-मन्त्र-नैरपेक्ष्यकरतया,↩︎

it does not require the help or aid of any other mantra↩︎

no requiere la ayuda de ningún otro mantra↩︎

सर्वमन्त्रनैरपेक्ष्यकरमाय्,↩︎

सर्वमन्त्रनैरपेक्ष्यकरमाय् इति । इतरमन्त्रङ्गळाल् वरक्कूडिय सकलफलसिद्धियैयुम् ताऩे कॊडुप्पदाल् तऩ्ऩै अधिकरित्तवऩुक्कु मन्त्रान्तरनैरपेक्ष्यत्तै युण्डुबण्णु मॆऩ्गै।↩︎

सर्व-भगवन्-मूर्ति-साधारणतया↩︎

and is common to all the forms of Bhagavān (like Śrī Rāma, Śrī Kṛṣṇa and so on).

(They may all be worshipped with the utterance of the mūlamantra,
whereas other mantras are to be used only in connection with particular forms.)↩︎

y es común a todas las formas de Bhagavān (como Śrī Rāma, Śrī Kṛṣṇa y así sucesivamente).

(Todos pueden ser adorados con la expresión del Mūlamantra,
mientras que otros mantras deben usarse solo en relación con formas particulares).↩︎

सर्वभगवन्मूर्तिकळुक्कुम् साधारणमाय्↩︎

सर्वभगवन्मूर्तिकळुक्कुम् साधारणमाय् इति । रामकृष्णादितत्तन्मूर्तिकळुक्कु तत्तन्मूर्तिमन्त्रम् असाधारणमाय् तत्तन्मूर्तिमात्राराधनोपयुक्तमायिरुप्पदु पोलऩ्ऱिक्के तत्तन्मूर्तिमन्त्रत् तैयऱियादवऩुक्कुम् मूलमन्त्रम् तत्तन्मूर्त्याराधनत्तिऱ्कु उपयुक्तमायिरुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

चावस्थितत्वात्
सर्वे ऽप्य् आचार्या
इमम् एव सादरं परिजगृहुः ।↩︎

Owing to these reasons, all ācāryas delight in it.↩︎

Debido a estas razones, todas las ācāryas se deleitan en él.↩︎

इरुक्कैयाले सर्वाचार्यर्गळुमित्तैये विरुम्बिप्पोरुवर्गळ्।↩︎

दिव्य-सूरि-स्तुतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

आऴ्वार्गळुम्

३’’निऩ् तिरुव्-ऎट्ट्-ऎऴुत्तुङ् कऱ्ऱ्(=शिक्षित्वा)’’
(पॆरिय तिरुमॊऴि ८-१०-३)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

४’’ ऎट्ट्-ऎऴुत्तुम् ओदुवार्गळ्
वल्लर्(=ज्ञाः) वाऩम् आळवेय्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ७७)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

५’’ऎट्ट्-ऎऴुत्तुम् वारम्(→अभीक्ष्णम्) आगव् ओदुवार्गळ्
वल्लर् वाऩम् आळवेय्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ७८)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

६’’नाडु नगरमु(म्) नऩ्ग् अऱिय
नमो नारायणायव्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ४)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

७’’नल्-वगैयाल्
नमो नारायणाव्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ११)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत् तिरुमन्त्रत्तैये विरुम्बिप्(=काङ्क्ष्य →स्तुत्वा) पोन्दार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

दिव्य-सूरयो ऽपि,

"तावकं श्रीमद्-अष्टाक्षरं शिक्षित्वा"

इति,↩︎

The Alvars, too, in the following passages --

" Having learnt Thy holy mantra with eight syllables",

↩︎

Los Alvars también en el siguiente pasaje -

"Habiendo aprendido el santo mantra con ocho sílabas",

↩︎

आऴ्वार्गळुम् ३’’निऩ् तिरुवॆट्टॆऴुत्तुङ्गऱ्ऱ्’’(पॆरिय तिरुमॊऴि ८-१०-३) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इऩि भगवत्सकाशात् मयर्वऱ मदिनलमरुळप्पॆऱ्ऱ आऴ्वार्गळुम् इत् तिरुमन्त्रत् तैये विरुम्बिऩार्गळ् ऎऩ्गिऱार् आऴ्वार्गळुम् इत्यादियाल्।↩︎

"अष्टाक्षराम्नायिनः शक्ताः
परमं व्योम पालयितुम्"

इति,↩︎

"Those who have been initiated by the ācārya into the mantra with eight syllables
and utter it with the proper niṣṭhā
are capable of ruling over Vaikuṇṭha",

↩︎

"Aquellos que han sido iniciados por el ācārya en el mantra con ocho sílabas
y pronunciarlo con el niṣṭhā propio
son capaces de gobernar sobre vaikuṇṭha ",

↩︎

४’’ ऎट्टॆऴुत्तुमोदुवार्गळ् वल्लर् वाऩमाळवेय्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ७७) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

ऎट्टॆऴुत्तुम् - तिरुवष्टाक्षरत्तै, ओदुवार्गळ् - यथाशास्त्रम् आचार्यसकाशत्तिल् ग्रहित्तु जबिक्कुमवर्गळ्, वाऩम् - परमपदत्तै, आळवे - आळुगैक्कु, वल्लर् - समर्थर्।↩︎

"अष्टाक्षर-(सतता)म्नायिनः शक्ताः
परमं व्योम पालयितुम्"

इति,↩︎

"Those who constantly delight in the mantra with eight syllables
and utter it become capable of ruling over Vaikuṇṭha",

↩︎

"Aquellos que constantemente se deleitan en el mantra con ocho sílabas
y pronunciado se vuelve capaz de gobernar sobre Vaikuṇṭha ",

↩︎

५’’ऎट्टॆऴुत्तुम् वारमाग वोदु वार्गळ् वल्लर् वाऩमाळवेय्’’(तिरुच्-छन्दविरुत्तम् ७८) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

वारमाग वोदुवर्गळ् - अष्टसहस्रादिगणनायुक्तमाग जबिप्पवर्गळ्,↩︎

"ग्रामा नगराणि च यथा सम्यग् जानीयुस्
तथा नमो नारायणाय"

इति,↩︎

"You were devotees that sang the name of the Lord
saying "Namo Nārāyanāya"
so that country and town might understand"

↩︎

"Fuiste devotos que cantaban el nombre del Señor diciendo "namo nārāyanāya"
para que ese país y la ciudad puedan entender "

↩︎

६’’नाडु नगरमुनऩ्गऱिय नमो नारायणायव्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ४) ऎऩ्ऱुम्↩︎

नाडु नगरमुमिति । नाडु - पामरर्, नगरम् - परीक्षगर्, नऩ्गऱिय - सार्थमागवऱिय, नल्वगैयाल् - प्रयोजनान्तरप्रसक्तियिऩ्ऱिक्के।↩︎

"समीचीन-प्रकारेण नमो नारायण"

इति च↩︎

and

"By uttering the holy name Namo Nārāyaṇāya in the proper way
(i.e.) without seeking any material gain"

etc, etc.↩︎

y

"Al pronunciar el santo nombre namo nārāyaṇāya de la manera correcta
(es decir) sin buscar ganancia de material ",

etc., etc.↩︎

७’’नल्वगैयाल् नमो नारायणाव्’’(तिरुप्पल्लाण्डु ११) ऎऩ्ऱुम्↩︎

इमं श्रीमन्त्रम् एव आहत्य आवर्तन्त ।↩︎

sing its praise with delight.↩︎

Canta su alabanza con deleite.↩︎

इत् तिरुमन्त्रत्तैये विरुम्बिप् पोन्दार्गळ्।↩︎

ऋषि-स्तुतिः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऋषिगळुम्

‘‘बहवो हि महात्मानो
मुनयस् सनकादयः ।
अष्टाक्षरं समाश्रित्य
ते जग्मुर् वैष्णवं पदम्॥’’
(नारदीयम् १-१६),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यथा सर्वेषु देवेषु
नास्ति नारायणात् परः ।
तथा सर्वेषु मन्त्रेषु
नास्ति चाष्टाक्षरात् परः॥’’
(नारदीयम् १-४२),

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भूत्वोर्ध्व-बाहुर् अत्राद्य
सत्य-पूर्वं ब्रवीमि वः ।
हे पुत्र-शिष्याश् शृणुत
न मन्त्रो ऽष्टाक्षरात् परः ॥

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तद्-अर्चनपरो नित्यं
तद्-भक्तस् तन् नमस् कुरु ।
तद्-भक्ता न विनश्यन्ति
ह्य् अष्टाक्षर-परायणाः॥’’
(नरसिंहपुराणम् १८-३२)

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘आसीना वा शयाना वा
तिष्ठन्तो यत्र कुत्र वा ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रैक-शरणा वयम्’’
(नारदीयम्)

ऎऩ्ऱार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

ऋषयो ऽपि,

‘‘बहवो हि महात्मानो
मुनयस् सनकादयः ।
अष्टाक्षरं समाश्रित्य
ते जग्मुर् वैष्णवं पदम्॥’’
(नारदीयम् १-१६),

↩︎

The seers (rishis) too, as follows:-

"Many were the great seers like Sanaka who attained the abode of Viṣṇu
by uttering the Aṣṭākṣara",

↩︎

Los videntes (Rishis) también lo siguiente:-

"Muchos fueron los grandes videntes como Sanaka que alcanzaron la morada de Viṣṇu
Al pronunciar el aṣṭākṣara ",

↩︎

ऋषिकळुम् ‘‘बहवो हि महात्मानो मुनयस्सनकादयः । अष्टाक्षरं समाश्रित्य ते जग्मुर्वैष्णवं पदम्’’(नारदीयम् १-१६),↩︎

इप्पडि इत् तिरुमन्त्रत्तैये ऋषिकळुमादरिरित्तार्गळॆऩ्गिऱार् ऋषिकळुमित्यादि ।↩︎

‘‘यथा सर्वेषु देवेषु
नास्ति नारायणात् परः ।
तथा सर्वेषु मन्त्रेषु
नास्ति चाष्टाक्षरात् परः॥’’
(नारदीयम् १-४२),

↩︎

"Just as among the deities
there is no one superior to Nārāyaṇa,
there is, among the mantras,
no mantra superior to the Aṣṭākṣara";

↩︎

"Al igual que entre las deidades
no hay nadie superior a nārāyaṇa,
Hay, entre los mantras,
Ningún mantra superior al Aṣṭākṣara ";

↩︎

‘‘यथा सर्वेषु देवेषु नास्ति नारायणात्परः । तथा सर्वेषु मन्त्रेषु नास्ति चाष्टाक्षरात्परः’(नारदीयम् १-४२)’,↩︎

‘‘भूत्वोर्ध्व-बाहुर् अत्राद्य
सत्य-पूर्वं ब्रवीमि वः ।
हे पुत्र-शिष्याश् शृणुत
न मन्त्रो ऽष्टाक्षरात् परः ॥

↩︎

"Raising my hand and swearing that it is true,
I declare this to you!
O my children and my disciples, listen.
There is no mantra superior to the mantra of eight syllables.

↩︎

"Levantando mi mano y jurando que es verdad
¡Te declaro esto!
Oh mis hijos y mis discípulos, escucha.
No hay mantra superior al mantra de ocho sílabas.

↩︎

‘‘भूत्वोर्द्ध्वबाहुरत्राद्य सत्यपूर्वं ब्रवीमि वः । हे पुत्रशिष्याश्शृणुत न मन्त्रोऽष्टाक्षरात्परः ॥↩︎

तद्-अर्चनपरो नित्यं
तद्-भक्तस् तन् नमस् कुरु ।
तद्-भक्ता न विनश्यन्ति
ह्य् अष्टाक्षर-परायणाः॥’’
(नरसिंहपुराणम् १८-३२)

↩︎

Adore Bhagavān with it always.
Show your devotion to Him with it,
and worship Him with it.
Those who show their devotion to Him by looking upon this mantra as supreme
will never perish (i. e. will not be in Samsāra.)"

↩︎

Adore bhagavān con él siempre.
Muestra tu devoción a él con él
y adorarlo con eso.
Aquellos que muestran su devoción a él mirando a este mantra como supremo
nunca perecerá (es decir, no estará en Samsāra.) "

↩︎

तदर्चनपरो नित्यं तद्भक्तस्तन्नमस्कुरु । तद्भक्ता न विनश्यन्ति ह्यष्टाक्षरपरायणाः’’(नरसिंहपुराणम् १८-३२)↩︎

‘‘आसीना वा शयाना वा
तिष्ठन्तो यत्र कुत्र वा ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रैक-शरणा वयम्’’
(नारदीयम्)

इत्य् ऊचुः ।↩︎

and

"Sitting, or lying down, or standing anywhere, we have adopted only the mantra, Namo Nārāyanāya as our upāya."

have declared (the above).↩︎

y

"Sentado, o acostado o parado en cualquier lugar, hemos adoptado solo el mantra, Namo nārāyanāya como nuestro upāya".

han declarado (lo anterior).↩︎

‘‘आसीना वा शयाना वा तिष्ठन्तो यत्र कुत्र वा । नमो नारायणायेति मन्त्रैकशरणा वयम्’’(नारदीयम्) ऎऩ्ऱार्गळ्।↩︎

उपदेशैतिह्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत् तिरुमन्त्रत्तै सर्वेश्वरऩ्
श्री-नारद-भगवाऩैय् इट्टु
श्रीपुण्डरीकऩुक्क् उपदेशिप्पिक्क
अवऩुम् इत्तैये परम-हितम् आगक् केट्ट बडियाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पुण्डरीकोऽपि धर्मात्मा
नारायण-परायणः ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रम् अष्टाक्षरं जपन्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१३०)

इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱबडिये

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इम्-मन्त्र-निष्ठऩ् आय् मुक्तऩ् आऩाऩ्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इम्-मन्त्रत्तैत् तिरु-मङ्गैय्-आऴ्वारुक्कु
सर्वेश्वरऩ् ताऩेय् उपदेशित्ताऩ्।

(नीलमेघः (सं)14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

इमं श्रीमन्त्रं सर्वेश्वरेण श्रीनारद-भगवद्-द्वारा
श्रीपुण्डरीकायोपदिष्टवति सति,
सो ऽप्य् अस्य परम-हितत्वेन श्रवणात्,↩︎

The Supreme Ruler had this mantra taught to Puṇḍarīka by Nārada ;
he received it as his supreme good;↩︎

El gobernante supremo tenía este mantra enseñado a Puṇḍarīka por Nārada;
Lo recibió como su bien supremo;↩︎

इत् तिरुमन्त्रत्तै सर्वेश्वरऩ् श्रीनारदभगवाऩैयिट्टु श्रीपुण्डरीकऩुक्कुपदेशिप्पिक्क अवऩुमित्तैये परमहितमागक् केट्टबडियाले↩︎

‘‘बहवो हि महात्मानो
मुनयस् सनकादयः ।
अष्टाक्षरं समाश्रित्य
ते जग्मुर् वैष्णवं पदम्॥’’

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल्
अनेगम् पेर्गळ् अष्टाक्षरत्तै आश्रयित्तु मोक्षत्तिऱ्कुप् पोऩार्गळ् ऎऩ्ऱु सॊल्लियिरुप्पदै पुण्डरीकवृत्तान्तत्ताले मूदलिप्पिक्किऱार् इत् तिरुमन्त्रत्तै इत्यादिना मुक्तऩाऩाऩ् इत्यन्तेन ।↩︎

‘‘पुण्डरीकोऽपि धर्मात्मा
नारायण-परायणः ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रम् अष्टाक्षरं जपन्॥’’
(इतिहास-समुच्चयः ३३-१३०)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या↩︎

and as stated in the śloka -

" Puṇḍarīka, whose mind was ever bent on dharma,
understood that, of all things to be attained,
Nārāyaṇa was the highest
and attained mukti by uttering the mantra with eight syllables : Namo Nārāyaṇāya".

↩︎

y como se indica en el Śloka -

"Puṇḍarīka, cuya mente siempre se inclinó en el dharma,
entendió que, de todas las cosas a alcanzar,
Nārāyaṇa fue el más alto
y alcanzó Mukti pronunciando el mantra con ocho sílabas: Namo nārāyaṇāya ".

↩︎

‘‘पुण्डरीकोऽपि धर्मात्मा नारायणपरायणः । नमो नारायणायेति मन्त्रमष्टाक्षरं जपन्॥’’(इतिहास-समुच्चयः ३३-१३०) इत्यादिगळिऱ् सॊल्लुगिऱबडिये↩︎

एतन्-मन्त्र-निष्ठो मुक्तो बभूव ।↩︎

He practised this mantra and obtained release from saṁsāra.↩︎

Practicó este mantra y obtuvo la liberación de Saṁsāra.↩︎

इम्मन्त्रनिष्ठऩाय् मुक्तऩाऩाऩ्।↩︎

इमं मन्त्रं श्रीपरकालाय दिव्यसूरये
सर्वेश्वरः स्वयम् एव उपदिदेश ।↩︎

The supreme Ruler, Himself, initiated Tirumaṅgai Alvar into this mantra.↩︎

El gobernante supremo, él mismo, inició Tirumaṅgai Alvar en este mantra.↩︎

इम्मन्त्रत्तैत् तिरुमङ्गैयाऴ्वारुक्कु सर्वेश्वरऩ् ताऩेयुपदेशित्ताऩ्।↩︎

सर्वेश्वरऩ् नारदादिमुखत्ताले इम्मन्त्रत्तैयुपदेशित्तदु मात्तिरम् इऩ्ऱिक्के
तिरुमङ्गैयाऴ्वारुक्कुत् तामे साक्षात्त् आगवुम् उपदेशित्ताऩ्

ऎऩ्गिऱार् इम् मन्त्रत्तै इत्यादिना ।↩︎

प्रणव-चतुर्थी अन्तरा

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु प्रणव-चतुर्थिगळैय् ऒऴिन्द बोदु
सर्वाधिकारम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

विश्वास-प्रस्तुतिः

श्रीवराह-पुराणत्तिल् कैशिक-द्वादशी-माहात्म्यत्तिले

१३‘‘नमो नारायणेत्य् उक्त्वा
श्वपाकः पुनर् आगमत्’’
(स्वभक्षणाय राक्षसम् प्रति)
(वराहपुराणम् १३९-६३)

ऎऩ्गिऱ वचनत्ताले काट्टप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अर्थम्

१४’’नामञ् जॊल्लिल्
नमो नारायणमेय्’’
(पॆरिय तिरुमॊऴि ६-१०-१)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१५’’नऩ्-मालै गॊण्डु
नमो नारणाव्’’
(मुदल् तिरुवन्दादि ५७, ९५)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

१६’’ना(क्) वायिल् उण्डे,
'नमो नारणाव्' ऎऩ्ऱ् ओवाद्(=असमाप्य [श्वासं]) उरैक्कुम् उरैय्(=उक्तिः) उण्डेय्’’
(मुदल् तिरुवन्दादि ९५)

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ पासुरङ्गळालुम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

The supreme Ruler, Himself, initiated Tirumaṅgai Alvar into this mantra.↩︎

El gobernante supremo, él mismo, inició Tirumaṅgai Alvar en este mantra.↩︎

अयं प्रणव-चतुर्थी-राहित्ये सर्वाधिकारः

इत्य् एतत्↩︎

When this mantra is taken without the praṇava (at the beginning) and the dative suffix at the end of Nārāyaṇa (i. e.) (as Namo Nārāyaṇa),
every one is competent to utter it.↩︎

Cuando este mantra se toma sin el praṇava (al principio) y el sufijo dativo al final de nārāyaṇa (i. E.) (Como namo nārāyaṇa),
Todos son competentes para pronunciarlo.↩︎

इदु प्रणवचतुर्थिकळैय् ऒऴिन्दबोदु सर्वाधिकारमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

इम् मन्त्रम् प्रणवचतुर्थिकळै यॊऴिन्द अवस्थैयिल् आब्राह्मणश्वपाकम् उपादेयमामॆऩ् पदै सप्रमाणमागक् काट्टुगिऱार् इदु प्रणवचतुर्थिकळै यॊऴिन्दबोदु इत्यादियाल्।↩︎

श्रीवराह-पुराणे कैशिक-द्वादशी-माहात्म्ये,

१३‘‘नमो नारायणेत्य् उक्त्वा
श्वपाकः पुनर् आगमत्’’
(स्वभक्षणाय राक्षसम् प्रति)
(वराहपुराणम् १३९-६३)

[[P269]] इति वचनेन दर्शितम् ।↩︎

This may be seen from the Varāha purāna in the context of the sanctity of Kaiśika Dvādaśī,
where it is said :

" (NampADuvAn), who was of the caste that eat dog's flesh,
came back after pronouncing the words: Namo Nārāyaṇa".

↩︎

Esto se puede ver desde la varāha purāna en el contexto de la santidad de Kaiśika dvādaśī, donde se dice:

"(Nampaduvan), que era de la casta que come carne de perro,
Regresó después de pronunciar las palabras: Namo nārāyaṇa ".

↩︎

श्रीवराह-पुराणत्तिल् कैशिकद्वादशीमाहात्म्यत्तिले १३‘‘नमो नारायणेत्युक्त्वा श्वपाकः पुनरागमत्’’(वराहपुराणम् १३९-६३) ऎऩ्गिऱ वचनत्ताले काट्टप्पट्टदु।↩︎

अयम् अर्थः,

'नाम्न उक्तौ नमो नारायण +इत्य् एव'

इति,↩︎

“When the name of Bhagavān is uttered,
one should say Namo Nārāyaṇa ",

↩︎

“Cuando se pronuncia el nombre de Bhagavān,
Uno debería decir namo nārāyaṇa ",

↩︎

इव्वर्थम् १४’’नामञ्जॊल्लिल् नमो नारायणमेय्’’(पॆरिय तिरुमॊऴि ६-१०-१) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

प्रणवचतुर्थिगळैय् ऒऴिन्द बोदु
इदु सर्वाधिकारमामॆऩ्बदिल् आऴ्वार्गळ् श्रीसूक्तिकळुम् सूचकङ्गळ् ऎऩ्गिऱार् इव्वर्थम् इति ।↩︎

"नमो नारायणेत्य् एतां सन्-मालां संपाद्य"

इति,↩︎

" Having obtained this excellent garland called Namo Nārāyaṇa etc"

↩︎

"Habiendo obtenido esta excelente guirnalda llamada Namo nārāyaṇa, etc."

↩︎

१५’’नऩ्मालैगॊण्डु नमो नारणाव्’’(मुदल् तिरुवन्दादि ५७, ९५) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

नऩ्मालैगॊण्डु - श्रेष्ठमाऩ सॊल् मालैगळैक्कॊण्डु, नमो नारणावॆऩ्ऩुम् - तिरुमन्त्रमॆऩ्गिऱ, सॊऩ् मालै - शब्दसन्दर्भत्तै, कऱ्ऱेऩ् - अऱिन्देऩ्।↩︎

"जिह्वा मुखे ऽस्ति
'नमो नारायणेति' निरन्तरम् उच्चार्यः शब्दो ऽस्ति"

इति च प्रतिपादयन्तीभिर् गाथाभिश् च सिद्धः ॥↩︎

and

" there is certainly a tongue in the mouth
and there is certainly also the mantra called Namo Nāraṇa"
which should be uttered at a single breath".

It may also be evident from the above (following) Tamil verses.↩︎

y

"Ciertamente hay una lengua en la boca
Y ciertamente también ****hay el mantra llamado Namo Nāraṇa "
que debe pronunciarse en una sola respiración ".

También puede ser evidente a partir de los versos tamiles anteriores (~~ siguientes ~~).↩︎

१६’’नावायिलुण्डे नमो नारणा वॆऩ्ऱोवादुरैक्कुमुरैयुण्डेय्’’(मुदल् तिरुवन्दादि ९५) ऎऩ्ऱुञ्जॊल्लुगिऱ पासुरङ्गळालुम् सिद्धम्।↩︎

नावायिलुण्डे - आयासप्पट्टु सम्बादिक्कवेण्डादबडि वायिल् जिह्वैयुण्डे, नमो नारणावॆऩ्ऱु - अष्टाक्षररूपमाऩ, ओवादुरैक्कुम् - अनवरतम् उच्चार्यमाणमाऩ, उरैयुण्डे - सूक्तियुण्डे, पासुरङ्गळालुम् सिद्धमिति । इप् पासुरङ्गळिल् प्रणवचतुर्थियिऩ्ऱिक्के मूलमन्त्रम् सॊल्लप्पडुगिऱबडियाल् प्रणवचतुर्थिकळै यॊऴिन्दबोदु तिरुमन्त्रत्तिऱ्कु सर्वाधिकारत्वम् सिद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स-प्रणवाष्टाक्षरता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ब्राह्मणादिगळुक्कु अधीतम् आऩ क्रमत्तिले
प्रणवत्तोडे कूड अष्टाक्षरम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘वैदिकं तान्त्रिकञ् चैव
तथा वैदिक-तान्त्रिकम् ।
त्रिविधिं कर्म संप्रोक्तं
पञ्च-रात्रामृतार्णवे ॥
वैदिकं ब्राह्मणानान्तु
राज्ञां वैदिकतान्त्रिकं ।
तान्त्रिकं वैश्यशूद्राणां
सर्वेषां तान्त्रिकन्तु वा ॥

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अष्टाक्षरश्च यो मन्त्रो
द्वादशाक्षर एव च ।
षडक्षरश् च यो मन्त्रो
विष्णोर् अ-मित-तेजसः ॥
एते मन्त्राः प्रधानास् तु
वैदिकाः प्रणवैर् युताः ।
प्रणवेन विहीनास् तु
तान्त्रिका एव कीर्तिताः॥’’
(नारदीयम्)

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि
नाप्य् अन्य-विधयस् तथा ।
स्त्रीणान्तु शूद्रा-जातीनां
मन्त्र-मात्रोक्तिर् इष्यते॥’’
(नारदीय-कल्पः)

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

(४२तमाहोबिल-यतिः20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ पडिये प्रणवम् ऒऴिन्द बोदु

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

अयं ब्राह्मणादीनाम् अधीत-क्रमेण
प्रणवेन सहाष्टाक्षरो भवति ।↩︎

To Brahmins and the like (Kṣatriyas),
the mantra consists of eight syllables including the praṇava just as it occurs in the Veda.↩︎

A los brahmanes y similares (kṣatriyas),
El mantra consta de ocho sílabas, incluida la praṇava
tal como ocurre en el Veda.↩︎

इदु ब्राह्मणादिगळुक्कु अधीतमाऩ क्रमत्तिले प्रणवत्तोडे कूड अष्टाक्षरमायिरुक्कुम्।↩︎

इप्पडि इदु प्रणवचतुर्थिकळै यॊऴिन्द पोदु सर्वाधिकारमामॆऩ्ऱाल् इदऱ्कु अष्टाक्षरत्वम् कूडुवदु ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् इदु ब्राह्मणादिगळुक्कु इत्यादियाल्। इङ्गु आदिपदत्ताल् क्षत्रियवैश्ययोर्ग्रहणम्। अधीतमाऩ क्रमत्तिले - ‘‘ॐ नमो नारायणायेति मन्त्रोपासकः’’ ऎऩ्ऱु अध्ययनम् पण्णप् पट्ट क्रमत्तिले, प्रणवत्तोडे कूड अष्टाक्षरमायिरुक्कुमिति । द्विजातिकळुक्कु प्रणवनिषेधमिल्लामैयाल् अवर्गळ् सॊल्लुम् तिरुमन्त्रत्तिऱ्के अष्टाक्षरत्वव्यपदेशम् मुख्यम्। इदरर्गळ् विषयत्तिल् अदु गौणमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

‘‘वैदिकं तान्त्रिकञ् चैव
तथा वैदिक-तान्त्रिकम् ।
त्रिविधिं कर्म संप्रोक्तं
पञ्च-रात्रामृतार्णवे ॥ वैदिकं ब्राह्मणानान्तु
राज्ञां वैदिकतान्त्रिकं ।
तान्त्रिकं वैश्यशूद्राणां
सर्वेषां तान्त्रिकन्तु वा ॥

↩︎

It has been stated:

"Karma is said, in the ocean of nectar called Pāñcarātra, to be of three kinds:
to Brahmins karma is Vaidic (i.e.) to be performed with Vedic mantras; to Kshatrias, karma is both Vaidic and tantric;
to Vaiśyas and Śūdras karma is tantric;
or karma may be tantric to all.

(When the worship of Viṣṇu is performed with only Vedic mantras, it is Vaidic karma ;
when it is performed only with the mantras found in Pāñcarātra, it is tantric
and when it is performed with both, the karma is said to be both Vaidic and tantric.)↩︎

Ha sido dicho:

"Se dice que el karma, en el océano de néctar llamado Pāñcarātra, es de tres tipos:
Para los brahmanes, el karma es vaidic (es decir) que se realizará con mantras védicos;
Para Kshatrias, el karma es a la vez vaidic y tántrico;
a Vaiśyas y Śūdras Karma es tántrico;
o el karma puede ser tántrico para todos.

(Cuando la adoración de Viṣṇu se realiza con solo mantras védicos, es el karma vaidic;
Cuando se realiza solo con los mantras que se encuentran en Pāñcarātra, es tántrico
y cuando se realiza con ambos, se dice que el karma es tanto vaidico como tántrico).↩︎

‘‘वैदिकं तान्त्रिकञ्चैव तथा वैदिकतान्त्रिकं । त्रिविधिं कर्मसंप्रोक्तं पञ्चरात्रामृतार्णवे ॥ वैदिकं ब्राह्मणानान्तु राज्ञां वैदिकतान्त्रिकं । तान्त्रिकं वैश्यशूद्राणां सर्वेषां तान्त्रिकन्तु वा ॥↩︎

इप्पडि तिरुमन्त्रम् ब्राह्मणादिगळुक्कु प्रणवत्तोडे अष्टाक्षरमाऩालुम् तदितरर्गळुक्कु प्रणवमिल्लामऱ्पोऩाल् सप्ताक्षरमागवे आगादो? अप्पडि सप्ताक्षरमाय् जबिक्कैक्कुप् प्रमाणमुण्डो? वचनान्तरत्ताल् अदऱ्कुम् अष्टाक्षरत्वत्तै सम्पादिक्कलामॆऩ्ऩिल्, अन्द वचनम् ताऩ्ऎदॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् वैदिकमित्यादिना । पाञ्चरात्रम् आगिऱ क्षीरसमुद्रत्तिल् वैदिकमॆऩ्ऱुम्, तान्त्रिकमॆऩ्ऱुम्, अप्पडिये वैदिकतान्त्रिकमॆऩ्ऱुम् मूऩ्ऱु विधमाग कर्मम् सॊल्लप् पट्टिरुक्किऱदॆऩ्ऱु इन्द श्लोकत्तिऩ् अर्थम्।

इन्द कर्मम् ब्राह्मणादिवर्णभेदत्ताले अनुष्ठेयमॆऩ्गिऱार् वैदिकं ब्रह्मणानां त्विति ।↩︎

अष्टाक्षरश्च यो मन्त्रो
द्वादशाक्षर एव च ।
षडक्षरश् च यो मन्त्रो
विष्णोर् अ-मित-तेजसः ॥
एते मन्त्राः प्रधानास् तु
वैदिकाः प्रणवैर् युताः ।
प्रणवेन विहीनास् तु
तान्त्रिका एव कीर्तिताः॥’’
(नारदीयम्)

↩︎

Aṣṭākṣara, (the mantra with eight syllables), Dvādaśākṣara (the mantra with twelve syllables Namo Bhagavate Vāsudevāya with the praṇava at the beginning) and the Ṣaḍakṣara (the mantra with six syllables, Namo Viṣṇave with the praṇava at the beginning) -
these are the principal mantras of Viṣṇu
whose splendour is beyond all measure.
These mantras with the praṇava ( at the beginning) are Vaidika mantras;
without the praṇava they are Tântric mantras.

↩︎

Aṣṭākṣara, (el mantra con ocho sílabas), dvādaśākṣara (el mantra con doce sílabas namo bhagavate vāsudevāya con el praṇava al principio)
Estos son los principales mantras de Viṣṇu
cuyo esplendor está más allá de toda medida.
Estos mantras con la praṇava (al principio) son los mantras Vaidikas;
Sin el praṇava son mantras Tântricos.

↩︎

अष्टाक्षरश्च यो मन्त्रो द्वादशाक्षर एव च । षडक्षरश्च यो मन्त्रो विष्णोरमिततेजसः ॥ एते मन्त्राः प्रधानास् तु
वैदिकाः प्रणवैर् युताः ।
प्रणवेन विहीनास् तु
तान्त्रिका एव कीर्तिताः॥ (नारदीयम्)↩︎

"अष्टाक्षरश्च यो मन्त्रः" ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तिल् व्यापकभगवन्मन्त्रङ्गळुक्कु प्रणवसाहित्ये वैदिकत्वमुम् तद्राहित्ये तान्त्रिकत्वमुम् सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

‘‘न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि
नाप्य् अन्य-विधयस् तथा ।
स्त्रीणान्तु शूद्रा-जातीनां
मन्त्र-मात्रोक्तिर् इष्यते॥’’
(नारदीय-कल्पः)

↩︎

To women and Śūdras
the utterance of the Mūlamantra should be without the dative suffix (of the word Nārāyaṇa).
So also there is, for them,
no svara, no praṇava nor aṅganyāsa or other rules.
To them the utterance of the mere mantra (without praṇava ) is enjoined."

↩︎

A las mujeres y Śūdras
La expresión del Mūlamantra debería estar sin el sufijo dativo (de la palabra nārāyaṇa).
Así también hay, para ellos,
Sin svara, sin praṇava ni aṅganyāsa u otras reglas.
Para ellos, se ordena la expresión del mero mantra (sin praṇava) ".

↩︎

‘‘न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि नाप्यन्यविधयस्तथा । स्त्रीणान्तु शूद्राजातीनां मन्त्रमात्रोक्तिरिष्यते’’(नारदीय-कल्पः)↩︎

सिलर्क्कु प्रणवादिगळै निषेधित्तु सप्ताक्षरमाऩ मूलमन्त्रत्तिऱ्के उपदेशमुम् जबमुम् वेण्डुमॆऩ्गिऱदु ‘‘न स्वरः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकम्।↩︎

इत्य्-उक्त-रीत्या प्रणव-राहित्ये,↩︎

In accordance with this, Even without the praṇava,↩︎

De acuerdo con esto,
incluso sin el praṇava,↩︎

ऎऩ्गिऱ पडिये प्रणवमॊऴिन्दबोदु↩︎

प्रणवस्याकारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘तत्रोत्तर+अयणस्यादिर् (→अकारः)
बिन्दुमान् विष्णुर्(=अकारः) अन्ततः(→बिन्दुमान्) ।
("अम्" इति) बीजम् अष्टाक्षरस्य स्यात्
तेनाष्टाक्षरता भवेत्॥’’
(नारदीयम् १-५७)

(नीलमेघः (सं)1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उत्तरस्य = अयन-शब्दस्य
आदिर् विष्णुः (=अकारः)
बिन्दुमान् अन्ततः
बीजम् अष्टाक्षरस्य।

दक्षिणकलार्यास् तु स्त्री-शूद्रेभ्योऽपि प्रणवं ददति (अरयर्-रामशर्मा ऽत्र ) ।
तदीयं व्याख्यानम् अन्यत्र +अपाकृतम्।

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले
ऎट्ट्-ऎऴुत्तुम् अनुसन्धेयम् आग
विधिक्कप्-पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)6)

(मूलम्7)

(४२तमाहोबिल-यतिः8)

1. ‘‘तत्रोत्तर+अयणस्यादिर् (→अकारः)
बिन्दुमान् विष्णुर्(=अकारः) अन्ततः(→बिन्दुमान्) ।
("अम्" इति) बीजम् अष्टाक्षरस्य स्यात्
तेनाष्टाक्षरता भवेत्॥’’
(नारदीयम् १-५७)

↩︎

2. it has been stated further:

"The syllable "a" in the latter part of the word Nārāyaṇa (i.e.) ayana denotes Viṣṇu.
If the nasal sound of the vowel "m" (anusvāra) at the end of the word ayanam be added to it,
it becomes am
and this "a" with the m becomes the germ (bīja) of mūlamantra.
By this addition, the mantra comes to consist of eight letters.

↩︎

3. Se ha dicho más a fondo:

"La sílaba "a" en la última parte de la palabra nārāyaṇa (es decir) ayana denota Viṣṇu.
Si el sonido nasal de la vocal "m" (anusvāra) al final de la palabra ayanam se le agregará,
se convierte en AM
y esto "A" con el M se convierte en el germen (bīja) de Mūlamantra.
Por esta adición, el mantra consiste en ocho letras.

↩︎

4. ‘‘तत्रोत्तरायणस्यादिर्बिन्दुमान्विष्णुरन्ततः । बीजमष्टाक्षरस्य स्यात्तेनाष्टाक्षरता भवेत्’’(नारदीयम् १-५७)↩︎

5. इप्पडि प्रणवविहीनमाऩ मूलमन्त्रत्तिऱ्कु अष्टाक्षरत्वसम्भवप्रकारत्तैच् चॊल्लुगिऱदु ‘‘तत्रोत्तरायणस्यादिः’’ ऎऩ्गिऱ श्लोकम्। इदऱ्कु अर्थम्:- तत्र – मूलमन्त्रत्तिलुळ्ळ, उत्तरायणस्यादिः – ‘‘नारायणायेत्युपरिष्टात्’’ ऎऩ्ऱु उत्तरत्तिल् सॊऩ्ऩ नारायणशब्दसम्बन्धियाऩ अयनशब्दत्तिऩुडैय आदियाय्, अन्ततः - मुडिविले, बिन्दुमान् - अनुस्वारत्तैयुडैयदाय्, विष्णुः – विष्णुवाचकमाऩ अकारमाऩदु, अष्टाक्षरस्य बीजं स्यात् - अष्टाक्षरत्तिऱ्कु बीजमागक् कडवदु। अन्द बीजत्तै प्रणवस्थानत्तिल् सेर्त्ताल् प्रणवमॊऴिन्द मूलमन्त्रत्तिऱ्कुम् अष्टाक्षरत्वमुपपन्नमागुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

6. इत्य्-उक्त-प्रक्रियया
अष्टाण्य् अप्य् अक्षराणि
अनुसन्धेयत्वेन विहितानि ।↩︎

7. ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले ऎट्टॆऴुत्तुमनुसन्धेयमाग विधिक्कप्पट्टदु।↩︎

8. ऎऩ्गिऱ प्रक्रियै याले - इन्द श्लोकत्तिल् सॊल्लप्पट्ट रीदियाले। ऎट्टॆऴुत्तुम् अनुसन्धेयमाग विधिक्कप्पट्टदु इति । सप्ताक्षरमाऩ मूलमन्त्रत्तिऱ्कु अष्टाक्षरत्वसम्पादनम् तेन रूपेणानुसन्धानार्थमे ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

फल-साम्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रणवम् ऒऴिन्दालुम्
अदु कूडिऩाल् उळ्ळ फलम्
इव्व्-अधिकारिगळुक्क् उण्ड्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘किन् तत्र बहुभिर् मन्त्रैः
किन् तत्र बहुभिर् व्रतैः ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रस् सर्वार्थ-साधकः॥’’
(नारदीयम् १-४१)

इत्य्-आदिगळाले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. प्रणव-राहित्ये ऽपि
तत्-साहित्य-निबन्धनं फलम्
एषाम् अधिकारिणाम् अपि [[P270]] भवति

इत्य् एतत्↩︎

2. these adhikārīs (women and Śūdras) obtain the same fruit or goal↩︎

3. Estas adhikārīs (mujeres y śūdras) obtienen la misma fruta u meta↩︎

4. प्रणवमॊऴिन्दालुम् अदु कूडिऩालुळ्ळ फलमिव् वधिकारिकळुक्कुण्डॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

5. इऩि प्रणवरहितमाग अनुसन्धेयमागच् चॊऩ्ऩ तान्त्रिकपक्षत्तिल् ‘‘नमो नारायणाय’’ ऎऩ्गिऱ प्रणवरहितमाऩ मूलमन्त्रत्तिऱ्कु प्रणवसहितमाऩ मूलमन्त्रत्तिऱ्कुप् पोले फलसाधकत्वमुण्डोवॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रणवमॊऴिन्दालुम् अदु कूडिऩालुळ्ळ फलमिव्वधिकारिकळुक् कुण्डॆऩ्ऩुमिडमिति ।↩︎

6. ‘‘किन् तत्र बहुभिर् मन्त्रैः
किन् तत्र बहुभिर् व्रतैः ।
नमो नारायणायेति
मन्त्रस् सर्वार्थ-साधकः॥’’
(नारदीयम् १-४१)

इत्य्-आदिभिः सिद्धम् ।↩︎

7. and this may be seen from the following śloka -

"Of what use are many mantras for the purpose of the fruit desired?
Of what use are many vratas (ascetic observances )?
The mantra, Namo Nārāyanāya, confers all the boons that may be desired".

↩︎

8. y esto se puede ver a partir de lo siguiente Śloka -

"¿De qué uso se desean muchos mantras para el propósito de la fruta?
¿De qué sirve muchas vratas (observancias ascéticas)?
El mantra, Namo nārāyanāya, confiere todas las bendiciones que se pueden desear".

↩︎

9. ‘‘किन्तत्र बहुभिर्मन्त्रैः किन्तत्र बहुभिर्व्रतैः । नमो नारायणायेति मन्त्रस्सर्वार्थसाधक’’(नारदीयम् १-४१) इत्यादिगळाले सिद्धम्।↩︎

10. किन्तत्रेति । इन्द श्लोकत्तिल् ‘‘नमो नारायणायेति मन्त्रः’’ ऎऩ्ऱु प्रणवविहीनमायुळ्ळ मूलमन्त्रत् तिऱ्केसर्वफलसाधकत्वत्तैच् चॊल्लुगैयाल् अन्द मूलमन्त्रत्तिऱ्के अधिकारानुगुणमाग प्रणवसहितमूलमन्त्रत्तिऱ्कुप्पोले सर्वसाधकत्वत्तिऱ्कुत् तट्टिल्लैयॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रणवाभावे प्रणवार्थ-सङ्ग्रहः

अ

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि प्रणवम् ऒऴिय अष्टाक्षरम् आऩ बोदु

प्रणवत्तिल् अर्थम् ऎल्लाम्
इप्-प्रणव-प्रतिच्छन्दम् आग शास्त्रम् वगुत्तव्(=सम्भक्त) अक्षरत्तिले
प्रथमाक्षरम् सर्व-संग्राहकम् आऩ कणक्किले
(अर्थम् ऎल्लाम्→) सुरुङ्गव्(=सङ्कुचितम्) अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

उ

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यमाक्षरत्तिऱ् पॊरुळुम् अर्थ-सिद्धम् आम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

म्

विश्वास-प्रस्तुतिः

(आम् इत्यत्र +अनुस्वारमात्रे गृहीते) इदिल् तृतीयाक्षरत्तिऱ् सॊल्लुगिऱ ज्ञातृत्वादिगळुम् नमस्सिल् द्वितीयाक्षरत्तिल् प्रकृतियालेय् अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

इत्थं प्रणव-राहित्येनाष्टाक्षरता-सिद्धि-दशायां

प्रणवार्थाः सर्वे ऽपि
एतत्-प्रणव-प्रतिच्छन्दत्वेन शास्त्रोक्ते ऽक्षरे,
'प्रथमाक्षरं सर्व-संग्रहः' इति रीत्या संक्षेपेणानुसन्धेयाः ।↩︎

The "a" in "am"
which has been prescribed as a substitute for praṇava (aum)
should be considered as having, in brief, all the meaning contained in praṇava,
because the syllable "a" being the first letter is stated (in the śāstra) to denote everything in a concise form.↩︎

El "a" en "am"
que ha sido prescrito como un sustituto de praṇava (aum)
debe considerarse como, en resumen, todo el significado contenido en praṇava,
Porque la sílaba "a" ser la primera letra
se dice (en el Śāstra) para denotar todo en una forma concisa.↩︎

इप्पडि प्रणवमॊऴियअष्टाक्षरमाऩबोदु प्रणवत्तिलर्थमॆल्लाम् इप् प्रणवप्रतिच्छन्दमाग शास्त्रम् वगुत्त वक्षरत्तिले प्रथमाक्षरम् सर्वसंग्राहकमाऩ कणक्किले सुरुङ्गवनुसन्धेयम्।↩︎

इप्पडि स्त्रीशूद्रादिगळाल् प्रणवमिऩ्ऱिक्के बीजाक्षरत्ताले ऎट्टॆऴुत्ताक्कि अनुसन्धेयमागिल् अङ्गु उकारमकारङ्गळ् इल्लामैयालुम्, शेषत्वबोधकमाऩ लुप्तचतुर्थियिऩुडैय अनुसन्धानत्तिऱ्कु वऴियिल्लामैयालुम् प्रणवार्थत्तैयॆल्लाम् अदिल् अनुसन्धिक्क मुडियादेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि प्रणवमॊऴिय अष्टाक्षरमाऩबोदु इत्यादियाल्। अर्थमॆल्लाम् - सर्वरक्षकत्व सर्वकारणत्वाद्यर्थमॆल्लाम्।

प्रणवप्रतिच्छन्दमाग - प्रणव-स्थानीयम् आग,
शास्त्रम् वगुत्तव् अक्षरत्तिले -

‘‘बीजमष्टाक्षरस्य स्यात्
तेनाष्टाक्षरता भवेत्’’

ऎऩ्गिऱ शास्त्रम् वगुत्त अक्षरत्तिले, प्रथमाक्षरम् सर्वसङ्ग्राहकमाऩ कणक्किले - प्रथमाक्षरमाऩ प्रणवम् मेलुळ्ळ ‘‘नमो नारायणाय’’ ऎऩ्गिऱ पदङ्गळिऩ् अर्थङ्गळुक्कॆल्लाम् सङ्ग्राहकमाऩ प्रकारत्तिले। सुरुङ्ग अनुसन्धेयमिति । ‘‘न स्वरः प्रणवोऽङ्गानि’’ ऎऩ्गिऱ वचनत्तिल् समस्तमाऩ अकारोकारमकारात्मक प्रणवमे स्त्रीशूद्रादिगळुक्कु निषिद्धम्; व्यस्तमाऩ अक्षरपठनम् निषिद्धमऩ्ऱु; आगैयाल् उकारत्तैविट्टु अकारमकारङ्गळिऩ् अनुसन्धानत्तिल् बाधकमिल्लै। आगैयाले अकारत्तोडु मकारत्तैच् चेर्त्तु ‘‘वा पदान्तस्य’’ ऎऩ्ऱु मकारत्तै अनुस्वारमाक्किऩाल् ‘‘अं’’ ऎऩ्ऱु सिद्धिक्किऱदु।

अप्पॊऴुदु लुप्त-चतुर्थ्य्-अन्तम् आऩ अकारत्तिलेये
सर्व-रक्षकत्व--सर्व-कारणत्व शेषित्वादिगळै अनुसन्धिक्कल् आम्।
मकार-स्थानीयम् आऩ अनुस्वारत्तिल् ज्ञातृत्वज्ञानत्वादिगळै अनुसन्धिक्कलाम् ऎऩ्ऱु तिरुव्-उळ्ळम्।↩︎

मध्यमाक्षरार्थो ऽप्य् अर्थ-सिद्धः ।↩︎

The meaning of the syllable u in the praňava, namely, 'only' is inferred from the meaning.↩︎

El significado de la sílaba en el praňava, a saber, 'solo' se infiere del significado.↩︎

मध्यमाक्षरत्तिऱ्पॊरुळुमर्थसिद्धमाम्।↩︎

उकारार्थत्तिऩ् सङ्ग्रहप्रकारत्तैक् काट्टुगिऱार् मध्यमाक्षरत्तिऱ्पॊरुळुमिति । सर्वं वाक्यं सावधारणमॆऩ्गिऱ न्यायत्ताले अर्थात् सिद्धमामॆऩ्ऱबडि।↩︎

अत्र तृतीयाऽक्षरोक्ता ज्ञातृत्वादयो
नमसि द्वितीयाऽक्षरे प्रकृतौ अनुसन्धेयाः ॥↩︎

The ideas of knowership and the like contained in the third letter of praṇava, namely "m"
should be understood as being present in the base of the second syllable of namas (or namo), namely "m".↩︎

Las ideas de conocimiento y similares contenidos en la tercera carta de Praṇava, a saber "M"
debe entenderse como presente en la base de la segunda sílaba de namas (o namo), a saber "m".↩︎

इदिल् तृतीयाक्षरत्तिऱ्सॊल्लुगिऱ ज्ञातृत्वादिगळुम् नमस्सिल् द्वितीयाक्षरत्तिल् प्रकृतियालेयनुसन्धेयम्।↩︎

मकारस्थानत्तिल् अनुस्वारत्तै अङ्गीकरिक्काद पक्षत्तिलुम्
ज्ञातृत्वाद्य्-अनुसन्धान-स्थलत्तैक् काट्टुगिऱार्
इदिल् तृतीयाक्षरत्तिल् इत्यादिना ।

नमस्सिल् द्वितीयाक्षरत्तिल् प्रकृतियाले अनुसन्धेयमिति ।
नमश्शब्दघटकमाऩ मः ऎऩ्गिऱ षष्ट्यन्तपदत्तिऩ् प्रकृतियाऩ मकारत्तिल् अनुसन्धेयमॆऩ्ऱबडि।↩︎

प्रणवार्थः सम्भूय

(English1)

(Español2)

1. The ideas of knowership and the like contained in the third letter of praṇava, namely "m"
should be understood as being present in the base of the second syllable of namas (or namo), namely "m".↩︎

2. Las ideas de conocimiento y similares contenidos en la tercera carta de Praṇava, a saber "M"
debe entenderse como presente en la base de la segunda sílaba de namas (o namo), a saber "m".↩︎

स्वतन्त्रार्थः

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रणवं स्व-तन्त्रम् आऩ बोदु

एक-मात्रम्(→भू-ब्रह्म) द्वि-मात्रम्(→भुवर्-ब्रह्म) त्रि-मात्रम्(→स्वर्-ब्रह्म) सार्ध-त्रि-मात्रम्(→कारण-ब्रह्म) ऎऩ्ऱाऱ् पोले

पल प्रकारम् आय् अर्थङ्गळुम्
अप्-पडिये कार्य-कारणावस्थ-परमात्म- वाचकत्वादि-प्रक्रियैयाले
पल वगैप् पट्ट् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

प्रणवः स्वतन्त्रतायाम्
एक-मात्रो द्वि-मात्रस् त्रि-मात्रः सार्ध-त्रि-मात्र
इत्य् एको बहु-प्रकारः,

तद्-अर्थाश् च तथैव कार्य-कारणावस्थ-परमात्म-वाचकत्वादि-प्रक्रियया बहु-विधा भवन्ति ।↩︎

When the praṇava is used as an independent mantra by itself,
it may be pronounced in a single unit or instant of time (mātra), or two units of time, or three or three and a half units of time
and its meanings vary in accordance with these units of time
to denote either Brahman as effect ( kārya ) or Brahman as cause ( kāraṇa):

- (i. e.) when it is pronounced in a single unit of time, it means Brahman with the earth as His body;

- when in two units, it means, Brahman with the antarikṣa (the middle air or sky) as His body;

- when in three units, it means Brahman with the world of svarga as His body;

- when in three and a half units of time, it denotes Brahman the Pure and the ultimate cause (of every thing).

↩︎

Cuando el praṇava se usa como un mantra independiente por sí mismo,
Se puede pronunciar en una sola unidad o instante de tiempo (Mātra), o dos unidades de tiempo, o tres o tres unidades y media de tiempo
y sus significados varían de acuerdo con estas unidades de tiempo
para denotar a Brahman como efecto (Kārya) o Brahman como causa (Kāraṇa):

- (i. e.) Cuando se pronuncia en una sola unidad de tiempo, significa Brahman con la tierra como su cuerpo;

- Cuando en dos unidades, significa que Brahman con el Antarikṣa (el aire o el cielo medio) como su cuerpo;

- Cuando en tres unidades, significa Brahman con el mundo de Svarga como su cuerpo;

- Cuando en tres unidades y media de tiempo, denota a Brahman la causa pura y definitiva (de todo).

↩︎

प्रणवम् स्वतन्त्रमाऩबोदु एकमात्रम् द्विमात्रम् त्रिमात्रम् सार्धत्रिमात्रमॆऩ्ऱाऱ्पोले पल प्रकारमाय् अर्थङ्गळुमप्पडिये कार्यकारणावस्थ परमात्मवाचकत्वादिप्रक्रियैयाले पल वगैप्पट्टिरुक्कुम्।↩︎

इऩि मन्त्राङ्गमाऩ प्रणवमुम् अखण्डमाय् परमात्मवाचकमाय् इरुक्कुमॆऩ्ऱु मेल् सॊल्लप्पोगिऱवर्थत्तिऱ्कु उपयुक्तमाग मन्त्राघटकमाऩ प्रणवम् परमात्मवाचकमाय् इरुक्कुम्बडियै यरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रणवम् स्वतन्त्रमाऩबोदु इत्यादिना पल वगैप् पट्ट् इरुक्कुम् इत्यन्तेन ।

यद्यपि प्रश्नोपनिषत्तिल् सत्य-काम--प्रश्नत्तिल् एक-मात्र-प्रणवोपासकर्गळुक्कु मनुष्य-लोक-प्राप्तियुम्,
द्विमात्र-प्रणवोपासकर्गळुक्कु अन्तरिक्ष-लोक-प्राप्तियुम्,
त्रिमात्र-प्रणवोपासकर्गळुक्कु परमात्मप्राप्तियुम्, सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदु;

आऩालुम् अथर्वशिखोपनिषत्तिल्

‘‘ओम् इत्य् एतद अक्षरम् । अस्य पादाश् चत्वार’’

इत्यारभ्य सार्ध-त्रिमात्र प्रणवोपासनमुम् सॊल्लप्पट्टिरुप्पदै अनुसरित्तुम्

‘‘एकमात्रो भवेत् ह्रस्वो
द्विमात्रो दीर्घ उच्यते ।
त्रिमात्रस्तु प्लुतो ज्ञेयो
व्यञ्जनं त्वर्धमात्रकम्’’

ऎऩ्गिऱ स्मृतिवचनत्तैयनुसरित्तुम्

एकमात्रं द्विमात्रं त्रिमात्रं सार्धत्रिमात्रम् ऎऩ्ऱाऱ्पोले
पल प्रकारमाय् ऎऩ्ऱरुळिच् चॆय्ददु। अर्थङ्गळुमप्पडिये कार्यकारणावस्थपरमात्मवाचकत्वादिप्रक्रियैयाले पलवगैप्पट्टिरुक्कुमिति । उपनिषत्तुक्कळिल् स्वतन्त्रमाऩ प्रणवम् एकमात्रमाऩबोदु कार्यरूपभूलोकशरीरकपरमात्मावैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम्, द्विमात्रमाऩबोदु कार्यरूपान्तरिक्षलोकशरीरकपरमात्मावैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम्, त्रिमात्रमाऩबोदु कार्यरूपस्वर्गलोकशरीरकपरमात्मावैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम्, सार्धत्रिमात्रमाऩ पोदु कारणावस्थपरमात्मावैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱुम्, सॊल्लप्पट्टिरुक्किऱदॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

अविभागेन भगवद्-वाचिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

व्यापक-मन्त्रङ्गळिलुम्
प्रणवत्तै परमात्म-प्रधानम् आगवुम्
सिल शास्त्रङ्गळ् सॊल्लुम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. व्यापक-मन्त्रेषु
प्रणवं परमात्म-प्रधानं कानिचिच् छास्त्राण्य् आहुः ।↩︎

2. In some śāstras it is said that,
when the praṇava begins any of the three vyāpaka mantras,
it should be considered as a single syllable (without any parts as a-u- m)
and as denoting then the Supreme Self.↩︎

3. En algunos Śāstras se dice que,
Cuando el praṇava comienza a cualquiera de los tres mantras vyāpaka,
Debe considerarse como una sola sílaba (sin ninguna parte como A-U- M)
y como denotando entonces el yo supremo.↩︎

4. व्यापकमन्त्रङ्गळिलुम् प्रणवत्तै परमात्मप्रधानमागवुम् सिल शास्त्रङ्गळ् सॊल्लुम्।↩︎

5. मन्त्र-घटकम् आऩ प्रणवमुम्
अखण्डमाय्क्कॊण्डु
परमात्मवाचकम् आम्

ऎऩ्ऱु शास्त्रङ्गळ् सॊल्लुगिऩ्ऱऩवॆऩ्गिऱार् व्यापक-मन्त्रङ्गळिलुम् इति ।↩︎

महत्त्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् प्रभावम्

‘‘आद्यन् तु त्र्यक्षरं ब्रह्म
त्रयी यत्र प्रतिष्ठिता ।
स गुह्यो ऽन्यस् त्रिवृद् वेदो
यस् तं वेद स वेदवित्॥’’
(मनुस्मृति ११-२६५)

इत्य्-आदिगळिले प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. एतत्-प्रभावः,

‘‘आद्यन् तु त्र्यक्षरं ब्रह्म
त्रयी यत्र प्रतिष्ठिता ।
स गुह्यो ऽन्यस् त्रिवृद् वेदो
यस् तं वेद स वेदवित्॥’’
(मनुस्मृति ११-२६५)

इत्य्-आदिषु प्रसिद्धः ।↩︎

2. Praṇava or the Veda consisting of three letters, existed at the beginning,
and the three Vedas, Rik, Yajus, and Sāman were within it (in "a", "u" and "m" respectively).
It should be kept as a secret.
It is a Veda with three letters
and is different from the other Vedas.
He who knows the praṇava is a Vedavit
(one who knows the Veda or the three Vedas)."

The greatness and glory of praṇava are well known from such passages as the above.↩︎

3. Praṇava o el veda que constaba de tres letras, existían al principio,
y los tres Vedas, Rik, Yajus y Sāman estaban dentro de él (en "A", "U" y "M" respectivamente).
Debe mantenerse como un secreto.
Es un Veda con tres letras
y es diferente de los otros Vedas. El que conoce el praṇava es un veda-vit
(uno que conoce el Veda o los tres Vedas) ".

La grandeza y la gloria de Praṇava son bien conocidos por pasajes como lo anterior.↩︎

4. इदिऩ् प्रभावम् ‘‘आद्यन्तु त्र्यक्षरं ब्रह्म त्रयी यत्र प्रतिष्ठिता । स गुह्योऽन्यस्त्रिवृद्वेदो यस्तं वेद स वेदवित्॥’’ (मनुस्मृति ११-२६५) इत्यादिगळिले प्रसिद्धम्।↩︎

5. इऩि मूऩ्ऱॆऴुत्तुळ्ळ इन्द प्रणवम् मूऩ्ऱु वेदत्तिऱ्कुम् तुल्यमागक् कॊण्डाडप्पट्टिरुक्किऱदॆऩ्गिऱार् इदिऩ् प्रभावम्-इत्य्-आदियाल् आद्यं तु त्र्यक्षरमिति । त्र्यक्षरं - मूऩ्ऱु वर्णमाऩ, ब्रह्म तु – ब्रह्मशब्दवाच्यमाऩ प्रणवमोवॆऩ्ऱाल्, आद्यं - सर्ववेदङ्गळुक्कुम् आदियिल् सॊल्लप्पडुगैयाल् आद्यम्। ‘‘यद्वेदादौ स्वरः प्रोक्त’’ इति श्रुतेः ।
यत्र – यादॊरु प्रणवत्तिल्, त्रयी – वेदमाऩदु, प्रतिष्ठिता –

‘‘ओङ्कारप्रभवा वेदाः ।
अकारात्मा ऋग्वेदो
उकारात्मा यजुःश्रुतिः ।
सामवेदो मकारात्मा
अनुस्वारो ह्यथर्वणः’’

इत्युक्तेः ।

त्रिवृत् – वर्णत्रयात्मकतया वर्तत इति त्रिवृत् । अन्यः – ऋग्यजुस्सामङ्गळैक् काट्टिलुम् विलक्षणमाऩ। सः - अन्द प्रणवरूपमाऩ, वेदः - वेदमाऩदु,गुह्यः - स्त्रीशूद्रादिगळुक्कु अनुपदेश्यतया शब्दतोऽर्थतश्च गोपनीयम्। तं - प्रणवरूपमाऩ वेदत्तै, यः - यादॊरुवऩ्, वेद - अर्थत्तोडुम् प्रभावत्तोडुमऱिगिऱाऩो, सः - अवऩे, वेदवित् - वेदत्तै नऩ्गऱिन्दवऩ् ऎऩ्गै।↩︎

आत्म-समर्पणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु

‘‘हविर् गृहीत्वा ऽऽत्मरूपं
"वसुरण्ये"ति मन्त्रतः ।
जुहुयात् प्रणवेनाग्नाव्
अच्युताख्ये सनातने॥’’()

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

न्यास-विद्यैयिल् स्व-तन्त्रम् आय् आत्म-समर्पण-परम् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अक् कट्टळैयिलेय्
इङ्गुम् समर्पण-परम् आगवुम् योजिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

अयं

‘‘हविर् गृहीत्वा ऽऽत्मरूपं
"वसुरण्ये"ति मन्त्रतः ।
जुहुयात् प्रणवेनाग्नाव्
अच्युताख्ये सनातने॥’’()

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

For it has been said:

“The havis or offering called the self
should be taken with the mantra beginning vasuranya (The mantra vasuranya in the Taittirīya Upaniṣad.)
and offered in the eternal fire called Acyuta
with the mantra called praṇava".

↩︎

Porque se ha dicho:

“El havis u ofrenda llamado yo
debe tomarse con el mantra que comienza Vasuranya (El mantra vasuranya en el taittiirīya upaniṣad.)
y ofrecido en el fuego eterno llamado Acyuta
con el mantra llamado praṇava ".

↩︎

इदु ‘‘हविर्गृहीत्वात्मरूपं वसुरण्येति मन्त्रतः । जुहुयात् प्रणवेनाग्नावच्युताख्ये सनातने॥’’() ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

इऩि मन्त्राङ्गप्रणवत्तिऱ्कु स्वतन्त्र प्रणवत्तिऱ्कुप् पोले समर्पणपरत्वमुण्डॆऩ्गिऱार् इदु इति । इदु - इन्द अखण्डप्रणवम्, हविरिति । वसुरण्येति मन्त्रतः – ‘‘वसुरण्यो विभूरसि’’ ऎऩ्गिऱ मन्त्रत्ताले, आत्मरूपम् - निष्कृष्टात्मस्वरूपमाऩ, हविः – होम्यमाऩ द्रव्यत्तै, गृहीत्वा - मनस्सिऩाल् ग्रहित्तु, सनातने अच्युताख्ये अग्नौ प्रणवेन जुहुयात् ऎऩ्ऱन्वयिप्पदु।↩︎

न्यास-विद्यायां स्वतन्त्रः सन्
आत्म-समर्पण-परो भवति ।↩︎

In the nyāsavidyā, the praṇava is an independent mantra and refers to the surrender of the self.↩︎

En el Nyāsavidyā, el praṇava es un mantra independiente y se refiere a la rendición del yo.↩︎

न्यासविद्यैयिल् स्वतन्त्रमाय् आत्मसमर्पणपरमायिरुक्कुम्।↩︎

न्यासविद्यैयिल् - तैत्तिरीयत्तिल् सॊल्लप्पट्ट न्यासविद्यैयिल्, आत्मसमर्पणपरमायिरुक्कुमिति ।
‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’ ऎऩ्ऱु आत्मसमर्पणत्तिले विनियुक्तमायिरुक्कुमॆऩ्गै।↩︎

तद्-रीत्या ऽत्रापि
समर्पण-परतया ऽपि योजयन्ति ।↩︎

For the same reason some construe it even here as denoting surrender.↩︎

Por la misma razón, algunos lo interpretan incluso aquí como denotación de la rendición.↩︎

अक् कट्टळैयिले यिङ्गुम् समर्पणपरमागवुम् योजिप्पार्गळ्।↩︎

अक्कट्टळैयिले - न्यासविद्यैयिल् आत्मसमर्पणकरणमन्त्रमाय्क्कॊण्डु प्रणवम् लुप्तचतुर्थ्यन्तमाग इरुक्कुम् कट्टळैयिले, इङ्गुम् - मन्त्रत्तिलुम्, प्रणवत्तै इति शेषः ।↩︎

शेषत्व-स्वरूपम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-इडत्तिल्

स्व-रूप-ज्ञान-प्राधान्यत्ताले शेषत्वानुसन्धान-ज्ञान-मात्रम् उपजीव्यम्

ऎऩ्ऱुम् योजिप्पार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदु इश्-शेषत्वानुसन्धानम् अधिकारत्तिले सेरुम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

1. अत्र

स्वरूप-ज्ञान-प्राधान्येन
शेषत्वानुसन्धान-मात्रम् उपजीव्यम्

इत्य् अपि योजयन्ति ।↩︎

2. Others construe that the praṇava should be considered in the Tirumantra
only as helping to realise one's being śeṣa (to the Lord),
since primarily it gives knowledge of the essential nature (svarūpa) of the jīva being śeṣa.↩︎

3. Otros interpretan que el praṇava debe considerarse en el tirumantra
solo como ayudar a realizar que uno es Śeṣa (para el Señor),
ya que principalmente da conocimiento de la naturaleza esencial (svarūpa) de los jīva siendo Śeṣa.↩︎

4. इव्विडत्तिल् स्वरूपज्ञानप्राधान्यत्ताले शेषत्वानुसन्धानज्ञानमात्रमुपजीव्यमॆऩ्ऱुम् योजिप्पार्गळ्।↩︎

5. इप्पडि मन्त्रत्तिल् प्रणवम् समर्पणपरमागिल् मन्त्रत्तिऱ्कु स्वरूपज्ञानजनकत्वम् कूडुवदु ऎङ्ङऩे यॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्विडत्तिलित्यादिना । इव्विडत्तिल् - मन्त्रत्तिल्, स्वरूपज्ञानप्राधान्यत्ताले इति । समर्पणपूर्वभावियाऩ स्वरूपज्ञानमे प्रधानमागैयाले ऎऩ्ऱबडि। शेषत्वानुसन्धानमात्रमुपजीव्यमिति । मात्रपदत्ताल् समर्पणपरत्वम् व्यवच्छेदिक्कप्पडुगिऱदु। इदु सखण्डप्रणवाभिप्रायेण ।↩︎

6. तदेदं शेषत्वानुसन्धानम् अधिकारे निविशते ।↩︎

7. If so, it contributes a qualification or element of competence for the upāya (viz. praying for protection).↩︎

8. Si es así, contribuye con una calificación o elemento de competencia para el upāya (a saber, rezando por protección).↩︎

9. अप्पोदु इश् शेषत्वानुसन्धानमधिकारत्तिले सेरुम्।↩︎

10. अप्पोदु - शेषत्वानुसन्धानमात्रपरमाग योजिक्कुम् पक्षत्तिल् अधिकारत्तिले सेरुमिति । स्वरूपज्ञानम् उपायानुष्ठानसम्पादकमागैयाले अधिकारकोटियिले प्रविष्टमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

विशुद्धिर् आर्था

शेषत्व-ज्ञानार्थय् अधिकार-परः

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘क्षेत्र-ज्ञस्येश्वर-ज्ञानाद्
विशुद्धिः परमा मता॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति ३-३४)

ऎऩ्ऱदु
(प्रणवः) शेषि-तत्त्व-ज्ञान-मात्र-परम् आऩ पोदु
("विशुद्धिर्" इति) उपायानर्हता-निवृत्ति-परम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

उपायार्थे मोक्षपरम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

("ॐ" इति) उपाय-रूप-ज्ञानान्तरत्तै विवक्षिक्कुम् बोदु ("विशुद्धिर्" इति) मोक्ष-परम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रणवार्थानुसन्धान-क्रमत्तै

‘‘ईदृशः परमात्मा ऽयं
प्रत्यग्-आत्मा तथेदृशः ।
तत्-सम्बन्धानुसन्धानम्
इति योगः प्रकीर्तितः॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ५-१७)

ऎऩ्ऱु श्रीशाण्डिल्य-भगवाऩ् अरुळिच् चॆय्दाऩ्।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

‘‘क्षेत्र-ज्ञस्येश्वर-ज्ञानाद्
विशुद्धिः परमा मता॥’’
(याज्ञवल्क्यस्मृति ३-३४)

इत्य् एतत्
(ॐ इति) शेषि-तत्त्व-ज्ञान-मात्र-परं चेद्,
("विशुद्धिर्" इति) उपायानर्हता-निवृत्ति-परम् ।↩︎

It has been said :-

"By a knowledge of Iśvara,
the devout jīva attains supreme purity".

When we consider praṇava as giving only a knowledge of the śeṣī (Bhagavān),
'supreme purity' would mean that
it removes the unfitness of the jīva for the adoption of the upāya.↩︎

Se ha dicho:-

"Por un conocimiento de Iśvara,
El devoto Jīva alcanza la pureza suprema ".

Cuando consideramos que praṇava solo da un conocimiento del Śeṣī (Bhagavān),
'pureza suprema' significaría que
elimina la incapacidad del Jīva para la adopción del upāya.↩︎

‘‘क्षेत्रज्ञस्येश्वरज्ञानाद्विशुद्धिः परमा मता’’(याज्ञवल्क्यस्मृति ३-३४) ऎऩ्ऱदु शेषि(त)त्त्वज्ञानमात्रपरमाऩ पोदु उपायानर्हतानिवृत्तिपरम्।↩︎

प्रणवम् अधिकार-परम् ऎऩ्बदिलुम्
उपायपरमॆऩ्बदिलुम् प्रमाणङ्गाट्टुगिऱार् क्षेत्रज्ञस्येति । इन्द वचनत्तिऱ्कु इरण्डुविदमागत् तात्पर्यम् अरुळिच् चॆय्गिऱार्
"शेषित्व-ज्ञान-मात्र-परम् आऩ बोदु" इत्यादिना ।
शेषितत्त्वेति पाठान्तरम्।
शेषित्वज्ञानमात्रपरमाऩ पोदु - ईश्वर-विशेष्यक-शेषित्व-प्रकारक-ज्ञान-मात्र-परम् आऩ बोदु,
शेषितत्त्वज्ञानमात्रपरमाऩबोदु ऎऩ्गिऱ पाठत्तिल् शेषियाऩ ईश्वररूपतत्त्वत्तिऩुडैय ज्ञानमात्रपरमाऩबोदु ऎऩ्ऱु अर्थम्।

उपायानर्हता निवृत्तिपरमिति ।
विशुद्धिः ऎऩ्गिऱ शब्दत्तिऱ्कु उपायानर्हतापादकाशुद्धि-निवृत्तियिले तात्पर्यम्।↩︎

("ॐ" इति) उपाय-रूप-ज्ञानान्तरस्य विवक्षितत्वे
("विशुद्धिर्" इति) मोक्ष-परम् ।↩︎

When we consider praṇava as indicating a kpowledge of the upāya, namely, Bhagavān,
(and not the knowledge of the seshi),
'supreme purity' would mean mokṣa.↩︎

Cuando consideramos a praṇava como indicando un conocimiento de la upāya, a saber, bhagavān,
(y no el conocimiento del seshi),
La 'pureza suprema' significaría mokṣa.↩︎

उपायरूपज्ञानान्तरत्तै विवक्षिक्कुम्बोदु मोक्षपरम्।↩︎

उपाय-रूप-ज्ञानान्तरत्तै विवक्षिक्कुम् बोदु -
ईश्वर-ज्ञानात् ऎऩ्गिऱ पदत्ताले ईश्वर-विषयक-भक्ति-प्रपत्ति-रूपोपाय-ज्ञानत्तै विवक्षिक्क विवक्षिक्कुम्बोदु, मोक्षपरमिति ।

अन्द विशुद्धि-पदम् अ-शुद्धम् आऩ प्रकृति-सम्बन्धत्तिऩ्-उडैय आत्यन्तिक-निवृत्ति-परम्

ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एतत्-प्रणवार्थानुसन्धान-क्रमम्,

‘‘ईदृशः परमात्मा ऽयं
प्रत्यग्-आत्मा तथेदृशः ।
तत्-सम्बन्धानुसन्धानम्
इति योगः प्रकीर्तितः॥’’
(शाण्डिल्य-स्मृतिः ५-१७)

इति श्री-शाण्डिल्य-भगवान् अनुजग्राह ।↩︎

Bhagavān Śāṇḍilya explained as follows the way in which the meaning of praṇava should be considered -

"This Supreme Being is of such and such a nature
and the jīva is of such and such a nature.
Yoga is said to be a knowledge of the relationship between the two
(that Iśvara is the seshi and the jīva the śeṣa )".

↩︎

Bhagavān śāṇḍilya explicó de la siguiente manera en que se debe considerar el significado de praṇava -

"Este ser supremo es de tal y tal naturaleza
y el Jīva es de tal y tal naturaleza.
Se dice que el yoga es un conocimiento de la relación entre los dos
(que iśvara es el seshi y el jīva el śeṣa) ".

↩︎

इप् प्रणवार्थानुसन्धानक्रमत्तै ‘‘ईदृशः परमात्मायं प्रत्यगात्मा तथेदृशः । तत्सम्बन्धानुसन्धानमिति योगः प्रकीर्तितः’’(शाण्डिल्यस्मृति ५-१७) ऎऩ्ऱु श्रीशाण्डिल्यभगवाऩरुळिच्चॆय्दाऩ्।↩︎

इऩि प्रणवार्थानुसन्धानप्रकारत्तै वचनत्ताले काट्टुगिऱार् इप् प्रणवार्थानुसन्धानक्रमत्तै इति । अयम् – अकारशब्दवाच्यऩाऩ परमात्मा, ईदृशः - शेषित्वादिधर्मविशिष्टः, प्रत्यगात्मा-मकारशब्दवाच्यजीवऩ् ईदृशः - शेषत्वादिधर्मविशिष्टः इति – ऎऩ्गिऱ, तत्सम्बन्धानुसन्धानं - परमात्मप्रत्यगात्माक्कळुडैय शेषिशेषभावरूपसम्बन्धत्तिऩ् अनुसन्धानमे, योग इति प्रकीर्तितः - योगमॆऩ्ऱु सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

शेषत्वार्थ-विवरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै

अकारार्थो विष्णुर् जगद्-उदय-रक्षा-प्रलय-कृत्,
मकारार्थो जीवस्, तद्-उपकरणं वैष्णवम् इदम् ।
उकारो, ऽनन्यार्हं नियमयति संबन्धम् अनयोः,
त्रयी-सारस् त्र्यात्मा प्रणव इमम् अर्थं समदिशत् ॥ १ ॥ (अष्टश्लोकी १)

ऎऩ्ऱु विवरित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

’’कण्ण-बुरम् ऒऩ्ऱ्-उडैयाऩुक्क् (←"अ") अडियेय्(→"म्"),
(अन्यस्मै) ऒरुवर्क्क् उरियेऩोव्(=योग्यः)? (←"उ")’’
(पॆरियदिरुमॊऴि ८-५-३)

ऎऩ्गिऱदुम् इप्-प्रणवार्थ-विवरणम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

एतम्,

अकारार्थो विष्णुर् जगद्-उदय-रक्षा-प्रलय-कृत्,
मकारार्थो जीवस्, तद्-उपकरणं वैष्णवम् इदम् ।
उकारो, ऽनन्यार्हं नियमयति संबन्धम् अनयोः,
त्रयी-सारस् त्र्यात्मा प्रणव इमम् अर्थं समदिशत् ॥ १ ॥ (अष्टश्लोकी १)

इति विवव्रुः ।↩︎

This meaning has been elaborated as follows:-

"the 'a' (in praṇava) is Viṣṇu who creates, sustains and destroys the world,
the m (in it) means the jīva,
who exists for the fulfiment of the purposes of Viṣṇu.
The u (in it) indicates that this relationship between the two
can exist only between them (and no others).
So praṇava which consists of three letters
and is the essence of the (three) Vedas reveals this meaning."

↩︎

Este significado ha sido elaborado de la siguiente manera:-

"El 'a' (en praṇava) es Viṣṇu que crea, sostiene y destruye el mundo,
El M (en él) significa el Jīva,
quien existe para el cumplimiento de los propósitos de Viṣṇu.
El U (en él) indica que esta relación entre los dos solo puede existir entre ellos (y no otros).
Entonces praṇava que consta de tres letras
y es la esencia de los (tres) Vedas revela este significado ".

↩︎

इत्तै ‘‘अकारार्थो विष्णुर्जगदुदयरक्षा प्रलयकृन्मकारार्थो जीवस्तदुपकरणं वैष्णवमिदम् । उकारोऽन-न्यार्हं नियमयति सम्बन्धमनयोस्त्रयीसारस्त्र्यात्मा प्रणव इममर्थं समदिशत्’’(अष्टश्लोकी १) ऎऩ्ऱु विवरित्तार्गळ्।↩︎

इप् प्रणवार्थत्तै भट्टरुम् अक्षरशः स्पष्टमाग वरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इत्तै इत्यादिना । इदऱ्कु अर्थम्:- जगदुदयरक्षाप्रळयकृत् विष्णुः, अकारार्थः - अकारशब्दवाच्यः; जीवः – चेतनः, मकारार्थः – मकारशब्दवाच्यः, तदिदं – अन्द चेतनमाऩदु, वैष्णवमुपकरणं - भगवाऩुक्कु उपकरणम्, विधेयप्राधान्यात् तदिदमिति नपुंसकता । इदु अचित्तुक्कुमुपलक्षणम्। उकारः - उकारमाऩदु, अनयोः – विष्णुजीवयोः, सम्बन्धं – लुप्तचतुर्थियाले काट्टप्पट्ट शेषशेषिभावरूपसम्बन्धत्तै, अनन्यार्हम् - ईश्वरेतररुक्कु अर्हमिल्लादबडि, नियमयति – व्यवस्थापयति, इममर्थं - इन्द अर्थत्तै, त्रयीसारः – वेदसारमाऩ, त्र्यात्मा – मूऩ्ऱु अक्षररूपमाऩ, प्रणवः - प्रणवमाऩदु, समदिशत् - प्रकाशिप्पित्तदु।↩︎

"कृष्ण-पुरम् एकं स्वी-कृतवतः (←"अ") शेष-भूतो ऽहं (→"म्"),
(अन्यस्य) कस्यचिच् छेषः किं भवेयम् (←"उ")"

इत्य्-एतद् अप्य्
एतत्-प्रणवार्थ-विवरणम् ।↩︎

The Tamil verse which says,

"I am the servant of Bhagavān,
the Lord of Tirukkannapuram;
how am I entitled to be the servant of anyone else ?" - this Tamil verse also explains the meaning of praṇava.

↩︎

El verso tamil que dice:

"Soy el sirviente de Bhagavān,
El Señor de Tirukkannapuram;
¿Cómo tengo derecho a ser el sirviente de alguien más? "
- Este versículo tamil también explica el significado de praṇava.

↩︎

’’कण्णबुरमॊऩ्ऱुडैयाऩुक्कडियेयॊरुवर्क्कुरिये ऩो’’(पॆरियदिरुमॊऴि ८-५-३) वॆऩ्गिऱदुम् इप्प्रणवार्थविवरणम्।↩︎

इऩि तिरुमङ्गैयाऴ् वारुडैय कण्णबुरमॆऩ्ऱबासुरम् इप्प्रणवार्थविवरणरूपमॆऩ्गिऱार् कण्णबुरमित्यादिना । ’’कण्णबुरमॊऩ्ऱुडैयाऩुक्कु’’ ऎऩ्बदु अकारार्थविवरणम्। ’’अडियेऩ्’’ ऎऩ्बदु लुप्तचतुर्थीसहितमकारार्थविवरणम्। ’’ऒरुवर्क्कुरियेऩो’’ ऎऩ्बदु उकारार्थविवरणम्।↩︎

वेद-त्रयम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रणवत्तिल् अक्षर-त्रयत्तैयुम् वेद-त्रय-सारम् आग श्रुति-स्मृतिगळ् प्रपञ्चित्तऩ।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

1. प्रणवे ऽक्षर-त्रयं वेद-त्रय-सारत्वेन श्रुति-स्मृतयः प्रपञ्चयाम् आसुः ।↩︎

2. The śrutis and the smṛtis describe the three letters of praṇava as the essence of the three Vedas.↩︎

3. Los Śrutis y los Smṛtis describen las tres letras de Praṇava como la esencia de los tres Vedas.↩︎

4. प्रणवत्तिलक्षरत्रयत्तैयुम् वेदत्रयसारमाग श्रुतिस्मृतिकळ् प्रपञ्चित्तऩ।↩︎

5. अकारोकारमकारङ्गळ् त्रयीसारङ्गळॆऩ्बदै श्रुतिस्मृतिकळ् वॆळियिट्टऩ वॆऩ्गिऱार् प्रणवत्तिलित्यादिना । श्रुतियावदु छान्दोग्यम्। अदावदु:-

‘‘भूर् इति ऋग्-वेदाद् अजायत
भुव इति यजुर्वेदात् सुवर् इति सामवेदात्,
तानि शुक्राण्य् अभ्यतपन्,
तेभ्योऽभितप्तेभ्यस् त्रयो वर्णा अजायन्त,
अकारोकारम् अकार इति ।
तान् एकधा समभरत् तद् एतत् ओमिति’’

ऎऩ्बदु।

स्मृतियावदु

‘‘अकारञ् चाप्य् उकारञ् च
मकारञ् च प्रजापतिः ।
वेदत्रयान् निरबृहद् (/निरदुहद्)
भूर्भव स्सुवरिति च॥’’

ऎऩ्गिऱदु। निरबृहत् – सारमुद्धृतवानित्यर्थः । बृहि उद्यमने ऎऩ्ऱिऱे धातुः ।↩︎

प्रणवार्थो ऽक्षरशः

अकारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अक्षरङ्गळ् इव्व्-अर्थङ्गळैच् चॊल्लुगिऱ बडिय् ऎङ्ङऩेय्

ऎऩ्ऩिल्;

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

कारण-ब्रह्म

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अष्टाक्षर-शरीराङ्ग-
प्रणवाद्य्-अक्षरेण तु ।
अ-कारेणाखिलाधारः
परमात्मा ऽभिधीयते ॥

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

समस्त-शब्द-मूलत्वाद्
अ-कारस्य स्वभावतः ।
समस्त-वाच्य-मूलत्वाद्
ब्रह्मणोऽपि स्वभावतः ॥(5)

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाच्य-वाचक सम्बन्धस्
तयोर् अर्थात् प्रतीयते।’’
(वामनपुराणम्)

ऎऩ्ऱु श्री-वामनपुराणवचनत्ताले

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-वाचक-जात-प्रकृतिय् आऩ प्रथमाक्षरत्तुक्कु
सर्व-वाच्य-जात-प्रकृतिय् आऩ नारायणऩ् वाच्यऩ्

ऎऩ्ऱु प्रसिद्धम् आऩ अर्थत्तै वेदार्थ-संग्रहत्तिलेय् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले
कारण-वाक्य-सिद्धम् आऩ स-कल--जगन्-निमित्तोपादान-कारणत्वमुम्
अत्ताले आक्षिप्तम् आऩ सर्व-ज्ञत्व--सर्व-शक्तित्वादि--गुण-वर्गमुम्
इङ्गे सिद्धम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

(४२तमाहोबिल-यतिः32)

विष्णुः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अक्षरम् भगवद्-वाचकम् ऎऩ्ऩुम् इडम्

‘‘अ निषेधे, पुमान् (चेद्) विष्णौ’’()

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

(४२तमाहोबिल-यतिः37)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अकारो विष्णु-वाचकः’’()

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)38)

(English39)

(Español40)

(मूलम्41)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अ इति भगवतो नारायणस्य
प्रथमाभिधानम् अभिदधता
किन् नाम मङ्गलं न कृतम्’’(हरि-ग्रन्थः।)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)42)

(English43)

(Español44)

(मूलम्45)

(४२तमाहोबिल-यतिः46)

विश्वास-प्रस्तुतिः

निघण्टुक्कळिलुम् प्रयोगङ्गळिलुम् प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)47)

(English48)

(Español49)

(मूलम्50)

रक्षकः, प्रीणकः - व्युत्पत्तेः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु (अवतीति) व्याकरण-व्युत्पत्तियाले सर्वेश्वरऩैच् चॊल्लुम् बोदु

रक्षण-प्रीणनादि-विषयम् आऩ (अव) धातुविले
कर्तृ-वाचिय् आऩ प्रत्ययत्ताले निष्पन्नम् आऩ पदम् आय्

सर्व-रक्षकत्वादि-विशिष्टऩ् आगक् काट्टुम्।

(नीलमेघः (सं)51)

(English52)

(Español53)

(मूलम्54)

(४२तमाहोबिल-यतिः55)

रक्षकत्व-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इद् धातु अनेकार्थमेय् आगिलुम्
रक्षणार्थत्तिल् प्रसिद्धि-प्रकर्षत्तालुम्
इव्व्-अर्थम् इङ्गे अपेक्षितम् आगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)56)

(English57)

(Español58)

(मूलम्59)

(४२तमाहोबिल-यतिः60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गे नानार्थङ्गळ् अनुसन्धेयङ्गळ् आगव् ऒरु निरुक्तिय् इल्लामैयालुम्

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

(४२तमाहोबिल-यतिः65)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथम-पठितम् आऩ रक्षणम् शाब्दम् आय्
मऱ्ऱ अपेक्षितार्थङ्गळ् इत्ताले आक्षिप्तङ्गळ् आग अनुसन्धिक्कै उचितम्

ऎऩ्ऱु इव्व्-अळवे आचार्यर्गळ् व्याख्यानम् पण्णिऩार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)66)

(English67)

(Español68)

(मूलम्69)

(४२तमाहोबिल-यतिः70)

व्याजापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द रक्षकत्वम् अवच्छेदकम् इल्लामैयाले सर्व-विषयम्।

(नीलमेघः (सं)71)

(English72)

(Español73)

(मूलम्74)

(४२तमाहोबिल-यतिः75)

विश्वास-प्रस्तुतिः

रक्षा-प्रकारङ्गळ् विषयङ्गळ्-तोऱुम्(=प्रति) प्रमाणङ्गळ् काट्टिऩ बडियिले
विचित्रङ्गळ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)76)

(English77)

(Español78)

(मूलम्79)

(४२तमाहोबिल-यतिः80)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु हेतु-निर्देशम् पण्णामैयाले निरुपाधिकम् आय्त् तोऩ्ऱिऩालुम्
सापराधर् आऩ संसारिगळुक्कु
मोक्षादि-प्रदानत्तिल् स्वतन्त्रऩ् आऩ ईश्वरऩ्
ताऩ् सङ्कल्पित्तु वैत्तद् ऒरु व्याजत्तैय् अपेक्षित्त् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)81)

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

(४२तमाहोबिल-यतिः85)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नित्यर् पक्कलिलुम् मुक्तर् पक्कलिलुम्
निरुपाधिक-सहज-कारुण्य-मात्रत्ताले
स्थित-स्थापन-रूपेण रक्षै मुऴुक्क(=पूर्णं) नडक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)86)

(English87)

(Español88)

(मूलम्89)

(४२तमाहोबिल-यतिः90)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्वाभाविकम् आऩ रक्षकत्वम्
प्रातिकूल्यं नडक्कुङ् कालत्तिल्
अनाद्य्-अपराधत्ताले पिऱन्द निग्रह-रूपोपाधियाले प्रतिबद्धमाम्।

(नीलमेघः (सं)91)

(English92)

(Español93)

(मूलम्94)

(४२तमाहोबिल-यतिः95)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रतिबन्धकम् आऩ इव्व्-उपाधियैक् कऴिक्कैक्क् आगवे
प्रपत्ति-मुदल् आऩ व्याजङ्गळ् शास्त्र-सिद्धङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)96)

(English97)

(Español98)

(मूलम्99)

(४२तमाहोबिल-यतिः100)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

त्राणे स्वामित्वम् औचित्यं,
न्यासाद्यास् सह-कारिणः ।
प्रधान-हेतुस् स्वातन्त्र्य-
विशिष्टा करुणा विभोः ॥

(नीलमेघः (सं)101)

(English102)

(Español103)

(मूलम् (सं॰प॰)104)

(४२तमाहोबिल-यतिः105)

पत्नी-सहत्वम् आर्थम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

सर्व-रक्षण-दीक्षितऩ् आऩ्-अवऩ्

३१‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो
देव्या कारुण्य-रूपया ।
रक्षकस् सर्व-सिद्धान्ते
वेदान्तेऽपि च गीयते॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
स-पत्नीकऩ् आग सिद्धऩ् आय् इरुक्कैयाले

(नीलमेघः (सं)106)

(English107)

(Español108)

(मूलम्109)

(४२तमाहोबिल-यतिः110)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गे (←"त्राणे स्वामित्वम्…" इति मुख्यहेतौ) प्रमाण-सिद्धोपयोग-विशेषम् (→पुरुषकारता, उपायता) आऩ पत्नी-सम्बन्धम् आर्थम्।

(नीलमेघः (सं)111)

(English112)

(Español113)

(मूलम्114)

(४२तमाहोबिल-यतिः115)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि

(अनेक-)सन्नियोग-शिष्ट(-उल्लेख)-न्यायत्ताले
ऎम्बॆरुमाऩैच् चॊल्लुम् इडम् ऎङ्गुम्
पिराट्टियैयुञ् जॊल्लिऱ्ऱ् आम्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तै

(नीलमेघः (सं)116)

(English117)

(Español118)

(मूलम्119)

(४२तमाहोबिल-यतिः120)

विश्वास-प्रस्तुतिः

३२‘‘तद्-अन्तर्-भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि’’
(श्री-गुण-कोशः २८)

ऎऩ्ऱु समर्थित्तार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)121)

(English122)

(Español123)

(मूलम्124)

(४२तमाहोबिल-यतिः125)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयाल् स्व-रूप--निरूपक-धर्मङ्गळ्
सर्व-विद्यैगळिलुम् वरुगिऱ कणक्किले
अवऱ्ऱिल् प्रधानम् आऩ इव् विशेषणमुम्
सर्व-विद्यैगळिलुम् अनुसन्धेयम्। (4)

(नीलमेघः (सं)126)

(English127)

(Español128)

(मूलम्129)

(४२तमाहोबिल-यतिः130)

गुणेषु महत्त्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ताऩ् देवतान्तर-व्यावृत्तियैयुम् पण्णिक् कॊण्डु
सर्वातिशायिय् आऩ स्व-तन्त्र--स्व-रूपत्तुक्कु निरूपकमाम्।

(नीलमेघः (सं)131)

(English132)

(Español133)

(मूलम्134)

(४२तमाहोबिल-यतिः135)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩ्-उडैय स्वतस्-सिद्धातिशयङ्गळ् आऩ स्वरूप-विग्रह-विभूतिगळ्

(नीलमेघः (सं)136)

(English137)

(Español138)

(मूलम्139)

(४२तमाहोबिल-यतिः140)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भास्करेण प्रभा यथा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५)

ऎऩ्ऩुम्बडि

(नीलमेघः (सं)141)

(English142)

(Español143)

(मूलम्144)

(४२तमाहोबिल-यतिः145)

विश्वास-प्रस्तुतिः

विशेषणम् आय् निऱ्किऱ इवळ्-उडैय स्व-रूप--विग्रह-विभूतिगळालुम्
लब्धातिशयङ्गळ् आय्क् कॊण्डु
विळङ्गिय् इरुक्कुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
देवता-पारमार्थ्य-वेदिगळ् आऩ महर्षिकळाले प्रपञ्चितम्।

(नीलमेघः (सं)146)

(विश्वास-टिप्पनी147)

(English148)

(Español149)

(मूलम्150)

(४२तमाहोबिल-यतिः151)

मन्त्रे स्थानम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्पडि नारायण-शब्दत्तिलुम् पत्नी-सम्बन्धम् अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)152)

(English153)

(Español154)

(मूलम्155)

(४२तमाहोबिल-यतिः156)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् पत्नी-सम्बन्धम् द्वयत्तिले कण्ठोक्तम्।

(नीलमेघः (सं)157)

(English158)

(Español159)

(मूलम्160)

(४२तमाहोबिल-यतिः161)

शरणागति-गद्ये ऽजीवता

विश्वास-प्रस्तुतिः

द्वय-विवरणम् आऩ गद्यत्तिल्
प्रथमत्तिले ‘‘भगवन्नारायण’’ ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊल्लच् चॆय्दे
नारवर्गत्तिऩ् नडुवेय् इवळैच् चॊल्लिऱ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)162)

(English163)

(Español164)

(मूलम्165)

(४२तमाहोबिल-यतिः166)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पत्नीत्व-निबन्धनम् आऩ पति-पारार्थ्यत्तालुम्

(नीलमेघः (सं)167)

(English168)

(Español169)

(मूलम्170)

(४२तमाहोबिल-यतिः171)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नर-सम्बन्धिनो नाराः’’

ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियालुम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)172)

(English173)

(Español174)

(मूलम्175)

(४२तमाहोबिल-यतिः176)

(English177)

(Español178)

चतुर्थी-विभक्त्य्-ऊहः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु प्रथमाक्षरं चतुर्थ्य्-एक-वचनान्तम् आय् विभक्ति-लोपम् पिऱन्दु किडक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)179)

(English180)

(Español181)

(मूलम्182)

(४२तमाहोबिल-यतिः183)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अद् ऎङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;

परमात्मावुक्कु स्वात्मावै समर्पिक्क विधिक्किऱव् इडत्तिले
प्रणवत्तै मन्त्रम् आग विधिक्कैयालुम्

(नीलमेघः (सं)184)

(English185)

(Español186)

(मूलम्187)

(४२तमाहोबिल-यतिः188)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्कु अनुष्ठेयार्थ-प्रकाशनम् प्राप्तमागैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)189)

(English190)

(Español191)

(मूलम्192)

(४२तमाहोबिल-यतिः193)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिल् समर्पणीयऩ् आऩव् आत्मा तृतीयाक्षरत्तिले प्रकाशिक्कैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)194)

(English195)

(Español196)

(मूलम्197)

(४२तमाहोबिल-यतिः198)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्क् उद्देश्यमाऩ परब्-रह्मम् प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियाले तोऱ्ऱुगैयालुम्,

(नीलमेघः (सं)199)

(English200)

(Español201)

(मूलम्202)

(४२तमाहोबिल-यतिः203)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उद्देश्य-कारकत्तैयुम्, समर्पणीय-वस्तुवैयुम् समानाधिकरित्तुप् प्रयोगिक्कै उचितम् अल्लामैयालुम्

(नीलमेघः (सं)204)

(English205)

(Español206)

(मूलम्207)

(४२तमाहोबिल-यतिः208)

विश्वास-प्रस्तुतिः

उद्देश्य-कारकत्तुक्क् अनुरूपम् आऩ चतुर्थी-विभक्तियै
इव्व् इडत्तिले कॊळ्ळप् प्राप्तम्।

(नीलमेघः (सं)209)

(English210)

(Español211)

(मूलम्212)

(४२तमाहोबिल-यतिः213)

न जीव-ब्रह्मैक्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथम-तृतीयाक्षरङ्गळै समानाधिकरणङ्गळ् आगक् कॊण्डु
जीव-परमात्माक्कळ्-उडैय स्व-रूपैक्यम्
इङ्गे सॊल्लप् पडुगिऱद्

ऎऩ्ऩुम् कुदृष्टि-पक्षत्तुक्कु

(नीलमेघः (सं)214)

(English215)

(Español216)

s

(मूलम्217)

(४२तमाहोबिल-यतिः218)

विश्वास-प्रस्तुतिः

बहु-प्रमाण-विरोधमुम्
समभिव्याहृत-नमश्-शब्द-- नारायण-शब्द-चतुर्थिगळ्-उडैय स्व-रसार्थ-विरोधमुम् वरुम्।

(नीलमेघः (सं)219)

(English220)

(Español221)

(मूलम्222)

(४२तमाहोबिल-यतिः223)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु प्रणवत्तै धनुस्स् आगवुम्
आत्मावै शरम् आगवुम्
ब्रह्मत्तै इलक्क्(=लक्ष्यम्) आगवुम्
आत्म-समर्पणत्तै लक्ष्य-वेधम् आगवुम्
वगुत्तुच्(=विभज्य) चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तालुम् सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)224)

(English225)

(Español226)

(मूलम्227)

(४२तमाहोबिल-यतिः228)

The śrutis and the smṛtis describe the three letters of praṇava as the essence of the three Vedas.↩︎

Los Śrutis y los Smṛtis describen las tres letras de Praṇava como la esencia de los tres Vedas.↩︎

एष्व् अक्षरेष्व् एषाम् अर्थानां प्रतिपादनं कथम्

इति चेत् —↩︎

That these letters have these meanings will be seen↩︎

Que estas letras tienen estos significados se verán↩︎

इव्वक्षरङ्गळिव्वर्थङ्गळैच् चॊल्लुगिऱबडियॆङ्ङऩेय् ऎऩ्ऩिल्;↩︎

प्रणवघटकङ्गळाऩ अकाराद्यक्षरङ्गळ् विष्ण्वाद्यर्थङ्गळैच् चॊल्लुम् प्रकारत्तै प्रश्नपूर्वकमागवरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वक्षरङ्गळित्यादियाल्।↩︎

‘‘अष्टाक्षर-शरीराङ्ग-
प्रणवाद्य्-अक्षरेण तु ।
अ-कारेणाखिलाधारः
परमात्मा ऽभिधीयते ॥

↩︎

'By the first letter "a" in the praṇava,
which is one of the members or limbs of the mantra with eight letters,
Bhagavān, who is the support of everything, is denoted;

↩︎

'Por la primera letra "A" en el praṇava,
que es uno de los miembros o extremidades del mantra con ocho letras,
Bhagavān, quien es el apoyo de todo, se denota;

↩︎

‘‘अष्टाक्षरशरीराङ्गप्रणवाद्यक्षरेण तु । अकारेणाखिलाधारः परमात्माभिधीयते ॥↩︎

अष्टाक्षरेत्यादि । अष्टाक्षररूपं यत् शरीरम्, अष्टाक्षरमन्त्रमॆऩ्ऱबडि।

अदऱ्कु अङ्गभूतमाऩ प्रणवत्तिऱ्कु आद्यक्षरमाऩ अकारत्ताले अखिलजगत्तिऱ्कुमाधारभूतऩाऩ परमात्मा सॊल्लप्पडुगिऱाऩ्।↩︎

समस्त-शब्द-मूलत्वाद्
अ-कारस्य स्वभावतः ।
समस्त-वाच्य-मूलत्वाद्
ब्रह्मणोऽपि स्वभावतः ॥(5)

↩︎

the letter a is the origin of all words
and Brahman is the origin of all things denoted by these words.

↩︎

La letra A es el origen de todas las palabras
Y Brahman es el origen de todas las cosas denotadas por estas palabras.

↩︎

समस्तशब्दमूलत्वादकारस्य स्वभावतः । समस्तवाच्यमूलत्वाद्ब्रह्मणोऽपि स्वभावतः ॥↩︎

इत्तै उपपादिक्किऱार् समस्तशब्दमूलत्वादिति ।↩︎

वाच्य-वाचक सम्बन्धस्
तयोर् अर्थात् प्रतीयते।’’
(वामनपुराणम्)

इति श्री-वामन-पुराण-वचनतः↩︎

Therefore "a" denotes Bhagavān.
He is denoted by that letter.
This relationship between the letter "a" and Bhagavān
is seen from the meaning to be appropriate."

- From the above (following) passage in Vamana purāna.↩︎

Por lo tanto, "A" denota Bhagavān.
Es denota por esa carta.
Esta relación entre la letra "A" y Bhagavān
se ve desde el significado para ser apropiado ".

- desde el pasaje anterior (~~ siguiente ~~) en Vamana Purāna.↩︎

वाच्यवाचक सम्बन्धस्तयोरर्थात्प्रतीयते’’(वामनपुराणम्) ऎऩ्ऱु श्री वामनपुराणवचनत्ताले↩︎

अकारमाऩदु समस्तशब्दङ्गळुक्कुम् स्वतः कारणमागैयालुम्, अप्पडिये ब्रह्ममुम् वाच्यमाऩ सर्वजगत्तिऱ्कुम् स्वतः कारणमागैयालुम् वाच्यवाचकभावसम्बन्धमाऩदु अन्द अकारत्तुक्कुम् ब्रह्मत्तुक्कुम् औचित्यत्ताले तोऩ्ऱुगिऱदॆऩ्बदु इदिऩर्थम्।↩︎

'सर्व-वाचक-जात-प्रकृतेः प्रथमाक्षरस्य
सर्व-वाच्य-जात-प्रकृतिर् नारायणो वाच्यः'

इति प्रसिद्धम् अर्थं वेदार्थ-संग्रहे ऽनुजग्राह ।↩︎

Śrī Rāmānuja stated in the Vedārthasaṅgraha that

by the first letter (of praṇava)
which is the origin of all words
is denoted Nārāyaṇa
who is the origin of all things denoted by these words.

↩︎

Śrī Rāmānuja declaró en el Vedārthasaṅgraha que

Por la primera carta (de praṇava)
cual es el origen de todas las palabras
se denota nārāyaṇa
quien es el origen de todas las cosas denotadas por estas palabras.

↩︎

सर्ववाचकजातप्रकृतियाऩ प्रथमाक्षरत्तुक्कु सर्ववाच्यजातप्रकृतियाऩ नारायणऩ् वाच्यऩॆऩ्ऱु प्रसिद्धमाऩ अर्थत्तै वेदार्थसंग्रहत्तिले यरुळिच्चॆय्दार्।↩︎

वेदार्थसङ्ग्रहत्तिले इति । यद्वेदादौस्वरः प्रोक्तः ऎऩ्गिऱ श्रुत्यर्थविचारावसरत्तिलॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

एतेन
कारण-वाक्य-सिद्ध-- स-कल--जगन्-निमित्तोपादान-कारणत्वं
तद्-आक्षिप्त-सर्वज्ञत्व-- सर्व-शक्तित्वादि-- गुण-वर्गश् चात्र सिद्धः । [[P272]]↩︎

From this it follows that Bhagavan is the material
and the instrumental cause of the whole world
and that, as may be inferred from this,
He is both omniscient and omnipotent
and has other such qualities.↩︎

De esto se deduce que Bhagavan es el material
y la causa instrumental de todo el mundo
y eso, como se puede inferir de esto,
Él es omnisciente y omnipotente
y tiene otras cualidades similares.↩︎

इत्ताले कारणवाक्यसिद्धमाऩ सकलजगन्निमित्तोपादानकारणत्वमुम् अत्ताले आक्षिप्तमऩ सर्वज्ञत्व सर्वशक्तित्वादि गुणवर्गमुमिङ्गे सिद्धमायिऱ्ऱु।↩︎

अकारवाच्यत्वत्ताले ईश्वरऩुक्कु वरुम् उत्कर्षमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्ताले इति । इत्ताले - सकल-शब्द-मूलाकार-वाच्यत्वत्ताले,

इप्पडि अकारवाच्यत्वत्ताले कारणत्वम् सिद्धित्ताल् सर्वज्ञत्वादिगळिऩ्ऱिक्के कारणत्वम् कूडादु ऎऩ्गिऱ अर्थापत्तिबलत्ताले सर्वज्ञत्वादिगळुम् सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱार् अत्ताले आक्षिप्तमाऩ इति । इङ्गे - ईश्वरऩिडत्तिले,↩︎

अस्याक्षरस्य भगवद्-वाचकत्वं

‘‘अ निषेधे, पुमान् (चेद्) विष्णौ’’()

इति,↩︎

"a" means negation (No) and when masculine denotes Viṣṇu.

↩︎

"A" significa negación (no) y cuando masculina denota Viṣṇu.

↩︎

इव्वक्षरम् भगवद्वाचकमॆऩ्ऩुमिडम् ‘‘अ निषेधे पुमान्विष्णौ’’() ऎऩ्ऱुम्,↩︎

इप्पडि इन्द अकारम् औचित्यत्ताले सर्वजगत्कारणत्वत्तैच् चॊल्लुगिऱदॆऩ्ऱालुम् अदु भगवाऩाग इरुक्कवेण्डुमो वॆऩ्ऩ वदिल् निघण्टुकळैयुम् प्रयोगङ्गळैयुम् प्रमाणङ्गळागक्काट्टुगिऱार् इव्वक्षरमित्यादिना ।

अ निषेधे पुमान्विष्णाविति ।
अ ऎऩ्बदु निषेधवाचकम्। असम्भव इत्यादौ सम्भवाभावत्तिऱ्कु वाचकमाग प्रयुक्तमागिऱदिऱे।
विष्णुवाचकमाम्बोदु अ ऎऩ्बदु पुल्लिङ्गम्।↩︎

‘‘अकारो विष्णु-वाचकः’’()

इति,↩︎

"The letter a denotes Viṣṇu";

↩︎

"La letra A denota Viṣṇu";

↩︎

‘‘अकारो विष्णुवाचकः’’() ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘अ इति भगवतो नारायणस्य
प्रथमाभिधानम् अभिदधता
किन् नाम मङ्गलं न कृतम्’’(हरि-ग्रन्थः।)

इति↩︎

"By using the letter 'a',
which is the first name of Nārāyaṇa,
what (an excellent) benedictory prayer has been made !"

↩︎

"Usando la letra 'a',
cual es el primer nombre de Nārāyaṇa,
¡Qué (una excelente) oración benedictoria se ha hecho! "

↩︎

‘‘अ इति भगवतो नारायणस्य प्रथमाभिधानमभिदधता किन्नाम मङ्गलं न कृतम्’’(हरि-ग्रन्थः।) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

‘‘अ इति भगवतो नारायणस्य प्रथमाभिधानम्’’ ऎऩ्बदु अभियुक्तवचनम्।↩︎

निघण्टुषु प्रयोगेषु च प्रसिद्धम् ।↩︎

All this is evident from the Nighantus and the usage of scholars.↩︎

Todo esto es evidente por el Nighantus y el uso de académicos.↩︎

निघण्टुक्कळिलुम् प्रयोगङ्गळिलुम् प्रसिद्धम्।↩︎

इदं व्याकरण-व्युत्पत्त्या सर्वेश्वरस्य प्रतिपादन-दशायां
रक्षण-प्रीणनादि-विषये धातौ
कर्तृ-वाचिना प्रत्ययेन निष्पन्नं पदं सत्
सर्व-रक्षकत्वादि-विशिष्टतया प्रदर्शयति ।↩︎

When this a denotes the Supreme Ruler,
it is derived, according to the science of grammar, from the verbal root ava which means to protect, to please etc., (the termination va is dropped)
and the word that results refers to one who is a protector and so on (one who pleases).↩︎

Cuando esto "A" denota al gobernante supremo,
Se deriva, según la ciencia de la gramática, de la raíz verbal "Ava" que significa proteger, complacer, etc. (la terminación "VA" se cae)
y la palabra que los resultados se refieren a alguien que es un protector, etc. (uno que le plazca).↩︎

इदु व्याकरणव्युत्पत्तियाले सर्वेश्वरऩैच् चॊल्लुम्बोदु रक्षणप्रीणनादिविषयमाऩ धातुविले कर्तृवाचियाऩ प्रत्ययत्ताले निष्पन्नमाऩ पदमाय् सर्वरक्षकत्वादिविशिष्टऩागक् काट्टुम्।↩︎

व्याकरणप्रक्रियैयालुम् इन्द अकारम् सर्वरक्षकऩाऩविष्णुवैच् चॊल्लुमॆऩ्गिऱार् इदु व्याकरणव्युत्पत्तियाले इति । व्याकरणव्युत्पत्तियाले - अव रक्षणे, अवति ऎऩ्गिऱ प्रक्रियैयाले, सर्वेश्वरऩैच् चॊल्लुम्बोदु - सर्वरक्षणत्तिल् अधिकृतऩाऩ विष्णुवैच् चॊल्लुम्बोदु, रक्षणप्रीणनादिविषयमाऩ धातुविले कर्तवाचियाऩ प्रत्ययत्ताले निष्पन्नमाऩ इति । अव रक्षणप्रीणनादिषु ऎऩ्गिऱ धातुविले कर्तवाचियाऩ क्विप् प्रत्यमुम् ‘‘लोपोर्व्योर्वली’’ति वकारलोपमुम् वन्दु निष्पन्नमाऩ पदमागैयाले यॆऩ्ऱबडि।↩︎

अस्य धातोर् अनेकार्थत्वे ऽपि
रक्षणार्थे प्रसिद्धि-प्रकर्षात्,
अस्यार्थस्येहापेक्षितत्वात्,

↩︎

Though this root has many meanings,
its best-known meaning is to protect;
further it is this meaning which is required here (in connection with the mantra 'aum');↩︎

Aunque esta raíz tiene muchos significados,
Su significado más conocido es proteger;
Además, es este significado el que se requiere aquí (en relación con el mantra 'aum');↩︎

इद् धातु अनेकार्थमेयागिलुम् रक्षणार्थत्तिल् प्रसिद्धिप्रकर्षत्तालुम् इव्वर्थमिङ्गे अपेक्षितमागैयालुम्,↩︎

इन्द धातुवाऩदु

‘‘अवती रक्षणे कान्तौ
प्रीतौ तृप्तौ द्युतौ श्रुतौ ।
प्राप्तौ श्लेषेऽथ संवेशे’’

ऎऩ्गिऱबडि अनेकार्थमायिरुक्क अदै रक्षणार्थकमागवे पूर्वाचार्यर्गळ् व्याख्यानम् पण्णिऩदऱ्कु भावमरुळिच्चॆय्गिऱार् इत् धातु अनेकार्थमेयागिलुमित्यादियाल्।
रक्षणार्थत्तिल् प्रसिद्धिप्रकर्षत्तालुमिति । अनेकार्थङ्गळाऩ शब्दङ्गळुक्कु ऎन्द अर्थत्तिल् प्रयोगप्रसिद्धियुण्डो अदऱ्के शीघ्रोपस्थितिविषयत्वमुण्डागैयाल् पूर्वाचार्यर्गळ् अव् वर्थत्तैये प्रकाशिप्पित्तार्गळॆऩ्ऱु करुत्तु।

युक्त्यन्तरमरुळिच्चॆय्गिऱार् इव्वर्थमिङ्गे अपेक्षितमागैयालुमिति । अनपेक्षितादपि अवश्यापेक्षितकथनमुचितमिऱे।↩︎

इह "नानार्थो ऽनुसन्धेय" इति कस्याश्चिन् निरुक्तेर् अभावाच् च

↩︎

besides there is no authoritative etymological explanation that it should be considered as having many meanings;↩︎

Además, no existe una explicación etimológica autorizada
de que se debe considerar que tiene muchos significados;↩︎

इङ्गे नानार्थङ्गळनुसन्धेयङ्गळागवॊरु निरुक्तियिल्लामैयालुम्↩︎

यद्यपि प्रीणनादिगळुम् शब्दलभ्यङ्गळागिऩ्ऱऩ; आऩालुम् शब्दलब्धङ्गळॆल्लाम् इङ्गु अनुसन्धेयङ्गळॆऩ्बदिल् निरुक्त्यादिगळिल्लै यॆऩ्गिऱार् इङ्गे नानार्थङ्गळनुसन्धेयङ्गळाग वॊरु निरुक्तियिल्लामैयालुमिति ।
नारायणशब्दत्तिऱ्पोल् अवधातुविलुम् नानार्थानुसन्धानत्तिऱ्कु प्रमाणमिल्लैयिऱे।↩︎

प्रथम-पठितस्य रक्षणस्य शाब्दत्वेन,
अन्येषाम् अपेक्षितार्थानाम्
एतद्-आक्षिप्तत्वेन चानुसन्धानम् उचितम्

इति हेतोः
एतावद् एवाचार्या व्याचचक्षिरे ।↩︎

so the first meaning given (in grammar), namely, to protect is the direct and primary meaning of the word
and the other meanings, when required, should be considered as suggested (lukṣaṇā) by the primary meaning.
This is the appropriate way of explaining
and the ācāryas have commented on it only in this way
as meaning the Protector or Saviour.↩︎

Entonces, el primer significado dado (en gramática), a saber, proteger es el significado directo y primario de la palabra
y los otros significados, cuando sea necesario, deben considerarse como sugerido (Lukṣaṇā) por el significado primario.
Esta es la forma apropiada de explicar
y los ācāryas lo han comentado solo de esta manera
como significa el protector o salvador.↩︎

प्रथमपठितमाऩ रक्षणम् शाब्दमाय् मऱ्ऱ अपेक्षितार्थङ्गळित्ताले आक्षिप्तङ्गळाग अनुसन्धिक्कै उचितमॆऩ्ऱु इव्वळवे आचार्यर्गळ्व्याख्यानम् पण्णिऩार्गळ्।↩︎

प्रथमपठितमाऩ रक्षणम् शाब्दमायिति । ऎदु प्रथमम् बुद्ध्यारूढमायुमपेक्षितमायुमिरुक्किऱदो अदऱ्के शाब्दत्वम् कॊळ्ळ वेण्डियदॆऩ्ऱु करुत्तु।

मऱ्ऱवपेक्षितार्थङ्गळ् - प्रसिद्धिप्राचुर्यमिऩ्ऱिक्के इरुक्किऱ अपेक्षितार्थङ्गळ्, इत्ताले आक्षिप्तङ्गळागवनुसन्धिक्कै युचितमॆऩ्ऱु इति । ऎन्द वपेक्षितार्थङ्गळिऩनुसन्धानमिल्लाविडिल् रक्षणपूर्ति अनुपपन्नमागुमो, अवैयॆल्लाम् अर्थापत्तियाले किडैक्कुमागैयाल् अङ्गु शब्दवृत्तिकल्पनमुचितमऩ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदं रक्षकत्वम् अवच्छेदकाभावात् सर्व-विषयम् ।↩︎

As the meaning 'protector' is not restricted by any limiting adjunct, the protectorship extends to all.↩︎

Como el significado 'protector' no está restringido por ningún complemento limitante, la protectoria se extiende a todos.↩︎

इन्द रक्षकत्वम् अवच्छेदकमिल्लामैयाले सर्वविषयम्।↩︎

इव्वळवे - रक्षणार्थत्वमात्रत्तै, अः ऎऩ्गिऱ शब्दत्ताले केवलरक्षकत्वम् तोऩ्ऱा- निऱ्क इदु सर्वरक्षकत्वादिविशिष्टऩागक् काट्टुमॆऩ्ऱु कीऴ्च् चॊऩ्ऩदु कूडुमो वॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् इन्द रक्षकत्वमिति । अवच्छेदकमिल्लामैयाल् - रक्ष्य विशेषत्तैच् चॊल्लामैयाले,

‘‘अनुपाधिक-निर्देशे
ह्य् असङ्कोचो मनीषिभिः ।
("सिद्धे शब्दार्थसम्बन्ध"
इति न्यायेन) कथ्यत’’

इति न्यायात् ऎऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

रक्षा-प्रकाराः प्रति-विषयं प्रमाण-प्रदर्शित-रीत्या विचित्राः सन्ति ।↩︎

The manner of protection varies with the objects of protection
as shown by the pramāṇas (sources of knowledge).↩︎

La forma de protección varía con los objetos de protección
como lo demuestran los pramāṇas (fuentes de conocimiento).↩︎

रक्षाप्रकारङ्गळ् विषयङ्गळ्दोऱुम् प्रमाणङ्गळ् काट्टिऩबडियिले विचित्रङ्गळायिरुक्कुम्।↩︎

इन्द रक्षणम् तत्तद्विषयभेदत्ताले प्रमाणानुगुणमाय् विचित्रमायिरुक्कुमॆऩ्गिऱार् रक्षा-प्रकारङ्गळिति । विषयङ्गळ् दोऱुम् - संसारिमुमुक्षुमुक्तरूपविषयङ्गळ्दोऱुम्, विचित्रङ्गळायिरुक्कुमिति । संसारिकळुक्कु अन्नपानस्वर्गादिप्रदानत्तालुम् मुमुक्ष्वादिगळुक्कु मोक्ष-प्रदानादिगळालुम् विचित्रमायिरुक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदं
हेतु-निर्देशाकरणात् निरुपाधिकतया प्रतीतम् सद् अपि
सापराधानां संसारिणां मोक्षादि-प्रदाने स्व-तन्त्रेणेश्वरेण
स्वयं संकल्पितं कंचिद् व्याजम् अपेक्षमाणं वर्तते ।↩︎

Since the protection is not stated to be based on any reason or condition,
it might appear to be unconditioned (nirupādhika)
but Iśvara, who is omnipotent and independent,
expects some vyāja or action prescribed by His will to be performed by the jīva,
which would serve as a justification for conferring mokṣa and the like
on those who are in saṁsāra.↩︎

Dado que la protección no se basa en ningún motivo o condición,
Puede parecer incondicionado (Nirupādhika)

Pero iśvara, que es omnipotente e independiente,
espera que un vyāja o acción prescrito por su voluntad sea realizado por Jīva,
que serviría como justificación para conferir mokṣa y similares
Sobre los que están en Saṁsāra.↩︎

इदु हेतुनिर्देशम् पण्णामैयाले निरुपाधिकमाय्त् तोऩ्ऱिऩालुम् सापराधराऩ संसारिकळुक्कु मोक्षादिप्रदानत्तिल् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩ् ताऩ् सङ्कल्पित्तुवैत्तदॊरु व्याजत्तैयपेक्षित्तिरुक्कुम्।↩︎

इन्द रक्षणत्तिऱ्कु विषयविशेषम् सॊल्लामैयालदु सर्वविषयमाऩाऱ्पोल् हेतुनिर्देशमुम् पण्णामैयाल् इदु अहेतुकमाग प्रसङ्गिक्कादो? अप्पडियागिल् सर्वेश्वरऩ् संसारिकळै रक्षिक्कुम्बोदु ऒरु व्याजत्तै यिट्टे रक्षिक्कुमॆऩ्ऱु मुऩ् सॊऩ्ऩ निष्कर्षत्तैत् तविर प्रसङ्गियादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इदु हेतुनिर्देशम् पण्णामैयाले निरुपाधिकमाय्त् तोऩ्ऱिऩालुमिति । सापराधराऩ संसारिकळुक्कु इति । इदऩाल् वक्ष्यमाणसङ्कल्पम् अनुचितमागादॆऩ्ऱु ज्ञापितम्। मोक्षादिप्रदानत्तिलिति । इङ्गु मोक्षशब्दत्ताल् संसारविमोचनमुम्, आदिशब्दत्ताल् परिपूर्णब्रह्मानुभवमुम् सॊल्लप्पडुगिऱदु। इप्पडि सङ्कल्पिक्कै कूडुमो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् स्वतन्त्रऩाऩ ईश्वरऩिदि । सर्वनियन्तावाऩवऩ् एतादृशपर्यनुयोगत्तिऱ्कुमनर्हऩॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

नित्येषु मुक्तेषु च
निरुपाधिक-सहज-कारुण्य-मात्रेण
स्थित-स्थापन-रूपा रक्षा सदा वर्तते ।↩︎

Towards the nityas ( the eternal süris) and those who have already attained mukti,
the protection is full and complete
by way of maintaining what is already present
and this is the result of Bhagavān's natural and unconditioned mercy.↩︎

Hacia el nityas (el eterno süris) y los que ya han alcanzado mukti,
la protección es completa
a través de mantener lo que ya está presente
Y este es el resultado de la misericordia natural e incondicionada de Bhagavān.↩︎

नित्यर् पक्कलिलुम् मुक्तर् पक्कलिलुम् निरुपाधिकसहजकारुण्यमात्रत्ताले स्थितस्थापनरूपेण रक्षैमुऴुक्क नडक्कुम्।↩︎

इन्द रक्षणम् निरपराधर्गळाऩ सिलर् विषयत्तिल् निरुपाधिकमायिरुक्कुमॆऩ्गिऱार् नित्यर्बक्कलिलुम् मुक्तर्बक्कलिलुमिति । निरुपाधिकसहजकारुण्यमात्रत्ताले इति । इङ्गु मात्रशब्दत्ताले व्याज सामान्यम् व्यावृत्तिक्कप् पडुगिऱदु। स्थितस्थापनरूपेण - धार्मिकऩाऩ राजगुमारऩ् तऩ् पिदा पण्णिऩ रक्षणत्तैत् ताऩुम् स्थापित्तुवरुमाप्पोले, मुऴुक्क - सर्वकालत्तिलुम् सर्वव्यक्तिकळिडत्तिलुम्,↩︎

इत्थं स्वाभाविक-भूतं रक्षकत्वं
प्रातिकूल्य-वर्तन-काले
अनाद्य्-अपराध-जनित-निग्रह-रूपोपाधिना प्रतिबद्धं भवति ।↩︎

But this natural mercy (karunya) is restrained
in the case of those in saṁsāra
by the condition (upādhi) of the need for punishment
which has arisen by beginningless offence
when actions which are displeasing to Him have occurred.↩︎

Pero esta misericordia natural (karunya) está restringida
En el caso de los de Saṁsāra
por la condición (upādhi) de la necesidad de castigo
que ha surgido por una ofensiva sin inicio
Cuando se han producido acciones que le están desagradando.↩︎

इप्पडि स्वाभाविकमाऩ रक्षकत्वम् प्रातिकूल्यम् नडक्कुङ्गालत्तिल् अनाद्यपराधत्ताले पिऱन्द निग्रहरूपोपाधियाले प्रतिबद्धमाम्।↩︎

इप्पडि नित्यमुक्तर्विषयत्तिल् निरुपाधिकमागप्पोन्द रक्षणम् बद्धविषयत्तिल् नडवामैक्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि स्वाभाविकमाऩ रक्षकत्वमिति । प्रातिकूल्यम् नडक्कुङ्कालत्तिल् - बद्धऩायिरुन्दु प्रतिकूलाचरणम् सॆय्युम्बोदु, प्रति-बद्धमामिति । रक्षकत्वम् स्वाभाविकमाऩालुम् अदैयुम् अनाद्यपराधजनितनिग्रहम् प्रबलमाय्क् कॊण्डु प्रतिबन्धिक्कुमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रतिबन्धकस्यास्योपाधेर् नाशार्थम् एव
प्रपत्ति-प्रभृतयो व्याजाः शास्त्र-सिद्धाः ॥↩︎

Prapatti and other vyājas have been prescribed in the Śāstras
only for removing this condition
which acts as a restraining force (on the Lord's (mercy).↩︎

Prapatti y otros vyājas han sido prescritos en los Śāstras
Solo para eliminar esta condición
que actúa como una fuerza de restricción (en la del Señor (misericordia).↩︎

प्रतिबन्धकमाऩ इव्वुपाधियैक् कऴिक्कैक्कागवे प्रपत्ति मुदलाऩ व्याजङ्गळ् शास्त्रसिद्धङ्गळ्।↩︎

इप्पडि अनाद्यपराधजनितनिग्रहम् प्रबलमाय् प्रतिबन्धकमाऩाल् इदु कऴिन्दु मोक्षम् वरुवदु ऎङ्ङऩेयॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् प्रतिबन्धकमाऩ इव्वुपाधियै कऴिक्कैक्कागवे इति ।↩︎

त्राणे स्वामित्वम् औचित्यं,
न्यासाद्यास् सह-कारिणः ।
प्रधान-हेतुस् स्वातन्त्र्य-
विशिष्टा करुणा विभोः ॥↩︎

The fact of being the Master makes it appropriate that He should protect;
prapatti and the like are (only) secondary helps.
The primary reason (for protecting) is the Omnipresent Lord's mercy
which is not dependent upon anything else.↩︎

El hecho de ser el maestro hace que sea apropiado que él proteja;
Prapatti y similares son (solo) ayuda secundaria.
La razón principal (para proteger) es la misericordia del Señor omnipresente
que no depende de nada más.↩︎

त्राणे स्वामित्वमौचित्यं न्यासाद्यास्सहकारिणः । प्रधानहेतुस्स्वातन्त्र्यविशिष्टा करुणा विभोः ॥↩︎

इप्पडि प्रपत्ति मुदलाऩदुम् प्रतिबन्धकनिवृत्तिद्वारा रक्षणोपयुक्तङ्गळागिल् ईश्वरऩुडैय स्वामित्वस्वातन्त्र्यसहजकारुण्यादिगळ् सॆय्वदॆऩ्ऩॆऩ्ऩिलवैगळिऩ् प्रयोजनत्तैक्कारिगैयाले यरुळिच्चॆय्गिऱार् त्राण इति । त्राणे – मोक्षप्रदानरूपरक्षणत्तिल्, विभोः - भगवाऩुडैय, स्वामित्वं – स्वामित्वमाऩदु, औचित्यं – औचित्यरूपम्, उडैयवऩ् उडमैयै रक्षिप्पदु उचितमिऱे। न्यासाद्याः सहकारिणः – शरणागति मुदलाऩ प्रतिबन्धकनिवर्तकङ्गळ् व्याजमात्रङ्गळ्, स्वातन्त्र्यविशिष्टा करुणा – स्वातन्त्र्यविशिष्टमाऩ भगवाऩुडैय करुणैये, प्रधानहेतुः - मुक्यमाऩ कारणम्, करुणैयिल्लाविडिल् रक्षणम् नडवादु; स्वातन्त्र्यमिल्लाविडिल् अदु सरसमागातॆऩ्ऱु तिरुवुळ्ळम्।↩︎

[[P273]]

सर्व-रक्षण-दीक्षितः,

३१‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो
देव्या कारुण्य-रूपया ।
रक्षकस् सर्व-सिद्धान्ते
वेदान्तेऽपि च गीयते॥’’
(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
स-पत्नीकः सिद्ध इत्य् अतः↩︎

As stated in the śloka :

"In all siddhāntas and in Vedānta,
it is declared that the Lord protects with His consort Lakṣmī, ever by His side,
for she is the very embodiment of mercy",

the Lord who has determined to grant redemption to all is ever ready (to do so) with His consort.↩︎

Como se indica en el Śloka:

"En todo Siddhāntas y en Vedānta,
Se declara que el Señor protege con su consorte Lakṣmī, siempre a su lado,
porque ella es la misma encarnación de la misericordia ",

El Señor que ha decidido otorgar la redención a todos está listo (para hacerlo) con su consorte.↩︎

सर्वरक्षणदीक्षितऩाऩवऩ् ३१‘‘लक्ष्म्या सह हृषीकेशो देव्या कारुण्यरूपया । रक्षकस्सर्वसिद्धान्ते वेदान्तेऽपि च गीयते’’(लक्ष्मीतन्त्रम् २८-१४) इत्यादिगळिऱ्पडिये सपत्नीकऩाग सिद्धऩायिरुक्कैयाले↩︎

अकारम् रक्षकऩाऩ ईश्वरऩैच् चॊल्लुम्बोदु पत्नीसम्बन्धमुम् आर्थमाग अनुसन्धेयमॆऩ्गिऱार् सर्वरक्षणदीक्षितऩाऩवऩित्यादिना । लक्ष्म्या सहेति । हृषीकेशऩाऩवऩ् रक्षगऩाम्बोदु कारुण्यमे वडिवु कॊण्डाऱ्पोलिरुक्किऱ लक्ष्मियुडऩ् कूडवे रक्षगऩागिऱाऩॆऩ्ऱु सर्वसिद्धान्तत्तिलुम् (पराशरादिसर्वमहर्षिसिद्धान्तत्तिलुम्, आगममन्त्र-तन्त्रतन्त्रान्तरसिद्धान्तत्तिलुमॆऩ्ऩवुमाम्।) वेदान्तङ्गळिलुम् उद्घोषिक्कप्पडुगिऱाऩॆऩ्ऱ पडि। सपत्नीकऩाग सिद्धऩायिरुक्कैयाले - सर्वरक्षकऩाम्बोदु प्रमाणङ्गळाल् सपत्नीकऩागवे सिद्धिक्कैयाले,↩︎

अत्र प्रमाण-सिद्धोपयोग-विशेषः (→पुरुषकारता, उपायता) पत्नी-संबन्ध आर्थः ।↩︎

The relationship with His spouse for the purpose of protection,
which is evident from the pramāṇas is derived (not explicitly from the words but) by inference
from the purpose (of protection) which is evident from the pramāṇas.↩︎

La relación con su cónyuge con fines de protección,
que es evidente de los pramāṇas se deriva (no explícitamente de las palabras pero) por inferencia
del propósito (de protección) que es evidente de los pramāṇas.↩︎

इङ्गे प्रमाणसिद्धोपयोगविशेषमाऩ पत्नीसम्बन्धमार्थम्।↩︎

प्रमाणसिद्धोपयोगविशेषमाऩ – प्रमाणसिद्धः उपयोगविशेषो यस्य सः । इङ्गु उपयोगविशेषम् पुरुषकारत्वमुम् उपायत्वमुम्। आर्थम् - रक्षकत्वरूपार्थविशेषत्ताले सिद्धम्। अवळुडैय सम्बन्धमिऩ्ऱिक्के रक्षकत्वम् घटियादिऱे।↩︎

इत्थं

(अनेक-)सन्नियोग-शिष्ट-न्यायेन
सर्वेश्वर-प्रतिपादन-स्थले सर्वत्र
श्रीर् अपि प्रतिपादिता

इत्य् एतम् अर्थम्,↩︎

Whenever Bhagavān is referred to,
Lakṣmī should also be considered as referred to,
for it results from the principle:-

"If two things are enjoined as necessary,
wherever one of them is mentioned,
the other should also be considered as indicated” (Sanniyogasiṣṭanyāya).

↩︎

Cada vez que se hace referencia a Bhagavān,
Lakṣmī también debe considerarse como se hace referencia,
porque resulta del principio:-

"Si se ordenan dos cosas según sea necesario,
Donde sea que se mencione uno de ellos,
El otro también debe considerarse como se indica ”(Sanniyogasiṣṭanyāya).

↩︎

इप्पडि सन्नियोगशिष्ट न्यायत्ताले ऎम्बॆरुमाऩैच् चॊल्लुमिडमॆङ्गुम् पिराट्टियैयुञ्जॊल्लिऱ्ऱामॆऩ्ऩुमिडत्तै↩︎

इप् पत्नीसम्बन्धम्शाब्दमागाविडिलुम् अवश्यानुसन्धेयमॆऩ्बदिल् उपपत्तियैक् काट्टुगिऱार् इप्पडि सन्नियोगशिष्ट न्यायत्ताले इति । सन्नियोगशिष्टन्यायमावदु ‘‘सन्नियोगशिष्टानां (ऒरु सूत्रत्तिल् एकीकृत्य विहितङ्गळाऩ प्रत्ययागमादिगळुक्कु) सह वा प्रवृत्तिस्सह वा निवृत्तिः’’ ऎऩ्बदु।(5)
‘‘सायं चिरं प्राह्णे प्रगे’’ त्यादि सूत्रे ‘‘ट्युट्युलौ तुट् च’’ ऎऩ्ऱु ट्युप्रत्यमुम् तुडागममुम् विधिक्कप्पट्टदु।
अङ्गु

‘‘सायमादिशब्दानां यदा ट्युप्रत्ययस्तदा तुडागमः;
सायन्तनम् इति सिद्ध्यति ।
यदा ट्युप्रत्ययाभावस्तदा तुडभावश्च’’

ऎऩ्ऱु प्रत्ययमुम् आगममुम् वरुम्बोदुम् सहैव वरुम्; निवृत्तमागुम्बोदुम् सहैव निवृत्तमागु मॆऩ्बदु न्यायार्थम्।↩︎

३२‘‘तद्-अन्तर्-भावात् त्वां न पृथग् अभिधत्ते श्रुतिर् अपि’’
(श्री-गुण-कोशः २८)

इति समर्थयाम् आसुः ।↩︎

Thus the ācāryas, too, have said,

“Since Thou(Lakṣmī) art ever inseparably connected with Thy Lord,
even the Veda does not mention Thee separately."

↩︎

Así, los ācāryas también han dicho,

"Desde que (lakṣmī) estas alguna vez se conectó inseparablemente con tu señor,
Incluso el Veda no te menciona por separado ".

↩︎

३२‘‘तदन्तर्भावात्त्वां न पृथगभिधत्ते श्रुतिरपि’’(श्री-गुण-कोशः २८) ऎऩ्ऱु समर्थित्तार्गळ्।↩︎

तदन्तर्भावात् – भगवाऩाऩ प्रकारियिऩिडत्तिल् प्रकारमाग नी अन्तर्भूतैयागैयाले, त्वां - उऩ्ऩै, श्रुतिरपि – ‘‘सदेव सोम्येदमग्र आसीद्’’ इत्यादिकारणश्रुतियुम्, पृथक् - वेऱाग, नाभिधत्ते - सॊल्लुगिऱदिल्लै। भगवाऩ् धर्मियागवुम् नी स्वरूपनिरूपकधर्मत्तिल् प्रधाऩैयायुमिरुप्पदाल् लोकत्तिल् घटरूपधर्मिवेऱागवुम् घटत्वरूपधर्मम् वेऱागवुमिरुक्कच्चॆय्देयुम् अयमेको घटः ऎऩ्ऱु धर्मत्तैप् पिरित्तुच्चॊल्लामल् घटरूपधर्मियै मात्तिरम् व्यवहरिक्किऱाप्पोले ‘‘आनीतवातँ स्वधया तदेकम्’’ ऎऩ्ऱु कारणदशैयिल् लक्ष्मीविशिष्टऩागच् चॊल्लप्पट्ट भगवाऩै ‘‘एकमेवाद्वितीयं’’ ऎऩ्ऱु श्रुतियुमेकऩागच्चॊल्लुगिऱदु; पृथक्काग उऩ्ऩैच् चॊल्लविल्लै यॆऩ्ऱबडि। ऎऩ्ऱु समर्थित्तार्गळिति । भट्टरिति शेषः ।↩︎

अतः स्वरूप-निरूपक-धर्माणां सर्व-विद्यानुवृत्तेर् गणनया (सर्व-विद्यानुवृत्ति-न्यायेन)
तेषु प्रधान-भूतम् इदं विशेषणम् अपि
सर्व-विद्यास्व् अनुसंधेयम् । (4)↩︎

In all vidyās or forms of meditation (prescribed in the Upaniṣads)
all qualities and attributes of Brahman which define His Nature are to be meditated upon
(even though only one or two of them are actually mentioned in the particular Vidyā).
Similarly this attribute, Namely, Lakṣmī,
who is the most important of all attributes
should also be borne in mind.↩︎

En todos los vidyās o formas de meditación (prescribidas en los Upaniṣads)
Todas las cualidades y atributos de Brahman que definen su naturaleza deben ser meditadas
(Aunque solo uno o dos de ellos se mencionan en el Vidyā particular).
Del mismo modo, este atributo, a saber, Lakṣmī,
Quién es el más importante de todos los atributos
También debe tenerse en cuenta.↩︎

आगैयाल् स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळ् सर्वविद्यैकळिलुम् वरुगिऱ कणक्किले अवऱ्ऱिल् प्रधानमाऩ इव्विशेषणमुम् सर्वविद्यैकळिलुमनुसन्धेयम्।↩︎

इप्पडि इवळ् स्वरूपनिरूपकधर्ममाग अन्तर्भूतैयागैयाल् इतरस्वरूपनिरूपकधर्मम्बोल् श्रियःपतित्वरूपधर्ममुम् सर्वविद्यैयिलुमनुसन्धेयमॆऩ्गिऱार् आगैयालिति । आगैयाल् - स्वरूपनिरूपकतया तदन्तर्भूतैयागैयाल्, स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळ् - सत्यत्वज्ञानत्वानन्तत्वानन्दत्वामलत्वादिगळ्, सर्वविद्यैकळिलुम् - सद्विद्यै मुदलिय ऎल्ला विद्यैकळिलुम्, वरुगिऱ कणक्किले - अनुसन्धेयङ्गळागिऱ रीदियिले, अवऱ्ऱिल् - अन्द स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळिल्, प्रधानमाऩ - देवतान्तरव्यावर्तकतया प्रधानमाऩ, इव्विशेषणमुम् - श्रियःपतित्वरूप इन्द विशेषणमुम्, सर्वविद्यैकळिलुम् - न्यासोपासनरूपसर्वविद्यैकळिलुम्, अनुसन्धेयमिति । श्रियःपतित्वम् स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळिल् प्रधानमागैयाल् कैमुतिकन्यायत्ताले अनुसन्धेयमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदम् एव देवतान्तर-व्यावृत्तिं कुर्वत् सत्
सर्वातिशायिनः स्वतन्त्र-स्वरूपस्य निरूपकं भवति ।↩︎

It is this attribute (Lakṣmī) which rules out other deities,
(for they are not related to Lakṣmī in that way)
and defines Bhagavān's essential nature which is not dependent upon anything else,
as having an excellence which surpasses everything else.↩︎

Es este atributo (Lakṣmī) el que descarta otras deidades,
(Porque no están relacionados con Lakṣmī de esa manera)
y define la naturaleza esencial de Bhagavān
que no depende de nada más,
como tener una excelencia que supera todo lo demás.↩︎

इदु ताऩ् देवतान्तरव्यावृत्तियैयुम् पण्णिक्कॊण्डु सर्वातिशायियाऩ स्वतन्त्रस्वरूपत्तुक्कु निरूपकमाम्।↩︎

इदऱ्कु स्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळैक्काट्टिलुम् प्राधान्यत्तै उपपादिक्किऱार् इदुदाऩित्यादियाल्। इदु - श्रियःपतित्वरूपधर्मम्, देवतान्तरव्यावृत्तियैयुम् पण्णिक्कॊण्डु इति । इतरस्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळ् देवतान्तरव्यावर्तकङ्इतरस्वरूपनिरूपकधर्मङ्गळ् देवतान्तरव्यावर्तकङ्गळ् अल्लामैयाले अवैगळैक्काट्टिलुम् देवतान्तरव्यावर्तकमाऩ इदऱ्कु प्राधान्यम् सिद्धमॆऩ्ऱु करुत्तु।

स्वतन्त्रस्वरूपत्तुक्कु - स्वातन्त्र्यत्तैये निरूपकमागवुडैय दिव्यात्मस्वरूपत्तिऱ्कु,↩︎

अस्य स्वतः-सिद्धातिशयाः स्वरूप-विग्रह-विभूतयः,

↩︎

His essential nature, form and glories,
which do not arise from any other source,↩︎

Su naturaleza esencial, forma y glorias,
que no surgen de ninguna otra fuente,↩︎

इवऩुडैय स्वतस्सिद्धातिशयङ्गळाऩ स्वरूप-विग्रहविभूतिकळ्↩︎

इप्पडि देवतान्तरव्यावर्तकतया स्वरूपनिरूपकमाऩवळवऩ्ऱिक्के इन्द विशेषणम् स्वतस्सिद्धातिशयङ्गळाऩ भगवत्स्वरूपादिगळुक्कु अतिशयावहमायुमिरुक्कु मॆऩ्बदै महर्षिकळ् प्रपञ्चित्तार्गळॆऩ्गिऱार् इवऩुडैय इत्यादियाल्।↩︎

‘‘भास्करेण प्रभा यथा’’
(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५)

इत्य्-उक्त-रीत्या

↩︎

As may be seen in the simile;

"like radiance which cannot be separated from the sun."

↩︎

Como se puede ver en el símil;

"Como el resplandor que no se puede separar del sol".

↩︎

‘‘भास्करेण प्रभा यथा’’(रामायणम् सुन्दरकाण्डम् २१-१५) ऎऩ्ऩुम्बडि↩︎

‘‘भास्करेण प्रभा’’ ऎऩ्बदु अपृथक्सिद्धस्थितियाल् स्वतस्सिद्धातिशयऩुक्कुम् अतिशयावहत्वत्तिल् दृष्टान्तम्।↩︎

विशेषणत्वेन स्थिताया अस्याः
स्वरूप-विग्रह-विभूतिभिः
लब्धातिशयाः सन्तो विराजन्ते

इत्य्-एतत्
देवता-पारमार्थ्य-वेदिभिर् महर्षिभिः प्रपञ्चितम् ।↩︎

यथा ऽत्र - "श्रीमत्", "ह्रीश् च ते लक्ष्मीश् च पत्न्यौ"।↩︎

acquire even greater splendour from the essential nature, form and glories of Lakṣmī,
who is His attribute,
and shine thereby.
And this has been declared by the great sages
who understood the nature and person of the Supreme Deity.↩︎

adquirir un esplendor aún mayor de la naturaleza esencial, la forma y las glorias de Lakṣmī,
quien es su atributo,
y brillar de ese modo.
Y esto ha sido declarado por los grandes sabios
quien entendió la naturaleza y la persona de la deidad suprema.↩︎

विशेषणमाय् निऱ्किऱ इवळुडैय स्वरूपविग्रहविभूतिकळालुम् लब्धातिशयङ्गळाय्क्कॊण्डु विळङ्गियिरुक्कुमॆऩ्ऩुमिडम् देवतापारमार्थ्यवेदिगळाऩ महर्षिकळाले प्रपञ्चितम्।↩︎

महर्षिकळाले - श्री पराशरर् मुदलाऩवर्गळाले, ‘‘स्वतः श्रीः’’ ऎऩ्बदैयुम् इङ्गे अनुसन्धिप्पदु।↩︎

इत्थं नारायण-शब्दे ऽपि
पत्नी-संबन्धो ऽनुसन्धेयः ।↩︎

So also in the word Nārāyaṇa in Tirumantra,
Nārāyaṇa's relationship to His consort should be borne in mind.↩︎

Así también en la palabra nārāyaṇa en tirumantra,
La relación de Nārāyaṇa con su consorte debe tener en cuenta.↩︎

इप्पडि नारायणशब्दत्तिलुम् पत्नीसम्बन्धमनुसन्धेयम्।↩︎

इप् पत्नीसम्बन्धम् नारायणपदत्तिलुमनुसन्धेयमॆऩ्गिऱार् इप्पडि इति ।↩︎

अयं पत्नी-संबन्धो द्वये कण्ठोक्तः ।↩︎

This relationship to the spouse is distinctly and explicitly stated in the Dvaya (Śrīmat - with Śrī).↩︎

Esta relación con el cónyuge se establece clara y explícitamente en el dvaya (Śrīmat - con Śrī).↩︎

इप् पत्नीसम्बन्धम् द्वयत्तिले कण्ठोक्तम्।↩︎

तिरुमन्त्रविवरणरूपमाऩ द्वयत्तिल् पत्नीसम्बन्धम् शाब्दमॆऩ्गिऱार् इप् पत्नीसम्बन्धम् द्वयत्तिले कण्ठोक्तमिति ।↩︎

द्वय-विवरणे गद्ये
प्रथमतः “भगवन्-नारायण” इत्य् आरभ्य प्रतिपाद्यमानत्वे ऽपि
नार-वर्ग-मध्ये ऽस्या उपादानम् अपि (तु)↩︎

In Śrī Rāmānuja's elaboration of the Dvaya in his Gadya(Śaraṇāgati Gadya),
it is true that, among the nārās in the words beginning with Bhagavān Nārāyaṇa (Nārānām + ayanam)
Lakṣmī is included among the nāras by commentators. (From this it might be argued that she is also a jīva like other nāras).↩︎

En la elaboración de Śrī Rāmānuja de la dvaya en su gadya (Śaraṇāgati Gadya),
Es cierto que, entre los nārās en las palabras que comienzan con bhagavān nārāyaṇa (nārānām + ayanam)
Lakṣmī está incluido entre los Nāras por los comentaristas.
(De esto se podría argumentar que ella también es un Jīva como otros nāras).↩︎

द्वयविवरणमाऩ गद्यत्तिल् प्रथमत्तिले ‘‘भगवन्नारायण’’ ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊल्लच्चॆय्दे नारवर्गत्तिऩ् नडुवेय् इवळैच् चॊल्लिऱ्ऱुम्↩︎

ननु द्वयविवरणमाऩ गद्यत्तिल् पिराट्टियै ‘‘श्रीवल्लभ’’ ऎऩ्ऱु
अ-प्रधान-विशेषणम् आय् नार-वर्गत्तिऩ् नडुविले सॊल्लियिरुप्पदऱ्कु भावमॆऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच् चॆय्गिऱार् द्वयविवरणमाऩ गद्यत्तिल् इति ।
प्रथमत्तिले ‘‘भगवन्नारायण’’ ऎऩ्ऱु तुडङ्गिच् चॊल्लच् चॆय्दे इति । उपायतया प्रधानविशेषणत्वम् तोऩ्ऱुम्बडि ‘‘भगवन्नारायण’’ ऎऩ्ऱु मुदलिले सॊल्लियिरुक्कच् चॆय्देयुम् ऎऩ्गै।
नारवर्गत्तिऩ् नडुवे - नरसम्बन्धियाऩ भूषणायुधनित्यसूर्यादिवर्गत्तिऩ् नडुविले, इवळैच् चॊल्लिऱ्ऱुम् - ‘‘स्वाभिमत-नित्य… असङ्ख्येयकल्याणगुणगणश्रीवल्लभ’’ ऎऩ्ऱु इवळैच् चॊऩ्ऩदुवुम्,↩︎

पत्नीत्व-निबन्धन-पति-पारार्थ्यात्↩︎

But this inclusion is only to indicate Her dependence on Her Lord↩︎

Pero esta inclusión es solo indicar su dependencia de su Señor↩︎

पत्नीत्वनिबन्धनमाऩ पतिपारार्थ्यत्तालुम्↩︎

पत्नीत्वनिबन्धनमाऩ पतिपारार्थ्यत्तालुम् - पत्नीत्वप्रयुक्तमाऩ पतिशेषत्वत्तालुम्, लक्ष्मिक्कु उपायत्वप्राप्यत्व प्रयुक्तस्वातन्त्र्यमुण्डो वॆऩ्गिऱ भ्रमनिवृत्त्यर्थम् पतिशेषत्वम् सॊल्लवेण्डुमागै याले ऎऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘नर-सम्बन्धिनो नाराः’’

इति व्युत्पत्त्या च भवति ।↩︎

and Nāras means etymologically only
“those who are related to Nara"
without the specification of the form of relationship.↩︎

y nāras significa etimológicamente solo
"Aquellos que están relacionados con Nara"
sin la especificación de la forma de relación.↩︎

‘‘नरसम्बन्धिनो नाराः’’ ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियालुमागक्कडवदु।↩︎

नरसम्बन्धिनो नाराः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तियालुमिति । नरसम्बन्धिनो नाराः ऎऩ्गिऱ व्युत्पत्तिसिद्धनारत्वम् अदावदु नरऩाऩ भगवाऩैक्कुऱित्तु शेषत्वम् इवळुक्कुमुण्डा कैयाले ऎऩ्ऱबडि। इवळुक्कु उपायत्वप्राप्यत्वप्रयुक्तासाधारणोत्कर्षमिरुक्कच्चॆय्देयुम् नारान्तरसाधारणभगवच्छेषत्वमुमिरुप्पदाल् इवळै नारवर्गमध्यत्तिलुम् सॊल्लवेण्डि
यदायिऱ्ऱॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

and Nāras means etymologically only
“those who are related to Nara"
without the specification of the form of relationship.↩︎

y nāras significa etimológicamente solo
"Aquellos que están relacionados con Nara"
sin la especificación de la forma de relación.↩︎

[[P274]]
अत्र प्रथमाक्षरं चतुर्थ्य्-एक-वचनान्तं सञ्जात-विभक्ति-लोपं वर्तते ।↩︎

Here the first letter a is in the dative or fourth case singular,
the (usual) dative singular suffix has been dropped.↩︎

Aquí la primera letra A está en el dativo o cuarto caso singular,
El sufijo singular dativo (habitual) ha sido eliminado.↩︎

इङ्गु प्रथमाक्षरम् चतुर्थ्येकवचनान्तमाय् विभक्तिलोपम् पिऱन्दु किडक्किऱदु।↩︎

इऩि अकारत्तिऩ् मेल् वन्दिरुन्द विभक्तियिऩ् अर्थत्तैच् चॊल्ल निऩैत्तु विभक्तियैक् काट्टुगिऱार् इङ्गु प्रथमाक्षरमित्यादिना । चतुर्थ्येकवचनान्तमाय् विभक्तिलोपम् पिऱन्दु किडक्किऱदु इति । व्याख्येयमाऩ चतुर्थी विभक्तियाऩदु समासत्ताले लुप्तमायिरुक्किऱदॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

तत् कथम् इति चेत् —

परमात्मने स्वात्म-समर्पणस्य विधान-स्थले
प्रणवस्य मन्त्रत्वेन विधानात्,↩︎

The reasons for holding that the "a" is in the dative singular (when no case - suffix is seen ) are as follows:
(1) In the place which enjoins the surrender of the self to the Supreme Self (i.e.) the Taittirīya Upaniṣad,
the praṇava is prescribed as the mantra (for doing so);
(so it should mean 'to the Supreme Self (dative)'),↩︎

Las razones para sostener que el "A" está en el dativo singular (cuando no se ve el sufijo) son las siguientes:
(1) En el lugar que ordena la rendición del yo al Ser Supremo (es decir) el Taittirīya Upaniṣad,
El praṇava se prescribe como el mantra (por hacerlo);
(Entonces debería significar 'para el yo supremo (dativo)'),↩︎

अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिल्; परमात्मावुक्कु स्वात्मावै समर्पिक्क विधिक्किऱ विडत्तिले प्रणवत्तै मन्त्रमाग विधिक्कैयालुम्↩︎

लुप्तमाऩ विभक्तियाऩदु चतुर्थीऎऩ्ऱे कॊळ्ळवेण्डुमॆऩ्बदिल् नियामकमुण्डो? विभक्त्यन्तरमागक्कूडादो वॆऩ्गिऱ शङ्गैयै प्रश्नपूर्वकमागप् परिहरिक्किऱार् अदॆङ्ङऩेयॆऩ्ऩिलित्यादिना । विधिक्किऱविडत्तिले - विधिक्किऱ न्यासविद्यैयिले। प्रणवत्तै मन्त्रमाग विधिक्कैयालुम् - ‘‘ओमित्यात्मानं युञ्जीत’’ ऎऩ्ऱु प्रणवत्तै करणमन्त्रमाग विधिक्कैयालुम्,↩︎

अस्यानुष्ठेयार्थ-प्रकाशनस्य प्राप्तत्वात्,↩︎

(2) the mantra should reveal the nature of the action to be performed,↩︎

(2) El mantra debería revelar la naturaleza de la acción que se realizará,↩︎

इदुक्कु अनुष्ठेयार्थप्रकाशनम् प्राप्तमागैयालुम्,↩︎

इदुक्कु - प्रणवरूपमन्त्रत्तिऱ्कु, अनुष्ठेयार्थप्रकाशनम् प्राप्तमागैयालुम् - यत्किञ्चिदुद्देश्यकात्मसमर्पणरूपानुष्ठेयार्थत्तिऩ् प्रकाशनमावश्यकमागैयालुम्,↩︎

अत्र समर्पणीयस्यात्मनस् तृतीयाक्षरेण प्रकाशनात्,↩︎

(3) the self to be surrendered is seen in the third letter (m) (in aum)↩︎

(3) El yo que se entregará se ve en la tercera letra (m) (en Aum)↩︎

इदिल् समर्पणीयऩाऩवात्मा तृतीयाक्षरत्तिले प्रकाशिक्कैयालुम्,↩︎

इदिल् प्रणवत्तिल्, तृतीयाक्षरत्तिले - मकारत्तिले,↩︎

एतद्-उद्देश्यस्य परमात्मनः प्रथमाक्षरे प्रकृत्या प्रतीतत्वात्,↩︎

and the Supreme Brahman for whom it is surrendered is seen in the base (prakṛti, viz. a) of the first letter;↩︎

y el Supremo Brahman para quien se entrega se ve en la base (Prakṛti, a saber, a) de la primera letra;↩︎

इदुक्कुद्देश्यमाऩ परब्रह्मम् प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियाले तोऱ्ऱुगैयालुम्,↩︎

इदुक्कु - समर्पणीयमाऩ आत्महविस्सिऱ्कु, प्रथमाक्षरत्तिल् - अकारत्तिल्, प्रकृतियाले - केवलाकारत्ताले,↩︎

उद्देश्य-कारकस्य समर्पणीय-वस्तुनश् च सामानाधिकरण्येन प्रयोगस्यानुचितत्वाच् च↩︎

(4) the person to whom the surrender is made
and the object which is surrendered
should not be in the same case.↩︎

(4) la persona a la que se hace la rendición
y el objeto que se entrega
no debe estar en el mismo caso.↩︎

उद्देश्यकारकत्तैयुम् समर्पणीयवस्तुवैयुम् समानाधिकरित्तुप् प्रयोगिक्कै उचितमल्लामैयालुम्↩︎

उद्देश्यकारकत्तैयुम् - सम्प्रदानत्तैयुम्, समानाधिकरित्तु - समानाधिकरणमागप् पण्णि, तुल्यविभक्तिकमाक्कि ऎऩ्ऱबडि।↩︎

उद्देश्य-कारकानुरूपा चतुर्थी-विभक्तिर् अत्राश्रयितुं युक्ता ।↩︎

Therefore the a (which is the first letter)
should be considered to be in the case (i.e.) (dative)
suited to the word indicating the person to whom the surrender is made.↩︎

Por lo tanto, el "A" (que es la primera letra)
debe considerarse en el caso (es decir) (dativo)
adecuado para la palabra que indica a la persona a la que se hace la rendición.↩︎

उद्देश्यकारकत्तुक्कनुरूपमाऩ चतुर्थीविभक्तियै इव्विडत्तिले कॊळ्ळप् प्राप्तम्।↩︎

चतुर्थीविभक्तियैयिव् विडत्तिले कॊळ्ळप्प्राप्तिमिति । चतुर्थीविभक्तिये अकारत्तिऩ् मेलेऱि लुप्तमॆऩ्ऱु कॊळ्वदे उसिदमॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

प्रथम-तृतीयाक्षरे समानाधिकरणत्वेनाश्रित्य
जीव-परमात्मनोः स्वरूपैक्यम् अत्र प्रतिपाद्यत

इत्य् अस्य कु-दृष्टि-पक्षस्य↩︎

The view of perverse interpreters (Advaitins) that
"a" and the "m" (in aum are in the same case (nominative or first case ))
and indicate the identity in the essential nature of the jīva and the Supreme Self↩︎

La visión de los intérpretes perversos (advaitins) que
"A" y el "M" (en AUM están en el mismo caso (nominativo o primer caso))
e indique la identidad en la naturaleza esencial de Jīva y el ser supremo↩︎

प्रथमतृतीयाक्षरङ्गळै समानाधिकरणङ्गळागक् कॊण्डु जीवपरमात्माक्कळुडैय स्वरूपैक्यमिङ्गे सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्ऩुम् कुदृष्टिपक्षत्तुक्कु↩︎

"ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत"

ऎऩ्गिऱविडत्तिल् समर्पणम् सॊल्लप्पडविल्लै;
किन्तु जीवपरमात्माक्कळुक्कु ऐक्य-भावऩै विधिक्कप्पडुगिऱदु।
युजिर् योगे ऎऩ्ऱ् अऩ्ऱो धातु ।
आगैयाल् इम् मन्त्रत्तिल् प्रथमतृतीयाक्षरङ्गळै समानाधिरणङ्गळागवे कॊळ्ळवेण्डुम्। अप्पोदु अकारार्थाभिन्नः मकारार्थः ऎऩ्ऱे फलिक्कुमॆऩ्गिऱ मतत्तै अनुवदित्तु निरसिक्किऱार् प्रथमतृतीयाक्षरङ्गळै समानाधिकरणङ् गळागक्कॊण्डु इत्यादिना । कुदृष्टिपक्षत्तुक्कु - अद्वैतिपक्षत्तिऱ्कु,↩︎

बहु-प्रमाण-विरोधः, समभिव्याहृत-नमः-शब्द--चतुर्थी-स्वरसार्थ-विरोधश् च प्रसज्यते ।↩︎

is opposed to many pramāṇas (like pratyakṣa and śabda);
besides it would not fit in with the natural and obvious meaning of the word namo (namas)
and the dative of the word Nārāyaṇa
(i.e.) Nārāyaṇāya which are uttered along with the praṇava.↩︎

se opone a muchos pramāṇas (como Pratyakṣa y Śabda);
Además, no encajaría con el significado natural y obvio de la palabra namo (namas)
y el dativo de la palabra nārāyaṇa
(es decir) Nārāyaṇāya que se pronuncian junto con la praṇava.↩︎

बहुप्रमाणविरोधमुम् समभिव्याहृतनमश्शब्द नारायणशब्द-चतुर्थिकळुडैय स्वरसार्थविरोधमुम् वरुम्।↩︎

बहुप्रमाणविरोधमुम्

‘‘तयोरन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्ति’’,
‘‘पृथगात्मानं प्रेरितारञ्च मत्वा’’,
‘‘उत्तमः पुरुषस् त्व् अन्यः’’,
‘‘मिथ्यैतद् अन्यद् द्रव्यं हि
नैति तद् द्रव्यतां यतः’’

इत्यादि प्रमाणविरोधमुम्, समभिव्याहृतनमश्शब्दनारायणशब्दचतुर्थिकळुडैय स्व-रसार्थ-विरोधमुम् वरुमिति ।
नमश्शब्दश्च नारायणशब्दश्च चतुर्थी च ऎऩ्ऱु द्वन्द्वम्।
नमश्शब्दस्वरसार्थमावदु प्रह्वीभावम्। जीवपरयोः स्वरूपैक्यम् सॊऩ्ऩाल् प्रह्वीभावम् घटियातिऱे। नारायणशब्दत्तिऩ् स्वरसार्थमावदु नारङ्गळुक्कु अयनमॆऩ्बदुम्, नारङ्गळै अयनमागवुडैयवऩ् ऎऩ्बदुम्; इव्विरण्डुम् ऐक्यपक्षत्तिल् विरुद्धमाम्। चतुर्थिक्कु शेषत्वमुम् तत्कार्यमाऩ कैङ्कर्यमुम् स्वरसार्थम्; अदुवुम् ऐक्यपक्षत्तिल् विरुद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

इदं प्रणवं धनुष्ट्वेन,
आत्मानं शरत्वेन,
ब्रह्म लक्ष्यत्वेन,
आत्म-समर्पणं लक्ष्य-वेधत्वेन च
विभज्य प्रतिपादयताथर्व-वाक्येनापि सिद्धम् ।↩︎

This is obvious also from the text which distinguishes
praṇava as the bow,
the self as the arrow,
Brahman as the target
and the act of surrender as the hitting of the target
(the arrow and the target cannot be identical).↩︎

Esto es obvio también del texto que distingue
praṇava como el arco,
el yo como la flecha,
Brahman como objetivo
y el acto de rendirse como el golpe del objetivo
(La flecha y el objetivo no pueden ser idénticos).↩︎

इदु प्रणवत्तै धनुस्सागवुम् आत्मावै शरमागवुम् ब्रह्मत्तै इलक्कागवुम् आत्मसमर्पणत्तै लक्ष्यवेधमागवुम् वगुत्तुच् चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तालुम् सिद्धम्।↩︎

प्रणवघटकमाऩ अकारम् चतुर्थ्येकवचनान्तमॆऩ्बदु श्रुतियालुम् सिद्धमागिऱदॆऩ्गिऱार् इदु प्रणवत्तै इत्यादियाल् प्रणवत्तै - करणमन्त्रमाऩ प्रणवत्तै, आत्मावै - मकारार्थमाऩ जीवात्मावै, ब्रह्मत्तैयिलक्कागवुम् - अकारशब्दवाच्यमाऩ ब्रह्मत्तै लक्ष्यमागवुम्, आत्मसमर्पणत्तै लक्ष्यवेधमागवुम् वगुत्तुच्चॊल्लुगिऱ वाक्यत्तालुम् सिद्धमिति । वगुत्तु - पिरित्तु,

‘‘प्रणवो धनुश् शरो ह्य् आत्मा
ब्रह्म तल्-लक्ष्यम् उच्यते ।
अ-प्रमत्तेन वेद्धव्यं
शरवत् तन्मयो भवेत्॥’’

ऎऩ्गिऱ मुण्डकश्रुतिवाक्यमिङ्गु विवक्षितम्। इन्द वाक्यत्तिल् जीवऩै शरमागवुम्, ब्रह्मत्तै वेधनीयमाऩ लक्ष्यमागवुम् पिरित्तुच् चॊल्लुगैयाल् इव् विरण्डिऱ्कुम् ऐक्यभावनम् प्रणवत्तिल् सॊल्लप्पडुगिऱदॆऩ्बदु विरुद्धम्। शरत्तिऱ्कुम् लक्ष्यत्तिऱ्कुम् पृथक्स्थित्यनर्हमाऩ सम्बन्धमात्रम् लोकसिद्धमेयॊऴिय ऐक्यम् लोकसिद्धमागादु। ‘‘शरवत्तन्मयो भवेत्’’ऎऩ्ऱु शरत्तिऱ्कु लक्ष्यसम्बन्धम् पोले जीवऩुक्कु स्वभिन्नऩाऩ ब्रह्मत्तोडु सर्वदासम्बन्धम् सॊल्लप्पडुगिऱदेयॊऴिय ऐक्यम् सॊल्लप्पडविल्लै यागैयाल् इन्द वेधनत्तै आत्मसमर्पणपरमागवे कॊळ्ळवेण्डुम्। अप्पोदु अकारम् लुप्तचतुर्थ्यन्तमागवे मुण्डकश्रुतिसिद्धमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

चतुर्था अर्थः

भर-समर्पण-प्रतिद्वन्द्वी

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु भर-समर्पणम् पॊरुळ् आम् बोदु
("ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत"→) स्व-तन्त्र-प्रणवत्तिऱ् कण्ड चतुर्थियिऱ् पडिये
इच्-चतुर्थिक्कुम् अर्थम् आगक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

स्वरूप-निरूपणे तादर्थ्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु प्रणवम् पर-शेषतैक-रस--स्व-रूप- प्रतिपादन-परम् आऩ पॊरुळिल्
इच् चतुर्थि तादर्थ्यत्तै विवक्षिक्कैयाले
आत्म-परमात्माक्कळ्-उडैय शेष-शेषि-भावम् प्रकाश्यम् आगैयाल्
निरुपाधिक-सर्व-शेषिय् आऩ ईश्वरऩैप् पऱ्ऱत्
ताऩ् निरुपाधिक-शेषम् आऩ बडि अनुसन्धेयम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

अत्र भर-समर्पणस्यार्थत्वे
("ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत"→) स्व-तन्त्र--प्रणव-दृष्ट-चतुर्थी-रीत्या
अस्याश् चतुर्थ्या अर्थो भवति ।↩︎

In the praṇava in Tirumantra,
when the intention is the surrender of responsibility (bharasamarpaṇam),
the dative or fourth case should be considered to have the same meaning
as the dative in the praṇava considered as an independent mantra
(i.e.) the person to whom the surrender is made.↩︎

En el praṇava en Tirumantra,
Cuando la intención es la rendición de la responsabilidad (Bharasamarpaṇam),
Se debe considerar que el dativo o cuarto caso tiene el mismo significado
Como el dativo en el praṇava considerado como un mantra independiente
(es decir) la persona a la que se hace la rendición.↩︎

इङ्गु भरसमर्पणम् पॊरुळाम्बोदु स्वतन्त्रप्रणवत्तिऱ्कण्ड चतुर्थियिऱ्पडिये इच् चतुर्थिक्कु मर्थमागक्कडवदु।↩︎

तिरु-मन्त्रत्तिल् समर्पण-पर-योजऩैय् ऎऩ्ऱुम्,
स्व-रूप--पर-योजऩैय् ऎऩ्ऱुम् इरण्ड् उण्डु;
अदिल् समर्पण-पर-योजऩैयिल्
चतुर्थिक्कु सम्प्रदानम् अर्थम् आम् ऎऩ्गिऱार्
इङ्गु भरसमर्पणम् पॊरुळाम्बोदु इत्यादिना ।
इङ्गु - तिरुमन्त्रघटक-प्रणवत्तिल्,
स्वतन्त्र-प्रणवत्तिऱ् कण्ड चतुर्थियिऱ् पडिये -
आत्मसमर्पणत्तिल् विनियुक्तमाऩ
‘‘ओम् इत्य् आत्मानं युञ्जीत’’ ऎऩ्गिऱ तिरुमन्त्राघटकमाऩ प्रणवत्तिल् लुप्तमाय्प्पोऩ चतुर्थियिऩ्बडिये,↩︎

अत्र प्रणवस्य पर-शेषतैकरस--स्व-रूप--प्रतिपादन-परत्वे
ऽनया चतुर्थ्या तादर्थ्य-विवक्षया
ऽऽत्म-परमात्मनोः शेष-शेषि-भावस्य प्रकाश्यत्वात्
निरुपाधिक-सर्व-शेषिणम् ईश्वरं प्रति
स्वस्य निरुपाधिक-शेषत्वम् अनुसन्धेयम् ।↩︎

When the praṇava is interpreted as indicating the essential nature (svarūpa) of the self
which consists in existing solely for the Supreme Self (i.e.) in being śeṣa,
the dative signifies
having another's interests alone as one's interests.
Therefore it reveals the relationship of śeṣa and śeṣī
which exists between the jīva and the Paramātmā.
We should then bear in mind that we are unconditional śeṣas (nirupādhika śeṣa) to the Supreme Self,
who is the unconditional seshi (nirupādhika seshi).↩︎

Cuando el praṇava se interpreta como indicando la naturaleza esencial (svarūpa) del yo
que consiste en existir únicamente para el ser supremo (es decir) en ser Śeṣa,
el dativo significa
tener los intereses de otro solo como intereses de uno.
Por lo tanto, revela la relación de Śeṣa y Śeṣī
que existe entre el Jīva y el Paramātmā.
Entonces debemos tener en cuenta que somos Śeṣas incondicionales (Nirupādhika Śeṣa) al Ser Supremo,
quien es el incondicional Seshi (Nirupādhika Seshi).↩︎

इङ्गु प्रणवम् परशेषतैकरसस्वरूपप्रतिपादनपरमाऩ पॊरुळिल्इच् चतुर्थितादर्थ्यत्तै विवक्षिक्कैयाले आत्मपरमात्माक्कळुडैय शेषशेषिभावम् प्रकाश्यमागैयाल् निरुपाधिकसर्वशेषियाऩ ईश्वरऩैप्पऱ्ऱत्ताऩ् निरुपाधिकशेषमाऩबडि अनुसन्धेयम्।↩︎

इऩि स्वरूपपरयोजऩैयिल् सम्प्रदानत्वम् कूडादागैयालुम् तादर्थ्यमे कॊळ्ळवेण्डुमागैयालुम्, अन्ततः तऩ्ऩुडैय निरुपाधिकशेषत्वमनुसन्धेयमामॆऩ्गिऱार् इङ्गु प्रणवमित्यादिना ।↩︎

शेषि-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘त्वं मे’’ ऎऩ्ऱु स्वामिय् आऩ सर्वेश्वरऩ् तुडर्न्दु(=अनुसृत्य) पिडित्तालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहं मे’’ ऎऩ्ऱु
तिमिऱप्(=अपसर्पणं) पण्णुम् अहङ्-कार-विशेषत्ताले
असत्-कल्पऩ् आऩव् इज्-जीवात्मावै

शेषत्वानुसन्धानम् उज्जीविप्पिक्किऱद् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदिऩ् प्रधान्यन् दोऱ्ऱुगैक्क् आग
धर्मिक्कु मुऩ्ऩे
शेषियोडे सम्बन्धत्तैच् चॊल्लिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

निश्चिते पर-शेषत्वे
शेषं (शम-दमादि) संपरिपूर्यते ।
अनिश्चिते पुनस् तस्मिन्न्
अन्यत् सर्वम् अ-सत्-समम् ॥

(नीलमेघः (सं)15)

(English16)

(Español17)

(मूलम् (सं॰प॰)18)

(४२तमाहोबिल-यतिः19)

"त्वं मे" इति स्वामिनि सर्वेश्वरे ऽनुसृत्य गृह्णाने ऽपि↩︎

When the Lord who is the Supreme Ruler says, “You are my śeṣa" and pursues him,↩︎

Cuando el Señor que es el gobernante supremo dice: "Eres mi Śeṣa" y lo persigue,↩︎

‘‘त्वं मे’’ ऎऩ्ऱु स्वामियाऩ सर्वेश्वरऩ् तुडर्न्दु पिडित्तालुम्↩︎

शेषत्वत्तिऱ्कु धर्मिय् आऩ जीवऩै मकारत्ताले निर्देशिप्पदऱ्कु मुऩ्बे शेषत्वरूपधर्मत्तै चतुर्थियिले निर्देशित्तदऱ्कुक् कारणमरुळिच्चॆय्गिऱार् ‘‘त्वम्मे’’ ऎऩ्ऱित्यादियाल्। ‘‘त्वम्मे’’ ऎऩ्ऱु स्वामियाऩ सर्वेश्वरऩ् तुडर्न्दु पिडित्तालुम् - त्वं मम शेषभूतोऽसि ऎऩ्ऱु तऩ्ऩुडैय स्वामित्वत्तैक् काट्टि भगवाऩ् तुडर्न्दु पिडित्तालुम्,↩︎

"अहं मे" इति
स्वस्योन्मोचनं कारयता ऽहंकार-विशेषेण
असत्-कल्पम् एनं जीवात्मानं

शेषत्वानुसन्धानम् उन्मीलयतीत्य्-अतः↩︎

the jīva, owing to his egoism,
tries to wriggle out saying,
“ I exist only for myself."
Therefore the thought that we are śeṣas to the Supreme Ruler
will give (spiritual) existence to the jīva,
who is otherwise, as it were, (spiritually) non-existent.↩︎

el Jīva, debido a su egoísmo,
intenta retirarse diciendo
"Existo solo para mí".
Por lo tanto, el pensamiento de que
somos Śeṣas para el gobernante supremo
dará existencia (espiritual) al Jīva,
quien es de otro modo, por así decirlo, (espiritualmente) inexistente.↩︎

‘‘अहं मे’’ ऎऩ्ऱु तिमिऱप्पण्णुमहङ्कारविशेषत्ताले असत्कल्पऩाऩव् इज्जीवात्मावै शेषत्वानुसन्धानमुज्जीविप्पिक्किऱदागैयाले↩︎

‘‘अहम्मे’’ ऎऩ्ऱु - नाऩ् ऎऩक्के दासभूतऩॆऩ्ऱु, तिमिऱप्पण्णुम् - ऒरुविध सम्बन्धमुमिऩ्ऱिक्के तिमिऱिक्कॊण्डु पोगुम्बडि पण्णुम्।↩︎

तत्-प्राधान्यं द्योतयितुं
धर्मिणः पूर्वं
शेषिणा सह संबन्धः प्रतिपादितः ।↩︎

To indicate the importance of this thought
(that we are śeṣas),
the relationship to the śeṣī (for "a") is declared
even before the mention of the śeṣa (namely "m" the jīva).↩︎

Para indicar la importancia de este pensamiento
(Que somos Śeṣas),
La relación con el śeṣī (para "a") se declara
Incluso antes de la mención del Śeṣa (a saber, "M" el Jīva).↩︎

इदिऩ् प्रधान्यन्दोऱ्ऱुगैक्काग धर्मिक्कु मुऩ्ऩेशेषियोडे सम्बन्धत्तैच् चॊल्लिऱ्ऱु।↩︎

निश्चिते पर-शेषत्वे
शेषं (शम-दमादि) संपरिपूर्यते ।
अनिश्चिते पुनस् तस्मिन्न्
अन्यत् सर्वम् अ-सत्-समम् ॥↩︎

When the relationship of our being śeṣas to the Supreme Being is well established in the mind,
the other requisities (for spiritual life) such as self-control and serenity (sama and dama) follow easily as being necessary to it.
When that thought is not established in the mind,
all the rest serve no purpose
and are, as it were, non-existent.↩︎

Cuando la relación de nuestro ser Śeṣas con el ser supremo está bien establecida en la mente,
Las otras solicitudes (para la vida espiritual) como el autocontrol y la serenidad (Sama y Dama) siguen fácilmente como necesarios para ello.
Cuando ese pensamiento no se establece en la mente,
Todo el resto no tiene ningún propósito
y son, por así decirlo, inexistentes.↩︎

निश्चिते परशेषत्वे शेषं संपरिपूर्यते । अनिश्चिते पुनस्तस्मिन्नन्यत्सर्वमसत्समम् ॥↩︎

इन्द शेषत्वानुसन्धानमे पुरुषार्थसाधकङ्गळिल् प्रधानमॆऩ्बदै कारिकैयालरुळिच्चॆय्गिऱार् निश्चिते परशेषत्व इति । परशेषत्वे – तऩक्कु परऩाऩ भगवाऩुडैय शेषत्वमाऩदु, निश्चिते – निश्चितमाऩाल्, शेषं – वेऱाऩ पुरुषार्थोपयोगिगुणजातमाऩदु, सम्परिपूर्यते – परशेषत्वनिश्चयत्ताले कालेन पुरुषार्थोपयोगमाम्बडियाऩ पूर्तियैयडैयुम्। तस्मिन् - अन्द शेषत्वमाऩदु, अनिश्चिते - निश्चितमागाविडिल्, परशेषत्व-निश्चयाभावे ऎऩ्ऱबडि। अन्यत्सर्वं – पुरुषार्थसाधनमाऩ इतरगुणजातमॆल्लाम्, असत्समं - इल्लाददु पोलवे। अदावदु पुरुषार्थसाधनमागादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

स-पत्नीत्वम्

अर्थतः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि ईश्वरऩ् सर्व-शेषिय् आम् बोदु

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

३४‘‘अस्या मम च शेषं हि
विभूतिर् उभयात्मिका ।
इति श्रुति-शिरस्-सिद्धं
मच्-छास्त्रेष्व् अपि मानद॥’’
(विष्वक्सेन संहिता)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

विश्वास-प्रस्तुतिः

३५‘‘उभयाधिष्ठानञ् चैकं शेषित्वं’’()

ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)11)

(English12)

(Español13)

(मूलम्14)

(४२तमाहोबिल-यतिः15)

विश्वास-प्रस्तुतिः

स-पत्नीकऩ् आय् इरुक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)16)

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अग्नी-षोमीयादिगळिऱ् पोले
आत्म-हविर्-उद्देश्य-देवतात्वम् इरुवर्क्कुम् कूडव्

ऎऩ्ऱु तोऱ्ऱुगैक्क् आग

शेषिगळ् इरुवर् आय् इरुक्क
शेषित्वम् एकम्

ऎऩ्गिऱदु।

(नीलमेघः (सं)20)

(English21)

(Español22)

(मूलम्23)

(४२तमाहोबिल-यतिः24)

उकारतः

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यमाक्षरत्तै लक्ष्मी-वाचकम् आगच् चॊल्लुगिऱ कठ-श्रुति-वाक्यत्तैप् परामर्शित्ताल्

इरुवरैयुम् पऱ्ऱ इव्व् आत्मा शेषम्

ऎऩ्ऩुम् इडम् शाब्दम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

(४२तमाहोबिल-यतिः29)

[[P275]]

इत्थम् ईश्वरः सर्व-शेषी भवन्,↩︎

When Iśvara is the śeṣī of all,↩︎

Cuando Iśvara es el śeṣī de todos,↩︎

इप्पडि ईश्वरऩ् सर्वशेषियाम्बोदु↩︎

इन्द शेषत्वम् प्रमाणङ्गळैप् पार्त्ताल् लक्ष्मियिऩिडत्तिलुम् भगवाऩिडत्तिलुमुळ्ळ व्यासज्यवृत्तियाऩ शेषितानिरूपकमाग इरुक्कुमॆऩ्गिऱार् इप्पडि ईश्वरऩित्यादियाल्।↩︎

३४‘‘अस्या मम च शेषं हि
विभूतिर् उभयात्मिका ।
इति श्रुति-शिरस्-सिद्धं
मच्-छास्त्रेष्व् अपि मानद॥’’
(विष्वक्सेन संहिता)

इति↩︎

for it has been said,

“The two kinds of glory (nityavibhūti and līlā - vibhūti) are śeṣa to me and to her, O Brahma
and this is declared in the Vedānta
and in my śāstras (pañcarātra āgamas)."

↩︎

porque se ha dicho

“Los dos tipos de gloria (nityavibhūti y līlā - vibhūti) son Śeṣa para mí y para ella, oh Brahma
y esto se declara en el Vedānta
y en mis Śāstras (Pañcarātra āgamas) ".

↩︎

३४‘‘अस्या मम च शेषं हि विभूतिरुभयात्मिका । इति श्रुतिशिरस्सिद्धं मच्छास्त्रेष्वपि मानद’’(विष्वक्सेन संहिता) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

अस्या मम चेति । उभयात्मिका – चेतनाचेतनरूपा, लीलानित्यविभूत्यात्मिका वा, इङ्गु मच्छास्त्रशब्दत्ताले ‘‘नियन्त्री च तथेश्वरी’’ त्यादि विवक्षितम्।↩︎

३५‘‘उभयाधिष्ठानञ् चैकं शेषित्वं’’()

इति चोक्त-रीत्या↩︎

As also it is said

"Being seshi is single
and it rests with two (Bhagavān and Lakṣmī).”

↩︎

Como también se dice

"Ser Seshi es soltero
y descansa con dos (Bhagavān y Lakṣmī) ".

↩︎

३५‘‘उभयाधिष्ठानञ्चैकं शेषित्वं’’() ऎऩ्ऱुञ् जॊल्लुगिऱबडिये↩︎

उभयाधिष्ठानमिति । उभयं, अधिष्ठानं – आश्रयो यस्य तत् । द्वित्वादिगळ्बोले जगन्निरूपितमाऩ एकशेषित्वमे लक्ष्मियिऩिडत्तिलुम् भगवाऩिडत्भगवाऩिडत्तिलुम् व्यासज्यवृत्तियायिरुक्कुमॆऩ्गै।↩︎

स-पत्नीक एव तथा भवति ।↩︎

He is always (to be thought of as) with His Consort.↩︎

Él siempre está (para ser considerado como) con su consorte.↩︎

सपत्नीकऩायिरुक्कुम्।↩︎

अग्नी-षोमीयादिष्व् इव
आत्म-हविर्-उद्देश्य-देवतात्वम्
उभयोः सह भवति (व्यासज्य-वृत्ति )

इति प्रतिपादनार्थं

शेषिणोर् द्वित्वे सत्य् अपि
शेषित्वम् एकम्

इत्य् उच्यते ।↩︎

In the Agnishomiya sacrifice, the deity (to whom the havis or offering is made) is not Agni alone, not Soma alone;
the deity of the sacrifice (which is single) is Agni and Soma.
So also in this offering of the self,
the deity to whom the offering is intended is both (Bhagavān and Lakṣmī).

In order to reveal this, it was said

“Being śeṣī is single
and it rests with two".

↩︎

En el sacrificio de Agnishomiya, la deidad (a quien se hace el havis u ofrenda) no está solo agni, ni soma sola;
La deidad del sacrificio (que es soltera) es Agni y Soma.
Así también en esta oferta del yo
La deidad a quien se pretende la ofrenda es tanto (Bhagavān y Lakṣmī).

Para revelar esto, se dijo

“Ser Śeṣī es soltero
y descansa con dos ".

↩︎

अग्नीषोमीयादिगळिऱ्पोले आत्महविरुद्देश्यदेवतात्वमिरुवर्क्कुम् कूडवॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगैक्काग शेषिकळिरुवरायिरुक्क शेषित्वमेगमॆऩ्गिऱदु।↩︎

शेषित्वम् व्यासज्यवृत्तियॆऩ्ऱदाल् वरुम् प्रयोजनत्तैक्काट्टुगिऱार् अग्नीषोमीयेत्यादियाल्। अग्नीषोमीयादिगळिऱ्पोले इत्यादि । अग्नीषोमीययागत्तिलुम् आदिशब्दग्राह्यमाऩ ऐन्द्राग्नयागत्तिलुम् देवतैकळिरण्डायिरुक्क हविरुद्देश्यदेवतात्वमॊऩ्ऱाऩाऱ्पोले आत्मयागत्तिल् आत्महविरुद्देश्यदेवतैकळ् भगवाऩुम् लक्ष्मियुमायिरुक्क आत्महविरुद्देश्यत्वम् इरुवरिडत्तिलुम् ऒऩ्ऱॆऩ्ऱु तोऱ्ऱुगैक् काग शेषित्वत्तै व्यासज्यवृत्तियॆऩ्ऱु सॊऩ्ऩार्गळॆऩ्ऱु तात्पर्यम्।↩︎

मध्यमाक्षरं लक्ष्मी-वाचकत्वेन व्याचक्षाणस्य कठ-श्रुति-वाक्यस्य परामर्शे

उभौ प्रति अयम् आत्मा शेष

इत्य् अर्थः शाब्दः ।↩︎

When we consider the text in the Kaṭha śruti,
it becomes clear from the words themselves
that the self is śeṣa to both.

(Kaṭha text:
By the letter a is denoted Viṣṇu, the ruler of all the worlds,
and Lakṣmī who is supported by Viṣṇu is denoted by the letter u;
the "m" indicates that the jīva is their servant.
This is the definition of praṇava.)↩︎

Cuando consideramos el texto en el Kaṭha śruti,
queda claro por las palabras mismas
que el yo es Śeṣa para ambos.

(Texto de Kaṭha:
Por la letra "A" se denota Viṣṇu, el gobernante de todos los mundos,
y Lakṣmī, apoyado por Viṣṇu, se denota por la letra "u"; El "M" indica que el Jīva es su sirviente.
Esta es la definición de praṇava.)↩︎

मध्यमाक्षरत्तैलक्ष्मीवाचकमागच्चॊल्लुगिऱ कठश्रुतिवाक्यत्तैप् परामर्शित्ताल् इरुवरैयुम् पऱ्ऱ इव्वात्मा शेषमॆऩ्ऩुमिडम् शाब्दम्।↩︎

इप्पडि भगवच्छेषत्वम् शाब्दमायुम् लक्ष्मीशेषत्वम् आर्थमायुम् सिद्धित्तवळवऩ्ऱिक्के उकारत्तै लक्ष्मीवाचकमागच् चॊल्लुगिऱ कठश्रुतियैप्पार्त्ताल् उभयशेषत्वमुम् शाब्दमॆऩ्गिऱार् मध्यमाक्षरत्तै इत्यादिना ।

कठश्रुतिवाक्यम् आवदु

‘‘अकारेणोच्यते विष्णुस्
सर्वलोकेश्वरो हरिः ।
उद्धृता विष्णुना लक्ष्मीः
उकारेणोच्यते तथा ॥
मकारस्तु तयोर् दास
इति प्रणवलक्षणम्’’

ऎऩ्बदु।↩︎

शेषि-शेष-भावः

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषत्वम् आवदु
तऩक्क् ऒरुव् उपकारत्तै प्रधानम् आगप् पऱ्ऱव् अऩ्ऱिक्के
परोपकारार्हम् आगै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्तै

३६‘‘पर-गतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वम् एव यस्य स्वरूपं
स शेषः, परश् शेषी॥’’ (वेदार्थ-सङ्ग्रहः)

ऎऩ्ऱु भाष्य-कारर् अरुळिच् चॆय्दार्।

(नीलमेघः (सं)6)

(विश्वास-टिप्पनी7)

(English8)

(Español9)

(मूलम्10)

(४२तमाहोबिल-यतिः11)

षष्ठी

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् इडत्तिल्
(कठ-)श्रुतियिल् तोऱ्ऱिऩ षष्ठी-द्विवचनम् लुप्तम्।

(नीलमेघः (सं)12)

(English13)

(Español14)

(मूलम्15)

(४२तमाहोबिल-यतिः16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु सम्बन्ध-सामान्यत्तिले प्रवृत्तैय् आऩ षष्ठिय् आऩदु
प्रमाण-सिद्धम् आय् अपेक्षितम् आऩ विशेषत्तिले विश्रमिक्कक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

(४२तमाहोबिल-यतिः21)

चतुर्थी

विश्वास-प्रस्तुतिः

तादर्थ्यम् आगिऱ उपयुक्तम् आऩ सम्बन्ध-विशेषम् व्यक्तम् आगैक्क् आग
चतुर्थी-द्वि-वचनम् एऱि लोपित्तुक् किडक्किऱद्(=अवस्थितम्) आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)22)

(English23)

(Español24)

(मूलम्25)

(४२तमाहोबिल-यतिः26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदु लुप्तम् आऩ् चतुर्थी-द्विवचनत्तिऩ्-उडैय विवरणम् आगिऱदु
"इरुवरुक्कुम् दासऩ्" ऎऩ्गिऱ श्रुति ।

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

(४२तमाहोबिल-यतिः31)

शेषत्वं नाम,
स्वस्य कम् अप्य् उपकारं प्राधान्येनानाश्रित्य
परोपकारार्हता ।↩︎

To be śeṣa is to serve the purposes of another
without the primary desire to gain something for oneself.↩︎

Ser śeṣa es servir a los propósitos de otro
sin el deseo principal de ganar algo para uno mismo.↩︎

शेषत्वमावदु तऩक्कॊरु वुपकारत्तै प्रधानमागप् पऱ्ऱवऩ्ऱिक्के परोपकारार्हमागै।↩︎

शेषलक्षणमाऩ शेषत्वस्वरूपमॆऩ्ऩॆऩ्ऩवरुळिच्चॆय्गिऱार् शेषत्वमावदु इति ।
तऩक्क् ऒरु उपकारत्तै प्रधानम् आगप् पऱ्ऱव् अऩ्ऱिक्केय् इति ।
इङ्गु प्रधानम् ऎऩ्गैयाल्
शेषऩुक्कु अवान्तर-प्रयोजनम् वन्दालुम्
लक्षणम् अव्याप्तम् आगाद्
ऎऩ्ऱु तिरुव्-उळ्ळम्।↩︎

इदम्,

३६‘‘पर-गतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वम् एव यस्य स्वरूपं
स शेषः, परश् शेषी॥’’ (वेदार्थ-सङ्ग्रहः)

इति श्रीभाष्यकारो ऽनुजग्राह (वे. सं.) ।↩︎

विस्तारो ऽन्यत्र ।↩︎

The author of Śrī Bhāṣya has explained it as follows:-

“ He is the śeṣa
whose essential nature (svarūpa) has, for its sole interest, the promotion of the glory or excellence of another;
the other is the śeṣī."

↩︎

The author of Śrī Bhāṣya has explained it as follows:-

“ He is the śeṣa
whose essential nature (svarūpa) has, for its sole interest, the promotion of the glory or excellence of another;
the other is the śeṣī."

↩︎

इत्तै ३६‘‘परगतातिशयाधानेच्छयोपादेयत्वमेव यस्य स्वरूपं स शेषः परश्शेषी’’(वेदार्थ-सङ्ग्रहः) ऎऩ्ऱु भाष्यकारररुळिच्चॆय्दार्।↩︎

शेषलक्षणमाऩ शेषत्वत्तै श्रीभाष्यकारर् अरुळिच्चॆय्दारॆऩ्गिऱार् इत्तै इत्यादियाल्। इन्द लक्षणत्तिल् प्राधान्येन स्वप्रयोजननिवृत्तिये विवक्षितमागैयाल् अप्रधान्येन स्वातिशयम् सिद्धित्तालुम् बाधकमिल्लै। अरुळिच्चॆय्दारिति । वेदार्थसङ्ग्रहत्तिले इत्यादिः ।↩︎

अत्र (कठ-)श्रुति-प्रतीतं षष्ठी-द्विवचनं लुप्तम् ।↩︎

The genitive dual case ending which is indicated by the Kaṭha śruti (their servant) is elliptical.↩︎

El final de doble caso genitivo que está indicado por el Kaṭha śruti (su sirviente) se elidió.↩︎

इव्विडत्तिल् श्रुतियिल् तोऱ्ऱिऩ षष्ठीद्विवचनम् लुप्तम्।↩︎

इव्विडत्तिल् - श्रीशेषत्वम् शाब्दमाऩ पक्षत्तिल्, श्रुतियिल् तोऱ्ऱिऩ - मकारस्तु तयोर्दासः ऎऩ्ऱु श्रुतियिल् तोऱ्ऱिऩ, षष्ठीद्विवचनम् - तादर्थ्यपरमाऩ षष्ठीद्विवचनम्, लुप्तमिति । अश्च उश्च अवौ । अवोः ऎऩ्गिऱ षष्ठीद्विवचनम् इङ्गु श्रूयमाणमऩ्ऱिक्केयिरुप्पदु ओम् ऎऩ्गिऱ समासप्रयुक्तमॆऩ्ऱबडि।↩︎

अत्र संबन्ध-सामान्ये प्रवृत्ता षष्ठी
प्रमाण-सिद्धे ऽपेक्षिते विशेषे विश्राम्यति ।↩︎

The genitive or sixth case,
which ordinarily indicates relationship in general,
extends here to the special relationship of being śeṣa to śeṣī
which is understood from the pramāṇas.↩︎

El caso genitivo o sexto,
que normalmente indica la relación en general,
se extiende aquí a la relación especial de ser Śeṣa a Śeṣī
que se entiende por los pramāṇas.↩︎

इङ्गु सम्बन्धसामान्यत्तिले प्रवृत्तैयाऩ षष्ठियाऩदु प्रमाणसिद्धमायपेक्षितमाऩ विशेषत्तिले विश्रमिक्कक्कडवदु।↩︎

इङ्गु सम्बन्धसामान्यवाचियाऩ षष्ठी तादर्थ्यरूपविशेषत्तिले विश्रमिक्किऱदॆऩ्गिऱार् इङ्गु इत्यादिना ।↩︎

तादर्थ्य-रूपस्योपयुक्तस्य संबन्ध-विशेषस्य व्यक्तव्ये
चतुर्थी-द्वि-वचनं स्थितं लुप्तं चेति वा सुवचम् ।↩︎

Or it may be considered that
in order to make clear the relationship of existing only for them, (viz. Bhagavān and Lakṣmī),
the dative dual termination is present,
though in ellipsis.↩︎

O puede considerarse que
Para dejar en claro la relación de existir solo para ellos (a saber, Bhagavān y Lakṣmī),
La terminación dual dativa está presente,
aunque en elipsis.↩︎

तादर्थ्यमागिऱ उपयुक्तमाऩ सम्बन्धविशेषम् व्यक्तमागैक्काग चतुर्थीद्विवचनमेऱि लोपित्तुक्किडक्किऱदागवुमाम्।↩︎

इप्पडि श्रुतियिल् सॊऩ्ऩ सम्बन्धसामान्यषष्ठियै उपयुक्तमाऩ विशेषत्तिल्पर्यवसिप्पित्तु अदु लुप्तमायिरुक्किऱदॆऩ्ऱु सॊल्लुवदैक्काट्टिलुम् लाघवन्यायत्ताले उपयुक्तमाऩ तादर्थ्यचतुर्थिये एऱि लुप्तमायिरुक्किऱदॆऩ्ऱु स्वीकरिक्कलामॆऩ्गिऱार् तादर्थ्यमागिऱ इत्यादिना ।↩︎

तदा लुप्त-चतुर्थी-द्वि-वचनस्य विवरणं भवति,
"द्वयोर् दास" इति श्रुतिः ।↩︎

If we take this view,
the śruti which says "the servant of both"
explains the meaning of the elliptical dative dual.↩︎

Si tomamos este punto de vista,
el Śruti que dice "el sirviente de ambos"
explica el significado del dual dativa elíptica.↩︎

अप्पोदु लुप्तमाऩ् चतुर्थीद्विवचनत्तिऩुडैय विवरणमागिऱदु इरुवरुक्कुम् दासऩॆऩ्गिऱ श्रुति ।↩︎

इप्पडि चतुर्थी एऱि लुप्तमॆऩ्ऱाल् अप्पोदु श्रुतियिल् निरूपितत्वार्थकषष्ठीसमभिव्याहृतदासशब्दमे लुप्तचतुर्थीविवरणमॆऩ्गिऱार् अप्पोदु इत्यादिना ।↩︎

अवधारणम्

आर्थम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि

हविर्-उद्देश्य-देवता-द्वन्द्वत्तिल् हविस्सु बोले
इरुवरैयुम् पऱ्ऱ इव्व्-आत्मा शेषम्

ऎऩ्ऩुम् बोदु
इङ्ग् अवधारणम् आर्थम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवर्गळ् इरुवर्क्कुम्
इव्व्-आत्मा अनन्यार्ह-निरुपाधिक-शेषम्

ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

उकारतः

(English11)

(Español12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इम् मध्यमाक्षरं श्रौत-प्रयोगत्ताले अवधारण-परम् आऩ बोदु

इद्-दम्-पतिगळैय् ऒऴिन्दार्क्कु
निरुपाधिक-शेषम्

ऎऩ्ऱु शङ्कियामैक्क् आग
अन्य-योग-व्यवच्छेदम् इङ्गे शाब्दम्।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

(४२तमाहोबिल-यतिः17)

तदीय-पर्यन्तता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताले अन्यरैप् पऱ्ऱ शेषत्वम्
स्वरूप-प्राप्तम् अऩ्ऱ्

ऎऩ्ऩुम् इडत्तैच् चॊल्लुगैयाले
यथाऽवस्थितात्म-ज्ञानम् उडैयवऩुक्कु

तदीय-पर्यन्तम् आग (भगवद्-आज्ञाम् अतिरिच्य) देवतान्तर-स्पर्शम्
निवृत्तम् आय् इऱ्ऱु। (5)

(नीलमेघः (सं)18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

(४२तमाहोबिल-यतिः22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

भगवद्-अभिमतम् आऩ भागवत-शेषत्वत्ताले
अन्य-शेषत्व-दोषम् वाराद्

ऎऩ्ऩुम् इडम् पुरुषार्थ-काष्ठैयिले सॊऩ्ऩोम्।

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

(४२तमाहोबिल-यतिः27)

इत्थं हविर्-उद्देश्य-देवता-द्वन्द्वे हविर् इव
उभौ प्रति अयम् आत्मा शेष इति प्रतिपादने
अवधारणम् आर्थम् ।↩︎

If we take this interpretation that the "u" refers to Lakṣmī
and that the self is śeṣa to both (Bhagavān and Lakṣmī)
the ‘only’ formerly stated to be the meaning of "u" (in a u m) is not given by the word itself
but is suggested by the context.↩︎

Si tomamos esta interpretación de que la "U" se refiere a Lakṣmī
y que el yo es Śeṣa para ambos (Bhagavān y Lakṣmī)
El "único" anteriormente declarado era el significado de "u" (en "a u m") no es dado por la palabra misma
pero es sugerido por el contexto.↩︎

इप्पडि हविरुद्देश्यदेवताद्वंद्वत्तिल् हविस्सुबोले इरुवरैयुम् पऱ्ऱ इव्वात्मा शेषमॆऩ्ऩुम्बोदु इङ्गवधारणमार्थम्।↩︎

इप्पडि उकारम् लक्ष्मीवाचकमाम्बोदु ‘‘सर्वं वाक्यं सावधारणं’’ ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले अवधारणम् सिद्धमॆऩ्गिऱार् इप्पडि इत्यादिना । हविस्सु पोले - अग्नीषोमीयादिहविस्सु अग्निक्कुम् सोमऩुक्कुम् शेषमाऩाऱ्पोले, इरुवरैयुम् पऱ्ऱ - शाब्दमागवे प्रतीतर्गळाऩ भगवाऩैयुम् लक्ष्मियैयुम्बऱ्ऱ,↩︎

अनयोर् उभयोर् अयम् आत्मा
अनन्यार्ह-निरुपाधिक-शेष

इत्य् उक्तं भवति ।↩︎

It comes to this that

this self (the jīva) is the unconditioned śeṣa
to both Bhagavān and Lakṣmī and to no other.

↩︎

Se trata de esto que

Este yo (el Jīva) es el Śeṣa incondicionado
tanto a Bhagavān y a Lakṣmī
y a ningún otro.

↩︎

इवर्गळिरुवर्क्कुम् इव्वात्मा अनन्यार्हनिरुपाधिकशेषमॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

इप्पडि शब्दत्तालुम् अर्थत्तालुम् किडैत्त अर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इवर्गळिरुवर्क्कुमिति । इवर्गळिरुवर्क्कुमॆऩ्बदु अकारोकारार्थम्। इव्वात्मा ऎऩ्बदु मकारार्थम्। अनन्यार्ह ऎऩ्बदु आर्थमाऩ अवधारणार्थम्। उपाधिनिर्देशमिल्लामैयाले निरुपाधिकत्वम् फलितम्।↩︎

It comes to this that

this self (the jīva) is the unconditioned śeṣa
to both Bhagavān and Lakṣmī and to no other.

↩︎

Se trata de esto que

Este yo (el Jīva) es el Śeṣa incondicionado
tanto a Bhagavān y a Lakṣmī
y a ningún otro.

↩︎

[[P276]]
अस्य मध्यमाक्षरस्य श्रौत-प्रयोगतो ऽवधारण-परत्वे
एतद्-दम्पति-व्यतिरिक्तान् प्रति
निरुपाधिक-शेषत्व-शङ्काया अनुदयार्थम्
अन्य-योग-व्यवच्छेदो ऽत्र शाब्दो भवति ।↩︎

If, on the other hand, we take the middle letter "u" to mean 'only' in accordance with Vedic usage,
the meaning 'only' is to prevent the doubts concerning the relationship of being śeṣa extending to any other (deity) unconditionally
and this is done by the word itself
(and is not merely suggested by the context).↩︎

Si, por otro lado, tomamos la letra central "u" para significar 'solo' de acuerdo con el uso védico,
El significado 'solo' es evitar las dudas
sobre la relación de ser Śeṣa
que se extiende a cualquier otra (deidad) incondicionalmente
y esto se hace por la palabra misma
(y no se sugiere simplemente por el contexto).↩︎

इम् मध्यमाक्षरम् श्रौतप्रयोगत्ताले अवधारणपरमाऩबोदु इत् दंपतिकळैयॊऴिन्दार्क्कु निरुपाधिकशेषमॆऩ्ऱु शङ्कियामैक्काग अन्ययोगव्यवच्छेदमिङ्गे शाब्दम्।↩︎

शेषत्वमॆऩ्बदु लुप्तचतुर्थ्यर्थम्। मध्यमाक्षरमाऩ उकारम् श्रुतिप्रसिद्धियाले अवधारणार्थकमाम् पोदु अदऩाले चतुर्थियिल् तोऩ्ऱिऩ शेषत्वत्तिऱ्कु इत् दम्पतिव्यतिरिक्तर्गळोडे निरूपितत्वरूपसम्बन्धत्तिऩ् व्यवच्छेदम् सिद्धिक्कुमॆऩ्गिऱार् इम् मध्यमाक्षरमित्यादिना । श्रौतप्रयोगत्ताले इति । ‘‘तदेवाग्निस्तद्वायुस्तत्सूर्यस्तदु चन्द्रमाः’’ ऎऩ्गिऱ श्रुतियिल् एवकारस्थानत्तिल् तदु ऎऩ्ऱु उकारम् प्रयोगिक्कप्पट्टि रुक्किऱबडियालॆऩ्ऱु करुत्तु।

निरुपाधिकशेषमॆऩ्ऱु शङ्गियामैक्काग इति । मातृत्वपितृत्वाद्युपाधिकमाऩवन्यशेषत्वमिवऩुक्कुमुण्डिऱे। अन्ययोगव्यवच्छेदम् - चतुर्थ्यर्थभगवच्छेषत्वत्तिऱ्कु भगवदन्यर्गळोडु निरूपितत्वरूपसम्बन्धव्यवच्छेदम्,↩︎

एतेन, "अन्यं प्रति शेषत्वं स्वरूप-प्राप्तं ने"त्य् अर्थस्य प्रतिपादनात्
यथाऽवस्थितात्म-ज्ञानवतस् तदीय-पर्यन्तं देवतान्तर-स्पर्शो निवृत्तो भवति ।↩︎

Since it declares that

the relationship of being śeṣa to other deities than Bhagavān and Lakṣmī does not pertain to one's essential nature,

it follows that contact with other deities should not exist
to the man who has a knowledge of the nature of his self,
and this avoidance of contact extends even to the devotees of other deities.↩︎

Ya que declara que

La relación de ser Śeṣa con otras deidades que Bhagavān y Lakṣmī
no se refiere a la naturaleza esencial de uno,

se deduce que no debe existir contacto con otras deidades
al hombre que tiene conocimiento de la naturaleza de su ser,
y esta evitación del contacto se extiende incluso a los devotos de otras deidades.↩︎

इत्ताले अन्यरैप्पऱ्ऱ शेषत्वम् स्वरूपप्राप्तमऩ्ऱॆऩ्ऩु मिडत्तैच् चॊल्लुगैयाले यथावस्थितात्मज्ञानमुडैयवऩुक्कु तदीयपर्यन्तमाग देवतान्तरस्पर्शम् निवृत्तमायिऱ्ऱु।↩︎

इन्द अन्ययोगव्यवच्छेदत्ताले फलिक्कुमर्थत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इत्ताले इत्यादियाल्। इत्ताले - अवधारणार्थकोकारत्ताले, यथावस्थितज्ञानम् उडैयवऩुक्कु इति । अज्ञानिक्कुम् अयथावस्थित-ज्ञानवाऩुक्कुम् देवतान्तरस्पर्शम् काणप्पट्टालुम्
अन्यशेषत्वम् स्वरूपप्राप्तम् अऩ्ऱॆऩ्ऱु तॆळिन्द परमैकान्तिक्कु
देवतान्तरस्पर्शम् तदीयपर्यन्तमाग निवृत्तमामॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

भगवद्-अभिमत-भागवत-शेषत्वेन
अन्य-शेषत्व-दोषो न भवति

इत्य्-एवम् अर्थं
पुरुषार्थ-काष्ठायाम् अवोचाम ।↩︎

In the chapter on the Ultimate Object in Life,
we have already stated that,

since being śeṣa to Bhāgavatas is pleasing to the Lord,
it does not constitute the offence of being śeṣa to others.

↩︎

En el capítulo sobre el objeto final de la vida,
Ya hemos dicho que,

Dado que ser Śeṣa a Bhāgavatas es agradable para el Señor,
No constituye el delito de ser Śeṣa para los demás.

↩︎

भगवदभिमतमाऩ भागवतशेषत्वत्ताले अन्यशेषत्वदोषम् वारादॆऩ्ऩुमिडम् पुरुषार्थकाष्ठैयिले सॊऩ्ऩोम्।↩︎

इप्पडि अवधारणत्ताले अन्यशेषत्वम् कऴिगिऱदॆऩ्ऱाल् अन्यत्वाविशेषात् भागवतर्गळुडैय शेषत्वमुम्गऴियवेण्डिवारादो वॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् भगवदभिमतमाऩ भागवतशेषत्वत्ताले इति ।
अन्य-शेषत्वम् द्वि-विधम्;
भगवद्-अभिमतं तद्-अनभिमतञ् चेति । (5)
अदिल् भगवद्-अनभिमतमाऩ देवतान्तरशेषत्वत्ताले दोषम् प्रसक्तम् आऩालुम्
भगवद्-अभिमतम् आऩ भागवत-शेषत्वत्ताले अन्य-शेषत्व-दोषम् प्रसङ्गियाद् आगैयाल्
भागवत-शेषत्वम् कऴिय वेण्डि वारादॆऩ्ऱु करुत्तु।↩︎

शरीरता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अन्य-योग-व्यवच्छेदम् शाब्दम् आगप् पॆऱ्ऱाल्
(भगवति→)अ-योग-व्यवच्छेदमुम्
काल-सङ्कोचम् इल्लामैयाले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(४२तमाहोबिल-यतिः5)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इश्-शेषत्वायोग-व्यवच्छेदत्ताले
ईश्वरऩुक्कु पृथक्-सिद्ध्य्--अनर्ह-विशेषणम् आय्त् तोऱ्ऱिऩ चेतन-द्रव्यत्तुक्कुम्
अचित्तुक्कुप् पोले शरीरत्वम् प्रकाशितम्।

(नीलमेघः (सं)6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

(४२तमाहोबिल-यतिः10)

इत्थम् अन्य-योग-व्यवच्छेदे शाब्द-रूपेण लब्धे सति
अयोग-व्यवच्छेदः काल-संकोचाभावात् सिद्धः ।↩︎

Thus if by the force of the word itself (namely "u"),
we get the meaning that the relationship of being śeṣa is ruled out in the case of others,
it is also evident that the idea of the relationship not existing (towards the Lord) is also ruled out,
(since there is no limitation of time (i.e.) the self is always śeṣa to the Lord and is never non-śeṣa to Him).↩︎

Así si por la fuerza de la palabra misma (a saber "u"),
obtenemos el significado de que
la relación de ser Śeṣa se descarta en el caso de los demás,
También es evidente que
la idea de la relación no existente (hacia el Señor) también se descarta,
(Dado que no hay limitación del tiempo (es decir),
el yo es siempre śeṣa para el Señor
y nunca es no queṣa para él).↩︎

इप्पडि अन्ययोगव्यवच्छेदम् शाब्दमागप् पॆऱ्ऱाल् अयोगव्यवच्छेदमुम् कालसङ्कोचमिल्ला मैयाले सिद्धम्।↩︎

इप्पडि उकारत्ताले अन्ययोगव्यवच्छेदम् शाब्दमाऩाल् अयोगव्यवच्छेदम् सिद्धिक्कुम् वऴि ऎऩ्ऩॆऩ्ऩ वरुळिच्चॆय्गिऱार् इप्पडि अन्ययोगव्यवच्छेदमित्यादिना । कालसङ्कोचमिल्लामैयाले – चतुर्थ्यर्थशेषत्वत्तिऱ्कु कालसङ्कोचम् सॊल्लामैयाले, अयोगव्यवच्छेदमावदु शेषत्वत्तिऱ्कु कदाचिदप्यसम्बन्धभावः ।↩︎

अनेन शेषत्वायोग-व्यवच्छेदेन
ईश्वरं प्रति पृथक्-सिद्ध्य्-अनर्ह-विशेषणत्वेन प्रतीतस्य चेतन-द्रव्यस्याप्य्
अचित इव शरीरत्वं प्रकाशितं भवति ।↩︎

By this ruling out of the non-existence of the relationship of śeṣa,
the substance (dravya) called the "sentient being"
is seen to be an attribute incapable of being separated from Iśvara (at any time or place)
and is therefore shown to be his body,
in the same way as non-sentient matter is His body.↩︎

Por esta decisión de la inexistencia de la relación de Śeṣa,
La sustancia (Dravya) llamó al "ser sensible"
se ve que es un atributo
incapaz de ser separado de Iśvara (en cualquier momento o lugar)
y, por lo tanto, se muestra que es su cuerpo,
De la misma manera que la materia no-sensible es su cuerpo.↩︎

इश्शेषत्वायोगव्यवच्छेदत्ताले ईश्वरऩुक्कु पृथक्सिद्ध्यनर्ह-विशेषणमाय्त्तोऱ्ऱिऩ चेतनद्रव्यत्तुक्कुम् अचित्तुक्कुप्पोले शरीरत्वम् प्रकाशितम्।↩︎

इन्द अयोगव्यवच्छेदत्ताले चेतनऩुक्कु वरुम् विशेषत्तै यरुळिच्चॆय्गिऱार् इश् शेषत्वायोगव्यवच्छेदत्ताले इति । पृथक्सिद्ध्यनर्हविशेषणमाय्त् तोऱ्ऱिऩ - पृथक्सिद्ध्यनर्हङ्गळाऩ दण्डकुण्डलादिगळ्बोलऩ्ऱिक्के अपृथक्सिद्धमागत् तोऱ्ऱिऩ, चेतनद्रव्यत्तुक्कुमिति । इङ्गु द्रव्यमॆऩ्बदाल् गुणादिगळुक्कु अपृथक्सिद्धविशेषणत्वमिरुन्दालुम् शरीरत्वमिल्लैयॆऩ्बदु सूचितम्। अचित्तुक्कुप् पोले - अपृथक्सिद्धविशेषणमाऩ शरीरभूताचित्तिऱ्कुप्पोले, शरीरत्वम् प्रकाशितमिति । यस्य चेतनस्य यद्द्रव्यं शेषतैकस्वरूपं तत्तस्य शरीरम् ऎऩ्ऱु सॊऩ्ऩ शरीरत्वम् प्रकाशितमॆऩ्गै।↩︎

शेष-जीवो मकारः

(English1)

(Español2)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तृतीयाक्षरम् इङ्गु अवश्यानुसन्धेयऩ् आऩ जीवऩै मुऩ्ऩ् आगक् कॊण्डु
उक्तम् आऩ शेषत्वत्तुक् आश्रयम् आऩ (अचित्-सहितं) सर्वत्तैयुम् उपलक्षिक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)3)

(English4)

(Español5)

(मूलम्6)

(४२तमाहोबिल-यतिः7)

२५-तमं तत्त्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु जीवात्म-वाचकम् ऎऩ्ऩुम् इडम्

‘‘म-कारं जीव-भूतन् तु
शरीरे व्यापकं न्यसेत्’’()

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)8)

(English9)

(Español10)

(मूलम्11)

(४२तमाहोबिल-यतिः12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘पञ्चार्णानान् तु पञ्चानां
वर्गाणां परमेश्वरः ।
संस्थितः कादिमान्तानां
(साङ्खोक्त-२५-)तत्त्वात्मत्वेन सर्वदा॥’’
(तत्त्व-सागर-संहिता)

ऎऩ्ऱुम्,

(नीलमेघः (सं)13)

(विश्वास-टिप्पनी14)

(English15)

(Español16)

(मूलम्17)

(४२तमाहोबिल-यतिः18)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘भूतानि च कवर्गेण
चवर्गेण-+(कर्म-)इन्द्रियाणि च ।
टवर्गेण तवर्गेण
ज्ञान(-इन्द्रिय)-गन्धादयस्(←तन्मात्राणि) तथा ॥

(नीलमेघः (सं)19)

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मनः पकारेणैवोक्तं
फकारेण त्व् अहङ्कृतिः ।
बकारेण भकारेण
महान् प्रकृतिर् उच्यते ॥

(नीलमेघः (सं)23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्मा तु स मकारो ऽयं
पञ्च-विंशः प्रकीर्तितः।’’
(पाद्मोत्तरम् ४-२५। २६, २७)

ऎऩ्ऱुम्

(नीलमेघः (सं)27)

(English28)

(Español29)

(मूलम्30)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तत्त्व-सागर-संहितादिगळिले
पञ्च-विंशति-तत्त्वङ्गळुक्कुम्
ककारम् मुदलाऩव् इरु-बत्त्-ऐन्द्-अक्षरङ्गळुम्
वाचकङ्गळ् आग वगुत्तुच्(=विविच्य) चॊल्लुगैयाले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताल् जडत्वाचेतनत्वादि-दोषाश्रयङ्गळ् आऩव् इरु-बत्ति-ऩालु तत्त्वङ्गळैक् काट्टिलुम्

सर्व-कारणम् आगवुम् सर्व-रक्षकऩ् आगवुम् सर्व-शेषिय् आगवुम्
प्रथमाक्षरत्तिल् तोऱ्ऱिऩ षड्-विंशकऩिऱ् काट्टिलुम्

जीवात्मावुक्कु वेऱुपाडु सिद्धित्तदु।

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्-तिरु-मन्त्रत्तिल्
("ॐ नमः"→) मकारङ्गळुम्, "नार"-शब्दमुम्,
(इयत्ता-)निष्कर्ष-विवक्षैयाले विशेषण-मात्र-परङ्गळ् (न त्व् अन्तर्यामि-परम्)।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

व्युत्पत्तेर् ज्ञातृत्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अक्षरम् व्याकरण-प्रक्रियैयैप् पार्त्ताल्
‘‘मन ज्ञान’’ (मा मानेऽपि→) इत्य्-आदि-धातुक्कळिले निष्पन्नम् आऩ पदम् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘ज्ञोऽत एव’’ (ब्रह्म-सूत्रम् २-३-१९) ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञान--स्व-रूपऩुम् आय्
ज्ञान-गुणकऩुम् आय्
अणुव् आऩ जीवात्मावैच् चॊल्लुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

सानन्द-ज्ञानात्मकः

विश्वास-प्रस्तुतिः

ज्ञान--स्व-रूपऩ् आगप् पॊदुविले(=साधारणतः) सॊऩ्ऩालुम्
इवऩ् स्व-रूपम् अनुकूलम् आग प्रमाण-सिद्धम् आगैयाले
आनन्द-रूपम् आऩ विशेषमुम् सिद्धिक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

अ-सङ्कुचित-ज्ञानवत्ता

विश्वास-प्रस्तुतिः

"ज्ञान-गुणकम्" ऎऩ्ऩुम् इडञ् जॊऩ्ऩाल्
प्रमाणानुसारत्ताले
मुक्त-दशैयिल् निरुपाधिक-प्रसरणम् आय्
सङ्कोच-रहितम् आऩ ज्ञानं गुणम् आऩमै तोऱ्ऱम्।

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

निर्मलता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि परिशुद्धम् आऩ स्वाभाविक-रूपत्तैप् पार्त्ताल्
अ-चेतनङ्गळिल् उळ्ळ जडत्वादिगळुङ् कऴिन्दु
संसार-दशैयिल् उळ्ळ क्लेशादिगळुङ् कऴिन्दु निऱ्कैयाले स्व-रूप--धर्मङ्गळ् इरण्डिलुम् उळ्ळ निर्मलत्वम्
अनुसंहितम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

अनुसन्धेयता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन्द पर-शेषतैक-रस--परिशुद्ध--स्व-रूपमे
मुमुक्षु-दशैयिले अनुसन्धेयम् ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)65)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘(ध्येयः संसार-दशाया) व्यतिरेकस्, (मोक्षे) तद्-भाव-भावित्वान्, न तु (संसारावस्था), (यथावस्थित-ब्रह्म-)उपलब्धिवत् ॥’’(ब्रह्मसूत्रम् ३-३-५२)

ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिले सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)69)

(English70)

(Español71)

(मूलम्72)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इवऩुक्कु मुमुक्षु-दशैयिल् फल-दशानुसन्धानम् फलापेक्षैक्क् उऱुप्प् आम्।

(नीलमेघः (सं)73)

(English74)

(Español75)

(मूलम्76)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पुरुषार्थ-भेदङ्गळुक्क् ईड् आग
अनुसन्धेयाकारङ्गळ् वेऱु बट्ट् इरुक्कुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
श्री-गीतैयिल् अष्टमाध्यायत्तिलुम् भाष्यादिगळिलुम् सुव्यक्तम्।

(नीलमेघः (सं)77)

(English78)

(Español79)

(मूलम्80)

जात्य्-एक-वचनम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीव-भेदम् प्रमाणिकम् आगैयाल्
इत् तृतीयाक्षरम्

‘‘नात्मा (उत्पद्यते) - श्रुतेर्’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-१८)

इत्य्-आदिगळिऱ् पोले जात्य्-एकत्व-परम्।

(नीलमेघः (सं)81)

(English82)

(Español83)

(मूलम्84)

जीव-व्यक्त्य्-अनुसन्धेयता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि जीव-तत्त्वत्तैय् ऎल्लाम्
इङ्गु

‘‘दास-भूतास् स्वतस् सर्वे
ह्य् आत्मानः परमात्मनः’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)85)

(English86)

(Español87)

(मूलम्88)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सामान्येन भगवच्-छेषम् आगच् चॊऩ्ऩालुम्
अदिले ताऩुम् अन्तर्-गतऩ् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)89)

(English90)

(Español91)

(मूलम्92)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अतोऽहम् अपि ते दासः’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

ऎऩ्ऩुम् अनुसन्धानमुम् सिद्धिक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)93)

(English94)

(Español95)

(मूलम्96)

अहम्-अध्याहारः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु शेषत्व-ज्ञानमुम् स्व-स्वातन्त्र्याभिमान-निवृत्त्य्-आदिगळुम्
उपाय-विशेष-परिग्रहमुम्
फल-भूत-शेष-वृत्ति-प्रार्थऩैयुम्
तऩक्कुप् पिऱक्किऱद् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)97)

(English98)

(Español99)

(मूलम्100)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩ्ऩै प्रधानम् आगक् काट्ट वेण्डुगैयाल्

(नीलमेघः (सं)101)

(English102)

(Español103)

(मूलम्104)

विश्वास-प्रस्तुतिः

तृतीयाक्षरत्तुक्कु विशेष्य-पदम् आग
अहं-शब्दत्तै अध्याहरित्त् अन्वयम् आगिऱद्

ऎऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् सॊल्लुवार्गळ्।

(नीलमेघः (सं)105)

(English106)

(Español107)

(मूलम्108)

स-गुणता

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदुम् प्रणव-विवरणम् आऩ

‘‘मम नाथ यद् अस्ति यो ऽस्म्य् अहं
सकलं तद्धि तवैव माधव’’ (आळवन्दार्-स्तोत्रम् ५३)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये

(नीलमेघः (सं)109)

(English110)

(Español111)

(मूलम्112)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुणङ्गळ् (धर्मी→)प्रधानानुवर्तिगळ्

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
तऩक्कु शेषम् आऩ गुणादिगळुम् उपलक्षितङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)113)

(English114)

(Español115)

(मूलम्116)

अस्मत्-सङ्क्षेपः

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेऱे सिल आचार्यर्गळ्

"अस्मच्"-छब्दत्तिल् व्यञ्जन-मात्रम् आऩ म-कारत्तैय् ऎडुत्तु
छान्दस-प्रक्रियैयाले पूर्वोत्तर-भागङ्गळै लोपित्तु निऱ्किऱद् आय्
तृतीयाक्षरन् दाऩे अहम्-अर्थत्तैक् काट्टुगिऱद्

ऎऩ्ऱुम् योजिप्पर्गळ्।

(नीलमेघः (सं)117)

(English118)

(Español119)

(मूलम्120)

न्यासे विनियोगतः

विश्वास-प्रस्तुतिः

परमात्मावुक्कु आत्म-हविस्सै समर्पिक्क विधिक्किऱ न्यासविद्यैयिले
प्रणवत्तै मन्त्रम् आगव् ओदुगैयाले

(नीलमेघः (सं)121)

(English122)

(Español123)

(मूलम्124)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु अनुष्ठेयार्थ-प्रकाशकम् आगैक्क् आग
इदिले परावरात्म-विषयम् आऩ वाचकांशम् अपेक्षितम् आऩाल्

(नीलमेघः (सं)125)

(English126)

(Español127)

(मूलम्128)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रमाणानुसारत्ताले प्रथमाक्षरम् उद्देश्य-कारकत्तैच् चॊल्लुगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)129)

(English130)

(Español131)

(मूलम्132)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मध्यमाक्षरम् अन्यार्थम् आगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)133)

(English134)

(Español135)

(मूलम्136)

विश्वास-प्रस्तुतिः

पारिशेष्यत्ताले तृतीयाक्षरम् समर्पणीयमाऩ प्रत्यग्-आत्म-हविस्सैक् काट्ट वेण्डियदाल्

(नीलमेघः (सं)137)

(English138)

(Español139)

(मूलम्140)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अक्षरत्तुक्कु "अहं" ऎऩ्ऱु पॊरुळ् आगै
मिगवुम् उचितम्।

(नीलमेघः (सं)141)

(English142)

(Español143)

(मूलम्144)

विश्वास-प्रस्तुतिः

आगैयालेय् इऱे
भट्टर् इङ्गुऱ्ऱ प्रणवत्तुक्कु

‘‘अकारार्थायैव स्वम् अहं’’
(अष्टश्लोकी ३)

ऎऩ्ऱु व्याख्यानम् पण्णिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)145)

(English146)

(Español147)

(मूलम्148)

By this ruling out of the non-existence of the relationship of śeṣa,
the substance (dravya) called the "sentient being"
is seen to be an attribute incapable of being separated from Iśvara (at any time or place)
and is therefore shown to be his body,
in the same way as non-sentient matter is His body.↩︎

Por esta decisión de la inexistencia de la relación de Śeṣa,
La sustancia (Dravya) llamó al "ser sensible"
se ve que es un atributo
incapaz de ser separado de Iśvara (en cualquier momento o lugar)
y, por lo tanto, se muestra que es su cuerpo,
De la misma manera que la materia no-sensible es su cuerpo.↩︎

तृतीयाक्षरम् अत्रावश्यानुसन्धेयं जीवं पुरस्-कृत्य
उक्त-शेषत्वाश्रयं (अचिद्-सहितं) सर्वम् उपलक्षयति ।↩︎

The third letter m (in aum) denotes, primarily, the jīva
but means also by implication (Upalakṣaṇa) all other things which are śeṣa to the Lord.↩︎

La tercera letra M (en AUM) denota, principalmente, la Jīva
pero también significa por implicación (upalakṣaṇa) todas las demás cosas que son Śeṣa para el Señor.↩︎

तृतीयाक्षरमिङ्गु अवश्यानुसन्धेयऩाऩ जीवऩै मुऩ्ऩागक् कॊण्डु उक्तमाऩ शेषत्वत्तुगाश्रयमाऩ सर्वत्तैयुमुपलक्षिक्किऱदु।↩︎

इऩि प्रधानऩ् आऩ चेतनऩैच् चॊल्लुम् मकारम्
शेषत्वाश्रयम् आऩ सर्वत्तिऱ्कुम् उपलक्षकमॆऩ्गिऱार् तृतीयाक्षरमित्यादिना ।↩︎

इदं जीवात्म-वाचकम् इत्य् एतत्,

‘‘म-कारं जीव-भूतन् तु
शरीरे व्यापकं न्यसेत्’’()

इति,↩︎

That this (m) denotes the jīvātmā may be understood from the following:

(1) The letter m which denotes the jīva should be used to perform vyāpaka nyāsa
(i.e. ) to perform nyāsa in one's body as if it pervades the whole body":

↩︎

Que esto (m) denota el jīvātmā puede entenderse a partir de lo siguiente:

(1) La letra M que denota el Jīva debe usarse para realizar Vyāpaka Nyāsa
(es decir) para realizar Nyāsa en el cuerpo de uno como si impregna todo el cuerpo ":

↩︎

इदु जीवात्मवाचक-मॆऩ्ऩुमिडम् ‘‘मकारं जीवभूतन्तु शरीरे व्यापकं न्यसेत्’’() ऎऩ्ऱुम्,↩︎

मकारत्तिऱ्कु जीववाचकत्वमुण्डॆऩ्बदिल् प्रमाणम् काट्टुगिऱार् इदु जीवात्मवाचकमॆऩ्ऩुमिडमिति । इदु मकारम्।
मकारमित्यादि । जीव-भूतम् - जीववाचकम्, वाच्यवाचकयोरभेदः ।↩︎

‘‘पञ्चार्णानान् तु पञ्चानां
वर्गाणां परमेश्वरः ।
संस्थितः कादिमान्तानां
(साङ्खोक्त-२५-)तत्त्वात्मत्वेन सर्वदा॥’’
(तत्त्व-सागर-संहिता)

इति,↩︎

इत्थम् आधुनिक-भूत-periodic-table-प्रेरिका ऽक्षरमाला
पुरा तत्त्वान्तर-तालिका ऽवर्तत।↩︎

(2) The five groups of consonants (in the Sanskrit alphabet)
each containing five letters beginning with k (क) and ending with m(म)
denote the twenty-five tattvas or reals.
The Supreme Ruler is always within these reals as their Inner Self”

as stated in the Tattvasagarasamhita and the like.↩︎

(2) Los cinco grupos de consonantes (en el alfabeto sánscrito)
Cada una que contiene cinco letras que comienzan con K (क) y terminan con M (म)
denota los veinticinco tattvas o reales.
El gobernante supremo siempre está dentro de estos reales como su ser interno "

Como se indicó en el tattva-sagara-samhita y similares.↩︎

‘‘पञ्चार्णानान्तु पञ्चानां वर्गाणां परमेश्वरः । संस्थितः कादिमान्तानां तत्त्वात्मत्वेन सर्वदा’’(तत्वसागरसंहिता) ऎऩ्ऱुम्,↩︎

पञ्चार्णानां - पञ्च अर्णाः येषु पञ्चार्णाः, तेषां, कादिमान्तानाम्पञ्चानां वर्गाणां – ककारम् मुदल् मकारान्तङ्गळाऩ ऐन्दु वर्गङ्गळुक्कु, तत्त्वात्मत्वेन सर्वदा संस्थित इति । वर्णानां वाच्यतया स्वसम्बन्धीनि यानि तत्त्वानि पृथिव्यादीनि प्रत्यगात्मपर्यन्तानि, तेषामन्तरात्मत्वेन सर्वदा परमात्मा स्थितः ऎऩ्ऱबडि।↩︎

‘‘भूतानि च कवर्गेण
चवर्गेण-+(कर्म-)इन्द्रियाणि च ।
टवर्गेण तवर्गेण
ज्ञान(-इन्द्रिय)-गन्धादयस्(←तन्मात्राणि) तथा ॥

↩︎

(3) “The five letters in the Ka (क) group denote the five elements (bhutani),
those in the Cha (च) group denote the five senses of action (karmendriyās);
those in the ta (ट) group denote the five senses of knowledge (jnanendriyas),
those in the ta (त) group denote the five tanmatras (like smell)

↩︎

(3) “Las cinco letras en el grupo KA (क) denotan los cinco elementos (Butani),
Aquellos en el grupo Cha (च) denotan los cinco sentidos de acción (karmendriyās);
Aquellos en el grupo TA (ट) denotan los cinco sentidos de conocimiento (Jnanendriyas), Los del grupo TA (त) denotan las cinco tanmatras (como el olor)

↩︎

‘‘भूतानि च कवर्गेण चवर्गेणेन्द्रियाणि च । टवर्गेण तवर्गेण ज्ञानगन्धादयस्तथा ॥↩︎

मनः पकारेणैवोक्तं
फकारेण त्व् अहङ्कृतिः ।
बकारेण भकारेण
महान् प्रकृतिर् उच्यते ॥

↩︎

the pa (प) denotes the mind, the pha (फ) ahaṅkāra, ba (ब) denotes mahat and bha (भ) prakṛti.

↩︎

el "pa" (प) denota la mente,
el pha (फ) ahaṅkāra,
ba (ब) denota mahat
y bha (भ) prakṛti.

↩︎

मनः पकारेणैवोक्तं फकारेण त्वहङ्कृतिः । बकारेण भकारेण महान् प्रकृतिरुच्यते ॥↩︎

आत्मा तु स मकारो ऽयं
पञ्च-विंशः प्रकीर्तितः।’’
(पाद्मोत्तरम् ४-२५। २६, २७)

इति च↩︎

The jīvatma is denoted by the letter m
and he is the twentyfifth tattva or real."

↩︎

El Jīvatma se denota por la letra M
Y él es el vigésimo quinto tattva o real ".

↩︎

आत्मा तु स मकारोऽयं पञ्चविंशः प्रकीर्तितः’’(पाद्मोत्तरम् ४-२५। २६, २७) ऎऩ्ऱुम्↩︎

तत्त्व-सागर-संहितादिषु
पञ्च-विंशतेस् तत्त्वानां विषये
ककारादीनां पञ्च-विंशतेर् वर्णानां वाचकत्वेन विभज्य प्रतिपादनात्
सिद्धम् ।↩︎

तत्त्वसागरसंहितादिगळिले पञ्चविंशतितत्त्वङ्गळुक्कुम् ककारम् मुदलाऩव् इरुबत्तैन्दक्षरङ्गळुम् वाचकङ्गळागवगुत्तुच् चॊल्लुगैयाले सिद्धम्।↩︎

एतेन जडत्वाचेतनत्वादि-दोषाश्रयेभ्यश् चतुर्-विंशतेस् तत्त्वेभ्यः,
सर्व-कारणत्वेन सर्व-रक्षकत्वेन सर्व-शेषित्वेन च प्रथमाक्षरे प्रतिपन्नात् परमात्मनश् च
जीवात्मनो भेदः सिद्धः ।↩︎

From these it is evident that the jivātma is different
(both) from the twenty-four reals
which have the defects of inertness and non-sentience
and from the twenty-sixth Real, (namely, Iśvara)
who is the (ultimate) cause of everything,
the Saviour of all
and the seshi of all
and who is indicated by the first letter (in aum).↩︎

De estos es evidente que el Jivātma es diferente
(ambos) de los veinticuatro reales
que tienen los defectos de la inercia y la no sentencia
y del vigésimo sexto real (a saber, Iśvara)
Quién es la causa (definitiva) de todo
el salvador de todos
y el seshi de todos
y quién está indicado por la primera letra (en AUM).↩︎

इत्ताल् जडत्वाचेतनत्वादिदोषाश्रयङ्गळाऩ विरुबत्तिऩालु तत्त्वङ्गळैक् काट्टिलुम् सर्वकारणमागवुम् सर्वरक्षकऩागवुम् सर्वशेषियागवुम् प्रथमाक्षरत्तिल् तोऱ्ऱिऩ षड्विंशकऩिऱ्काट्टिलुम् जीवात्मावुक्कु वेऱुबाडु सिद्धित्तदु।↩︎

अस्मिन् श्री-मन्त्रे
मकारो नार-शब्दश्च (वन्) निष्कर्ष-विवक्षया विशेषण-मात्र-परौ (राः न त्व् अन्तर्यामि-परम्) ।
[[P277]]↩︎

In the Tirumantra, the words, and Nāra (in Nārāyaṇa), refer only to the attributes, namely, the jīva (and matter) as determinate words ( Niṣkarṣaka words)
and do not refer to the Supreme Self within the jīva (and matter).

According to Viśiṣṭādvaita doctrine, many words are indeterminate in meaning;
for example go or cow may mean the body of the cow, or the soul of the cow or the Supreme Self within the cow as its Antaryāmi;
some words are determinate in meaning,
for instance 'cowness' ( gotvam ) which refers only to the jāti (genus) 'cow' of the cow.
The m (in aum) refers to the jīva and not to the Supreme Self).↩︎

En el Tirumantra, las palabras y el nāra (en nārāyaṇa), se refieren solo a los atributos, a saber, el jīva (y la materia) como palabras determinadas (palabras niṣkarṣaka)
y no se refiera al ser supremo dentro del Jīva (y la materia).

(Según la doctrina Viśiṣṭādvaita, muchas palabras son indeterminadas en significado;
por ejemplo, "go" o vaca puede significar el cuerpo de la vaca, o el alma de la vaca o el ser supremo dentro de la vaca como su antaryāmi;
Algunas palabras están determinadas en significado,
Por ejemplo, 'Cowness' (gotvam) que se refiere solo al Jāti (género) 'vaca' de la vaca.
El M (en AUM) se refiere al Jīva y no al Ser Supremo).)↩︎

इत्तिरुमन्त्रत्तिल् मकारङ्गळुम् नारशब्दमुम् निष्कर्षविवक्षैयाले विशेषणमात्रपरङ्गळ्।↩︎

इदम् अक्षरं व्याकरण-प्रक्रियायां दृष्टायां
"मन ज्ञाने" इत्यादि-धातु-निष्पन्न-पदत्वात्,↩︎

If we examine the grammatical form of this letter (m),
it is found to have been derived from the root mana meaning 'to know' and other such roots (ma - meaning 'measure ')↩︎

Si examinamos la forma gramatical de esta letra (m),
Se descubre que se ha derivado del maná raíz
que significa 'saber'
y otras raíces similares (MA - que significa 'medida')↩︎

इव्वक्षरम् व्याकरणप्रक्रियैयैप्पार्त्ताल् ‘‘मन ज्ञान’’ इत्यादिधातुक्कळिले निष्पन्नमाऩ पदमागैयाले↩︎

"ज्ञो ऽत एव" (ब्रह्म-सूत्रम् २-३-१९) इत्य्-अधिकरण-रीत्या↩︎

As (This) is in accordance with the Brahma Sūtra (2-3-19), which says

" The jīvātmā is a knower
(i.e.) he possesses the attribute 'knowledge'
(and is not merely jñāna or knowledge as the Advaitins contend)
and this is from the śruti itself".

↩︎

Como está de acuerdo con el Brahma Sūtra (2-3-19), que dice

"El Jīvātmā es un conocedor
(es decir), posee el atributo 'conocimiento'
(y no es simplemente jñāna o conocimiento como sostienen los Advaitins)
y esto es del propio Śruti ".

↩︎

‘‘ज्ञोऽत एव’’(ब्रह्म-सूत्रम् २-३-१९) ऎऩ्गिऱ अधिकरणत्तिऱ्पडिये↩︎

ज्ञान-स्वरूपं ज्ञान-गुणकम् अणुं जीवात्मानम् आचष्टे ।↩︎

and it denotes the jīvātmā who is atomic
and who is of the essential nature (svarūpa) of jñāna
and (at the same time) possessed of the attribute, jñāna.↩︎

denota el jīvātmā que es atómico
y quién es de la naturaleza esencial (svarūpa) de jñāna
y (al mismo tiempo) poseído del atributo, jñāna.↩︎

ज्ञानस्वरूपऩुमाय् ज्ञानगुणकऩुमायणुवाऩ जीवात्मावैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

ज्ञान-स्वरूपत्वेन सामान्यतः प्रतिपादने ऽपि
एतत्-स्वरूपस्यानुकूलत्वेन प्रमाण-सिद्धत्वात्
आनन्दत्व-रूपो विशेषो ऽपि सिध्यति ।↩︎

Though the jīvātmā is said to be, in general terms,
of the essential nature of knowledge,
yet since this essential nature (svarūpa) is known from the pramāṇas (śabda and the like) to be agreeable and pleasing,
it is also of the essential nature of ānanda or bliss which is a specific form of knowledge.↩︎

Aunque se dice que el Jīvātmā es, en términos generales,
de la naturaleza esencial del conocimiento,
Sin embargo, dado que esta naturaleza esencial (svarūpa) es conocida por los pramāṇas (Śabda y similares) para ser agradable y agradable,
También es de la naturaleza esencial de ānanda o dicha, que es una forma específica de conocimiento.↩︎

ज्ञानस्वरूपऩागप् पॊदुविलेसॊऩ्ऩालुम् इवऩ् स्वरूपमनुकूलमाग प्रमाणसिद्धमागैयाले आनन्दरूपमाऩ विशेषमुम् सिद्धिक्कुम्।↩︎

ज्ञान-गुणक इत्य् अर्थे
उक्त-प्रमाणानुसारात् मुक्त-दशायां
निरुपाधिक-प्रसारणस्य संकोच-रहितस्य ज्ञानस्य गुणत्वं प्रतीयेत ।↩︎

When the jīvatma is said to be possessed of the attribute, knowledge,
since the pramāṇas declare him to be possessed of knowledge without any restrictive word,
it should be understood that in the state of mukti,
his knowledge is all-pervasive
and not limited by conditions (or upadhi)
and without any restriction or limit.↩︎

Cuando se dice que el Jīvatma posee el atributo, conocimiento,
Dado que los pramāṇas declaran que posee conocimiento sin ninguna palabra restrictiva,
Debe entenderse que en el estado de Mukti,
Su conocimiento es todo álbeo
y no limitado por las condiciones (o upadhi)
y sin ninguna restricción o límite.↩︎

ज्ञानगुणकमॆऩ्ऩुमिडञ् जॊऩ्ऩाल् प्रमाणानुसारत्तालेमुक्तदशैयिल् निरुपाधिकप्रसरणमाय् सङ्कोचरहितमाऩ ज्ञानम् गुणमाऩमै तोऱ्ऱम्।↩︎

इत्थं परिशुद्धस्य स्वाभाविक-रूपस्य परामर्शे,
निवृत्ताचेतन-गत-जडत्वादिना
निवृत्त-सांसारिक-क्लेशादिना च रूपेणावस्थानात्
स्वरूपगतं निर्मलत्वम् अनुसंहितं भवति ।↩︎

When we consider this natural and pure form of the jivātma,
it will appear that it is free from the inertness and other such defects of nonsentient things
and so also from such things as pain, suffering etc.,
which are found in saṁsāra.

Hence in the essential nature and the attributes (svarūpa and dharma) of the jivātmā,
there is also spotlessness or freedom from all impurity or defect (nirmalatva).↩︎

Cuando consideramos esta forma natural y pura del Jivātma,
parecerá que está libre
de la inercia y otros defectos similares de las cosas no sensibles
y así también de cosas como dolor, sufrimiento, etc., que se encuentran en Saṁsāra.

Por lo tanto, en la naturaleza esencial y los atributos (svarūpa y dharma) del jivātmā,
También hay impecable o
libertad de toda impureza o defecto (Nirmalatva).↩︎

इप्पडि परिशुद्धमाऩ स्वाभाविकरूपत्तैप् पार्त्ताल् अचेतनङ्गळिलुळ्ळ जडत्वादिगळुङ्गऴिन्दु संसारदशैयिलुळ्ळ क्लेशादिगळुङ्गऴिन्दु निऱ्कैयाले स्वरूपधर्मङ्गळिरण्डिलुमुळ्ळ निर्मलत्वमनुसंहितमायिऱ्ऱु।↩︎

इदं पर-शेषतैक-रस-परिशुद्ध-स्वरूपम् एव
मुमुक्षु-दशायाम् अनुसन्धेयम् इत्य् एतत्,↩︎

The seeker after salvation should meditate that
the jīvātmā is absolutely pure
and has its enjoyment only in being śeṣa to the Supreme Being
and this …↩︎

El buscador después de la salvación debería meditar eso
el jīvātmā es absolutamente puro
y disfruta solo en ser Śeṣa para el ser supremo Y esto ...↩︎

इन्द परशेषतैकरसपरिशुद्धस्वरूपमे मुमुक्षुदशैयिले अनुसन्धेयमॆऩ्ऩुमिडम्↩︎

‘‘(ध्येयः संसार-दशाया) व्यतिरेकस्, (मोक्षे) तद्-भाव-भावित्वान्, न तु (संसारावस्था), (यथावस्थित-ब्रह्म-)उपलब्धिवत् ॥’’(ब्रह्मसूत्रम् ३-३-५२)

इति सूत्रे सिद्धम् ।↩︎

may be seen from the Brahma Sūtra (3-3-52) which says:

"No, only the state (of the jivātmā) that differs from the state of saṁsāra (should be meditated upon),
for that is the state which will ensue (in mokṣa),
as in the contemplation of Brahman as He is ".

↩︎

se puede ver desde el Brahma Sūtra (3-3-52) que dice:

"No, solo el estado (del Jivātmā) que difiere del estado de Saṁsāra (debe medirse),
porque ese es el estado que se producirá (en mokṣa),
como en la contemplación de Brahman como es ".

↩︎

‘‘व्यतिरेकस्तद्भाव-भावित्वान्नतूपलब्धिवत्’’(ब्रह्मसूत्रम् ३-३-५२) ऎऩ्गिऱ सूत्रत्तिले सिद्धम्।↩︎

अस्य मुमुक्षु-दशायां फल-दशानुसन्धानं फलापेक्षायाः प्रयोजकं भवति ।↩︎

To the prapanna, the meditation on the fruit of attainment in mukti
is useful in creating a desire for that fruit.↩︎

A la Papanna, la meditación sobre el fruto del logro en Mukti
es útil para crear un deseo de esa fruta.↩︎

इवऩुक्कु मुमुक्षुदशैयिल् फलदशानुसन्धानम् फलापेक्षैक्कुऱुप्पाम्।↩︎

पुरुषार्थ-भेदानुसारेणानुसन्धेयाकारा भिद्यन्ते

इत्य् एतत्
श्रीगीतायाम् अष्टमाध्याये भाष्यादिषु च सुव्यक्तम् ।↩︎

The forms of meditation (concerning the form of the self) are different
in accordance with the difference in the fruits desired
and this is evident from the eighth chapter of the Gita and Śrī Bhāṣya and other such treatises.↩︎

Las formas de meditación (con respecto a la forma del yo) son diferentes
de acuerdo con la diferencia en las frutas deseadas
Y esto es evidente en el octavo capítulo del Gita y Śrī Bhāṣya y otros tratados similares.↩︎

पुरुषार्थभेदङ्गळुक्कीडाग अनुसन्धेयाकारङ्गळ् वेऱुबट्टिरुक्कुमॆऩ्ऩुमिडम् श्री गीतैयिलष्टमाध्यायत्तिलुम् भाष्यादिगळिलुम् सुव्यक्तम्।↩︎

जीव-भेदस्य प्रामाणिकत्वाद्
इदं तृतीयाक्षरं

‘‘नात्मा (उत्पद्यते) - श्रुतेर्’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-१८)

इत्य्-आदिष्व् इव जात्य्-एकत्व-परम् ।↩︎

Since the pramāṇas declare a plurality (or very large number) of souls,
this third letter m (in aum), used in the singular,
denotes the jāti or genus (and not a single individual),
as in the Brahma Sūtra (2-3.18) which says -

The soul (or self) is not (generated), for (so says) the Śruti.'

(Here the word ' soul' denotes the genus
and therefore it really means ' souls' (or self-s).↩︎

Dado que los pramāṇas declaran una pluralidad (o un número muy grande) de almas,
Esta tercera letra M (en AUM), utilizada en el singular,
denota el jāti o el género (y no un solo individuo),
como en el Brahma Sūtra (2-3.18) que dice -

El alma (o uno mismo) no está (generado), porque (lo dice) el Śruti.

(Aquí la palabra 'alma' denota el género y, por lo tanto, realmente significa 'almas' (o self).↩︎

जीवभेदम् प्रमाणिकमागैयाल् इत् तृतीयाक्षरम् ‘‘नात्मा श्रुते’’(ब्रह्मसूत्रम् २-३-१८) रित्यादिगळिऱ्पोले जात्येकत्वपरम्।↩︎

इत्थं जीव-तत्त्वस्य सर्वस्यात्र,

‘‘दास-भूतास् स्वतस् सर्वे
ह्य् आत्मानः परमात्मनः’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-उक्त-रीत्या↩︎

As in: --

"All souls are the servants of the Supreme Self
by their very nature"

Though it is stated here
that all souls↩︎

Como en: -

"Todas las almas son los sirvientes del ser supremo
por su propia naturaleza "

Aunque se dice aquí
que todas las almas↩︎

इप्पडि जीवतत्वत्तैयॆल्लाम्इङ्गु ‘‘दासभूतास्स्वतस्सर्वे ह्यात्मानः परमात्मनः’’(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्) ऎऩ्गिऱबडिये↩︎

सामान्येन भगवच्-छेषत्वेन प्रतिपादने ऽपि
तत्र स्वस्याप्य् अन्तर्गतत्वात्,↩︎

are śeṣas to Bhagavān in general terms,
yet since the individual is also included in the (term) 'all souls,'
it follows that for that reason,↩︎

son Śeṣas a Bhagavān en términos generales

- Sin embargo, dado que el individuo también se incluye en el (término) 'todas las almas',
se deduce que por esa razón,

↩︎

सामान्येन भगवच्छेषमागच् चॊऩ्ऩालुम् अदिलेदाऩुमन्तर्गतऩागैयाले↩︎

‘‘अतोऽहम् अपि ते दासः’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य् अनुसंधानम् अपि सिध्यति ।↩︎

every one should realise that he is also the servant of the Lord.↩︎

Todos deben darse cuenta de que
él también es el siervo del Señor.↩︎

‘‘अतोऽहमपि ते दासः’’(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्) ऎऩ्ऩुमनुसन्धानमुम् सिद्धिक्किऱदु।↩︎

अत्र शेषत्व-ज्ञान--स्व-स्वातन्त्र्याभिमान-निवृत्त्य्-आदयः,
उपाय-विशेष-परिग्रहः,
फल-भूत-शेष-वृत्ति-प्रार्थना च स्वस्य भवन्तीत्य् अतः [[P278]]↩︎

Here the knowledge of being a śeṣa,
the abandonment of the conceit of one's independence (of the Lord),
the adoption of the particular upāya (namely, prapatti)
and the prayer for the fruit to be attained,
namely, the service of a śeṣa to the Lord
have all to arise in the individual;↩︎

Aquí el conocimiento de ser un Śeṣa,
El abandono de la presunción de la independencia de uno (del Señor),
La adopción de la upāya particular (a saber, Prapatti)
y la oración de que se alcancen la fruta,
a saber, el servicio de un Śeṣa al Señor
tienen todo que surgir en el individuo;↩︎

इङ्गु शेषत्वज्ञानमुम् स्वस्वातन्त्र्याभिमाननिवृत्त्यादिगळुम् उपायविशेषपरिग्रहमुम् फलभूतशेषवृत्तिप्रार्थऩैयुम् तऩक्कुप् पिऱक्किऱदागैयाले↩︎

स्वस्य प्राधान्येन प्रदर्शनीयत्वात्↩︎

therefore the individual is the principal (figure).↩︎

Por lo tanto, el individuo es el principal (figura).↩︎

तऩ्ऩै प्रधान-मागक् काट्टवेण्डुगैयाल्↩︎

तृतीयाक्षरस्य विशेष्य-पदत्वेन
अहं-शब्दो ऽध्याहृतो ऽन्वेति

इति केचिद् आचार्या आहुः ।↩︎

So some ācāryas say that
the word aham (I) should be taken
as understood and as being the substantive to which the "m" (which means the jīva) is the adjective -

"I who am a jīva".

↩︎

Entonces algunos ācāryas dicen que
La palabra aham (i) debe tomarse
como se entiende y como el sustantivo al que el "M" (que significa el Jīva) es el adjetivo -

"Yo que soy un Jīva".

↩︎

तृतीयाक्षरत्तुक्कु विशेष्यपदमाग अहंशब्दत्तै अध्याहरित्तन्वयमागिऱदॆऩ्ऱु सिल आचार्यर्गळ् सॊल्लुवार्गळ्।↩︎

तदा प्रणव-विवरण-भूत(स्य)

‘‘मम नाथ यद् अस्ति यो ऽस्म्य् अहं
सकलं तद्धि तवैव माधव’’ (आळवन्दार्-स्तोत्रम् ५३)

इत्यादे रीत्या,↩︎

In that case, as stated also in ślokas which elaborate the praṇava,

"Whatever is mine
and I myself are Thine, O Lord, Madhava!
I am well aware of this ";

↩︎

En ese caso, como se indica también en ślokas que elaboran el praṇava,

"Lo que sea mío
¡Y yo mismo soy tuyo, oh Señor, Madhava!
Soy muy consciente de esto ";

↩︎

अप्पोदुम् प्रणवविवरणमाऩ ‘‘मम नाथ यदस्ति योऽस्म्यहं सकलं तद्धि तवैव माधव’’(आळवन्दार् स्तोत्रम् ५३) इत्यादिगळिऱ्पडिये↩︎

गुणाः प्रधानानुवर्तिन

इति न्यायेन
स्व-शेष-भूता गुणादयो ऽप्य् उपलक्षिता भवन्ति ।↩︎

since attributes always follow the principal (or the substantive),
the qualities and attributes are also intended by implication (Upalakṣaṇa).↩︎

Dado que los atributos siempre siguen al principal (o al sustantivo),
Las cualidades y atributos también están destinados a la implicación (Upalakṣaṇa).↩︎

गुणङ्गळ् प्रधानानुवर्तिकळॆऩ्गिऱ न्यायत्ताले तऩक्कु शेषमाऩ गुणादिगळुमुपलक्षितङ्गळ्।↩︎

अन्ये केचिद् आचार्याः –

"अस्मच्"-छब्दे व्यञ्जन-मात्रं म-कारे गृहीत्वा
छान्दस-प्रक्रियया पूर्वोत्तर-भागौ लुप्तौ भवत इति
तृतीयाक्षरम् एवाहम्-अर्थं प्रकाशयति

इति योजयन्ति ।↩︎

(2) Other ācāryas hold that the third letter itself (m) shows the aham (or I) by dropping, in the word (asmat=I) of the first part "as" and the latter part "at"
and retaining only the consonant m in the middle, in accordance with Vedic usage.↩︎

(2) Otros ācāryas sostienen que la tercera letra en sí (m) muestra el Aham (o yo)
Al caer, en la palabra (asmat = i) de la primera parte "como" y la última parte "en"
y conservando solo la consonante M en el medio,
de acuerdo con el uso védico.↩︎

वेऱे सिल आचार्यर्गळ् अस्मच्छब्दत्तिल् व्यञ्जनमात्रमाऩ मकारत्तैयॆडुत्तु छान्दसप्रक्रियैयाले पूर्वोत्तरभागङ्गळै लोपित्तु निऱ्किऱदाय् तृतीयाक्षरन्दाऩे अहमर्थत्तैक् काट्टुगिऱदॆऩ्ऱुम् योजिप्पर्गळ्।↩︎

परमात्मने आत्म-हविषः समर्पणं विदधानायां न्यास-विद्यायां
प्रणवस्य मन्त्रत्वेनाम्नानाद्↩︎

In Nyāsa vidyā (as described in the Taittiriya Upaniṣad) which enjoins the offering of the self as an oblation to the Supreme Being,
the praṇava is called the mantra (for it).↩︎

En Nyāsa Vidyā (como se describe en el Taittiriya Upaniṣad)
que ordena la ofrenda del yo
como una oblación para el ser supremo,
El praṇava se llama mantra (para ello).↩︎

परमात्मावुक्कु आत्महविस्सै समर्पिक्क विधिक्किऱ न्यासविद्यैयिले प्रणवत्तै मन्त्रमागवोदुगैयाले↩︎

अस्यानुष्ठेयार्थ-प्रकाशकत्वार्थम् अत्र
परावरात्म-विषययोर् वाचकांशयोर् अपेक्षितत्वे सति↩︎

In order that the action to be performed may be made clear,
the actual words indicating the Supreme Self and the individual self should be expressed
and not remain merely implicit.↩︎

Para que la acción a realizar se aclare,
Las palabras reales que indican el ser supremo y el yo individual deben expresarse
y no permanecen simplemente implícitos.↩︎

इदु अनुष्ठेयार्थप्रकाशकमागैक्काग इदिले परावरात्मविषयमाऩ वाचकांशमपेक्षितमाऩाल्↩︎

प्रमाणानुसारात् प्रथमाक्षरेणोद्देश्य-कारकस्याभिधानात्,↩︎

Since according to the pramāṇas,
the first letter (a) denotes the person to whom the surrender is made↩︎

Dado que según los pramāṇas,
La primera carta (a) denota a la persona a quien se hace la rendición↩︎

प्रमाणानुसारत्ताले प्रथमाक्षरमुद्देश्यकारकत्तैच् चॊल्लुगैयालुम्↩︎

मध्यमाक्षरस्यान्यार्थत्वात्,↩︎

and the middle letter (u) has some other meaning (either "only" or Lakṣmī),↩︎

y la letra central (u) tiene algún otro significado (ya sea "solo" o lakṣmī),↩︎

मध्यमाक्षरमन्यार्थमागैयालुम्↩︎

पारिशेष्यात् तृतीयाक्षरेणैव समर्पणीयात्म-विषय(स्य) प्रदर्शनीयत्वात्,↩︎

by the law of what remains (pāriseshya)
the third letter (m) should indicate the oblation,
namely, the individual self that is to be offered.↩︎

por la ley de lo que queda (Pāriseshya)
La tercera letra (m) debe indicar la oblación,
a saber, el yo individual que se ofrecerá.↩︎

पारिशेष्यत्ताले तृतीयाक्षरम् समर्पणीयमाऩ प्रत्यगात्महविस्सैक्काट्टवेण्डियदाल्↩︎

अस्याक्षरस्याहम् इत्य् अर्थकत्वम् अत्यन्तम् उचितम् ।↩︎

Therefore it is appropriate to hold that
this (third) letter should mean aham (or I).↩︎

Por lo tanto, es apropiado sostener que
Esta (tercera) carta debería significar Aham (o yo).↩︎

इव्वक्षरत्तुक्कु अहं ऎऩ्ऱु पॊरुळागै मिगवुमुचितम्।↩︎

अत एव किल भट्टार्या
इत्थं प्रणवम्,

‘‘अकारार्थायैव स्वम् अहं’’
(अष्टश्लोकी ३)

इति व्याचख्युः ॥↩︎

Therefore it is that Bhattar commented on the praṇava in Tirumantra as follows:-

"I exist only as the property for Bhagavān
who is indicated by the letter a".

↩︎

Por lo tanto, es que Bhattar comentó sobre la praṇava en Tirumantra de la siguiente manera:-

"Existe solo como propiedad de Bhagavān
quien está indicado por la letra A ".

↩︎

आगैयाले यिऱे भट्टर् इङ्गुऱ्ऱ प्रणवत्तुक्कु ‘‘अकारार्थायैव स्वमहं’’(अष्टश्लोकी ३) ऎऩ्ऱु व्याख्यानम् पण्णिऱ्ऱु।↩︎

नमः

विश्वास-प्रस्तुतिः

THE MEANING OF NAMAS OR NAMO IN TIRUMANTRA:

(मूलम्1)

1. El significado de namas o namo en tirumantra:↩︎

मकारो जीवः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडिये नमस्सिल् म-कारम्
(२५-तत्त्वम्, मन्/मा-तः, अस्मत्-सङ्क्षेपः →) मूऩ्ऱत्त् ऒरु प्रकारत्ताले
प्रत्यग्-आत्मावैच् चॊल्लुगिऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. एवम् एव नमसि मकारः
(२५-तत्त्वम्, मन्/मा-तः, अस्मत्-सङ्क्षेपः →) त्रिषु [ उक्तेषु ] +अन्यतमेन प्रकारेण
प्रत्यग्-आत्मानं प्रतिपादयति ।↩︎

2. So also the ma in namas (namo) denotes the individual self in any one of the three ways indicated before
(1) 25th tattva
(2) the knowing self and
(3) short for aham.↩︎

3. So also the ma in namas (namo) denotes the individual self in any one of the three ways indicated before
(1) 25th tattva
(2) the knowing self and
(3) short for aham.↩︎

4. इप्पडिये नमस्सिल् मकारम् मूऩ्ऱत्तॊरु प्रकारत्ताले प्रत्यगात्मावैच् चॊल्लुगिऱदु।↩︎

न मम

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु षष्ठी-विभक्त्य्-अन्तम् आगैयालुम्
न-कारम् निषेधत्तैच् चॊल्लुगैयालुम्
"न मम" ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. अस्य षष्ठी-विभक्त्य्-अन्तत्वात्
न-कारेण निषेधस्य प्रतिपादनाच् च
"न मम" इति सिद्धं भवति ।↩︎

2. This ma is in the genitive or sixth case ending,
and the na (which precedes it) means negation 'no' or 'not'.
So it is equivalent to na mama (not mine).↩︎

3. Esta maestría está en el final del caso genitivo o sexto,
y la "na" (que lo precede) significa negación 'no'.
Entonces es equivalente a "Na Mama" (no la mía).↩︎

4. इदु षष्ठीविभक्त्यन्तमागैयालुम् नकारम् निषेधत्तैच् चॊल्लुगैयालुम् न मम ऎऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

नकार-प्राधान्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

निषेधत्तिल् आदरातिशयन् तोऱ्ऱुकैक्क् आग
नञ् मुऩ्ऩे किडक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु ‘‘दृष्टा सीता’’ ऎऩ्ऩुमाप् पोलेय् इरुक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. निषेधे आदरातिशयं द्योतयितुं
नञ् पूर्वं वर्तते ।↩︎

2. The negation na (not) is placed first to indicate its greater importance↩︎

3. La negación "na" (no) se coloca primero para ब् su mayor importancia↩︎

4. निषेधत्तिलादरातिशयन् दोऱ्ऱु कैक्काग नञ् मुऩ्ऩे किडक्किऱदु।↩︎

5. इदं "दृष्टा सीता" इतिवद् अस्ति ।↩︎

6. as in the sentence drishtā Sītā (seen was Sītā).↩︎

7. Como en la oración, "drishtā Sītā" (visto fue Sīta).↩︎

8. इदु ‘‘दृष्टा सीता’’ ऎऩ्ऩुमाप्पोलेयिरुक्किऱदु।↩︎

शेषित्वम् आर्थम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इम् मकारत्तिल् षष्ठिय् आऩदु
सम्बन्ध-सामान्य-मुखत्ताले
उचित-सम्बन्ध-विशेषत्तै विवक्षिक्किऱदु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व्-अभिप्रायत्तालेय् इऱे भट्टरुम्

‘‘अथ मह्यं न’’

ऎऩ्ऱदु।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. [[P279]]

अस्मिन् मकारे षष्ठी
संबन्ध-सामान्य-मुखेन
उचित-संबन्ध-विशेषं विवक्षति ।↩︎

2. The genitive case in ma is a mark of relationship in general (sambandha sāmanya)
and implies (here) the particular form of relationship (that of a śeṣa to the śeṣī).↩︎

3. El caso genitivo en MA es una marca de relación en general (Sambandha Sāmanya)
e implica (aquí) la forma particular de relación (la de un śeṣa al Śeṣī).↩︎

4. इम् मकारत्तिल् षष्ठियाऩदु सम्बन्धसामान्यमुखत्ताले उचितसम्बन्धविशेषत्तै विवक्षिक्किऱदु।↩︎

5. अनेनाभिप्रायेण किल भट्टार्यैर् अपि,

‘‘अथ मह्यं न’’

इत्य्-उक्तम् ।↩︎

6. It is with this idea indeed that Bhattar said,

" I do not then exist for myself.”

↩︎

7. Es con esta idea de hecho que Bhattar dijo:

"No existe entonces para mí".

↩︎

8. इव्वभिप्रायत्तालेयिऱे भट्टरुम् ‘‘अथ मह्यं न’’ ऎऩ्ऱदु।↩︎

अवधारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

वाक्यङ्गळुक्कु अवधारणत्तिले तात्पर्यङ् कॊळ्ळुगैय् उचितम् आगैयाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप् प्रणवत्तिले मध्यमाक्षर-सिद्धम् आऩ तात्पर्यार्थत्तोडेय् उऱव्(=सम्बन्धम्) आय् इरुक्किऱव् इन्-नमस्सिल् पॊरुळे
सर्वत्तिलुम् सारम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘द्व्यक्षरस् तु भवेन् मृत्युस्
त्र्य्-अक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
"ममे"ति द्वयक्षरो मृत्युर्
"न ममे"ति च शाश्वतम्॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १३-४)

इत्यादिगळाले सॊल्लप्पट्टदु।

(नीलमेघः (सं)9)

(विषयः10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

1. वाक्यस्यावधारणे(न) तात्पर्याभ्युपगमस्योचितत्वात्↩︎

2. For all sentences should be considered as expressive of exclusive affirmation (avadharana)↩︎

3. Para todas las oraciones debe considerarse expresiva de la afirmación exclusiva (Avadharana)↩︎

4. वाक्यङ्गळुक्कु अवधारणत्तिले तात्पर्यङ्गॊळ्ळुगै युचितमागैयाले↩︎

5. अस्मिन् प्रणवे मध्यमाक्षर-सिद्धेन तात्पर्यार्थेन संबद्ध एतन्-नमो-ऽर्थ एव
सर्वेषु सार

इत्य् अयम् अर्थः,↩︎

6. The idea contained in this namas
which has the same purport as the ‘only’ of the middle letter u in praṇava
- this idea is of the greatest importance,↩︎

7. La idea contenida en este namas
que tiene el mismo significado que el "solo" de la letra del medio en praṇava
- Esta idea es de la mayor importancia,↩︎

8. इप् प्रणवत्तिले मध्यमाक्षरसिद्धमाऩ तात्पर्यार्थत्तोडेयुऱ वायिरुक्किऱ विन्नमस्सिल् पॊरुळे सर्वत्तिलुम् सारम् ऎऩ्ऩुमिडम्↩︎

9. ‘‘द्व्यक्षरस् तु भवेन् मृत्युस्
त्र्य्-अक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
"ममे"ति द्वयक्षरो मृत्युर्
"न ममे"ति च शाश्वतम्॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व १३-४)

इत्यादिभिः प्रत्यपादि ।↩︎

10. त्यागः, ममकारः↩︎

11. and it is said in such ślokas as the following:-

" The cause of saṁsāra (bondage) is the two letters mama (mine)
and the cause of attaining the eternal Brahman is the sentence having three letters "na mama" ((I am) not mine)."

↩︎

12. y se dice en los Ślokas como los siguientes:-

"La causa de Saṁsāra (Bondage) son las dos letras mamá (mía)
y la causa de alcanzar al Eternal Brahman es la oración que tiene tres letras "Na Mama" ((yo) no la mía) ".

↩︎

13. ‘‘द्व्यक्षरस् भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् । ममेति द्वयक्षरो मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम्’’(भारतम् शान्ति-पर्व १३-४) इत्यादिगळाले सॊल्लप्पट्टदु।↩︎

आर्जवम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वं जिह्मं मृत्यु-पदम्
आर्जवं ब्रह्मणः पदम् ।
एतावान् ज्ञान-विषयः
किं प्रलापः करिष्यति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२)

ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तुक्कुम्
इन् नमस्सिल् पॊरुळिले प्राधान्येन तात्पर्यम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(विषयः2)

(English3)

(Español4)

(मूलम्5)

1. ‘‘सर्वं जिह्मं मृत्यु-पदम्
आर्जवं ब्रह्मणः पदम् ।
एतावान् ज्ञान-विषयः
किं प्रलापः करिष्यति॥’’
(भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२)

इति श्लोकस्यापि एतन्-नमो-ऽर्थे प्राधान्येन तात्पर्यम् ।↩︎

2. आर्जवम्, प्रामाणिकता, वक्रता, नमः↩︎

3. The idea of the following śloka has also the same porport as this namas:-

"All that is crooked is the cause of saṁsāra;
all that is straight is the cause that effects the attainment of Brahman".

(Here the idea that "we exist for Bhagavān" is straight
and the idea that we exist for ourselves is crooked.)↩︎

4. La idea de lo siguiente Śloka también tiene la misma porport que esta namas:-

"Todo lo que está torcido es la causa de Saṁsāra;
Todo lo que es recto es la causa que afecta el logro de Brahman ".

(Aquí la idea de que "existimos para Bhagavān" es recta
y la idea de que existimos para nosotros mismos es torcido).↩︎

5. ‘‘सर्वं जिह्मं मृत्युपदमार्जवं ब्रह्मणः पदम् । एतावान् ज्ञानविषयः किं प्रलापः करिष्यति’’(भारतम् शान्ति-पर्व ७९-२२) ऎऩ्गिऱ श्लोकत्तुक्कुम् इन् नमस्सिल् पॊरुळिले प्राधान्येन तात्पर्यम्।↩︎

मकारानुषङ्गः

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु ‘‘न मम’’ ऎऩ्गिऱदु ऎदैय्?

ऎऩ्ऩिल्;
प्रणवत्तिल् तृतीयाक्षरत्तै अनुषङ्गित्तु

नाऩ् ऎऩक्क् उरियेऩ् अल्लेऩ्

ऎऩ्ऱद् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अध्याहारत्तिऱ् काट्टिल्
अनुषङ्गम् उचितम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्
अनुषङ्गाधिकरण-सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

नान्येषां, न ममापि

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु ‘‘न ममाहं’’ ऎऩ्ऱु विशेषिक्कैयाले
कीऴ् अन्य-शेषत्वत्तैक् कऴिक्किऱ मध्यमाक्षरम्
गो-बलीवर्द-न्यायत्ताले स्व-व्यतिरिक्त-विषयम्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘अहं न मम’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्ताले
तऩ् स्वरूपमुम् तऩक्क् उरित्त् अल्लामैयाले

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुणङ्गळ् (धर्मि→)प्रधानानुवर्तिगळ् ऎऩ्गिऱ बडिये

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

वेऱ् ऒऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱत्
तऩक्कु निरुपाधिक-स्वामित्वम् इल्लैय्

ऎऩ्ऱु (आत्मानं) विशेषित्त् अनुसन्धानम् फलित्तदु।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु विशेष-निर्देशत्तुक्कुप् प्रयोजनम्।

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

अत्र, 'न मम' इत्य् अभिधीयते किम् (कर्म-कारकम्)?

इति चेत्—

(1) प्रणवस्थ-तृतीयाक्षरे ऽनुषक्ते सति,
'अहं न मम' इति स्थितम् ।↩︎

If it is asked

“What is it that is not mine (na mama)?",

the answer is found supplied by the context (anushaṅga) viz., the third letter in praṇava and is as follows :

"I do not belong to myself".↩︎

Si se le pregunta

"¿Qué es lo que no es mío (na mamá)?",

La respuesta se encuentra suministrada por el contexto (anushaṅga)
a saber, la tercera carta en praṇava y es la siguiente:

"No me pertenezco a mí mismo".↩︎

इङ्गु ‘‘न मम’’ ऎऩ्गिऱदु ऎदैयॆऩ्ऩिल्; प्रणवत्तिल्तृतीयाक्षरत्तै अनुषङ्गित्तु नाऩॆऩक्कुरियेऩल्लेऩॆऩ्ऱदायिऱ्ऱु।↩︎

अध्याहाराद् अप्य् अनुषङ्ग उचित

इत्य् एतत् अनुषङ्गाधिकरण-सिद्धम् ।↩︎

In the chapter on anushaṅga (The Context)
it is evident that
the meaning indicated by the context (anushaṅga) is more appropriate
than the meaning arrived at by the insertion of a new word (adhyāhara).

Namas.
Advaitins might say that the ma is in the ablative or fifth case meaning "than I".
(There is nothing other than I)
and if we consider that
the word "kincit" is understood and insert it,
‘na maH' may mean
"There is nothing else other than I".
Here the word "kincit" has to be understood (adhyāhara)
which is not so appropriate as the anuṣaṅga.↩︎

En el capítulo sobre Anushaṅga (el contexto)
es evidente que
El significado indicado por el contexto (anushaṅga) es más apropiado
que el significado llegó por la inserción de una nueva palabra (adhyāhara).

Namas.
Advaitins podría decir que la MA está en el caso ablativo o quinto que significa "que yo".
(No hay nada más que yo)
y si consideramos eso
La palabra "kincit" se entiende e inserte,
‘Na mah' puede significar
"No hay nada más que yo".
Aquí la palabra "kincit" tiene que ser entendida (adhyāhara)
que no es tan apropiado como el anuṣaṅga.↩︎

अध्याहारत्तिऱ्काट्टिलनुषङ्गमुचितमॆऩ्ऩुमिडम् अनुषङ्गाधिकरणसिद्धम्।↩︎

अत्र 'न ममाहम्' इति विशेषणात्
पूर्वम् अन्य-शेषत्व-निषेधकं मध्यमाक्षरं
गो-बलीवर्द-न्यायात् स्व-व्यतिरिक्त-विषयकम् ।↩︎

Here "na mama aham" specifies that "I am not mine".
As the middle letter (in praṇava ) namely "only",
has already stated that I exist only for Iśvara,
which negates śeṣatva to others,
this specification in namas indicates that
in others oneself is also included -
by the principle illustrated in go-balīvarda.

(Though the Sanskrit word "Go[गो]" would include "bull" yet the phrase "go and bull" is often used to emphasise bull and draw special attention to it.

The specification is to show the negation of oneself in special
as not having been included in the ‘others'
stated in the middle letter).↩︎

Aquí "Na Mama Aham" especifica que "Yo no soy mío".
Como la carta del medio (en praṇava) a saber "solo",
ya ha declarado que existen solo para iśvara,
que niega Śeṣatva a los demás,
Esta especificación en Namas indica que
En los demás, Una misma también se incluye - por el principio ilustrado en Go-Balīvarda.

(Aunque la palabra sánscrita "Go [गो]" incluiría "toro",
la frase "go y el toro" a menudo se usa para enfatizar el toro
y llamar la atención especial.

La especificación es mostrar la negación de uno mismo en especial
como no haber sido incluido en los "otros"
declarado en la letra central).↩︎

इङ्गु ‘‘न ममाहं’’ ऎऩ्ऱु विशेषिक्कैयाले कीऴ् अन्यशेषत्वत्तैक् कऴिक्किऱ मध्यमाक्षरम् गोबलीवर्दन्यायत्ताले स्वव्यतिरिक्तविषयम्।↩︎

'अहं न मम' इत्य् एतद्-वाक्यतः
स्व-स्वरूपे ऽपि स्वत्वत्वाभावात्↩︎

Aham na mama ("I am not mine") is the sentence in namas.
From this it becoms clear that even one's svarūpa (essential nature) does not belong to oneself.↩︎

"Aham Na Mama" ("No soy mío") es la oración en Namas.
A partir de esto, queda claro que incluso el svarūpa (naturaleza esencial) no pertenece a sí mismo.↩︎

‘‘अहं न मम’’ ऎऩ्गिऱ वाक्यत्ताले तऩ् स्वरूपमुम् तऩक्कुरित्तल्लामैयाले↩︎

'गुणाः प्रधानानुवर्तिनः' इति न्यायात्↩︎

Since attributes and qualities always follow the principal or substantive,↩︎

Dado que los atributos y las cualidades siempre siguen al principal o sustantivo,↩︎

गुणङ्गळ् प्रधानानुवर्तिकळॆऩ्गिऱबडिये↩︎

अन्यत् किम् अपि प्रति
स्वस्य निरुपाधिक-स्वामित्वं नास्ति

इति (आत्मानं) विशिष्यानुसन्धानं फलितम् ।↩︎

it is tantamount to saying, specially, that
one is not the unconditioned master of anything (belonging to one).↩︎

Es equivalente decir, especialmente, que
Uno no es el maestro incondicionado de nada (perteneciente a uno).↩︎

वेऱॊऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱत् तऩक्कु निरुपाधिकस्वामित्वमिल्लै यॆऩ्ऱु विशेषित्तनुसन्धानम् फलित्तदु।↩︎

इदं विशेष-निर्देशस्य प्रयोजनम् ।↩︎

This is the purpose of the specification.↩︎

Este es el propósito de la especificación.↩︎

इदु विशेषनिर्देशत्तुक्कुप् प्रयोजनम्।↩︎

मदीयानि न मम

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अनुषङ्गियाद पक्षत्तिल्
पॊदुविले तऩ्ऩोडु तुवक्क् उण्ड् आय्त् तोऱ्ऱुगिऱ् (शरीरादि) अवऱ्ऱैय् ऎल्लाम्
"ऎऩ्ऩद् अऩ्ऱ्" ऎऩ्ऱु
तऩ् तुवक्क् अऱुक्किऱदु (=कर्तयति)।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

दुर्-अभिमान-निवारणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इत्ताल् तऩ्ऩैयुम्, तऩ्ऩुडैय गुण-विग्रहादिगळैयुम् पऱ्ऱत्
तऩ्ऩ् अभिमान-विशेषङ्गळैक् कऴिक्कैयाले
विपरीताहङ्कार--ममकारङ्गळ् आगिऱ संसार-मूलङ्गळ् छेदिक्कप् पट्टऩ।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु कऴिक्किऱ अहङ्-कारम् भ्रम-रूपम् आऩ बुद्धि-विशेषम्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

मऱ्ऱुम् तत्त्वङ्गळिल् ऎण्णिऩ अहङ्कारम्
विवेक-मात्रत्ताऱ् कऴिवद् ऒऩ्ऱ् अऩ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

सूक्ष्म-शरीरम् विडुम् अळवुम्
इवऩैत् तॊऱ्ऱिक् किडक्कुम्।

(नीलमेघः (सं)17)

(English18)

(Español19)

(मूलम्20)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् अ-चित्-सम्बन्धम् इवऩुक्कुक् कऴियाद् इरुक्क
इदिऩ् कार्यङ्गळ् आय् भ्रम-रूपङ्गळ् आऩ अहङ्कारादि-व्याधिगळ्
मूल-मन्त्रादिगळाले सिद्धम् आऩ
विवेकम् आगिऱ भेषज-विशेषत्ताले कऴिगिऱऩ।

(नीलमेघः (सं)21)

(English22)

(Español23)

(मूलम्24)

निरुपाधिक-शेषित्वं न

विश्वास-प्रस्तुतिः

तऩक्क् अन्य-शेषत्वम् प्रणवत्तिल् मध्यमाक्षरत्तिले कऴिगैयाले

(नीलमेघः (सं)25)

(English26)

(Español27)

(मूलम्28)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्यऩ् आऩ तऩ्ऩैप् पऱ्ऱत्
तऩक्कु शेषत्वम् इल्लैय् ऎऩ्ऱु पिरित्तुच् चॊल्ल वेण्डामैयाल्

(नीलमेघः (सं)29)

(English30)

(Español31)

(मूलम्32)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अन्य-शेषिय् आय्त् तोऱ्ऱिऩ तऩक्क्
इङ्ग् एद् एऩुम् ऒऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱ
निरुपाधिक-स्वामित्वम् कऴिक्कैयिले तात्पर्यम् आगवुम् आम्। (4)

(नीलमेघः (सं)33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

ईश्वरानुग्रहतो मित-शेषित्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवऩुक्कु शेषम् आऩवैय् ऎल्लाम्
निरुपाधिक-सर्व-शेषिय् आऩ सर्वेश्वरऩ् स्वार्थम् आगक् कॊडुत्तवैय् इऱे।

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम्40)

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवर्गळ्-उडैय नित्यङ्गळ् आऩ गुणादिगळ्
ईश्वरऩ्-उडैय नित्येच्छा-सिद्धङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)41)

(English42)

(Español43)

(मूलम्44)

अनित्येच्छा

विश्वास-प्रस्तुतिः

अ-शुद्ध-दशैयिलुम् शुद्ध-दशैयिलुम् उण्ड् आऩ अ-नित्य--विग्रहादिगळ्
इवर्गळ्-उडैय कर्म-जन्यम् आयुम्
कर्म-निरपेक्षम् आयुम् उळ्ळ
अ-नित्येच्छा-सिद्धङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)45)

(English46)

(Español47)

(मूलम्48)

सर्वस्यापि भगवद्-एक-शेषता

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रणवत्तिले अन्य-शेषत्वङ् कऴिकैयाले

(नीलमेघः (सं)49)

(English50)

(Español51)

(मूलम्52)

विश्वास-प्रस्तुतिः

परमात्माविऱ् काट्टिल् अन्यऩ्-आऩ तऩक्कुत्
तऩ् शेषऩ् अल्लऩ्

ऎऩ्ऩुम् इडं सिद्धिक्कैयालुम्

(नीलमेघः (सं)53)

(English54)

(Español55)

(मूलम्56)

विश्वास-प्रस्तुतिः

ताऩ् वेऱ् ऒरुत्तर्क्कु शेषम् अल्लादाप् पोले
वेऱ् ऒऩ्ऱुन् तऩ्ऩैप् पऱ्ऱ
निरुपाधिक-शेषम् अऩ्ऱ्

ऎऩ्ऩुम् इडमुम् इङ्गे वरुगैयालुम् (5)

(नीलमेघः (सं)57)

(English58)

(Español59)

(मूलम्60)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रणवत्तिल् तोऱ्ऱाद स्व-स्वातन्त्र्य-निवृत्तियिले
नमस्सुक्कुत् तात्पर्यम् आगवुम् आम्। (4)

(नीलमेघः (सं)61)

(English62)

(Español63)

(मूलम्64)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पोदु पूर्व-प्रयुक्त-मकारत्तैय् अनुषङ्गित्तु

नाऩ् ऎऩक्कु निर्वाहकऩ् अल्लेऩ्

ऎऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱ् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)65)

(English66)

(Español67)

(मूलम्68)

(2) इत्थम् अनुषङ्गाकरण-पक्षे
सामान्यतः स्व-संबन्धितया प्रतीयमाने सर्वस्मिन्
'न मम स्वम्' इति स्व-संबन्धो व्यवच्छिद्यते ।↩︎

If we do not take the word aham from the context (anushaṅga)
and accept the interpretation given above,
it would mean that
the general misapprehension that certain things (for example, our body and our qualities) really belong to us
will be taken away from one's self.↩︎

Si no tomamos la palabra aham del contexto (anushaṅga)
y aceptar la interpretación dada anteriormente,
Significaría que
la mala reprensión general que ciertas cosas (por ejemplo, nuestro cuerpo y nuestras cualidades) realmente nos pertenecen
se le quitará a uno mismo.↩︎

इप्पडि अनुषङ्गियाद पक्षत्तिल् पॊदुविले तऩ्ऩोडु तुवक्कुण्डाय्त् तोऱ्ऱुगिऱवऱ्ऱै यॆल्लाम् ऎऩ्ऩदऩ्ऱॆऩ्ऱु तऩ् तुवक्कऱुक्किऱदु।↩︎

एतेन [[P280]] स्व-विषये, स्व-संबन्धि-गुण-विग्रहादि-विषये च
स्व-गताभिमान-विशेषस्य निवर्तनात्
विपरीताहंकार-ममकार-रूपे संसार-मूले छिन्ने भवतः ।↩︎

Thus namas dispels one's conceit (abhimāna) about oneself
and about those which appear to be one's
by stating that they do not belong to one
and the root causes of saṁsāra,
namely the notions of 'I' and 'mine',
which are false,
are thereby removed.↩︎

Así, namas disipa la presunción de uno (abhimāna) sobre uno mismo
y sobre los que parecen ser de uno
declarando que no pertenecen a uno
y las causas fundamentales de Saṁsāra,
a saber, las nociones de 'i' y 'mía',
que son falsos,
Por lo tanto, se eliminan.↩︎

इत्ताल् तऩ्ऩैयुम् तऩ्ऩुडैय गुणविग्रहादिगळैयुम् पऱ्ऱत् तऩ्ऩभिमानविशेषङ्गळैक् कऴिक् कैयाले विपरीताहङ्कारममकारङ्गळागिऱ संसारमूलङ्गळ् छेदिक्कप्पट्टऩ।↩︎

इह निवर्त्यमानो ऽहंकारो
भ्रम-रूपो बुद्धि-विशेषः ।↩︎

The conceit (ahamkāra) which is thus removed is a form of illusory knowledge.↩︎

La presunción (Ahamkāra) que se elimina así es una forma de conocimiento ilusorio.↩︎

इङ्गु कऴिक्किऱ अहङ्कारम् भ्रमरूपमाऩ बुद्धिविशेषम्।↩︎

अन्यः तत्त्वेषु गणितो ऽहंकारो
विवेक-मात्र-नाश्यः कश्चिद् अर्थो न भवति ;↩︎

The word ahamkāra is used also to mean one of the twenty-four reals (tattvas),
but that ahamkāra is not capable of being removed by mere intelligence.↩︎

La palabra ahamkāra también se usa para significar uno de los veinticuatro reales (tattvas),
Pero que Ahamkāra no es capaz de ser eliminado por la mera inteligencia.↩︎

मऱ्ऱुम् तत्त्वङ्गळिलॆण्णिऩ अहङ्कारम् विवेकमात्रत्ताऱ् कऴिवदॊऩ्ऱऩ्ऱु।↩︎

सूक्ष्म-शरीर-त्याग-पर्यन्तम्
एतद्-अनुषक्तो वर्तेत ।↩︎

It persists with the jīva until its separation from the subtle body (Sūkṣma śarīra).↩︎

Persiste con el Jīva hasta su separación del cuerpo sutil (Sūkṣma śarīra).↩︎

सूक्ष्मशरीरम् विडुमळवुमिवऩैत् तॊऱ्ऱिक्किडक्कुम्।↩︎

एतद्-अ-चित्-संबन्धे ऽस्यानिवृत्ते ऽपि,
एतत्-कार्य-भूता भ्रम-रूपा अहंकारादि-व्याधयो
मूल-मन्त्रादि-सिद्ध-विवेक-रूप-भेषज-विशेषेण निवर्तन्ते ।↩︎

Though this connection with the non-sentient tattva (real) called ahankāra continues to exist,
its effects in the form of the disease of conceit (abhimana) and the like
which are illusory
are cured by medicine in the form of discrimination (viveka)
resulting from such things as the mūlamantra.↩︎

Aunque esta conexión con el tattva (real) no sensible llamado Ahankāra continúa existiendo,
sus efectos en forma de enfermedad de la presunción (abhimana) y similares
que son ilusorios
son curados por la medicina en forma de discriminación (Viveka)
resultante de cosas como el Mūlamantra.↩︎

इव्व् अचित्सम्बन्धम् इवऩुक्कुक् कऴिया तिरुक्क इदिऩ् कार्यङ्गळाय् भ्रमरूपङ्गळाऩ अहङ्कारादिव्याधिकळ् मूलमन्त्रादिगळाले सिद्धमाऩ विवेकमागिऱ भेषज विशेषत्ताले कऴिगिऱऩ।↩︎

(3) स्वस्यान्य-शेषत्वस्य प्रणवे मध्यमाक्षरेण निवर्तितत्वात्,↩︎

Since, from the middle letter of praṇava,
the notion that one is śeṣa to any other than the Lord is got rid of,↩︎

Desde entonces, de la carta del medio de praṇava,
La noción de que uno es śeṣa para cualquier otro que el Señor se deshace de,↩︎

तऩक्कन्यशेषत्वम् प्रणवत्तिल् मध्यमाक्षरत्तिले कऴिगैयाले↩︎

अन्य-भूत-स्वं प्रति
स्वस्य शेषत्वं नास्तीति पृथक् प्रतिपादनस्यानपेक्षितत्वात्,↩︎

there is no need to state separately that one is not śeṣa to oneself.↩︎

No hay necesidad de afirmar por separado que uno no es Śeṣa para uno mismo.↩︎

अन्यऩाऩ तऩ्ऩैप्पऱ्ऱत् तऩक्कु शेषत्वमिल्लैयॆऩ्ऱु पिरित्तुच् चॊल्लवेण्डामैयाल्↩︎

अन्य-शेषित्वेन प्रतीतस्य स्वस्यात्र
यत् किम् अपि प्रति निरुपाधिक-स्वामित्वस्य निवर्तने तात्पर्यं वा ।↩︎

Therefore the purport may also be to show that
the person to whom certain things appear to be śeṣa
and who appears to be śeṣī
is not the unconditioned master or śeṣī
of any of these things.↩︎

Por lo tanto, el poder también puede ser mostrar que
la persona a la que ciertas cosas parecen ser Śeṣa
y quien parece ser Śeṣī
no es el maestro incondicionado o Śeṣī
de cualquiera de estas cosas.↩︎

अन्यशेषियाय्त् तोऱ्ऱिऩ तऩक्किङ्गेदेऩुमॊऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱ निरुपाधिकस्वामित्वम् कऴिक्कैयिले तात्पर्यमागवुमाम्।↩︎

जीवस्य शेष-भूतानि सर्वाण्य् अपि
निरुपाधिक-सर्व-शेषिणा सर्वेश्वरेण स्वार्थं दत्तानि किल ।↩︎

All those things that are śeṣa to the jīva (like his body, his attributes, his wealth etc.)
are indeed those that were given to him,
for His own purposes,
by the Supreme Ruler,
who is the śeṣī of all.↩︎

Todas esas cosas que son Śeṣa para el Jīva (como su cuerpo, sus atributos, su riqueza, etc.)
De hecho, son los que se le dieron,
para sus propios fines
por el gobernante supremo,
quien es el Śeṣī de todos.↩︎

जीवऩुक्कु शेषमाऩवै यॆल्लाम् निरुपाधिकसर्वशेषियाऩ सर्वेश्वरऩ् स्वार्थमागक् कॊडुत्तवैयिऱे।↩︎

जीवानां नित्या गुणादय ईश्वरस्य नित्येच्छा-सिद्धाः ।↩︎

Those qualities and the like of the jīvas which are eternal
have become theirs by the eternal will of Iśvara.↩︎

Esas cualidades y similares de los Jīvas que son eternos
se han convertido en suyo por la voluntad eterna de Iśvara.↩︎

जीवर्गळुडैय नित्यङ्गळाऩ गुणादिगळ् ईश्वरऩुडैय नित्येच्छासिद्धङ्गळ्।↩︎

अ-शुद्ध-दशायां शुद्ध-दशायां च भवन्तो ऽनित्य-विग्रहादयः
एतत्-कर्म-जन्यया कर्म-निरपेक्षया चानित्येच्छया सिद्धाः ।↩︎

The transitory bodies and the like which are theirs
in the impure state (saṁsāra)
and in the pure state (after mukti when they might take bodies for some purpose or other)--
these result from the transitory will of Iśvara as the effect of past karma (in the case of the former)
and without any relation to karma (in the case of the latter).↩︎

Los cuerpos transitorios y similares que son de ellos en el estado impuro (saṁsāra)
y en el estado puro (después de Mukti, cuando pueden tomar cuerpos para algún propósito u otro)-
Estos resultan de la voluntad transitoria de Iśvara
como el efecto del karma pasado (en el caso del primero)
y sin ninguna relación con el karma (en el caso de este último).↩︎

अशुद्धदशैयिलुम् शुद्धदशैयिलुमुण्डाऩ अनित्यविग्रहादिगळिवर्गळुडैय कर्मजन्यमायुम् कर्मनिरपेक्षमायुमुळ्ळ अनित्येच्छासिद्धङ्गळ्।↩︎

(4) प्रणवे ऽन्य-शेषत्वस्य निवृत्तेः,↩︎

The praṇava states that the jīva is śeṣa to none other (than Bhagavān).↩︎

El praṇava afirma que el Jīva es Śeṣa a ninguna otra (que Bhagavān).↩︎

प्रणवत्तिले अन्यशेषत्वङ्गऴिगैयाले↩︎

परमात्मनो ऽन्य-भूतस्य स्वस्य
स्वयं शेषो न

इत्य् अर्थस्य सिद्धेः,↩︎

So it becomes evident that he is not śeṣa even to himself as he is other than Bhagavān;↩︎

Por lo tanto, se hace evidente que
él no es Śeṣa ni siquiera para sí mismo,
ya que es otra cosa que Bhagavān;↩︎

परमात्माविऱ्काट्टिलन्यऩाऩ तऩक्कुत्तऩ् शेषऩल्लऩॆऩ्ऩुमिडम् सिद्धिक्कैयालुम्↩︎

स्वस्यान्य-निरूपित-शेषत्वाभाववत्
अन्यस्यापि स्व-निरूपित-निरुपाधिक-शेषत्वं नास्ति

इत्य् अर्थस्यात्र प्राप्तेः,↩︎

it follows from this that, in the same way as he is śeṣa to nobody else (than Bhagavān),
no other thing is unconditionally śeṣa to him.↩︎

De esto se deduce que,
de la misma manera que es Śeṣa para nadie más (que Bhagavān),
Ninguna otra cosa es incondicionalmente Śeṣa para él.↩︎

ताऩ् वेऱॊरुत्तर्क्कु शेषमल्लादाप्पोले वेऱॊऩ्ऱुन् दऩ्ऩैप्पऱ्ऱ निरुपाधिकशेषम् अऩ्ऱॆऩ्ऩुमिडमुम् इङ्गे वरुगैयालुम्↩︎

प्रणवाप्रतिपन्नायां स्व-स्वातन्त्र्य-निवृत्तौ
नमसस् तात्पर्यं वा ।↩︎

This does not appear in the praṇava.
Therefore this may be the purport of the namas
that the jīva is in no way independent
(i.e.) that he has no svatantryam.↩︎

Esto no aparece en la praṇava.
Por lo tanto, este puede ser el significado de los Namas
que el Jīva no es de ninguna manera independiente
(es decir) que no tiene svatantryam.↩︎

प्रणवत्तिल् तोऱ्ऱाद स्वस्वातन्त्र्यनिवृत्तियिले नमस्सुक्कुत् तात्पर्यमागवुमाम्।↩︎

तदा पूर्व-प्रयुक्त-मकारानुषङ्गेण,

'अहं निर्वाहको नास्मि'

इत्य् उक्तं भवति ।↩︎

In that case, taking from the context (anushaṅga) the m in praṇava,
it would give the meaning

"I am not capable of maintaining or looking after myself."

↩︎

En ese caso, tomando del contexto (anushaṅga) el M en praṇava,
daría el significado

"No soy capaz de mantenerme ni cuidarse a mí mismo".

↩︎

अप्पोदु पूर्वप्रयुक्तमकारत्तैयनुषङ्गित्तु नाऩॆऩक्कु निर्वाहकऩल्लेऩॆऩ्ऱु सॊल्लिऱ्ऱायिऱ्ऱु।↩︎

न मम स्वातन्त्र्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

स्वातन्त्र्य-पद-मात्रत्तैय् अध्याहरित्तु
"न मम स्वातन्त्र्यम्" ऎऩ्ऱ् आगवुम् आम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इच् चेतनऩुक्कु स्व-स्वातन्त्र्य-निवृत्तिय् आवदु
निरपेक्ष-कर्तृत्वानर्हतै।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदुक्क् अडि;
बद्धावस्थैयिलुम् मुक्तावस्थैयिलुम्
स्व-बुद्धि-पूर्व-प्रवृत्ति-पण्णा निऩ्ऱालुम्
ईश्वरऩ् कॊडुत्त करणादिगळैक् कॊण्डु
अवऩ् प्रेरकम् आय्, सहकारियुम् आगप् प्रवर्तिक्क वेण्डुगै।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

व्याजापेक्षा

विश्वास-प्रस्तुतिः

ईश्वरऩुक्कु प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियिले सॊऩ्ऩ सर्व-रक्षकत्वम्
उपायाधिकारिगळ् पक्कल्
एद् एऩुम् ऒरु उपायत्तिले प्रेरेपित्तुक् कॊण्डे वरक् कडवदु।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

स्वातन्त्र्य-पदम् अध्याहृत्य,
'न मम स्वातन्त्र्यम्'
इति वोक्तं भवति ।↩︎

It is also possible to understaod (adhyāhara),
the word svatantrya (independence) after "na mama".
It would then read "na mama svātantryam" (I have no independence).↩︎

También es posible entenderse (adhyāhara), la palabra "svatantrya" (independencia) después de "na mamá".
Luego leería "Na Mama Svātantryam" (no tengo independencia).↩︎

स्वातन्त्र्यपदमात्रत्तैयध्याहरित्तु न मम स्वातन्त्र्यमॆऩ्ऱागवुमाम्।↩︎

अस्य चेतनस्य स्व-स्वातन्त्र्य-निवृत्तिर् [[P281]] नाम —
निरपेक्ष-कर्तृत्त्वानर्हता ।↩︎

The absence of independence in the case of the sentient being is the inability to act independently (of the Lord) (i.e.) without His help.↩︎

La ausencia de independencia en el caso del ser sensible
es la incapacidad de actuar de forma independiente (del Señor) (es decir) sin su ayuda.↩︎

इच् चेतनऩुक्कु स्वस्वातन्त्र्यनिवृत्तियावदु निरपेक्षकर्तृत्वानर्हतै।↩︎

अस्याः मूलं
बद्धावस्थायां मुक्तावस्थायां च
स्व-बुद्धि-पूर्वक-प्रवृत्तिं कुर्वाणस्यापि
ईश्वर-दत्त-करणादिकम् अवलम्ब्य
तस्मिन् प्रेरके सह-कारिणि च सत्य् एव
प्रवृत्ति-योग्यता ।↩︎

This is because,
though in the state of bondage and in the state of release,
he acts in accordance with his own mind,
he can act only with such things as the senses given by Iśvara
and by His stimulation and with His help.↩︎

Esto es porque,
aunque en el estado de la esclavitud y en el estado de liberación,
Él actúa de acuerdo con su propia mente,
Él puede actuar solo con cosas como los sentidos dados por Iśvara
y por su estimulación y con su ayuda.↩︎

इदुक्कडि; बद्धावस्थैयिलुम् मुक्तावस्थैयिलुम् स्वबुद्धिपूर्वप्रवृत्ति पण्णानिऩ्ऱालुम् ईश्वरऩ्गॊडुत्त करणादिगळैक्कॊण्डु अवऩ् प्रेरकमाय् सहकारियुमागप् प्रवर्तिक्कवेण्डुगै।↩︎

ईश्वरस्य प्रथमाक्षरे प्रकृत्योक्तं सर्व-रक्षकत्वम्
उपायाधिकारिणां विषये
यस्मिन् कस्मिंश्चिद् उपाये प्रेरण-पूर्वकम् एव भवति ।↩︎

The protectorship of all, indicated by the base (prakṛti) (viz) "a" in the first letter of praṇava,
ensues, in the case of those who adopt an upāya,
only by stimulating them to the adoption of any one of the upāyas.↩︎

La protectoridad de todos, indicada por la base (prakṛti) (a saber) "a" en la primera letra de praṇava,
se produce, en el caso de aquellos que adoptan un upāya,
solo estimulándolos a la adopción de cualquiera de los upāyas.↩︎

ईश्वरऩुक्कु प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियिले सॊऩ्ऩ सर्वरक्षकत्वम् उपायाधिकारिकळ् पक्कलेदेऩुमॊरु उपायत्तिले प्रेरेपित्तुक्कॊण्डे वरक्कडवदु।↩︎

भगवद्-रक्ष्यता

विश्वास-प्रस्तुतिः

जीवऩ् स्व-रक्षणार्थम् आऩ उपायानुष्ठानत्तिलुम् पराधीन-कर्ताव् आगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इव्व् उपायम् अनुष्ठित्तालुम् फल-प्रदान-रूप-रक्षै पण्णुवाऩ्
प्रसन्नऩ् आऩ सर्वेश्वरऩ् आगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियाले सॊल्लप्-पट्टव् अवऩ्-उडैय सर्व-रक्षकत्वमे
इन् नमश्-शब्दत्तालुम् दृढी-कृतम्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

1. जीवः स्व-रक्षणार्थम् उपायानुष्ठाने ऽपि
पराधीन-कर्तेत्य् अतः,↩︎

2. Though the jīva adopts the upāya,
since his activity is dependent on the Lord↩︎

3. Aunque el Jīva adopta el upāya,
Dado que su actividad depende del Señor↩︎

4. जीवऩ् स्वरक्षणार्थमाऩ उपायानुष्ठानत्तिलुम् पराधीनकर्तावागैयालुम्↩︎

5. एतस्मिन्न् उपाये ऽनुष्ठिते ऽपि
फल-प्रदान-रूप-रक्षा-कर्ता प्रसन्नः सर्वेश्वर
इत्य् अतश् च↩︎

6. and since the one who affords protection
by granting the fruit (of the upāya) is the Supreme Ruler who is gracious,↩︎

7. y ya que el que brinda protección
Al otorgar la fruta (del upāya) es el gobernante supremo que es amable,↩︎

8. इव्वुपायम् अनुष्ठित्तालुम् फलप्रदानरूपरक्षै पण्णुवाऩ् प्रसन्नऩाऩ सर्वेश्वरऩागैयालुम्↩︎

9. प्रथमाक्षरे प्रकृत्या प्रतिपन्नं तस्य सर्व-रक्षकत्वम् एव
अनेन नमः-शब्देनापि दृढी-कृतं भवति ।↩︎

10. it is only His protectorship of all indicated in the base of the first letter (of praṇava)
that is confirmed by this namas.↩︎

11. Es solo su protectoridad de todos indicados en la base de la primera letra (de praṇava)
Eso es confirmado por este Namas.↩︎

12. प्रथमाक्षरत्तिल् प्रकृतियाले सॊल्लप्पट्ट ववऩुडैय सर्वरक्षकत्वमे इन् नमश्शब्दत्तालुम् दृढीकृतम्।↩︎

भगवत्-सर्व-शेषिता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि प्रथम-चतुर्थियाले प्रतिपन्नम् आऩ ईश्वरऩ्-उडैय निरुपाधिक-सर्व-शेषित्वमुम्
जीवऩुक्क् एद् एऩुम् ऒऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱ निरुपाधिक-शेषित्वमुङ् कऴित्त मुऩ्-बुऱ्ऱ योजऩैयाले
दृढी-कृतम् आयिऱ्ऱु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

1. इत्थं प्रथम-चतुर्थ्या प्रतिपन्नम् ईश्वरस्य निरुपाधिक-सर्व-शेषित्वं
जीवस्य यत्-किञ्चिन्-निरूपित-निरुपाधिक-शेषित्वस्य निवर्तिकया पूर्व-योजनया
दृढीकृतं सिद्धम् ।↩︎

2. Similarly Iśvara's being the unconditional śeṣī of all
which is stated by the dative case (fourth case) of the first letter "a" in the praṇava
(where the case ending has been dropped) --
this is confirmed by the interpretation suggested before,
which denies unconditioned seshitvam to the jīva.↩︎

3. Del mismo modo, Iśvara es el incondicional śeṣī de todos
que es declarado por el caso dativo (cuarto caso) de la primera letra "A" en el praṇava
(Donde se ha caído el caso del caso) -
Esto se confirma por la interpretación sugerida antes,
que niega a Seshitvam incondicionado al Jīva.↩︎

4. इप्पडि प्रथमचतुर्थियाले प्रतिपन्नमाऩ ईश्वरऩुडैय निरुपाधिकसर्वशेषित्वमुम् जीवऩुक्केदेऩुमॊऩ्ऱैयुम् पऱ्ऱ निरुपाधिकशेषित्वमुङ्गऴित्त मुऩ्बुऱ्ऱयोजऩैयाले दृढीकृतमायिऱ्ऱु।↩︎

ईश्वरानुग्रहते मिते स्वातन्त्र्य-शेषित्वे

विश्वास-प्रस्तुतिः

इज्-जीवऩुक्क्-उळ्ळ स्वातन्त्र्यमुम्

‘‘ (जीव-कर्तृत्वम्) परात् तु तच्-छ्रुतेः’’(ब्रह्म-सूत्रम् २-३-४०)

ऎऩ्गिऱ न्यायत्ताले
निरुपाधिक--स्वतन्त्रऩ् आय् स्वार्थ-प्रवृत्तऩ् आऩ परमात्माव् अडिय् आग वन्ददु।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अप्-पडिये वस्त्व्-अन्तरङ्गळैप् पऱ्ऱव् इज्-जीवऩुक्कु शेषित्वमुम्
निरुपाधिक-शेषियाऩ अवऩ् स्वार्थम् आगक् कॊडुक्क वन्ददु।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

To sum up

(मूलम्9)

1. अस्य जीवस्य विद्यमानं स्वातन्त्र्यम् अपि,

‘‘ (जीव-कर्तृत्वम्) परात् तु तच्-छ्रुतेः’’(ब्रह्म-सूत्रम् २-३-४०)

इति न्यायेन
निरुपाधिक-स्वतन्त्रात् स्वार्थ-प्रवृत्तात् परमात्मनो निदानाद् अनुप्राप्तम् ।↩︎

2. As declared in the Brahma Sūtra (2-3-40),

“The doership of the jīva
is due to the Supreme Being as stated in the Śruti ",

the independence that the jīva seems to possess
is granted to him in the execution of His own purposes by the Supreme Being
who is the unconditioned śeṣī of all.↩︎

3. Como se declaró en el Brahma Sūtra (2-3-40),

“La trabajadora del Jīva
se debe al ser supremo
como se indica en el Śruti ",

la independencia que el Jīva parece poseer
se le otorga en la ejecución de sus propios propósitos por el ser supremo
quien es el incondicionado Śeṣī de todos.↩︎

4. इज्जीवऩुक्कुळ्ळ स्वातन्त्र्यमुम् ‘‘परात्तु तच्छ्रुतेः’’(ब्रह्म-सूत्रम् २-३-४०) ऎऩ्गिऱन्यायत्ताले निरुपाधिकस्वतन्त्रऩाय् स्वार्थप्रवृत्तऩाऩ परमात्मावडियाग वन्ददु।↩︎

5. तथैव वस्त्व्-अन्तर-निरूपितम् अस्य जीवस्य शेषित्वम् अपि
निरुपाधिक-शेषिणा तेन स्वार्थं दत्तं सत् प्राप्तम् ।↩︎

6. The jīva's being seshi to other things
is also due to its being given to him by the unconditioned seshi
for the fulfilment of His own purposes.↩︎

7. El Jīva está siendo seshi con otras cosas
También se debe a que le dan a él por el incondicionado Seshi
para el cumplimiento de sus propios propósitos.↩︎

8. अप्पडिये वस्त्वन्तरङ्गळैप्पऱ्ऱविज्जीवऩुक्कु शेषित्वमुम् निरुपाधिकशेषियाऩ अवऩ् स्वार्थमागक् कॊडुक्क वन्ददु।↩︎

9. Para resumir↩︎

ॐ नमः

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ श्रीमान् स्व-तन्त्रस् स्वामी च
सर्वत्रान्यानपेक्षया (अस्ति)।
निरपेक्ष-स्वतन्त्रत्वं
स्वाम्यञ् चान्यस्य न क्वचित् ॥

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

तारस्य नमसश् चेमौ
सारौ देशिक-दर्शितौ ।
(मोक्षादौ) अनन्य-शरणत्वादेर्
अधिकारस्य सिद्धये ॥

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम् (सं॰प॰)8)

1. ॥ श्रीमान् स्व-तन्त्रस् स्वामी च
सर्वत्रान्यानपेक्षया (अस्ति)।
निरपेक्ष-स्वतन्त्रत्वं
स्वाम्यञ् चान्यस्य न क्वचित् ॥↩︎

2. The Lord of Śrī is (alone) independent in all things
and is (alone) the Master (of all)
without being dependent on any one else.
Independence without any dependence for help on others
and mastership belong to no one else.↩︎

3. El Señor de Śrī es (solo) independiente en todas las cosas
y es (solo) el maestro (de todos)
sin depender de nadie más.
Independencia sin dependencia de ayuda en otros
y la maestría no pertenece a nadie más.↩︎

4. ॥ श्रीमान् स्वतन्त्रस्स्वामी च सर्वत्रान्यानपेक्षया ।
निरपेक्षस्वतन्त्रत्वं स्वाम्यञ्चान्यस्य न क्वचित् ॥↩︎

5. तारस्य नमसश् चेमौ
सारौ देशिक-दर्शितौ ।
(मोक्षादौ) अनन्य-शरणत्वादेर्
अधिकारस्य सिद्धये ॥↩︎

6. This gist of the praṇava and of the namas has been taught to us by (our) āchāryas,
in order that we may have the competence (for prapatti), namely, such as having the Lord alone as our refuge.↩︎

7. Esta esencia de la praṇava y de los namas nos ha sido enseñado por (nuestro) āchāryas,
Para que podamos tener la competencia (para Prapatti), a saber, como tener al Señor solo como nuestro refugio.↩︎

8. तारस्य नमसश्चेमौ सारौ देशिकदर्शितौ ।
अनन्यशरणत्वादेरधिकारस्य सिद्धये ॥↩︎

शेषत्वाभिमतता

विश्वास-प्रस्तुतिः

लोकत्तिल् स्वामित्व-स्वातन्त्र्यङ्गळ् अभिमतङ्गळ् आयुम्
दासत्व-पारतन्त्र्यङ्गळ् अनभिमतङ्गळ् आयुम् तोऱ्ऱुगिऱदु कर्मोपाधिकम् आगव् अत्तऩै।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इङ्गु प्रणव-नमस्सुक्कळिले सॊऩ्ऩ दासत्वमुम् पारतन्त्र्यमुम्

‘‘दास-भूतास् स्वतस् सर्व’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-आदिगळिऱ् पडिये
स्व-रूप-प्राप्तङ्गळ् आगैयाले
तत्त्व-वित्तुक्कळुक्क् अनुकूलङ्गळ्।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

1. [[P282]]

लोके स्वामित्व-स्वातन्त्र्ययोर् अभिमतत्वेन
दासत्व-पारतन्त्र्ययोर् अनभिमतत्वेन च प्रतीतिः
कर्मोपाधिकेत्य् एव ।↩︎

2. In ordinary life,
being master over others
and being independent of others
are considered desirable,
and being a servant
and being dependent on others
are considered undesirable.
This is merely due to past karma as a conditioning factor (upādhi).↩︎

3. En la vida ordinaria,
Ser maestro sobre los demás
y ser independiente de los demás
se consideran deseables,
Y ser un sirviente
y depender de los demás
se consideran indeseables.
Esto se debe simplemente al karma pasado
como un factor de acondicionamiento (upādhi).↩︎

4. लोकत्तिल् स्वामित्वस्वातन्त्र्यङ् गळभिमतङ्गळायुम् दासत्वपारतन्त्र्यङ्गळनभिमतङ्गळायुम् तोऱ्ऱुगिऱदु कर्मोपाधिकमागवत्तऩै।↩︎

5. इह प्रणव-नमसोर् उक्ते दासत्व-पारतन्त्र्ये

"दास-भूताः स्वतः सर्वे"
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-आद्य्-उक्त-रीत्या
स्व-रूप-प्राप्तत्वात् तत्त्व-विदाम् अनुकूले ।↩︎

6. But here (in spiritual life),
being a servant (of the Lord)
and being dependent (on the Lord)
are agreeable to those who have a knowledge of the truth,
for they are appropriate and natural to our svarūpa (essential nature),
as stated in such passages as the following:

"We are all, by nature, His servants".

↩︎

7. Pero aquí (en la vida espiritual),
Ser un siervo (del Señor)
y ser dependiente (sobre el Señor)
están de acuerdo
para aquellos que tienen conocimiento de la verdad,
porque son apropiados y naturales para nuestro svarūpa (naturaleza esencial),
Como se indica en pasajes como los siguientes:

"Somos todos, por naturaleza, sus sirvientes".

↩︎

8. इङ्गु प्रणवनमस्सुक्कळिले सॊऩ्ऩ दासत्वमुम् पारतन्त्र्यमुम् ‘‘दासभूतास्स्वतस्सर्व’’(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्) इत्यादिगळिऱ्पडिये स्वरूपप्राप्तङ्गळागैयाले तत्त्ववित्तुक्कळुक्कनुकूलङ्गळ्।↩︎

भागवत-शेषता

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि अत्यन्त-पारार्थ्य-पारतन्त्र्यङ्गळ् सिद्धिक्कैयाले

'अडियार्क्क् ऎऩ्ऩैय् आट्-पडुत्त विमलऩ्'
(अमलऩ्-आदि-बिराऩ् १।)

ऎऩ्गिऱ बडिये
स्व-तन्त्रऩ् आऩ शेषिक्क् इष्ट-विनियोगार्हऩ् आऩ बडियाले
तदीय-शेषत्वमुम् इङ्गे सिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

औचित्यम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषियुम् आय्, स्वतन्त्रऩुम् आगैयाले
ईश्वरऩ् इव्व् आत्मावैत्
तऩक्कु नल्लर् आऩव् अडियार्क्कुत्
तऩ्ऩ् उगप्पाले शेषम् आक्किऩाल्
"इदु प्राप्तम् अऩ्ऱ्" ऎऩ्ऩ वॊण्णादु;
विलक्कवुम् ऒण्णादु।

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

शेषिय् आगैयाले इष्ट-विनियोगत्तुक्कुप् प्राप्तऩ्;
स्वतन्त्रऩ् (→सर्व-शक्तिमान्) आगैयाले इदुक्कु समर्थऩ्।

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

मऱ्ऱुम् ओर् दॆय्वम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

"मऱ्ऱुम् ओर् दॆय्वम् उळद्" ऎऩ्ऱ् इरुप्पारोड् उऱ्ऱ्(=अङ्गीकारः)-इलेऩ्
उऱ्ऱदुम् उऩ्ऩ्-अडियार्क्क् अडिमैय्'
(इत्य् अष्टाक्षरोपदेशः!)
(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-३।)

ऎऩ्गिऱ पाट्टिलुम् इव्व्-अर्थङ् गण्डु-गॊळ्वदु।

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

भगवतोऽपि, स्वेच्छया क्वचित्

विश्वास-प्रस्तुतिः

॥ स्वेच्छयैव परेशस्य (←भगवद्-भक्त-शेषत्वं),
तादधीन्य-बलात् तु नः ।
भगवद्-भक्त-शेषत्वं,
स्वेच्छयापि क्वचिद् भवेत् ॥

(नीलमेघः (सं)17)

(विषयः18)

(English19)

(Español20)

(मूलम्21)

विश्वास-प्रस्तुतिः

गुणाधिके हि विषये
गुण-सारस्य वेदिनः ।
रामे रामानुजस्येव
दास्यं गुण-कृतं भवेत् ॥

(नीलमेघः (सं)22)

(विषयः23)

(English24)

(Español25)

(मूलम्26)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दास्यम् ऐश्वर्य-योगेन
ज्ञातीनाञ् च करोम्य् अहं ॥
अर्ध-भोक्ता च भोगानां
वाग्-दुर्-उक्तानि च क्षमे ॥ (4)

(नीलमेघः (सं)27)

(विषयः28)

(English29)

(Español30)

(मूलम्31)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इति स्वोक्ति-नयाद् एव
स्व-भक्त-विषये विभुः ।
आत्मात्मीयस्य सर्वस्य
सङ्कल्पयति शेषताम् ॥

(नीलमेघः (सं)32)

(विषयः33)

(English34)

(Español35)

(मूलम्36)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अन्योऽन्य-शेष-भावे ऽपि
पर-स्वातन्त्र्य-संभवः ।
तत्-तद्-आकार-भेदेन
युक्त इत्य् उपपादितम् ॥(4)

(नीलमेघः (सं)37)

(English38)

(Español39)

(मूलम् (सं॰प॰)40)

इत्थम् अत्यन्त-पारार्थ्य-पारतन्त्र्ययोः सिद्धेः,

"दासानां मां दासीकृतवान् विमलः”

इत्य्-उक्त-रीत्या
स्वतन्त्र-शेषीष्ट-विनियोगार्हत्वात्
तदीय-शेषत्वम् अप्य् अत्र सिद्धम् ।↩︎

Thus it becomes evident that
the jīva exists solely for another (Iśvara)
and is entirely dependent on Him.
So the jīva may rightly be employed to do what is pleasing to the śeṣī,
who alone is independent (and omnipotent).
Therefore it follows that the jīva should be śeṣa (and render service) to His devotees,
as stated ( in the Tamil verse) -

"The Lord who is absolutely pure,
has made me the servant of His servants".

↩︎

Por lo tanto, se hace evidente que
El Jīva existe únicamente para otro (Iśvara)
y depende completamente de él.
Entonces, el Jīva puede emplearse correctamente
para hacer lo que agradece al Śeṣī,
quien solo es independiente (y omnipotente).

Por lo tanto, se deduce que el Jīva sea Śeṣa (y debería prender el servicio) a sus devotos,
Como se indicó (En el verso tamil) -

"El Señor que es absolutamente puro,
me ha convertido en el sirviente de sus sirvientes ".

↩︎

इप्पडि अत्यन्तपारार्थ्यपारतन्त्र्यङ्गळ्सिद्धिक्कैयाले ’’अडियार्क्कॆऩ्ऩै याट्पडुत्तविमल’’ (अमलऩादिबिराऩ् १) ऩॆऩ्गिऱबडिये स्वतन्त्रऩाऩ शेषिक्किष्ट विनियोगार्हऩाऩबडियाले तदीयशेषत्वमुमिङ्गे सिद्धम्।↩︎

शेषित्वात् स्वतन्त्रत्वाच् चेश्वर
एनम् आत्मानं स्व-प्रिय-दासानां कृते
स्वेच्छया शेषम् आपादयति चेत्,
इदम् अप्राप्तम् इति वक्तुम् अयुक्तम् ;
निराकर्तुम् अप्य् अशक्यम् ।↩︎

If the Lord who is the śeṣī, and who is independent (and all powerful)
is pleased to make us śeṣas to His good devotees,
it cannot be called improper or inappropriate;
nor can it be avoided (or resisted).↩︎

Si el Señor que es el Śeṣī, y que es independiente (y todo poderoso)
se complace en hacernos Śeṣas a sus buenos devotos,
No se puede llamar inapropiado o inapropiado;
ni se puede evitar (o resistir).↩︎

शेषियुमाय् स्वतन्त्रऩुमागैयाले ईश्वरऩिव्वात्मावैत्तऩक्कु नल्लराऩ वडियार्क्कुत् तऩ्ऩुगप्पाले शेषमाक्किऩाल् इदु प्राप्तमऩ्ऱॆऩ्ऩ वॊण्णादु; विलक्कवुमॊण्णादु।↩︎

शेषित्वाद् इष्ट-विनियोगः स्वतः प्राप्तः ;
स्वतन्त्रत्वाद् (→सर्व-शक्तिमत्त्वाद्) अत्र समर्थश् च ।↩︎

Since He is śeṣī,
He has a right to employ us in whatever He desires,
and since He is all powerful,
He can enforce it.↩︎

Ya que él es Śeṣī,
Tiene derecho a emplearnos en lo que desee,
y como él es todo poderoso,
Él puede hacer cumplirlo.↩︎

शेषियागैयाले इष्टविनियोगत्तुक्कुप् प्राप्तऩ्; स्वतन्त्रऩागैयाले इदुक्कु समर्थऩ्।↩︎

"'अन्यत् किम् अपि दैवम् अस्ती'ति स्थितैर् न संसृज्ये;
स्वीकृतं च त्वद्-दास-दास्यम्”

इति गाथायाम् अप्य् अयम् अर्थो द्रष्टव्यः ॥↩︎

This idea may also be seen in the (Tamil) verse :-

"I will never associate with those who think that
there is any deity other than Thee.
But gladly do I accept (the privilege of) being servant to Thy devotees."

↩︎

Esta idea también se puede ver en el verso (tamil):-

"Nunca me asociaré con aquellos que piensan que
Hay una deidad que no sea.
Pero con gusto acepto (el privilegio de) ser sirviente de tus devotos ".

↩︎

’’मऱ्ऱुमोर् तॆय्वमुळदॆऩ्ऱिरुप्पारोडुऱ्ऱिलेऩुऱ्ऱदुमुऩ्ऩडियार्क् कडिमै’’(पॆरियदिरुमॊऴि ८-१०-३) यॆऩ्गिऱ पाट्टिलुमिव्वर्थङ्गण्डुगॊळ्वदु।↩︎

॥ स्वेच्छयैव परेशस्य (←भगवद्-भक्त-शेषत्वं),
तादधीन्य-बलात् तु नः ।
भगवद्-भक्त-शेषत्वं,
स्वेच्छयापि क्वचिद् भवेत् ॥↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

Being śeṣa to His devotees results to the Supreme Ruler from His own desire;
but to us, it is a consequence of our being dependent on Him.
(Sometimes) even to us, it may come as a consequence of our own desire,↩︎

Ser Śeṣa para sus devotos
resulta al gobernante supremo de su propio deseo;
Pero para nosotros, es una consecuencia de que dependamos de él.
(A veces) incluso para nosotros, puede venir como consecuencia de nuestro propio deseo,↩︎

॥ स्वेच्छयैव परेशस्य तादधीन्यबलात्तु नः । भगवद्भक्तशेषत्वं स्वेच्छयापि क्वचिद्भवेत् ॥↩︎

गुणाधिके हि विषये
गुण-सारस्य वेदिनः ।
रामे रामानुजस्येव
दास्यं गुण-कृतं भवेत् ॥↩︎

गुण-कृत-दास्यम्, भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

for to one who appreciates the worth of (virtuous) qualities,
a desire to serve may arise
towards those who are great by their virtues.
Thus service may be done owing to an appreciation of (noble) qualities,
like the service of Lakṣmaṇa to Śrī Rāma.↩︎

para alguien que aprecia el valor de cualidades (virtuosas),
puede surgir un deseo de servir
hacia aquellos que son geniales por sus virtudes.
Por lo tanto, el servicio se puede hacer debido a una apreciación de las cualidades (nobles),
Como el servicio de Lakṣmaṇa a Śrī Rāma.↩︎

गुणाधिकेहि विषये गुणसारस्य वेदिनः । रामे रामानुजस्येव दास्यं गुणकृतं भवेत् ॥↩︎

दास्यम् ऐश्वर्य-योगेन
ज्ञातीनाञ् च करोम्य् अहं ॥
अर्ध-भोक्ता च भोगानां
वाग्-दुर्-उक्तानि च क्षमे ॥ (4)

↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

The omnipotent Lord has Himself said.

[Śrī Kṛṣṇa's words] "I render service to those who are my kinsmen
by virtue of my being independent.
I give one half (of what I have) to my kinsfolk
and enjoy the other half.
I forgive also harsh words (employed) by them towards me ".

↩︎

El Señor omnipotente se ha dicho.

[Palabras de Śrī Kṛṣṇa] "Presento el servicio a los que son mis parientes
en virtud de ser independiente.
Le doy la mitad (de lo que tengo) a mi pareja
y disfruta de la otra mitad.
Perdono también palabras duras (empleadas) por ellos ".

↩︎

दास्यमैश्वर्ययोगेन ज्ञातीनाञ्च करोम्यहं ॥ अर्धभोक्ता च भोगानां वाग्दुरुक्तानि च क्षमे ॥↩︎

इति स्वोक्ति-नयाद् एव
स्व-भक्त-विषये विभुः ।
आत्मात्मीयस्य सर्वस्य
सङ्कल्पयति शेषताम् ॥↩︎

भागवत-कैङ्कर्यम्↩︎

Thus by virtue of these words of His,
He has willed that we should be śeṣas to Himself
and to His devotees.↩︎

Así, en virtud de estas palabras de las suyas,
Ha querido que debamos ser Śeṣas para sí mismo
y a sus devotos.↩︎

इति स्वोक्तिनयादेव स्वभक्तविषये विभुः । आत्मात्मीयस्य सर्वस्य सङ्कल्पयति शेषताम् ॥↩︎

अन्योऽन्य-शेष-भावे ऽपि
पर-स्वातन्त्र्य-संभवः ।
तत्-तद्-आकार-भेदेन
युक्त इत्य् उपपादितम् ॥↩︎

It has already been shown (in the chapter on the extreme limit of the ultimate goal of life) that
the service rendered as śeṣas by the devotees to one another is due to the will of the omni-potent Lord
and is appropriate in different ways
(in exalting others and in being exalted by them).↩︎

Ya se ha demostrado (en el capítulo sobre el límite extremo del objetivo final de la vida) que
El servicio prestado como Śeṣas por los devotos entre sí se debe a la voluntad del Señor omni-potente
y es apropiado de diferentes maneras
(Al exaltar a otros y al ser exaltados por ellos).↩︎

अन्योन्यशेषभावेऽपि परस्वातंत्र्यसंभवः । तत्तदाकारभेदेन युक्त इत्युपपादितम् ॥↩︎

नमः शरण-वरणादौ

शरण-वरणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

इप्-पडि स्व-तन्त्रऩ् आऩ शेषिय् इट्ट-वऴक्क्(=आचारऩ्) आय्
अकिञ्चनऩ् आय् इरुक्किऱव् इवऩुक्कु
अवऩाले पुरुषार्थम् पॆऱ वेण्डुगैयाले

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

अवऩ्-उडैय वशी-करणार्थम् आग
द्वयत्तिलुम् चरम-श्लोकत्तिलुम्
विशदम् आगच् चॊल्लुगिऱ शरण-वरणम्
इङ्गे (नमसि) सूचितम्।

(English5)

(Español6)

(मूलम्7)

1. [[P283]]

इत्थं स्वतन्त्र-शेषिणो यथेष्ट-विनियोगार्हेण (पर-तन्त्रेण)
अकिञ्चनेनानेन तद्-द्वारा पुरुषार्थस्य प्राप्यत्वात्,↩︎

2. Since the jīva, who is thus (akiñcana) destitute (of any upāyas),
has to receive the desired object from the independent śeṣī in accordance with His will,↩︎

3. Desde el Jīva, que es así (akiñcana) indigente (de cualquier upāyas),
tiene que recibir el objeto deseado del independiente Śeṣī de acuerdo con su voluntad,↩︎

4. इप्पडि स्वतन्त्रऩाऩ शेषियिट्टवऴक्काय् अकिञ्चनऩायिरुक्किऱविवऩुक्कु अवऩाले पुरुषार्थम् पॆऱवेण्डुगैयाले↩︎

5. the prayer for protection (saranavaranam) which is explicitly stated in Dvaya and the Carama śloka for winning His favour is necessary
and it is here implicit, in namas of the Tirumantra.↩︎

6. La oración por la protección (saranavaranam) que se dice explícitamente en dvaya y el carama Śloka por ganar su favor es necesario
Y está aquí implícito, en Namas of the Tirumantra.↩︎

7. अवऩुडैय वशीकरणार्थमाग द्वयत्तिलुम् चरमश्लोकत्तिलुम् विशदमागच् चॊल्लुगिऱ शरणवरणमिङ्गे सूचितम्।↩︎

आत्म-समर्पणम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

आत्म-समर्पणमुम् शरण-वरणमुम्
अन्योऽन्यम् पिरियामैयालेय्
ओर्-ऒऩ्ऱैच् चॊल्लुम् शब्दङ्गळिल्
इरण्डुम् विवक्षितम्।

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

1. Since the surrender of the self and the prayer for protection are inseparable,
the word which denotes either denotes also the other
and is intended to express both.↩︎

2. Dado que la rendición del yo y la oración por la protección son inseparables,
la palabra que denota cualquiera de los dos
denota el otro
y está destinado a expresar ambos.↩︎

3. आत्मसमर्पणमुम् शरणवरणमुमन्योन्यम् पिरियामैयाले योरॊऩ्ऱैच्चॊल्लुम् शब्दङ्गळिलिरण्डुम् विवक्षितम्।↩︎

रक्षा-भर-समर्पणे लक्ष्याणि

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘यस् स देवो मया दृष्टः
पुरा पद्मायातेक्षणः ।
स एष पुरुष-व्याघ्रस्
सम्बन्धी ते जनार्दनः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५१),

(नीलमेघः (सं)1)

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘सर्वेषाम् एव लोकानां
पिता माता च माधवः ।
गच्छध्वम् एनं शरणं
शरण्यं पुरुषर्षभाः॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६)

ऎऩ्ऱु उपदेशिक्क

(नीलमेघः (सं)5)

(English6)

(Español7)

(मूलम्8)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘एवम् उक्तास् त्रयः पार्था
यमौ च भरतर्षभ ।
द्रौपद्या सहितास् सर्वे
नमश् चक्रुर् जनार्दनम्॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६)

ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयालुम्

(नीलमेघः (सं)9)

(English10)

(Español11)

(मूलम्12)

विश्वास-प्रस्तुतिः

दमयन्ती-वृत्तान्तत्तिले

‘‘शरणं प्रति देवानां
प्राप्त-कालमम् अन्यतः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व ५४-१६)

ऎऩ्ऱु प्रक्रमित्तु

‘‘वाचा च मनसा चैव
नमस्कारं प्रयुज्य सा॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व)

ऎऩ्गैयालुम्

(नीलमेघः (सं)13)

(English14)

(Español15)

(मूलम्16)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नमश्-शब्दन् ताऩे शरणागति-शब्द-स्थानत्तिले पठितम् आगैयाले

(English17)

(Español18)

(मूलम्19)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इदु तऩ्ऩोडु तऩ् तुवक्क्-अऱुत्तुक् कॊण्डु
स-परिकरम् आऩ स्व-रक्षा-भर-समर्पणत्तिले तत्-परम् आगवुम् आम्।

(English20)

(Español21)

(मूलम्22)

‘‘यस् स देवो मया दृष्टः
पुरा पद्मायातेक्षणः ।
स एष पुरुष-व्याघ्रस्
सम्बन्धी ते जनार्दनः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५१),

↩︎

"The deity with eyes broad like lotuses that was seen by me before -
He has now become (incarnate as) your relative viz. Janārdana,
the tiger among men".

↩︎

"La deidad con ojos amplios como lotos que me vieron antes -
Ahora se ha convertido (encarnado como) tu pariente a saber, Janārdana,
el tigre entre los hombres ".

↩︎

‘‘यस्स देवो मया दृष्टः पुरा पद्मायातेक्षणः । स एष पुरुषव्याघ्रस्सम्बन्धीते जनार्दनः’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५१),↩︎

‘‘सर्वेषाम् एव लोकानां
पिता माता च माधवः ।
गच्छध्वम् एनं शरणं
शरण्यं पुरुषर्षभाः॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६)

↩︎

"Madhava is both the father and the mother of the whole world.
Seek His protection, O best among men,
for He is capable of protecting (you)."

When Markandeya gave them this advice,↩︎

"Madhava es tanto el padre como la madre del mundo entero.
Buscar su protección, oh, entre los hombres,
porque él es capaz de proteger (usted) ".

Cuando Markandeya les dio este consejo,↩︎

‘‘सर्वेषामेव लोकानां पिता माता च माधवः । गच्छध्वमेनं शरणं शरण्यं पुरुषर्षभाः॥’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६) ऎऩ्ऱु उपदेशिक्क↩︎

‘‘एवम् उक्तास् त्रयः पार्था
यमौ च भरतर्षभ ।
द्रौपद्या सहितास् सर्वे
नमश् चक्रुर् जनार्दनम्॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६)

↩︎

the three sons of Kunti and the twins, O best of the Bharatas,
made namaskāra to Janārdana along with Draupadi ",

as may be seen from the above following ślokas:↩︎

Los tres hijos de Kunti y los gemelos, oh lo mejor de los bharatas,
hecho namaskāra a janārdana junto con draupadi ",

Como se puede ver en lo anterior siguiente Ślokas:↩︎

‘‘एवमुक्तास्त्रयः पार्था यमौ च भरतर्षभ । द्रौपद्या सहितास्सर्वे नमश्चक्रुर्जनार्दनम्॥’’(भारतम् आरण्य-पर्व १९२-५६) ऎऩ्ऱु सॊल्लुगैयालुम्↩︎

‘‘शरणं प्रति देवानां
प्राप्त-कालमम् अन्यतः’’
(भारतम् आरण्य-पर्व ५४-१६)

‘‘वाचा च मनसा चैव
नमस्कारं प्रयुज्य सा॥’’
(भारतम् आरण्य-पर्व)

↩︎

so also in the episode of Damayanti (we find the following) -

"She considered that the time had come to seek refuge of the gods.
So she made namaskara with (all) her speech and (all) her mind."

↩︎

Así también en el episodio de Damayanti (encontramos lo siguiente) -

"Ella consideró que había llegado el momento de buscar refugio de los dioses.
Entonces hizo Namaskara con (todo) su discurso y (todo) su mente ".

↩︎

‘‘शरणं प्रति देवानां प्राप्तकालममन्यत’’(भारतम् आरण्य-पर्व ५४-१६) ऎऩ्ऱु प्रक्रमित्तु ‘‘वाचा च मनसा चैव नमस्कारं प्रयुज्य सा’’(भारतम् आरण्य-पर्व) ऎऩ्गैयालुम्↩︎

The word namas is itself (often) employed to stand for the prayer for protection,↩︎

La palabra namas es en sí misma (a menudo) empleada para defender la oración por la protección,↩︎

नमश्शब्दन्दाऩे शरणागतिशब्दस्थानत्तिले पठितमागैयाले↩︎

(Since namas has been used to signify the prayer for protection ),
it indicates that the responsibility for protecting oneself is not of the jīva (na mama bharah),
where the word bharah (the burden of responsibility) is understood.
Thus its purport may also be the surrender of responsibility.↩︎

(Dado que Namas se ha utilizado para indicar la oración por la protección),
Indica que la responsabilidad de protegerse no es del Jīva (Na Mama Bharah),
donde se entiende la palabra bharah (la carga de la responsabilidad).
Por lo tanto, su pretensión también puede ser la rendición de la responsabilidad.↩︎

इदु तऩ्ऩोडु तऩ् तुवक्कऱुत्तुक् कॊण्डु सपरिकरमाऩ स्वरक्षाभरसमर्पणत्तिले तत्परमागवुमाम्।↩︎

आत्म-समर्पणे लक्ष्याणि

विश्वास-प्रस्तुतिः

नमस्सु आत्म-समर्पण-परम् आय् इरुक्कुम्

ऎऩ्ऩुम् इडम्

(English1)

(Español2)

(मूलम्3)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘समित्-साधनकादीनां
यज्ञानां (अपेक्षया) न्यासम् आत्मनः ।
नमसा यो ऽकरोद् देवे
स स्व्-अध्वर इतीरितः॥’’
(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३७),

(नीलमेघः (सं)4)

(विषयः5)

(विश्वास-टिप्पनी6)

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

विश्वास-प्रस्तुतिः

‘‘नमस्-कारात्मकं यस्मै
विधायात्म-निवेदनम्॥’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

इत्य्-आदिगळालुम् प्रसिद्धम्।

(नीलमेघः (सं)10)

(English11)

(Español12)

(मूलम्13)

1. That the word namas indicates the surrender of self (atma samarpanam) is also wellknown from the following ślokas :↩︎

2. Que la palabra namas indica la rendición de uno mismo (atma samarpanam) también es bien conocida a partir de los siguientes Ślokas:↩︎

3. नमस्सु आत्मसमर्पणपरमायिरुक्कुमॆऩ्ऩुम् इडम्↩︎

4. ‘‘समित्-साधनकादीनां
यज्ञानां (अपेक्षया) न्यासम् आत्मनः ।
नमसा यो ऽकरोद् देवे
स स्व्-अध्वर इतीरितः॥’’
(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३७),

↩︎

5. आत्म-समर्पणम्↩︎

6. यः᳓ समि᳓धा य᳓ आ᳓हुती
यो᳓ वे᳓देन ददा᳓श म᳓र्तो अग्न᳓ये
यो᳓ न᳓मसा सु-अध्वरः᳓

इत्य् ऋग्वेदे।↩︎

7. "Of all yajnas which's are performed with samit and such like as an aid,
the man who has surrendered his self (ātma samarpana) to Bhagavān with the word namas
is said to have performed the best Yajna,"

↩︎

8. "De todas las yajnas, que se realizan con Samit y como una ayuda,
El hombre que se ha entregado a sí mismo (ātma samarpana) a bhagavān con la palabra namas
se dice que ha realizado el mejor Yajna ",

↩︎

9. ‘‘समित्साधनकादीनां यज्ञानां न्यासमात्मनः । नमसा योऽकरोद्देवे स स्वध्वर इतीरितः॥’’(अहिर्बुध्न्य-सम् ३७-३७),↩︎

10. ‘‘नमस्-कारात्मकं यस्मै
विधायात्म-निवेदनम्॥’’
(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्)

↩︎

11. and

"I bow to Bhagavān,
for namas (bowing) or atma samarpaṇam to Him enables a man to get rid of his suffering
and enjoy whatever he wants ".

↩︎

12. y

"Me inclino ante Bhagavān,
porque namas (inclinarse) o atma samarpaṇam para él le permite a un hombre deshacerse de su sufrimiento
y disfruta de lo que quiera ".

↩︎

13. ‘‘नमस्कारात्मकं यस्मै विधायात्मनिवेदनम्॥’’(मन्त्र-राज-पद-स्तोत्रम्) इत्यादिगळालुम् प्रसिद्धम्।↩︎

नमस्य् अर्थ-त्रयम्

विश्वास-प्रस्तुतिः

(प्रणवम् ओर् अक्षरम् आय् इरुप्पद्
ऒरु पदम् आय् इरुक्कव्
अक्षर-त्रयम् आक्कि
इव्व् अक्षरङ्गळैत् तऩित्-तऩिये पदङ्गळ् आगक् कॊण्डु
ऒरु वाक्यार्थम् अनुसन्धिक्कैयुम्,

"नमस्स्" ऎऩ्ऱु प्रणाम-वाचिय् आय् इरुप्पद् ऒरु अव्ययम् आय् इरुक्क
इत्तै विभजित्तु वाक्यार्थङ् गॊळ्ळुगैयुम्
निरुक्त-बलत्ताले पॆऱ्ऱदु।)

(मूलम्1)

विश्वास-प्रस्तुतिः

नाऩुम् ऎऩक्क् उरियेऩ् अल्लेऩ्,

ऎऩ्ऩुडैयद् आऩ व्यापारादिगळुम् ऎऩक्कु शेषम् अऩ्ऱु;

इवैय् ऎल्लाम् सर्वेश्वरऩुक्के शेषम्

ऎऩ्ऱ् इवै मुदल् आऩव् अर्थङ्गळ् ऎल्लाम् नमश्शब्दत्तिले विवक्षितमॆऩ्ऩुमिडम् निरुक्तत्तिल् नमस्कारप्रकरणत्तिलेयोदप्पट्टदु।

(English2)

(Español3)

(मूलम्4)

(English5)

(Español6)

विश्वास-प्रस्तुतिः

इन् नमश्-शब्दत्तुक्कु
स्थूल-सूक्ष्म-परङ्गळ्
ऎऩ्ऱु मूऩ्ऱ् अर्थङ्गळै वगुत्तु(=विभज्य)
अहिर्बुध्न्यऩ् व्याख्यानम् पण्णिऩाऩ्।

(English7)

(Español8)

(मूलम्9)

I. STHULĀRTHA :

(8) The act of an intelligent man bowing his body, of his own accord, before another who is higher (without expecting any gain fron it) is called namas. In the śāstras, all sentient beings are spoken of as belonging to two classes, the higher (Jyāyān), and the lower (ajyāyān). There is no one other than these. The primary meaning of the higher being' is He who has superior excellence both in time and (place) and in attributes. Bhagavān is present at all times and in all places and possesses also qualities that are beyond (all) measure. So He alone is the higher (Jyāyan). All sentient beings other than He are lower (ajyāyān). The relation between these two, the higher and the lower, is that He is the śeṣī and the others (who are lower) are śeṣas (to Him). The higher is only One; all the rest are lower and the relation between these two consists in this, that He is bowed to and that the others bow to Him. He who is bowed to is called the higher and the śeṣī; the others who are śeṣas are said to be those who bow ( to him). The relation between them and Him is not on account of any gain (expected by them); this relation between the higher and the lower is due to their nature, when the sentient being bows to the Higher Person without expecting any gain and with a certain feeling; that feeling is called nanana ( bowing) (b) Namanam (bowing ) consists in the thought: "Bhagavān is always my seshī and I am always his śeṣa," for it is this thought that is the cause of the bowing (of the body). This bowing makes Bhagavān bend in favour to the man who bows (i.c.) it makes Bhagavān grant to the man who bows whatever is desired by him. This is certain. Bhagavān, who is higher, observes the bowing of the man who is lower and bends (is inclined) (to do him grace). Since it makes Bhagavān bend in favour, this action is called namas: (c) Uttering the word namas with speech, having this namas in mind and bowing with the body--this is namas in its perfection (śaraṇāgati) and what is different from it in being defective in one or other of the three aspects is called defective namas. This is perfect prapatti (as aṅgī).

"I will tell you its accessories or aṅgas in their perfection : Listen. "The prapatti that I perform to Bhagavān, the Supreme Being, is itself my eternal fruit. I desire no other fruit." To have this (thought) is the best of accessories (aṅgas). The desire for (other) fruit or gain is opposed to this aṅga. Ākiñcanya or being destitute is the condition of being without the knowledge or the ability to perform bhakti . This state of destitution is due to false notions (vāsanas) that have been persisting in the mind from beginningless time and to the man's being by nature without independence. It is due also to the mind being covered by the impurities of desire and hatred (rāga and dvesha). The external manifestation of this teeling of helplessness is called kārparyam and it is the second aṅga. The thought that one is independent and could act of one's own accord is opposed to this. The third aṅga is the thought that, though Bhagavān is the Supreme Being, He is merciful to all creatures and is ever bent on showing His grace to them. This is called mahaviśvāsa or intense faith and the thought that Bhagavān will reward or pupish according to one's karma and will (therefore) be indifferent towards one-this thought is opposed to intense faith. The fourth aṅga is the thought that Bhagavān is all-powerful and can protect us and the prayer (resulting from it) for protection. This would arise if we give up the thought that Bhagavān, though merciful, is wanting in the ability to protect us. The obstacle to this aṅga is the thought that He would be indifferent to us as He is without the quality of goodness. The fifth aṅga is called the avoidance of what is disagreeable (to Bhagavān). It consists in avoiding actions which would be against the will of the Master, The obstacle to this is doiog what is for bidden in the śāstras. The sixth aṅga is the determination to do good to all creatures in as much as all creatures-both those that move and those that do not move--are His body. Doing what is harmful to them is opposed to this. Thus have I explained to you namana (or śaranāgati) which consists of the aṅgas and the upāngas10 which mean avoiding what is opposed to them. This is the gross (sthūla) meaniog of the word namas.

II. THE SUBTLE MEANING - SUKSHMĀRTHA:

Learn (now) the subtle meaning - (sukṣmārtha). Whenever the sentient being considers himself and what is connected with him as his own, the two letters ma, and ma in mama (mine) signify the notion of mine' or mamakāra. The thought regarding oneself and those things that are connected with one that one is independent and that these things belong to oneself - this thought has arisen from the false notion which has grown in strength owing to wrong impressions (vāsanas) which are from time immemorial (beginningless ). This notion can be countered by the right thought viz., me na (These are not mine). The meaning of me na is, “I am not independent. I am not śeṣa to myself (but to God). (My) body and other things are not mine; they are śeṣas to the Supreme Being." By this right understanding, those false thoughts that they belong to oneself disappear, Owing to those false thoughts that have arisen from false impressions (vāsanas ), which are from time immemorial (anadi) and which have grown in strength by notions opposed to the true nature of things, (we think as follows ):- "I am independent: these things are mine." This thought is got rid of by the word namas uttered by the man performing prapatti with the right understanding that Bhagavān (Viṣṇu) is the inner self or soul of all. Thus has the subtle meaning been explained,

III. THE SUPREME MEANING: (parārtha):

"Listen now to the supreme meaning (para), which is different (from what has been said before). The syllable na indicates the upāya (or endeavour): ma indicates that it is principal or all - important and the visarga (final aspirate) vis., S (in namas) means Bhagavān. This is the meaning obtained from that word (namas):-"In order to attain Bhagavān, who is eternal and who is the highest ruler, who is omnipotent and is called Puruṣottama - (in order to attain Him), Bhagavān is Himself the principal means called namana, Thus have I explained to you the three meanings of namas."

' Since, in the above, it is stated that only the Sapreme śeṣī should be bowed to or sought as refuge, it is evident and appropriate that the Being to whom namas is due is the Supreme śeṣī. In order to make it clear who this Supreme Seshī is, the specific name (Bhagavān) is given. In one of the ślokas quoted before,it is said, "Doing what is forbidden by the śāstras is opposed to this (avoiding what is disagreeable to Him)", and so also "Doing evil to other creatures is opposed to this doing what is pleasing to Him). The gist of these sentences is that, if at the time of performing prapatti, there occurs an act which is deliberate and is disagreeable (to the Lord), there are absent the determination to do what is pleasing (to Him) and also such things as the abstinence in thought from doing what is disagreeable (to Him). If, after the performance of prapatti, the man deliberately does what is disagreeable (to Him), he acts in a manner which is opposed to the command of Bhagavān, whom he sought with eagerness (while performing prapatti).

In the ślokas cited above, the gross meaning (sthūlārtha) is that which appears obvious from etymological derivation according to grammar. The subtle meaning (sūkṣmārtha) is that which appears from interpretation based on the similarity of syllables on the strength of Nirukta. The supreme meaning (parārtha) is that which is explained in the secret śāstras (i.e.) śāstras which comment on the meaning of the secret mantras with the help of the conventions regarding the meaning of letters. (In the ślokas cited above), in the first (sthulartha) interpretation, the behaviour which is inherent by nature to the śeṣa (namely, namana) and the structure or constitution of Sādhyopāya with its aṅgas, are explained. Then, in the second, they clarify the svarūpa of the jīva, as this is essential to the aspirant to mukti who adopts the upāya, namely, that he has no unconditional independence. Then in the third (i.e.) para, the ślokas indicate the nature of Siddhopāya (Bhagavān), who can be won by the adoption of the particular Sādhyopāya and who is also the object to be attained. It may also be understood as stating that surrender (of self) is more important' than all other upāyas. All these are to be understood in their proper places where the ten different interpretations are given later on.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

एवं शिक्षितनानार्थनमश्शब्दसमन्विताः । सर्वे करणतां यान्ति मन्त्रास्स्वात्मसमर्पणे ॥
जीवसामान्यमुखतश्शृङ्गग्राहिकयापि वा । मकारौ तारनमसोस्स्वानुसन्धानदाविह ॥
इह या स्वानुसन्धानप्रक्रियैकस्य दर्शिता । अन्येषामपि तत्साम्यान्नान्योन्यशरणा इमे ॥
अतस्स्वपर-रक्षायां पराधीनेषु जन्तुषु । निरपेक्षशरण्यत्वं नियतं कमलापतौ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)11)

All the mantras that are combined with the word namas with its various meanings as stated above become operative mantras to be einployed while surrendering one's self. The ma in praṇava and in the namas lead to the consideration of one's self either by reference to the Jīva as a genus (Jāti) including one, or by reference to 'I' directly which is like catching hold of the horns (i.e.) (by pointing to what is essential and all-important). Since the consideration that has been pointed out in regard to one, applies equally to others as well, there is no question of any one being the Saviour of any other. Therefore since all creatures are dependent (on another) in the matter of protecting themselves and protecting others, protectorship not dependent on others is vested only in the Lord of Kamala (Lakṣmī)

THE WORD NĀRĀYAṆA IN TIRUMANTRA:

The word Nārāyaṇa here (in Tirumantra) explains (in full), by its conventional usage and by its etymology, the unconditional Saviour who appears in the first letter (of the praṇava) as the Protector of all and as the śeṣī of all. His grace is to be obtained by means of the sādhyopāya called śaraṇāgati (seeking protection or refuge of the Lord), whicb is seen either implicitly or explicitly in the word namas. He is to be the recipient of the service rendered by the prapanna, which is implicit in the dative (fourth) case ( of the word Nārāyaṇa) (i.e.) Narāyaṇāya.

Explanation or elaboration is the clarification of what has been briefly stated before in another manner, so that there may be no ignorance, doubt or misconception (about its meaning). This explanation may be seen wherever it occurs [(i.e.) the meaning hinted at in the first letter a (of praṇava) is explained in the word Nārāyaṇa and the meaning of m in praṇava is explained in the word Nara and so on] .

This word, Nārāyaṇa, which is of great help in showing clearly the two tattvas, namely, the śeṣa and the śeṣī finds the first place, in the Viṣṇugāyatri and in the Tirunarayaniyam, where certain names are commented upon before other vyāpaka names of Bhagavān.

[ 053:-Viṣṇugayatri: Nārāyaṇaya vidmahe; Vasudevaya dhimahi, Tanno Viṣṇuh prachodayat,]

(Nārāyaṇa, Vāsudeva and Viṣṇu are called vyāpaka names because their etymology indicates that the one referred to by them is present everywhere).

In the Nārāyaṇānuvāka which aims at determining the person of the Supreme Deity, who is the object of meditation in all vidyās, the word Nārāyaṇa is repeated many times, thus showing great regard, for the purpose of declaring that Brahma, Siva and others, who might, on first thought, be considered as the Supreme Deity, on the strength of the presence of their names in. the vidyās are only the vibhūtis (or glorious possessions) of Nārāyaṇa just like the universe (which attests His glory). This it does by stating them in *grammatical co-ordination or apposition with Nārāyaṇa (sāmānādhikaraṇyam)12 .

It declares that even these, (Brahma, Siva and others) are included in the meaning of Nāra (the first part of the compound) and that Nārāyaṇa is their resting place or refuge.

The potency of this name is well-known from the following passages: "Those who are afraid of saṁsāra and who suffer from terrible diseases are relieved of their sufferings by merely uttering the word Nārāyaṇa, and attain happiness”. “The man in whose mouth is the auspicious word, Nārāyaṇa, is followed by Nārāyaṇa even as the calf is followed by the cow." " The word Nārāyaṇa is always available. Oar speech is within our control. Notwithstanding this, the jīvas fall into the darkest hell by not uttering the word": " The name, Nārāyaṇa, confers (on the man who utters it) good birth in a Vaishnavite family: it confers also wealth.” “The mother who gives the name, Nārāyaṇa, to her son will never go to hell." In the Nāradīya kalpa it is said: " Even those who utter the mere word, Nārāyaṇa, are relieved of their diseases, of their dangers, of their fears and of their sorrows. There is no doubt of this." In another purāṇa it is stated that if the number of vowels and consonants (in the word, Nārāyaṇa ) be taken separately into account, it will (be seen to) resemble Tirumantra in having eight letters and may be treated as such.

The compound word Nārāyaṇa may be split up into its two component parts thus: Nārāh ayanam yasya (He to whom Nārās are the resting place ) and Nārāṇām ayanam (the resting place of Nārās). The word Nārās is here determinate in meaning and denotes only the nārās (sentient beings and non-sentient things) and does not refer also to the Lord who is their inter self. Therefore the two words are not in grammatical apposition. Nammalvar distinctly showed the meanings of these two ways of combining the two parts of the word (samāsa) in the following two passages by using the word at the end and at the beginning respectively. "He who has, as His śeṣas," countless jīvas with knowledge and bliss as their attributes and with self-luminousness as their nature and also His own noble qualities--that Nārāyaṇa," and " Nārāyaṇa" is the Lord of all the seven worlds". In this are implicit (Bhagavān's) possessing the two kinds of attributes, namely, freedom from defects and possession of all auspicious and noble qualities and, likewise, His possession of the two vibhūtis (glories), namely Līlā Vibhūti (this (material) Universe) with all the sentient and nonsentient beings in it) and Nitya Vibhūti, (the transcendental region of eternal glory with all that it contains). It should be borne in mind that this nārās includes the queen, the ornaments, the weapons, the attendants, the furniture and the like, the door-keepers, the retinue and such others.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

॥ कारणत्वमबाध्यत्वमुपायत्वमुपेयता । इति शारीरकस्थाप्यमिह चापि व्यवस्थितम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)13)

In the word Nārāyaṇa, are contained all the attributes (of Brahman) which are established in the four chapters) of the Sarīraka Śāstra:(Brahma sūtras), namely, His being the cause of the Universe, the irrefutability of the proposition that He is the cause, His being the upāya for the attainment of mukti and His being the object of attainment (in mukti). All this has been explained by Bhattar in His Nitya in the words beginning with "Knowledge, bliss, purity and the like.”

THE MEANING OF NĀRĀS:

"I created the waters, which are called nārās, and lay within them. Therefore am I called Nārāyaṇa." "The waters are called Nārās because they were born of Nara (i. e. Bhagavān). They were at first His abode. Therefore is He called Nārāyaṇa." In these two ślokas, the waters refer by implication (Upalakṣaṇa) to the other sattvas (reals) as well. This is evident from such passages as the following :- "The sattvas or reals had all their origin from Nara. Therefore are they known as Nāras. To Him they are the abode, therefore is He considered to be Nārāyaṇa." In this interpretation of the word as a grammatical compound Bahuvrihi samāsa ( Nārah ayanan yasya), it is stated that the tattvas had their origin from Nara and are therefore called nāras. From this it follows that, as stated in Mahopanishad and elsewhere, Nārāyaṇa is the cause of all (things and beings ) including Brahma and Isana ( Siva) in every way (i. e. the material cause and the instrumental cause). The word ayana (resting place ) is derived in this way:-‘I yate iti' ayanam. That which is pervaded is ayana (the passive voice being used for deriving the word). This declares that He pervades all, as they are all pervaded by him and that in order that He may do so, He has unparallelled subtleness (sukṣmatva). Ayana may be derived also in another way: Iyate asmin iti : (That in which it is), in which case it would mean that in which everything rests. The word Nārāyaṇa may be considered also as a compound of the tatpurusha type (tatpurusha samāsa), in which case it would be split into Narāṇam and. ayanaın (the abode of Nārās ). It is true that the compound word should then be in the neuter gender Nārāyaṇam, but by the authority of nirukti, the masculine form Nārāyaṇah is not improper. The pramāṇas are the following :-"He is also called Nārāyaṇa, for He is the resting place or abode of Narās". "The multitude of all jīvas is called Nārās. Since Bhagavān is to be attained by them and is also the upāya for attaining Him, He is called Nara yana". "Nāra is so called because it means the multitude of jīvas which are indicated by the word nara. I am the goal to be attained by them; I am also the upāya for that attainment. Therefore am I called Nārāyaṇa by the seers." "The wise call the multitude of jīvas by the name Nāra. He is called Nārāyaṇa because He is their ayana (abode or resting place). Therefore those who are thoroughly conversant with the Vedas and the Vedānta declare Him to be the kinsman, the mother, the father, the guru and the abode or resting place."

THE DERIVATION OF THE WORD NARA:

The verbal root ‘in’ means 'to perish'; so ra (in nara) denotes non-sentient things (i.e.) matter which perishes (i. e.) changes its essential nature (svarūpa). Nara therefore, denotes those that do not perish or change their essential nature (i.e.) chetanas (sentient beings, using the na samāsa on the analogy of words like Naga - which means .mountain', for it does not (na) go
or move (ga) and naika, na-eka " not one" (1. c.) many'. So Nara means sentient beings only; nāra means the multitude of naras. Their ayanam (abode or resting place) is Nārāyaṇa. This declares that He who has under His control the three kinds of chetanas or sentient beings (the bound, the released and the eternal) and also nonsentient things, their essential nature (or existence) their sustenance, and their activity--He is, to the three kinds of multitudinous souls (the bound, the released and the eternal) who are denoted by the word nara, the Dispenser of what they desire. It says also that since He is blissful, He is, of his own accord, the upeya (i. e.) the object of attainment and is also the support or resting place (ādhāra), for it is said, “ Thus has it been explained how the three worlds have Viṣṇu as the ādhāra (resting place or abode)” and “He has entered into the three lokas, viz. the non-sentient, the sentient and the released souls and supports thern without undergoing any change."

How these meanings are traceable in the word ayana will now be explained :- The word ayana may be derived from the verbal root in (which means to go), in three ways: (1) īyate anena iti ayana). Ayana is that by which or with which one goes, where it refers to the instrument (karaṇa) or aid. ( When derived in this way) Iśvara becomes the upāya or means (2) iyate asau iti ayana) "That which is reached. In this derivation Iśvara becomes the upeya or object that is reached or attained: (3) īyato asmin iti ayana): "that in which it rests." In this derivation Iśvara becomes the support or ādhāra on which everything reste. Ayana may also be derived from the verbal root ay, which means "to go."

It is evident that Iśvara has in Him the qualities necessary for being the upāya, the upeya and the like, viz., easy accessibility (saulabhyam) and being supreme (paratvam). When ayana means 'abode', if we take Nārāyaṇa to be a bahuvrihi compound ( Nārāh Ayanam Yasya) (He whose abode is Nārās ), it is considered to indicate that Nārāyaṇa pervades all things and beings within them (i, e.) that He is immanent within them. If we take Nārāyaṇa to be a tatpurusha compound (Nārāṇam ayanam: the abode of Nārās, the (compound) word indicates that He pervades them froin without (they being within Him) (i.e.) that He is transcendent. These two are declared in the śrutis (i.e.) in Nārāyaṇānuvakam) Immanence (or antarvyāpti) means being present inseparably connected with other things and beings in such a way that it cannot be said that He is not present where they are: Transcendence (bahirvyapti) means being present also in places where they are not present. Such things as Time ( Kāla) are omnipresent (vibhu). So it should not be stated that Iśvara is outside of them. When it is said "Nārāyaṇa who is smaller (aiyiin) than all the smallest: the meaning of the word (aṇu is not 'of small size' but subtle'. So the passage really means: “Nārāyaṇa who is subtler than all the subtle things ". It means that owing to His being subtle nothing can prevent Him from being within them,

In the śruti ( which says “ He is smaller than the grain called śyāmāka), the purport is that He is of the size of the object within Which He is present (i.e.) of the measure of the upādhi or conditioning factor, and this is distinctly stated in the Brahma sūtras and their commentary (Śrī Bhāṣyam). Being full and complete in every object, on the part of One who is both immanent and transcendent, means that that aspect or phase of His which is within any one upadhi or conditioning factor is capable of (creating, sustaining and destroying) and doing such other things to all things and beings. It does not mean that His essential nature is all contained (and exhausted) within any one object (to the exclusion of all others). If we understand it in that sense, it would be opposed to His transcendence. If we explain this by saying that Iśvara has the power of bringing together those which cannot be brought together (aghatitaghatanā śakti), it would be acceptance of the position of other systems (like Bhaskara's and Yadava prakasa's), which maintain the possibility of bringing together things which are opposed to each other (Bhaskara and Yađava prakasa say that difference and non-difference can coexist). Here in Tirumantra, when the Supreme Ruler of all is indicated by the first letter (of praṇava), the base nara of the word Nāras and the word ayana, all these words are purposely used to indicate His being the Protector and His being the ultimate cause (in a), His being eternal and His being the netā (guide) (in the word nara) and His being the resting place or support and the inner self in the word (ayana) in different ways. (It should not be thought that these three mean the same thing and that two of them are therefore redundant).

If it be asked: "While the Cetana or sentient being is already indicated by the third letter of praṇava (m), why should it be mentioned again in the word Nara (in Nārāyaṇa)". The answer is as follows: "I do not exist without Thee, (my support); Thou dost not exist without me, (for I bring out Thy character:) " "Rāma's younger brother (Lakṣmaṇa), and Lakṣmaṇa's elder brother". (In the two passages mentioned above, there is apparent repetition, but it is not a fault since it serves a definite purpose). (In the first passage ), the first part of the sentence emphasises the importance of the śeṣī and the second emphasises the importance of the śeṣa; so also (in the secodd. passage ) Rāma's importance is hinted at in Rāmānuja (Rāma's younger brother) and Lakṣmaṇa's importance is hinted at in Lakṣmaṇapurvaja (Lakṣmaṇa's elder brother): Thus each is characterised by the other. In the praṇava, the śeṣī's inportance is prominent as in the chariot of Arjuna ( where Arjuna is prominent and Śrī Kṛṣṇa is not, being only the charioteer ); in the word Nārāyaṇa, the śeṣī's importance is prominent as in the Rasamandala (the Rasakrida described in the Bhāgavatam), where Śrī Kṛṣṇa is all-important and the Gopis not so.

Even in the praṇava, though verbally the jīva is prominent, the prominence, so far as the purport is considered, is of the Protector or Saviour.

The jīva who appears in the praṇava as of the form (ākāra) of jñāna, both in his essential nature and in his attribute, and also as being atomic (aṇu), is described in the word Nara as eternal (without change or deterioration.) Further since Narāh means 'the multitude of naraś, it makes clear the fact of the jīvas being different from one another. If (on the other hand) we take the word Nārah to mean those who have their origin from Nara (Bhagavān ), it indicates that the jīvas have Brahman for their cause (in so-far as their embodiment is concerned). Owing to these additional meanings appearing in the word (Nārāyaṇa), the two words serve a purpose ( and are not redundant).

(When the word Nārāyaṇa is taken as a bahuvrihi compound which can be split into Nārāh ayanam yasya), the word ayana is in grammatical co-ordination with Nārāh. By the word ayana, such ideas as their (nārāh) being pervaded by Bhagavān are to be understood. The meaning of the śruti that in regard to many chetanas who are eternal, one Cetana who is eternal is the cause of their attaining the desired objects--this meaning may also be seen here.

It is true that the jīva is, according to the pramāṇas, eternal. When he was described before as taking his origin from Brahman, what was meant was that, in respect of his body which is his attribute, the origin was from Brahman (but not his essential nature, which is eternal.)

The other interpretations which are given in kalpas like Narāyaṇatmaka are also similar to these.

In the śloka :-- “Both sentient beings and non-sentient things which are all different from Viṣṇu are called Nāram. He who has nāram as His ayanam (abode or resting place) is Nārāyaṇa" (in the light of this śloka) what was stated before (in Padmottaram), viz., Nārāh is the collection of all persons" should be taken in a wider sense (Upalakṣaṇa) to include also the collection of all tattvas (non-sentient included). Because even non-sentient matter is not perishable in its essential nature (svarūpa) and also owing to the continuity (pravāha) of the different states (avasthās) into which it changes, (even) non. sentient matter is eternal. Nārāh means therefore by implication (Upalakṣaṇa) all the tattvas which are eternal and which are denoted by the word Nara.

"Nara means also Nārāyaṇa for the following reasons : (1) While pervading all (beings and things), He (i. e.) Nārāyaṇa is na ra (one who does not change or deteriorate), for He is not tainted by the faults or impurities in them and by the sufferings which might be caused by them; (2) the verbal root nr means " to lead": He who leads (souls) is Nara : (3) In the Sahasra nāma, Jahnu, Nārāyaṇa and Nara are said to be the names of Bhagavān : (4) In the passage, "The waters are the sons of Nara, the word Nara indicates only Nārāyaṇa and this is evident from the sentence in Vyasasmṛti :-- "The waters took their origin from Nārāyaṇa and they alone became afterwards His ayana or resting place". So the eternal and Supreme Ruler who leads all (to Himself ) is called by the name Nara.

In the Ahirbudhnyasamhitā (we find the following ślokas : “Those that are related to nara are nārāh. That nara is Puruṣottama. It is He that confers knowledge on those that have sought His protection. It is He that dispels all (their) ignorance. Wherever He may be, He does not updergo any change. Hence He is called Nara, because He is always the same (na ra), Sentient beings and non-sentient things that are related to Him are His śeṣas. They are supported by Him, controlled by Him and created by Him. He has entered into them for supporting them. Therefore are they called Nārāh (because they are sup ported, created and controlled by Nara). He controls all nārās; that is, by being within them, He pervades them in order to do such things as sustaining them. The nārāk are helpful (to us) in ander standing Him, for, by their existence is His existence understood. He is the ayana or abode of nārās and they are always His abode. To souls that are nārāh, He is the supreme end to be attained and also the means or upāya of attaining Him ". This interpretation makes it clear that those attributes which define the essential nature of the Supreme Being such as(satyam, jñānam and ānandam) and the qualities or attributes of the essential nature so defined, such as compassion, His activities and the specific forms assumed by Him and likewise the three kinds of sentient beings, (the bound, the released and the eternal) and all non-sentient things — all these are meant by the word nārāh. From all this it may be inferred that He has the attribute of being the support of all except Himself. Hence it declares also that He stands by Himself and in Himself (alone). From this, the delusion maintained by men of perverted vision (Advaitins) that Purusho tama, who pervades, supports, controls and masters them and the nārās who are related to Him are identical in their essential nature-this delusion will disappear, since it is evident that He is the soul of all and that He has such glories as that of being denoted by all words.

The word nara (meaning . 'one who does not change') brings out the meaning of the clarificatory texts in the śruti (where Brahman is declared to be satyamn, the Real that is un chaṅgīng). The word nāra which means those things which have their origin in Nara as declared in the passage : "Those reals or tattvas that are born of Nara are called nārāh”-this word brings out the meaning of the śruti that declares Brahman to be the ultimate cause of all; the word ayana brings out the meaning of the texts prescribing forms of meditation or worship (as leading to the attainment of ends desired by men).

Such texts as those in the Subālopanishad declare that the Supreme Being who is the inner self of all and who has all kinds of kinship (to us) is Nārāyaṇa. (By this declaration) these passages state that the Supreme Being is no other deity than Nārāyaṇa.

Those who are relatives in the world became relatives (to us) by the will of Bhagavān. “O, Best of deities, Thou art my mother. Thou art my father: Thou art my kinsman: Thou art my guru : Thou art my learning: Thou art my wealth. So Thou art by all ", The Lord is my master who is my benefactor, He is my father, ny kinsman, my king." " Thou art the world's father, its mother, its beloved son, its affectionate friend, its wellwisher and its guru : Thou art the goal to be attained and also the upāya or means by which it is to be attained. I am Thine, I am sustained by Thee. I am Thy servant. I am one who considers Thee as the highest benefit. I am one who has performed prapatti to Thee. Therefore the burden of protecting me is Thine". The Supreme Ruler is thas one who is the unconditioned relative in every form. If He is pleased (with us), there will be no one who will be opposed to us, for it has been said :-- "He from whose favour all these people will become favourable (to us)--that Rāma is now soliciting the favour of Sugrīva, the best of monkeys", and "When Keśava," the best of deities, who loves His devotees, is pleased, (with a man), his mind becomes clear thereby and all creatures--those that move and those that do not move become favourable to him. “When Bhagavān who is the God of all gods and who controls even Brahma is gracious, all the three worlds become favourable". “Iśvara is, by His very nature, "the well-wisher of all creatures ". If He is (at any time) differently disposed, it is due to the upādhi or circumstance of the cetana (or sentient being) having disobeyed His command. Even that disposition (of Iśvara's) will change (and become favourable) by some little gesture or consideration (vyāja). Have they not
declared: "Even after approaching Śrī Raṅganātha who is so mad as always to take pity on His servants, why do we still continue to be afflicted by saṁsāra?"

THE MEANING OF THE DATIVE (FOURTH) CASE OF

THE WORD NĀRĀYAṆA (i.e.) NĀRĀYAŅĀYA:

We will now set forth the meanings of the fourth case such as " for the sake of some one" which will correspond with the meaning of the sentences to be shown hereafter :

Considered in the obvious and ordinary way, it may be thought that the fourth case is used because of the word namas (which governs the fourth case (according to grawmar). In that view there is nothing noteworthy in the use of the dative case. This is the part of the Tirumantra which is the cause of the attainment of the fruit (desired), for it has been said: “That part of the mantra (mūlamantra). which remains after the sixth letter counting from namas (i.e.) a and which is after the fifteenth letter counting the consonants of the alphabet beginning with ka (i.e.) na, and leaving the consonantal part of ṇa that part which remains after the ì in Nārāyanāya, (i. e.) āya, is called the potent part of that mantra.' This part is concerned with the attainment of the fruit. According to some interpretations, the prayer for the attainment of the fruit is found here. There is no difference of opinion in regard to the statement that the meanings of a word differ in accordance with the purpose, the context, the mark or sign, the propriety, the locality and the time of its use and not by the were word as such. One of the meanings of the fourth case that are accepted is sampradūna (ie) to make the word indicate the person to whom a thing is given and who thereby becomes its seshin. Here in the fourth case Nārāyaṇāya in Tirumantra, it is true that what does not belong to Iśvara is not given to Him, for the jīva is always Nārāyaṇa's śeṣa and belongs to Him. So it might be thought that the sampradana which is indicated by the fourth case does not apply here. But in as much as the jīva offers to Iśvara what already belongs to Him for protection by Himself, it may be held that the fourth case indicates sampradana and Ahirbudbnya (Siva) commented in this manner on the dative or fourth case in the Vyāpaka Mantras :

"The surrender or offer of the self which is shown to be subordinate or śeṣa is indicated by the fourth case in such words as Viṣṇu (i.e. Namo followed by Viṣṇu). When the qnestion is asked: "To whom is this self which is subordinate offered or surrendered for the sake of protection ", the answer is " to Viṣṇu". Thus Vishou is indicated by the fourth case". This is a commentary also on the fourth case in words like Nārāyaṇa as the śloka says 'in such words as Viṣṇu'.

In this Tirumantra, the meanings of the seven sacred letters beginping from na have been separately stated in the mantra. smṛtis and these meanings have been summarised as follows by some ācāryas in passages like the following :- "The meaning of na is looking after the welfare of all, helping to incline the wind (of the jīva) towards Paramapada and destroying those unworthy qualities of the self which are opposed to it. Since the letter ma signifies doing what is good to those who have sought (Him), helping to expand their attributive jñāna (knowledge), and securing for them the respect of others : these are said to be its meanings by those that know. The letter ‘na’ signifies giving up scepticism, rendering service always to Bhagavān and doing the work of the ācārya which consists in leading the śiṣya to Parumapada. These benefits will, in the opinion of those that know the mantra, accrue to those that meditate on this letter. Those that meditate on the letter rā will acquire the love of the Lord, give up the love of those that sre other than the Lord and protect the kingdom (from evils). By the letter ya, wise men acquire the eagerness to adopt the Yoga necessary for attaining Bhagavān and also its fruit.

From the letter ’ṇā’ one acquires the desire to praise the Lord and the command of language necessary for praising Him. The letter ‘ya’ causes dread in (the minds) of Yakṣas, Rākṣasas, Vethala, and goblins (bhūtas). Those that know the mantras have thus described the function of the different letters ".

Thus Tirumantra which has been rendered free from the stain arising from perverse controversialists with the help of a careful study of the interpretations derived from grammar, nirukta and the like - will, like a mirror, reveal clearly the essential nature of the Supreme Being, and also whatever is difficult to see in regard to one's own essential nature.

THE ATTRIBUTES OF BHAGAVĀN TO BE MEDITATED

UPON WITH REFERENCE TO TIRUMANTRA:

When we reflect in accordance with the pramāṇas, on the essential nature of the Supreme Being, who is the deity indicated by this (mantra) in all the forms which are explicitly stated and which are also implicit in this mantra, we should reflect on the following qualities of His in principal and on other excellent traits connected with them:- such qualities as His being the protector : His protectorship being the result of His very nature: His protectorship extending to all, the many ways of His protection, correspondiog to the nature of the thing to be protected, His being the protector at all times, His being the protector in all places, His protection being of all kinds, His protection being directed by His own interest, the omniscience so essential for a protector, His omnipotence, the protection being irrevocable by any except His own will, the irresistibility by others of His protection, His supreme mercy, His expecting an occasion for protection, His requiring from the jīva just a pretext or vyāja for extending His protection, His accessibility to all those who have sought His help. His nature being such as may ever be relied on (for succour), His having as His attribute (Lakṣmī) who will recommend the pardon of those who have committed offences (17), His being the śeṣī, His beiug the Seshī under all conditions and at all times and to all, His freedom from being śeṣa to any one else, His being the śeṣī to those who admire His attributes and qualities, His being the śeṣī in association with His consort, His being without equals or superiors, His being worthy of the surrenderiog of the self as an offering (havis), His being different from non-sentient matter, from souls in bondage, from souls in mukti and from the eternal sūris (nityas), His being the cause of others being śeṣīs in relation to certain things (28), His being an independent doer, His being capable of inspiring jīvas with such qualities as knowing, His being the inspirer of all activities, His not being inspired by any one else, His permitting of what is being done, His being the witness of all karmas or rites done, His co-operation (in karma s), His inducing those who have sought succour to do what is pleasing (to Him), His inducing them to do what is beneficial (to themselves), His being the unconditional object of worship, His readiness to be at the disposal of others (when they have done the right thing), His being the Siddhopāya ever ready to redeem (the jita), His being the cause of the jīva adopting the sādhyopaya (bhakti or prapatti), His commands being expressed in the śrutis aod smṛtis, His being the ruler who punishes (the evil doer), His equal treatinent of all, His being sympathetic to those who seek His help, His being the cause of avidyā and the like, His being incapable of avidyā and the like (karma ), His readiness to dispel avidyā (ignorance) of those who have sought His protection (48), His being free from any change in His essential nature, His being free from any change in His character or qualities, His readiness to lead all (the jīvas) to the attainment of Himself, the creation maintenance and destrnction of the world being His līlā or sportive activity (52), His being the principal subject of all Vedānta (Upaniṣads), His being the material cause of everything, His being the instrumental cause of everything, the irresistibility of His will, His having all (beings and things) as His body, His being denoted by all words, His adoration being performed by deans of all karma s, His being the grantor of the fruits of all karma s, His being the kinsman to the jīva in every form, His universal pervasiveness, His unsurpassed subtleness, His being the support of everything. His being His own support, His being of the nature of satya, His being of the nature of jñāna, His infiniteness, His being of the nature of bliss, His being pure (and spotless) His possession of countless and unnamed attributes in His essential nature which has been defined by certain specific attributes like satyam, jñānam, ānantam, anandam, amalatvam, His having an eternal, divine and auspicious form, His having states like Para (the supreme) Vyūha and others, His incarnations being satya, (facts of history), His possession of His own svabhāva or nature even in the state of incarnation, His incarnations being free from the touch of prakṛti or matter, His incarnations not being the result of karma , His incarnations having no fixed or appointed time of occurrence, His incarnations being the overflow of multi. tudes of qualities which are to serve the purposes of those who seek succour (from Him), His being pure and fit for contemplation in all states, His having Lakṣmī as His companion in all states, His possession of divine ornaments, weapons, queen, abode, attendants, furniture, door-keepers, retinue, and the like (81), tha power which He has of causing the separation of the gross body from the self, His being the resting place of the jīvas for repose, His dispensation of special favours to all jīvas at that time, His lighting up of the opening of the Brahma Nadi for the entrance of the self, His enabling the self to enter it, His being the cause of the emergence of the self out of the opening of the Brahma nādi, the appointment by Him of Archis and other escort for the self, His leading the self through the gateway of the sun, His being the Cause of the self emerging out of the sphere (anda) of the material universe, His leading the self to the bank of the river Viraja, His being the cause of the separation of the subtle body from the self, His granting, to the self, of a transcendental (non-material) body, His being the cause of the self being welcomed and honoured by the divine Apsarases, His causing the self to enter the Brahmic fragrance and the like, His being the cause of the self being welcomed and honoured by the eternal süris and the released souls (muktas), the regard shown by Him up to the time when the self rises to the couch, His being the cause of the self enjoying perfect blies, His being the principal goal of attainment, His being responsible for all kinds of service rendered with the body, without the body14 and with more bodies than one, His possession of all objects of desire, His enjoyment of unsurpassed bliss, His being an object of upsurpassed enjoyment, His being an object of enjoyment in all forms, His being favourable, by His very nature, at all times, His bestowal to the self of bliss perfectly similar to His own, His inability to endure separation from thuse who seek succour from Him, and his being the cause of the self never returning to samsára. (108).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इह सङ्ग्रहतश्श्रीमान् गोप्ता शेषी समाधिकदरिद्रः ।
शरणं सर्वशरीरी प्राप्यस्सेव्यश्च साधुभिर्भाव्यः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)15)

(Thus) here in Tirumantra, the Lord is to be reflected upon by good men in a concise form (in the letter a) as the consort of Śrī (Lakṣmī) and as the Saviour:(in the dative or the fourth case whose affix has been dropped) as the śeṣī, and as destitute of equals and superiors : in the word namas ) as the upāya or means of attaining Him: (in the word Nārāyaṇa) as the in-dwelling Self of all, (and in the fourth case of that word) as the object of atlainment and as the Person to whom service is due.

THE QUALITIES OF THE JIVĀTMĀ:

In the same way, when the jīvatma who is to attain the Supreme Being, which is the object of his attaioment, reflects on himself with the help of the Tirumantra, he should note the following principal qualities of his own, which are indicated explicitly by the words themselves and which lie implicit in their meaning and other qualities connected with them, which are all accepted on the authority of the pramāṇ as : 'That he has to be redeemed by Bhagavān and Śrī (Lakṣmī), that he cannot be saved by any one else, that he has one who will protect him in all places, at all times, and in every manner, that he has a Saviour who has noble qualities, that he has one (Lakṣmī) to recommend
him (to the Lord's mercy), that he is the servant of the Lord and (His consort) Lakṣmī, that he is their eternal servant, that he is their unconditional servant, that he is not entitled to be the servant of anyone else, that, in his essential nature, the self is jñāna (knowledge), that it is bliss, that it is self-luminous, that the self shines to itself, that the self is denoted by the word 'I', that the self is atomic (aṇu), that it is subtle (sukṣma), that it cannot be cut (burnt and so on), that the self or soul is different from the twenty four tattvas or reals, that (in its essential nature) the self is pure, that it is different from Iśvara, that the self is a knower (having knowledge as its attribute), that the jīva has, by nature, the capacity to enjoy all things as agreeable, that he is competent to desire the supreme end of life, that he is fit to be commanded (by the Supreme Being), that he is fit to render service, that be has in him the power to have a direct perception of all things, that he is entitled to have unsurpassed bliss, that he is a doer who can act subject to the will of the Supreme Being, that he is a master (of certain things) under certain conditions or upādhis, that he is the śeṣa of the devotees of the Lord, that he is their servant, that he is destitute of upāyas other than the Lord, that he is steeped in such things as avidyā, that his knowledge is capable of expansion with the help of (suitable) instruments (karaṇa) and the like, that be is beset by the fears due to saṁsāra, that be should look forward to the removal of avidyā and the like, that he is destitute of any means (of attaining the end), that he has such things as the good-will of Iśvara, that he should seek and obtain a good ācārya, that he is competent to adopt sādhyopāya (bhakti or prapatti), that he should stand firm in the upāya, that he has great potency, that he may be called an object of creation, destruction and the like in virtue of his having the body as an attribute, but that the self is imperishable, that the self is one among many, that the selves are countless, that the selt is pervaded by Iśvara (who is its in-dwelling Self), that he is subject to the control of Iśvara, that he is supported by Iśvara, and that as a consequence of these, the self is the body of Iśvara that the jīva is the cause of the sportive delight

(lilā rasa) of Iśvara, that he is entitled to be the instrument for the Lord's enjoyment (bhoga) (in Nityavibhūti), that his passage to his goal depends on Iśvara, that the attainment of that goal depends on Iśvara, that he should seek neither worldly prosperity nor kaivalya, that he should eagerly long for the attainment of Bhagavān, that he should become free from all avidyā, that the self would manifest itself in its essential nature, that the self is capable of visualising everything (in the state of mukti), that his sole enjoyment should consist in the experience of Bhagavān in every form, that he is capable of having unsurpassed bliss, that his being an enjoyer is (only) for the enjoyment ot of Bhagavān, that the self (in its realised state) can take any form and the like at will, that its will is irresistible, that the self will have perfect resemblance to the Lord except in regard to those uncommon qualities or attributes that define His essential nature, that the sell's delight is in rendering every kind of service to Bhagavān and that the self will never return to saṁsāra (after attaining mukti). (67).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

पदत्रयेऽत्र संक्षेपाद्भाव्यानन्यार्हशेषता ।
अनन्योपायता स्वस्य तथानन्यपुमर्थता ॥

(मूलम् (सं॰प॰)16)

In the three words of this (Tirumantra), we should reflect, in brief, on our being entitled to be the śeṣa, of no one other than the Lord, that we have no other upāya than the Lord, and that we have no other end to attain than the Lord.

Thus the Tirumantra has ( as stated in Nāradiyakalpam) everything that a man ought to know. From it one can understand the essential nature of cit (sentient beings ) acit (non-sentient matter) and Iśvara, as well as the differences among the jīvas themselves. The Tirumantra also teaches the unconditional differences between the jīva (the individual self) and the Supreme Sell, as, the former is śeṣa and the latter śeṣī. It determines Also the person of the Supreme Deity who is both the material and the instrumental cause of the whole universe. Therefore even those who live in the same locality as those that meditate on the Tirumantra in this manner will never have delusions such as.the following :- " There is no Iśvara or God"; "Iśvara is attributeless"; "Iśvara is absolutely indifferent (to the welfare of the jīvas), "His god.head is a mere reflection or image which has no reality" • His divinity is the result of some special karma performed by Him". “He is occasionally subject to such things as karma ". "The three gods, Brahma, Viṣṇu and Siva, are of equal rank", "The three gods mentioned above are really one : " The Supreme Reality or Tattva is someone beyond these three gods", "One of these, Brabma and Siva, is Iśvara". "The essential nature (svarūpa) of Iśvara is subject to change or modification". "The material cause and the instrumental cause can never be the same", "The jīva and Iśvara are only a single self". "The difference between the jīva and Iśvara is due to certain limiting factors or conditions (upādhi)". "The jīva and Iśvara are eternally (both) different and non-different," " The jīva is śeṣa only on account of his karma ". "The jīva is at times śeṣa and at other times not a śeṣa". "The jīva is inert (jaḍa)". "The jīva is, in his essential nature, knowledge (and does not possess knowledge as an attribute)". "The jīva is eternally free from bondage". "The jīva only seems to enjoy (i.e. his enjoyment is not real but illusory). "The jīva is not a doer or agent". " The jīva is a doer or agent independent of Iśvara". "The self laats (only) until the pralaya". "The jīva lasts only until mukti (and then becomes one with the Supreme Being)". There is only one jīva (all the others are illusory)", "The jīva stands self-supported". "The jīva is, in his essential nature, an effeci baving its origin in a cause." "The jīva can, in no sense, be considered as an effect (even with regard to His body and the like)", "The jīva can attain his end only by karma ". "The jīva, in the state of release from saṁsāra, is like a stone (having no knowledge and the like)". "The jīva finds delight only in his own disembodied self". "The jīva is absolutely independent of Bhagavān". "The jīva is one with Iśvara". "The jīva is without such things as activities". "The jīva can separate and unite (with Iśvara)". "The jīvas vary in the bliss that they will enjoy after mukti ". "The jīvas have such differences as being fit to have only salokya and the like ", and other such delusions due to perverted systems of religious thought and to those who are outside the pale of Vedic religion.

So also weakness of faith in the Consort of Śrī as a Protector, the search for other Redeemers, the protest [See page (89 of the book ).] against being dependent on God, the delusion of being the unconditional śeṣa to others, reverence to other deities, association with those who are their devotees, and, likewise, the delight in serving those who are unfit for service, such delusions as that the body and the soul are the same, such delusions as that the self is independent of Bhagavān, the earning (of money or other things) for one's own use, offence to the devotees of Bhagavān, forgetfulness of the fact that one is helpless and destitute of upāyas, a longing for the continuance of life in saṁsāra, the fear that the soul will suffer annihilation, the taste for doing what is improper, the classification of men into friends and foes, the seeking of other kinsmen (than Bhagavān ), the desire for other ends (than the attainment of Bhagavān), averseness to the supreme goal of life and other such hindrances to one's firm stand in one's essential nature, in the real upāya and in the end in view - all these ( delusions) will never approach them.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इह निजपक्षविरुद्धैरीदृशनिष्ठाविरोधिभिश्चान्यैः ।
द्विचतुष्कसारवेदी गङ्गाह्रद इव न गच्छति क्षोभम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)17)

The person who knows the essence of Ashtūkṣara will never be deluded by these and other ideas which are opposed to his system and his way of life. In no circumstances are the waters of the deep pool of the Gaṅga disturbed :

TEN WAYS OF CONSTRUING AND INTERPRETING

TIRUMANTRA:

We shall now consider in what manner the Tirumantra should be considered as forming a sentence or sentences and the meaning of such sentence or sentences:

The Tirumantra is considered as being a single sentence, as being two sentences and as beiаg three sentences, in different traditions. So also the meanings of the sentence or sentences are reflected opon in many ways:

ONE SENTENCE-INDICATING UPĀYA.

When it is looked upon as a single sentence, the connection of words is to this effect :-" Adoration to Narayaṇa whose nature is such as can be ascertained from the praṇava (aum), for it has been said: "Praṇava" is the word that denotes Bhagavān." (It is true that) the praṇava itself is the name of Bhagavān, but there is no repetition or redundancy in another name being used, viz,, Nārāyaṇa, for, as stated in Śāṇḍilya Smṛti and the like, the aum (or praṇava) is not of much avail, because its meaning by itself is not definite". Therefore, in the Vyāpaka mantras, the other name is for the purpose of indicating the particular (deity). This way of construing the sentence, when considered in the light of the gross interpretation described in such places as the Ahirbudhnya Saṁhitā (see before) will make it (Tirumantra) appear as indicating the upāya. However the essential nature (of the jīva) and the supreme goal of life are also implicit in it (for, without a knowledge of them, no upāya can be adopted).

ONE SENTENCE INDICATING KAIÑKARYA.

(2) Considering such passages as " (They) fold their hands together (in anjali) and with great delight utter the word namas". the mantra is held also as indicating the activity of the śeṣa, namely, service, which is included in the supreme experience of Bhagavān in mokṣa. This form of service must (necessarily) be preceded by a reflection on (one's) essential nature or "svarūipa (i. e.) that of being a śeṣa to the Lord. This can be made use of also by those who have adopted the upāya (prapatti), even in their present state, when they can realise the happiness (of that service to the Lord).

TWO SENTENCES INDICATING SVARUPA:

(3) When these two ideas become well-established, it is necesary to have a clear and distinctive knowledge of one's essential nature. For that purpose, the Tirumantra may be looked upon as being two sentences (a) a Nārāyanāya um - (b) namas (or na mama) meaning (a) "I am the unconditional śeṣa of Bhagavān alone who is indicated by the letter a (in aum) and who has such attributes as being the universal Redeemer and the support of all and (I am the śeṣa) of no other. (b) I do not belong to myself, neither am I the unconditional master of anything nor have I any (absolute or unconditioned) independence. If it be asked " Will there not be redundancy owing to the letter a and the word Nārāyaṇa being both the names of Bhagavān? The answer is (as follows):-- In that case one of the two should be considered as An adjective to the other) for the purpose of indicating the special qualities (such as protectorship) contained in its etymological interpretation. The redundancy would also cease if we construe the sentence into " (I am the śeṣa) of Nārāyaṇa who is denoted by the letter a in (aum)". Do we not see the word 'Bhagavān', which is His name, being employed in apposition or grammatical co-ordination (sāmānādhikaraṇya)) with the word · Vāsudeva! (in the Vāsudeva mantra )? There is no redundance, as the word Nārāyaṇa serves a purpose, being used for removing all doubts as to which deity is the ultimate universal cause denoted by the letter which is the origin of all letters (namely a ). The order of words in a sentence is dependent on the ways in which they are recited (according to tradition); but the construction or syntactical con. nection of the words is in accordance with the meaning.

When thus taken as two sentences, the whole of the Tirumantra is descriptive of the essential nature (svarūpa) of the jīva. In the light of this coustruction, namely, that of describing the essential nature, the ancients used to say: "Be born in Tiru. mantra, grow up in Dvaya and stand firm in Dvaya alone". ** Birth' is due to the birth of a knowledge of one's essential nature and the disappearance of the state which preceded it. This may be seen (from the verse): “Before I had a knowledge of my essential nature, I was like one unborn. After attaining that knowledge, I was born and I do not forget this". That is acknowledging, of one's own accord, that one is the śeṣa of no one other than Bhagavān, that one is not subject to the will of any one other than Bhagavān that, consequently, one has no other interests than being śeṣa to Him and that one has no other saviour than He. "Growth' means the adoption of the upāya resulting from a knowledge of a particular thing that has to be performed as being suited to one's competency. "To stand firm in Dvaya alone" means to become well-established in this upāya and in the (know. ledge of the) fruit arising from it, without associating oneself with any other upāya and without any other end in view. Thus Tiru mantra and Dvaya combined together reveal the svarūpa, the upāya and the end for which the upāya is adopted.

TWO SENTENCES INDICATING THE UPĀYA :

(4) In this construction of Tirumantra into two sentences, some consider that the whole of Tirumantra has, for its purport, the surrender of the self with its accessories. In that case, the m in praṇava should be considered to be in the nominative or first case. By the principle of the offering of the havis (or oblation), Tirumantra would then mean "This unconditional oflering, namely, the self or soul is surrendered to Nārāyaṇa who is denoted by the letter a as His responsibility and who is the deity subject to no conditions or limiting factors (upādhi). In this unconditional sacrifice of the self, the word namas (na mama) would come to mean that one dissociates oneself from oneself and says, " The burden of my protection is not mine." As when (an offering is made) with the words: “This is for Indra and not mine", here also, the two sentences are essential; one to express the connection (of the offering) with the Supreme Being and the denial of its connection with oneself. Also in this surrender with the words namas (na mama), the purport may also extend to the denial of one's being an agent or doer absolutely independeat of the Supreme Being. The two sentences may also be considered to suggest the meaning; "The burden of my protection is of no other (than Bhagavān) nor is it my own".

That Tirumantra has, for its purport, the offering or surrender of the self was stated in the Nitya as follows :- "After offering the self to the deity with the mūlamantra etc" This idea is shown also in Śrī Vaikuṇṭha Gadya as follows: "Praying that Bhagavān should accept one for eternal service to Himself alone, one should prostrate oneself and offer the soul to Bhagavān with the utterance of the sacred mūlamantra",

TWO SENTENCES INDICATING PURUṢĀRTHA:

(5) In each of the two sentences, some understand a word (like syām) meaning 'I pray that etc' or 'May I' etc. (In that case the first sentence would be aum Nārāyaṇāya syām, and the second na mama syām), and their meanings would be:

“May I render service to Nārāyaṇa denoted by the letter a! May there be no hindrances to this!" Tirumantra, as a whole, would then be a prayer for the attainment of what is desired and the removal of all undesirable things and this is considered the supreme end. In that case the reflection on one's svarūpa is implicit in it. Similarly even when the Tirumantra is considered to have, for its purport, only the indication of one's svarūpa, (as in the third meaning) it would, by suggestion or implication, indicate the specific end to be attained. The upāya and the prayer would then be known from the respective pramāṇas which ordain prapatti.

It is often said that Tirumantra has, for its purport, the knowledge of svarūpa, of upāya and of puruṣārtha, because a knowledge of these which did not exist before is acquired from it. The knowledge of these is prāpya (to be acquired) and the Tirumantra from which this knowledge arises may therefore be said to be prāpyapara (i.e.) to have, for its purport, the knowledge of these three. But the expression prapyapara does not mean that Tirumantra has, for its denotation, this knowledge. It denotes the svarūpa, upāya and puruṣārtha and not the knowledge of these which afterwards arises from it. (For example: the word **cow' denotes the animal called 'cow'; but when the word 'cow' is employed, we got also a knowledge of the cow. From this we should not say that the word 'cow' denotes the knowledge of the cow. It denotes only the cow though, subsequently, the knowledge also arises. To put it in other words, the denotation of the word and the items of knowledge which may arise when the word is employed are two different things. 'Cow' and knowledge of the cow' are two different things.

THREE SENTENCES:

When Tirumantra is considered as consisting of three. sentences (there are several ways of understanding the meaning:) (6) & (7) The svarūpa or essential nature (of the jīva) and his supreme goal (puruṣārtha) are stated by the words themselves and the upāya is implicit in the meaning (though not expressed by the words); (8) or the svarūpa and the upāya are stated by the words themselves and the puruṣārtha is implicit in the meaning: (9) or the upāya and the puruṣārtha are stated by the words themselves and the svarūpa is implicit in the meaning (10) or the svarūpa, the upāya and the puruṣārtha ( all the three) are stated (distinctly) by the words themselves.

(6) If it be asked how this is, the answer is as follows: The first two words indicate svarūpa and the third word puruṣārtha.

As stated in the following śloka : I am the property (śeṣa) na mama of only Bhagavān who is denoted by the letter a; I do not exist for myself : He who is denoted by the word 'Nārāyaṇa', which means the person whose abode or dwelling place is the multitude of the etermal nārās (i.e.) jīvas --- To Him the varied forms of service which I should reader in virtue of my nature should appear (to me) in all places and in all states". (as stated in this śloka ), the praṇava and the namas clarify the svarūpa ; and the third word Nārāyaṇāya with the predicate understood (Namely syām) is a prayer for the attainment of the goal, in view of the idea of existing for Bhagavān expressed (already) by the praṇava. The form of the prayer would be “May I be for Nārāyaṇa!" In this view, the prayer for the removal of hindrances (to śeṣatva) results from the meaning (and not from the words themselves, because the attainment of the puruṣārtha is impossible without the removal of hindrances). As stated in the Dvaya and in such passages as "Thou shalt enjoy thyself on the slopes of the hills in the company of Sītā", since the one to whom service is due has a spouse, the meaning would here also be, “May I be for Nārāyaṇa as well as for Lakṣmī!". If the predicate be needed, a word like bhaveyam (May I be) should be understood. This prayer has indeed been made in such forms as the following:-- “May I render faultless service remaining with Bhagavān constantly in all places and in all states." "Vouchsafe upto me Thy grace so that I may render service to Thee". "I pray for eternal service to Thee" and " I should be Thy eternal servant,"

“Existing for His sake' is eternal; so there is no need to pray for it; this relationship of existing for His sake (as His śeṣa) is already expressed by the praṇava. Therefore prayer is inside here for service (to Bhagavān), which is the overflow of the full and perfect enjoyment of Bhagavān and which contains within itself all other ends of life as in the common saying: "In the ocean is a small puddle (i.e.) the larger contains the smaller within it)".

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

॥ अत्र स्वलाभापेक्षापि स्वामिलाभावसायिनी ।
स्वामिप्रयोजनापेक्षाप्यतस्स्वानन्दहेतुका ॥

(मूलम् (सं॰प॰)18)

Here in the dative or fourth case ( in the word Nārāyaṇāya ), although the jīva expects his owa gain (namely, the attainment of his puruṣārtha ), yet it ends in the Master gaining pleasure or delight. (Therefore there is no violation of the proper function of the, śeṣa). (Likewise) desiring that the Master should gain conduces also to one's own bliss or ānanda.

" Whether it is said, "I beg for service which would please Thee" or " Thou shouldst find delight in having my service" - in either case, both are gainers". (This is the idea). It has been said:-" Food is of two kinds, that which has three qualities and that which has six qualities: That which has three qualities19 is for those bound by karma ; the other is for others". Here the food with six qualities is the enjoyment of the (six) qualities of Bhagavān and also the different kinds of service which result from them and which are most enjoyable.

(In the Brahma Sūtras) it is said that since the śrutis indicate that there would be perfect resemblance or equality (bhoga mātra sāmya) only in regard to enjoyment between Brahman and the mukta, the perfect equality is only in enjoyment and in jñāna or knowledge. Therefore there is nothing (in the śrutis or the sūtras) opposed to the mukta being a śeṣa (to Bhagavān) which pertains to his essential nature (svarūpa) and, as a result thereof, rendering service (kaiṅkarya) to Him. It has been explained in Śrī Bhāṣya and elsewhere that when, in the state of aspiring to mukti and in the state of mukti, the jīva meditates on his being Brahman, what is meant is that this contemplation is only in virtue of the self or jīva being the body of Bhagavān. Therefore this notion of "I am Brahman" is indeed the result of the body (here the self or jīva) being dependent on the inner self (Bhagavān ) and existing only for the fulfilment of His purposes. (Therefore there is no impropriety in the self being śeṣa to Bhagavān even in the state of mukti ). The service that is rendered in the state of release or mukti comes from the very nature of the self: it is free from the pairs of opposites20 , constant and un-intermittent, and produces unlimited delight. In the state of aspiration to mukti (mumukṣu) the service that is rendered for its own sake is due to the circumstance or upadhi of some good karma done in the past; it has to endure the pairs of opposites (dvandva ) such as heat and cold and pleasare and pain; it is interrupted by sleep and other such (hindrances) and the delight arising therefrom is limited.

Here all activities of the jīva which do not form the service of Bhagavān and which do not fit in with His commands will yield adverse results of some kind or other. Among those activities which are permitted by Bhagavān, those which are for the purpose of attaining svarga, cows and the like will yield fruits which may appear to be pleasant but which are mingled with many undesirable elements. Therefore they are, for that reason, hindrances. So, as stated in the śloka : "One should give up the performance of those actions which are aimed at attaining the three ends, namely, dharma, wealth (artha) and pleasure (kāma)," the aspirant to mukti may perform those rites or actions in relation to Bhagavān which are the means of securing bhakti and jñāna and also of promoting the glory of Bhagavān and of Bhāgavatas without caring for any other fruit. Since these rites or actions are not productive of life in saṁsāra, they would be included in the proper form of service, The state of being a śeṣa to Bhagavān indicated in the praṇava extends to that of being a śeṣa to His devotees in so far as laid down in the pramāṇas, as a consequence of the jīva's absolute subjection to and sole existence for Hiin, which are indicated appropriately by the word namas.

So the kaiṅkarya or service to Bhagavān which is desired in the word Nārāyaṇāya extends to His devotees. This idea is expressed in such ślokas as the following :- "I am greatly pleased with those who have devotion towards my devotees. Therefore one should honour them greatly", and. “Therefore in order to obtain the grace of Bhagavān, one should please His devotees. By this the Lord becomes heartily inclined to show His grace. There is no doubt of this ".

The saying that “dependence upon others is miserable" means (only) that the dependence on the worthless, which is due to past karma and which is not suited to one's svarūpa, is the cause of misery. Being subject to (the will of) Bhagavān and tadiyas is the prescribed goal suited to one who realises the essential nature of his self and it is therefore the cause of unsurpassed delight. "Tadiyas" or 'Bhāgavatas' means those who feel a delight in being the servants of the Lord.

There are some who maintain that service to His devotees (tadiyas) logically follows when one desires to serve Nārāyaṇa who his for His attribute Nārās, for service to the substantive in Nārāṇām ayanam iacludes (they say) service to Nārāṇām (all nārās ) which is the adjective or attribute. (If the logic of this statement that what is prescribed for the substantive should be considered as prescribed also for its adjective or attribute, (in other words ), if being the attribute is itself the cause (of being honoured and served), then every thing that is denoted by the word Nārās here, such as Brahma and the other gods, the enemies of Bhagavān, cattle and the like, would come under those to whom service shonld be desired. If it is said, “He desires to serve men's sovereign", it does not follow that he desires to serve men also who are the adjectives of the sovereign (in the phrase 'men's sovereign"), So also, by mere logic, the desire to serve Nārās will not become proved. (That will require pramāṇas for proof). Therefore only this much can be said:- By the authority of the pramāṇas, since the aspirant desires to do what is pleasing to the Master, he desires to serve those who are dear to Him and who realise that they are His śeṣas and have no other interests in life. Even in the experience of the state of mukti, the experience of everything else indicated by the word Nāra which is included in the experience or enjoyment of Bhagavān - even this is not understood from (the) logic (of the adjective and the substantive ). It is understood from the authority of the pramāṇa, (namely the śruti) which says " He sees all, and attains all things".

So far the Tirumantra was construed as having three sentences among which the first two were held as indicating the svarūpa of the jīva and the third as indicating the prayer for the attainment of the puruṣārtha or goal aimed at.

(7) Different from this is the construction of Tirumantra into three sentences of which the praṇava brings out the svarūpa or essential nature, namas forms the prayer for the removal of hindrances or evils, and the puruṣārtha which will result from that renewal is indicated in Nārāyaṇāya syām ("May I be for Nārāyaṇa !") That the namas in Tirumantra too, like the namas in Dvaya has, as its purport, the prayer for the removal of hindrances - this interpretation, too, is explained in Bhattar's Nitya in the ślokas: “As stated in the praṇava, I am the śeṣa of Bhagavān; in spite of it, I wily subdued by the notions of 'I' and Mine' owing to (my) past karma . The word namas states that, hereafter, I should reinember my being śeṣa to Bhagavān and render service to him". Therefore the syntactical construction becomes (in this interpretation): Aham na mama syam "I shall not be my own śeṣa or na mama kincit syat" "May I have no hindranceś" Syām or Syāt being understood. So it amounts to a prayer for tha complete removal of all hindrances such as avidyā or ignorance, karma , the impressions left by them (vāsanas), the taste or inclination (ruchi) and the association with prakṛti or matter. This has been shown in the passage in Vedārthasaṅgraha, where it is said. " Owing to beginningless avidyā or ignorance, two kinds of karma, good and evil (puṇya and pāpa) have been flowing like a stream. On account of this, the jīva becomes enclosed in bodies of four kinds: Brahma and the other gods, men, animals and plants. So in accordance with the notion entertained by the jīva regarding his nature, the streain of saṁsāra increases in its volume. In order to get rid of the fear caused by it which is hard to resist etc.” So also it ia said, " In order to protect the souls of saṁsārins whose nature is such that they have false notions of 'I' about the body, bad ways of life due to these (false notions) and the impure body which results therefrom, the Lord of the Nityasuris was born into all sorts of castes and species ".

It may be asked :-" When a prayer has been made for the removal of hindrances, where is the need for another prayer for the attainment of the desired end? Will it not follow as a natural consequence? Has it not been said: “When the jīva attains Brahman, those qualities or attributes of his which are natural to him and which were, till now, hidden begin to shine forth. This is revealed by the word Svena in the śruti". "In the same way as the brightness or radiance of a gem is not produced (anew) but is a natural consequence of washing away the dirt covering it), so also jñāna or knowledge is not produced in the soul (anew). When a tank or a well is dug, the water and the ether (space) are not created but simply come into prominence (having already been there). It is only what already exists that is manifested clearly, How can there be the production of a thing which did not exist ? So also on the removal of undesirable or evil qualities, qualities like knowledge begin to shine forth. They are not created anew, for these qualities are eternal in the jīva (since they belong to his essential nature) "?

The answer to this question may be expressed as follows :

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्वतस्स्वार्हं यथाभागं पुत्रः पितुरपेक्षते ।
सापराधस्तथा दासः कैङ्कर्यं परमात्मनः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)21)

"The son begs of his father for his share of the property, though it is lawfully his. In the same way the servant (the jīva) who has offended (the Master) begs of the Supreme Being that he should be permitted to render service ". There is nothing inappropriate in the jīva who has lost what he is entitled to, praying thus:-- “May I have what is my sharel Be Thou so gracious as to pardon my offence;"

From the passages quoted above, it would appear also that just when the hindrance is removed the radiance natural to the gem begins to shine by the will of God, as stated in." All things exist as such only by Thy will", so also such things as the expansion of jñāna which naturally belong to the Jīva, are manifested as a result of the Lord's will, which is of the form of the compassion natural to Him.

But it may be asked: "In a 22 system of thought which holds that the non-existence (of a thing) means the presence of some other thing, the removal of hindrances should, by itself, be the attainment of what is desired. Hence will not the separate prayer for it be redundant? Besides has not the author of Śrī Bhāṣya declared: “The disappearance of avidyā (literally, ignorance; karma ) is itself mokṣa"?

To that question the answer is as follows: - For the sake of some purpose, a single thing may be indicated (in two ways), in its essential nature (svarūpa) and also in a form that is opposed to it. So (here ), it is called the attainment of what is desired and the disappearance of what is not desired, because of the intention to signify a special purpose. In the state of saṁsāra, the dis. appearance of something that is undesirable may be another undesirable thing or the disappearance of what is desired and what is not desirable alike. But in the state of mokṣa, since every thing (without exception) that is undesirable disappears, whal remains is all agreeable So the two (the disappearance of the undesirable and the attainment of what is desired) were stated separately in order to show, with great regard, that the former state (saṁsāra) is most undesirable and the latter most desirable, since it (is free from all undesirable elements and) has only what is desirable. Further the two have to be stated separately, since the withdrawal of punishment by Bhagavān and such things as the expansion of the jīva's knowledge are different things. It is not improper to pray separately for these two things since the remission of punishment by God which is the cause of the contraction of knowledge and the like is different from such things as the expansion of knowledge, service and the like which results from the disappearance of the contraction of knowledge, service and the like, which were the results of that punishment.

There is also another reason for two separate prayers - In some other systems of thought (like that of the Tārkikas), mokṣa means the disappearance of all undesirable things and the attainment of a state similar to that of a stone (with no positive content in the form of enjoyment or bliss). In order to show that mokṣa in our system is not of that kind, bat has a positive content of enjoyment or bliss, the two are stated as being separate and also to show that in the attainmeot of Bhagavān (in mukti), there is no such thing as an alloy of misery or pain just as there is in attaining such states as the position of Indra."

Thus if it is held that the svarūpa and the prayer are expressed explicitly by the words themselves, the upāya prescribed by the sütras, for the attainment of the end in view (puruṣārtha) namely, the Sādhyopāya, is implicit in the meaning of namas which states the disappearance of undesirable things in the case of the man destitute of all other upāyas as a result of bharanyāsa.

(8) SVARŪPA AND UPÃYA :

Since the prayer for the puruṣārtha is not a mere desire but the soliciting of a protector, the aṅga and other accessories may be considered also as implicit and not expressed. The Tirumantra would then mainly indicate the svarūpa and upāya. If we split Nārāyaṇa into nārāṇām ayanam yena "He by whom He becomes the resting place of nārās (the world of jīvas), the word ayana may be considered also as indicating the upāya, for He is the upāya.

(9) UPĀYA AND PURUṢĀRTHA :

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

केचित्तु चरमश्लोके द्वये चोक्तक्रमादिह । भरन्यासपरं तारं शेषं फलपरं विदुः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)23)

Someācāryas considered that, as in the order in which these are expressed in Dvaya and in the carama śloka, here, in Tirumantra also, the praṇava (tāram) expresses bharanyāsa or the surrender of the responsibility of protection and that the other two words namas and Nárāyaṇāya express the attainment of the end in view.

(10) THREE SENTENCES INDICATING RESPECTIVELY

SVARŪPA, UPĀYA AND PURUṢĀRTHA

Tirumantra may be considered also as stating all the three, viz., svarūpa, upāya and puruṣārtha in that order. In this case the praṇava states the svarūpa or essential nature of the jīva (as Bhagavān's śeṣa), the namas states the upāya and what remains (i.e.) Nārāyaṇāya states the prayer for the puruṣārtha or the attainment of the end in view.

The details concerning these three should be understood by a study of the Vedānta śāstras. The construction or interpretation given above of Tirumantra has resemblances to the order in which the tattva, the upāya and the puruṣārtha are explained in the Vedāntha śāstras. Does not that śāstra proceed in this way? So the first two chapters (adhyāyas) (of the Brahma sūtras), the Supreme Real (Brahman) and the reals subordinate to it are determined. In the third chapter, competency (adhikāra) and accessories (aṅgas) are stated along with the upāya and in the fourth chapter, the fruit or the attainment of the goal is explained by way of conclusion. The essential nature of the Supreme Real and that of the lower reals explained in the first two chapters (adhyāyas ) and the fruit or goal of attainment explained in the fourth are the same for the man who has adopted prapatti as a direct and independent means or upāya. The shortcomings and sufferings in saṁsāra which are dealt with in the sections (pāda) on Vairagya and Ubhayalinga in the third chapter and the Redeemer's being opposed to all that is of the nature of blemish (heya) and His being the sole possessor of all auspicious qualities --- these, too, must necessarily be understood by the prapanna who is an aspirant to mukti. The different forms of meditation or worship (upāsana) of Brahman, which are treated of in the third section (pāda) of the third chapter (of the Brahma sütras ), should be adopted by those who are competent for them (i.e.) those who have adopted bhakti. The man who is not competent for them and who is destitute of other upāyas should realise that these forms of meditation are too high for him and adopt nyāsa as his upāya. For, as stated in the following sub-sections:- Nānā śabdādi bhedāt (Brahma sūtras 3-3-56) (The forms of meditation or worship or vidyās concerning Brahman) are different from one another, for their names are different and vikalpah avisiṣṭa phalatvat (3---3--57). (Any one of them may be adopted as there is no difference in the resulting fruit). Nyāsa is different from the other vidyās and in yielding the fruit conferred by them, does not require any other aid. The man who has adopted upāsana (or bhakti ) should perform the rights and duties pertaining to his varṇa (caste) and āśrama (stage of life) as an accessory or aṅga to the vidyā or form of meditation as stated in Brahma Sūtras (3.4.33) The man who practises bhakti should perform the duties of his varṇa and āśrama as an aṅga to bhakti ." The man who has adopted prapatti as a direct and independent upāya should perfom these rites and duties as having been enjoined by Bhagavān and for their own sake (without expecting any gain or reward), for it is said in the Brahma Sūtras (3.4 - 32). “Since they are enjoined, yajnas and other rites become the duties of the (respective) āsramas". If this is understood the, svarūpa, upāya and puruṣārtha which are explained in the Sārīraka Śāstras (Brahma sūtras) are all to be found within the sacred Aṣṭākṣara. We have already explained how the five truths that ought to be understood may be found in this. (Chap. 4).

SUMMARY OF THE TEN INTERPRETATIONS OF

TIRUMANTRA GIVEN ABOVE:

Thus the ācāryas consider Tirumantra, which has innumerable meanings within it, as having ten (different) meanings in accordance with their respective tradition: When the Tirumantra is considered as a single sentence, it is thought of as indicating (1) the essential nature (svarūpa) of the jīva and (2) his activity as a śeṣa. When coosidered as two sentences, it is thought of as indicating (1) the essential nature of the self and (2) the surrender (of the self) by a positive and a negative statement, Namely, (The burden of protecting me is Bhagavān's : it is not mine) and so also (3) as indicating a prayer for the puruṣārtha. When it is considered as three sentences, it is thought of in the following ways:- (1) The first two words indicate the svarūpa and the third word indicates the prayer: (2) The praṇava indicates the essential nature or svarūpa, and the other two words indicate the prayer for the removal of undesirable elements and for the attainment of the desired end. (3) In the same manner, the first word indicates the svarūpa and the other two indicate the upāya, (4) the first word indicates the surrender (of the self) and the other two indicate the prayer for the attainment of the fruit ( desired), (5) The three words indicate respectively the tattva, the upāya and the puruṣārtha.

When some of these meanings are considered as the main interpretations, the others, too, should be looked upon as being implicit in the meaning, though not expressed explicitly by the words thenselves.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

॥ तदेवं पदवाक्यार्थैस्तत्त्वविद्गुरुदर्शितैः । तत्तत्कुदृष्टिकथितं निरस्तं योजनान्तरम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)24)

Therefore by the interpretations of the words and the sentences thus taught (to us) by the ācāryas, who have realised the truth, other interpretations stated by those who are outside the pale of Vedic religion and by heretics (within that fold) have been rejected.

The man who has attained a clear and sure knowledge of Tirumantra which cannot be shaken by those outside the pale of Vedic religion and by heretics -- that man has been described as follows in the śloka :- "He has mounted the (top most) storey of the palace of the knowledge of Tirumantra and has obtained freedom from all anxiety (about himself). The wise man looks down (from there) at ignorant people suffering for lack of this knowledge, like a man on the top of a mountain looking at people standing below (it)". The knowledge referred to in the following śloka : "Food, sleep, fear and sex are common both to animals and to men. The superiority of men to animals consists in their possession of knowledge. Those who are without knowledge are like animals"-the knowledge referred to here is this clear and sure knowledge. (The man who has this knowledge) will never be moved or troubled by praise or censure as stated in the śloka : " Here he is called a wise man (pandita) who like the (unsullied) waters in the depths of the Gaṅga will never feel elated by praise or pained by censure". "In the land where the man who has a true knowledge of Tirumantra and who stands firmly in its meditation, is honoured, there will be no disease, no famine and no fear of robbers". As stated in this śloka : No such evil will occur there. It has been stated by those who are proficient in Ayurveda : “Adoration to that unique physician who killed, without exception, all diseases like rāga (desire) which are chronic, which lie spread over all parts of the body and which cause feverish activity, ignorance, dissatisfaction (with everything)". The śloka quoted above really means, in accordance with the above statement in Vāgbhatam, that (in the land where a knowledge of Tirumantra is honoured) there will be no such principal diseases as rāga or desire, no contraction of knowledge, for knowledge has been described as wealth or Śrī and no such great robbers as those who steal the self which cannot be stolen by external robbers. (The person who considers the self which truly belongs to Bhagavān as his own is a robber).

OTHER VYĀPAKA MANTRAS

The ideas contained in the other Vyapaka mantras which contain the words (Viṣṇu and Vāsudeva), namely Namo Vishnave preceded by praṇava and namo Bhagavate Vāsudevāya preceded by praňava are just those which have been declared as existing in Tirumantra. As interpreted by Ahirbudhnya such qualities as pervasiveness, splendour, entrance (into all) or immanence and will, which are deduced from the respective verbal roots are additional qualities in the Supreme Being, Viṣṇu and decisive of His being the Supreme Deity". The meanings of the word "Viṣṇu” as derived from the root Vish which means "to pervade, 'vas' which means to 'shine', ‘vis’ . which means 'to enter" and ‘ish’ which means 'to will' and so also the meanings of the Vāsudeva derived from ‘vasati’, ‘vasayati’, which mean respectively, "He dwells within all" and 'He makes all dwell within Himself" and ‘Divyati’ which means 'shineś, from which follow His being the support of all, His being free from any taint due to contact with them, His sportive activity, and His will to conquer - all these meanings are contained in parts of the word “ Nārāyaṇa".

As stated in the śloka : “Whatever a man ought to know is all contained in aṣṭākṣara, that is, the Vedas viz., Rik, Yajus, Saman and so also Atharvan and other collections of words," as stated therein, this aṣṭākṣara is, by itself, the revelation of all that is desired by the aspirant to mukti, in relation to the tattva (Truth) and hita (the means or upāya for reaching the goal). A single utterence of it is equal to frequent repetitions of all the vedas, for it has been said, "Whatever fruit is gained by those who repeat the Rik, Yajus and Sama Vedas many times -- that fruit is gained by the man who utters the aṣṭākṣara mantra only once. A single utterance of this mantra is equal to a repetition of all the Vedas. Though, as stated in the śloka: "In proportion to the faith that a man has in the Mūlamantra does he attain the ends he desires, it is impossible to estimate adequately its greatness" (though, as stated in the śloka), there are degrees of success varying in accordance with the degrees of faith, the potency (of the mantra) is boundless (incapable of being measured) in the case of those who have great and intense faith (mahā visvāsa ) in it. Since in that śloka (100) it is not specifically stated by whom it is impossible to measure its potency, it may be inferred that even Nārāyaṇa who propagated this mantra, who is the subject of this mantra and who is, by nature, omniscient and who incarnated as Nara and Nārāyaṇa and propagated (by precept and practice) the Scripture without letting it become extinct-that even Nārāyaṇa knows that its potency is not capable of being measured. Tirumaṅgai Alvar who wis initiated into this mantra and its meaning by the seer of this mantra (Bhagavān, who is also its deity, has declared as follows:- "If thou shouldst, with the help of the mantra of eight letters, always enjoy Bhagavān, who appears at the end of the Vedas which form the wealth of Brahmins, thou shalt be happy."

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

ऎट्टुमामूर्त्ति यॆण् कण्णनॆण्डिक्
कॆट्टिऱैयॆण्बिरगिरुदि
ऎट्टु मा वरैगळीऩ्ऱ वॆण्गुणत्तो
नॆट्टॆणु मॆण्गुणमदियोर्क्
कॆट्टुमामल रॆण्सित्ति यॆण्बत्ति
यॆट्टुयोगाङ्गमॆण्सॆल्वम्
ऎट्टुमागुण मॆट्टॆट्टॆणुङ्गलै
यॆट्टिरद मेलनवु मॆट्टिनवे. ( 38)

(मूलम् (त॰प॰)25)

Those wise men with eight qualities who meditate on the mantra of eight letters which treats of Bhagavān who is possessed of eight qualities and who created the eight-bodied (Rudra), the eight-eyed (Brahma), the eight quarters and their eight guardians, the eight prakṛtis, and the eight great mountains-these wise men have, within their (easy) reach, the eight great flowers, the eight siddhis or super-natural powers, the eight kinds of bhakti or devotion, the eight aṅgas or accessories of yoga, the eight kinds of wealth, the eight great qualities, the eight times eight arts or kalās and the rasa or emotional state or sentiment which is beyond the eight rasas, namely, the emotional state called sānti or serenity of spirit.

EXPLANATION OF

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

To those great and wise men who meditate on the sacred aṣṭākṣara, which treats of the Supreme Ruler, who is the (ultimate) cause of all and who is opposed to everything of the nature of blemish and is, at the sametime, the abɔde of all auspicious qualities -(to these great men) whatever is desired by them among the spiritual virtues, the eight forms of wealth and the like is never beyond their reach. The 'eight-bodied' means Rudra who obtained the boon of having eight bodies, namely, the five elements (bhutas-earth, water, fire, air and ether or space), the moon and the sun and the man who performs a yajna or sacrifice; the eight-eyed refers to Brahma who has eight eyes because of his four faces; the eight quarters; the eight guardians of the eight quarters such as lndra, the eight prakṛtis are the eight tattvas or reals like avyakta, mahat and ahañkāra, the eight great mountains means the eight chief mountain ranges26 ; 'who created these means the Supreme Being possessed of eight qualities who created all these; His eight qualities are being (1) without subjection to karma , (2) without old age, or (3) death, or (1) grief, (5) or hunger or, (6) thirst, (7) the possession of eternal objects of enjoyment and (8) omnipotence or the ability to accomplish whatever He desires ; to those wise men possessed of wisdom with its eight aṅgas who meditate on the mantra' means to those enlightened men who are possessed of understanding with its eight aṅgas and who meditate on the sacred aṣṭākṣara which is the chief mantra among those that treat of Bhagavān.' The eight aṅgas of wisdom are " quickness of grasp, retention of what is learnt, remembrance, the ability to explain, inference, modification of what has been stated (to adapt it to new situations), reason, the knowledge of Truth - these are the eight qualities of understanding ". The eight great flowers are the following :-"Non-Violence (ahimsā) is the first flower, control of the senses is (another) flower: then comes the flower called compassion to all creatures, then the flower of forgiveness in special, then the flower of knowledge, the flower of tapas and so also the flower of contemplation (dhyāna) and the flower of truth these eight kinds of fiowers are most pleasing to Viṣṇu, The eight siddhis are inference, the knowledge of words, learning Vedānta, freedom from the three kinds of suffering; that in the body brought about by animals, and that due to the (anger of the ) gods, like storm and lightning. the possession of friends and charity. The eight forms of devotion are the following :- Love to God's devotees without an eye to their faults, delight in the worship offered to Him by others, an eagerness to listen to stories concerning Bhagavān, changes in the voice and the body and tears in the eyes while listening to them, efforts to worship Bhagavān, freedom from hypocrisy in one's relations towards God, constant meditation on God, and freedom from the expectation of rewards from God. The eight aṅgas of yoga are yama, niyama and the rest (āsana, prāṇāyāma, pratyāhāra, dhyāna, dhāraṇa and samādhi); the eight forms of wealth are:- the power to contract one's body to a much smaller size, the power to make one's body assume larger dimensions, the power to make oneself light (of weigbt), the power to make oneself heavy, perfect control over oneself, control over others, the attainment of whatever is desired, and success by merely desiring it.

(मूलम् (त॰प॰)27)

The eight great qualities are those which manifest themselves after mukti or those stated in the śloka "Eight qualities enable a man to shine (above others): They are:-- right to knowledge, good birth, control of the senses, learning the meaning of the Veda from the ācārya, the skill to win over one's rivals, freedom from talkativeness. charity in proportion to one's wealth and gratitude." Eight times eight kalās are the sixty four arts and crafts. The eight rasas are sṛṅgāra (love), vīra (heroism), karuṇa, (pathos); adbhuta (wonder); hāsya (humour); bhayānaka, (terror or fear) bībhatsa (the grotesque or gruesome) and raudra (anger).The ninth is śanti. Among these, there is nothing which he cannot have at his desire. The imperfect development of spiritual qualities results from want of earnestness in meditation. The inability to attain the right forms of wealth is due to neglect. The delay in the release from saṁsāra is due to weakness in the desire for it. That is why it has been declared "The mantra „ namo Nārāyaṇa - secures whatever is desired."

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अविद्यापूतनोन्मुक्तैरनवज्ञातसत्पथैः । असदास्वादसव्रीडैरादिष्टमिति दर्शितम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)28)

Thus (we have shown here what was taoght by (acāryās) who were free from the demon of ignorance (avidyā), who never ignored the path of the righteous and who shrank in shame fronı the enjoyment of petty pleasures.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

उयर्न्द नङ्गावलनल्लार्गुरिमै तुऱन्दुयिराय्
मयर्न्दमै तीर्न्दु मऱ्ऱोर् वऴियिऩ्ऱि यडैक्कलमाय्
पयन्द वन्नारणन्बादङ्गळ् सेर्न्द पऴवडियार्
नयन्द कुऱ्ऱेवलॆल्ला नाडु नन् मनु वोदिनमे. ( 39 )

(मूलम् (त॰प॰)29)

We have been initiated into the excellent mantra, which enables us to give up all association as śeṣas with those who are other than our great Redeemer, and to realise that we are souls (and not mere bodies) (praṇava) We have awakened from (our) ignorance and being without any other refuge, (we) have sought the feet of Nārāyaṇa who created (all the worlds) (namas). As the result of our initiation into this mantra, we (now) seek to perform that service which the ancient devotees (the eternal sūris render with eagerness (Nārāyanāya).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इत्थं सङ्घटितः पदैस्त्रिभिरसावेकद्विपञ्चाक्षरै

(मूलम् (सं॰प॰)30)

-रर्थैस्तत्त्वहितप्रयोजनमयैरध्यात्मसारैस्त्रिभिः ।
आद्यस्त्र्यक्षरवेदसूतिरजहत्स्थूलादिवृत्तित्रय-
स्त्रैगुण्यप्रशमं प्रयच्छति सतां त्रय्यन्तसारो मनुः ॥ ६३ ॥

This mantra which is thus constituted of three words that are composed, respectively, of one, two and five letters and which treats of the three things to be known, namely, tattva (the truth), hita (the upāya) and puruṣārtha (the end to be attained) that are of the very essence of Vedānta-this mantra which is the foremost of all mantras, which has the praṇava of three letters which is the
origin of the Vedas, which has the word having the three meanings, sthūla (gross) sūkṣma, (subtle) and para the (suprerme) (namely, namas) and which has in it the word (Nārāyaṇa) that forms the essence of the Upaniṣads--this mantra confers, on those who seek no other reward. freedom from prakṛti with its three qualities (i.e. from saṁsāra.)

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
मूलमन्त्राधिकारः सप्तविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

(प्रणवमोरक्षरमायिरुप्पदॊरु पदमायिरुक्क वक्षरत्रयमाक्कि इव्वक्षरङ्गळैत् तऩित्तऩिये पदङ्गळागक्कॊण्डु ऒरु वाक्यार्थमनुसन्धिक्कैयुम्, नमस्सॆऩ्ऱु प्रणामवाचियायिरुप्पदॊरु अव्ययमायिरुक्क इत्तै विभजित्तु वाक्यार्थङ्गॊळ्ळुगैयुम् निरुक्तबलत्ताले पॆऱ्ऱदु।)↩︎

That the word namas has these meanings, viz.,

“I do not belong to myself;
nor is any activity of mine śeṣa to me;
all these are śeṣa only to Bhagavān,"

is stated in the section on the namaskāra in Nirukti.↩︎

Que la palabra namas tiene estos significados, a saber,

“No me pertenezco a mí mismo;
ni ninguna actividad mía es Śeṣa para mí;
Todos estos son Śeṣa solo para Bhagavān ",

se establece en la sección del Namaskāra en Nirukti.↩︎

नाऩु मॆऩक्कुरियेऩल्लेऩ्, ऎऩ्ऩुडैयदाऩ व्यापारादिगळुमॆऩक्कु शेषमऩ्ऱु; इवैयॆल्लाम् सर्वेश्वरऩुक्के शेषम् ऎऩ्ऱिवै मुदलाऩ वर्थङ्गळॆल्लाम् नमश्शब्दत्तिले विवक्षितमॆऩ्ऩुमिडम् निरुक्तत्तिल् नमस्कारप्रकरणत्तिलेयोदप्पट्टदु।↩︎

That the word namas has these meanings, viz.,

“I do not belong to myself;
nor is any activity of mine śeṣa to me;
all these are śeṣa only to Bhagavān,"

is stated in the section on the namaskāra in Nirukti.↩︎

Que la palabra namas tiene estos significados, a saber,

“No me pertenezco a mí mismo;
ni ninguna actividad mía es Śeṣa para mí;
Todos estos son Śeṣa solo para Bhagavān ",

se establece en la sección del Namaskāra en Nirukti.↩︎

Ahirbhudnya (Siva) commented on the word namas as having three different meanings :
a gross meaning (sthūlārtha)
a subtle meaning (suīkṣmārtha),
and a supreme meaning (para), in the following ślokas :↩︎

Ahirbhudnya (Siva) comentó que la palabra namas tiene tres significados diferentes:
Un significado asqueroso (sthūlārtha)
un significado sutil (Suīkṣmārtha),
y un significado supremo (para), en los siguientes Ślokas:↩︎

इन् नमश्शब्दत्तुक्कु स्थूलसूक्ष्मपरङ्गळॆऩ्ऱु मूऩ्ऱर्थङ्गळै वगुत्तु अहिर्बुध्न्यऩ् व्याख्यानम् पण्णिऩाऩ्।↩︎

Aṅgas are accessorics, upaṅgas are those that are accessories to aṅgas: here the avoidance of what is opposed to the respective aṅgas.↩︎

एवं शिक्षितनानार्थनमश्शब्दसमन्विताः । सर्वे करणतां यान्ति मन्त्रास्स्वात्मसमर्पणे ॥
जीवसामान्यमुखतश्शृङ्गग्राहिकयापि वा । मकारौ तारनमसोस्स्वानुसन्धानदाविह ॥
इह या स्वानुसन्धानप्रक्रियैकस्य दर्शिता । अन्येषामपि तत्साम्यान्नान्योन्यशरणा इमे ॥
अतस्स्वपर-रक्षायां पराधीनेषु जन्तुषु । निरपेक्षशरण्यत्वं नियतं कमलापतौ ॥↩︎

Grammatical co-ordination: The following sentences in the Nārāyaṇānuvaka are referred to here: “ This universe is all the deity Nārāyaṇa: He is the inner self of the universe: Nārāyaṇa is the Supreme Jyotis (Light): The Supreme Being is Nārāyaṇa: Nārāyaṇa is the Supreme Brahman: Nārāyaṇa is the Supreme Tattva (Reality)....... He is Brahma: He is Siva: He is Indra : He is Akṣara and He is the Supreme Independent Sovereign Ruler".↩︎

॥ कारणत्वमबाध्यत्वमुपायत्वमुपेयता । इति शारीरकस्थाप्यमिह चापि व्यवस्थितम् ॥↩︎

Service without the body: Perhaps this should be taken to mean anubhava or experience.]↩︎

इह सङ्ग्रहतश्श्रीमान् गोप्ता शेषी समाधिकदरिद्रः ।
शरणं सर्वशरीरी प्राप्यस्सेव्यश्च साधुभिर्भाव्यः ॥↩︎

पदत्रयेऽत्र संक्षेपाद्भाव्यानन्यार्हशेषता ।
अनन्योपायता स्वस्य तथानन्यपुमर्थता ॥↩︎

इह निजपक्षविरुद्धैरीदृशनिष्ठाविरोधिभिश्चान्यैः ।
द्विचतुष्कसारवेदी गङ्गाह्रद इव न गच्छति क्षोभम् ॥↩︎

॥ अत्र स्वलाभापेक्षापि स्वामिलाभावसायिनी ।
स्वामिप्रयोजनापेक्षाप्यतस्स्वानन्दहेतुका ॥↩︎

That which has three qualities : material objects of enjoyment having sattvam, rajas and tamas.↩︎

pairs of opposites like pleasure and pain, heat and cold etc.↩︎

स्वतस्स्वार्हं यथाभागं पुत्रः पितुरपेक्षते ।
सापराधस्तथा दासः कैङ्कर्यं परमात्मनः ॥↩︎

Vísishtadvaitins hold that the non-existence (of a thing) is simply the existence of some other thing and not a category apart. For example, when we say, "There is no pot on the floor', the non-existence of the pot is merely the existence of the floor. Tarkikas hold, on the other hand, that non-existence or the absence of a thing (abhava) should be considered as a separate category.↩︎

केचित्तु चरमश्लोके द्वये चोक्तक्रमादिह । भरन्यासपरं तारं शेषं फलपरं विदुः ॥↩︎

॥ तदेवं पदवाक्यार्थैस्तत्त्वविद्गुरुदर्शितैः । तत्तत्कुदृष्टिकथितं निरस्तं योजनान्तरम् ॥↩︎

ऎट्टुमामूर्त्ति यॆण् कण्णनॆण्डिक्
कॆट्टिऱैयॆण्बिरगिरुदि
ऎट्टु मा वरैगळीऩ्ऱ वॆण्गुणत्तो
नॆट्टॆणु मॆण्गुणमदियोर्क्
कॆट्टुमामल रॆण्सित्ति यॆण्बत्ति
यॆट्टुयोगाङ्गमॆण्सॆल्वम्
ऎट्टुमागुण मॆट्टॆट्टॆणुङ्गलै
यॆट्टिरद मेलनवु मॆट्टिनवे. ( 38)↩︎

They are Himavān, Vishada, Vindhya, Mālyavān, Pāriyātraka. Mandara. Malaya and Meru.↩︎

To those great and wise men who meditate on the sacred aṣṭākṣara, which treats of the Supreme Ruler, who is the (ultimate) cause of all and who is opposed to everything of the nature of blemish and is, at the sametime, the abɔde of all auspicious qualities -(to these great men) whatever is desired by them among the spiritual virtues, the eight forms of wealth and the like is never beyond their reach. The 'eight-bodied' means Rudra who obtained the boon of having eight bodies, namely, the five elements (bhutas-earth, water, fire, air and ether or space), the moon and the sun and the man who performs a yajna or sacrifice; the eight-eyed refers to Brahma who has eight eyes because of his four faces; the eight quarters; the eight guardians of the eight quarters such as lndra, the eight prakṛtis are the eight tattvas or reals like avyakta, mahat and ahañkāra, the eight great mountains means the eight chief mountain ranges27 ; 'who created these means the Supreme Being possessed of eight qualities who created all these; His eight qualities are being (1) without subjection to karma , (2) without old age, or (3) death, or (1) grief, (5) or hunger or, (6) thirst, (7) the possession of eternal objects of enjoyment and (8) omnipotence or the ability to accomplish whatever He desires ; to those wise men possessed of wisdom with its eight aṅgas who meditate on the mantra' means to those enlightened men who are possessed of understanding with its eight aṅgas and who meditate on the sacred aṣṭākṣara which is the chief mantra among those that treat of Bhagavān.' The eight aṅgas of wisdom are " quickness of grasp, retention of what is learnt, remembrance, the ability to explain, inference, modification of what has been stated (to adapt it to new situations), reason, the knowledge of Truth - these are the eight qualities of understanding ". The eight great flowers are the following :-"Non-Violence (ahimsā) is the first flower, control of the senses is (another) flower: then comes the flower called compassion to all creatures, then the flower of forgiveness in special, then the flower of knowledge, the flower of tapas and so also the flower of contemplation (dhyāna) and the flower of truth these eight kinds of fiowers are most pleasing to Viṣṇu, The eight siddhis are inference, the knowledge of words, learning Vedānta, freedom from the three kinds of suffering; that in the body brought about by animals, and that due to the (anger of the ) gods, like storm and lightning. the possession of friends and charity. The eight forms of devotion are the following :- Love to God's devotees without an eye to their faults, delight in the worship offered to Him by others, an eagerness to listen to stories concerning Bhagavān, changes in the voice and the body and tears in the eyes while listening to them, efforts to worship Bhagavān, freedom from hypocrisy in one's relations towards God, constant meditation on God, and freedom from the expectation of rewards from God. The eight aṅgas of yoga are yama, niyama and the rest (āsana, prāṇāyāma, pratyāhāra, dhyāna, dhāraṇa and samādhi); the eight forms of wealth are:- the power to contract one's body to a much smaller size, the power to make one's body assume larger dimensions, the power to make oneself light (of weigbt), the power to make oneself heavy, perfect control over oneself, control over others, the attainment of whatever is desired, and success by merely desiring it.↩︎

अविद्यापूतनोन्मुक्तैरनवज्ञातसत्पथैः । असदास्वादसव्रीडैरादिष्टमिति दर्शितम् ॥↩︎

उयर्न्द नङ्गावलनल्लार्गुरिमै तुऱन्दुयिराय्
मयर्न्दमै तीर्न्दु मऱ्ऱोर् वऴियिऩ्ऱि यडैक्कलमाय्
पयन्द वन्नारणन्बादङ्गळ् सेर्न्द पऴवडियार्
नयन्द कुऱ्ऱेवलॆल्ला नाडु नन् मनु वोदिनमे. ( 39 )↩︎

इत्थं सङ्घटितः पदैस्त्रिभिरसावेकद्विपञ्चाक्षरै↩︎

२८ द्वयाधिकारः

(28) THE CHAPTER ON THE DVAYA page479

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आकर्णितो वितनुते कृतकृत्यकक्ष्या-
माम्रेडितो दिशति यश्च कृतार्थभावम् ।
प्रत्यूषतां भजति संसृतिकालरात्रेः
पद्मासहायशरणागतिमन्त्र एषः ॥ ६४ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)1)

This mantra (Dvaya) which is used for performing śaranagati to the Lord of Padma ( Lakṣmī) is of the nature of the dawn coming after the dark night of saṁsāra; for having caused it to be heard by Bhagavān, a man is in the position of one who has done his duty; having repeated it frequently, he is in the position of one who has attained his goal.

The particular upāya (viz. prapatti) which was stated as being indicated directly and explicitly by the middle word of Tirumantra (namo) or by implication in its meaning and the goal of attainment ( puruṣārtha ) viz. service to the Lord which is indicated in the third word (Nārāyaṇāya) are shown clearly and distinctly in Dvaya. This mantra is revealed in kattavalli separately, in two parts (with other passages coming in between ) and is enjoined as fit to be meditated on with the two parts together. It is also explained in such treatises as Śrī Prasna Saṁhitā in pañcarātra with details about the number of syllables in it (the aumber of letters, sentences, their order etc ). Therefore it is a tantrika mantra based on the śruti. The statement of some that it is a sentence given by ancientācāryas means only this much: that it should be held in great esteem because it was taught by the ancient achüryas or that Bhagavān who is the Supremeācārya enjoined it in the Bhagavat Śāstra, (pañcarātra). Those who desire to know may find its rishi (its beejam etc.) as for the Mūlamantra and the like in accordance with such treatises as the Mantraśāstra and the Science of Grammar (vyākaraṇa).

THE REASON FOR ITS BEING CALLED DVAYA:

This mantra is called Dvaya (the Two) because it treats of two points, the upāya and the upeya (the means and the goal of attainment, which are implicit in two ślokas (of the Rāmāyaṇa ), Namely, "He ('Lakṣmaṇa) fell at the two feet of his brother and said in the presence of Sītā, "Thou shalt enjoy thyself with Sītā on the slopes of the mountains. Whether thou art awake or asleep, I (Lakṣmaṇa) will render every form of service to Thee" The man who is not for any other upāya or for any other end or object (in view) has full competence for the adoption of this mantra.

Some (ācāryas) say that this mantra is called Dvaya (The Two), because it indicates (1) the soliciting (varana) of a Saviour and (2) the surrender of the responsibility (bharasamarpaṇam), both in one The same is the reason for the word Dvaya being employed in respeet of such other mantras as "Śrīman Nārāyaṇa Swamin". To this mantra also, such things as the adoration of The guru which are prescribed in the following ślokas in regard to another mantra concerning prapatti are applicable : "After prostrating before the guru, this sacred mantra (literally: the king of mantras) should be learnt. The guru is, himself, the supreme Brahman; the guru is himself the great upāya; the guru is himself the great vidyā or form of meditation; the guru is himsell the sacred Siddhopāya, the guru is himself mokṣa, the guru is himself the great wealth of jñāna or koowledge and bhakti because he initiates (one) into the mantra, the guru is most venerable. This mantra does not require any suitability or any auspicious position of the stars for its initiation nor any purity attainable from baths in holy waters. Nor does it require for its successful initiation any japam, homam, daily repetition and the like. First one should prostrate in full before the guru three times and touch his feet with one's head and receive the mantra like a poor man expecting a hidden treasure. Having thus received the mantra, one should seek refuge under me. By this mantra alone should ope surrender one's self to me. He who has done so becomes one who has done what one ought to do ".

It is learnt from the Śāstras (Kaṭhavalli and the like) that a single utterance of this mantra by a believer preceded by a knowledge of its meaning as a whole will secure salvation. The potency of this mantra as distinguished from that of other mantras has been described as follows (by Śrī Rāmānuja):- "In whatever manner you utter the Dvaya etc." It has been said:-- "The man by whom the name of Bhagavān is uttered even unconsciously is freed from all sins as a forest with a lion in it from animals that are afraid of lions ", and (so also), "The extent of potency that Thy name, O Hari, has in condoping sins exceeds even that of sins that can (ever) be committed by a man who eats dog's flesh (i. e, a chandāla,". If, in such passages, the potency of a mere utterance of the Lord's name is praised in very high terms, what is said in such treatises as the śruti about even a single utterance of this great mantra which reveals, in full, the Redeemer, the surrender of the self to Him and the fruit to be obtained there from can be easily realised by the force of pramāṇas. The reason of this potency may be understood from the pramāṇas and from tradition or sampradāya. It is not proper to argne about these subjects which are of the nature of mystic doctrines. We can only place faith in them on the strength of what is stated in the śastras. In such treatises as the Mahabhiirata. it is said: - "Arguments based on reason are of no avail in regard to divine and other mys teries. The man who desires his happiness should have implicit faith in them like one who is deaf and who is blind."

The self-surrender which is the purport of this mantra has been praised in such ślokas as the folluwing and in other contexts : "A man should surrender to Brahman his true and natural self free from all limiting conditions like avidyā. This is bhakti yoga and the karma yoga which is necessary for it. Other things are vain talk." Instead of Other things are vaio talk" there is
another reading of the śloka which would mean “This is (real) knowledge and what is to be acquired with the help of knowledge." Though this śloka has, for its purport, the surrender of the self, the surrender of the responsibility or burden of protection which is described here is contained within it. Other mantras which are mentioned in such treatises as Vyāsasmṛti and in Svetaśvatara Upaniṣad like, “A man should remember that he is the body of the spotless and resplendent Viṣṇu and with an eager longing for Him, who is the object of attainment, and without any desire for other ends, (he) should surrender his self to Viṣṇu uttering the mantra "Tad Vishnoh" - None of those other mantras reveals the Redeemer, the act of seeking His protection and the fruit arising from it so clearly (as this Dvaya). Even in the Tirumantra these three are stated (only) with extreme conciseness. Therefore this Dvaya which reveals, in full, the object of attainment and the means of attainment is the most important of all mantras dealing with prapatti.

THE MEANING OF THIS MANTRA

The śaranāgati Gadya is a commentary on Dvaya :

(Śrī Rāmānuja) has in his Gadya (prose treatise) given the meaning of this mantra as known from śruti, smṛti, Itihāsas Purāṇas, Bhagavat Śāstra and the like and in accordance with the traditional order of interpretation of greatācāryas :-- It is as follows:-The purport of the word Śrīmat (in Dvaya) is explained in these words in the Gadya);-" (Lakṣmī) whose essential Nature (svarūpa) and whose form rūpa are such as can be held in esteem by Bhagavān and as are in conformity with the nature of) Bhagavān Nārāyaṇa ". In the words beginniog with "opposed to everything of the nature of blemish" (in the Gadya), (Śrī Rāmānuja) has described at length Bhagavān's essential nature (svarūpa), His form (rupa ), and His attributes and glories (vibhūtis). So the meaning of the word Nārāyaṇa has been commented upon (in them.) In the commentary on the word 'Nārāyaṇa', Lakṣmī who has been already stated in Śrīmat is once again made to appear in the midst of His glories (vibhūtis) in the word Śrīvallabha in the Gadya in order to explain her role as mediator (between the jīva and her Spouse). Then Śrī Rāmānuja takes for comment the words Śrīman Nārāyaṇa employed in the sentences treating of the goal and the means of attaining it. The person competent for prapatti indicated by the first person singular in the word prapadye (I seek Him for refuge) is explained in the words (in the Gadya) which mean "I seek the refuge of Thy two lotus feet" explain the words caraṇau (feet) and saranam (refuge) and so also the verb (in Dvaya). Later Śrī Rāmānuja indicates distinctly the word Dvaya which is commented upon.

It may be asked: "Why should (he) dwell at such length without specifying the word Draya either in the beginning or at the end, but only here?" The answer is as follows:- Here in regard to the upāya and the upeya or what is to be attained thereby, the most important is Nārāyaṇa with Śrī (Lakṣmī). Therefore the word Nārāyaṇa with its attribute Śrī which occurs in two places rip Dvaya) has been already commented upon. So in order to show that along with the Sādhyopāya (namely prapatti)) which is indicated by this mantra, the principal upāya and the principal object of attainment have been commented upon, the word Dvaya is here inserted (i.e.) to mean that the Dvaya has been, for the most part, explained. Then in the ślokas which begin with 'pitaran mataram" and in certaio sentences taken form Jitante, and Bhagavadgītā and other passages which express the same idea, Śrī Rāmānuja shows that the resulting meaning of the Dvaya is the adoption of the upāya (prapatti) without any other object and with no other upāya in one's view or power, and the form of prayer for pardon with the thought of the Saviour's nature preceding it. Thereafter following the order indicated by the meaning (and not by the actual order of words in the sentence), Śrī Rāmānuja explains the prayer in the word namas for the removal of (all) hindrances. After this, he explains the supreme aim of life which is indicated by the suffix of the dative (or fourth case) in the words which end in the fourth case (Narāyānāya), which includes such aims as superior bhakti (parābhakti ) that precede the attainment of the supreme aim (the attainment of Bhagavān and His kaiṅkarya). Then he points out how Bhagavān is so full of compassion (as shown also in the second half of the Caramaśloka,) as to vouchsafe success both in regard to this life and in regard to what is to follow thereafter. (This he does) by the words stated to have been spoken by Bhagavān. Therefore all that is stated by (Rāmānuja) in the (Śaraṇāgati) Gadya is intended to be conveyed by the Dvaya. This is indicated also by the words in the Gadya) which mean “uttering the Dvaya in this manner with an understanding of its meaning etc".

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

परभक्त्यादिमूलत्वं कैङ्कर्यस्य यदुच्यते । गद्यादिषु तदप्याहुरपवर्गदशाश्रयम् ॥
उत्तरोत्तरयोस्स्वामिसाक्षात्-करणभोगयोः । पूर्वपूर्वक्षणेष्टत्वात्तन्मूलत्वमुदीरितम् ॥
शरीरपातकाले तु हार्दस्यानुग्रहस्स्वयं । परिपाकं प्रपन्नानां प्रयच्छति तथाविधम् ॥
अङ्कोलतैलसिक्तानां बीजानामचिराद्यथा । विपाकः फलपर्यन्तस्तथात्रेति निदर्शितं ॥
दुष्टेन्द्रियवशाच्चित्तं नृणां यत्कल्मषैर्वृतम् । तदन्तकाले संशुद्धिं याति नारायणालये ॥
इति व्रतविशेषे यत् सात्वतादिषु शिष्यते । तद्वदत्रोपपद्येत गद्योक्तान्त्यदशागमः ॥
अनुग्रह विशेषेण केनचित्परमात्मनः । कुरुकाधीशनाथाद्याः प्रागप्यन्वभवन् प्रभुम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)2)

The ācāryas of old have declared that the statement in such writings as the Gadya that superior bhakti ( para-bhakti ) and the like (li, e. parajñāna and parama bhaktı) have, for their result, kaiṅkarya describes what occurs in the state of mukti. Since what follows later in order namely, the direct vision of the Lord (para-jñāna) and the eager desire for the uninterrupted enjoyment of Bhagavān are preceded by the eager longing to do so, they are said to result from para-.bhakti .

At the time of departure from the body, the grace of the Lord who dwells in the heart (of the jīva) grants to those who have performed prapatti that spiritual ripeness which would enable them to have a vision of the Lord. When the seed of a plant is soaked in the oil of ankola (azhinjil), it produces sprouts, leaves, flowers, fruits and the like in a few instants. So also, in just a few instants, the grace of the Lord enables the self to attain that spiritual perfection which would inake possible parābhakti , parajñāna and paramabhakti . This state of perfection or ripeness which is referred to in the Gadya is as appropriate as what is taught in such treatises as the Sātvata concerning the special religious observances (vrata) for attaining mokṣa - for instance, that the minds of men rendered impure by stains caused by the wicked senses become pure at the time of their death, as a result of their residence in a place where there is a temple dedicated to Nārāyaṇa. Such (great souls) as Nammalvar, Nāthamuni and others enjoyed the Lord even before their death, owing to some special grace of the Supreme Being.

Nammalvar has, in the following passages and elsewhere, stated the meaning of Dvaya: - "Meditate soon on the feet of Nārāyaṇa and His consort and acquire a new life" (here the words up to and acquire express the upāya stated in the first part of Dvaya and what follows indicates the meaning of the second part); “The man that has sought the feet of Bhagavān black as the raincloud and who has thereby attained new life" and "O Thou on whose chest abides Lakṣmī because she cannot endure separation from Thee even for an instant, etc".

THE DETAILED INTERPRETATION OF DVAYA:

The meaning of Śrīman:

The word Śrīman Nārāyaṇa which stands first in Dvaya refers to the Supreme Reality (paratattva) which is the refuge of every one. The determination of the person of the Supreme Reality is well known to be arrived at in the śrutis by reason of His being the Lord of Śrī and by the word 'Nārāyaṇa.' The word Śrīmat in the first part (of Dvaya) is to show that, when Nārāyaṇa becomes the Redeemer, He is with His attribute (Lakṣmī). Arulalapperumal Emberumanar states :- " Before understanding the sabstantive which has attributes, the attributes have to be understood. Therefore to understand Hari who has Lakṣmī for His attribute, the attribute, 'Lakṣmī', has (first) to be understood." That this (Lakṣmī) is an attribute both in the first part (of the Dvaya) and in the second has already been explained in the chapter Siddhopāya śodhana as also the principle that when the upāya has an attribute, there will be no duality of the upāya. (See page : ).

The meaning of Śrī:- In the Bhagavat śāstras (pañcarātra), the word Śrī has been etymologically interpreted in six ways: (1) srīyate (is resorted to); (2) srayate (resorts to); (3) srnoti (listens); (4) srāvayati (makes listen); (5) srniti (removes); (6) śrīnati (makes ripe). The other words that are required to make the meaning clear have to be understood from what is appropriate (in the context) and on the strength of pramāṇas. (1) & (2) Śrīyate and Srayate :- Among them when we take the word to mean that She (Lakṣmī) is resorted to by those who desire spiritual re-birth and that she resorts to the Supreme Ruler of all in order to give them spiritual rebirth, we may take the following śloka (for authority):- "When Thy beloved Lord is displeased with a man who has committed serious offences in order, like a father, to reform him, Thou, O mother, sayest to Him, " What is this? Is there any man in the world who has no faults?" and persuadest Him by suitable devices to accept the offender by making Him forget (vismārya) his offences. Therefore art Thou our mother." As stated in this śloka, she helps to mitigate the anger of the Supreme Ruler who wields the rod of punishment for the sake of promoting the welfare of the offender. Thus she sees to it that the Lord's natural compassion becomes the cause of the man's ( spiritual) rebirth. The word Śrī, in this interpretation, would describe her greatness as a mediator (who intercedes on behalf of the jīva) owing to her excessive love which is that of a mother. The word vismārya, which means 'by making him forget' has, for its purport, as in the word avignāta (in avijnāta sahasrāmśu), which literally means (not knowing), the removal of the thought of punishing entertained by the omniscient Iśvara. The same is the meaning of the word 'fascinated in the passage, "He who is fascinated by the "charms of Lakṣmī, the lotus-born etc" The word 'mediator (purushakara) means "another intelligent being who is sought as a means or upāya for securing the favour of an intelligent being who can satisfy the wants of one". This mediator or purushakāra' is the mediate (as distinguished from the direct) cause for the attainment of the (desired) fruit.

We have already pointed out in Nikṣeparakṣa, as an authority, that by (her) very nature, by the practice (of the wise), by what we see in worldly affairs and by the words of gurus, and so also by the śruti and smṛti, dependence on an interceding) mediator is established (as a rule to be followed). "By Her very nature" means "By her nature in which there is no admixture of the anger arising from mental strength characteristic of a father and in which love (as for a child) resulting from a motherly feelings becomes over-whelming." It is her nature (always) to say: "There is no one who does not commit an offence"; "Who will get angry, best of monkeys, with these Rākṣasis who are under the authority of a king and being servants, render service to him?" "I cannot endure (to see) the sufferings of these servants of Ravana and therefore I pardon their offences". Her being the Lord's favourite is also such that, if she should intercede (on our behalf), the Lord cannot refuse. Since her very nature is such, it cannot be said that, to secure her help, the intercession of some one else will be needed and so on ad infinitum. As (an instance of) the practice of the wise, it is well-known from the Purāṇas, that, when Brahma and others were afraid to approach the Lord on seeing His wrath against His enemy, Hiranya, which arose owing to His intense love for Prahlāda, they approached the Supreme Ruler, who was then in the form of Nrisimha, with Lakṣmī as their leader (mediator) and praised Him. (Instances) may be seen also in such contexts as the following:- " The renowned" Lakṣmaṇa thus spoke to Sītā and the noble-minded Rāma." "Lakṣmaṇa, the descendent of Raghu, seized the two feet of his brother, Śrī Rāma, and said these words, in the presence of Sītā." In worldly affairs, too, this may be seen in kings pardoning the servants of the zenana as a result of even slight propitiation though their offences are great. This idea is also the purport of the śloka:-"O Mother Lakṣmī ! We who find our sole delight in rendering service to Thee and have only that as our aim, approach the Lord, look at Him and delight in serving Him, here and elsewhere, with the idea that He is Thy Spouse, in the same way as the people of Mithila looked upon Śrī Rāma as the bridegroom and the beloved husband of Sītā". The words of gurus are such passages as that of Nammalvar who says :-"O Thou on whose chest abides Lakṣmī, who says she cannot endure separation from Thee even for an instant". Texts may also be seen in support of this in the śrutis which are in the form of Śrī Sūktas. The Smṛtis based on these are the words of Śaunaka and others -such as the following :- "The man who begs for the attainment of Bhagavān, who is the purport of all words, should, of necessity, seek the protection also of Lakṣmī. It is not enough to perform prapatti to the Lord alone". Since it is evident from many pramāṇas that Lakṣmī plays the role of a mediator interceding at the feet of the Lord, it is but proper to understand it (in this way) in this context. Thus she is resorted to as a mediator and as the attribute of Siddhopāya.

As stated in the following ślokas ;- "O Lakṣmī, with a countenance as delightful as the moon! When we consider Bhagavān and Thee separately, (we see) that the essential nature (svarūpa) of Bhagavān and His being the Supreme Ruler over all are the outcome of the superiority resulting from His being associated with Thee. Therefore Thou art that aspect of His which declares Thy Lord as being such and such." "Thou art, O Lakṣmī, the property of Bhagavān solely by Thine own will. Though His greatness (and superiority) result from Thee, they are not dependent on any one else for the reason given above. A gem is precious because of its radiance; still it should not be considered as having no worth (in itself). Its natural value does not diminish and is not dependent on anything else ",-(as stated in these ślokas) she is attached to Bhagavān (the Siddhopāya) like rays to the sun and the like, contributing to His splendour.

When we take the etymological meaning to be that she is to be reverenced by all, while she (herself) reveres the Supreme Ruler over all, she is the lady entitled to the service of all (of us). She is herself of the nature of a śeṣa to the Lord as stated in: “ Thy beloved Spouse is Bhagavān who is called Puruṣottama" and in the śloka : "All things, those that move and those that do not move, are, O Goddess that rulest over Śrīraṅgam, for Thy līlā. The eternal sūris who are said to be constantly looking at the region of eternal enjoyment (bhoga) namely, Vaikuṇṭha, were appointed to be Thy servants. By Thy compassion alone are we among those who are protected. Thy śeṣī is Bhagavān; all the rest are subject to Thy grace". W'hen the (etymological) meaning of the word Śrī is taken to be as stated in the śloka : “The whole world depends on Lakṣmī for support" that all things depend upon Her for protection and that she is attached to all things, that aspect of the Lord of Śrī which is declared by such words as Nārāyaṇa (Viṣṇu and Vāsudeva ) is declared also of Viṣṇu's consort. The author on Śrī Bhāṣya, too, has said Bhagavatī Śrī in the same way as He says Bhagavān Nārāyaṇa in that context; (i. e.) he calls for Bhagavatī to show that She has the same distinction as Her Spouse.

(3) & (4) When the (etymological) meaning (of Śrī) is taken to be, 'She listens' (śṛṇoti) and She makes listen (śrāvayati) it would mean: "When we who have offended (against the Lord) pray to Her that she should persuade Him to be accessible to us on our approaching His feet for protection, she listens to the cry of suffering of those who have sought Her as a refuge and pleads (to the Lord) on our behalf god helps to mitigate our suffering. The words which (literally) state her activity (really) aim at stating Her role as a mediator. Having heard from Him these words : "Those who seek my two feet as their sole upāya or refuge - I myself take them, O, my beloved! out of saṁsāra", and also "Compassion is a supreme virtue", she would, when the proper occasion arises, say, like the female pigeon to the male pigeon in the śloka :-- "Listen, my beloved husband, with attention to what I am going to say for your good. He who has sought refuge under you should be protected even if it be at the cost of your life". It may also be considered to have the following meanings : Having heard from the Supreme Ruler that He is ever bent on the advancement of the world's welfare, she would offer her advice to be listened to even by her enemies as in the passage : " If you should desire to save your abode (viz. Lanka) and to avoid a horrible death, it would be in your interest to obtain the friendship ot Śrī Rāma, who is the best of men "..

(5) " When the etymological meaning (of Śrī) is taken to be that she removes all faults (śṝṇāti), it would mean that she removes all hindrances in the way of those who have adopted the upāya (namely prapatti), such as karma , and this idea is brought out in the following passages :- "In all siddhāntas (systems of religious thought) and in the Vedānta, it has been declared that when Bhagavān affords protection, He does it always with Lakṣmī, who is the very embodiment of compassion, by His side", and so also, "Lakṣmī who resides in the ever fragrant lotus destroys all the (past) karma of jīvas".

(6) In the etymological interpretation, "She makes the world ripe by her qualities” (śṛṇātii), the root (Śrī) would mean that, by her attributes like compassion, she enables those who have sought her protection to become ripe enough to have the qualities necessary for rendering service to the Lord. This idea is brought out in the passage: "Having Thy grace and the grace of Thy Consort who abides in the lotus, I will sweep the floor of Thy temple". Bearing in mind all these excellences (of Lakṣmī) stated in all these interpretations, Aḷavandār wrote: " Thy name too is Śrī. How can we have the fitness to praise Thee?" Bhattar, too, had in mind her being unconditionally gracious and said :- " Bhagavān" is ever gracious because of His association with Thee. Thy graciousness is not due to any cause or condition. It exists of its own accord, for art Thou not Śrī ?" Among these meanings those that are appropriate to Bhagavān's being the upāya should be borne in mind in regard to the first part (of Dvaya), while those that are appropriate to Bhagavān's being the object of attainment should be borne in mind in regard to the second part (of Dvaya ).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

॥ स्वाम्युपाय उपेयश्च स्वरूपादिसमर्पणे । प्रथितः प्रतिसंबन्धी श्रीमान्निगमचक्षुषाम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)3)

In the surrender of such as one's essential Nature (and the burden of protection etc.), the Master is well known, to those who see with the eye of the śrutis, as the upāya or means and as one to whom the surrender is made. He is also the upeya (the object of attainment).

Though the word Śrīman means in general 'one who is associated with Śrī, yet here, as a consequence of the pramāṇas (i.e.) Śruti which says (Lakṣmī is His Spouse) it means the husband or Sponse of Śrī.

The relationship which appears to be general really means, on the strength of the Śruti, the specific relationship (of being the spouse ). Since He is called the Spouse of Her who is resorted to for protection and who is (also ) the world's mother, His being the Supreme Being and His easy accessibility are both indicated (thereby). Though Śrī is included in the word (Nārā) (in Nārāyaṇa), she is taken here separately in order to show that there is a difference between her and other things (included in Nārā) (in that she has omnipresence and other such qualities). She is shown as an attribute (of the Lord) (in the word Śrīman) in order to bring out the idea of her existence solely for Her Spouse, in accordance with the pramāṇas (i. e. of Her own will and that of Her Lord ).

THE MEANING OF THE SUFFIX MATUP (IN ŚRĪMAN):

Though suftixes" like matup have (all) the following meanings :- 'excess' 'censure' praise' 'eternal connection superiority (over others)', 'association', and 'the statement of mere existence', yet here, by special usage, it indicates 'eternal connection' which is well-known from the pramāṇas. This eternal connection between Bhagavān and Śrī is indeed such that even when He assumed the form of a Brahmacharin (in Vāmanāvatāra), He is said to have concealed, with the deer-skin, His Spouse, abiding in His chest'.

The two objections that have been raised by some in this context are not sound: The first objection is that the suffix matup is not employed when, of two things that are put in grammatical apposition or co-ordination (sāmānīdhikaranya), one is inseparable from the other and cannot exist without the other. For instance, when we say “Brahman is Ānanda, Brahman and Ānanda (bliss ) are in grammatical apposition or co-ordination with each other. Since anandam or bliss is an inseparable attribute of Brahman, matup is not added to it as a suffix. But when we say, 'the man having a stick (dandi)', the suffix matup comes after danda (stick), because the stick can be separated from the man and can exist without the man. So the objector says that since the suffix occurs in Śrīman, Srī should be considered as separable from Nārāyaṇa ( as in Dandi) which is put in apposition with it.

The second objection is as follows:-“If Śrī is separable from Nārāyaṇa and can exist where He is not (as during Sītā's separation from Śrī Rāma) the two words Śrī and the word meaning Bhagavān should not be put jo apposition or co-ordination without the suffix, but we do find them in grammatical apposition or co-ordi pation when Śrī Kṛṣṇa says :-"Among women, I am the deity of fame, Śrī (Lakṣmī) and Vāk (Saraswati)" and also in the sentence :-"Bhagavān is“ Lakṣmī who abides in the lotus ".

These (two) objections are unsound for the following reasons - The existence of the suffix does not, by itself, determine whether there is inseparable connection or no. For example: By the principle enunciated in Brahma Sūtras 2 – 3-.29, " The jīva is called jñāna because the attribute jñāna or knowledge is an essential and distinctive quality of the jīva, in the same way as Brahman is called Ānanda (bliss), because Ānanda is an essential and distinctive quality of Brahman." Here there is inseparable connection between the jīva and jñāna and the two are put in apposition with each other, whereas usage such as the jīva is one having jñāna (Jñānavān) is also frequently found. That is, though there is inseparable connection between the jīva and jñāna, the suffix matup is attached to jñāna, as in dandi, where the connection is separable. It is clear from this that the existence or non-existence of the suffix matup does not, of itself, afford evidence about the separability or inseparability of connection4 .

When it is said, for instance, " The king himself is all the subjects", where there is no suffix matup after the word lokāh (subjects) in the appositional use, it cannot be stated that there is inseparable connection between the king and his subjects and that the latter cannot exist without him, for the meaning of the sentence is something entirely different (from separability or inseparability of connection). So the proper thing to do is to understand the nature of the connection with the help of other pramāṇas which bring it out clearly (and not merely by the existence or non-existence of the suffix matup).

"Here (in regard to Lakṣmī's inseparable connection with Bhagavān), since the pramāṇas declare eternal connection (between them), both in the state when they are sought as upāya and in the state when the fruit (of the adoption of the upāya) is enjoyed and since in this mantra (Dvaya), this idea of inseparable connection needs to be stressed, the matup indicates that the two stand inseparably connected, both in the first part of Dvaya and in the second part and this conclusion is arrived at on the strength of such pramāṇas as the following :- “ Lakṣmaṇa," the descendant of Raghu, seized the two feet of Śrī Rāma firmly and said these words in the presence of Sītā", and " You will enjoy your self in the company of Sitā on the slopes of the mountains and whether you are awake or asleep, I will render every form of service to you". (The first passage describes their inseparability in the state of upāya and the second in the state of the attainment of the fruit, namely, the rendering of service to them (kaiṅkarya). Nammalvar, too, realised in his mind this inseparability in the following passages :-- O, Thou, on whose chest resides Lakṣmī, whose home is the lotus, because she cannot endure separation from Thee for an instant !, " While Lakṣmī with her beautiful bracelets and Thou stand together, I see that the supreme end of existence is to enjoy Thee and render service to Thee like the eternal sūris and other selves" (the former describes the state of upāya and the latter the state of attainment) and so also in, "Here (where we adopt the means or upāya) and there (in Vaikuṇṭha) where we enjoy Bhagavān, there is no one other than Nārāyaṇa who is ever found in (intimate) connection with Lakṣmī". ((48) describes both the states). This realisation (of inseparable connection between Bhagavān and Śrī, is essential for seeking the Lord's protection without any misgivings or heSītātion and whenever we desire it,

THE MEANING OF THE WORD NĀRĀYAṇA AND

THE QUALITIES DISCLOSED IN IT ;

Even the intercession of the mediator which appears as a requisite is effective (only because of the relationship between Nārāyaṇa and the jīva and because of His qualities which are disclosed in the word Nārāyaṇa. (i.e. It is because Nārāyaṇa is intimately associated with the jīvas and has certain great qualities that Lakṣmī's intercession proves effective). This may be seen in the passage: " Bhagavān may even say:" "My devotees will never commit offences, Even if they offend, it is only for my glory ( to bring out my unique forgiveness" ).

It may be asked whether it is not enough to say Śrīman (and not Śrīman Nārāyaṇa) as the word Şrimān by itself has been declared to be one of the names of Bhagavān in the śloka :-- Śrīdharah: Srīkarah: Sreyah: Śrīman, Lokatrayasrayah and elsewhere. The answer is as follows: "The word Śrīman is here used as an adjective qualifying Nārāyaṇa, because the word Nārāyaṇa is required here (in Dvaya ) in the first part in order to enable us to bear in mind the special qualities (indicated by that word) which are adapted for His being the upāya and, in the second part, in order to show that Nārāyaṇa, the śeṣī, who has both kinds of vibhūti, is the object of attainment.

Though the word 'Nārāyaṇa' used here (in Dvaya) has, for its purport, all the qualities which were etymologically derived from the word in the chapter on the mūlamantra, yet, since in the first part (of Dvaya) the aim of the word 'Nārāyaṇa' is to show His beiog the refuge, the following are the principal among the qualities to be borne in mind : affection (like that of a cow for the calf), that of being the Swāmin or Master, good nature, easy accessibility, omniscience, omnipotence, irresistible will or purpose, supreme compassion, gratitude, firmness, perfection or fulness, supreme generosity and the like. These qualities have been briefly told in such passages as the following:- "O, Thou so that art full of matchless qualities, that ownest the three worlds, O, Thou, that art my Saviour and that dwellest on the mountain Tiruvengadam which is longed for by hosts of gods and rishis! (Saulabhya)".

Of these vātsālya or affection is the tenderness which accepts a man for protection ignoring his offences, as in the śloka : "I will never ignore one who comes to me like a friend, even if there be faults in him. This will not be censured by the good ". It is (a quality) needed for not avoiding Him on account of one's offences. Swamitva or the attribute of being the master is the special kind of association existing between Bhagavān and the jīva, which is disclosed in the praṇava and the like. This is necessary to inspire confidence that He will protect (us) for His owo glory. Sausīlya, or good nature, is shown in His intimate companionship with such people of low birth as huntsmen, monkeys and cow-herds in spite of His superiority to all beings. This (quality) is necessary for inspiring confidence which would not make one despair saying : " Where is He who is the Master of all and who is armed with the discus and where am I"? but which would encourage one to expect Him to render even such service as driving the chariot and conveying a message. Soulabhya or easy accessibility consists in 'His being within the range of the eyes of all men' even though He is beyond the reach of even such great yogis as Sanaka and Sanandana. This (qualiiy) is necessary in order that we may not give up the longing for Him owing to a notion that He is too difficult of approach. Omniscience consists in His seeing all things, as stated in such ślokas as the following: "There is nothing in any of the three worlds that is not known to Thee", and "I bow to Bhagavān who, by His very nature, sees all things at the same time". This is necessary for the thought that there is nothing unknown to Him among the good things to be given to those who have sought His protection and among the hindrances to be removed from them. Omnipotence consists in the ability to accomplish what cannot be accomplished (by others). This is necessary to give us the assurance that, though we are now in saṁsāra (or bondage of births and deaths ), He can make us enter the assembly of the eternal suuis, Satyasaṅkalpatva means that His will or purpose can never be thwarted even by Himself. This is necessary for the confidence that we shonld have that the words: “I will release you from all sins", will never prove futile. Supreme compassion is the desire to remove the suffering of others without any thought of one's own interests. This is necessary for the knowledge that He will pardon on some pretext (vyāja) even those who have committed innumerable offences, as in the ślokas : "I will never give up the man who seeks me in the manner of a friend, even though he has faults", and "Fetch him, O Sugrīva, best of monkeys, whether he be Vibhishana or even Ravana himself. I promise security to him". Gratitude consists in looking upon even trivial acts of kindness with the greatest regard, as if they were supreme deeds of helpfulness and never forgetting them. (lnstances of this) may be seen in such ślokas as the following: "Since Śrī Rāma is large-hearted, he does not remember even hundreds of offences committed by others against him. He delights (on the other hand) on even a single act of help :', and "That cry for help uttered aloud by Draupadi even from a distance calling me "Govinda!”-that cry is never away from my mind like a debt that has increased with the interest accumulated on it". This quality makes one say to oneself: “If He sees anything of worth done by me within the limits of my ability, He will never forsake ine". Firmness is the quality of persistence in protecting suppliants. This is necessary to inspire the faith that He will never forsake us, even though others who are very intimate with Him try to dissuade Him, as (when Śrī Rāma said):-"I will never give up the man who comes to me in the manner of a friend". Paripurnatvam (perfection or fullness) consists in (His) having all objects that are desired or desirable. This is necessary to make us endeavour to serve Him in the way that is within our limited power, with the knowledge that is what we offer to him (upahara), He will consider only the fervour of emotion or feeling and not measure its worth or value. This may be seen in the following words (of the Lord): "Though what is offered to me by my devotees is atornic, it appears very great to me owing to their love. What is offered to me by those wanting in devotion, however great it might be, never gives me delight". " Whatever is given to me with love, be it only such trivial things as a leaf, a flower, a fruit or even (mere) water, I eat it, because it is given with devotion by one who is devout”. Supreme generosity is the liberality in making gifts which makes a person feel that he has not done enough, even when he has given all that he possesses without any thought of the slightness of the endeavour on the part of the person benefited, the greatness of the benefit conferred or the unworthiness of the beneficiary. This is a quality which induces men like Dadhibhāṇḍa5 and others to ask with importunity for the great benefits of spiritual life even for those who are connected with them, Thus such qualities in the Redeemer as are useful for seeking His protection and the manner in which they are useful should be borne in mind.

In the state of practising the vidyās or forms of meditation (prescribed in the śrutis), only certain qualities (of Brahman) pertaining to that vidyā are ineditated upon. Still in the state of enjoyment of the fruit of the meditation, the object of enjoyment is Brahman with all his qualities. In the case of the word occurring in the second part of Dvaya, though all qualities may be present, since the aim is to attain Nārāyaṇa with such qualities as are essential for our service to Him whicb arise from His essential nature and from His qualities, the most inportant qualities to be understood are His being the śeṣī and His being capable of affording (perfect) bliss.

In another chapter (in chapter 11 Parikara vibhāga), we have (already) stated that here (in the word Nārāyaṇa in the first part of Dvaya) the determination to do what is agreeable and the avoidance of what is adverse are indicated on account of the relationship (of master and servant) implied in it.

There are some (ācāryas) who take Śrīman Nārāyaṇa caraṇau as a single compound word. There are others who take it as three separate words Śrīman!, Nārāyaṇa!, Caraṇau and supply the word tava (Thy) between Nārāyaṇa and caranau. In this interpretation, they have in mind such passages as “ Do not approach those who say these wordś. "O Thou with eyes like the lotus, O Vāsudeva, O Viṣṇu... ...be Thou my upāya". May Thou Thyself be my upāya!" and the Tamil verse: "O Thou on whose chest resides Lakṣmī who dwells in the lotus 'O Thou, my Redeemer, I seek Thy feet as my upāya having no other upāya and no other object of attainment", "O Śrīman Nārāyaṇa, my Master" and other such mantras and also Śaraṇāgati Gadya which is an elaboration of Dvaya. ' (In all these
instances Bhagavān is addressed in the vocative case and the prayer in the Gadya seeking His protection follows). So also the first part of Dvaya is interpreted thus :- 'O Thou with Lakṣmī for Thy Spouse, O Nārāyaṇa, I seek Thy feet for refuge,' (understanding the word Thy (tava)). Thus, whether we take it as a single compound word or as three separate words, there is no difference in the manner in which the attribute (adjective) Śrī and the substantive Nārāyaṇa stand in relation to each other in the first part of Dvaya and in the second.

THE MEANING OF CARAŅAU.

The word Caraṇau means not merely 'the two feet' but by implication, the divinely auspicious form (of the Lord), (which is not of matter or prakṛti). That the Lord of Śrī is the Supreme Deity superior to everyone else and that He is in association with an eternal form are most important among things that should be known. This may be seen from such passages as the following: “He who has the true knowledge that Bhagavān has an eternal form and so also, O Pauṣkara, that He is superior to everyone else-Him does Bhagavān approach”. Therefore in the word Śrīman Nārāyaṇa, we should bear in mind His being the Supreme Reality that is easily accessible and in the word Caraṇau, His having an eternal fom. Even by those who have no clear idea of the essential nature of the Divine Being (that He is jñāna and ānanda) and that He has the qualities mentioned before-even for them the object of meditation should be the divinely auspicious form which is constituted wholly of Śuddha sattva (and not matter), which, in those who have a knowledge of it, removes the contraction of knowledge (due to past karma ) and which suggests Him as the Supreme Reality and His easy accessibility. Owing to its being the principal (meditation ), (Śrī Rāmānuja ) speaks of the divinely auspicious form in the Gadya before stating the qualities. Though Tirumaṅgai Alwar had a true knowledge of the essential nature of the Divine Being, yet he spoke of himself as one who does not believe in the Supreme Reality (that is jñāna and ānanda ) like atheists who consider the body as the soul, because of his extreme devotion to the eternal form which is delightful even to Iśvara ( who is jñāna and ānanda ). This idea is expressed in the śloka: “ The divinely auspicious form of Bhagavān is more delightful and more wonderful to Him than His own essential Nature (which is jñāna and ānanda)".

The divinely auspicious form of the Supreme Ruler is pure and auspicious (subha ) and is a fit object of meditation (āśraya ) as declared in the following passages : - "May I see that holy countenance of Viṣṇu with eyes like lotus in the form which He has assumed of His own will and which, when remembered, removes the sins of men ! " " Śrī Rāma fascinates the eyes of men with the beauty (of his form) and their minds with such qualities as generosity." Those who are in the bondage of saṁsāra may be objects for meditation (āśraya) but there is no parity or auspiciousness in them. The essential nature ( svarūpa ) of Bhagavān is pure and auspicious but it cannot be an object of meditation.

The pure and essential form of the jīva (free from bondage ) cannot come back to saṁsāra, since it is without the qualities necessary for doing so; but by its nature, it has in it in the potentiality of being associated with such qualities. Therefore it has not the purity and auspiciousness which are opposed to anything that is of the nature of a blemish, nor can it be a fit object of medi tation. When a released soul (mukta) assumes a form, it can become an object of meditation as also eternal sūris (nityas) who have form, but neither of them has the purity and auspiciousness which can release the baddhas from saṁsāra. Therefore it is only the divinely auspicious form (of the Lord) which has purity and auspiciousness and the fitness of being an object of meditation, which are both necessary to the aspirant to mukti.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

परावर-सुख-ग्राह्यं
प्रेम-बोध-प्रसावकम् ।
(सत्यं ज्ञानम् अनन्तं→) स्वरूपात् स्वामिनो रूपम्
उपादेयतमं विदुः ॥ (4)

(मूलम् (सं॰प॰)6)

It is known that the ( divinely auspicious) form of the Master is of more importance (to the aspirant to mukti) than His essential nature svarūpa, because it is capable of being grasped easily both by the high (like Brahma) and by the low (like ordinary men ) and because it can produce (in those that contemplate it) bhakti and južne.

In the sentence prescribing śaraṇāgati, namely, " Seek refuge under me alone", (caramaśloka) also, the Lord who had assumed
a form appeared as the place of refuge. From the śāstras, it is well known that this dividely auspicious form in the five states Para, Vyūha, Vibhava, Antaryāmī or Hārda and Arcā is pure and auspicious and suitable for meditation.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

॥ चित्तालंबनसौकर्यकृपोत्तंभनतादिभिः । उपायत्वमिह स्वामिपादयोरनुसंहितम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)7)

Here (in the Dvaya ) the feet of the Lord should be meditated on as the upāya, because they ure easier of being grasped by the mind for meditation and have such virtues as raising compassion (in Him ).

The servant resorts to the feet (of the Lord) because of their being extreinely appropriate for resort and because as stated in the saying: "It is not possible to withstand the seizure of the feet", they are capable of increasing the compassion of the Lord and also because they have in them the power of affording unique enjoyment as stated in the śloka : "How can a man who has his mind set on Thy lotus feet which are full of nectar ever desire anything else? Will the bee ever seek the worthless Ikṣuraka flower, while the lotus is there full of honey?" This idea is well-expressed in the following passages :- "I am a suppliant at Thy two feet which protect the gods and the asuras alike". "Those lotus feet of the Lord which can secure the state of bliss for me - there is no other thing than they, which, in any of my births, can contribute to my (spiritual) welfare." "My upāya" is in Thy Two feet”, "I give up, O Lord, all upāyas and also the desire to enjoy the self (in its freed state) and am a suppliant before Thy feet which once measured the universe", "He seized the two feet of his brother (Śrī Rāma) firmly", "O my child, I caught the two feet (of the Lord) whose soles are red, which are well-set and which are adorned with toes that are beantiful, tender and rosy (in colour) and bowed with my head, “I have sought” the feet as (my) refuge". "He who has sought as an upāya, (for protection) the two feet that destroy the sins of those who perform prapatti". and others. Those who followed this tradition (like Nammalvar and Aḷavandār) said also :-"I was firmly set under Thy feet (for protection )"; "I have no other upāya and no other object of attainment than Thee and aml a suppliant before Thy feet". (So also) those who were proficient in the sūtras (like Parāśara Bhatta ) said, " Hari has a form full of such qualities as fragrance and tenderness. The means that can secure Him for us are His two feet”.

In the word caraṇau ('The two feet) the word 'alone' is implicit in the meaning (i.e. the two feet alone) as in “seek refuge under Him alone by all possible means," "Satagopan who resorted to His feet alone as the upāya and as the object of attainment" and "The feet of our Lord who lies on the serpent (śeṣa) ---His feet are alone our upāya".

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

चरणाविति निर्देशः पत्नीवैशिष्ट्यबाधकः ।
इति मन्दैरिदं प्रोक्तं श्रीमच्छब्दविरोधतः ॥
शब्दस्वरसतः प्राप्तं वैशिष्ट्यं प्रथमश्रुतम् ।
विशेष्यचरणद्वित्वं न हि बाधितुमर्हति ॥
चरणानिति वक्तव्यमिति यच्च प्रसञ्जितम् ।
ग्रन्थज्ञैरपहास्यं तत् पतिप्राधान्यतोऽन्वयात् ॥
न सम्राजि सपत्नीके सद्वितीयोक्तिसाहसम् ।
तथात्रेत्यपरामृश्य दर्शितं गुरुसाहसम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)8)

"It has been said, by some who are stupid (manda), that the use of the word caraṇau (the two feet - the dual of charana) is against the interpretation that Bhagavān with Śrī as His attri bute is intended (for in that case 'the four feet' should be the words). This is silly because this objection is refuted by the word Śrīmat which distinctly and explicitly states at the very beginning of the sentence " with His attribute Śrī". This indication of the attribute 'Śrī' is first heard in the sentence and cannot therefore be annulled by the dual form, namely, the two feet' (which comes later in the sentence). The reasoning which says that the plural form "many or four-feet" should have been used in that case will appear ridiculous to those who are acquainted with literature, for the dual forn is used, because the husband is the principal factor and his spouse is necessarily associated with him. When an emperor has a spouse, no one would dare to say that he has some one else (as a second ruler). So also, here, a serious staternent has been recklessly made without due reflection,

It may be asked:--“When the omnipotent Lord becomes the upāya, where is the need for this attribute viz. Śrī? If He needs her, it would follow that He is not omnipotent." The same objection conld be inade against the qualities (of Nārāyaṇa) and the form (vigraha) (of Nārāyaṇa) which are stated in the words Nārāyaṇa and caraṇau respectively. If it is maintained, in accordance with the pramāṇas, that the qualities and the form are His attributes and that as there is a special efficacy appropriate to them as such, the omnipotence (of the Lord) is not thereby annulled, then the same argument will hold good (in the case of Śrī also) becarise (Her being the upāya along with Bhagavān) has been stated by many authorities (pramaṇas) and because in the word Śrīmat, Śrī's being the attribute is natural owing to her relationship of being the Spouse.

If, in spite of all this, it is held merely (on the ground of the (dual) caraṇau (the two feet) that the association with Śrī is mere Upalakṣaṇa9 and does not signify that Śrī is also upāya, then the same thing would have to be said about His association with such things as qualities (and form). If it is held that since the word (caraṇau) is employed along with the word Nārāyaṇa stating that they are the upāya, the one who has the qualities and the form which are necessary for being the upāya is the upāya, the same thing can be said also (of Śrī) here. Such being the case, if it is held that in case Śrī is considered an attribute, it would be against (the Lord's) omnipotence, there would be the same irreconcilability with that onnipotence, in expectiog Śrī to be the mediator (interceding on behalf of the jīva),

It is said in Bhattar's Śrīgunaratna-kośam :- "Though qualities like youth are common to Thee and Bhagavān, you have divided between yourselves for the sake of enjoyment (certain qualities) -- such qualities as there should be in a man - namely, independence of all others, subjugation of enemies and firmness, in Bhagavān--and such qualities as there should be in a woman - namely, gentleness, existing only for the sake of the husband, compassion and patience, in Thee”. In accordance with that śloka, when the jīvas offend Iśvara who stands supreme in power with the characteristics of the masculine natnre, of the nature of the father and of the ruler exercising control and such others, Lakṣmī who has gentleness, affection and the like becomes the mediator interceding on their behalf. If it is said that this intercession as a mediator is subject to the independent will of the Lord, then it may be said without any contradiction by the pramāṇas that Iśvara's being the Śaraṇya or Protector with his attribute Śrī who participates in the performance of (Her husband's ) duties is also due to His independent will.

THE MEANING OF THE WORD ŚARAṆAM

"Here in Dvayam, the word śaranam which has the meanings upāya, abode and protector denotes only upāya". Since in the above śloka, upāya has been pointed out as the special meaning here, it denotes upāya. .

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

भरन्यासबलादेव स्वयत्नविनिवृत्तये । अत्रोपायान्तरस्थाने रक्षको विनिवेशितः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)10)

By the very nature of bharanyāsa (the surrender of the burden or responsibility of protection ), the Protector or Saviour is here (in Dvaya ) placed in the position of other upāyas, in order that the prapanna may refrain from any effort on his own part.

It may be asked :- When the Supreme Ruler is the means or upāya for attaining the fruit of His worship or adoration performed in accordance with the respective ordinances of the śāstras in the case of every adhikarī or competent person, where is the need for His being specially called the upāya here? The answer is :-"It is merely to show that the nature of prapatti is such that Iśvara who is endowed with qualities like natural compassion is placed in it (prapatti) in the position of other upāyas.

If it be asked, “Since prapatti is adopted in the place of bhakti yoga , why should Iśvara be stated to be " In the place of other upāyas"? The answer is as follows:- “The fruit (of spiritual striving ) is to be attained by prapatti being adopted as an accessory means or aid and by upāsana or meditation or adoration (bhakti ) being adopted as the main or primary) upāya. When there is no upāsana (or bhakti ), that fruit has to be obtained by means of prapatti alone. This becomes possible only because Iśvara is naturally possessed of such qualities as compassion. That is why it is said that Iśvara stands in the case of the man destitute of upāyas, in the position of other upāyas. The man who is destitute of upāyas ordained for the attainment of the desired fruit and cannot bear the burden or responsibility (of adopting those upāyas ) places (Iśvara) who stands as the Protector in the position of other upāyas saying: "May Thou be my upāya!" It means Instead of placing the burden of adopting other upāyas on my shoulders (literally, the head) may the granting of all the desired fruits which could be obtained by bearing that burden be solely Thy burden or responsibility, since Thou art capable and compassionate !" Separating this aspect (from others, viz., the accessories), nikṣepa or bharanyāsa is called the primary means or aṅgī (and not the accessory means). This includes the man's being without the responsibility for any effort on his own part. It is in view of this separation of bharasamarpanan (from its aṅgas or accessories, viz., the prayer that He should not expect one to do anything for oneself, that the word śaranam is used here only to denote upāya. (From this it would follow that the prapanna is care-free thereafter in regard to his protection.)

In some places the prayer to Iśvara to be the upāya and riikṣepa or bharanyāsa are spoken of separately ( as if they were different, though, in reality, they are not different). This should be understood as being due to one of three reasons: (1) The word upāya is (then) used to mean only the prayer for protection without including the prayer that Iśvara should be in the place of other upāyas which can be expected of the prapanna. (2) It may be to distinguish bharasamarpaṇam and the like distinctly and separately from the prayer for being the upāya or (3) Since the samarpanam or surrender is of three things viz., svarūpa (essential nature), bhara (responsibility for protection) and phala (or the fruit to be attained), every one of them has to be stated as different from the other two. Therefore none of these can be said to be redundant, (The prayer for Iśvara being the upāya refers to bhara; and the word nikṣepa refers to svarūpa).

This aspect of Iśvara being the upāya should be understood as the peculiar feature of Nyāsa vidyā. (Iśvara's) jñāna, power, and the like also appear in as much as they are required for this purpose.

THE MEANING OF THE WORD PRAPADYE:

Since verbs meaning 'to go' or 'to move' mean also to have a knowledge of' or 'to know, the root pad in the word prapadye, which means 'to go' means, here the specific knowledge required in this context. The knowledge, here, is the sure knowledge or faith that the Lord will save (us). Since faith which is the most important of the accessories or aṅgas (to prapatti) is referred to here, the Sādhyopāya with all its accessories is indicated here. If it be asked how, the answer is as follows:- The preposition pra (in prapadye) discloses the greatness or intensity of the faith which is its excellence. This excellence or intensity of faith would arise only when one bears in mind the mediatorship (of Lakṣmī) and one's relationship with the Lord, the Lord's qualities and the like (form) which are respectively present in the words (Śrīmat) and Nārāyaṇa. By this intensity of faith, all doubts arising from the greatness of one's offences will disappear. This intensity of faith is necessary as stated in the śloka : "The Rākṣasas had no confidence in (the effectiveness of) the Brahma missile (astra ) with which Hanuman was bound. The result was that that missile which would never fail of its purpose became loose immediately. In the same way, if men had no faith in the efficacy of prapatti, it would be the same as if it had not been performed at all. Therefore prapatti gives mokṣa soon to those who have faith in it". The potency of this certainty of belief is well known from the following passages :- "If a man has no faith, he can never approach that Supreme Brahman", and “Hari is ever present in all those who have no doubts. The Lord of Lakṣmī (Mādhava ) is never present in those who doubt as a r'esult of their reasoning or logic". If this intense faith is present, doubts will never arise during any inquiry into Bhagavān's qualities and the like). Therefore intensity of faith at the first moment (of performing prapatti) which would never permit of later doubts is an accessory or aṅga of prapatti. Even if it is weak, Iśvara who has begun to show His special grace will make it full and perfect". Has not the Saviour graciously stated: “I will never give up the man who has come to me in the guise of a friend, whatever might happen'? Is not His grace of such a nature as is described in the śloka, about such things as even anjali :- "If a man has folded his hands in worship to Thy feet at any time and in any manner, it will destroy all his sins at that very instant and lead to the attainment of good things. It will never prove futile". Therefore even weakness of faith will grow into deep and intense faith (in those who have performed prapatti with all its aṅgas).

- On this expression of intense faith stating, "I have made up my mind to beg Thee for being my upāya", the prayer (to Iśvara ) to be the upāya may be taken here as having been made and this would be in accordance with the following pramāṇas: " When what a man desires cannot be attained with the help of any one else, a prayer is made, with intense faith, to one who has the required ability (to secure the object desired) that he should be the means or upāya. This prayer is prapatti; it is śaranagati!'. "The thoughts of praying:--- "May Thou alone be my upāya!” this is śaraṇāgati. Let this be done towards Bhagavān", "Those who say to Hari: “Be Thou my upāya"- never approach them”. The aṅga or accessory called " seeking protectorship” is contained within this and is not separate or different from this.

It may be asked:--" What is the prayer in this first part of Dvaya for? Since in the second part, there is a prayer for the attainment of the desired end and the removal of hindrances there. to, the prayer here cannot be for the same as, in that case, there would be repetition or redundancy. When prapatti is adopted as an aṅga or accessory, the prayer might be said to be for bhakti as an upāya; but here, since prapatti is adopted as a direct and independent means, there cannot be any upāya which can be acquired and for which a prayer could be made ( what, then, can this prayer be for?)". The answer to this question is as follows:- "The award of the desired fruit which finds a place (in the second part of Dvaya ) is common to all adhikārīs, whatever be the upāya (bhakti or prapatti) that they adopt. Since prapatti is not an aṅga or accessory for any other upāya in the case of one who is destitute of any other upāya and who makes a surrender of every. thing (svarūpa - bhara . and phala), its superiority (to other upāyas ) consists in the Saviour Himself standing in the place of the upāya and granting the fruit or desired end. Therefore what is prayed for here is the point that Iśvara should accept the responsibility of protection (bharasvīkāra ). But it may be asked again :- " Will not this prayer that the Lord should stand as the upāya mean the same as a prayer that He should grant the desired fruit or object withont any other upāya being required as a further condition coming in between? In that case will not the prayer in the second part of Dvaya be redundant!" The answer to this question is as follows:- Since in the prayer of the above description (in the second part), what is required is stated separately because it is different in some points from the expectation in the prayer (in the first part), there is no redundancy; [(i.e.) in the prayer for Iśvara being the upāya, there is no expectation of any fruit except that He should be the upāya ; in the prayer in the second part there is expectation of the desired fruit] . It may also be explained thus: though the word signifying prayer (bhaveyam) has to be supplied in order to make the second part a complete sentence, in the first part praying for Iśvara becoming the upāya, the fruit is asked for, but in a general way, while, in the second part, the purport is to specify the nature of that fruit.

The sum and substance of the first and the second parts, when duly determined, will amount to saying this :- "I am destitute of all upāyas; therefore in order that Thou mayst stand in the place of these upãyas and grant me the specific end that is desired, I surrender the responsibility for the protection of myself as stated ( in the śāstras)". Thus it (the Dvaya) is a surrender of the responsibility (for protection) accompanied by a special prayer. This surrender, too, is the meaning of prapadye which indicates resolution (I resolve). We have (already) proved in many places with the help of pramāṇas and on the authority of traditional practice that the surrender of responsibility with all its accessories is the gist of the śāstras on prapatti (vide chapters 11 and 12 on Parikaravibhāga and Sāṅgaprapadana).

The primary importance of the nikṣepa (surrender) which is stated in another mantra for the performing of prapatti is the same here also, namely: "By this mantra alone should a man surrender himself to me. He who has thus surrendered what ought to be surrendered will become one who has done what he ought to do".

The first person singular in prapadye (I resolve) which shows one to be the doer, proves that the way to win the favour of Siddhopāya (Iśvara), who has the gift of mokṣa in His power, is some form of vyāja (bhakti or prapatti) which can be accomplished by the aspirant to mukti in accordance with the śāstras.

In this (the first part of Dvaya) the specific adhikārī or competept person for the performance and the idea of helplessness (kārpaṇya), which is one of the accessories or aṅgas of prapatti, are also hinted at as in the following passages:-- I who have no other upāya and no other Saviour" etc. "I am the "abode of all offences: I have no means or upāya for saving myself and have nothing else to attain than Thee." and "I have "not been firmly established in the performance of dharma (i.e. I have not performed karma yoga ;) neither have I realised the essential nature ( svarūpa) of myself (i, e. I have not perfornued jñāna yoga : nor have I devotion to Thy lotus feet lie. I have not performed bhakti yoga". This is elaborated by Śrī Rāmānuja in the Śaraṇāgati Gadya in the words, "Having no other refuge or Saviour" and in the little Gadya (Śrī Raṅga Gadya) in the churṇikā, which says, "My soul is eternally subject to Thy control and likewise in the cūrṇikā in Vaikuṇṭhagadya where he says, 'I realise that, in order to attain Him, I have no other means, even in thousands of crores of kalpas (1000 yugas), than seeking His two lotus feet". Arulalapperumal Emperumanar, too, has declared: "The man who, owing to his powerlessness, has not the required upāya or means for attaining Bhagavān which is the end desired by him that man should realise with faith that His feet are the upāya for securing his object" Since prapatti ordains, as an upāya, the surrender of the responsibility for protection (bharasamarpana) which is adapted to the adhikārī who is destitute of upāyas, it goes without saying (from the very logic of the matter) that it does not require the performance of any other action which is too hard (for him) to perform.

Thus in the word prapadye (I resolve to seek ) accompanied by the word saranam (refuge), four accessories may be considered as having been indicated: the faith that (the Lord) will protect, and so also seeking Him as the Saviour, the surrender of the self and (one's) helplessness (kārpaṇya). We have already stated that the word Nārāyaṇa with its adjective (Śrīmat) declares such things as Bhagavān's being the Master in accordance with such authoritative texts as the following:-"All beings, those that move and those that do not move, are the body of Bhagavān. Therefore I should do what is good for them". This determination is the sixth aṅga and "The fifth aṅga is the avoidance of what is displeasing to the Master." Therefore His being the Master suggests the determination to do what is agreeable (to Him ) and the avoidance of what is disagreeable (to Him). In another chapter we have stated that these accessories, too, are to be thought of only once for the sake of the upāya (namely : prapatti). The use of the present tense in the verb (prapadye) is, like (the use of present tense in the verb occurring in) the mantra uttered while cutting kuśa grass, to indicate the time when the prapatti is performed. (It does not mean, as the present tense sometimes ineans, that it should be done always). The views ( held by some ) that the present tense (in prapadye) shows that the intention is to enjoin the continuous performance of prapatti until the end of the present body, that it enjoins the continuance of faith which is one of the accessories until the fruit is attained and that it shows also the need for the continuance of such things as the determination to do what is agreeable (to the Lord) even after the performance of prapatti, as its accessories--thesc views are opposed to the pramāṇas which lay down (the rule) that this upāya (prapatti) with its accessories should be performed only once.

If they (viz. the accessories described above) continue (even after the performance of prapatti because of the excessive eagerness to attain the object and of their being enjoyable, it does not follow that this continuance is part and parcel of the upāya adopted in the first part (of Dvaya), Therefore the use of the present tense in this sentence (in Dvaya) which states the upāya does not refer to the continuance of uttering the Dvaya for the sake of the enjoyment arising from love which is expressed in Śrī Rāmānuja's Gadya (namely - uttering the Dvaya always with an understanding of its meaning), (The meaning is: as an upāya a single performance or utterance will do; but when ove finds it enjoyable, the Dvaya may be repeatedly uttered).

Thus the first part of Dvaya discloses the Lord's being the Saviour of all, the essential nature or svarūpa of śaraṇāgati, its accessories and the nature of the person qualified for its performance. From this it is evident also that the jīva has no other upāya.

THE SECOND PART OF DVAYA:

Śaraṇāgati which has been thus described (in the first part; is capable of securing all desired ends, for it has been stated :--

"Only so long as prapatti which can remove all sins has not been performed towards Thee, only so long will there be misery caused by the loss of wealth and the apxiety to regain it; only so long will there be the desire to win wealth, only so long will there be no realisation of the self being different from the body; only so long will there be the suffering of saṁsāra." Further the Saviour is supremely generous; “Is there any other who is so generous as He and who can grant whatever is desired ?" He stands ever ready with the determination to grant whatever is desired by the suppliants, for it has been said: "If we receive any thing from the Lord, He does not lose anything thereby. He will give us whatever we ask.” (Such being the case) the question arises: "What is the object or end for which prapatti should be performed?** The second part of Dvaya, (as if in answer to this question), prays for that object (end or fruit), which would be in keeping with the Saviour who is supremely generous, in keeping with this special upāya (prapatti) which can secure the favour of One who is superior to all others, and in keeping with one's own essential nature (svarūpa) which will find its sole delight only in being His śeṣa. As expressed in the passage: "The only end which I seek is that the Lord should take me as His servant for His own pleasure", the second part prays for this desired end (namely, service to the Lord ), including the removal of all hindrances to it. From this it also follows that the jīva should have no other interest or object.

In this context, the word Nārāyaṇa with the attribute qualifying it (viz. Śrīmat) discloses, primarily and in accordance with the pramāṇas, the Lord's being the Master and the like and so also the unsurpassed enjoyability of the Master who has countless qualities and the two vibhūtis (glories ) which make Him fit to be the object of attainment.

THE MEANING OF THE WORD ŚRĪMATE (IN THE

SECOND PART OF DVAYA):

Though Bhagavān who is thus endowed with the two vibhūtis (Līlā and Nitya) is the object of attainment, the word Śrīmate (with Śrī) is employed here to show that, for the offering of the havis of the self, the intended recipients, are both the Lord and His Spouse. They are (the two) to whom we are śeṣas and consequently (the two) to whom our service is due. Primarily they are (therefore) the objects of attainment. This idea is implicit also in the following and other passages :- " Bhagavān, the Lord of the world, is in the glorious world called Vaikuṇṭha with Lakṣmī"; " Bhagavān who is seated on the serpent Ādiśeṣa with his Spouse" "The Lord is seated with Lakṣmī who is (in every way) suited to Him." "At the sight of Thee and Thy consort with her shining bracelets standing together (as the Rulers of the world)” “Lakṣmī whose beauty fascinates even Thee ", etc.

Though the word Śrī used here has several meanings as stated in the following ślokas: " She dispels all blemishes; generates good qualities in those who are in the world; is attained by all at all times and has herself attained the Supreme Object of attainment (Bhagavān)" and "The Lord's Spouse who has aitained the Lord and is attained by others and who dispels all blemishes and listens to the cry of the distressed " -- (though the word has all these meanings) yet, here, it denotes the person who is entitled to (our) service as it is derived from the verbal root Śrī which means ‘Service'.

THE MEANING OF NĀRĀYAŅĀYA:

Though the word Śrīmate by itself denotes Bhagavān and His Spouse who are entitled to our service, yet the word Narayaṇa is employed here to indicate the full and perfect enjoyment (anubhava) of the association of a śeṣa to the śeṣī, and of His qualities and glories (vibhūtis ); for this enjoyment ( alone) will generate the kind of love which is essential for all forms of service. Here the dative (or fourth case) which means for Nāriyana (existing for Ilim) refers thereby to service, 'Existing for Him' is in itself an eternal fact (and need not be prayed for). Therefore what is to be prayed for here is service (to Them) preceded by full and perfect enjoyinent as stated in the following ślokas and elsewhere : “ Hereafter I should bear in mind the fact of my being His śeṣa and render service to Him: This is the meaning of namas." " Whether you are awake or asleep, I (Lakṣmuana ) will perform all kinds of service to You".

Since the jīva while performing saraṇagati (with this mantra) is praying to the Savionr for what he desires, a word like bhaveyam (may I be) has to be supplied: Śrimate Nārāyaṇāya bhaveyam (May I be for Nārāyaṇa !) Thus, at first, the attainment of the desired end (service to the Lord) is prayed for as being the more important; thereafter, by the word namas, the removal of all hindrances (to salvation and to service) is prayed for.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अप्राप्तितःपरिहरन्स्वपरैस्स्वरक्षां
तादर्थ्यधीपरिहृतस्वपरार्थभावः ।
अन्योपभोगविरहादनघः प्रपन्नो
भुङ्क्ते स्वभोगमखिलं पतिभोगशेषम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)11)

Giving up the idea of his salvation by himself or by others as impossible and giving up the idea of his existing either for himself or for others by the thought that lie exists (only) for the Lord and having become free from all sins by his aversion to all other objects of enjoyment than the Lord), the prapanna enjoys all his bliss as something which is accessory to the Lord's enjoyment.

THE MEANING OF THE WORD NAMAS --

Here, after the word namas, the verb has to be supplied so that it becomes na mama syām, which means, "Let me not be for myself." Or it may be looked upon as na mama kiñcit syāt meaning, 'Let there be (in me) no notion at all of the sense of 'mine' (mamakāra)', which would be a prayer for the removal of all hindrances or undesirable things, as it asks for the disappearance of the notion of mine' in regard to all objects. The objections raised and the answers given thereto in regard to the attainment of the desired end and the disappearance of all undesirable elements in the case of Tirumantra should be borne in mind here (also).

Though this word namas prays for the removal of all such hindrances as avidyā (ignorance), karma , the impressions and inclinations which have resulted therefrom (vāsanas), the ruchi or tastes and the association with prakṛti or matter, yet it is considered (by some āchāryas) that, in accordance with the śruti12 which gives the etymological interpretation of this word (namas), the purport or ain here (in the second part of Dvaya) is the removal, in the state of attaining full and perfect service in mukti, of the weeds of one's being the doer by one's own will and of one's being the doer for one's own purposes and, likewise, of one's being the enjoyer by one's own will and of being the enjoyer solely for oneself. This weed or wrong notion is likely to arise because, in regard to the enjoyment of the fruit elsewhere (in svarga), the thought is present that the fruit was won by one by one's own actions and is enjoyed by one for oneself. From this it would follow that the man performing prapatti understands that, in regard to the service in the state of mukti, there are no such wrong notions as one's being the doer and the enjoyer by one's owo will and for the sake of oneself-notions which are present in the state of enjoyment of other fruits (like those in svarga). Having understood this, the man performing prapatli makes his prayer in conformity with this knowledge.

Arulalapperumal emperumanar commented on the word namas occurring here by the following śloka :--- " The wise say that namas means the state of being carefree without expecting any help (of being without any responsibility in regard to oneself) nairapekṣyam which results from the jīva's surrendering all his burdens to the Supreme Being." The nairapekṣyam referred to in that śloka is being carefree or having no expectation or requirements without the sense of responsibility in regard to one's salvation. From this freedom from responsibility, we should realise that either bharasamarpaṇam is suggested here, (since there cannot be the state of being carefree without it) or that the surrender of the bhara to the extent of one's being carefree is intended. If we take the latter part of Dvaya to be " Aham Śrīmate Narāyaṇāya" . (I am for Śrīman Nārāyaṇa ) and consider it to be the offering of the self along with the bhara or burden of protection, and that thereafter na mama declares one's having no connection with oneself, as, when an offering is made (to the gods), it is said “This is for Indra and not for me", if we take it in this forn, it will be extremely appropriate for this interpretation of the whole of Dvaya being a statement of bharasamarpana. In this interpretation the first part of Dvaya is about the file aṅgas or accessories, while the second part states the aṅgī, which is prapatti. When the offering or surrender is made saying: "I am for Nārāyaṇa' as in the śloka "I who realise that I am Thy śeṣa surrender myself here and now at Thy two lotus feet". --- (when this surrender is made), it would imply that the responsibility of one's protection and the fruit arising from one's protection are Nārāyaṇa's as stated in the following passages : "When the question arises to whom the surrender of the self is made for the sake of salvation or protection, the answer is given "To Viṣṇu", and "I am Thy responsibility (bhara) (in regard to protection)". This namas discloses the severance of all connection between a man and his self and what belongs to him and also between himself and his protection and the fruit resulting from it.

The (fourth or ) dative case of Nārāyaṇa and the word namas have, each, its significance, in as much as they indicate respectively the declaration of one's connexion with the Supreme Being and the denial of one's connection with oneself. It may also be that namas denies such things as one's being a doer not subject to the will of the Supreme Being. Even if we take the simple and ordipary meaning of namas as namami (I bow to Nārāyaṇa," it would be in keeping with the meaning " I surrender" as the word namāmi l I bow) has been commented upon in Mantrarājapada stotra as meaning 'for the surrender of the self'.

Thus in the case of those who consider on the latter part of Duaya as indicating the surrender of the self, the special kind of fruit or end (namely kaiṅkarya) arises of itself (without the need for stating it), as it is in conformity with the surrender of the self and consistent with one's essential nature (svarūpa). In the caso of those who interpret on the latter part as indicating the fruit or object of attainment (namely, kaiṅkarya) as explained before, the idea of the surrender of the responsibility for protection should be considered as being present in the first part which treats of the upāya in the verb (prapadye) being taken along with the word saranam (upāya).

THE PURPORT OF DVAYA:

Thus, in Dvaya, in the different words, by the nature of the Words actually used and of the meaning which is implicit (without being actually stated in words), the following principal points as well as what is required for them stand revealed:- (Iśvara's ) association with the mediator (Lakṣmī), this (association) being eternal, Śrī being included in the upãya along (with Bhagavān), the Saviour being full and perfect in His qualities, the particular form of relationship between the jīva and Iśvara, (that of being the body and the soul respectively and that of being śeṣa and śeṣī), Iśvara having a divine and auspicions form, the śeṣa making his approach to the Lord, in this divine form, how (the divine and auspicious form of the Lord) becomes the upāya; the manner of winning the Lord's grace, its accessories, the adhikārī competent for adopting the upāya; how the end to be attained is the Lord with His attribute Śrī, how the object of attainment (the Lord) is endowed with qualities and vibhūtis (glories), how the Lord and Śrī are the recipients entitled to (our) service, the prayer for perforniing this service, the attainment of all forms of service, the removal of all that is undesirable, their utter and complete removal, the jīva's being the doer subject to the will of the Supreme Being and for His purposes, the jīva's being the enjoyer (in mokṣa) subject to the Lord's will and by way of his enjoyment being accessory to the Lord's enjoyment. And these are recalled in Dvaya along with two principal things which are intended to be stated, namely, (1) the upāya which is siddha (viz. the Lord with Śrī), the upāya which is sadhya (viz. prapatti) and (2) the object of attainment which is siddha (namely, the Lord with Śrī) and the object of attainment which is sadhya (namely kaiṅkarya or service).

Thus in this gem of a mantra (Dvaya), the Supreme Reality (the Lord of Śrī), the special upāya (for attaining it), (namely prapatti) and the desired end or fruit (namely-enjoyment and kaiṅkarya) are taught as in the Sariraka śāstra (Brahma Sūtras) (i.e. in the order in which they are treated there). In Dvaya the order of words follows the order in which the upāya and its fruit occur (i.e.) the upāya is stated first and the fruit is stated thereafter (as the former produces the latter). However, as in the mantra (taught) in the Svetāśvatara (Upaniṣad) viz. “Desirous of mokṣa I seek Thy protection)," the important point is the adoption of the upāya preceded by a desire for the fruit (aimed at); former (ācharyas) have explained that, following the logical (or psychological order), the sentence stating the fruit (namely, enjoyment and kaiṅkarya) should be thought of first. For is it not a fact that a man would never study the nature of an upāya and adopt it without previously studying the nature of the end to be attained thereby?. So also in the Tirumantra, the order of
meditation should be as stated above in regard to the upāya, and the fruit thereof. It is only if he desires the fruit and is (also) competent, that the adoption of the upāya would follow.

The words of learned men such as "One shonld seek (the Lord's) protection with (the utterance) of Dvaya" and "The śaraṇāgati which is stated in Dvaya consists in the faith that to attain Nārāyaṇa with Śrī, His two lotus feet are the upāya" - (these words) also show that Dvaya reveals the adoption of the upāya.

THE SUMMARY OF THE MEANING OF DVAYA:--

Although here (in Dvaya), the first part, the words ending with the dative (or fourth) case and the namas - (although) these three are three separate sentences, yet it should be construed as a single sentence with the upāya as the primary purpose. This is how it should be construed):

The sum and substance of Dvaya is this:- "At the feet of Nārāyaṇa who is the Lord of all, who is, in everyway and supremely blissful (or enjoyable) and who is inseparable from Lakṣmī and in order that I may obtain the removal of all that is opposed to all kinds of service in all places, at all times and in all states or circumstances and to receive (the privilege of) full and perfect service to T'hem, I, who am destitute of upāyas, surrender the responsibility of the protection of myself with the accompaniment of the five aṅgas or accessories at the feet of Nārāyaṇa, so that I may not have anything to do for such things as the responsibility for protecting myself.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

वैराग्यविजितस्वान्तैः प्रपत्तिविजितेश्वरैः ।
अनुक्रोशैकविजितैरित्युपादेशि देशिकैः ॥
इदमष्टपदं व्यासे समासे षट्पदं विदुः ।
वाक्यं पञ्चपदैर्यक्तमित्याख्यातप्रधानकम् ॥
एकं द्वयं त्र्यवयवं सुखलभ्यतुर्यं
व्यक्तार्थपञ्चकमुपात्तषडङ्गयोगम् ।
सप्तार्णवीमहिमवद्विवृताष्टवर्णं
रङ्गे सतामिह रसं नवमं प्रसूते ॥ *

(मूलम् (सं॰प॰)13)

1. This has been taught byācāryas who had full control over their minds as a result of their indifference to worldly objects, who had won over the Lord by (their) prapatti and who were overpowered solely by their compassion (to teach it to others).

2. This (mantra) is understood as consisting of eight words (if Śrīman Nārāyaṇa caraṇau should be taken as three separate words ;) of six words (if that componnd word is taken as a single word); and as a single sentence with five words where the predicate is important14 .

3. This uniqne mantra (or this mantra consisting of a single sentence) called Dvaya has three members (sentences); it can help secure the fourth end of life (namely - mokṣa); it gives a clear idea of the five things that ought to be known; it explains the upāya with six aṅgas (prapatti); its potency or greatness is similar to that of the seven oceans; it explains the meaning of ashtakṣara, the mantra with eight letters, and it produces here (in this world?) in Śrīraṅga, in the minds of wise men15 (Like Śrī Rāmānuja the ninth rasa, namely, (Śānta or spiritual serenity).

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

ओदुमिरण्डै यिसै न्दरुळालुदवुन्दिरुमाल्
पादमिरण्डुञ् जरणॆनप्पऱ्ऱि नम्बङ्गयत्ताळ्
नादनै नण्णि नलन्दिगऴ् नाट्टिलडिमैयॆल्लाम्
कोदिलुणर्त्तियुडन् कॊळ्ळुमाऱु कुऱित्तनमे. ( 40 )

(मूलम् (त॰प॰)16)

We have thus explained how, by uttering, in combination, the two parts of Dvaya which are read separately in the śruti, one can seek, as refuge or upāya, the two feet of the Lord of Śrī who, out of compassion, is bent on helping us and who is prepared to pardon us; one can thus attain the Lord of the lotus.born Lakṣmī and in the region of bliss attain faultless service to the Lord) along with the full and perfect enjoyment of the Lord.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

न वेदान्ताच्छास्त्रं न मधुमथनात्तत्त्वमधिकं
न तद्भक्तात्तीर्थं न तदभिमतात्सात्त्विकपदम् ।
न सत्वादारोग्यं न बुधभजनाद्बोधजनकं
न मुक्तेस्सौख्यं न द्वयवचनतः क्षेमकरणम् ॥ ६५ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)17)

There is no śāstra superior to Vedānta; there is no higher Truth or Reality than the slayer of Madhu (Nārāyaṇa); there is nothing more holy of resort than His devotees; there is no better dwelling place than those places that are agreeable to them; there is no better means of preserving health than the quality of sattva (or eating sātvic food); there is no other way of acquiring wisdom than devotion to the wise; there is no bliss greater than mokṣa ; similarly there is no better ineans of obtaining spiritual welfare (mokṣa) than the utterance of Dvaya.

इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
द्वयाधिकारः अष्टाविंशः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

आकर्णितो वितनुते कृतकृत्यकक्ष्या-
माम्रेडितो दिशति यश्च कृतार्थभावम् ।
प्रत्यूषतां भजति संसृतिकालरात्रेः
पद्मासहायशरणागतिमन्त्र एषः ॥ ६४ ॥↩︎

परभक्त्यादिमूलत्वं कैङ्कर्यस्य यदुच्यते । गद्यादिषु तदप्याहुरपवर्गदशाश्रयम् ॥
उत्तरोत्तरयोस्स्वामिसाक्षात्-करणभोगयोः । पूर्वपूर्वक्षणेष्टत्वात्तन्मूलत्वमुदीरितम् ॥
शरीरपातकाले तु हार्दस्यानुग्रहस्स्वयं । परिपाकं प्रपन्नानां प्रयच्छति तथाविधम् ॥
अङ्कोलतैलसिक्तानां बीजानामचिराद्यथा । विपाकः फलपर्यन्तस्तथात्रेति निदर्शितं ॥
दुष्टेन्द्रियवशाच्चित्तं नृणां यत्कल्मषैर्वृतम् । तदन्तकाले संशुद्धिं याति नारायणालये ॥
इति व्रतविशेषे यत् सात्वतादिषु शिष्यते । तद्वदत्रोपपद्येत गद्योक्तान्त्यदशागमः ॥
अनुग्रह विशेषेण केनचित्परमात्मनः । कुरुकाधीशनाथाद्याः प्रागप्यन्वभवन् प्रभुम् ॥↩︎

॥ स्वाम्युपाय उपेयश्च स्वरूपादिसमर्पणे । प्रथितः प्रतिसंबन्धी श्रीमान्निगमचक्षुषाम् ॥↩︎

Śrīman, jñānavān, daṇḍi have also the suffix matup though in different variations).↩︎

Dadhibhāṇḍa begged Śrī Kṛṣṇa for spiritual benefits not only for himself but for those related to him↩︎

॥ परावरसुखग्राह्यं प्रेमबोधप्रसावकम् । स्वरूपात् स्वामिनो रूपमुपादेयतमं विदुः ॥↩︎

॥ चित्तालंबनसौकर्यकृपोत्तंभनतादिभिः । उपायत्वमिह स्वामिपादयोरनुसंहितम् ॥↩︎

चरणाविति निर्देशः पत्नीवैशिष्ट्यबाधकः ।
इति मन्दैरिदं प्रोक्तं श्रीमच्छब्दविरोधतः ॥
शब्दस्वरसतः प्राप्तं वैशिष्ट्यं प्रथमश्रुतम् ।
विशेष्यचरणद्वित्वं न हि बाधितुमर्हति ॥
चरणानिति वक्तव्यमिति यच्च प्रसञ्जितम् ।
ग्रन्थज्ञैरपहास्यं तत् पतिप्राधान्यतोऽन्वयात् ॥
न सम्राजि सपत्नीके सद्वितीयोक्तिसाहसम् ।
तथात्रेत्यपरामृश्य दर्शितं गुरुसाहसम् ॥↩︎

Upalakṣaṇa: a mere mark, token or sign to indicate Nārāyaṇa who is recognised by that mark. An Upalakṣaṇa is not an essential feature of the object in question,↩︎

भरन्यासबलादेव स्वयत्नविनिवृत्तये । अत्रोपायान्तरस्थाने रक्षको विनिवेशितः ॥↩︎

अप्राप्तितःपरिहरन्स्वपरैस्स्वरक्षां
तादर्थ्यधीपरिहृतस्वपरार्थभावः ।
अन्योपभोगविरहादनघः प्रपन्नो
भुङ्क्ते स्वभोगमखिलं पतिभोगशेषम् ॥↩︎

The Śruti says: Whatever actions may appear mine are the Lord's, not mine, They do not belong to me; they are the Lord's; I exist for the Lord and not for myself na mama ( not mine; not for me)↩︎

वैराग्यविजितस्वान्तैः प्रपत्तिविजितेश्वरैः ।
अनुक्रोशैकविजितैरित्युपादेशि देशिकैः ॥
इदमष्टपदं व्यासे समासे षट्पदं विदुः ।
वाक्यं पञ्चपदैर्यक्तमित्याख्यातप्रधानकम् ॥
एकं द्वयं त्र्यवयवं सुखलभ्यतुर्यं
व्यक्तार्थपञ्चकमुपात्तषडङ्गयोगम् ।
सप्तार्णवीमहिमवद्विवृताष्टवर्णं
रङ्गे सतामिह रसं नवमं प्रसूते ॥ *↩︎

With five words: (1) Prapadye; (2) śaraṇam: (3) Srīman Nārāyaṇa caraṇau (4) Śrīmate Nārāyaṇāya; (5) namah according to Sārāsvādinī.↩︎

There is a reference here to Sri Rāmanuja's gadya.↩︎

ओदुमिरण्डै यिसै न्दरुळालुदवुन्दिरुमाल्
पादमिरण्डुञ् जरणॆनप्पऱ्ऱि नम्बङ्गयत्ताळ्
नादनै नण्णि नलन्दिगऴ् नाट्टिलडिमैयॆल्लाम्
कोदिलुणर्त्तियुडन् कॊळ्ळुमाऱु कुऱित्तनमे. ( 40 )↩︎

न वेदान्ताच्छास्त्रं न मधुमथनात्तत्त्वमधिकं
न तद्भक्तात्तीर्थं न तदभिमतात्सात्त्विकपदम् ।
न सत्वादारोग्यं न बुधभजनाद्बोधजनकं
न मुक्तेस्सौख्यं न द्वयवचनतः क्षेमकरणम् ॥ ६५ ॥↩︎

२९ चरमश्लोकाधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे चरमश्लोकाधिकारः ॥

THE CHAPTER ON THE CARAMA ŚLOKA. page524

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

य उपनिषदामन्ते यस्मादनन्तदयांबुधेः
त्रुटितजनताशोकश्श्लोकस्स्वयं समजायत ।
तमिह विधिना कृष्णं धर्मं प्रपद्य सनातनं
शमितदुरिताश्शंकातङ्कत्यजस्सुखमास्महे ॥ ६६ ॥
दुर्विज्ञानैर्नियमगहनैर्दूरविश्रान्तिदेशैः
बालानर्हैबहुभिरयनैश्शोचतान्नस्सुपन्थाः ।
निष्प्रत्यूहं निजपदमसौ नेतुकामस्स्वभूम्ना
सत्पाथेयं किमपि विदधे सारथिस्सर्वनेता ॥ ६७ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)1)

(1) Śrī Kṛṣṇa, who stands close to the Upaniṣads and from whom, as from the boundless ocean of mercy, came of its own accord, the śloka (Carama śloka) which puts an end to the sorrows of all men, - by seeking Him as our refuge in2 accordance with the injunction (contained in that śloka), and as the eternal dharma (Siddhopāya), we feel happy with our sins extinguished and free from (all) doubts and fears.

(2) Many are the paths prescribed (in the śrutis) (Karma yoga, Jñāna yoga and Bhakti yoga), they are hard to understand and impossible of adoption owing to the restrictions and observances enjoined for them; the fruit to be attained by pursuing them is at too great a distance and (above all) they are unsuitable for simple folk (destitute of intelligence and ability) to us who feel anxious on these accounts, (He who is) the easy highway, the charioteer and the guide of all men, has, by His grace, enjoined certain victuals (the carama śloka) for the journey in order to lead us to His own feet without any hindrances.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

ऒण्डॊडियाळ् तिरुमगळुन्दानुमागि यॊरुनिनैवा
लीऩ्ऱ वुयिरॆल्लामुय्य
वण्डुवरै नगर् वाऴ वसुदेवऱ्‌काय् मन्न वर्क्कुत्तेर्प्पागनागि
निऩ्ऱ तण्डुळवमलर्मार्बन् ऱाने सॊन्नतनित्तरुम न्दानॆमक्काय्त् तन्नै
यॆऩ्ऱुङ् गण्डु कळित्तडि सूड विलक्काय्
निऩ्ऱ कण्बुदैयल् विळैयाट्टैक् कऴिक्किऩ्ऱाने. ॥ 41 ॥

(मूलम् (त॰प॰)3)

In order to afford salvation to all the beings created with one mind by Himself and Lakṣmī of shining bracelets, He became the son of Vāsudeva so that the beautiful city of Dwaraka might prosper. He was then pleased to be the charioteer of the princes (the Pandavas) and He has become for us the unique dharma (Siddhopāya ) which He, with Tulasi flowers adorning His chest, has Himself declared to us and puts a stop to the game of blind-man's buff which stood in the way of our seeing, enjoying and bearing His feet (in Vaikuṇṭha) on our head.

INTRODUCTION TO CARAMA ŚLOKA

This Nārāyaṇa, the Lord of Śrī, who abides (for ever in the ocean of milk has left His serpent-bed and arrived at the city of Madhura." As stated in this śloka, the Supreme Ruler, the Lord of Śrī, incarnated in the beautiful city of Dwaraka in order to protect the good, to destroy the wicked and to establish dharma on a firm footing; He became easily accessible to everyone, and assumed the role of a messenger to the Pandavas who had sought His protection, as stated in the passage : "On being thus advised, the sons of Pritha and the twins made namaskarams to Janārdana, O best of men, along with Draupadi." He made Arjuna the warrior in the chariot and acted as his charioteer to do his bidding. This Arjuna realised that the Lord of all had determined to slay his enemies using him as a (mere) instrument, and that the destruction of his kinsmen was certain. He became troubled in mind by inopportune affection and inopportune compassion and by the fear that the slaying of his ācharyas and others, though they appeared (against him) in war-like trim, was a sin. So he wanted to know what was the proper thing for him to do and begged (Śrī Kṛṣṇa) saying, "Be pleased to tell me what, you feel sure, is to my lasting benefit. I am your disciple and have sought your protection. Therefore advise me as to what I should do”. In order to dispel his grief, the Lord explained to him the eternal and essential nature of the soul or self (ātman) which is different from the body and the like (the senses etc.) and likewise karma yoga and jnānu yoga, which are, to the man who understands this essential nature, the mediate means for attaining the supreme goal and also bhakti yoga which has been enjoined as the primary and direct means of attaining it, as also all its accessories. Though Arjuna was eager to attain this supreme end quickly, he thought it too hard to perform it (bhakti -yoga) with all its accessories and though he had the knowledge and the ability needed for its adoption, he realised that the nature of this upāya was such that it would secure
the end in view only after a very long period of adoption and after unceasing attention and that the end in view could not be attained quickly, So Arjuna became overwhelmed with despair. Under the guise of teaching Arjuna, the ācārya of the Gitopanishad is graciously pleased, out of His infinite compassion, to explain this most secret upāya (viz. prapatti) in the carama śloka which is the conclusion of the teaching and which leaves nothing unsaid. Prapatti which is one of the upāyas that be enjoined as optional in the śloka: "I can be attained by those who desire to serve me only by bhakti or by prapatti. There is no other way of attaining ine", is the means alike, of attaining His feet and all other things that are desired, for it has been said, “Only so long as prapatti which extinguishes all sins is not performed, only so long will there be suffering, etc." It can be performed without any accessories other than the determination to do what is agreeable to the Lord and the avoidance of what is adverse to Him and the like. It is easier of performance and can be done in just an instant. Since the Supreme Lord, who is the Saviour, has Himself taught this truth which is well known from the śrutis, it has also the sanction of the ācārya (for Bhagavān is Himself the ācārya here). The permission of the ācārya is prescribed in such treatises as Viṣṇutattva as follows: - "Giving up all object of desire and the karmas by which they can be secured, Śaraṇāgati with its five aṅgas (the aṅgas and the aṅgī being six ) should be performed with the permission of the ācārya in accordance with the rules prescribed in the śāstras and with renunciation of the fruits of all actions.”

SARVADHARMĀN ETC.page526

We have refuted, at considerable length, in Tātparyachandrikā and Nikṣepa-rakṣā, the interpretations given of this śloka by such perverse (commentators ) as Saṅkara. Here we will state the best and most appropriate meanings as established in the tradition of wise men. The first half of this (śloka) enjoins the
upāya, the second half is the śeṣa which is subordinate or supplementary to it by way of indication of the end to be attained (by that upāya). Therefore the main purport of this śloka is to prescribe the upāya. Dharma is a means of attaining an object which can be understood solely from the śāstra. The use of the plural form, dharmān, indicates the manifold nature of the dharmas enjoined in the Śāstra as the means of attaining the desired objects or ends. The word sarva (all) suggests that (these dharmas) have certain accessories or aṅgas. There is certainly no impropriety in calling the accessories to dharma by the word dharma. If (on the other hand) we interpret the word sarva (all) as the opposite of 'one', it would indicate the manifoldness of the aṅgīs (the dharmas themselves).

Though the word dharma is used without any qualification or restriction, yet what is intended (by the word) here is the various kinds of upāsana, or ineditation prescribed for the attainment of mokṣa in the śāstras with all their accessories (such kinds of meditation as dahara vidyā, sadvidyā and Śāṇḍilyavidyā). The knowledge of Puruṣottama (which is praised highly in the Gitā (Chap. XI) is conclusively shown in (Śrī Rāmānuja's) Gitābhāṣya and elsewhere as leading merely to the knowledge of the Truth or Reality which is of help to all vidyās or forms of meditation; the knowledge of the truth concerning the avatārs (of Bhagavān) is shown in Ch. IV there as the cause of the adopted upāsanas yielding their fruit quickly, residence in places where there are temples of Nārāyaṇa and the like are also shown to make the upāsanas effective by the removal or extinction of those sins which stand in the way of the upāsanas bearing fruit. Therefore it is not proper to consider them as direct and primary means of attaining mokṣa and to state that the plural form of dharma, viz, dharmān is used to include these also, (for they are only mediate culises of mokṣa and not direct causes like the upāsanās). This plural form dharmān is significant in as much as it refers to such different and many vidyās, as Śāṇḍilya vidyā and dahara vidyā even without the three mentioned above ((viz) the knowledge of Puruṣottama and of the avatars and residence in holy places , for it has been said “The vidyās are many, as their names and the like are different;" there is no impropriety even if we take the plural to signify the manifoldness of the aṅgī's (forms of meditation) and of the aṅgas or their accessories.

THE MEANING OF PARITYAJYA (HAVING GIVEN UP). page528
ln the word parityajya, the 'giving up' or abandonment consists in the aversion to other kinds of upāya (than prapatti), which arises from a consideration of one's being destitute of the competency for them, for it has been said, "By this 'prapatti and with only ākiñcanya or one's being without other upāyas as a prerequisite etc)". If there is connexion due to desire, the giving up of that desire is certainly tyāga or renunciation.

The preposition pari (before tyaj) is to show the extreme aversion arising from the lack of competence (for other upāyas ) at all times and in every form, which the person destitute of upāyas has come to realise in himself as expressed in the following passages, “I see no means of crossing (the sea of sainsāra) in all the eternity of time which lies before me," and " It is 'only by the lotus feet of the Lord that I shall attain the desired goal. I have no other means of attaining spiritual welfare in any of my births."

"Aversion in every form" means being without the improper desire to perform what is impossible for a man with the thought: “Though I cannot adopt the upāya in full perfection, I will do it to the best of my ability; when that also is too difficult to perform, I will adopt, in the place of the prescribed aṅgas, something less difficult or the upāyas which will produce the prescribed upāyas",

The object of this anuvāda4 (statement of what has already occurred) namely sarva dharmān parityajya (which is not a vidhi or injunction) is to indicate the person who is specially competent to adopt prapatti, The preposition pari in parityajya is to indicate the person who is most competent or has full competence. In the sentence:- "Having reached this world which is perishable and without pleasure, you should resort to me with devotion," having reached does not state a vidhi or injunction meaning - "Reach this world". It only means 'Being in this world' or 'since you are in this world'. So also, here, the words sarvadharmān parityajya do not mean give up all dharmaś. It should be taken to mean: "You that have given up all dharmas". Since this usage of having done a thing' (past participle) is met with in other senses also, it is not right to say that 'having given up all dharmas' or giving up all dharnas is one of the accessories enjoined for prapatti.

If parityajya (having given up) is to be considered (at all) as enjoining what should be done (vidhi), there is nothing wrong in stating that it enjoins, as in the chapters on Prapatti and elsewhere, the thought of helplessness (kārpaṇya) which is of the nature of such thoughts as being destitute of upãyas. In that interpretation, sarva dharmān parityajya would mean "Reflect at first on the state in which you are unfit for the adoption or performance of every form of dharma" (in this case it would be a vidhi). This state has been (well) expressed in such passages as the following: "l am the abode of all offences (against Thee) and I have no means of saving myself or have I anything else to attain than Thee", and "I have not performed dharma with any constancy; I have not realised the nature of the self nor have I bhakti or devotion to Thy lotus feet". Even this interpretation, which is not the meaning that strikes one immediately and is
therefore a little strained, is better than the meanings given by Saṅkara and others that what is intended here is such as the giving up of the dharmas themselves in their essential nature (svarūpa), because it is not out of keeping with any pramāṇas (for in the chapters on prapatti, it is enjoined that the rites and observances of castes and āśramas should (always) be performed).

When we take parityajya as a vidhi or injunction,
it would be appropriate to say that
the meaning of sarva dharmān parityajya is -

"No dharma of any kind need be performed for the sake of prapatti",

in the sense that prapatti does not require any of them (as aṅgas).
In that case, the use of the preposition pari would suggest that
even such observances as are stated in

" This should be done after performing achamana"

and

"This should be done with bodily purity",

which are requisite for securing fitness for all rites in common,
are not to be accepted as aṅgas for prapatti.

Notwithstanding this, if it is maintained that the giving up of such dharmas as karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga in their essential forın (svarūpa) is an aṅga or accessory to prapatti, it would follow that prapatti is not in the competence of any one. The abandonment of a dharma can be enjoined only in the case of a person who is capable of performing it. This would be opposed to the thought of helplessness ( kārpaṇya ), which is called an aṅga ( of prapatti ) according to many pramāṇas.

It would also be opposed to the tradition that prapatti is for those who are destitute of upāyas, which is evident from such passages as the following: "I am without any upāyas and have no other saviour". "I was not born into any of the four castes so as to be competent for the performance of dharma". "I have given up the rites to be performed by a Brahmin who has the mark of worshipping the three fires after ablution", and "I am not well established in the performance of dharma, nor have I realised the nature of my self etc.

To state that the jīva (kṣetrajna) is eternally incapable of all other upāyas, since he is entirely dependent on and subject to the control of Iśvara and (in the same breath) to state that the giving up of these dharmas or upāyas is enjoined on him is against all śastras and is opposed also to the very words of these writers and their actual practice. (For how can a man give up a dharma which he is not capable of performing? How can a man proceed to perform kaiṅkarya, if he is incapable of it owing to otter dependence and subjection?). It would, therefore, be extremely ridiculous to hold this view. If this view were right, then by the same logic, even the vidhi contained in vraja (seek me etc.) would be impossible of performance.

The statement that the jīvātmā is eternally incapable of all other upāyas would only go to confirm the view that parityajya (here, does not enjoin the giving up and) only states what has already occurred (anuvāda) (owing to inability ), which these writers would not like to accept.

(Further) the use of a single set of words in a single sentence cannot mean both the statement of what has occurred owing to inability in the case of the man who is not capable and the injunction to the man who is capable of performance to give it up ( which is another view held by some)

Nor can it be held that the option is given to the same person (adhikārī) who is capable of performing dharma either to perform the dharma or to give it up. This would mean two alternative courses, one of which is difficult and the other light, when there is no difference in the object of attainment. For if the man who is capable of adopting the difficult upāya is enjoined to adopt the lighter or easier upāya by giving up the performance (of what he is capable of ), then no one would ever think of adopting the more difficult upāya and since there is no other way in which the difference in competency could be stated, all the śāstras which enjoin the performance or adoption of the more difficult upāya would carry no weight,

It is also extremely inappropriate to say that, in order to stimulate the adoption of the easier upāya, the difficult upāya is (first) enjoined and then forbidden for performance.

The view that what are not (really) upāyas are enjoined as upāyas (and are thereafter condemned as unfit for performance) - this view would tend to look upon the śrutis and the smṛtis as deceptive. Even such things as the essential nature of the Saviour (which we learn only from them) could not (then) be known for certain,

It is true that, in the world, among those that are desirous of wealth, some choose cultivation of the soil and other such difficult operations, while others choose lighter professions like dealing in rubies and other gems; but this option is determined by the differences in capacity or competence among the adhikārīs.

Kooarathalvan's commentary on the carama śloka :-"You that suffer (from anxiety) because of the impossibility of adoption of other upāyas, give up everything that has been declared as the means of attaining me and seek me as (your) refuge (tor salvation)”--this commentary, too, means only what has been explained (as the meaning so far) and is not, therefore, opposed to it. (In that commentary 'giving up' states only what has occurred before (anuvāda) or means only "without doing it as an aṅga required for prapatti."

It is true that, in such cases, as Samāvartana or the conclusion of the Prājāpatyavrata, baths accompanied by certain vratas or observances are prescribed and also (as an alternative) baths without any such vratas (which are easier). But this option is determined by the condition or the circumstances in which the person is situated. If we do not take it in this light, the enjoining of the more difficult alternative would be of no use (for no one would adopt it).

There is another (wrong) view that the adhikārī competent for prapatti is the person who has fullness of knowledge or fullness of faith and that the adhikārī for upāsanā is the person who lacks this fullness of knowledge or fullness of faith. If this view were accepted, it would follow that such men as Vyasa who taught the churamaśloka and the like and who, because of their piety, had fullness of knowledge and fullness of faith should be looked upon as incompetent for upāsanā. There is no evidence or pramāṇa to prove that when they taught, they had knowledge and faith and having (later) become weak in intelligence and faith adopted upāsanā. There is no evidence in the respective accounts of their lives to show that though they were prapannas (with prapatti as their upāya) they practised upāsanā also for setting an example to the world. Even if this were adınitted to be a fact, the adoption of a dharma which is forbidden to a man for the sake of setting an' example to the world would be a sin so far as he is concerned and as the observance or adoption of the dharma is opposed to the man's competence, it would not be a proper example to set the world right. (Śrī Rāmānuja) has explained in the Gitā Bhāṣya that loka saṅgraha consists in a man choosing one of two ways of life (permitted for himself) as being easy of performance by others and beneficial to them, and adopting that way of life as an example to others in order to establish them firmly in it. A sannyāsin adopting the way of life peculiar to the house-holder and forbidden to himself is not setting an example for the sake of the betterment of the world (lokasaṅgraha). This would be only the violation of the commandment (of the Lord). In the same way, the adoption by a prapanna of a dharma forbidden to him, under the misapprehension that it would be a form of kaiṅkarya is also opposed to his competency:

There is nothing wrong in a prapanna performing those rites that are prescribed in the śāstras and that are not required for prapatti with the idea that they are (forms of) kaiṅkarya (service).

If it is maintained that as an aṅga or accessory of prapatti, men should give up all dharmas (rites and observances) appropriate to their respective castes (and āśramas) and capable also of being performed by them, it would follow that they would lose the fruit viz, the kaiṅkarya or service appropriate to their respective caste, āśrama and the like, in the period after prapatti; (it would also follow) that they should give up also such dharmas as non-violence and speaking the truth which are common to all and the showing of reverence to ācharyas and roam about like cattle, beasts and birds.

It may be argued that dharmas which are of the nature of refraining (from actions) and which are understood from prohibitory texts (such as do not kill ) are not activities calculated to protect oneself and are therefore not opposed to prapatti and that, owing to this what is intended here is only the giving up of such activities as are positive (pruvritti) (and not mere abstentions from activity). This argument, too, is unsound. Nivṛtti, abstention or renunciation, is also a form of activity arising from one's will or determination, and it too, may occur for the sake of protecting oneself as may be seen in the world and from the Vedas. (Prohibitory texts in the Vedas presume that even abstentions are activities. Refraining from treasonable activities is often for the sake of protection of one's self from the penal code).

If it be held that, on the strength of the injunction (vidhi) contained in parityajya), the prapanna should give up all dhamas whether they be positive activities (pravṛtti) or abstentions from actions (nivṛtti) and that this is the real intention of the śāstras, then it would follow that the ancients who performed prapatti and those who are prapannas today have done and are doing what is against the Śāstras in performing different kinds of kaiṅkarya (pravṛtti) and in performing expiatory rites for offences (committed by them) (for what is forbidden should, on that view, be performed and no expiation would be necessary for it). These men who are propagators of the tradition of prapatti in accordance with the pramāṇas and who are also supremely compassionate could, under no stretch of imagination, be thought of as deluded or deceitful.

It may be argued that this objection would stand only if the giving up of all dharmas (rites and observances) is enjoined (on the prapanna) for the rest of his life, and that it would not hold good, if the giving up of all dharmas in their essential form (svarūpa) is considered as an aṅga (of prapatti) to be done only at the time of performing prapatti and if their resumption is permitted after that performance. The answer to this argument is as follows:- " There is no need at all to enjoin the giving np of an activity or of an abstention which is not likely to be present at all at that time. If only such activities or dharmas in their svarūpa as are likely or possible at the time are enjoined to be given up, it would follow that prapatti should be performed after giving up such things as the following :-- residence in holy places sacred to Bhagavān, the tuft of hair, the sacred thread (yajñopavīta) and the wearing of the mark of the sect (puṇḍra).

Therefore the proper interpretation of the vidhi (if it be taken as vidhi) enjoining the giving up is this: "Prapatti does not require, as an aṅga or accessory, any dharma or observance or rite which is required as an aṅga (such as karma) to upāsana (meditation) according to vidyās”.

Even in this view that parityajya indicates a vidhi or injunction to give up, the person competent for prapatti is one who is incapable of other upāyas, or one who, though capable of other upāyas, is too impatient to endure the delay in attaining the fruit (which the other upāyas might entail). If we take this view, it will not be against any of the pramāṇas (viz. those which enjoin the rites of the varṇas and āśramas, and those which enjoin bhakti yoga and the like). Former ācāryas did not discuss the point whether or not the giving up of all dharmas in their essential forn is an aṅga of prapatti. Their discussions were confined only to the question of which words in the carama śloka respectively indicated the qualification necessary for prapatti viz. that of being destitute of other upāyas and which words the idea that prapatti did not require (any aṅga or accessory).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अधिकारं पुरस्कृत्योपायस्य निरपेक्षताम् ।
एकशब्देन वक्तीति केचिद्वाक्यविदो विदुः ॥
नैरपेक्ष्यं पुरस्कृत्य विहितस्य लघीयसः ।
उपायस्याधिकारन्तु शोकद्योत्यं विदुः परे ॥
इत्थमर्थाविशेषेपि योजनाभेदमात्रतः ।
प्राचां विवादस्संवृत्तो भाष्यकारैरवारितः ॥
अज्ज्ञातपूर्ववृत्तान्तैर्यत्तत्रारोपितं परैः ।
तत्तु श्रीविष्णुचित्ताद्यैर्निर्मूलमिति दर्शितम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)5)

Soineācāryas, who were conversant with the requirements of a sentence, thought that the carama śloka speaks first (in parityajya) of the person competent for prapatti (as one who is unable to adopt other upāyas) and then declares by the word ‘ekam’ we alone) that prapatti as an upāya does not require anything else as aṅga or accessory. Others said that the carama śloka speaks first of prapatti not requiring anything else as aṅga and then declares who the competent person is for the easier upāya in the word vraja) by the suggestion contained in the word śoka or grief (in mā śuchaH) (for the grief should be the grief due to the man's inability to adopt other upāyas). (There was no discussion among these earlier āchāryas of the point whether prapatti enjoined the giving up of all dharmas (even such as those ordained for the varṇas and the āśramas). Thus the discussion was confined only to the way in which the words (in the śloka) should be construed, though there was no difference in the meaning as a whole, and the author of Śrī Bhāṣya did not stop the discussion. What was (wrongly) imagined as having been the subject of discussion by other people who did not know what had formerly taken place -- that was shown to be without any foundation by such teachers as Vishṇucitta.

But it may be asked how the difference between those who are competent and those who are not competent (for prapatti) could be justified in the face of such ślokas as the following: "'This is the upāya for those who do not understand; this is also the upāya for those who know well: this is the upāya for those who want to reach (quickly) the shore beyond saṁsāra and this is the upāya also for those who want (immediately) to render constant service to the Lord", and "Hari is the only upāya to those who do not know of other upāyas, either with their ignorance or with their knowledge of such qualities of the Lord as His being the Lord (of all), and on account of intensity of bhakti ". The answer to this question is as follows:- The ajñānam or ignorance referred to in the word (ajñānāt) in Lakṣmī Tantra and avidyātah in Bhattar's śloka is not the ignorance of such beings as cattle of what is stated in the śāstras. It means only this much, lack of a clear understanding of such forms (of adoration) as upāsanas or ignorance, even in regard to prapatti, of subtle niceties or distinctions in it. The word vijānatām in Lakṣmītantram (to those who know) and ‘deve paribṛḍatayā viditayā’ (with the knowledge of such qualities of the Lord as His being the Lord of all) refer only to the kind of knowledge which enables one to understand such things as upāsanas or the kind of knowledge which enables a man to have a clear understanding of such things as the qualities of the Saviour, which is necessary for prapatti. It does not (certainly) mean a knowledge of all things, in general, for only the knowledge of the Saviour's quality of being the Lord of all is referred to here. Even if a man has this knowledge that is essential (for upāsana), when he is without the ability to adopt that (upāsana), he is one that is destitute of upāyas (akinchan) and has competency for prapatti,

Here another objection might be raised, viz.," Even if a man has ( the knowledge and) the ability, he should remain without any endeavour on his own part, knowing as he does, the Saviour's nature, for does not Sītā say:- "If Śrī Rāma', who can destroy the hosts of his enemies, discharges his arrows on Lanka and takes me away from here, it will be the appropriate thing for him?". The answer to this is that (Sītā's attitude ) would be an example of the prapanna's later life (not of what he should do or should not do before prapatti). If this is not admitted, all Śāstras which enjoin the adoption of upāyas would be meaningless.

Even when a man has both the knowledge of the other upāya (viz. upāsana) and the ability to adopt it, if he is too impatient to brook delay in the attainment (of the end), he may be competent for performing prapatti, if he thinks that only prapatti would secure his object reco, (the quick attainment). This (that even the man who has the knowledge and ability to adopt upāsana may adopt prapatti if he cannot lirook delay) is disclosed in the words: " This is the upāya for those who want to cross the sea of saṁsāra"; "for those who want to crosś, here, means "Those who want to reach the shore beyond saṁsāra quickly (i.e.) those that desire a quick removal of the hindrances that stand in their way. “This is the upāya for those who desire ānantyam" (the perfect enjoyment of the service of Brahman) which is one's due on account of one's essential nature. Here also the meaning is 'those who desire to have it quickly' (i.e. those who cannot brook existence without that enjoyment.)

Having these two in mind, Bhattar says, "by the intensity of their bhakti." Here bhakti does not signify bhakti yoga, but 'intensity of the love (of the Lord)'. Intensity of bhakti or love means a state of mind in which the man would cease to exist if he could not have quick attainment. Though this is not the bhakti yoga enjoined for some adhikārīs, yet some get that state of mind by the grace of Bhagavān due to righteous acts (in previous births). The man who has this state of mind is also competent for prapatti.

Therefore prapatti may be adopted by (1) those who do not know of other upāyas and who have a knowledge of what prapatti is in general (without a knowledge of details and distinctions); (2) those who have a clear understanding of prapatti and the other upāya (upāsana) but lack the ability to adopt the latter; (3) those who, though they have both the knowledge and the ability, cannot brook delay (in the attainment of the end) and cannot exist without it. This man who cannot brook delay is also destitute of upāyas for attaining the end in his view at the time when he wants it (so he, too, is competent for prapatti). It is in consideration of this circumstance that (Bhattar) wrote:- " who know of no other upāya in the world".

Vyasa and others who held administrative offices (under the Lord) could brook delay and were also capable of the other upāya (i.e.) upāsana. Therefore it is that they adopted upāsana and not because they were wanting in knowledge or in faith. (Those who hold administrative offices must serve their full period before thinking of attainment.)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अशक्तस्यातिकृच्छ्रेषु दुराशादार्ढ्यशालिनः ।
कस्यचिद्बुद्धिदौर्बल्यं लघुत्यागस्य कारणम् ॥
तत्र प्रपत्त्यनर्हाणामन्यदित्यपि युज्यते ।
व्यासादिषु तु नैवैषा नीतिस्संशयघातिषु ॥

(मूलम् (सं॰प॰)6)

(If it be asked, "Why is it said ( in some places) that a man adopts upāsana owing to weakness of intelligence?" the answer is as follows):-" When a man is incapable of an upāya which is extremely difficult of adoption and yet adopts it because of an obstinate desire, the ignoring of the easy upāya should be considered as being due to weakness of intellect.” Or it is proper also to explain their adoption of the difficult upāya as due to their unfitness for prapatti (owing to their lack of faith in it and the like.) This is not the explanation in the case of Vyasa and others (adopting upāsana), for they remove all the doubts of others (and cannot be considered as wanting in knowledge or faith).

Since in this manner the competency of a man either for upāsana or for prapatti is determined, both the śāstras (those of upāsana and those of prapatti) have their own respective purpose.

The difference between the two adhikāris in regard to the rites and observances of their caste and disrama is only the difference of the purpose for which or the thought with which they are performed. It is true that, in the case of the prapanila, the performance of any rite or observance will prevent the attainment of his eod, because, like the Brahma missile, it would cease to have any effect, if any other rite is performed to attain the same end. But if these rites are performed for their own sake (without the desire for any fruit) or for such things as the glory of Bhagavān or the welfare of Bhāgavatas, there is no impropriety (and prapatti would not lose its efficacy).

But it may be asked by some:-“Even if it is admitted that the giving up of the dharmas themselves is not enjoined, it is possible that ‘parityajya’ ( having given up) may mean the giving up of (only) the thought that they are upāyas. (The answer to this question is as follows:) "In those tests which refer to the activities of the prapanna after the performance of prapatti, it may be held rightly that what is ordained is the giving up of the thought that these activities are upāyas. But the carama-śloka is a text which enjoins an upāya (before prapatti) and not what should be done after it, and the word parityajya occurs there, Therefore this interpretation would result in the injunction that these dharmas in their essential form should be performed as aṅgas or accessories to prapatti, but without the thought that they are upāyas. If this view were accepted, then, the view that certain things should be performed after prapatti merely for their own sake (without any aim, object or the desire for any fruit) and as mere service (to the Lord) would become untenable. (For they would still be aṅgas or accessories and could not be an end in themselves ). Nor could there be, in that case, the absence of any requisite or accessory dharma which is said to be the unique feature of prapatti Thus this upāya would cease to be within the competence of the man destitute of all upāyas. This is how it would result. There is no need to enjoin here the giving up of the thought of their being upāyas in regard to those dharmas that are not upāyas. So the performance of those dharmas which are upāyas without the thought that they are upāyas would only be the adherence to such upāyas as the old upāsanas. If it is maintained that the word parityajya means the giving up of the thought of their being upāyas, then there would have been no need to reconcile the conflicting statements about the ordinance concerning abandonment and that about performance by saying that the difference is due to the persons competent for each of them. It is only if the text is held to enjoin the giving up of the dharmas themselves, there would arise any such conflict. If it is held that the adoption of karma, jñāna and bhakti , but without the thought that they are upāyas is an aṅga to prapatti, there would be no essential difference between the bhakta and the prapanna. The difference would only be nominal.) the man who has bhakti as the main and independent means and prapatti as an accessory to it could be called a bhakta and the man who adopts prapatti as the main and independent means and bhakti as an accessory to it would be called a prapanna, but both would perform the same dharmas and there would be no difference in their action.

It may be argued that, in regard to accessory activity, there need not be fullness or perfection of performance and that some short-comings might be allowed therein ; but this argument is not sound. Has it not been stated:-"A rite or observance performed for the attainment of a certain fruit will yield the desired fruit, only when all the accessory rites or aṅgas are duly performed?" (Pūrva Mīmāmsā).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अतस्स्वरूपत्यागोक्तौ कैङ्कर्यस्यापचारता ।
उपायत्वमतित्यागे तत्स्वरूपाङ्गता भवेत् ॥
सात्त्विकत्यागयुक्तानां धर्माणामेतदङ्गता ।
नूनं विस्मृतकाकादिवृत्तान्तैरुपवर्णिता ॥
सकृत्प्रपदनेनैव धर्मान्तरदवीयसा ।
तत्क्षणेऽभिमतं पूर्वे संप्रापुरिति शुश्रुम ॥
प्रसक्ताङ्गत्वबाधे तु ब्रह्मास्त्रसमतेजसः ।
उपायस्य प्रभावश्च कैङ्कर्यादि च सुस्थिरम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)7)

Thus if it is stated that the dharmas themselves in their essential forn should be given up, even the rendering of service would become an offence. If it is said that what is to be given up is only the thought that they are upāyas, then the dharmas in their essential form would become an aṅga (of prapatti).

It is only those who have forgotten the episodes8 of Kakasura and the like that world maintain, as aṅgas of prapatti, these dharmas without the thought that they are upāyas and that the person is himself the doer of the action and its beneficiary (for the doership and the benetit are God's).

We have (also ) heard that, by a single performance alone of prapatti far removed from any other dharma, the ancients obtained at once what they desired.

If it is maintained that the aṅgas of bhakti yoga which might be presumed as necessary also for prapatti are declared to be not necessary for prapatti and as being no aṅgas to it, the potency of the upāya (prapatti), which is equal in might to the Brahma missile, becomes well established and the rendering of service and the like will also become appropriate.

Therefore the view that here (in parityajya) the giving up of all dharmas, (rites, observances and the like) is enjoined (for prapatti) and the view that what is enjoined to be given up is only the thought of their being upāyas and the thought that they are aṅgas to it -- these views conflict with such śāstras as ordain the observance of the commandments, with the śāstras which state that prapatti does not require anything else, with the traditional observances of former ācāryas and with the code of conduct followed by virtuous men in former times who had become prapannas. Thus owing to the objections pointed out so far, the giving up of all dharmas is not an aṅga to prapatti ; nor is the performance of these dharmas in their essential form an aṅga (without the thought of their being upāyas or aṅgas to prapatti), because as has been stated before, prapatti does not require the performance of any other dharma. Therefore this injunction or ordinance about ‘giving up' (tyāga) has, for its purport, the statement that prapatti does not require any (aid) from any other dharma.

To make this denial, there must be a wrong presumption of something that has to be denied. If it is asked what dharmas (rites, observances and the like) are presumed (wrongly) as being requisite and are then stated to be unnecessary (the answer is as follows) - In the vidyās or forms of meditation (upāsanas) enjoined in Vedānta, some of the accessories which appear as aṅgas in certain vidyās, such as the rites, duties and observances of the varṇas and the āśramas and also such things as meditation on the route to mokṣa are required also in other vidyās or forms of meditation. So also there may, at first, be a (wrong) presumption that in nyāsavidyā too, these might be required as accessory. To correct this presumption, here (in parityajya), these dharmas which might be thought of (wrongly) on the analogy of upāsanas as aṅgas (to prapatti) are not required for it. This is the right interpretation of the text here.

Though these dharmas cannot be considered as accessory aids (to prapatti) as they are stated to be for upāsana in Brahma Sūtras (3.4 -33), yet as stated in another sūtra (3 - 4 - 32), the karmas ordained for the different āśramas have to be performed, as they are enjoined as ordinances or commands; there is nothing to prevent their perfornuance by the prapanna (since commandments have to be obeyed as such (and for no other reason).

CONCLUSION: page543

Therefore, as neither the performance of these dharmas nor their giving up is an aṅga to prapatti; to be without the desire to do what is beyond one's ability is a mark of competency (for prapatti). The performance of those duties or rites which are nitya and naimittika and which are within the range of one's ability takes rank as mere service consisting in the observance of a command,

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

सङ्कल्पमात्रमेवाङ्गं श्रुतमाचरणं पुनः ।
अनङ्गमाज्ञया प्राप्तं न सङ्कल्पनिबन्धनम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)9)

It is only the thought or the will to do what is pleasing to the Lord that is stated (in the Śāstras) as an aṅga of prapatti, The action arising out of that will or thought is not an aṅga. The rites of the varṇa and āśrama are the proper thing to do in virtue of their being the Lord's command and not because it is the consequence of the will or the thought to do what is pleasing to Him,

If so, it may be asked: "What is the purpose or object of performing those manifold and great acts of service which cannot be included among the commands to perform nitya and naimittika karma ?" These cannot be included among any of the other upāyas for mokṣa (because they are not performed with the object of attaining mokṣa); nor are they aṅgas or accessories to prapatti, because it does not require any such aṅgas or aids. The person does not perform them because of the fear that the Lord would be offended at their non-performance, nor does he perform them with the desire that they would bring about, by themselves, extinction of his sins or the attainment of such fruits as svarga, cattle, children and the like. Neither does he perform them merely for his own delight just like worldly men playing dice and the like, nor does he perform them to please the Lord having seen, like the freed souls, by actual observation, what would be approved of by Him. If so, why does he perform them, it may be asked. (The answer is as follows) - He proceeds to perform them because it is evident from the śāstras that these acts of service have, for their fruit, the propitiation of the Lord (just like other fruits) As one in whose nature the quality of sattvam predominates, he acquires a taste for pleasing the Lord and follows the light shed by the lamp of the śāstras in trying to give delight to the Lord who stands in varied relationships to him (as father, mother etc.), in the same way as he shows his love to his friends, children and the like.

In this connection some may ask :- "In the case of the wise man who has made a complete surrender of all responsibility to the Lord of all, is not the criterion for deciding what should be given up and what taken up, the knowledge of his own essential nature (svarūpa?) So he is bound (only) by the knowledge of his own essential nature (to do or not to do this or that); why, then, should he follow the dictates of the śāstras?". This question is improper, for, if it is determined what his essential nature is with the help of the śāstras, then there is no other guide for him than the śāstras, until the time of his attaining mukti, to help him to understand what aims in life he should avoid as also the upāyas therefor, and what aims he should have and also the upāyas for securing these aims. From the knowledge that he is śeṣa to the Lord and the like, it is just possible to know a few things that are appropriate to the śeṣa. The knowledge of one's essential nature cannot indicate, unequivocally, in what manner service should be rendered in order that it may please the śeṣī, and what upāyas should be adopted for this service. This being so, if one ignores the Śāstras and renders service with forbidden substances (like opium, say) or even among substances that are permitted, to render service with substances acquired unjustly and thus render service according to one's own sweet will and pleasure in ways opposed to what is enjoined in the śāstras, then there would be no difference between reverential conduct and offence. Then since there is no criterion besides one's own taste, one might think of performing as service all that is considered as forbidden and therefore avoided by seekers after mukti. The author of Śrī Bhāṣya has stated (in regard to the offering of food (havis) to Archi):- " Having "collected those things which are not prohibited in the śāstras etc." Therefore the proper thing is to render such forms of service as are enjoined in the Śāstras as competent to the person concerned and subject to the dictates of the śāstras. The teaching contained in the śloka :- "To know what ought to be done and what ought . not to be done, the only authority that you have is the śāstra. Therefore while you are here, understand the karma enjoined in the śāstra just as it is” – this teaching is common to all ( whatever their competency). Śrī Aḷavandār in his Gitarthasaṅgraha says:-"Among these ekantins ( who are devoted exclusively to the Lord), the wise man (jnani) is called paramaikanti, one who has supreme devotion to the Lord to the exclusion of all other interests. His being alive is solely dependent on the Lord, To be united with Him is his only delight; to part from Him is his (only ) pain. His mind is always with the Lord. He considers himself as an entity only becanse of his meditating on Him, of visiting holy places (sacred to Him), and of speaking of Him to others, of bowing to Him and uttering his sacred names. His actions are performed with his life-breath, mind, will and the senses all dedicated to Him. He performs all the duties pertaining to him and also practises bhakti inspired solely by love. He should give up the idea of their being upāyas and place the upāya in the Lord without any fear". In these ślokas what Aḷavandār meant by the words "inspired solely by love" was not that he should ignore the śāstras. His idea was to emphasise the great inspiration arising from his love (of the Lord), whose śeṣa he is, to perform those acts of service which he can understand only from the śāstras, in order to give delight to Him. When these ślokas are considered in relation to the man who practises upāsanas and the like, its aim is to show that these upāsanas are most pleasing to the person himself, that they are not the direct means of attaining the supreme end, but are the means of winning the favour of the Saviour who is the direct means or upāya for obtaining this end, and that the Lord of all who is pleased by these upāsanas stands, as the direct upāya for the attainment of this end. When the ślokas are considered in relation to the man who has adopted prapatti as the principal and independent means, their aim is to show that, though he performs the ordinances of nitya and naimittika karma and such other rites just as they are enjoined for bhakti yoga, since he does not perform them for the sake of other objects like svarga and mokṣa and perforins them solely for pleasing the Lord, he has not adopted any other upāya (for mokṣa and has no other interests or object. (Their aim is also) to show that, as he is destitute of other upāyas, the Lord Himself stands in the place of those upāyas and rewards him with the desired fruit.

Those who have not studied Vedānta might ask (in this connection:- Both these adhikārīs (the bhakta and the prapanna) are devoted solely and exclusively to the Lord as stated (in the ślokas):-" Wise men do not worship Brahma, Rudra and other gods, for the reward that can he given by them is limited," "They are "my devotees who have no devotion to other deities, who love those that are devoted to me and who seek me alone as their upāya" and "He who has attained the lotus feet of Viṣṇu should not worship other deities." If these two adhikāris should perform the rites and observances of their castes and āśramas as stated (ia Aḷavandār's ślokas! (viz., all the karma s pertaining to them and also bhakti ), would not their supreme and exclusive devotion to the Lord be adversely affected in as much as these rites or dharmas are mixed up with (the worship of) such gods as Agoi and lndra?" Here, as explained in the Brahma Sūtras (1-2-29), names like Agni may be considered, on the authority of Jaimini, as directly referring to Brahman or Bhagavān for Agni and other such words may be etymologically derived as agram nayati. (He who receives the best part of the offering for Himself) etc. There is no worship or contact with other deities, because they are like the sacred names found in Sahasranama (etymologically applicable to Bhagavān). The author of Śrī Bhāṣya has stated in his Nitya:--"Having pleased the gods, the rishis and the Manes with oblations and with the thought that they have Bhagavān as their inner self" etc. So it is perfectly in accordance with the śāstras to perform these respective rites meditating that the Supreme Being has the respective deities as His body In "Pratardana vidyā and the like we are taught in the śāstras that the Supreme Being may be meditated on (or worshipped) in three forms: (one) in His own divine and essential nature, (two), the Supreme Being as having sentient beings as His attribute (or body), and ( three) the Supreme Being as having non-sentient things as His attribute (or body). Though He is worshipped in these three ways, the worship is really to the Supreme Being and not to His attributes (or bodies) (namely . the sentient and non-sentient beings). In the same way here also, the bhakta or prapanna does not adore the gods, the rishis and the Manes, who are really attributes or bodies of the Supreme Being.

As stated in the following ślokas: "In all yajnas, it is I that am worshipped and it is also I myself that rewards (those who perforın them) with the fruits thereof," "It is Thou alone that assumest the forms of the Pitrs and the gods and receivest the offerings (havis) (made to the gods) and the offerings (kavya) made to the Manes in sraddhas" and "Those who propitiate the Pitṛs, the gods, the Brahmins and Agni--they propitiate only Viṣṇu who is the inner self of all things"-as stated in these ślokas, it is only the Supreme Being, who is the inner self of all, that is the object of adoration to the wise man. Therefore to the man who performs kaiṅkarya or service according to the Śāstras with this knowledge, there is no association with other upāyas; there is no association for him with other objects or purposes in acquiring the necessary substances for worship and in eating the food offered (to these gods). Similarly there is no association for him with other deities whom, obeying the injunctions (contained in the śastras, he worships the Supreme Being having, for His attributes, sentient beings and non-sentient things. It has been said, “ He who worships as the Supreme Being any deity other thun Nārāyaṇa who dwells in his heart, who controls him and is his Lord and Master--he is a sinner," " He who considers Nārāyaṇa as being (only) equal to other deities ---- he will stay in hell as long as the sun and the moon last”, and “One should not go near the places where Buddha, Rudra and the like are worshipped and so also near the cremation ground, near a corpse, near a forest and near the capital city of a kingdom." As stated (in these ślokas), it would be a sin for a paramaikantin if other deities are looked upon by him as the Supreme Being, if they are considered equal (to Nārāyaṇa) and if he goes to places where other deities are worshipped, when these deities have nothing to do with his nitya and naimittika rites and observances. Since these deities stand in the position of bodies to the Supreme Being who is the inner self of all and who is the object of adoration in these sites and observances (nitya and naimittika), there is no thought in the mind of the man (with supreme and exclusive devotion to the Lord) of these deities being the Supreme Self, of their being equal to Bhagavān, of their being independent of the Lord, of their being objects of adoration or of their being the dispensers of the fruits of actions. Therefore in the same way as by Prana, Vaisvanara, and the three worlds which are the attributes of the Supreme Being in the Vidyās or meditations called Vaisvanara vidyā and the like. he is not affected, so also his exclusive devotion to the Lord is not (in the least) affected by such attributes as Agni (which are associated with these rites and observances, nitya and naimittika).

While proceeding to state the adoration of Bhagavān to be performed by the prapanna in the day and the night, Vaṅgīpuram Nambi has described the dharmas of the castes and the āśramas with their respective mantras (in the following passages) :-" (The prapanna) should spend his time by performing duly all the rites ordained for the time of the sandhyā, after sipping the water (achamana) with the prescribed mantras; after this he should perform the homa to the sacrificial fires during the Agnihotra rites with the prescribed mantras and with samit (fuel), ghee and other such substances. He should do every karma at the time prescribed for them in the śāstras". Then he says: "He should "perform, without being lazy, all the rites from the bath to Brahma yajna prescribed in the Vedas for his āśrama as fit to be done at noon", He continues : "Then he should perform the prescribed yajna to the gods and to the pitṛs (Manes), after which he should eat the food offered to Bhagavān (which act is called anuyāga)". Bhattar and Koorathalvan, too, in their respective nityas, have stated as follows:-- " With the vertical mark (ūrdhvapuṇḍra) on his forehead, (he) should perform the rites ordained in the śrutis, and smṛtis as far as it lies in his power, with the thought that they form the adoration of the Supreme Being and then offer oblations of water (tarpaṇam)". Peria Jeer (Nanjeer) begins by performing obeisance with the words: "I seek the feet of Parāśara Bhattārya". By this he reminds us of the special tradition concerning the homage to be paid to gurus and the like. After this, he says “I will now describe the manner in which service should be rendered to the lotus feet of Bhagavān every day by men with exclusive devotion to him (ekāntins)”. He then says " (The Ekāntin) should sprinkle water on himself by uttering the mantra beginning with Āpohi and then sip water (āchamana) with the utterance of the mantras which denote Bhagavān; after this he should offer arghya to the Supreme Being who is in the sphere of the sun and then perform japa, meditating on Bhagavān with the mantra of Gāyatri. After the japa, he should offer praise to Puruṣottama. Oblations of water (tarpana) should then be made to the gods, the rishis and the pitṛs (Manes, who have Narayaṇa as their inner self." We see also that, in all families which follow the tradition of the author of Śrī Bhāṣya, until the present day, weddings and upanayanas (initiation with the sacred thread) have been performed in accordance with their respective (Gṛhya) sūtras, (Āpastamba and the like) with the respective mantras denoting the respective deities. It is also well-known to all that the great ācāryas like Peria Nambi performed yajnas (sacrifices) and the like in accordance with their respective sūtras. Therefore in the case of those who follow the teaching of the author of Śrī Bhāṣya, his disciples and their disciples, it is not proper to perforin any rites (like those of weddings) with the mantras in certain samhitās following the doctrines of the Āgamas (Pāñcharātra)10 which are prescribed specially (to those who follow them).

We have already shown in Śrī pañcarātrarakṣā (The Defence of Pāñcarātra) that the Pāñcarātra is of four kinds or systems (Āgama Siddhānta, Mantra Siddhānta, Tantra Siddhānta and Tantrāntara Siddhānta) in accordance with the competency and the like (ability) of the person concerned, that the principle holds good that what is not stated in any one of them should be taken from the others, provided there is no conflict or opposition and that, in all the four kinds of systems of Pāñcha rātra, the direct means or upāya of attaining mokṣa is set forth and that by every one of them there is the attainment of mokṣa, just in the same way as to all the four āśramas there are Brahma Vidyās (bhakti and prapatti) and that to every one of them there is the possibility of attaining mokṣa. It has also been stated there, at considerable length, that if a person were to perform all karma s or rites with any mantras of his own liking, ignoring what is enjoined in those sustras as the proper thing for each kind or system, he should perform expiatory rites (prāyaścitta) and the like. Therefore until the time of attaining mukti, there is no authority for rendering service or kaiṅkarya (to the Lord) in any manner other than what is ordained in the śāstras as appropriate for each adhikārī.

Hence since even the prapanna is subject to the authority of the sastrus and should perform only such service as is permitted or enjoined by them, the following (heretical) views which are opposed to the scriptures and the traditional observances (of the good) supported by right reason or logic are not to be accepted by those who desire to stand in sattvam. (views such as the following): (1) Both those commands that are enjoined as positive rites or actions and those that forbid certain activities should be violated ; (2) Both those activities and rites that are enjoined and those that are forbidden should be given up. (3) The rites and observances of the variṭas and āśramas are dependent only on the bodies (of Brahmins and the like) and may therefore be given up by the person who has attained a true knowledge of the essential nature of his self (which is different from the body ). (4) They may be performed or may not be performed (5) Even if they are given up, no harm will result except the loss of the Lord's pleasure (6) The only harm that would result in their being given up is the ill.will of society and other such (erroneous) views.

It is true that, as for those in the āśrama of the Sannyasin, to whom certain old rites and observances (of the grihasthāśrama) are forbidden and certain new rites and observances enjoined, (so also) for those who are Bhāgavatas, as a consequence of their being snch, certain things are forbidden and certain new things are enjoined. But no karma or rite which has been ordained as compulsory of performance should (on any account) be given up. For it has been stated :- "The man who does not perform the rites pertaining to the sandhyā is always impure and is unfit for the performance of any (other) rite. Whatever other rite or karma he may perform, he will not obtain the fruit thereof”. As in the differences in the manner of performing the sandhyā meditation or worship that are found in the sūtras and the different Dharma Śāstras (Manu, Āpastamba and the like) those differences that are found in the different samhitas of the Lord's śāstra (Parcā. rātra) and also such differences in the sandhya meditation as are stated in the Itihāsas and the Purāṇas -- these differences should be observed respectively by those who follow these respective Śāstras. Conduct like the following which is enjoined in the śāstras and the Itihasas, Namely, "At the time of the parvas, one should pray to the deities for protection" and "One should bow in front of places where the gods are worshipped -- (conduct like this) is restricted in the case of the man who is supremely and exclusively devoted to Bhagavān (Paramaikantin) owing to the authority of the Śāstra (i,e. the only deity or God that he should pay homage to is Bhagavān). Therefore no śāstra is violated.

Such injunctions as the following :-"Therefore the mantra called aṣṭākṣara should be repeated at the time of the sandhya, by pure-minded devotees of mine always in order to purify their selves", and "uttering the Dvaya always in this manner with its meaning at heart" in the Gadya - these instructions should be carried out without any conflict with the performance of the rites nitya and naimittika) which are compulsory of performance and at such times as are left over after their performance, Nārada and others have also stated:-“The japa (namely, the repetition of Aṣṭākṣara) should be performed at such times as do not conflict with the performance of rites ordained in the śrutis and the smṛtis." Vaṅgīpuram Nambi, too, has said: -" Having spent your time in performing the homa in rites like Agnihotra etc" Even in his last days, the author of Śrī Bhāṣya stood up with great difficulty and offered the anjali of water at the time of sandhyā. Therefore giving up the rites of the varṇas and the āśramas on the pretext that they are dependent on the upadhi of the body is opposed to such things as the traditional observances of the ancients. If this pretext were sound, since even such special forms of service (in temples) as the weaving of garlands and the lighting of lamps cannot be performed without the upādhi (or conditioning factor) of the body, the senses and the like-even these would have to be given up (by the man who has realised his essential nature (svarūpa). If the perforınance of such services is desired, the external purity (āchāra) and the purificatory rites (samskāras) which qualify (a person) for such service, cannot be given up.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आहारग्रहमन्त्रार्थजात्यादि नियमैर्युतः ।
कुर्याल्लक्ष्मीशकैङ्कर्यं शक्त्यानन्यप्रयोजनः ॥
मङ्गळ्यसूत्रवस्त्रादीन् संरक्षति यथा वधूः ।
तथा प्रपन्नश्शास्त्रीयपतिकैङ्कर्यपद्धतिम् ॥
यद्वन्मङ्गळ्यसूत्रादेस्त्यागे संरक्षणेऽपि वा ।
रक्षेन्निरोधैर्भोगैर्वा पतिस्तद्वदिहापि नः ॥
अवज्ञार्थमनर्थाय भक्तजन्मादिचिन्तनम् ।
शास्त्रव्यवस्थामात्रार्थं न तु तद्दुष्यति क्वचित् ॥
अत एव हि शास्त्रेषु तत्तज्जात्यैव दर्शिताः ।
धर्मव्याधतुलाधारशबरीविदुरादयः ॥
स्वजात्यनुगुणैवैषां वृत्तिरप्यैतिहासिकी ।
विशेषविधिसिद्धन्तु तद्बलात्तत्र युज्यते ॥
देशकालाधिकार्यादिविशेषेषु व्यवस्थिताः ।
न धर्माः प्राप्तिमर्हन्ति देशकालान्तरादिषु ॥
केचित्तत्तदुपाख्यानतात्पर्यग्रहणाक्षमाः ।
कलिकोलाहलक्रीडां वर्धयन्ति रमापतेः ॥
मातृभिः पितृभिश्चैताः पतिभिर्देवरैस्तथा ।
पूज्या भूषयितव्याश्च बहुकल्याणमीप्सुभिः ॥
जामयो यानि गेहानि शपन्त्य प्रतिपूजिताः ।
तानि कृत्याहतानीव विनश्यन्ति समन्ततः ॥
एवमादिषु पूजोक्तिर्यथौचित्यान्नियम्यते ।
भक्तम्लेच्छादिपूजोक्तिरेवमेव नियम्यताम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)11)

Observing the restrictions concerning food, residence12 (if the reading is ‘gṛha’) or receiving from the good ācārya the mantras prescribed for the person, money13 , caste and the like, one should render service to the Lord of Lakṣmī in accordance with one's ability and with no other aim or purpose.

Just in the same way as a chaste wife looks after her auspicious thread, clothes and the like with the greatest care, the pra panna should preserve the path and manner prescribed in the Śāstras for the service of the Lord.

The husband takes proper care of his wife either with punishment or with favours, respectively, when she loses her thread and the like or guards them with care. So also will the Lord (his devotee for giving up or performing the enjoined rites).

To reflect on such things as the caste of devotees merely for the purpose of treating them with disregard will bring ruin; but if it is done only for understanding the restrictions enjoined in the śāstras, there is no harm in it anywhere.

That is the reason why, in the Śāstras, Dharmavyadha Tuladhara, Sabari, Vidura and others are described only by their respective castes.

Their conduct, too, as described in the Itihasas, was only in accordance with their castes; if there was any exceptional14 circumstances (in their lives against the rules of their caste), it was due to the exceptional instructions or regulations. The dharmas or rites prescribed for a certain place, a certain period of time, a certain adhikārī and the like should not be adopted at a different place and a different time or by another adhikārī.

Some (people) who cannot understand the purport of certain episodes (in the Itihasas and Purāṇas) increase the līlā rasa which Bhagavān enjoys in Kaliyuga. " Daughters-in-law should be treated with regard and properly adorned by their mothers-in-law, their fathers-in-law, their husbands and so also by their brothers-in-law who desire to have varied prosperity. Those houses which are cursed by daughters-in-law on account of their ill treatment will fall into ruin as if pulled down by evil spirits". In statements like the above, the injunction about treating (the daughter-in-law) with regard has, on account of propriety, to be determined with proper restrictions in each case (the mother-in-law's regard is shown differently from that of the husband or the brother-in-law and so on). So also injunctions regarding the respect to be shown to devotees among mlecchas and the like have to be understood with proper reservations and restrictions.

These reservations and restrictions are established also by the practice of successive generations of men accepted on all hands as wise and virtuous. Therefore the performance of the Lord's service along with the observance of the regulations enjoined for the respective castes and āśramas is not opposed to the state of supreme and exclusive devotion to the Lord (paramaikāntitva).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

साक्षाल्लक्ष्मीपतावेव कृतं कैङ्कर्यमञ्जसा ।
सारकल्कविभागेन द्विधा सद्भिरुदीर्यते ॥
कृतकृत्यस्य कैङ्कर्यं यदनन्यप्रयोजनम् ।
गुर्वादिरक्षणार्थं वा तत्सारं संप्रचक्षते ॥
डंभार्थं परपीडार्थं तन्निरोधार्थमेव वा ।
प्रयोजनान्तरार्थं वा कैङ्कर्यं कल्क इष्यते ॥

(मूलम् (सं॰प॰)15)

Even the service rendered directly to the Lord of Lakṣmī is surely divided by good men into two classes : valuable and worthless.

That (service) is declared to be valuable service which is rendered by the man who has done what he ought to do (i.e. the prapanna) with no other aim and for no other purpose (i.e. for its own sake) or for the protection of such persons as gurus.

That (service) is declared to be of no value which is rendered for ostentation (or vanity), for injuring others, for preventing others from rendering service or for the sake of some gain.

The Lord of all receives, with His feet, the service rendered by those who have no supreine and exclusive devotion to Him and that done by those who have supreme and exclusive devotion to Him, with His head. This idea is expressed by Bhagavān Veda Vyasa in the following (passages ):" That which is offered to the gods and the Pitṛs (Manes) in accordance with the prescribed rules
reaches the feet of the God of gods. The rites performed by wise men who have supreme and exclusive devotion to Bhagavān - these Bhagavān receives with His head".

The rites, nitya and naimittika, which are performed in this way as commandments of the Lord (ājñā) and those valuable services which are rendered by a man for the pleasure of the Lord as those approved by Him (anujñā) - these have no connection with prapatti and this is declared by the injunction contained in the word parityajya (having given up) (in the carama śloka ).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अतश्शक्यानि सर्वाणि न प्रपत्त्यर्थमाचरेत् ।
अशक्येषु च सामर्थ्यं न तदर्थं समार्जयेत् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)16)

1. Therefore one should not perform, for the sake of prapatti, those things of which one is capable, nor should one acquire, for the sake of prapatti, the ability or skill needed to accomplish what one is incapable of.

According to this interpretation ( of the word parityajya in the Carama śloka ), ākiñcanya or being destitute of upāyas which confers competence (adhikāra) for prapatti is suggested by the sentence which states "Do not grieve". If parityajya, on the other hand, is considered as an anuvāda or expression of what has already occurred (namely, the person being incapable of any upāya), then, the word ‘eka’ (me alone) indicates that among those rites which arise from the Lord's command and those which are approved of by him, there is no connection between such of them as are performed as being within the range of a man's ability and prapatti. In this interpretation, the sentence ma śuchah (Do not grieve) makes clear the qualification (adhikāra) needed for prapatti which has already been expressed (in parityajya) and indicates also the manner in which the prapanna should conduct himself after the performance of prapatti (i.e.) being free from all care or anxiety.

There are some other ways of interpreting the word (parityajya) without treating the injunction regarding 'giving up' as having no authority :

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आत्माशक्यवृथायास निवारणमिहापि वा ।
लज्जापुरस्सरत्यागवादोऽप्यत्र नियम्यताम् ॥
स्वदुष्करेषु धर्मेषु कुशकाशावलंबतः ।
आशालेशानुवृत्तिर्वा त्यागोक्त्या विनिवार्यते ॥
अविशिष्टफलत्वेन विकल्पो यश्च सूत्रितः ।
तन्मुखेनापि वाऽत्रेष्टं ब्रह्मास्त्रन्यायसूचनम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)17)

2. What is asked to be given up may be stated to be the prevention of the vain effort to perform what one is not capable of or the giving up of such vain effort along with the shame or remorse due to one's inability (to do it in full).

3 The word tyāga contained in parityajya may also be considered as preventing the continuance of the trivial desire to perform (these rites) like a drowning man catching at a reed or a blade of grass.

4. In the Brahma Sūtras, it is declared that any one of the vidyās (thirty two vidyās or forms of meditation described in the Upaniṣads) may be adopted at one's option, as all of them yield the same fruit. By drawing our attention to it, the injunction for tyāga contained in parityajya may also be to suggest that prapatti is like the Brahma missile, which proves ineffective if any other upāya is also adopted:

(To sum up :-) The forms of injunction may be such as follows:

1. To the man who proceeds to adopt what he is not capable of, it says “Don't".

2. To the man who is firmly determined to do what is not in his power, it says, "Give up this determination ".

3. If a man were to adopt one of the upāyas (other than prapatti) which are left open to the option (of the aspirant to mukti), it says to him that, by the principle of the Brahma missile, it would conflict with the effectiveness of prapatti.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अतोऽशक्ताधिकारत्वमाकिञ्चन्यपुरस्क्रिया ।
अनङ्गभावो धर्माणामशक्यारंभवारणम् ॥
तत्प्रत्याशाप्रशमनं ब्रह्मास्त्रन्यायसूचनम् ।
सर्वधर्मपरित्यागशब्दार्थास्साधुसम्मताः ॥
देवतान्तरधर्मादित्यागोक्तिरविरोधिनी ।
उपासकेऽपि तुल्यत्वादिह सा न विशेषिका ॥

(मूलम् (सं॰प॰)18)

Therefore the meanings of the words sarva dharmān parityajya (giving up all dharmas) which are approved of by the wise are as follows:

(1) incompetence to do those things that are not within one's
power gives competence for prapatti; and being destitute of all other upāyas is a qualification for prapatti;

(3) the dharmas or rites being no accessory or aṅga to prapatti;

(4) the prevention of effort in trying to do what is not possible
for one;

(5) the giving up of the desire to do what is beyond one's ability;

(6) the indication of the principle of the Brahma missile.

The interpretation (which is given by some) that what is asked to be given up is the dharmas or rites associated with other deities (than Bhagavān) is not objectionable, but as this applies to both the man who adopts bhakti or upāsana and the man who adopts prapatti, this interpretation is inappropriate here (in the context especially relating to the prapanna ).

"The giving "up of upāyas" stated in such passages as the following :-One should give up the upāyas and also the apāyas (those activities that are forbidden )" should also be interpreted in the same way.

(

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मूण्डालु मरियदनिन् मुयलवेण्डा मुन्नमदिलासैदनै विडुगै तिण्मै
वेण्डादु सरणनॆऱि वेऱोर्गूट्टु वेण्डि लयनत्तिरम्बोल् वॆळ्गि निऱ्‌कुम्
नीण्डागुनिऱैमदियोर् नॆऱियिऱ्‌कूडा निऩ्ऱनिमै तुणैयाग वॆऩ्ऱन् पादम्
पूण्डा लुन्बिऴैगळॆल्लाम् पॊऱुप्पेनॆऩ्ऱ पुण्णियनार् पुगऴनैत्तुम् पुगऴुवोमे. ॥ 42 ॥

(मूलम् (त॰प॰)19)

"Do not endeavour to do what is beyond your power though you have begun the attempt; at the outset, it is the part of wisdom to give up the desire to do what lies beyond your ability; the path of prapatti does not require any aids ; if you desire other aids for it, it will lose its potency like the Brahma missile ; you are not among those who have the full knowledge required to follow the path of bhakti or upāsana, which takes a long time to bear fruit; hence if you seek my feet as your refuge reflecting on your being destitute of other upāyas, I will pardon all your sins": Let us extol the great and good qualities of the holy Śrī Kṛṣṇa who spoke these words.

THE MEANING OF THE WORDS MĀM AND AHAM

IN THE CARAMA ŚLOKA:-- page559

As stated in the context in the Gita, which describes the secret of avatāra or incarnation and that in which Śrī Kṛṣṇa” declares Himself as (Puruṣottama), the primary aim of the words mām (me) and aham (I) (in the carama śloka) is to disclose (Bhagavān's) easy accessibility and His absolute independence (and omnipotence) respectively.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अवतारस्य सत्यत्वमजहत्स्वस्वभावता ।
शुद्धसत्वमयत्वञ्च स्वेच्छामात्रनिदानता ॥
धर्मग्लानौ समुदयस्साधुसंरक्षणार्थता ।
इति जन्मरहस्यं यो वेत्ति नास्य पुनर्भवः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)20)

He who knows the secret of incarnation to consist in its being real, in the incarnation continuing in its real nature (as Bhagavān) though incarnating in lower forms, in its being constituted of the (transcendental, substance called Śuddhasattvam in its being caused only by Bhagavān's own will or desire (and not by karma ); in its occurrence at a time when there is decline of dharma and in its being occasioned for the purpose of protecting the good -- (he who knows all this) will never be born again.

This knowledge of the secret of incarnation is required for the bhakta, who has prapatti as an aṅga, to complete and perfect his upāya. To the man who has adopted prapatti as the direct and independent means, it reveals the easy accessibility of the omnipotent and independent Lord. The accessibility and omnipotence which are declared in these two contexts are complementary to each other,

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

स्वतन्त्रस्यापि नैव स्यादाश्रयो दुर्लभस्य तु ।
अस्वतन्त्रात्फलन्नस्यात्सुलभादाश्रितादपि ॥
अस्वतन्त्रेन कैङ्कर्यं सिद्ध्येत्स्वैरप्रसङ्गतः ।
दुर्लभे साध्यमप्येतन्न हृद्यं लोकनीतितः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)21)

Even if a person is independent and omnipotent, if he is not accessible, no one will seek him (for protection). Even if a person is sought (for protection) on account of his easy accessibility, he cannot award the desired fruit if he is dependent on others.

Towards one who is not independent, there is no possibility of rendering service, as the person rendering service, might think of acting as he pleases; and towards one who is not easily accessible, service might be possible though difficult, but as is seen in the world, it does not confer happiness or pleasure (on the person rendering service),

The Saviour who is both accessible and supreme is not only merely accessible like a blade of grass but exalted (in status and nature). Though exalted and supreme, he is not inaccessible like Mount Meru, but easily accessible. Therefore He is both capable of being sought (for protection) and capable of being attained. In these two words mām and aham, the eagerness with which the universal Saviour and śeṣī is awaiting an opportunity for protecting (the jīva ) is disclosed.

Iśvara who thus waits for an occasion or opportunity as stated in the passage :-- " The Lord expects a prayer for protection," is ever favourably inclined saying, " When will these (jīvas) pray for my help?" This attitude of His is suggested by the word mām (me). The word aham (1) shows His attitude of readiness to confer for His own glory, the desired fruit as quickly as possible saying, “ When shall I take back (and wear) (these jīvas) like jewels from which the dirt (prakṛti) has been removed,"

Thus the carama śloka indicates by the words mām and ekam (me alone) the Siddhopāya who does not require anything else than the surrender of responsibility (bharanyāsa) with the prayer for protection performed according to the injunction. And by the words saranam vraja (seek as refuge or upāya) it shows, in the form of an injunction (vidhi) Sādhyopāya (namely, prapatti) which is the means of winning His grace. Since the vidyā called prapatti, which is here enjoined, is ordained as a means of propitiating the Saviour, it becomes an upāya and resembles in that respect bhakti yoga. Iśvara who is propitiated thereby is the direct means or upāya for mokṣa. What has to be understood as a distinguishing feature of this vidyāi (prapatti) is its being an upāya which does not require (any aid or accessory). All the attributes necessary for this purpose are also signified in the words mām and ekam (me alone).

By the word mām (me) which denotes the Saviour whose nature is indicated in such ślokas as the following: "This Nārāyaṇa who has the ocean of milk as His abode has now come to the city of Madhura leaving His bed of Adiśeṣa" by this word ( mām) are disclosed His being the Universal Saviour, His being the universal Śeṣī, His being the Lord of Śrī, His being Nārāyaṇa (the resting place of Naras) which are revealed in Tirumantra and Dvaya, and so also the qualities which can be inferred from them, namely, omniscience, omnipotence and the like, and, 30 also, such qualities as Ilis being supremely compassionate, His good nature (sauśīlya) and His love which are all the marks of supremacy and accessibility. ('The word mām also discloses ), like the word having the dual termination, viz, caraṇau (the two feet) in Dvaya, the divinely auspicious form of Pārthasārathi which suggests both His being the Supreme Being and His easy accessibility and which is our auspicious refuge. Here these four qualities of His, namely, His love, His being the Master, His good nature (sauśīlya) and His accessibility which are stated in such passages as the following :-- "O Thou that hast incomparable attributes, Thou that ownest the three worlds, Thou that art my Saviour! Thou that dwellest on Mount Veṅkatam, which is eagerly longed for by hosts of incomparable gods and rishis!" - these four qualities are revealed when Śrī Kṛṣṇa did not treat Arjuna's misplaced compassion and affection at the beginning with disregard, when He Himself declared : " There is no one higher than I ", when He served as charioteer to Arjuna who addressed Him as “O, Krishṇa O Yādava" and said " Drive my chariot and station it between the two armies" and when, at Arjuna's request, He revealed to Him His universal form immanent in all things and when later, as soon as he prayed to see His former delightful form as Śrī Kṛṣṇa, He stood before him once again as his charioteer. Among the aforesaid qualities of the Saviour, the most important attributes that are essential for the protection of those who seek Him have been briefly set forth in the Bhagavat Śāstra: "Though Bhagavān who keeps all under His control is both omniscient and compassionate, He expects a prayer for protection, since He has to conduct the course of the world of saṁsāra" anil in this śloka of the wise āchārya, “In the face of 'Thy omniscience, omnipotence and compassion, my sins cannot bear fruit." Among these three qualities, knowledge and might tre required in common for conferring punishment and favour. l'he Lord's being the Master serves the purpose both of His deriving the delight of Līlā from man in saṁsāra and His deriving enjoyment or bhoga in Vaikuṇṭha from the soul that has obtained mukti, So this attribute of Lordship cannot restrain the Lord's jñāna or knowledge and śakti or might so as to operate only in the work of protection. Compassion and its varieties (literally - branches) good nature, love and the like are solely responsible for the conferment of favours. The ancients who appreciated this distinguishing feature of mercy wrote as follows:--"O Thou "that art the Lord of Brahma, the god of the gods! I have not the ability to adore Thee or to praise Thee. (Therefore) with compassion alone in Thy heart, bestow Thy grace on me." "I relied on Thy compassion alone for protection." "I will not believe that I could be saved by anything other than Thy compassion," "I look to Thy compassion alone for salvation," "O Thou that, in spite of having the glorious Lakṣmī, art so full of compassion as to come and abide permanently in my heart", It is impossible" to protect me except with Thy holy compassion," "I will sweep Thy temple (and render such other service) being the recipient of Thy compassion and the compassion of Thy consort who dwells in the lotus," "Showing" Thy mercy with the exclamation 'Ha! Ha!!", "Show me only Thy compassion so that I, Thy servant, may realise that I have nothing else to attain than Thee and that I have no other upāya (than Thee ) and so that I may find delight only in rendering service to Thee." "O Lord of Hastigiri! Those that are devoted to Thee by their qualities and actions with the knowledge of Thee -- it is Thy compassion which has made them devoted to thee. I consider that only that compassion is a source of strength to me who am destitute of upāyas." In these Ways, these ancients looked lipon (the Lord's) compassion by their refuge and considered the relationship of the śeṣī to the śeṣa and other qualities (of the Lord) as the obedient servants of compassion and became solely dependent on the Lord's mercy, Sītā devi also said, in spite of the existence of other qualities: "Rāma, the descendant of Kakustha, extended his protection to him (Kakasura), out of compassion, though he deserved the punishment of being killed”.

Since Śrī Rāmānuja has also written in his Gadya "At 22 the time of the death of the body, you will, by my grace alone, become wise and have a vision of me etc.," the primary importance of (the Lord's) compassion is indicated. Facing (Arjuna) with this primary quality so essential for protection and other attributes which are ancillary to it, Śrī Kṛṣṇa referred to Himself as mām (me).

THE MEANING OF EKAM IN THE CARAMA ŚLOKA: page564

(1: While the singular form mām(me) itself indicates the idea of alone' (ekam), the further use of the word ekam is, according to some, to disclose that He who is the object of attainment is Himself the means or upāya for that attainment like the (celestial) kalpaka tree giving itself (to those that ask). Thus (these commentators) suggest that the use of ekam after mām is to suggest the identity of the object of attainment and the means of attaining it. This interpretation finds support in the sentence mām ekam eva in a similar context :- " By all means, seek the protection only of me alone who am the inner self of all beings, You will then have no fear of any kind." Since the word eva (only) is already present, it is but proper to seek some other purpose for the existence or use of the word ekam in addition to only. (This purpose is the declaration of the oneness of the means and the end).

(2) As against this, others say that the word ekam which has the following nieanings: 'chief', 'something other than', and ‘there is no other than thiś, is, in this sentence, a mere synonym of 'no other' and means 'only' or 'alone' as in the ślokas, “Those who seek me alone (and no other) as their refuge will surmount the insurmountable māyā" and "Seek the protection of Him alone (and no other)". In this way they mention that by emphasising the fullness of the qualities of the Saviour, one is made to understand that one cannot adopt an upāya by one's own independence. If it be asked how, the answer is as follows:-"As the man adopts, for his own protection, the means ordained for Him by the śāstras for propitiating (the Lord), it is just possible that he might think of himself also as doing something for his protection on an equal footing with the Saviour who is the Siddhopāya. Taking into account this possibility, the word eka denies that there is any upāya other than the Lord to make the upāyas two. If it be asked how this denial is made, the answer is as follows: It is true that the jīva is the doer according to the pramāṇas, for it is stated: - "He is the doer; otherwise the śāstras could have no meaning or purpose". Still this doership of the jīva is dependent on the Supreme Being and is very limited (in its scope) besides being subject to hindrances. Therefore though he adopts the upāya, it is only on account of the Lord's grace as stated in the śloka :-- " Without Thy compassion, O Varada, even the prayer that Thou shouldst be my upāya would not arise from me." When the Lord withholds His help and stimulation, the jīva cannot even stretch out his limbs or bend them. Therefore he practises the upāya revealed by the Lord, with the help of the body and the senses given by Him and with His help and looks up to Him like the chātaka bird for the desired fruit to be given by Him. So it is improper for the intelligent aspirant to mukti to consider himself, as another Siddhopāya equal to the Lord, who is absolutely independent of others and whose activities extend everywhere and can meet with no hindrances or obstacles. This is, according to these commentators, the purport of the word eka. (only He and no other). (3) Following this line of reasoning, they say also that the word eka (one) is used to prevent the consideration of prapatti which is sādhyopāya as being equal to Siddhopāya. If it be asked how, the answer is as follows:- Although like bhakti . yoga, prapatti too, has been enjoined as an endeavour to propiti. ate (the Lord), yet its purpose is merely to allay the displeasure of the Supreme Ruler who has innate compassion and other such qualities. For the direct attainment of the desired fruit, it is only the will of the Lord who has, by His very nature, the ability and the compassion (necessary for protecting the jīva) - it is only His will that is the cause. He accepts the responsibility for protecting the prapanna who is absolutely destitute of upāyas and Himself stands in the place of such more difficult upāyas as bhakti yoga. He expects only the vyāja (pretext or gesture ) of prapatti accompanied by such things as the will to do what is pleasing to Him. This nyāsa vidyā does not require any ancillary rite or accessory and has this as its distinguishing feature. Therefore in this vidyā, He is the only upāya to be prayed for as stated in the following passages: "Śaraṇāgati consists in the thought "I pray that Thou alone shouldst be my upāya"; "I made Him the subject of the thought that the Lord should be my upāya. Even this became possible only by virtue of His compassion." "O Lord that mad'st me consent and placed me beneath Thy feet I" As stated in these passages, to piace the mere vyāja or pretext vis. prapatti, which too was inspired only by Him acting as the upāya to place it on an equal footing with Him is not proper. This is the purport of the word eka (only · no other).

Taking into consideration the fact that Sādhyopāya is a inere pretext or gesture (vyāja) in relation to Siddhopāya and is without any importance, some (writers) exaggerated its insignificance by stating that prapatti consists merely in (1) the knowledge of the relation of the śeṣa to the śeshī (2) the mere knowledge that the Lord is the Siddhopāya, (3) nonresistance (to His grace) (4) mere acceptance or receptivity (5) the attitude of being different from acit or non-sentient matter (6) the activity of the sentient being and (7) serenity of mind (8) an attribute of the adhikārī. From these (exaggerated statements) it is not proper to conclude that any of them is the real meaning of prapatti, for the purport (of these exaggerations) is quite different. All these interpretations are opposed to the positive injunction contained in śaraṇam vraja (seek me as Thy Saviour). They would also lead to too wide an application (atiprasaṅga). We will explain how:- (1) & (2) If prapatti were to consist only in the knowledge of the relationship of the śeṣa to the śeṣin or in the knowledge that the Lord is Siddhopāya, then since this knowledge would of itself arise from the sentence or text (stating it), there would be no need to state it in the form of an injunction (ordaining 'know this "). If it be said that mokṣa might result from mere knowledge and without doing the thing enjoined in a vidhi or injunction, it would, as explained in Śrī Bhāṣya and elsewhere (Vedārthasaṅgraha), be opposed to (the spirit of) the injunctions directing one to upāsanas; if it be held that the man who has a knowledge of the truth should thereby acquire a different kind of knowledge called prapatti, then the essential nature (svarūpa) of this knowledge should be understood in accordance with the texts or passages ordaining the dharma (ś'araṇam vraja), those that describe or define its characteristics (that it can yield fruits not attainable otherwise etc.) and those that prescribe the manner of adopting it (anushṭhāna) (the utterance of the Dvaya and the like). If the statement that prapatti consists only in the acceptance of Siddhopāya were true, it would mean that the man should first know Siddhopāya and then perform the action called 'surrender of responsibility (bharanyāsa) for which he is competent and that this surrender should be preceded by the prayer enjoined in the vidhis or injunctions, (3) If prapatti were to consist in mere non-resistance (to the Lord's grace), it would mean (a) that it was possible for him to resist Iśvara owing to superior strength. This would imply that Iśvara is not omnipotent or (b) If resistance means resisting the Lord's grace by committing an offence and incurring punishment, it would follow that prapatti is only a means of propitiation (c) If resistance means resisting in means of one's own activity to protect oneself, then since there is no such resistance of the nature of activity in such states as pralaya and suṣupti (dreamless sleep) and so also in the waking stake when the man is capable of action but does not act, Iśvara would have to
award mokṣa to him. (4) If prapatti were to consist in mere acceptance, it would then stand on the same footing as upāsana. There would be no difference between the bhakta and the prapanna. (5) If prapatti were to consist merely in being different from non-sentient things, it would be present even when the man acts against the will of God. This, certainly, could not be the cause of being saved or protected. (6) If prapatti were to consist in the mere activity of the sentient being, not only upāsanas but other activities of the sentient being (like eating, breathing, etc.,) would lie the cause of salvation. There would then be no difference between prapatti and all these activities. If it be said that prapatti is what happens to a man of its own accord, there would then be no need for instructions (upadeśa') concerning it. (7) If it be said that prapatti means serenity of mind without the purpose of obtaining any fruit, then it would vary with different individuals in accordance with their respective tastes. (8) If prapatti were a mere attribute of the adhikāri (and not something to be done), the word vraja would be improper, for it lays down something to be done and there is no reference to any fruit or the desire for it (and the like). So it would not be proper to call prapatti an attribute of the adhikārī23 . If it were possible to condemn (the performance of) prapatti in these ways, although it is enjoined as something to be performed, it would be equally possible to condemn also upāsanas and the like in the same manner In that case, the attempt to distinguish prapatti from upāsanas and the like (which was the reason for the argument) would fail. If it be said that though this Siddhopāya (Iśvara ) has accepted the responsibility of protecting one and is bent op granting the (desired) fruit, yet the man should consider that this acceptance is unnecessary, prapatti would then be a case of meditating on what is not true (drishti vidhi)24 (and it would not lead to mokṣa ).

If it means the thought that the acceptance by Iśvara, too, is unnecessary, it would be opposed to the idea contained in the words of the Lord śaraṇam vraja (seek me as the Saviour).

Therefore Iśvara is the object of propitiation and He is the Siddhopāya and is of great importance. Both bhakti and prapatti are ways of propitiation and are Sādhyopāyas which are not so important. (The aspirant to mukti) should be firmly established in either of these two, according to his competence.

(4) It has also been stated by some (ācāryas) that the word eka is employed to indicate how the Saviour, who has accepted the responsibility, stands alone, requiring nothing else after the performance of prapatti, so that there need be no adoption of any of the means (like upāsana) prescribed for the attainment of the desired fruit. This may be explained as follows :--- If a person has performed prapatti as an aṅga and then adopts also upāsanas and the like as angī, the Saviour becomes the upāya for the fruit desired. In the case of the man who adopts prapatti as a direct and independent means, being destitute of the other pros and impatient of delay, the game Iśvara takes, upon his own qualities, the burden that lies between prapatti and Himself. As stated in the following passages :- " Those who are incapable of bhaktı yoga and seek Thee as upāya they, too, pass beyond saṁsāra and reach Thy abode, Vaikuṇṭha”, and "Thou hast Thyself given Thy feet as the fruit of my attainment and as the upāya for attaining it" - as stated here, the Lord himself, who is endowed with the qualities essential for it, stands as the Dispenser of the fruit desired, without requiring any ancillary rite or dharma. Therefore what is stated in the carama.śloka comes to this :- " Bear this in mind and seek Me alone for your salvation". (5) It is said by some that the word eka is used here for the purpose of making it clear that, when prapatti is performed to Him who is perfect in every way, nothing else is required except such as the will to do what is pleasing to the Lord. Therefore the Lord teaches that one should not introduce, into this, ancillary rites such as are required for the vidyās, under the impression that they, too, form upāyas for propitiating Him. The Lord's purport (in the śloka) is as follows --" Prapatti does not require any aids such as are performed either because they are my commands or because their performance is approved of by me. When I become gracious owing to the performance of prapatti, I am bent on granting the desired fruit and stand as the one and only surety for this upāya which is capable of being performed in an instant. In regard to the fruit of this prapatti, nothing else need be performed. I do not require any such aid in regard to my determination to save Thee". This amounts to saying that, with the exception of such things as the will to do what is pleasing (to the Lord), no other auxiliary causes should be added on in the name of ancillaries to prapatti.

As stated (in the Śaraṇāgati Gadya " Thou that utterest the Dvaya in some manner or other" and in Varadarāja stava. “By the mere words which state prapatti, I long to see Thee - Thee that canst not be attained by bhakti ", even though a man has not the clear understanding necessary for the full and perfect performance of prapatti, this upāya will be effective even if it be adopted in a less satisfactory manner. Therefore there is certainly no need to seek ancillary rites or dharmas for this upāya.

(It is true that) (in the Rāmāyaṇa) it is stated :- " Then Rāma," the slayer of his enemies, spread kuśa grass on the beach, had his arm shining like the body of a serpent for his pillow, folded his hands in añjali and lay down facing the east and expecting the arrival of the god of the ocean" and, likewise, in the story of Brahmadatta in the episode of Saptavyādha, “The king was in great danger and sought with devotion Nārāyaṇa, the chief of the gods, the Saviour and the Ruler over all, as his upāya with concentration of mind and fasting for six nights. The renowned king saw in his contemplation (dhyāna) the Lord Nārāyaṇa" But these ancillary rites that are described in the Rāmāyaṇa and Harivamśa) are not necessary for prapatti. In these two places, what is of importance is the ritual of sitting with the intention of starving onto death and therefore the ancillary actions described there are proper. The same explanation holds good in the case of namaskāra well performed. (There is no prapatti in all these cases). But in prapatti, no other requisites are needed except such as the will to do what is pleasing to the Lord - such as are stated in the chapters on Prapatti. We do not find any ancillary rites except such requisites, at the time, as the will to do what is pleasing. in the following instances of those who performed prapatti with only their being destitute of all upāyas for their sole wealth. (a) Draupadi, (b) Damayanti, (c) Rākṣasis, (d) Vibhishana, (e) Kshatrabandbu, (f) Muchukunda, (g) Gajendra, (h) the pāṇḍavas, (i) the gods, (j) Sumukha. (k) Triśanku, (1) Śunaśśepha, (m) Kirāta, (n) kāka, (o) Kapota25 and the like. We find that, by the instantaneous performance of mere prapatti without any other requisites, the desired fruit was obtained) by each of these that sought protection in the same manner, even in prapatti performed for the sake of mokṣa, there is nothing to prevent the attainment of the fruit at the desired time. This is the purport also of the words mā śuchah (Do not grieve).

If parityajya is interpreted to mean that there is nothing else required for prapatti, this interpretation of the word eka may be considered as confirming or emphasizing this. (It need not therefore be looked upon as redundant). Or the word eka may be considered to have another meaning, namely, the idea of the upāya and the upeya being the same. If the word eka is considered as stating that prapatti does not require anything else, then the word parityajya may be considered as having the other meanings stated before.

If it be asked why the word eka should be used as an adjective of the Saviour, when (properly speaking), it should qualify prapatti (so that it might mean that prapatti alone is necessary without any ancillary dharmas), the answer is as follows: The words, mām ekam (me alone) are employed to show that, in the case of the man destitute of other upāyas, these ancillary dharmas other than prapatti are in no way connected with the Saviour as the means of propitiating Him. (6) It is also stated by some (commentators) that, as in the first half of the śloka we find the words sarva dharmān (all dharmas) and in the second half the word sarva pāpebhyo (from all sins), the word eka stands here as the counterpart or counterpoise to the world all. If this be admitted, then the gist of the carama śloka would be:

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

सुदुष्करेण शोचेद् यो
येन येनेष्ट-हेतुना(=साधनेन) ।
स स तस्याहम् एवेति
चरम-श्लोक-संग्रहः ॥

(English26)

(Español27)

(मूलम् (सं॰प॰)28)

(विश्वास-टिप्पनी29)

This statement may be explained as follows: "Whatever be the object that a man, whoever be may be, wishes to attain and whatever be the means or upāyas by which he cannot attain them and likewise, the attainment of mokṣa desired by the aspirant, which cannot be attained by karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga, all these fruits, can, O great sage, be attained by prapatti. The place desired by the aspirant to mukti is that supreme abode from which the man who reaches it never returns". As declared (in the passage cited above), when a man falls into grief because he cannot obtain any one of the fruits desired by him either because of ignorance of the means prescribed in the śāstras for acquiring the respective fruit, or because even while possessing that knowledge, he is unable to adopt the prescribed means, or because, while possessing both (the knowledge and the ability), he is too impatient to wait until the time when the fruit will be attained thereby - (when a man falls into grief in this way) the Carama-śloka declares to him, “ You need not go about in search of these means. I will myself be the only and sole upāya for your attainment of all these fruits, provided I am propitiated by the performance of prapatti. The Carama Śloka says, as it were :- " This single and sovereign medicine will give you all the health which a larger number of other medicines may confer on you. It is enough, if, instead of falling into despair, you take this single medicine. This will cure all the ailments that can be cured by other medicines. After taking this medicine, you can enjoy all pleasures. Therefore you need not fall into despair thinking that you have lost your health and the pleasures." This is, as it were, the meaning of the Carama śloka.

Though the word eka stands as the counter-part of the word sarva (all) and qualifies the Saviour as He is most important being the Sidhopāya, yet it is tantamount to stating that prapatti alone is enjoined as the single dharma in the place of all other dharmas, as in the phrase " by nyāsa alone" From this it follows that even those who desire the three ends (other than mokṣa (viz). (dharma, artha and kāma) may perform prupatti to Bhagavān for securing them. So it is not proper to have any contact with other deities except as they figure as attributes to the Lord in the performance of the nitya and naimittika rites, as stated in such ślokas as the following:-"I am propitiating Him from whom, O lndra, you have obtained your position of lordship. I will not adore you. Here is my anjali to you. You may strike me with your thunderbolt or abstain from doing so. I will never adore any one but Govinda."

Even those who seek other upāyas for attaining mokṣa (like bhakti yoga) may perform prapatti in order to get rid of the hindrances in the way (of those upāyas). Prapatti is suitable in the case also of those who want to get rid of obstacles to the attainment (of Bhagavān ) viz, sins and this is declared here (in the carama śloka) to show that it is capable of securing any fruit that may be desired (by one). The idea that prapatti will destroy the obstacles to the upāyas for attainment (namely, sins) is conveyed (by Śrī Rāmānuja) in his Gitā Bhāṣya in his second interpretation (of the śloka). In the Gadya, he has declared that prapatti will help to get rid of the hindrances to the attainment of Bhagavān It does not mean that, in those two places, Śrī Rāmānuja expresses one of these two ideas in disregard of the other. Both passages illustrate the potency of this upāya (prapatti) which cın secure all desired ends. The praṇavan (aum) enters into the body of another mantra, viz. namo Nārāyaṇāya as a part thereof and yet is itself an independent mantra. So also this prapatti forms an aṅga to bhakti in the case of others. This is evident from the authority of the texts. That bhakti and prapatti stand as alternative upāyas determined by the competence of the persons concerned is evident from such passages as the following: "I am capable of being attained O, Thou of great wisdom, either by deep bhakti or by prapatti on the part of those who desire to render service to me, I cannot be attained by any other means ".

(There is a well-known śloka which says):- "A man attains mokṣa either by right knowledge, or by death in the waters of the Gaṅga or by namaskāra well-performed or by bhakti ". In such passages those that are direct means of attaining mukti are stated along with others that are not direct but only auxiliary. This is only a way of exaggerating the importance of these indirect means.

CONCLUSION IN REGARD TO THE MEANING OF

THE WORD EKA page575

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्राप्यस्यैव प्रापकत्वं स्वप्राधान्यनिवारणम् ।
प्रपत्तेर्व्याजमात्रत्वमन्योपायैरनन्वयः ॥
तदङ्गैरप्यसंबन्धस्सर्वसाध्येष्वभिन्नता ।
इत्थमर्थाष्षडाचार्यैरेकशब्दस्य दर्शिताः ॥
केचित्त्विहैकशब्दार्थं शरण्यैक्यं प्रचक्षते ।
विशिनष्टि तथापि श्रीर्गुणविग्रहवत् प्रभुम् ॥
ईश्वरी सर्वभूतानामियं भगवतः प्रिया ।
संश्रितत्राणदीक्षायां सहधर्मचरी स्मृता ॥
एकं जगदुपादानमित्युक्तेऽपि प्रमाणतः ।
यथापेक्षितवैशिष्ट्यं तथात्रापि भविष्यति ॥
एकोपास्तिविधानेऽपि गुणादीनां यथान्वयः ।
तथैकशरणव्रज्याविधानेऽप्यनुमन्यताम् ॥
यथा गुणादिवैशिष्टे सिद्धोपायैक्यमक्षतम् ।
एवं पत्नीविशिष्टत्वेऽप्यभीष्टं शास्त्रचक्षुषाम् ॥
प्रभाप्रभावतोर्यद्वदेकोक्तावितरान्वयः ।
एवमन्यतरोक्तौ स्यात्सहवृत्त्यभिधानतः ॥
स्मरन्ति चैनां मुनयस्संसारार्णवतारिणीम् ।
ऊचतुस्स्वयमप्येतस्सात्वतादिषु तावुभौ ॥
उपायोपेयदशयोर्द्वयेऽपि श्रीस्समन्विता ।
इष्टा च शेषिणी द्वंद्वे शेषवृत्तिर्यथोचिता ॥
अतोऽनन्यपरानेकश्रुतिस्मृत्यनुसारतः ।
पत्नीविशिष्ट एवैकः प्रपत्तव्य इहोदितः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)30)

Six meanings have (thus) been pointed out byācāryas for the word eka. They are (1) the identity of the object of attainment (Bhagavān) and the means or upāya for that attainment (2) the denial of one's own importance (i. e. of the jīva's works); (3) prapatti being only a mere pretext or gesture (vyāja). (4) the absence of any relation or connection between prapatti and other upāyas; (5) and likewise, the absence of any relation or connection between prapatti and the aṅgas or ancillary dharmas (karma yoga, etc.) of other upāyas (like bhakti ) and (6) prapatti as a single means of securing all desired ends without any distinction whatsoever.

THE SAVIOUR IS BHAGAVAN WITH ŚRĪ AS HIS

ATTRIBUTE: page575

There are some commentators who state that the meaning of the word eka (a single one) declares that the Saviour is only one (namely, Bhagavān) and that Śrī has nothing to do with salvation). But their contention does not stand to reason. Just as qualities and forms qualify the Lord as His attributes, so also Śrī is an attribute of His (inseparable from Him). She is the ruler over all beings and is dear to Bhagavān and is declared in the śrutis as sharing in His duties and as ever bent on protecting those that seek her help. Though it is stated (in the Chandogya Upaniṣad and other Vedic texts) that the material cause of the Universe is only one (sat), yet other things that are requisite as material causes are understood as existing as His attributes (viz. cit and acit in their subtle and unmanifested forms) on the authority of the pramāṇas. So also in this context, Śrī should be understood, although not distinctly stated. Even when a single form of upāsana or meditation is enjoined, the qualities that are connected with the object of meditation enter also into it. Similarly though a single deity is enjoined as the Saviour to be sought, Śrī, who is His attribute, should also be considered as being associated with Him (in the act of salvation). The Siddhopāya (namely, Bhagavān ) is (of course) single but His qualities remain with Him (though not explicitly stated). In the same way, in the opinion of those who see with the eye of the Śāstra, Lakṣmī (His spouse) is associated inseparably with Him as an attribute, Light and the object emitting light (are inseparable from each other) and when one is mentioned , the other is also presint by association. Likewise when either (Bhagavān or Śrī) is mentioned, the other is also present by virtue of their being always with each other. Sages have declared in the smṛtis that she helps (jīvas) to cross the sea of saṁsāra and both of them (Bhagavān and Śrī) have themselves spoken to the same effect in such (samhitas) treatises as sātvatam. In Dvaya it is considered appropriate that kaiṅkarya or service in the state of attainment (mokṣa) should extend to Śrī (as to Bhagavān) So Śrī is equally connected with Him in both the states, that of the endeavour for attaining mokṣa (the first half of Dvaya) and that after attainment (the second half of it). Therefore, on the authority of many Vedic texts and Śrutis which cannot be stated to have some other purport, the single one who is to be sought as the Saviour is the Lord with His attribute Śrī who is His consort.

THE MEANING OF THE WORD SARANAM IN THE

CARAMA-ŚLOKA: page576

The meanings that have (already) been given to the word ś'araṇam occurring in Dvayam (on p. ) should be borne in mind in regard to the word śaraṇam employed here in the carama-śloka. This prayer for refuge or upāya (saranam though taught to Arjuna, should be considered applicable to all and this is evident from the31 Svetāsvatara Upaniṣad and from Śrī Rāmānuja's words in the (Śaraṇāgati) Gadya: "O Thou that art the Saviour of all beings in the world ignoring the differences that may exist among those that seek Thee". Similarly in such passages as the following :- “Those Brahmins who know the first part of the Veda and those people who understand the meaning of its latter part declare that the Supreme Being, Śrī Kṛṣṇa, is the ever-existing dharma or upāya ", " The great and eminent Rishis say that Thou art the refuge and the Saviour of those that have sought Thy protection". "He is the "Yoga (upāya) and the one who leads those who know bhakti yoga to their goal". and "Bhagavān whom the wise call the eternal means (upāya) and the goal of attainment" -- (in such passages ) also, since there is no limitation of meaning, it has to be understood that the Saviour is for all. The only requisite for seeking Him as the Saviour or Refuge is that the person should be destitute of any other refuge or protector.

THE MEANING OF THE WORD VRAJA: page577

The word vraja also, like the word prapadye (in Dvaya ) enjoins self-surrender with all its auxiliaries. In the word (prapadye in Dvaya), the first person is used, because it is the thought or meditation in the mind of the man who performs prapatti. Here (in the caramaśloka) it is in the second person, since the injunction is addressed to the man (Arjuna) who stands opposite to the Lord (i.e.) Śrī Kṛṣṇa saying: "I am Thy disciple and (it is only fitting that) Thou shouldst order me to do what is right". Auxiliaries like the will to do what is pleasing to the Lord are also indicated here and may be found suggested in 32 suitable words as in Dvaya, There is a ( well-known) principle which states: “When an action is enjoined in the śāstra, a single performance of it satisfies the requirements of the Śāstra". The upāsana however, is an exception to this general rule because it requires frequent repetition. But prapatti is no such exception (and hence a single performance will quite do ). This statement is confirmed also by such words as the following: -"To the man who performs prapatti only once and says "I exist for Thee " - to that man I grant freedom from fear from all beings. This is my vow". To the man who performs bharanyāsa (the surrender of responsibility) to the generous and omnipotent (Lord), there is no reason for delay in the attainment except his own desire. Therefore in the case of this nyāsa vidyā, the peculiarity is that it arrests even the consequences of past karma which have already begun to operate (prarabdha karma ).

In this connection some (commentators) ask "An action may be enjoined for performance only by a man who has freedom of will and action, How can an action be enjoined (in the word vraja) for performance by one who has been taught as being absolutely dependent (on the Lord) in the Vedānta and other śāstras treating of the self and in such as the mool mantra? This (question) is the result of an inadequate understanding of what is meant by complete dependence on another the Lord). As determined in Vedānta (śāstras), “He (i.e.)the jīva is the doer; otherwise the śāstras which enjoin dharmas would have no purpose or meaning", and " The doership (of the jīva) is dependent on the Supreme Self, for the śruti says so". Since the jīva is an agent or doer subject to the will of Bhagavān, there is nothing to prevent an injunction asking him to do something.

Just as non-sentient things (acit) like ether and fire bear the attributes respectively of sound and heat created by Iśvara, the jīva's absolute dependence on Iśvara consists in bearing this burden of free will (and responsibility) (granted to him by Iśvara). If it be maintained that he has no responsibility at all as a doer or agent, it would be like the heresies (siddhānta) which attribute doership (respectively) to prakṛti and avidyā (Sankhya and Advaita). If (on the other hand) it be maintained that the jīva's doership is dependent only on himself (and on nobody else), then since it would resemble the heresy which does not admit the existence of one who is in supreme control of all selves, it would be a form of atheism. If it is held that the doership which comes from the will of the Lord is merely the state of being the knower, there would be no such thing as a desire for the ends of life (puruṣārtha) and the endeavour to attain them. It it be held that apart from the knowledge and the particular form of knowledge called desire, there is no such thing as effort (or mental activity), it would be impossible to adopt any means for securing objects that are tangible or intangible and for rendering service for its own sake . Therefore it has to be admitted that the self has these three (attributes):--knowledge, desire, and effort (knowing, feeling and willing). Among these (three), desire and effort are only different modifications or states of knowledge and this may be understood from the principle of logical economy 33 adopted by Śrī Rāmānuja in his Vedārthasaṅgraha.

The doership or agentship which consists in being the seat (āśraya) of an action (or the place where an action takes place) is a common attribute of both sentient beings and non sentient things (for the latter also move about and undergo changes). But the seat (āśraya) of an effort or endeavour (prayatna) is (an attribute) peculiar to sentient beings. Effort or endeavour (prayatna) is a form of knowledge or will that is the cause of stimulating one to exercise the body (the senses and the like). When one is the seat of mere knowledge and of mere enjoyment (bhoga), there is only the doership which consists in being the seat of such action as is common to sentient beings and non-sentient things.

When a person is stimulated by his will to act in a particular manner, he becomes the seat of endeavour or effort (prayatna) and is a doer of that particular form. It cannot justly be maintained that this form of doership is found only in rendering kaiṅkarya or service. Even in this case, the man must have adopted an upāya with a view to attaining the end called the love of the Lord. If all this is admitted, it is only the doership that takes the form of an endeavour or effort which would lead to bondage - it is only this form of doership that should be avoided. If it be asked what that form of doership is, the answer is as follows:- Iśvara has given the jīva such qualities as knowledge and ability and also such things as the senses and the body. He supports the jīva and stimulates him (to action). He enjoys also the fruit of (that) action. When He is thus rendering help (to the jīva), if the latter should consider himself as being different from this and if, even when he considers his position in the right spirit, he adopts an upāya for some (worldly) purpose - the endeavour would lead to bondage. Even bhakti and prapatti would certainly lead to bondnge in the case of the man who performs them for securing other ends (than mokṣa). Therefore just like the doership in the state of attainment (mukti) of the man who longs for rendering service to the Lord by virtue of his very nature and with no other purpose, the doership in the state when he adopts an upāya (for the sake of mukti and service) is not improper. The doership of varied forms of service (to the Lord) in the state of attainment (i. e. mukti) results from the self’s own longing (to render service) combined with the varied desires of the Lord (which have no connection with karma). The doership in the state of saṁsāra is of different kinds corresponding to the conditioning factor (upādhi) in the forms of sattva, rajas and tamas which have been evolved in accordance with the past karma and by the will of Iśvara. That doership which results from rajas and tamas and so also from that sattva which is the cause of attachment to other interests (than mokṣa) - that doership leads to bondage. That doership (on the other hand) which results from the form of superior sattvam which creates a longing for he attainment of Bhagavān -- that doership leads to mokṣa. In the state of mukti, the doership will have no connection at all with any of these three qualities.

Therefore between the texts which state that the self is not a doer and the texts which state that the self is a doer, there is no conflict, since it is possible to discriminate wherein it has doership and wherein it has no doership. If it be asked how this could be understood, the answer is as follows:- The texts which declare that the self is not a doer or agent have, for their purport, the truth that the doership of the self which is dependent on Iśvara and on the qualities of prakṛti (sattva, rajas and tamas) should not be considered as independent of other (forms). The texts which declare that the self is a doer or agent have, for their purport, the truth that, of the jñāna or knowledge and its particular forms called desire to perform and effort which have come to him in accordance with such things as the desire of Iśvara, the jīva is himself the seat or āsraya. This conclusion has been taught clearly by the Gītācārya Himself in the ślokas beginning with the following --" It is ascertained that when a man does any action with his body, speech or mind, there are five causes that contribute to that action, viz, the body, the self, the senses, the vital breath and fifthly Divinity or daivam In that context the Divinity that is called the fifth (cause) is Puruṣottama. When Puruṣottama stimulates the jīva to perform in action, He is called the kārayitā or one who causes that action, He is (also ) called the kartā or doer in regard to those actions like the awarding of the fruit ( to the jīva) and the creation of the world. When He does not prevent the sentient being from performing an action, He is said to be indifferent. Since he permits it, He is said to be anumantā (i.e.) one who acquiesces. As Iśvara, sometimes, acts like an expert porter who carries a heavy weight to help an apprentice who can carry only a light burden, He is also said to co-operate (with the jīva ) (sahakārī). In such things as the
creation (of the world), since differences like gods and men are due to the conditioning factor (upādhi) of their respective past karma, Iśvara is declared not to be the doer as stated in the śloka: "The four castes were created by me in accordance with such qualities as sattva that are found in jīvas and also with their past karma . Though I perform the act of creation, I am not the real cause nor am I tainted by it." Thus from Iśvara who has the common and general doership of all things without exception, the jīva acquires the power to make an effort and act in accordance with his own will. Therefore it is evident that the jīva is fit to be directed to do a thing and the word vraja may justly enjoin the performance of an action.

Since the dharma called śaraṇāgati can rightly be enjoined for performance, just like such things as bhakti, the statement of Tirukkurukai Piran Pillan (the foremost of the disciples of Śrī Rāmānuja) that the good we do for ourselves is like milk that is bought (in the market) and that the good that comes from Iśvara is like mother's milk should be understood to mean that we should remember that bhakti, prapatti and the like result (from the grace of) God and that the jīva is solely dependent (on Iśvara). (It does not mean that we are not right in performing bhakti or prapatti and should leave everything to God.)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अन्यविश्वाससिद्ध्यर्थं भक्त्युपायविधिं वदन् ।
सर्वशास्त्रेष्वविश्वासमाधत्ते मुखभेदतः ॥
मद्योपहतपात्रस्थतीर्थदृष्टान्तवर्णनम् ।
अहङ्कारान्वये तु स्यात् प्रपत्तावपि भक्तिवत् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)34)

He who states that the texts which declare bhakti to be an upāya are only for the purpose of creating faith in prapatti is undermining faith in every śāstra without directly appearing to do so.

Bhakti as an upāya has been compared (by some critics of it) " to water from a sacred river contained in a pitcher but mingled with a drop of liquor". But this comparison or simile would hold good only when egoism is mingled with (bhakti ). The same condemnation would hold good in the case of prapatti also, when it is mingled with egoism or ahankāra.

It is stated by some that Aḷavandār begs, in the following śloka, forgiveness for having performed prapatti - "In consideration* of my grandfather, Nāthamuni, and ignoring what I myself have done, vouchsafe unto me Thy grace." Here Aḷavandār is not seeking pardon for the prapatti which he performed in accordance with the Śāstras, on the ground that the performance was an offence. He is seeking pardon for any trace af egoism (ahaṅkāra) that might have been present in him and no more than that. If it were for having performed prapatti, he should beg the pardon (of the Lord) for having shown reverence to previousācāryas, for this, too, would be an offence, being an action of his. Thus there would be no end to the making of apologies (anavasthā (i.e.) infinite regress). If it is argued that this second begging of forgiveness is both for itself and for other offences, it might also be argued that the previous performance of prapatti is also begging forgiveness for that action and for previous actions. If these fallacious arguments were adopted, it would follow that the ancients, too, sinned in performing prapatti and that it was not proper to show reverence to them. So the reverence shown in this stotra (by Aḷavandār) (to his grandfather etc,) at the beginning and at the end is either for the purpose of satisfying the requirements of the prapatti done here or for removing any defects in the performance. As in this reverence shown to āchāryas, in prapatti and the like also, the doership that is subject to the will of another (viz Iśvara ) is no fault. There is a (wrong ) view that since the doership of the jīva is subject (to the will of Iśvara ), the self has no real doership and therefore if a man knows this real nature of his (that he is not a doer), none of the forbidden actions that might be performed by him will leave any stain on him. This view finds its refutation (also in what has been said so far.)

In the Upaniṣads, it is stated that the aspirant to mukti should be like a child. Some writers argue from this that he might act just as he pleases (doing even forbidden things). 'Being like a child' means 'remaining without revealing his "greatness' and this is established in the sūtra “Without revealing his greatness) for this fits in with the vidyā” (and not behaving in a childish manner.)

(The Gītā says :-)

"To those that have not renounced their doership and the fruit of their actions, the fruits of their karma will (certainly) follow and they will be of three kinds, what is undesirable, what is desirable and what is partly desirable and partly undesirable. These consequences of karma never affect those who have renounced." and " He who, while performing an action, does not think that it is done by him and whose mind has no attachment to the fruits of that action -- . he does not slay any one even though he has slain all those that live in these three worlds"'These passages do not refer, as shown in GitaBhāṣya to sins committed deliberately after the renunciation. Otherwise they would conflict with many śāstras. Further the words "though he has slain" apply to what is done in a righteous war.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

उपभुक्तौषधन्यायादुत्तरापथ्यमर्दनम् ।
अनन्यपरनिर्बाधश्रुतिस्मृतिशतैर्हतम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)35)

The contention that like a potent medicine which is taken now acting like a cure for unwholesome things that may be done in the future, prapatti will destroy any sins that might be committed after its performance - this contention is disproved by hundreds of texts in the śrutis and the stritis which are directly applicable to the prapanna and are not sublated by other texts.

In such ślokas as the following, Manu and others, too, prescribed the conditions under which transgressions may be permitted: " When there is a real fear that want of food might cause death, if a man eats food obtained from wherever it was possible, he will not be tainted by the sin thereof, in the same way as mire does not stain ether (ākāśa)" "At a time" when there is a fear that want of food might cause death, the man that eats the food obtained by him, whatever the source might be, will not be stained by the sin thereof, in the same way as water does not wet the leaf of the lotus." That this rule applies equally to the man who knows or meditates on Brahman is seen stated in the Sūtra which says, "At a time when death is feared ( owing to starvation ), the man (the man who meditates on Brahman) may eat any food, whatsoever, for the śāstras say so ” and this is taught there with the help of an illustration36 . Therefore the view that the self is not a doer and that it is entirely dependent (on Iśvara) and hence will not be stained by any sins committed after prapatti though they are deliberate and that no further prapatti need be performed (for their expiation) - this view is opposed to our siddhānta (Śrī Rāmānuja's doctrine ).

In this context some ( commentators) explain the meaning of vraja otherwise ((i.e. that it does not enjoin any action) and state that to the aspirant to mukti, there is no upāya to be adopted except the knowledge of relationship that is learnt from the śāstrās to exist between the jīva and Iśvara. They find support for this view in the following ślokas without comprehending their real purport. The ślokas are:- "The self is the property of Bhagavan. He who considers his self as belonging to himself, is a thief of the self. Is there any form of sin that is not committed by him?" " Bhagavan controls all beings in the universe from within the sphere of the sun and He is the ruler over all. He is within your heart and if you have no quarrel with him, you need not go (on a pilgrimage) to the Gaṅga or to Kurukṣetra" and "Remember always that the Lord is the master, that the self or atma is His servant and that this relationship exists always by your very nature." This argument is opposed to the natural and self evident injunction for bhakti , prapatti and the like. Since listening to Vedānta and reflecting on it arise from mere desire, there is no need also to enjoin the knowledge (of relationship) which arises from the śastras. ( There is no need for the Śāstra to enjoin something which a man will do of his own accord). As is well known, it has been established (in Śrī Bhāṣya) that if knowledge which need not be enjoined is called the means of attaining mukti, it would be opposed to the injunction ordaining certain things for performance and there would be other objections too; (the injunction made in the śāstras would serve no purpose at all).

If this is admitted, the knowledge of the relationship between the jīva and Iśvara is indirectly helpful to all aspirants to mukti, whatever vidyā they may adopt. When a man has acquired this knowledge from the śāstras, the question then arises “ What is the means or upāya for attaining Bhagavān, the Lord of Śrī, who is our master and who imparts unsurpassed bliss ?" When this question has arisen, the answer is that these means or upāyas are certain other forms of knowledge (other than the knowledge of relationship) which are enjoined for the purpose in accordance with each man's competence and they are bhakti and prapatti. Of these, prapatti is the surrender of the responsibility for one's protection along with its auxiliaries as stated in the following passage: "When the question arises : " To whom is this self to be surrendered for protection ? the answer is "To Viṣṇu ". In order to show that this (prapatti) should be performed with the knowledge of the relationship existing between one's self and Iśvara, it was stated that prapatti is the knowledge of the relationship. (It does not mean that prapatti is merely that knowledge and nothing else). We have already described at great length the essential nature (svarūpa) of this prapatti, its auxiliaries and the like (pages).

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

सादनमु नऱ्‌पयनु नाने यावन्
सादगनु मॆन्वसमा यॆन्नैप् पऱ्ऱुम्
सादनमुञ् जरणनॆऱि यऩ्ऱुमक्कुच्
चादनङ्गळिन्निलैक्कोरिडैयिनिल्ला
वेदनैसेर् वेऱङ्गमिदनिल् वेण्डा वेऱॆल्ला निऱ्‌कुनिलै नाने निऱ्‌पन्
तूदनुमा नादनुमा मॆन्नैप् पऱ्ऱिच्
चोगन्दीरॆन वुरैत्तान् सूऴ्गिऩ्ऱाने. // 43 //

(मूलम् (त॰प॰)37)

"I am the means as well as the end to be attained. The aspirant (to.mukti) should become subject to me and seek my protection. The upāya called śaraṇāgati is not the direct means for the attainment. Sadhanas or means like bhakti yoga and karma yoga are no aids to prapatti; other troublesome aṅgas are not required for prapatti. I will myself stand in the place of all such means (as are prescribed for attaining the desired fruits). I am the messenger and the master. Seek me as your refuge and be free from all anxiety". So says the Lord and surrounds me on all sides).

THE MEANING OF THE WORD AHAM (1) IN

THE SECOND HALF OF THE ŚLOKA page587

Thus in the first half of the carama śloka, Śrī Kṛṣṇa enjoins, for a particular person (adhikārī), the adoption of that upāya (prapatti) which is referred to in the first part of Dvaya and which has (in itself) the potency of all dharmas or rites and, at the same time a peculiar and unique potency of its own which none of them possesses (for it can destroy even that karma which has already begun to operate and yield its consequences). He has explained that this upāya does not require any special or ancillary dharmas on the part of the adhikārī and has to be performed only once. In the second half of the śloka, he graciously explains, at length, the fruit to be attained (by adopting this upāya), which is (only) briefly indicated by the word namas in the second part of Dvaya. In the first half of the śloka, Śrī Kṛṣṇa stated that which has to be done by the person or adhikārī (seeking mukti). In the second half. He states what He, as the Saviour who has accepted the responsibility of protecting, will perform and comforts the man who has done what he ought to do (i.e.) performed prapatti.

Here from the first person singular, mokṣayiṣyāmi (I) will set Thee free). (from this) itself, the meaning 'l' is evident. So the use of the word aham (I) has the purpose of indicating. by virtue of its meaning, the power of accomplishing what is to others impossible, for this is essential for setting (one) free from all sins. Its purport is this:- "I that bound the offender with fetters and that am destitute of equals and superiors am now full of compassion as the result of a vyāja or pretext and am bent on granting him pardon. (When I am thus inclined) there is no one to prevent me. Nor is there any one else who is capable of making him attain freedom (from sins)". This idea is well-known from such passages as the following:--"Bhagavān Viṣṇu is the giver of mokṣa". "The jīvas have been bound with the bonds of karma by the Supreme Being for His līlā and they can be liberated from these bonds only by Him. No one else is capable of doing so." In this word aham (1), Bhagavān's natural compassion is the superior aiding force and the graciousness of the Lord which results from prapatti acts as a subordinate aiding force and His independence and omnipotence, which are irresistible, stand as the foremost and siree ageury to dispel all obstacles. If it be asked how, the answer is as follows.--. "His natural compassion makes Him so gracious as to overlook countless offences in consideration of some slight vyāja or pretext. This graciousness accompanied by compassion makes the Lord's independence and omnipotence operate for the removal of all hindrances that stand in the way of prapannas. 'Thus Iśvara, who has all the qualities essential for granting freedom from all sins, can act towards that end without requiring any aid. This is the purport of the aham or (I) and it amounts to saying " I myself (without the help of anybody else)".

THE MEANING OF THE WORD TWĀ (THEE) : page588

The word tvā (Thee) means: Thou that hast acquired the power of discrimination (viveka) necessary to understand the (nature of the) three tattvas (reals) viz., cit, acit and Iśvara, and hast realised such defects or demerits as triviality and transience which are inherent in such ends of life as wealth and lordship, Thou that art eager to attain the supreme end of life which consists in attaining me, Thou that hast given up all connexion with extremely difficult upāyas which have been taught for that purpose, Thou that hast surrendered the responsibility for protecting to me who is the object of attainment and who is capable of removing all obstacles, Thou that having done what ought to be done, hast nothing else to do towards the attainment of the desired fruit

THE MEANINGS OF SARVA PĀPEBHYO (FROM ALL

SINS) : page589

Having thus referred to the Dispenser of mukti who is capable of putting the jīva in bondage or out of it and also to the aspirant to mukti who is incapable (of any endeavour) and who has surrendered (to the Lord) the responsibility for his protection, the śloka proceeds to speak of the bonds in the word sarvapūpebhyo (from all sins). Sin is the cause of evil and what it is can be understood from the śāstras. Evil means 'becoming subject to what is disagreeable and losing what is agreeable.' Here (in the carama - śloka) sin denotes also acts of merit (puṇya) which lead to enjoyment in saṁsāra (which includes svarga), for they, too, are to the aspirant to mukti, productive of undesirable fruits. It has been said:-"This svarga and other such places are, my child, like hell when compared with the abode of the Supreme Being". Thus to the aspirant to mukti, even such places as svarga are like hell. In the case of the aspirant, therefore, that which leads to svarga is, in no way, different from that which leads to hell. That is why the aspirant to mukti is enjoined to give up those means which lead to dharma, artha (wealth) and kāma (pleasure), in the same way as he is enjoined to give up sinful actions. Indeed the Śrutis and the Smṛtis declare that good deeds and evil deeds are both to be avoided by the aspirant to mukti, for it is stated "Giving up puṇya and papa of which are both of the nature, karma which are hard to give up etc."

Thus having denoted, by the word pāpa (sins), both puṇya and pāpa, which are the causes of bondage, the śloka indicates, by the plural of the word pāpa (viz. pāpebhyah), their being countless. If so, it may be asked what purpose is served by the word sarva (all). (The answer is) the word 'all' is used for the purpose of including among the hosts of sins, avidyā or ignorance, the past impressions (vāsanas) which create a liking for adverse things, the taste (ruchi) for evil things and the contact with prakṛti or matter both in its gross state and in its subtle state (in pralaya), for these are the causes of karma and also the products of karma. (In the Śaraṇāgati Gadya), Śrī Rāmānuja has, in three clauses cūrṇikas, indicated, both explicitly by the words themselves and implicitly from their meaning, those hindrances or obstacles which are referred to in ‘all sins’. The three passages begin with manovākkāyaih' (by mind, speech and body).

(A question might arise in this connection):- It is said, “Having administered the affairs entrusted to them by the Lord for a long time and again and again, they reach the end of their karma and attain mukti, where jīvas who were formerly Brahmas, Indras, and Rudras, are enjoying bliss in Paramapada (the supreme abode)." (So also) it is said: "Those that have been appointed (by the Supreme Being) to be administrators should remain here in the world of saṁsāra) until the expiry of their period of administration". (We find also the following :-) The man who adopts a bhakti or upāsana as the means will have the benefit of the destruction (the fruits of) such karmas (puṇya and pāpa) as have not begun to yield their consequences at the very beginning of this upāsana; for (it is said) that there will be delay (for their attaining mukti) till the enjoyment is completed of those karmas that have began to operate (prā rabdha). This is applicable even to those who are not administrators. The question may be asked:- "If so, what is the meaning of saying that the Lord will pardon also in the case of the prapanna) those karma s which have began to operate and yield their fruits ?" The answer is as follows:- “Even in the case of karmas which have begun to bear fruit, if the man who has adopted prapatti as the direct and independent upāya considers as evil and undesirable those parts which would lead to another birth or (even) another day's existence and grieves on that account, Iśvara will give him pardon even in respect of all that karma. If the prapanna is so impatient as to feel that he cannot bear to live without the immediate attainment of mokṣa, the lord will, at that very instant, pardon even all that karma which has begun to bear fruit so that no trace of it may be left over. Therefore there is no reason why one should not pray for pardon even in respect of that karma which has begun to bear fruit (prārabdha).

(In the Śaraṇāgatigadya Śrī Rāmānuja says:-) "Pardon all sins without exception, (sins) past, future, and present - committed by the mind, the speech, or the body." Here past (sins) refer to those committed before prapatti and future (sins) refer to those that might be committed after the performance of prapatti. We do not see any sins committed at the instant of performing prapatti. What, then, is the meaning of present (kriyamāṇa) sins? (The answer is):- By the word 'present' (kriyamāṇa) is meant that which was begun before and which will be completed in future? According to this definition, those sins which were begun before and which require a long time for their completion and thus that might be done on account of negligence or carelessness at the instant of performing prapatti - these are called present (sins) - Future (sins) are those that may begin after prapatti. Among those sins which are committed after prapatti and which may be partly of the present and partly of the future, those which are not committed deliberately will be pardoned by Iśvara and will leave no trace at all (on the self). Those that are committed deliberately can be atoned for by the performance again of prapatti, for it is said:-"If an offence be committed, expiation should be made therefor and the expiation to be made is only the performance of prapatti again." When it is said that if Iśvara is bent on granting mokṣa, even deadly sins cannot stand in the way, and that there will be no punishment for sins committed delibe. rately after prapatti, what is meant is not that there is no need for expiation or prāyaścitta, but that if Iśvara is again propitiated by prapatti, (which is the prāyaścitta), mokṣa is sure to follow. It is the result of God's forgiveness that the man is induced to perform expiation by a further prapatti.

It has been said (by some ācāryas) that, to Iśvara, the sins or offences of the jīva are (agreeable) like the dirt on the body of a beloved wife and like the slime on the body of the newborn calf to the cow. This only means that even if wicked men should perform prapatti, Iśvara will not forsake them and will bring them round to righteous ways. It does not mean that sins committed deliberately would give delight to Iśvara. If so, the prapanna should have, by all the means in his power, to commit such sins.

Even if offences are committed deliberately owing to the peculiar nature of a man's prakṛti, and even if a further prapatti is not performed (by way of expiation), it is the peculiar characteristic of Iśvara's forgiveness that He sees to it that such prapannas do not go to hell and that He awards them light punishments (sufferings) as (kings do) in the case of their offending sons. Sins lead to sufferings that are seen and that are tangible and also to sufferings like those in hell. So when it is said that there is no hell for the prapanna as in the following ślokas :- “Those who consider Viṣṇu, the bearer of ṣārṅga, as the supreme end of life and who perform prapatti to Him never go to the world of Yama" and “Whatever be the family into which they are born, and wherever they may live, those who are ever attached to Vāsudeva never go to hell" when such statements are made to the effect that there is no hell for them, there is nothing in them to deny that they will not have any sufferings in this life itself (like blindness). Logic cannot repudiate explicit statements (made in the śruti and the smṛti). It is idle to say that, even in some of those who have committed offences and who have not repented for them by performing a further prapatti. we do not see such visible sufferings as blindness which are stated to be their punishments. Even in their lives, we may see such sufferings as the following in accordance with the seriousness of their offences :-- many varieties of suffering due to the three well-known causes (the elements of nature, the body and supernatural powers), dullness of the intelligence required for the Lord's service, the diminution of delight and the absence of it in the enjoyment of Bhagavān, the absence of delight in rendering service to Bhagavān and His devotees, offences against the Lord and His devotees, the censure, the boycott and the like by the virtuous, the destruction of their good deeds, the loss of the esteem in which they were formerly held by good men, the suffering done in the frustration of their ambitions and desires, and such other forms of sorrow. It is well-known from the śrutis, the Dharma śāstras of Manu and others and from the Itihasas, Purāṇas and the Pāñcarātra that, for varied kinds of sins of omission and commission, there are varied kinds of visible suffering. Therefore when blindness and the like are taken by way of example, it should be taken only as one instance (and not as an invariable form of suffering). This is evident from the opening words of the sentence which speak of sufferings in the world in general,

It is not possible to argue, with any certainty, that the varied sufferings which come to a man as the fruit of sins committed deliberately after prapatti and which find support in the authority of the texts are due to past karma which has begun to yield its fruit. These may come as the result of either of the two kinds of karma . That is why good men (sātvikas) dread offences that might be committed deliberately. If this were otherwise, it would be opposed to the śāstra which enjoins a further prapatti and to the code of conduct followed by virtuous men and to ancient tradition.

(It is true) Nanjiyar stated that if a man does not feel repentant after committing an offence, he should be considered as without knowledge. But what is meant is that his omission to repent is due to dullness of intelligence and not that the prapatti was not fulfilled. Deliberate offences which would meet with Bhagavān's disapproval would not be committed by some men as these result from conditions created by past karma . In the case of some others who commit such offences, repentance and the like put an end to them. Men of hard hearts may not repent at all. Therefore if deliberate offences happen to be committed, the man should repent and perform prapatti again. If he does not, they would lead to light punishments or sufferings in accordance with what is said in the śrutis and the like.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

विवेकिनां प्रपन्नानां धीपूर्वाघस्यनुद्यमः ।
मध्यानामनुतापादिश्शिक्षा कठिनचेतसाम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)38)

Wise men who have performed prapatti would never think of committing offences deliberately, men of a mediocre intelligence repent (for such offences.) Hard - hearted men meet with punishment for them.

Therefore in order that there may be no punishment of any kind, one should guard against deliberate offences.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रीतिमेव समुद्दिश्य स्वतंत्राज्ञानुपालने ।
निग्रहानुदयोप्यस्य नान्तरीयक एव वा ॥

(मूलम् (सं॰प॰)39)

When one performs the commands of the omnipotent Lord (nitya and naimittika karma ) solely for the purpose of pleasing Him, no punishment will ensue, though he may not have thought (of avoiding any such punishment).

If a prapanna should try, as much as it lies in his power, to avoid offences, he should avoid. even more carefully, offences against the devotees of Bhagavān and association with those who commit such offences.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

ब्रह्मवित्पापवर्गाणाम् अनन्तानां महीयसाम् ।
तद्वेषिसंक्रमं जानन् त्रस्येत्तदपराधतः ॥
सापराधेषु संसर्गेप्यपराधान् वहत्यसौ ।
वोढुमीश्वरकृत्यानि तद्विरोधादभीप्सति ॥

(मूलम् (सं॰प॰)40)

The countless and serious sins committed by the man who meditates on Brahman (Brahmavit) will be transferred to the man who hates him. Realising this, one should dread committing any offence against a Brahmavit.

Even by associating with one who has offended against the devotees of Brahman, a man will incur sins. (At the same time) a man should not hate one who offends against the devotees of Iśvara, who alone is competent to punish him.

TAMIL VERSE

तन्निनैविल्विलक्किऩ्ऱित् तन्नै नण्णार् निनैवनैत्तुन् दान्विळैत्तुम् विलक्कुनादन्
ऎन्निनैवै यिप्पवत्ति लिऩ्ऱु माऱ्ऱि
यिणैयडिक्की ऴडैक्कलमॆऩ्ऱॆन्नैवैत्तु
मुन्निनैवाल् यान् मुयऩ्ऱ विनैयाल् वन्द मुनिवयर्न्दु मुत्तिदर मुन्ने तोऩ्ऱि
नन्निनैवानामिसैयुङ्गालमिऩ्ऱो नाळैयोवॆऩ्ऱु नगै सॆय्गिऩ्ऱाने. ॥ 44 ॥

The Lord, whose will is irresistible and who creates, in the minds of those who do not care for him, all their desires and who also frustrates them -- the Lord has turned my mind today froni saṁsāra or bondage and has placed me beneath His two feet for protection. He has been pleased to forget His wrath caused by my actions in the past prompted by my mind before the performance of prapatti and has appeared already (as avatars and arcā) to grant me mukti. He smiles gently, wondering whether we shall accept His grace today or tomorrow.

THE MEANING OF THE WORD MOKṢAYIṢYĀMI

(I WILL SET THEE FREE) page595

The word mokṣayishyami 'I will set thee free from all sins means "I will grant thee release (from the bondage of saṁsāra) at the time when you want it".

It may be asked :--"(ln another context) the. Lord says, “I will never pardon". Is it not opposed to what is stated here viz. "I will set thee free from all sins?"; therefore this should be merely to give a little seeming comfort in words and is not to be taken literally." The answer to this question is as follows:--

• There is no conflict between these two statements for they apply to different cases. "I will not forgive" occurs in the śloka : “Though a man adores me with a hundred lotuses, O Goddess of the earth, whichever devotee of Viṣṇu touches blood even unawares I will not pardon him. I will never pardon his offence, O Goddess of the Earth, even if he tries to show me a hundred marks of reverent attention (upacāra)". It only means "I will not forgive the man for such trivial forms of expiation (as the offering of lotuses and external marks of attention). Here in the Caramaśloka, the word mokṣayiṣyami (means “I will forgive all (offences) if the man adopts the particular upāya which is an atonement for all sins.” The intention of the Saviour is expressed indeed in the śloka :---"Be it Vibhīṣaṇa or Rāvaṇa himself, bring him here, O Sugrīva. I will grant him pardon." These words are not seeming-pleasant, for there is no conflict between what is stated (in Varāhapurāṇam) and what is stated in the Gita, as they apply to different situations. If they are to be taken as only seeming-pleasant, all the texts in the Śāstras which enjoin bhakti and prapatti would be void of authority,

Here “Releasing from sins " means Iśvara giving up His intention to punish the sinner for having violated His commands from beginningless time. By this turning away (of Iśvara) from the thought of punishment, the effects of His punishment, such as avidyā or ignorance, would all cease to exist. Iśvara's turning away from the thought of punishment means His will which takes the form: “By my grace will the man who performs all his duties as for me and as being done by me attain the world that is eternal". The cessation of such things as avidyā in the jīva means the expansion of intelligence, knowledge, wisdom and such others.

The manner and the order in which the causes of saṁsāra, which are of the nature of puṇya and papa will disappear are as follows - The hindrances to the adoption of the upāya have disappeared already by their respective causes (such as the performance of the rites and duties of varṇas and āśramas), then the puṇyas and papas done before the adoption of the upāya which are opposed to the attainment (of mukti) will disappear without any trace at the beginning of the adoption of the upāya, provided they are not such as have already begun to yield their fruit (prarabdha). Among sins committed after prapatti, those offences which may be committed without any awareness of them and which are the result of unfavourable conditions of place, time and the like will not in the least taint (the self). Those offences which are committed deliberately when there is no danger of death will cease either by some form of atonement or expiation which is within the man's power or by experiencing the fruit of the karma which would be of the nature of a light punishment. That portion of the karma which has begun to yield its fruit to the prapanna that will have to be experienced within the time desired by him (for mukti) will disappear either by the experience or enjoyment of the fruit or by an intervening rite of expiation. That which remains will disappear by the potency of the upāya (prapatti).

Among those good deeds (puṇya) which are done deliberately with thought both (of mokṣa and of saṁsāra), such as are not hindrances and such good deeds (puṇya) done before and after the adoption of the upāya by the upasaka as are capable of strengthening his vidyā or Meditation -- these will disappear after having yielded their fruit. Those good deeds (puṇya) done before and after the adoption of the upāya (namely, upāsana) which are of no use to the meditation or vidyā and which have been prevented from yielding their fruit and those good deeds, done before and after, which are useful for the meditation but which have had no occasion to yield their fruit owing to the superior strength of (other) karma favourable for the meditation and unfavourable for it and which still remain without yielding their fruit - these too, will disappear in the last moments of the man's life. This truth is expressed in the sütra "By the same principle, the deeds, too, which are other than sinful will not stain (the self)." Those good deeds (which are the cause of rain, food and the like which are necessary for the performance of the vidyā) will cease to exist immediately after the fall of the body".

Since those good deeds which were performed solely for pleasing the Lord and which were merely of the nature of service have already yielded their fruit, there is no need to speak about their staining the self. Those deeds which were performed by the man for setting an exanıple to the rest of the world (lokasaṅgraha) had to be performed as commands of the Lord. They are of the nature of pure kaiṅkarya or service and have already given their fruits. Among them, if any such good deeds were done without the renunciation of egoism (sātvikatyāga) out of carelessness, they, too, would amount to sins as stated in the śloka "Tapas is no sin, the study of the Veda is no sin, the rites and duties prescribed for each man are no sins, nor is the earning of money by hard work for their sake a sin. If these very things are done with a wrong intention with the thought, “I am doing this and doing this for myself", they become sinful". These (sins) will become subject to the release promised in mokṣayiṣyāmi. Those prapattis that were performed for other ends (than mukti) must have already yielded their fruit.

For the sake of the end for which a former prapatti was performed, a second or further prapatti ought not to be performed, as it would be inconsistent with the potency of prapatti and with the intense and great faith with which the first prapatti was performed. If one were to perform more than one prapatti for the sake of a single end in view, it would be like adopting another upāya (and there would be need for atonement).

The disappearance or destruction of past karma means Iśvara's giving up the thought of awarding the person the fruit thereof. When karma is said not to stain or taint the self (aśleṣa), it means that the thought of awarding the fruit or consequence of the karma in the case of those who have sought His protection does not even arise in Iśvara.

If it be asked, “(It is stated in the śrutis that the good deeds and the bad deeds of the man who is to obtain mukti will be distributed among his friends and his foes respectively (at the last moment of his life). If good deeds and bad deeds for past karna) are all destroyed in the manner described above, how can this distribution take place ?" The answer is: The distribution among foes and friends will be, respectively, of those evil deeds which are said not to taint and to be destroyed, (aśleṣa and vināśa) and those good deeds (puṇya) which are done deliberately after the adoption of the upāya and which have been prevented from yielding their fruit by stronger karma . (It is said in the śrutis) that Iśvara distributes these among the man's friends and foes at the time of his death, Why should Iśvara wait until the time of the man's death for this distribution, when He could as well have done so, at the very beginning when the man adopted the upāya ?" The answers to these questions are as follows: "A man may have behaved with favourable intentions towards the devotee at first, but later he may change and behave with evil intentions. In such circumstances the good deeds should not have already been given away to the friend (who has afterwards turned foe). Further the Lord desires to give opportunities to foes who have done evil to the devotee to beg for forgiveness. These are the reasons why Iśvara does not effect the transfer of the good and the bad karma until the last moments of the devotee.

The good deeds done by a man for the sake of such ends as svarga are, to the aspirant for mukti, of the nature of sins (papa).. Hence such good deeds (of the devotee) will not be transferred to his friend, if the latter is an aspirant for mukti.

It may be asked, "What is the meaning of transferring the karma s performed by one man to some others?" The answer is as follows:---"The punishment or reward which Iśvara intended to award to those who performed these karma s is now transferred to his foes and friends in equal measure," It may be asked, “If punishments and rewards for the karmas performed by one man are to be awarded to some other man or men, would there not be too wide an application (atiprasaṅga) (i.e.) the punishment does not go to the evildoer but to somebody else who has not done evil. It is also against the principle that he who sowed must reap the harvest". The answer is this:- There will be no such unfairness due to too wide an application (atiprasaṅga), because the rewards and punishments are awarded in accordance with the obligations or offences done, respectively, by these friends and foes to the aspirant for mukti. That is why it is nowhere stated that these good deeds and bad deeds are transferred to those who are neither friends nor foes. The word 'transfer’ is used here in the sense that (their friends and foes) will have fruits similar to those of the karmas said to be transferred. This śruti which speaks of the transfer of good and bad deeds suggests the extreme of pleasure and displeasure that the Lord would feel, if the obligations and offences are done to the jñānī (the man of wisdom) who is extremely dear to the Lord.

If we take the *[^f1] interpretation given in the śloka (on page ), sarva pāpebhyah (from all sins) would briefly include, as desired by the man, all hindrances to the attainment of the Lord, all hindrances to the proper adoption of the upāya and also the causes of experiencing disagreeable things.

Here the hindrance to the attainment of the Lord is the Lord's will that the offender shall not enjoy Him. The hindrance to the upāya is the Lord's will that the offender shall not understand Him aright and do what is necessary to propitiate Him. The causes of experiencing disagreeable things consist in the will of God that the man shall experience the consequences or fruits of doing such karmas as displeased Him.

If all punishments are cancelled in the case of the aspirant for mukti, the effects of such punishments, namely, contact with acit and the like will stand cancelled by the Lord's grace which cancelled the punishments. Thereafter since there are no causes, there will be no such effects as disagreeable experiences. This is indicated in the sūtra: "The man who has attained mokṣa will never return to saṁsāra, for the śrutis say so", These conclusions are within the reach of the knowledge of those very wise men who have studied Śrī Bhāṣya for a long time along with the traditions of the good.

Thus (the words) "I will release thee from all sins" speak of the removal of the stream of all hindrances which are of the nature of either causes (the Lord's will to punish) or effects (avidyā and the like); it means the same thing as saying that the self will (then) have the manifestation (āvirbhāva) of the perfect enjoyment of Bhagavān. For Bhagavan Śaunaka says:-"When the dirt is washed away, the gem shines of itself, but the sheen is not newly produced. In the saine way, when the self casts off its blemishes or faults, jñāna is not newly created in it (for it is already there). When a tank is dug, water and space are not newly created. What is already present is now brought to manifestation. How can a thing which did not exist before arise anew? So by the casting off of evil qualities, good qualities like jnūna shine forth. They are not newly produced, for it has been stated (in the śāstras) that they are eternal qualities of the self". Since the substance called jñāna or knowledge and its inherent power to cover all objects are both eternal, the right word to use is 'manifestation' (i.e.) it is used in its primary sense.

(It is true that) the expansion of jñāna or knowledge to cover all objects, the freedom from pain, sorrow and the like. The will to do what is good and other such things and the forms of service or kaiṅkarya arise anew. Still as their origin depends on the conditional factor (upādhi), namely, the removal of hindrances thereto, the word 'manifestation' (āvirbhāva) is used in such places as the performance of different kinds of service which are natural to myself manifest itself." This is in order to show that when the hindrances disappear, these services will automatically follow. (In the state of saṁsāra), the objects (in the Universe) which are all the glorious possessions of Bhagavān appear disagreeable in various ways or (only) slightly agreeable as a result of the conditioning factor (upādhi), namely, karma . In the state of mokṣa, they would all become agreeable (since karma has disappeared), as agreeableness is their natural quality. Therefore in that state, too, the word 'manifestation' (of agreeableness) may justly be used. Therefore the words "I will release thee from all sins"make it evident that the self will have a new state in which all things will manifest their natural agreeableness to it.

If the word ekam means the identity of the upāya and the upeya or the end of attainment (as has already been indicated), this attainment of the desired end is also made plain. Therefore the idea that was expressed clearly in the śloka (Gītā - 18 - 65), namely “Thou wilt come to me" may be considered to be stated in the carama śloka (also) by the meaning implicit in the word ekam, and by the statement that the hindrances to that attainment are destroyed ----(I will release thee from all sins). Therefore the carama-śloka cannot be said to supplement or explain what has been stated in the preceding śloka.[^f2] *

Here an objection that has no soundness in it may be raised to this effect:-"When it is said "I will release thee from all sins", does it follow from those words alone that the release from sins would lead to the attainment of Bhagavān stated in "Thou wilt reach me?" Is it not possible that, with the removal or pardon of all sins, the self may attain the state called kaivalya in which it enjoys only itself without attaining Bhagavān ? That there is a state called kaivalya, has, it is well known, been declared in such treatises as Nāradīya kalpam, where we find the śloka :-- "This mantra enables a man to obtain wealth and lordship in this world, svarga and the like in the world beyond, kaivalya (the enjoyment of one's own self) and the enjoyment of Bhagavān". Aḷavandār also says " To those who desire to have wealth and lordship, the enjoyment of their own self dissociated from the body and, likewise, the performance of kaiṅkarya or service at the feet of the Lord etc. etc." He says also (elsewhere): Without the grace of Lakṣmī, the beloved consort of the Lord with the lotus eyes, we cannot have the valuable things desired (by men) in saṁsāra, the enjoyment of the disembodied self (in kaivalya) and the enjoyment of Bhagavān". In the Gadya, also, is found quoted (the sentence) in Jitante stotra - “Leaving all desired pleasures and the enjoyment of the (disembodied) self, I have reached Thy feet." This truth is also stated at length in Śrī Rāmānuja's GitāBhāṣya and such other writings. Therefore should not the freedom from all sins which results from the statement "I will release thee from all sins" be considered common to kaivalya and the enjoyment of Bhagavan ?".

The objection (stated so far) is unsound for the following reasons:- " If all sins have disappeared, there is no reason why the self should be without the experience of Bhagavān, which is its natural and inherent right. Therefore the state of the enjoyment of the mere self (kaivalya) without the enjoyment of Bhagavān would not be the goal of attainment then. Hence in that state (kaivalya), (we should understand that) the karma s which produce wealth, and such sufferings as old age and death have disappeared but that the karma which is a hindrance to the perfect enjoyment of Bhagavān has not yet been destroyed. This state (of kaivalya) is a particular kind of enjoyment which consists in the experience of one's own disembodied self. Of this state it has been said :-"lo that experience of the self, the self feels that there is nothing greater than it", and also, “If a man desires! this enjoyment of the (disembodied) self, these three (karma yoga, jñāna yoga and bhakti yoga) will enable him to attain that extreme which is called kaivalya". As stated (in these ślokas), this experience in which there is neither contact with acit or matter nor enjoyment of Bhagavān and which results from the adoption of a particular upāya within the man's ability was called kaivalya, because it is the enjoyment of the mere (kevala) self without association with either acit or Bhagavān. qq604

(In some places) mukti or the attainment of Bhagavān is called by the word kaivalya in order to show that all upādhis or conditioning factors have ceased to exist in mukti. So also the word mukti is sometimes employed to denote the experience of the disembodied self as in the śloka "O, Lord of Hastigiri," I look upon all the enjoyments of this world, the title of Brahma, the high position of Rudra, and the experience of the disembodied self, which is called mukti - I look upon these as water poured in the soil saturated with salt. I know the bliss of rendering service to Thee". The word mukti employed here should be explained as in the śloka :- " The man who is free from desire, fear and anger - he is always a mukta (aven here in saṁsāra). It only means "He resembles a mukta". It may be asked "Is it (kaivalya) not stated to be freedom from old age, and death ? " The answer is that it is just like calling the gods immortal (amara), (That is : they are not truly immortal.) Compared
with human beings, they may be said to be relatively immortal, for they live much longer. Or it may be explained as stating that kaivalya will lead, in course of time, to mukti. In the same way should be explained the use of the word mukti when it is intended to mean merely the attainment of the same abode or loka as that of 41 the vibhavas or vyuhas and also samipya and sārūpya.

It has been declared that real mukti is different from the others in the (following) śloka:-"Some live in the worlds of Viṣṇu. This is sālokyam (living in the same loka or world as Viṣṇu). Some reach near Him. This is sāmipyam (attaining a place near Viṣṇu). Some others attain a form resembling that of Viṣṇu. This is sārupyam (having a form resembling His). Others still attain sayujyam and it is this which goes by the name mokṣa". The sayujyam referred to here is going to Paramapada and enjoying the same bliss as that of Bhagavān (and this alone is real and true mukti). That the experience of the mere disembodied self is not eternal and that it is not real mokṣa are evident from these ślokas :- "There are four kinds of people who are mine and who are called my devotees. Among them, those who are exclusively attached to me (ekantins) are the best, for they worship no other deities. To these men who perform their duties and rites without any attachment or desire for their fruit. I am alone the goal. The other three virtuous kinds of bhaktas or devotees are said to be desirous of certain ends. All these (three) are liable to fall (from their high state) but the jnani (who is an ekāntin attains mokṣa " (Again it is said) : " Having listened to this story, the man who has lost his wealth will become free from the sorrow due to it; the man (jijnasu) who wants to enjoy his disembodied self will attain bhakti or devotion (to the Lord), the bhakta or devotee will attain mokṣa". This amounts to stating that the jijnasuh spoken of in the Gita, who is desirous of experiencing his self, will, in course of time, become a jnani. It has been said :- “When the attachment to the pleasures of life ceases, the self, which is different from the body and which is happy, will become manifest. Without being caught (in this state) viz, kaivalya, if you want to realise that your essential nature consists in being śeṣa to Bhagavān and in being eternal, get hold of Bhagavān and then give up the pleasures of worldly objects." In this (Tamil verse) the enjoyment of Bhagavān is said to be eternal and the experience of the disembodied self, which is distinguished fronı it, is indirectly stated to be not eternal. (It is true that) the experience of the measureless self is described as imperishable or without changes like diminution or increase; - like the statement of the fruit of the rite called cāturmāsya being imperishable; it only means that it will last for a very long time (i.e.) many and many a kalpa (and not that it is eternal). This locality where the self enjoys itself is thus described :-- " The place called the amṛtam of yogis is the place to which those who want to enjoy their own self go." That this locality is not Paramapada is also evident from another siloka in the very same context: "Those who are yogins and who, being ekāntins, are constantly meditating on Brahman, reach that supreme abode which the eternal suris are gazing at. (It is clear from this, that the ekāntin who is desirous of attaining Bhagavān is here stated to go to a place other than that (to which the man who is desirous of enjoying his self would go) and that it is a place gazed at by the suris,

In such treatises as Śrī Bhāṣya (and GitāBhāṣya ) it has been stated that those who meditate on their self with Brahman as its inner self as in Pañcāgni-vidyā and the like pass (after death) along the arcirādi route and attain Brahman.

Therefore to those that meditate on their self according to the Pañcāgni vidyā, there is an intermediate result or experience consisting in the enjoyment of the mere self. However, according to the principle explained in the madhu vidyā, they will ultimately attain Brahman. If, however, the meditation is on the self either as associated with prakṛti or matter or as disembodied or dissociated from matter, whether the self is meditated on in its essential nature (svarūpa) or as if it were Brahman, -- in all these four cases, as when name (nāma) and the like are meditated on as if they were (Brahman), there is neither the passage along the arcirādi route for the attainment of Brahman. This is declared in the following :-- Bādarāyana is of opinion that the Ativāhikās (escorts) lead those who do not meditate on pratikas (i.e.) parts or aspects (of Brahman). In either of the other alternatives, there is conflict (with the śrutis) and also with the principle of tat-kratu. In another context to prove that the being meditated on in that vidyā is (not the jīva (but) the Supreme Being or Brahman, the Sūtrakāra gives this as his reason for saying so: "Since the person who meditates according to this vidyā is said to pass along the archirādi route.” This is done in the sūtra “since mention42 * is made of the route meditated on by those who have listened to the Upaniṣads” (i.e.) to those who meditate on Brahman.

Therefore to those who do not attain Brahman, there should not have been the cancellation of all sins spoken of in the carama śloka. To those whose sins have been pardoned or cancelled, there is no limitation in regard to the enjoyment of Brahman, Thus since in this śloka, the annulment of all sins is declared, (we have to understand that) even that particular karma which resulted in the experience of the mere self and which stood as a hindrance to the fall and perfect enjoyment of Brahman is annulled or cancelled. From this it would follow that what is stated in the previous śloka namely, " 'Thou wilt attain myself” is declared in this śloka also mām eva eṣyasi. "Thou wilt attain myself" means "the full and perfect enjoyment of Brahman'. In order that this perfect enjoyment may happen, the archirādi route has to be traversed and a particular region or locality has also to be reached.

It is clear from the śāstras which speak of such things as this route that, from beginningless time, the independent and omnipotent Lord has made it a rule that the full and perfect enjoyment (of Himself) should be granted in this order (namely, the archiridi route, the entrance into the region or locality and then the enjoyment).

Before starting on the archirādi route, when a man understands the essential nature (svarūpa) of Brahman with the help of the śāstras and so also when he has a vision of Brahman with the help of yoga and when he reaches such worlds as those of *43 Vibhava, the vision or realisation which he gets results from some specific good deeds and is dependent on the instruments of knowledge. Therefore this vision will be partial or limited and liable to interruption. But the vision that results in the state of mukti is full and perfect, because there are no factors that limit or diminish the experience nor is it liable to any further interruption or break, As an Overflow (parivāha) of this enjoyment arises the perfect service or kaiṅkarya in which the śeṣī (the Lord) finds delight and this idea is expressed in the śloka: "Though you live for a hundred years, I will always be your servant. Therefore give me orders saying . " Do this in this beautiful place." Here all the successive stages of realisation (or fruit) which are stated (by Śrī Rāmānuja , in the (Śaraṇāgati) Gadya in the sentence with the word pāramarthika are also implicitly suggested in accordance with the pramāṇas.

THE MEANING OF ‘MĀ ŚUCHAH’ (DO NOT GRIEVE - DO

NOT DESPAIR) page609

Thereafter the words, "Do not grieve” reveal the certainty of what has been stated before ".

There are some commentators) who hold that "Do not grieve" enjoins something to be avoided. (According to them ), if, after a man has performed prapatti, he grieved or fell into despair, he would be violating the injunction and the Saviour who is the upāya would become indifferent and leave him to look after himself. The man would thus become liable, in their opinion, to this disadvantage or risk. This view is opposed to their own commentary on the sins committed deliberately after prapatti and on the words " from all sins". It is also opposed to the texts in the śrutis and the smṛtis which declare that the Saviour will never forsake the man who has sought His protection. Therefore since all causes for grief or despair have disappeared in the case of the man who has adopted this upāya, it repeats that there is absolutely no cause for despair and aims at confirming the man's faith.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

बन्धुनाशादयः पूर्वं बहवश्शोकहेतवः ।
तत्तत्समुचितैस्सम्यगुपदेशैरपोदिताः ॥
सुदुष्करत्वाद्धर्माणामपारत्वाद्विरोधिनाम् ।
सिद्धः फलविळंबाच्च शोकोऽद्य विनिवार्यते ॥

(मूलम् (सं॰प॰)44)

Many causes of sorrow (in the case of Arjuna) like those concerning the destruction of relatives have already been removed by appropriate and excellent teaching. Now the sorrow or despair caused by the thought that the dharma or rites enjoined (for mukti) are too difficult to perform, that the hindrances to mukti are insuperable and that the end in view can be attained only after protracted delay - it is this sorrow that is now dispelled.

(The Lord) intends to say: After I have taught you this upāya, which, without being too hard to adopt for the end desired by you, is also capable of annulling all hindrances that stand in the way and is not liable to cause any (undue) delay in the attainment of that aim -- after this has been taught to you, there is no room for despair due to such things is the difficulty of adopting an upāya. If you adopt this upāya, your welfare is my burden or responsibility and I shall myself be interested in looking after it. If I do not protect you, it will be a reproach to me. You are, as it were, muy property or wealth (to look after) and there is no reason why you should grieve".

The grief that is here put an end to is not the old sorrow caused (in Arjuna's mind) by the thought of killing (his) relatives. It is a different kind of grief that has to be consistent with the context. If it be asked how, the answer is as follows :- "The rich qualities that distinguish the nature of the gods lead to mokṣa, the qualities that make for the nature of the Asuras are the causes that lead to bondage". When the two were thus distinguished, Arjuna was grieved at the thought of what he should do if he belonged to the class of Asuras. Śrī Kṛṣṇa, who understood this, said to him :- "O Pandava! do not grieve. You are born to attain the rich qualities of the gods". Similarly here, when (Arjuna) is extremely desirous of attaining the supreme end, he grieves at the thought that the upāya taught so far has to be adopted for a long time, and is subject to many hindrances, while being extremely difficult of performance even for those who are very careful. At the thought of that upāya and of his own (want of) capacity for adopting it, he grieves, saying to himself "How can I succeed in adopting this upāya and secure the end in view?" To Arjuna who was in despair (at this thought), Śrī Kṛṣṇa shows another upāya which can be only performed in a single instant, which is without any obstacles, and which is (also) easy of performance. By doing so, He makes Arjuna care-free and certain in regard to the attainment of the desired end and then says, “ Do not grieve". So the words should certainly be understood as intended to dispel the despair due to such things as the difficulty of adopting the (former) upāya. (It is only this grief that is here put an end to and no other).

In this Bhagavadgītā, the Gītācārya, at first, imparts a knowledge of the difference between prakṛti (matter, the body) and the soul or self; then He describes karma yoga and jñāna yoga which are indirect means leading to mokṣa; thereafter he teaches bhakti yoga with its aṅgas, which has been enjoined as the direct means of attaining mokṣa and says:-- "Thus has been taught to you the jñāna which is the most secret of all secrets. Consider all these and then do what you desire to do". Though He perceived the dissatisfaction that passed over Arjuna's face at that instant, Śrī Kṛṣṇa did not at once favour him with instructions concerning the easier upāya, for it has been said: "The Lord of the world tests the minds of those who are weak of heart". Instead of declaring the final conclusion by saying: " This is the direct means of attaining mokṣa and is supremely good to you. Act in accordance with this." - instead of saying so, he says:-"Do whatever you wish to do," as if He were indifferent (and not interested in Arjuna's spiritual welfare) like one who tells a traveller, " This route leads to the land of the Vidarbhas and this other to the land of the Kosalas. (Take whichever you choose)". Śrī Kṛṣṇa makes others think that this is the cause of Arjuna's mental depression and enjoys the līlā of instructing him once again in the principal means of attaining mokṣa viz., bhakti yoga. He begins by stating : " I will teach you again this greatest secret of all ", and in two ślokas explains to him, conclusively and with deep earnestness, what it is, so that he may remember that it is just what has already been taught. On seeing that Arjuna's depression has become twice as great as before, the Supreme Ruler, who is (now) the Charioteer, feels that Arjuna is now in a state of fitness to receive instruction in regard to the means of attaining mokṣa (viz. prapatti) which is the supreme secret and is, at the same time, extremely easy of adoption. Without the least delay, even without prefacing that upāya with any praise, the Lord immediately teaches him to perform śaraṇāgati towards Himself. Thus acting as the Charioteer also to the chariot of Arjuna's mind, (i.e. to all his aspirations), the Lord dispels all his griefs. That the grief which is here put an end to is therefore different from the old grief (concerning the destruction of his relatives etc.) thus becomes clear after a careful consideration of the context (in which the words occur).

In the first half of this śloka, since (the Lord) says to the man who is destitute of all other upāyas, "Take refuge under me alone," the man who is incapable (of making any endeavour) surrenders the responsibility of his protection) into the hands of One who has the ability. Further the independent and omnipotent śeṣī, who is compassionate, accepts the responsibility. Therefore (in the first half of the śloka), the prapanna becomes free from all responsibility in regard to his own protection. And since the śeṣī, who is omnipotent and is ever truthful towards those who have sought His protection, has accepted the responsibility and is so gracious as to say .-"I will release you from all sins", there is absolutely no likelihood of any evils like hell ensuing in the future. Freedom from fear results from this śloka, as also freedom from all doubt, , because these are the glorious and true words of Śrī *45 Raṅganātha Himself, who is ever truthful.

Therefore, if one has been told about this special upāya and if one adopts it, one will have no grief or despair, at all, in connection with that upāya.

Here it may be asked :-- From the words “Do not grieve", it is evident that grief ( at one's being without upāyas) makes one competent for prapatti; how then could it be stated that fear is also one of the marks of competency for prapatti, as shown in the following śloka :-"I dread, O, best of gods, at the sight of this saṁsāra which fills me with fear, Save me, O Lord of the lotus eyes. I know of no other upāya than Thee ", and in the Tamil verse:-“ Embrace this red-hot iron pillar, O, sinner"; in dread at these words, I have come and sought Thy feet for protection.” To this question the answer is as follows:- Having realised that the end desired by him has not been so far attained, the man grieves; he is also afraid at the prospect, in future, of formidable obstacles to the end desired by him. Therefore ( he has both grief and fear) In the case of the aspirant to mukti, when either of the two viz., the annulment of what is undesirable and the attainment of what is desired is mentioned, the other also comes (to the mind). In the same way when either of the two marks of competency for prapatti, viz., grief and fear, is mentioned, the other is also taken for granted. In the man who is absolutely without upāyas (and is therefore fit for performing prapatti), these two, grief and fear, are excessive. Therefore by way of conclusion, this adhikārī who is overwhelmed with excessive grief is taught the upāya which is appropriate for him, and is thereby made free of all doubt, free from all responsibility (concerning his protection), free from all fear and thus delighted at heart. On this extreme fear, we have already stated as follows :- " The Lord has ???? - the Lord who said: - “ Thou that art afraid of saṁsāra, come and seek protection from me".

The prapanna who has done what he ought to do (i.e) prapatti, should (continue to) perform the rites and duties (ordained for his varṇa and āśrama) (nitya and naimittika), which are among the kaiṅkaryas done by the virtuous : such karma as is described in the following śloka - " Do that karma which, when performed, does not yield any fruit and which, when omitted, will bring in evil.” This is evident from the passages which are found before and after this śloka and also in this very śloka, where it is said that the omission will cause evil. Therefore since the prapanna has no uncertainty concerning the attainment of the desired end, since he has nothing further to do for the sake of mokṣa, since what he has yet to perform is only the keeping of (the Lord's) commands for their own sake, and since, if offences should be committed (thereafter), they could easily be atoned for by repentance and the like as pointed out in another chapter -- there is no reason why he should not feel delighted at heart. Though this delight is mingled with disgust (nirveda) in the intelligent (prapanna) who is still connected with such unwholesome things as the body, yet the two may exist without any inconsistency as the disgust and the delight are due to different factors respectively.

The words "Do not grieve" are, themselves, an indication of the cancellation of all causes of grief; even that portion of the karma which has already begun to operate (prarabdha) and which will cause grief will be cancelled and the man who is so impatient as not to be capable of existing even for a moment longer will attain mokṣa at that very instant. As stated in the Tamil verse : "The Lord is one who, to those that seek His protection, grants Vaikuṇṭha at the time of their death”, we have to believe that all that unexpired part of the karma which has already begun to operate (prārabdha) will be annulled and that mokṣa will be at the death of this body. Therefore if, in this bodily existence itself, it be felt (by a man) that what remains of this life is an evil, it will also certainly be cancelled by the will of the omnipotent Lord whose grace has been secured by prapatti.

(In this connection it may be asked whether it is not a sin to desire to die immediately after performing prapatti). The answer is as follows:-)

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रायश्चित्तविशेषेषु सर्वस्वारादिकेषु च ।
नात्महिंसनदोषोऽस्ति तथार्तशरणागतौ ॥
दृप्तस्य तु यथाशास्त्रं चिरं जीवितुमिच्छतः ।
प्राणरक्षणशास्त्रार्थलङ्घनं त्वपराधनम् ॥

(मूलम् (सं॰प॰)46)

In some forms of expiation for sins (prayascitta) and like. wise, in certain kinds of offering (made in the fire) like sarvasvāra karma , it is not considered a sin if the man gives up life (by casting the body down a precipice or in the fire), So also there is no impropriety in praying for instant death in the śaraṇāgati of the prapanna who cannot bear to continue in saṁsāra even for a moment (ārta). On the other hand, the prapanna who desires to live a long life (dripta) commits an offence, if he violates the rule in the śāstras which enjoins the protection of one's own life.

In the same way as yogis cast off their bodies in virtue of certain yogas practised by them, there is nothing to prevent the man who, while performing prapatti, longs to die immediately. It cannot be said that such casting off of the body is not permitted to those who are in Kali yuga, like entrance into holy waters for giving up one's life there. In fact the ārtaprapanna who prays for immediate death is one who saves his self sooner than all others.

Prapannas are spoken of as belonging to two classes ārtas and driptas on account of the difference in the intensity of the grief felt by them respectively, (It should not, therefore, be thought that the latter viz., the dripta has no grief. The dṛptaprapanna is one who grieves at the thought of another janma and believes that he will some day or other attain mokṣa and has the patience to wait until the end of this existence. The word dripta is here used not in (the usual) sense of one who has arrogance or pride, which is a quality opposed to the virtues of the soul and leads one to treat good men with disesteem. The word ārtaprapanna is used here to denote the man who, in this life, looks upon even Brahma's position of lordship as an obstacle to the perfect enjoyment of Bhagavān, who feels that his present association with the body is unbearable as with a raging fire, and who, therefore, cannot endure existence even for a single moment after the performance of prapatti. He is, therefore, like one who prays, " Be pleased to make my body and my life-breath perish." He is not the ārta referred to in the Gitā (7.16) "ārto, jijñāsuh, arthārthī, etc.," where ārta means "one who prays for the recovery of his lost wealth or lordship "

There are some who are of opinion that, in Śrī Rāma’s words:. " Whether the man is an ārta (who cannot bear delay in the attainment of the desired end) or a dṛpta ( who has no such impatience), the man who seeks refuge should (always ) be protected", there is ativāda or exaggeration in that even the dripta who is proud or arrogant is stated to be worthy of protection. Whatever that may be, there is no room for dispute in regard to this passage where mokṣa is promised to the man who grieves for the evils of saṁsāra but can bear to live till the end of this life and then attain mokṣa, for he is not one who is proud or arrogant.

The use of the future tense in mokṣayishyāmi (I will release you) is not inappropriate in the case of the ārta who prays for immediate release from the body, for the end desired is to come after the adoption of the upāya and the word is used at the time when the upāya is taught (i.e. before the adoption of the upāya),

• These classifications into ārtas and driptas arise on account of differences in the intensity of the Lord's grace which are due to the differences in the good deeds performed by them before.

Such statements as are made in the ślokas -- " The man who has performed prapatti after learning the truth experiences, in this life, the consequences of his prārabdha karma alone (i.e.) that karma which has begun to yield its fruit in this life, and there after attains mokṣa" - such statements do not apply to the ārta. (Śrī Rāmānuja) has described what the dṛptaprapanna should do after the performance of prapatti, in his Gadya, in the passages beginning with:-“ You will be free from all trace of suffering or hindrance caused by the body, the elements (earth, water, fire, etc.,) or the gods "and ending with "Be free from all uncertainty in regard to knowledge concerning me and the vision and the attainment of myself".

The freedom from grief that is stated here (in the carama śloka) has no limiting factors. Therefore the causes of all forms of grief are stated here to be annulled for the man who has a knowledge of this upāya and adopts it. By the teaching given here, mere knowledge (of the upāya) may exist without its adoption, but it would be of no use at all as stated in the śloka. "The song does not regulate (the actions of) the man though he may sing it very often. Creatures behave in accordance with their past impressions (vāsana) like the bird 47 *Kulinga', which, though it utters the words mā sāhasam kuru, (Do not behave rashly), continues to behave rashly". So in this śloka, it is implied that annulment of grief would be the fruit of a combination of both knowledge and action.

Therefore, here, all grief or despair that might arise in regard to the adoption of the upāya, whether before its adoption or after it, or in the middle of it - all this grief is here (said to be) annulled,

If it be asked how, the answer is as follows; Despair may arise in many forms ;- (1) in regard to one's competency for the upāya, (2) in regard to (the potency of) the upāya itself, (3) in regard to the things that the prapanna should do after prapatti, and so also (4) in regard to the end to be attained including the full and perfect service or kaiṅkarya to be rendered. (1) Among them, this dharma called śaraṇāgati, which is to be adopted, is not confined to any particular family (jāti) caste or āśrama. Provided there are the desire for attaining the end in view and faith in the upāya which is the means for that attainment and such things as knowledge of one's being destitute (of other upāyas), there is no reason why any one should despair at the thought that he may not be competent (to adopt the upāya).

(2) The (sādhya) upāya (prapatti) is capable of being performed or adopted in a single instant with all its accessories, it is easy of performance; it does not need to be repeated; it does not take long to bear fruit; its accessories are not difficult; it is capable of yielding the desired fruit just at the time when it is desired; therefore to the man who is destitute (of other upāyas ) and who is afraid of delay (in attaining the desired end), there is no reason for despair at all thinking that he may have to adopt other upāyas like bhakti , which have to be practised for a long time with all accessories thereof, which are difficult of performance even to those who are very careful and whose accessories are also equally difficult to accomplish and which yield the desired fruit only after a long time,

The Saviour who is propitiated by this easier upāya and who is to grant the desired end is easily accessible to all, inspires confidence, is supremely compassionate and is independent and omnipotent without subjection to any one else). Therefore there is no reason why one should despair at the thought of the Siddhopāya (the Lord).

(3) After the performance of this upāya, none of the good deeds that may be done by a man either by say of keeping the commands (of the Lord) or winning His approval is an auxiliary or aṅga for prapatti. Therefore even if, owing to adverse circumstances of place and time, !here are shortcomings in their performance, there is no reason for grief or despair at the thought that these shortcomings might adversely affect the accessories (for they are not its accessories ).

If, in dread of certain sins due to prārabdha karma which render a man absolutely unfit for all karma like a piece of burnt cloth, by causing a man to offend the great devotees (of God) deliberately, if, in such cases, the man desires at the time of the first prapatti that his actions after prapatti should be free from all such offence or if he performs a later prapatti for avoiding these offences - if he does these, there is no reason for grief.or sorrow at the thought that offences may happen to be committed in future. Even if, at the time of the first prapatti, one has not prayed for a later life free of all offence, in case offences are committed deliberately, the Saviour of those that have no (other) refuge who stated, "I will never forsake the man who comes to me in the guise of a friend" will create repentance in his mind, and induce him to perform expiation or prayascitta which (in this case) is a further prapatti. If the man is too stubborn to feel repentant, (the Lord) will cause sufferings by way of punishment and thus prevent him from committing further offences. Thus before the time when the attainment of the desired end is prayed for the expiation will be over, Therefore the prapanna need not feel grieved at the thought that great sufferings like those of hell would come to him as a result of deliberate offences committed by him which flash like lightning and disappear quickly.

(4) Since the ārtaprapanna will have the desired end at the very time of performning prapatti, there is no reason why he should feel grieved at the thought thar the body which resembles hell would continue, (for the body has been thus described):- " If a man is fond of his body constituted of flesh, blood, pus, foecal matter, urine, muscle, fat and bone -- then he should be fond also
of hell".

As for the dṛptaprapanna :

All rites or dharmas of renunciation such as karma yoga will never be in vain as stated in the śloka :-- "The beginning that has been made in this karma -yoga will never prove futile. There is no harm in its being left incomplete; even a fraction of it saves a man from the great fear of saṁsāra" " The foundation that is laid is, as it were, a foundation of stone and especially with regard to the man who has performed śaraṇāgati, it has been stated: "I will never forsake him. Further the dripta prapanna is certain of attaining what he desired, though it is delayed until the time specified by him. So the dripta prapanna has no reason to feel grieved at the thought that the good deed in the form of prapatti might be counteracted by certain evil deeds which might be thought capable of doing so, as has been said in the śloka “ A yajna ""performed by one loses its effect by untruthfulness, tapas perishes by arrogance, age becomes diminished by contemptuous talk of Brahmins and gifts of charity lose their virtue by their revelation.” since he has prayed for mokṣa at the end of this life, he has no reason to feel grieved at the thought that, owing to certain prarabdha karma ( which has begun to yield its fruit), he might have to take another birth.

Since he is a prapanna for no other object (than mokṣa). all his sins which might act as obstacles will be absolved; therefore he hus no reason to grieve that the supreme end desired by him would suffer delay owing to such hindrances as the enjoyment of his mere disembodied self.

The Lord intends to say :- “You have become the recipient of my grace which can cancel the causes of all forms of grief. So if, hereafter, you should entertain grief or despair, it would be as foolish as when you had no grief or despair before performing prapatti, while being subject to punishment by me. This grief or despair is not in keeping with the peculiar potency of this upāya,
with my glory as Siddhopāya who has accepted the responsibility of protecting you and with your state as one who has done what he ought to do by the surrender of all responsibilities to me." In their last momentsācāryas teach their good disciples the purport given above of this last sentence,’ mā śucah’ "Do not grieve", which is the quintessence of the carama-śloka (the last śloka ),

Among the words of this śloka (caramaśloka) are expressed explicitly by the words themselves or suggested implicitly by their meaning, the following ideas concerning this upāya :(1) the person who is competent for it, the preliminary condition of being destitute (of all other upāyas), the needlessness, for it, of any auxiliary rites which are too difficult to perform, the inappropriateness of trying to perform actions which are beyond one's power, the futility of obstinately attempting to do what is impossible (for one) this upāya being such as will not tolerate (the adoption of any other upāya); (2) the Saviour who alone can be of use to the aspirant for mukti, the Saviour's being perfect and full in such qualities as accessibility and good nature; the Saviour being the teacher of what is most salutary (hita); the end of attainment (viz, the Lord) being Himself the means of attainment; His being capable of acting in all matters without being hindered (by any one) and without the aid of any one else ; His expecting a mere pretext (or vyāja) for protecting (one): His not requiring the intervention of any other upāya: His being capable of being propitiated without any other auxiliary rites: His being the Saviour who can grant whatever fruit is desired; His intolerance of the acceptance of any other protector; His being ever in the company of Śrī (or Lakṣmī); His capacity for being placed in the position of other upāyas; His readiness to accept the responsibility or burden (of protecting one); (3) the Sādhyopāya which is of the nature of the surrender of responsibility; its ancillaries; its being within the competency of every one; its requiring to be perforined only once; its being easy of performance; its capacity to bear fruit without delay its being potent enough to annul prarabdhakarma ; (4) the man who performs prapatti being a doer or agent subject to the Supreme Self; his being subject to the authority of the śastras; (5) The Saviour's supreme compassion; His being ever gracious; His independence and freedom from subservience to any one else ; His being irresistible; His not requiring any other aid, His waiting for a pretext (to protect the jīva); (6) the prapanna being one who has done what he onght to do; the absence, on his part, of any need to do anything else (than prapatti) in regard to the upāya adopted by him or the fruit expected from it; his being extremely dear to Bhagavān; (7) the many obstacles ( to mukti) past, present and future; and the varied nature of the different groups of obstacles, their being capable of annulment by the mere will of Iśvara, the time of this annulment being dependent on the will of the prapanna: the nature of the annulment of these obstacles; (8) the manifestation of one's real and essential nature (svarūpa), which is different from the mere enjoyment of one's dis-embodied self : the full and perfect enjoyment of Bhagavān ; service of all kinds; freedom from coming back (to saṁsāra); (9) the manifold causes of grief or despair before (the performance of prapatti), the freedom from such grief or despair after (its performance); freedom from all uncertainty, at all times of reflection; freedom from grief, freedom from fear, a peculiar delight, biding the time when the body will perish and the delight in the performance of service free froin offence; these are the principal ideas (suggested) along with other things required for them.

A SUMMARY OF THE MEANING OF THE

CARAMA ŚLOKA:-- page622

*This is the sum and substance of the meaning of the śloka :

" Your knowledge is limited; your ability is insignificant; your life is short and you are also impatient of delay. Therefore do not go about seeking other upāyas which you cannot (fully) understand, which you cannot easily adopt and which can bear fruit only after much delay. Realise that I who am easy of access to all, who am the Saviour of all the worlds, and who am endowed with all the attributes essential for a Saviour, am the only upāya and perform the surrender of the responsibility of protecting your self to me with its five aṅgas. When you have adopted this upāya, you will have done what you ought to do, you will become my ward and be extremely dear to me. Supremely compassionate and gracious, independent and omnipotent, I will, myself, by my mere will and without any other aid, and for the fulfilment of iny own purposes, free you from the manifold, endless, and insurmountable groups of obstacles without leaving any trace of them. I will enable you to have enjoyments similar to mine own, since you will enjoy myself and all that belongs to me. I will find delight in making you render all forms of service in all places, at all times and in all circumstances — service which will be of the nature of the overflow of the full and perfect enjoyment (of myself). You have absolutely no cause for grief."

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

एकं सर्वप्रदं धर्मं श्रिया जुष्टं समाश्रितैः ।
अपेतशोकैराचार्यैरयं पन्थाः प्रदर्शितः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)48)

This path (prapatti) has been disclosed (to us) byācāryas who resorted to that unique dharma (Siddhopāya) which can grant all (desired objects) and which is ever accompanied by Śrī and who (by so doing) became free from (all) grief.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

कुऱिप्पुडन् मेवुन् दरुमङ्गळिऩ्ऱि यक्कोवलनार्
वॆऱित्तुळवक्कऴल् मॆय्यरणॆऩ्ऱु विरैन्दडैन्दु
पिरित्त विनैत्तिरळ् पिऩ्ऱुडरावगैयप्पॆरियोर्
मऱिप्पुडै मन्नरुळ् वासगत्तान् मरुळऱ्ऱनमे. ( 45 )

(मूलम् (त॰प॰)49)

Giving up those dharmas which have to be performed with extreme care, we were convinced that the true refuge for us is the feet of that Gopala which are fragrant with tulasi and we resorted to them at once. By the gracious and fascinating words of that Supreme Person, we have become free from ignorance so that the karma which has been separated from us can never follow us.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

व्यासाम्नायपयोधिकौस्तुभनिभं हृद्यं हरेरुत्तमं श्लोकं
केचन लोकवेदपदवी विश्वासितार्थं विदुः ।
येषामुक्तिषु मुक्तिसौधविशिखा सोपानपङ्क्तिष्वमी
वैशंपायनशौनकप्रभृतयः श्रेष्ठाश्शिरःकम्पिनः ॥ ६८ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)50)

There are some (ācāryas) who have understood the noble and charming śloka uttered by Hari which is like the gem koustubha taken out of the ocean of Vyasa's Veda (Mahābhārata). Its meaning finds confirmation in the ways of the world (or the smṛtis) and in the paths of the Vedas. On hearing the words of these (ācharyas) which are like steps in the staircase that leads to the mansion of mukti, great souls like Vaiśampāyana and Śounaka nod their heads (in approval and admiration).

Here ends the third part of Śrīmad Rahasyatrayasara called “ The Interpretation of the meaning of the three rahasyas or mysteries by a study of the grammatical construction of the words and sentences in them",

य उपनिषदामन्ते यस्मादनन्तदयांबुधेः
त्रुटितजनताशोकश्श्लोकस्स्वयं समजायत ।
तमिह विधिना कृष्णं धर्मं प्रपद्य सनातनं
शमितदुरिताश्शंकातङ्कत्यजस्सुखमास्महे ॥ ६६ ॥
दुर्विज्ञानैर्नियमगहनैर्दूरविश्रान्तिदेशैः
बालानर्हैबहुभिरयनैश्शोचतान्नस्सुपन्थाः ।
निष्प्रत्यूहं निजपदमसौ नेतुकामस्स्वभूम्ना
सत्पाथेयं किमपि विदधे सारथिस्सर्वनेता ॥ ६७ ॥↩︎

or by good luck (vidhinā).↩︎

ऒण्डॊडियाळ् तिरुमगळुन्दानुमागि यॊरुनिनैवा
लीऩ्ऱ वुयिरॆल्लामुय्य
वण्डुवरै नगर् वाऴ वसुदेवऱ्‌काय् मन्न वर्क्कुत्तेर्प्पागनागि
निऩ्ऱ तण्डुळवमलर्मार्बन् ऱाने सॊन्नतनित्तरुम न्दानॆमक्काय्त् तन्नै
यॆऩ्ऱुङ् गण्डु कळित्तडि सूड विलक्काय्
निऩ्ऱ कण्बुदैयल् विळैयाट्टैक् कऴिक्किऩ्ऱाने. ॥ 41 ॥↩︎

What is meant is not that the person should give up but that as he is unable to adopt other dharmas, he should seek the Lord as an upāya.↩︎

अधिकारं पुरस्कृत्योपायस्य निरपेक्षताम् ।
एकशब्देन वक्तीति केचिद्वाक्यविदो विदुः ॥
नैरपेक्ष्यं पुरस्कृत्य विहितस्य लघीयसः ।
उपायस्याधिकारन्तु शोकद्योत्यं विदुः परे ॥
इत्थमर्थाविशेषेपि योजनाभेदमात्रतः ।
प्राचां विवादस्संवृत्तो भाष्यकारैरवारितः ॥
अज्ज्ञातपूर्ववृत्तान्तैर्यत्तत्रारोपितं परैः ।
तत्तु श्रीविष्णुचित्ताद्यैर्निर्मूलमिति दर्शितम् ॥↩︎

अशक्तस्यातिकृच्छ्रेषु दुराशादार्ढ्यशालिनः ।
कस्यचिद्बुद्धिदौर्बल्यं लघुत्यागस्य कारणम् ॥
तत्र प्रपत्त्यनर्हाणामन्यदित्यपि युज्यते ।
व्यासादिषु तु नैवैषा नीतिस्संशयघातिषु ॥↩︎

अतस्स्वरूपत्यागोक्तौ कैङ्कर्यस्यापचारता ।
उपायत्वमतित्यागे तत्स्वरूपाङ्गता भवेत् ॥
सात्त्विकत्यागयुक्तानां धर्माणामेतदङ्गता ।
नूनं विस्मृतकाकादिवृत्तान्तैरुपवर्णिता ॥
सकृत्प्रपदनेनैव धर्मान्तरदवीयसा ।
तत्क्षणेऽभिमतं पूर्वे संप्रापुरिति शुश्रुम ॥
प्रसक्ताङ्गत्वबाधे तु ब्रह्मास्त्रसमतेजसः ।
उपायस्य प्रभावश्च कैङ्कर्यादि च सुस्थिरम् ॥↩︎

Kākāsura performed prapatti (to Śrī Rāma) without any of the rites due to varṇa or āśrama.↩︎

सङ्कल्पमात्रमेवाङ्गं श्रुतमाचरणं पुनः ।
अनङ्गमाज्ञया प्राप्तं न सङ्कल्पनिबन्धनम् ॥↩︎

Sātvatam : Padmam: Jayākhyam, etc. these are the āgama samhitās.↩︎

आहारग्रहमन्त्रार्थजात्यादि नियमैर्युतः ।
कुर्याल्लक्ष्मीशकैङ्कर्यं शक्त्यानन्यप्रयोजनः ॥
मङ्गळ्यसूत्रवस्त्रादीन् संरक्षति यथा वधूः ।
तथा प्रपन्नश्शास्त्रीयपतिकैङ्कर्यपद्धतिम् ॥
यद्वन्मङ्गळ्यसूत्रादेस्त्यागे संरक्षणेऽपि वा ।
रक्षेन्निरोधैर्भोगैर्वा पतिस्तद्वदिहापि नः ॥
अवज्ञार्थमनर्थाय भक्तजन्मादिचिन्तनम् ।
शास्त्रव्यवस्थामात्रार्थं न तु तद्दुष्यति क्वचित् ॥
अत एव हि शास्त्रेषु तत्तज्जात्यैव दर्शिताः ।
धर्मव्याधतुलाधारशबरीविदुरादयः ॥
स्वजात्यनुगुणैवैषां वृत्तिरप्यैतिहासिकी ।
विशेषविधिसिद्धन्तु तद्बलात्तत्र युज्यते ॥
देशकालाधिकार्यादिविशेषेषु व्यवस्थिताः ।
न धर्माः प्राप्तिमर्हन्ति देशकालान्तरादिषु ॥
केचित्तत्तदुपाख्यानतात्पर्यग्रहणाक्षमाः ।
कलिकोलाहलक्रीडां वर्धयन्ति रमापतेः ॥
मातृभिः पितृभिश्चैताः पतिभिर्देवरैस्तथा ।
पूज्या भूषयितव्याश्च बहुकल्याणमीप्सुभिः ॥
जामयो यानि गेहानि शपन्त्य प्रतिपूजिताः ।
तानि कृत्याहतानीव विनश्यन्ति समन्ततः ॥
एवमादिषु पूजोक्तिर्यथौचित्यान्नियम्यते ।
भक्तम्लेच्छादिपूजोक्तिरेवमेव नियम्यताम् ॥↩︎

One should live near Bhagavatas:↩︎

Money should not be received as a gift from the unworthy,↩︎

Vidura was cremated according to Brahma Medha rites because an aerial voice ordered it.↩︎

साक्षाल्लक्ष्मीपतावेव कृतं कैङ्कर्यमञ्जसा ।
सारकल्कविभागेन द्विधा सद्भिरुदीर्यते ॥
कृतकृत्यस्य कैङ्कर्यं यदनन्यप्रयोजनम् ।
गुर्वादिरक्षणार्थं वा तत्सारं संप्रचक्षते ॥
डंभार्थं परपीडार्थं तन्निरोधार्थमेव वा ।
प्रयोजनान्तरार्थं वा कैङ्कर्यं कल्क इष्यते ॥↩︎

अतश्शक्यानि सर्वाणि न प्रपत्त्यर्थमाचरेत् ।
अशक्येषु च सामर्थ्यं न तदर्थं समार्जयेत् ॥↩︎

आत्माशक्यवृथायास निवारणमिहापि वा ।
लज्जापुरस्सरत्यागवादोऽप्यत्र नियम्यताम् ॥
स्वदुष्करेषु धर्मेषु कुशकाशावलंबतः ।
आशालेशानुवृत्तिर्वा त्यागोक्त्या विनिवार्यते ॥
अविशिष्टफलत्वेन विकल्पो यश्च सूत्रितः ।
तन्मुखेनापि वाऽत्रेष्टं ब्रह्मास्त्रन्यायसूचनम् ॥↩︎

अतोऽशक्ताधिकारत्वमाकिञ्चन्यपुरस्क्रिया ।
अनङ्गभावो धर्माणामशक्यारंभवारणम् ॥
तत्प्रत्याशाप्रशमनं ब्रह्मास्त्रन्यायसूचनम् ।
सर्वधर्मपरित्यागशब्दार्थास्साधुसम्मताः ॥
देवतान्तरधर्मादित्यागोक्तिरविरोधिनी ।
उपासकेऽपि तुल्यत्वादिह सा न विशेषिका ॥↩︎

मूण्डालु मरियदनिन् मुयलवेण्डा मुन्नमदिलासैदनै विडुगै तिण्मै
वेण्डादु सरणनॆऱि वेऱोर्गूट्टु वेण्डि लयनत्तिरम्बोल् वॆळ्गि निऱ्‌कुम्
नीण्डागुनिऱैमदियोर् नॆऱियिऱ्‌कूडा निऩ्ऱनिमै तुणैयाग वॆऩ्ऱन् पादम्
पूण्डा लुन्बिऴैगळॆल्लाम् पॊऱुप्पेनॆऩ्ऱ पुण्णियनार् पुगऴनैत्तुम् पुगऴुवोमे. ॥ 42 ॥↩︎

अवतारस्य सत्यत्वमजहत्स्वस्वभावता ।
शुद्धसत्वमयत्वञ्च स्वेच्छामात्रनिदानता ॥
धर्मग्लानौ समुदयस्साधुसंरक्षणार्थता ।
इति जन्मरहस्यं यो वेत्ति नास्य पुनर्भवः ॥↩︎

स्वतन्त्रस्यापि नैव स्यादाश्रयो दुर्लभस्य तु ।
अस्वतन्त्रात्फलन्नस्यात्सुलभादाश्रितादपि ॥
अस्वतन्त्रेन कैङ्कर्यं सिद्ध्येत्स्वैरप्रसङ्गतः ।
दुर्लभे साध्यमप्येतन्न हृद्यं लोकनीतितः ॥↩︎

Bhagavan's words to Sri Rāmanuja↩︎

“He who desires svarga should perform Jyotiṣṭoma". In this sentence, the adhikārī is seen to be one who desires a certain fruit, namely Svarga.↩︎

Drishti vidhi eg. "Imagine the mind to be Brahman and meditate on it". This kind of meditation would not lead to mokṣa.↩︎

(a) to Kr̥ṣṇa at the time of the removal of her sari: (b) to the gods at the time of the Swayamvara: (c) Trijata to Sita: d) to Rāma: e) to Bhagavan after Narada's advice (f) when the Lord appeared before him; (g) to Bhagavan; h) to Bhagavan (i to Bhagavan; (j) to Upendra in dread of garuda; (k) to Visvamitra; (1) to Visvamitra; (m) to the pigeon; (n) to Rāma; (o) to Sibi↩︎

If a man is in despair
because of his inability to adopt such means or upāyas as will yield the respective fruits desired by him,
then, I myself (single as I am) will stand for him as the respective means or upāya
to enable him to secure that fruit.↩︎

If a man is in despair
because of his inability to adopt such means or upāyas as will yield the respective fruits desired by him,
then, I myself (single as I am) will stand for him as the respective means or upāya
to enable him to secure that fruit.↩︎

सुदुष्करेण शोचेद्यो येनयेनेष्टहेतुना ।
स स तस्याहमेवेति चरमश्लोकसंग्रहः ॥↩︎

अस्य प्रेरणा शाकुन्तले -

येन येन वियुज्यन्ते
प्रजाः स्निग्धेन बन्धुना ।
स स पापाद् ऋते तासां
दुष्यन्त इति घुष्यताम् ॥२३॥

↩︎

प्राप्यस्यैव प्रापकत्वं स्वप्राधान्यनिवारणम् ।
प्रपत्तेर्व्याजमात्रत्वमन्योपायैरनन्वयः ॥
तदङ्गैरप्यसंबन्धस्सर्वसाध्येष्वभिन्नता ।
इत्थमर्थाष्षडाचार्यैरेकशब्दस्य दर्शिताः ॥
केचित्त्विहैकशब्दार्थं शरण्यैक्यं प्रचक्षते ।
विशिनष्टि तथापि श्रीर्गुणविग्रहवत् प्रभुम् ॥
ईश्वरी सर्वभूतानामियं भगवतः प्रिया ।
संश्रितत्राणदीक्षायां सहधर्मचरी स्मृता ॥
एकं जगदुपादानमित्युक्तेऽपि प्रमाणतः ।
यथापेक्षितवैशिष्ट्यं तथात्रापि भविष्यति ॥
एकोपास्तिविधानेऽपि गुणादीनां यथान्वयः ।
तथैकशरणव्रज्याविधानेऽप्यनुमन्यताम् ॥
यथा गुणादिवैशिष्टे सिद्धोपायैक्यमक्षतम् ।
एवं पत्नीविशिष्टत्वेऽप्यभीष्टं शास्त्रचक्षुषाम् ॥
प्रभाप्रभावतोर्यद्वदेकोक्तावितरान्वयः ।
एवमन्यतरोक्तौ स्यात्सहवृत्त्यभिधानतः ॥
स्मरन्ति चैनां मुनयस्संसारार्णवतारिणीम् ।
ऊचतुस्स्वयमप्येतस्सात्वतादिषु तावुभौ ॥
उपायोपेयदशयोर्द्वयेऽपि श्रीस्समन्विता ।
इष्टा च शेषिणी द्वंद्वे शेषवृत्तिर्यथोचिता ॥
अतोऽनन्यपरानेकश्रुतिस्मृत्यनुसारतः ।
पत्नीविशिष्ट एवैकः प्रपत्तव्य इहोदितः ॥↩︎

VI chapter, 18: Desirous of mukti I seek refuge of HIM who created Brahma before and taught him the Vedas.↩︎

The will to do what is pleasing and to avoid what is displeasing in ‘mām’; being destitute of all means in ‘parityajya’ and intense faith, and the prayer for protection in ‘śaraṇam vraja’.↩︎

Logical Economy: Instead of saying that the fragrance of a flower is known to be or is experienced as agreeable and that this knowledge or experience gives rise to pleasure (or sukha ), we may, as well. say that the agreeable is itself pleasure and is therefore a form or state of knowledge.↩︎

अन्यविश्वाससिद्ध्यर्थं भक्त्युपायविधिं वदन् ।
सर्वशास्त्रेष्वविश्वासमाधत्ते मुखभेदतः ॥
मद्योपहतपात्रस्थतीर्थदृष्टान्तवर्णनम् ।
अहङ्कारान्वये तु स्यात् प्रपत्तावपि भक्तिवत् ॥↩︎

उपभुक्तौषधन्यायादुत्तरापथ्यमर्दनम् ।
अनन्यपरनिर्बाधश्रुतिस्मृतिशतैर्हतम् ॥↩︎

ILLUSTRATION. Ushasti was a seer and when owing to starvation, he feared he might die, he ate the cooked grain given to him by a man of a low caste. But when this fear did not exist, he refused what was offered to him afterwards viz. water.↩︎

सादनमु नऱ्‌पयनु नाने यावन्
सादगनु मॆन्वसमा यॆन्नैप् पऱ्ऱुम्
सादनमुञ् जरणनॆऱि यऩ्ऱुमक्कुच्
चादनङ्गळिन्निलैक्कोरिडैयिनिल्ला
वेदनैसेर् वेऱङ्गमिदनिल् वेण्डा वेऱॆल्ला निऱ्‌कुनिलै नाने निऱ्‌पन्
तूदनुमा नादनुमा मॆन्नैप् पऱ्ऱिच्
चोगन्दीरॆन वुरैत्तान् सूऴ्गिऩ्ऱाने. // 43 //↩︎

विवेकिनां प्रपन्नानां धीपूर्वाघस्यनुद्यमः ।
मध्यानामनुतापादिश्शिक्षा कठिनचेतसाम् ॥↩︎

प्रीतिमेव समुद्दिश्य स्वतंत्राज्ञानुपालने ।
निग्रहानुदयोप्यस्य नान्तरीयक एव वा ॥↩︎

ब्रह्मवित्पापवर्गाणाम् अनन्तानां महीयसाम् ।
तद्वेषिसंक्रमं जानन् त्रस्येत्तदपराधतः ॥
सापराधेषु संसर्गेप्यपराधान् वहत्यसौ ।
वोढुमीश्वरकृत्यानि तद्विरोधादभीप्सति ॥↩︎

Note (2)↩︎

Note (3)↩︎

↩︎

बन्धुनाशादयः पूर्वं बहवश्शोकहेतवः ।
तत्तत्समुचितैस्सम्यगुपदेशैरपोदिताः ॥
सुदुष्करत्वाद्धर्माणामपारत्वाद्विरोधिनाम् ।
सिद्धः फलविळंबाच्च शोकोऽद्य विनिवार्यते ॥↩︎

:2.↩︎

प्रायश्चित्तविशेषेषु सर्वस्वारादिकेषु च ।
नात्महिंसनदोषोऽस्ति तथार्तशरणागतौ ॥
दृप्तस्य तु यथाशास्त्रं चिरं जीवितुमिच्छतः ।
प्राणरक्षणशास्त्रार्थलङ्घनं त्वपराधनम् ॥↩︎

एकं सर्वप्रदं धर्मं श्रिया जुष्टं समाश्रितैः ।
अपेतशोकैराचार्यैरयं पन्थाः प्रदर्शितः ॥↩︎

कुऱिप्पुडन् मेवुन् दरुमङ्गळिऩ्ऱि यक्कोवलनार्
वॆऱित्तुळवक्कऴल् मॆय्यरणॆऩ्ऱु विरैन्दडैन्दु
पिरित्त विनैत्तिरळ् पिऩ्ऱुडरावगैयप्पॆरियोर्
मऱिप्पुडै मन्नरुळ् वासगत्तान् मरुळऱ्ऱनमे. ( 45 )↩︎

व्यासाम्नायपयोधिकौस्तुभनिभं हृद्यं हरेरुत्तमं श्लोकं
केचन लोकवेदपदवी विश्वासितार्थं विदुः ।
येषामुक्तिषु मुक्तिसौधविशिखा सोपानपङ्क्तिष्वमी
वैशंपायनशौनकप्रभृतयः श्रेष्ठाश्शिरःकम्पिनः ॥ ६८ ॥↩︎

४ संप्रदाय-प्रक्रिया-भागः

३० आचार्यकृत्याधिकारः

30. THE CHAPTER ON THE DUTIES OF

AN ĀCĀRYA. page625

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अधिजिगमिषुराद्यं धाम दिव्यं त्रिधाम्नः
श्रुतविविधपरीक्षाशोधिते क्वापि पात्रे ।
अनघगुणदशायामाहितस्नेहमार्यः
प्रदिशति निरपायं संप्रदायप्रदीपम् ॥ ६९ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)1)

The noble ācārya, who longs to attain the primaeval and heavenly abode of Viṣṇu, lights up the imperishable lamp of spiritual tradition (sampradāya) in some deserving disciple who has been tested in various and well-known ways and found fit (to receive the light). (He lights up this lamp) with true affection (sneha) when the disciple is in a state of mind (daśā) free from unworthy qualities (guṇa) like a well-tested and weil-burnished vessel with oil (sneha) poured into it and with a wick (daśā) made of pure threads (guṇa)2 .

TO WHOM SHOULD) THE ĀCĀRYA IMPART

SPIRITUAL KNOWLEDGE :-- page625

It has been said :-- "Thou art the Father of this world consisting of things that move about and things that do not move. Thou art also its guru; therefore, Thou art the greatest of those who deserve to be worshipped." and again. " We request permission of all (those who are assembled here) to show our reverence to Śrī Kṛṣṇa wlo deserves, in virtue of the perfection of all his (good) qualities, the foremost tokens of reverence, and who is (at the same time) the ācārya, the father, the guru and one fit to be honoured." As stated in these ślokas, the Lord of all is the Supremeācārya. From Him has come down to us the spiritual
tradition of noble acaryas. The (true) acarya collects together the meanings of the three great secrets (mantras) whose delightful flavour cannot, like the milk of the lioness, be appreciated by strangers. He makes a brief summary of them and then meditates on them. (Ilow and to whom, after doing so, he should teach these truths as described in the following ślokas :). "He who guards this meaning from those who are unworthy and imparts it to those who are worthy he is fit to be honoured by me." " This (the Bhagavad Gitā) is not to be taught to those who have not performed tapas. It should never be taught to the man who has no devotion or bhakti and who does not show eagerness to learn it. It should never be imparted to the man who hates me. He who teaches this greatest of secrets to my devotees will show parābhakti or deep devotion to me and will attain me. There is no doubt of this." "This great śāstra should not be taught to men who are not constantly repeating the Vedas. This śāstra will impart wisdom to the man who is eager to learn it and bows devoutly to the guru for attaining wisdom. This should not be imparted to the man who is ever in the habit of telling lies; (it should not be imparted) to deceitful men, to eunuchs, to men that are mentally perverse, to those who are so conceited as to think that they are learned) when they tre not truly so, and to those who cause affliction to others. I will tell you of the man who deserves to be taught (this śāstra). Listen. It should be taught to the man who has faith, who is virtuous, who never indulges in vilifying others, who can understand sound reasoning and who is capable of grasping what is taught. (It should be taught) to the man who performs the rites and duties (ordained for him) and who endures the inconveniences and discomforts arising from their performance, to the man who is intent on doing what is good to the world and who desires to live in solitude. (It should be taught) to the man who delights in the injunctions of the śāstras, who dreads vain argumentation and who has learnt much from acaryas.. It should be
taught to the man who is grateful for the help rendered to him, who considers patience and compassion as desirable virtues and who looks upon all eternal souls as resembling himself. Wise men declare that this śāstra should not be taught to those who have not these virtues. When the śāstra is imparted to the unworthy, it will not bring good to the teacher for that very reason. Even if this earth is filled with gems and offered (to one), one should not, O king, impart this śāstra to the man who has not subjected himself to discipline. This noble śāstra may certainly be taught to the man who has subdued his senses. You need not be, in the least, afraid, O Karala. You have been taught this śāstra treating of the Supreme Brahman. You have been taught the Supreme Brahman that has no beginning, no middle and no end, that is free from sorrow and that is most holy." "If a fit disciple cannot be found, the man who is fit to teach this vidyā may (even) die with his vidyā or learning. It should, on no account, even at the time of great adversity, be sown in a desert". "Ignorant' men who consider themselves learned and hypocrites who pretend to observe dharma while they are really doing adharma - these men under the disguise of the virtuous harass (good) men who practise dharma. He who has skill in performing well such actions as would lead to mokṣa but who, elsewhere, follows the ways of the world -- he is looked down upon as a guru of a low type. Many are the men who are foolish; the man with a clear intelligence may occasionally be found somewhere and only one among many. He is a man with all virtuous mind who will never allow his intelligence to be clouded by men that are silly. Trust should never be placed in any man; this is a matter for careful consideration, especially, in Kali yuga. Great sinners confound the intellects of the weak-minded with perverse reasons spouted forth like a downpour of rain. One should guard dharma from the unfit and perform dharma. Never teach any. thing to one who does not beg for it. Even when asked, secret meanings or the mysteries of religion and the true doctrine should not be revealed (lightly). To him who has sought one, with true devotion, who has constant faith in the śāstras, who is pure and is prepared to learn in accordance with the rules -- to him one should teach everything. The man who teaches the śāstras to the unworthy for winning the respect of others, for wealth, for being honoured by others and for getting rid of the suffering (caused by poverty ) - that man strays from the right path. (You) may sow the seed in a desert, give (your) daughter in marriage to a eunuch and give a garland of flowers to a monkey; but (you) should never impart (instruction) in the śāstra to one who is unworthy". "This great mantra should not be taught to an atheist, to one who is insincere, or who is not devout, to one who delights in harassing others and to a miser. This mantra is not fit to be taught to such as these. It should be taught by the ācārya to the man who is sincere, to one who has devotion to his guru, to the man who has devotion to Viṣṇu and who is intent on doing good to all beings. These two things should be borne well in mind." "Thus have I uttered words which are like a garland to the Lord and words that would delight His servants, for the sake of the enjoyment of the Lord which is sweet as ambrosia". "Here have I taught deep truths in the form of verses each of which begins with the last word of the previous verse (antādi). Considering their great value, receive them without casting them among the unworthy". As stated in such treatises as the above, viz., Sātvata, Bhagavad Gitā, the discourse between Vasiṣṭa and Karala, Śāṇḍilya Smṛti and Satyaki tantra, the ancient ācāryas would teach only to those who had such qualities as goodness and faith and who would therefore be approved of by the Saviour. (They would teach these truths) only to those who were of the nature of the gods (Devas) as described in the following ślokas :- "These are the qualities, O, Bharata, which enrich man with a nature similar to that of the gods :- fearlessness, a mind free from the taint of rajas and tamas, meditation on the essential nature of the self, charitableness, subjugation of the senses, the performance of yajnas or sacrifice, the study of ones Veda, austerities like fasting, being the same in thought, word and deed, refraining from doing evil to others, speaking that truth which will be wholesome to other beings, freedom from anger, giving up what is productive of evil to oneself, control of the mind, refraining from tale-bearing, compassion to all creatures, freedom from desires, accessibility to the good, shamefulness at the thought of doing what is wicked, serenity of mind even when the objects of sense pleasure are very near, never yielding to the vicious, forbearance even when injured by others, mental courage in continuing to do one's duties even in times of great adversity, the purity (of body and mind) that is necessary for the performance of such rites as are enjoined in the śāstra, freedom from treachery and freedom from.conceit." So also, it has been said; "Creation is of two kinds -- the god-like and āsuric. The god like are, by nature, always full of devotion to Viṣṇu. The āsuric are the very opposite of this." Those men with a nature like that of the gods would be tested by (our)ācāryas for ascertaining their real character as stated in the following ślokas: "The disciple" shonld be tested in varions ways for a period of one year, or half of it, or (at least) three months and he should be tanght with compassion and withont any thought of gain and the like", and "If a man has come by chance from a distant land with a mind full of the love of the Lord, he should be taught what he desires withont any prolonged tests". (Having ascertained his fitness), the ācārya would reveal (spiritual truths) in such a manner that six ears could not hear them (i.e. that it could be heard only by the śiṣya's two ears and the guru's two ears and no other) and only to a disciple who had no desires and was content with what he had in regard to other things and who was keenly desirous only of learning the śastras.ācāryas of olden days would guard these secrets from asuric natures which are different and which have, as their possessions, such attributes as the following:-- Performing dharma for the sake of praise, delight in the enjoyment of sense-pleasures which make one indifferent to the knowledge of what is good and what is evil, irrational arrogance, anger, harshness of speech and folly". They would keep the śastra hidden like a wealthy man who would (guard) a cherished treasure and see to its proper use:

THE NATURE OF THE TEACHING : page630

They would teach their śiṣyas such truths as the following:

(1) Tattva. “There is a self or ātmā which is eternal and different from the body and the senses. Besides these two viz., the sentient beings and non-sentient things, there is a Supreme Self who dwells within all of them as their ruler and who is the śeṣī (for whom they exist). Other than this Supreme Self there is no one, either oneself or others, that can protect the self". (2) Hita : They will also teach the means (hita) by which the end can be trained, in the following words to be uttered by the śiṣya "From beginningless time, I have been in saṁsāra subject to the cycle of births and deaths. In order that I may not have such sufferings as dwelling within the embryo, I pray that Thou shouldst grant me Thy holy feet and save me." (With these words) and with the utterance of Dvaya , preceded by obeisance to the succession of gurus, taught graciously by the ācāryas, the , should be taught to seek the feet of Nārāyaṇa and Śrī and surrender his self and whatever is his, as also the burdens or responsibilities connected with them, when the good acarya has thus introduced the śiṣya to the Lord, the śiṣya should be made to feel assured that the Lord would never, thereafter, forsake him so that he may live the rest of his life here in the spirit of good will to every one and free from all offence and his later life may become the prelude to mokṣa. Thus he would teach the śiṣya what he should do after the surrender of responsibility (bharanyāsa) in as brief á manner as would suit the aptitude of the śiṣya.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

प्रत्येयस्तु (प्रत्यग्वस्तु) विलक्षणः प्रकृतितस्त्रातापतिस्तत्पर
स्तस्मिन्नात्मभरार्पणं हिततमं तच्छेषवृत्तिः फलम् ।
इत्थं तत्त्वहिते पुमर्थ इति नस्त्रेधा विभक्तं धनं
दायत्वेन दयाधनास्स्वयमदुर्दत्तात्मनां देशिकाः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)3)

"The soul or self is different from prakṛti or matter ; greater than the self is the Saviour who is the Ruler (over all); the supreme good of man consists in the surrender of the responsibility of the self to Him; the end (attained thereby) is existence solely for the fulfilment of His purposeś. In these words our spiritual teachers whose sole wealth was their compassion gave us, of their own accord, as a heritage, the (spiritual) wealth divided into three classes (viz, tativa, hita, puruṣārtha), when we had surrendered ourselves to them.

All these words of mine on the three secrets (mantras) found in the earlier and later chapters) are in accordance with the spiritual tradition of Vedānta Udayana, otherwise called, Madappalli āchān, (the preceptor in charge of the kitchen), (who propagated the truths of Vedānta like Udayana commenting on Tarkaśāstra). Kidambi Appullar made me learn these words like a parrot, just as he had learnt them from his own ācharya (his father). (Therefore ) these words are those that illumined his mind owing to the compassion of the Lord and that were guarded by him without forgetfulness and taught to me without any error.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

पाट्टुक्कुरिय पऴैयवर् मूवरैप् पण्डॊरुगाल्
माट्टुक्करुडरु मायन् मलिन्दु वरुन्दुदलाल्
नाट्टुक्किरुळ् सॆग नान्मऱैयन्दि नडैविळङ्ग
वीट्टुक्किडैगऴिक्के वॆळिगाट्टुमिम् मॆय्विळक्के. (46 )

(मूलम् (त॰प॰)4)

Those lamps (of spiritual wisdom) which lighted the threshold of a certain house (in Tirukkovalur), when, of old, the cow.herd (Śrī Kṛṣṇa) who vouchsafed His grace (even) to cattle, came of His own accord and squeezed Himself among those three ancient singers (the first three ālvārs)5 -Those lamps lighted there (i,e. their songs) dispelled the darkness of the land and revealed the path indicated in the Upaniṣads which form the concluding part of the four Vedas.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मरुळऱ्ऱ तेसिगर् वानुगप्पालिन्द वैयमॆल्लाम्
इरुळऱ्‌ ऱिऱैयवनिणैयडि पूण्डिड वॆण्णुदलाल्
तॆरुळुऱ्ऱ सॆन्दॊऴिऱ्‌चॆल्वम् पॆरुगिच् चिऱन्दवर्बाल्
अरुळुऱ्ऱ सिन्दैयिना लऴिया विळक्केऱ्ऱिनरे. ( 47 )

(मूलम् (त॰प॰)6)

Our great ācāryas, who were absolutely free from ignorance and error, lighted this undying lamp out of compassionate grace, in the minds of worthy disciples who had grown rich in the true wealth of the performance of ordained rites in a manner which would accord with their knowledge. (They did so) because they desired that the whole world (of men) should become free from ignorance and adorn their heads with the Lord's feet owing to their longing for Paramapada,

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

निरवधिदयादिव्योदन्वत्तरङ्गनिरङ्कुशै-
र्नियमयति यश्शिष्यान् शिक्षाक्रमैर्गुणसंक्रमैः ।
अचरमगुरोराज्ञापारंपरी परवानसौ
न परमिह तांस्तल्लक्षेण स्वमप्यभिरक्षति ॥ ७० ॥

(मूलम् (सं॰प॰)7)

The ācārya who obeys the successive commands of (the Lord who is) the first ācārya regulates (the minds and actions of) his śiṣyas by methods of instruction which create8 in them noble qualities similar to those in himself and which are like irresistible waves of the celestial sea of his boundless compassion. By doing so, he saves not only the disciple but himself also under the guise of saving him.

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य
श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु
श्रीमद्रहस्यत्रयसारे आचार्यकृत्याधिकारस्त्रिंशः
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

1. अधिजिगमिषुराद्यं धाम दिव्यं त्रिधाम्नः
श्रुतविविधपरीक्षाशोधिते क्वापि पात्रे ।
अनघगुणदशायामाहितस्नेहमार्यः
प्रदिशति निरपायं संप्रदायप्रदीपम् ॥ ६९ ॥↩︎

2. The words guṇa. sneha and daśā have each two meanings respectively. 1. good qualities and thread 2. affection and oil; 3. state and wick.↩︎

3. प्रत्येयस्तु (प्रत्यग्वस्तु) विलक्षणः प्रकृतितस्त्रातापतिस्तत्पर
स्तस्मिन्नात्मभरार्पणं हिततमं तच्छेषवृत्तिः फलम् ।
इत्थं तत्त्वहिते पुमर्थ इति नस्त्रेधा विभक्तं धनं
दायत्वेन दयाधनास्स्वयमदुर्दत्तात्मनां देशिकाः ॥↩︎

4. पाट्टुक्कुरिय पऴैयवर् मूवरैप् पण्डॊरुगाल्
माट्टुक्करुडरु मायन् मलिन्दु वरुन्दुदलाल्
नाट्टुक्किरुळ् सॆग नान्मऱैयन्दि नडैविळङ्ग
वीट्टुक्किडैगऴिक्के वॆळिगाट्टुमिम् मॆय्विळक्के. (46 )↩︎

5. Peyalvar, Poygai Alvar, Bhutattalvar.↩︎

6. मरुळऱ्ऱ तेसिगर् वानुगप्पालिन्द वैयमॆल्लाम्
इरुळऱ्‌ ऱिऱैयवनिणैयडि पूण्डिड वॆण्णुदलाल्
तॆरुळुऱ्ऱ सॆन्दॊऴिऱ्‌चॆल्वम् पॆरुगिच् चिऱन्दवर्बाल्
अरुळुऱ्ऱ सिन्दैयिना लऴिया विळक्केऱ्ऱिनरे. ( 47 )↩︎

7. निरवधिदयादिव्योदन्वत्तरङ्गनिरङ्कुशै-
र्नियमयति यश्शिष्यान् शिक्षाक्रमैर्गुणसंक्रमैः ।
अचरमगुरोराज्ञापारंपरी परवानसौ
न परमिह तांस्तल्लक्षेण स्वमप्यभिरक्षति ॥ ७० ॥↩︎

8. Guṇasaṅkramah may mean also “which create a path for the entrance of their noble qualities into their disciples"↩︎

३१ शिष्यकृत्याधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे शिष्यकृत्याधिकारः ॥

31. THE CHAPTER ON THE DUTIES OF A śiṣya. page633

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अ-शिथिल-गुरु-भक्तिस् तत्-प्रशंसादि-शीलः प्रचुर-बहु-मतिस् तद्-वस्तु-वास्त्व्-आदिके ऽपि । गुणवति विनियोक्तुं, गोपयन् सम्प्रदायं
कृत-विद् अन्-अघ-वृत्तिः किं न विन्देन् निधानम् ॥ ७१ ॥

(सङ्कल्प-सूर्योदये ऽपि वर्तते।)

(मूलम् (सं॰प॰)1)

The śiṣya or disciple should be staunch in his devotion to the guru; he should be intent on doing such things as extending the renown (of his guru) (and rendering service to him); he should have the greatest regard for such things as his guru's property and his house, he should guard the spiritual tradition in order to hand it on to another who is worthy; the śiṣya who is grateful and is perfect in his performance (of the ordained rites) is he not sure to attain the treasure (viz.) Bhagavān ?

THE SERVICE RENDERED BY THE ŚIṢYA TO THE

GURU IS IN NO WAY A RECOMPENSE:

The śāstras say that since the ācārya reveals the meanings (and mysteries) of religion like one who reveals to a poor man the existence of a great treasure within his house, the śiṣya should feel grateful to the ācharya, who is the great benefactor, and never do anything against his interests. The śāstras declare that the śiṣya should behave in this way) merely in order that he may not be looked upon with contempt by (those who are in) the two vibhūtis (i,e.) this world, the līlā vibhūti and the region of eternal glory (nitya vibhūti) and by the Lord who has these (two) vibhūtis. (They give this advice) in order that the (śiṣya) may not resemble such men as Hiranya and Ravana who did evil to Prahlāda and Vibhishana for giving the wholesome advice. It has been stated:- "The man who steals learning ( by listening to the ācārya without his permission and in hiding, the man who does evil to his guru, and the man who speaks ill of the Vedas and of the Lord who rules over all these men, the śrutis declare, should be punished at once". So when the śiṣya is asked to behave properly to the guru, it is not to say that, by doing so, he will make due requital or recompense (for what the guru has done to him), but that he would then avoid the evil consequences for himself (referred to above).

It is said: "The śiṣya should surrender his body, his property and his life-breath to his guru", and likewise it is said, “The śiṣya should give his guru as dakṣina the whole of his wealth or one half of it or one fourth of it. If he is unable to do so, he should give whatever he can." These ślokas state only some of the duties of the śiṣya like prostration (namaskars) and salutation (abhivadana). They do not consider this gift as a requital or recompense to the ācārya, who does not expect any such return and imparts instruction merely as a matter of duty; for it is said: “The guru should teach out of compassion and without any desire (for profit)".

When it is stated in the Vedāntas that the śiṣya should behave towards the guru as towards Bhagavān (Himself) and should have as devoted an affection to the guru as to the Lord, when it is said, “The śiṣya should never misbehave either with the mind or with the speech or with the body and should behave towards him as if he is not different or separate from himself" and further, “The śiṣya should adore the ācārya as he does Bhagavān "--when writers like Śāṇḍilya and Apastamba say so, they do not prescribe the offer of a fee or recompense. They give the advice merely in order that the śiṣya who has the śāstra for his eyes may not become blind of vision with eyes wide open, and in order that he, poor from his birth onward, may not lose this (blissful) experience which resembles the (blissful) experience of Bhagavān. That all this is no fee or recompense (to the guru) has been declared by Śāṇḍilya Bhagavān in the following śloka : “Even the gods cannot make a recompense for the gift of the knowledge of God. The śiṣya should (therefore) give whatever lies in his power to the ācārya who has given him (this) instruction." When it is said " whatever lies in his power", it means that it should be given as an outlet for his affection and regard. The śiṣya should, on no account, consider himself as having thereby recompensed his guru.

THE DUTIES OF THE ŚIṢYA : page634

The śiṣya, who is thus without any means of recompensing (his guru), should consider it his duty to behave as follows:-- He should not let the instructions imparted to him become useless like water kept in a skull, by actions and observances opposed to them; for it has been said : - “Water kept in a skull and milk preserved in a water-skin made of dog's leather becoine worthless owing to the impurity of the containers. So also does the śāstra taught to one who misbehaves. The śiṣya should not make mere learning an end in itself, for it is said: “That Śāstra which, having been earnt from the ācārya, does not lead to non-attachment (to worldly things), to the performance of dharma or to serenity of mind that śāstra, however beautiful in its diction and style, is as useless to the man as the cawing of a crow. He should not eat the vomit, as it were, by making the śāstra which comes out of his mouth the means of his livelihood. He should not make the śāstra the prostitute's adornment, the sandal paste (chandana) made only for sale, the bag of parched rice emptied in a thoroughfare, or the garland of flowers in the monkey's hands, for it has been said in ridicule :- Learned men who study their subjects carefully, again and again, owing to their greed for money make their learning useful to others like prostitutes adorning their persons again and again to serve (the lusts of) others."

Learning approached the Brahmin and said, I am your wealth; guard me with care; do not give me away to those who have no liking (for me). If you guard me in this manner I shall become very powerful". As desired in those words, learning should not be betrayed into the hands of those who already clasp hate and the like in their hands.

The śiṣya should clearly realise that he cannot make any recompense to the ācārya who has enabled him, though born blind, to become fit for the assembly of the immortals that are free from ignorance and error. As taught in the śloka: “ The man who worships Bhagavān alone (the ekāntin) should, while speaking of himself, call himself the follower of Viṣṇu. He should never refer to himself by his village, or his family, for, to him, Bhagavan is everything". Superior to this is the state (described by Viswamitra while addressing Dasaratha ): - " This is indeed befitting one who was born of a noble race and who always calls himself Vasiṣṭa's disciple. No one else would call himself so, O Best of Kings”. The śiṣya should realise that the Saviour [Śrī Rāma] Himself was born in such a family and adopted this form of referring to himself and should adopt it in his own life saying :--"You have reformed me froin wickedness. What requital can I make to you?"

THE IMPARTING OF INSTRUCTION SHOULD BE PRECEDED BY MEDITATION OF THE SUCCESSION OF GURUS: page636

When the śiṣya hands over the great wealth of the truths contained in the gist of the three mysteries (mantras) thus acquired by him(from hisācārya) to one who, as pointed out in an earlier chapter, has been found fit for it, he should impart instruction first on the succession ofācāryas and reveal also his gratitude (to them) and the sacredness of those truths. As an example are quoted the words of the Brahmarishi Śrī Parāśara to Bhagavān Maitreya:-- " Brahma, born of the lotus, the grandfather of all, first gave instruction to great sages like Dakṣa at their request, In that same way was the instruction imparted by them to King Purukutsa on the banks of the Narbada. He handed it over to Sarasvata and by Sarasvata was it imparted to me". When the
man who imparts instruction in the mysteries of the science of the soul is without a tradition and teaches (merely) on the strength of his own reading of the books or of what he overheard from (a hiding place) behind a wall, he will, like one who wears stolen jewels. be ever in dread of those that see him. Moreover it may even become sinful, for it has been said :- "The mantra which is learnt by mere chance by one in hiding, under some pretext or from books -- that mantra will be of no avail; on the other hand, it may even cause evil". Even when a man has learnt from a guru and then teaches, if he should learn and teach against the regulations enjoined for it, he would create disgust in the minds of onlookers like one who wears jewels made from the money given to him along with Kala2 *

(These regulations) may be seen in the following ślokas " Bow to the guru, ask for explanations, render service to him and then learn the essential nature of the self".

It is said also, "Maitreya prostrated (pranipatya) before Parāśara and made salutations to hiin (abhivadya)". As stated in the śloka :-"He who imparts instruction in violation of the regulations and he who learns violating the regulations — of these two, one will die or will come to hate the other" as stated here, it may even have evil consequences. Even when the man has learnt according to the regulations and then teaches, if he should not render the praise to his guru, his śiṣya may suspect that the truths revealed by him may have no basis (or authority) like parasitic plants growing (on the branches of trees) and treat them with disregard. This omission of giving due praise to one's guru before one's śiṣya is included as one among the thirty-two kinds of offences. It has been stated: “ The wise man should reveal (the greatness of) his guru and guard the mantra with great care.

By the omission to reveal (the former) and the omission to guard (the latter) respectively, a person's wealth and term of life suffer diminution". (By this omission), the wealth of enjoying Bhagavan with clarity of knowledge and the state of mind which consists in the thought of one being a śeṣa, which is the cause of the soul or self becoming and continuing as an entity - these two will suffer decline. If, while revealing the greatness of his guru, a man should contradict the teaching imparted to him by the guru in the śāstras, he would be called a deceiver and become also a sinner, for it is said: "He who "teaches astronomy, law, the śāstra of expiatory rites and the science of medicine against the spirit of the respective śāstras is called a Brahmaghātaka" or one who has committed the sin of killing a Brahmin ".

If a man should fail to impart instruction to a worthy śiṣya at the appropriate time, he would be called a miser and incur also the sin of violating the Lord's command contained in the śloka : “One should cast off one's body after imparting one's knowledge of the self to a worthy śiṣya. A man should not die without iniparting to a worthy śiṣya that knowledge which is the cause of the world's being (or which is the cause of the world's knowledge)". Therefore when the king's torch-bearer is commanded by the king to go on a certain mission, he would hand over the torch in his hand to some one who is found fit for it and then start (on his mission). When a man imparts instruction in a similar manner to a pupil who is apt for it, he should first reveal (the greatness of) his guru and then teach the truths taught to him. Even when, owing to some (favourable) circumstances, he has received divine vision and divine auditions and learnt truths with their help, he should express the truth in the following words: - "I learnt this owing to the grace of my greatācārya. I am not stating what I learnt by my own cleverness" This is what (Sañjaya), for example, says : "By the graces of Vyasa did I hear, directly, this great Yogaśāstra, which Śrī Kṛṣṇa, who has wisdom and other attributes taught in person". If he should say so, the truths that he teaches would be held in high esteem. He would (also) then be esteemed as a grateful śiṣya by sātvikas. As one who spoke the truth, he would be regarded by the Upaniṣads and by the Person revealed in the Upaniṣads as an authority having the same validity as they themselves are. Hisācārya too, would feel gratified to find that, in this grateful and diligent śiṣya, his labours have borne fruit.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

साक्षान्मुक्तेरुपायान् यो विद्याभेदानुपादिशत् ।
कथ्यते मोक्षशास्त्रेषु स तु श्रेष्ठतमो गुरुः ॥

(मूलम् (सं॰प॰)3)

He who imparted instruction in the vidyās or meditations that lead directly and by themselves to mokṣa -- he is considered in the Śāstras on mokṣa as the greatest of ācāryas.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आचार्यवत्तया मोक्षमामनन्ति स्मरन्ति च ।
इहामुत्र च तत्पादौ शरणं देशिका विदुः ॥ * ॥

(मूलम् (सं॰प॰)4)

The Vedas declare that a man attains mokṣa by having anācārya and the same is declared in the Smṛtis also.ācāryas knew that, in this world and so also, in the world beyond, the feet of the ācārya are the refuge (for the śiṣya).

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

एऱ्ऱि मनत्तॆऴिन् ञानविळक्कै यिरुळनैत्तुम्
माऱ्ऱिनवर्क्कॊरु कैम्माऱु मायनुङ् गाणगिल्लान्
पोऱ्ऱियुगप्पदुम् पुन्दियिऱ्‌कॊळ्वदुम् पॊङ्गुबुगऴ्च्
चाऱ्ऱि वळर्प्पदुञ् जऱ्ऱल्लवो मुन्नम् पॆऱ्ऱदऱ्‌के. (48)

(मूलम् (त॰प॰)5)

Even (the omniscient and omnipotent) Mayan cannot requite the ācārya who dispelled all the darkness (in the mind) by lighting the bright lamp of wisdom therein. (Therefore) for what was received before (from the ācārya), it is indeed very little (that is done by the śiṣya) in recounting his praise with delight, in constant meditation of him, and in extending his growing renown.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

अध्यासीनतुरङ्गवक्त्रविलसज्जिह्वाग्रसिंहासना
दाचार्यादिह देवतां समधिकामन्यां न मन्यामहे ।
यस्यासौ भजते कदाचिदजहद्भूमा स्वयं भूमिकां
मग्नानां भविनां भवार्णवसमुत्ताराय नारायणः ॥ ७२ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)6)

The tip of the ācārya's tongue shines bright being the throne on which is seated (the god) Hayagrīva. So we do not consider any deity as being higher than the ācārya. Even Nārāyaṇa plays the part of the ācārya without ever giving up His supreme greatness, in order to save those who are suck in the sea of saṁsāra.

इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
शिष्यकृत्याधिकार एकत्रिंशः
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥

1. अशिथिलगुरुभक्तिस्तत्प्रशंसादिशीलः
प्रचुरबहुमतिस्तद्वस्तुवास्त्वादिकेऽपि ।
गुणवति विनियोक्तुङ्गोपयन् संप्रदायं
कृतविदनघवृत्तिः किन्न विन्देन्निधानम् ॥ ७१ ॥↩︎

2. Kala : When a man is dangerously ill and longs for recovery. he has the figure of a man (Kalapurusha) made with gingelly seeds, decks it with jewels and gives it to a poor man along with money. To receive such a gift is looked upon as a disgusting thing.↩︎

3. साक्षान्मुक्तेरुपायान् यो विद्याभेदानुपादिशत् ।
कथ्यते मोक्षशास्त्रेषु स तु श्रेष्ठतमो गुरुः ॥↩︎

4. आचार्यवत्तया मोक्षमामनन्ति स्मरन्ति च ।
इहामुत्र च तत्पादौ शरणं देशिका विदुः ॥ * ॥↩︎

5. एऱ्ऱि मनत्तॆऴिन् ञानविळक्कै यिरुळनैत्तुम्
माऱ्ऱिनवर्क्कॊरु कैम्माऱु मायनुङ् गाणगिल्लान्
पोऱ्ऱियुगप्पदुम् पुन्दियिऱ्‌कॊळ्वदुम् पॊङ्गुबुगऴ्च्
चाऱ्ऱि वळर्प्पदुञ् जऱ्ऱल्लवो मुन्नम् पॆऱ्ऱदऱ्‌के. (48)↩︎

6. अध्यासीनतुरङ्गवक्त्रविलसज्जिह्वाग्रसिंहासना
दाचार्यादिह देवतां समधिकामन्यां न मन्यामहे ।
यस्यासौ भजते कदाचिदजहद्भूमा स्वयं भूमिकां
मग्नानां भविनां भवार्णवसमुत्ताराय नारायणः ॥ ७२ ॥↩︎

३२ निगमनाधिकारः

॥ श्रीः ॥
॥ श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारे निगमनाधिकारः ॥

32. THE CONCLUDING CHAPTER. page640

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

करबदरितविश्वः कश्चिदाचार्यदृष्ट्या
मुषितनिखिलमोहो मूलमन्त्रादिभोगः ।
सगुणविषयसिद्धौ संप्रदायं प्रयच्छन्
सुचरितसिलहारी सूरिबृन्दाभिनन्द्यः ॥ ७३ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)1)

There may be found someone who, by the grace of his ācārya, has seen (the truths concerning) the Universe (as distinctly) as if they were a jubube berry (Badari fruit) in the hand, whose illusions have been dispelled and who enjoys (the meanings contained in) such mysteries (mantras) as the mūlamantra. When a worthy śiṣya having the necessary virtues has been found, he instructs him in the spiritual tradition and gleans, for his own observances, all that is good in the conduct and observances of great men and becomes worthy (himself) of the appreciation of the hosts of the eternal sūris.

TOPICS TREATED OF SO FAR page640

Here (in this treatise), we have set forth, just as we learnt them ourselves and just as we believe them to be true in our heart of hearts, without giving room to any ignorance, doubt or misconception, the following topics of knowledge in accordance with what is sanctioned by the śrutis, the smṛtis, the sūtras and the ancient tradition and in accordance also with right reason: (1) How the jīvatma whose essential nature is such that he is fit to enjoy the bliss of Bhagavan just like the suris - how he has lost this fitness from beginningless time, how later he acquires the spirit of detachment (vairāgya) in some measure, how he comes in contact with a worthyācārya from whom he begins to learn the truths and the means of attaining the ends desired by him; (2) how among the pramāṇas or valid sources of knowledge, the three secrets or mysteries (mantras), are of the greatest importance; (3) how, among the meanings revealed in these (mantras), such things as the relationship of soul and body that exists between the Supreme Ruler and those which are ruled over by Him are the central and most essential doctrines to be learnt (4) how the five subjects of knowledge (artha. pañcaka) including that relationship which have been summarised by our ancientācāryas are contained in the three great secrets or mysteries (mantras) (5) what the chief aim is of those who, among these five subjects of knowledge, devote themselves to a classification and study of the three tattvas or Reals (6) how among these three Reals or tattvas, Iśvara, who is described in the sātvika śāstras is the Lord with His spouse Śrī (viz. Nārāyaṇa).(7) how the man who has clearly learnt these subjects becomes eager for mukti and seeks the upāyas for mukti (8) the classification of those who are competent to adopt the different upāyas, (9) the classification of upāyas suitable for the competency of different individuals (10) how, among the upāyas, the man who wants to adopt prapatti as a direct and independent upāya should have certain characteristics or marks of competence (11) the classification of accessories enjoined as appropriate for this upāyas which has to le performed only once (12) the nature of this important duty called the surrender of the burden or responsibility (concerning the self) with its accessories, to be performed by the man (13) how the man that has performed this prapatti with its aṅgas has done what he ought to do, in as much as he has surrendered the responsibility to one who is the Universal Saviour (14) the signs or marks by which a man could realise that this state has been attained by him (15) how, if he is not so impatient as to pray for inmediate release (by death), he should, for the rest of his life, render service (to Bhagavān and His devotees) as befitting one whose essential nature (svarūpa) is that of a śeṣa (16) how the service to Bhagavān extends as far as service to His devotees (17) how this service should be rendered in accordance with the regulations prescribed in the śāstras, since what is against the liking of the Master, who is the Ruler, cannot be called service (at all) (18) the ways in which or the means by which the man who has entered on his career of service in accordance with the śāstras could avoid offences from being committed in future and expiate or atone for those committed in the past, (19) how the fit place for the residence of the man who is to render faultless service in times free froin danger or serious adversity is the place where there are temples sacred to the Lord and which are (therefore) resorted to by His devotees. (20) how, to the man who has been living such a life, the soul's departure from the gross body may take place, by the peculiar will of the Saviour, in any place and at any time irrespective of their being usually considered worthy or unworthy (21) how the self that has started (from the body) proceeds, like a prince invited by his father to his installation as heir-apparent, in full glory to travel along the arcirādi route to Paramapada, (22) how after reaching there, the self will have the full and perfect enjoyment of Bhagavān which will include also free and voluntary service or kaiṅkarya and which is the supreme state of Lordship reserved for the mukta (23) the Siddhopāya which is the most important of what are to be known (24) the sādhyopāya which is the most important of those things that are to be performed (25) and (26) the ways in which misconceptions arising frou impure food, from association (with undesirable persons) as also from the character of the yuga and the like should be removed, misconceptions in regard to the potency of this upāya in relation to the man who has adopted it, misconceptions which describe its potency as higher or lower than what is stated in the śāstras (27, 28 & 29 ) the construction and interpretation of the words and the sentences in the three secrets or mysteries (mantras) which enable a man to meditate on all these points, (30) the regulations in regard to the imparting of instruction and the refraining from it, which have to be kept in mind by the ācārya who has to propagate a knowledge of the spiritual tradition concerning these truths in accordance with the śāstras and (31) the duties expected of the śiṣya who, on account of his inability to recompense his āchārya adequately has to remain eternally indebted to him ---

THE GOOD RESULTS THAT WILL FOLLOW FROM

A STUDY OF THIS TREATISE:

The śiṣya should, at first, approach the goodācārya in the proper manner and beg of him in these words : "I am your pupil and have sought you (for guidance). (Therefore) command me as to what I should do". He should listen (to the ācārya's discourse) with reverence and close attention and should also glean with care the advice which would supplement (what is taught by the ācārya) as stated in the following śloka :- “One should observe the wise words of great men and their virtuous ways of life and glean from them whatever is required for oneself, in the same way as some live on the grain gleaned in the fields. He should try to have a clear understanding of what is taught therein by repeated study.

It has been said: "The dharma followed by the good is too subtle, O monkey, to be easily understood" and "There is no end to arguments. The Vedas are diverse; the rishis from whose words truth could be ascertained are many. The truth regarding dharma is hid (as it were) in a cave," and also, " Dharma' is more subtle than the sharp edge of a razor. Who is there competent to declare what it is ? " Thus where even sages have to tread with the greatest care, we have to follow what is stated in the following ślokas :- "The way that is followed by great men is the way (to be followed by others)" and "Whatever is said, even in sport, by Brahmins seated in the chariot of the dharma śāstras and armed with the sword of the Vedas --(Whatever is said by them) is considered as supreme dharma". Therefore to walk along the path followed by the ancientācāryas who depended solely on the śrutis and the smṛtis and cleared the way so that it may be free from hindrances - to walk along this way is not improper for us. To those who walk along this path, there will be no such painful anxieties as those feit by great sages when they said :- "There is no rest house, no staff for support, no food (on the route) and no one to guide us. It is the path which leads to hell and is too dark to walk along. How will you
traverse it alone ?" and “The path leading to the house of Yama where there is no water for quenching the thirst, no staff for support, no shade to sit under, no house or lodge to rest in and which produces prolonged suffering." To one who follows the track of great men, there would be no such painful paths. They need not be tossed about to and fro like cotton cleaned of its seeds, combed, and carded before being spun and go up and come down, like the bucket in a picotah[‍?] , along the path of smoke (dhūmādi route)2 described in the Pañcāgni vidyā in the sixth chapter of Chāndogya upaniṣad,

It has been said :-- "O. Lord,' Thou playest, as with balls, with creatures bound by the strings of karma and going up and coming down". To the man who follows the ways of great men, the state when he is thus a toy for the sport of Bhagavān will soon pass away. He will then go along a path which is superior to the paths followed by others to attain high ends (like svarga), because it will lead to an end or goal greater than all others and will never result in a return to saṁsāra. It has been said:- "I know' that the path which will be trodden by the man who has exclusive devotion to Bhagavān is far superior to others" and likewise, “He, ( the jīva ) starts from the body by an excellent path, which is so cool as to remove the sufferings of saṁsāra." and further, "to those "who have practised yoga, (all) sufferings will cease and they will then journey by the Deva yāna route," This excellent path will terminate in the region (Paramapada) described in the following ślokas -- " It is a 'splendid region on reaching which the self will become (itself), (i. e.) free from avidyā and consequently from suffering," " The abode of the Supreme Being, Viṣṇu, shines far more than the sun or the fire.

It is so dazzlingly bright that even the gods and asuras cannot gaze at it," “Those great souls who have completed their practice of yoga and have become free from ignorance and illusion reach that region from which there is no return to this world of saṁsāra." "When compared with the region where the Supreme Being abides, this svarga and other worlds are, my child, like bells". This path (Devayāna) will terminate in Paramapada which is declared in the śrutis also as the ultimate terminus of the route leading away from saṁsāra. The self (that takes that path) will have, for its supporting staff, the grace of Bhagavān, and will have, for the victuals of its journey, the delight in the thought that it will (soon) attain the supreme end of life. As stated in the Brahma-sūtras "' He will start" from there by the opening of the vein (nāḍi) indicated and lighted by the Lord who dwells within the heart" and take the arcirādi route along which, in the respective regions of the gods, he would be greeted and welcomed with honours befitting emperors by the respective deities thereof with auspicious lamps and pitchers full of water (pūrṇakumbha) and attended by their followers. They will escort the self on its path and those deities to whom the man made offerings in the world of karma before will (now) pay tributes to his self. The self then passes into regions which are beyond their range and attains a supreme perfection which would make it difficult for it to be distinguished from the eternal sūris when it enters their assembly. The self will then reach under the two feet of the Supreme „Ruler and His consort who are resting on a couch in Paramapada, the like of which has been described in the Mahābhārata and the Rāmāyaṇa in connection with the avatars as their manner of being seated: Then he saw Śrī Kṛṣṇa seated on a throne made of gold and adorned with gems and looking like a blue cloud resting on Mount Meru. His form was radiant and adorned with ornaments of unsurpassed brilliance; he was dressed in a raiment of gold and shone like a blue gem set in gold; on his chest shone the gem kaustubha and He was like a mountain lighted up by the sun and had a crown on His head. Such was His appearance that, in all the three worlds, there could be found no one to be set in comparison with him?" and “Sumantra, the charioteer, saw Śrī Rāma seated like Kubera on a throne made of gold and having a beautiful coverlet. His body was covered with the paste of sandal red like the blood of the boar, pure, fragrant and of superior quality. Sītā was standing by him with a cāmara in her hand, like the star Citra near the moon, His splendour is like that of the sun. Sumantra, who knew the etiquette (suited to courts), bowed with respect to the invincible Śrī Rāma who ever gave what was asked of him." (Having reached the feet of the Supreme Being, the self will receive the privilege of rendering all kinds of service suited to all places, all times and all circumstances and be forever blissful as prayed for in the verse :- “We should render, so constantly and without intermission, service to the Lord - such service as will be most appropriate to all times, to all places and to all occasions".

Thus (both) in the state of endeavour (upāya) and in the state of attainment, the holy feet of Nārāyaṇa, the Lord of Śrī, are our support.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

उऱुसगडमुडैय वॊरु कालुऱ्ऱुणर्न्दन उडन्मरुदमॊडिय वॊरु पोदिऱ्ऱवऴ्न्दन उऱिदडवुमळवि लुरलूडुऱ्ऱु निऩ्ऱन
उऱुनॆऱियोर् तरुमन्विडु तूदुक्कुगन्दन मऱनॆऱियर् मुऱियबिरदानत्तुवन्दन
मलर्मगळ् कैवरुड मलर्बोदिऱ्‌चिवन्दन मऱुबिऱवियऱुमुनिवर् मालुक्किसैन्दन मनुमुऱैयिल् वरुवदोर् विमानत्तुऱैन्दन
अऱमुडैय विसयनमर् तेरिऱ्ऱिगऴ्न्दन अडलुरगबड मडियवाडिक् कडिन्दन
अऱुसमय मऱिवरिय तानत्तमर्न्दन अणिगुरुगै नगर्मुनिवर् नावुक्कमैन्दन वॆऱियुडैय तुळवमलर् वीऱुक्कणिन्दन विऴुगरियोर् कुमरनॆन मेविच्चिऱन्दन विऱलसुरर् पडैयडैय वीयत्तुडर्न्दन
विडलरिय पॆरियबॆरुमाळ् मॆय्प्पदङ्गळे. (49)

(मूलम् (त॰प॰)3)

The feet of Śrī Raṅganātha, ever true to their devotees can never be given up; they were once awake to the danger from a mighty wheel (the forın taken by an asura) and hy touching it they made it break into pieces): on another occasion, they crawled on all fours and caused the two Maruda trees which grew close to each other to fall down; on the occasion of His searching (for butter) in the pots haṅgīng from above, they stood indistinguishable from the mortar to which they were bound (by Yasoda), (On a later day), they gladly consented to go on the mission assigned to them by the virtuous Dharmaputra; they came to Brindavan to bring about the destruction of the wicked asuras; while gently stroked by the hand of Lakṣmī, they became red like the petals of the lotus; they were favourable to the devotion shown by the great sages who wanted freedom from the bondage of births; they rested in a wonderful vimana (having a resemblance to praṇava), which was an object of worship to kings of the race of Manu; they shone in the chariot of the righteous Arjuna during the great war; they were inflamed with wrath when they danced on the cruel hoods of the serpent, Kaliya, and made them break down; they rested in a region (Paramapada) that could not be (even) imagined by the six systems of philosophical thought; they became the subjects of praise in the tongue of the Alvar (Nammalvar), who was the glory of the beautiful city of Kurugai; they had, for ornaments, the fragrant flowers of Tulasi; they showed their glory by graciously transforming the fallen piece of charcoal into a child (Parikṣit); they chased the armies of the asuras to their destruction.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

इति यतिराजमहानसपरिमळपरीवाहवासितां पिबत ।
विबुधपरिषन्निषेव्यां वेदान्तोदयनसंप्रदायसुधाम् ॥ ७४ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)4)

Imbibe the nectar of spiritual tradition which has come down from the Udayana of Vedānta (Kidambi Achan)5 which is fragrant with the odours streaming forth from the kitchen of the prince of sannyasins (Śrī Rāmānuja) and fit to be enjoyed by the assembly of learned men (also gods).

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

कलकण्ठगणास्वाद्ये कामस्यास्त्रे निजाङ्कुरे । निंबवृत्तिभिरुद्गीर्णे न चूतः परितप्यते ॥ ७५ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)6)

When its sprouts which were relished by quails and which are (said to be) the arrows of the god kama are vomited by such animals as feed on margosa leaves, the mango tree does not feel aggrieved.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मुन्बॆऱ्ऱ ञानमुमोगन्दुऱक्किलुमूऩ्ऱुरैयिल्
तन्बऱ्ऱ तन्मैयुन् दाऴ्न्दवर्क्कीयुन् दनित्तगवुम्
मन्बऱ्ऱि निऩ्ऱवगै युरैक्किऩ्ऱ मऱैयवर्बाल्
सिन्बऱ्ऱियॆन्बयन् सीरऱिवोर्क्किवै सॆप्पिनमे. (50)

(मूलम् (त॰प॰)7)

Of what avail is anger towards those Vedic scholars who teach the knowledge which they have of the truths, and the way of casting off illusions and errors, as also the nature of the self (as the śeṣa of the Lord), the unique compassion of the Lord shown to those who are destitute of upāyas, and the carefree state arising from holding on to the Lord as a refuge as taught in the three mysteries (mantras)? We have spoken (thus far) to those who can appreciate excellence.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

निर्विष्टं यतिसार्वभौमवचसामावृत्तिभिर्यौवनं
निर्धूतेतरपारतन्त्र्य निरया नीतास्सुखं वासराः ।
अङ्गीकृत्य सतां प्रसत्तिमसताङ्गर्वोऽपि निर्वापितः
शेषायुष्य् अपि शेषि-दम्पति-दया-दीक्षाम्(=प्रतिज्ञाम्) उदीक्षामहे ॥ ७६ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)8)

Our youth has been spent in the enjoyment resulting from repetitions of the words of that prince of Sannyasins (Śrī Rāmānuja). Our days have been lived in happiness by casting off the hell of depending on any others (than the Lord); the arrogance of those who are perverse has also been annihilated for the satisfaction of good men; and for the rest of our life, we shall be earnestly and constantly looking up to the realisation of the vow of compassion taken by that divine couple for the fulfilment of whose purposes alone we exist.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

सॆप्पच्चॆविक्कमुदॆन्नत्तिगऴुञ्जॆऴुङ्गुणत्तुत् तप्पऱ्ऱवर्क्कुत् तामे युगन्दु तरुन्दगवाल्
ऒप्पऱ्ऱ नान् मऱैयुळ्ळक्करुत्तिलुऱैत्तुरैत्त मुप्पत्तिरण्डिवै मुत्तमिऴ्सेर्न्दमॊऴित्तिरुवे. (51)

(मूलम् (त॰प॰)9)

These thirty-two Tamil verses, which, when recited, are like nectar to the ears (that hear them), which explain clearly, the truths that lie deep within the four Vedas the like of which cannot be seen elsewhere and which became possible only owing to the compassion of thoseācāryas who delight, of their own accord, to impart instruction to śiṣyas, when they find in them integrity of character and freedom from faults like envy ---- these thirty-two verses form an ornament to this treatise by virtue of these three qualities viz., their beautiful diction, their wealth of ideas and their fitness for being sung.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

आस्तिक्यवान्निशितबुद्धिरनभ्यसूयुस्सत्संप्रदायपरिशुद्धमनास्सदर्थी । सङ्केतभीतिरहितस्सतृणेष्वसक्तस्सद्वर्तनीमनुविधास्यति शाश्वतीन्नः ॥ ७७ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)10)

There will be found someone (or other) who has faith in religion, who is keen of intellect and (at the same time) free from envy, whose mind has become pure by following the righteous tradition of good men, whose aim is to attain the highest goal, who is not afraid of conventional judgments and who would look upon wealth and worldly success as if they were mere trash - He will certainly follow the virtuous path (which is described in this treatise) and which will never become obsolete.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

मऱैयुरैक्कुम् पॊरुळॆल्ला मॆय्यॆऩ्ऱोर्वार्
मन्निय कूर्मदियुडैयार् वण्गुणत्तिल्
कुऱैयुरैक्क निनैविल्लार् कुरुक्कडम्बाल्
कोदऱ्ऱ मनम्बॆऱ्ऱार् कॊळ्वार् नम्मैच्
चिऱैवळर्क्कुञ् जिलमान्दर् सङ्गेदत्ताऱ्‌

(मूलम् (त॰प॰)11)

सिदैयाद तिण्मदियोर् तॆरिन्ददोवार्
पॊऱै निलत्तिल् मिगुम् पुनिदर् काट्टुमॆङ्गळ्
पॊऩ्ऱाद नन्नॆऱियिऱ्‌ पुगुदुवारे. (52)

Those who have faith in the truths revealed in the Vedas, who have keepness of intellect, who would never think of speaking in depreciation of real merit, whose minds have become pure by the training which they have received from their gurus, who have lofty aims, who, being firm of mind, would never swerve from the right path owing to the fear of perverted judgements and who would never care for what is worthless -- these men will enter the righteous path which will never become obsolete and which has been indicated by our pure-minded ācāryas who had inore forbearance than even the Earth.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

इदुवऴि यिन्नमुदॆऩ्ऱवरिन्बुलन् वेऱिडुवार्
इदुवऴिया मलवॆऩ्ऱऱिवा रॆङ्गडेसिगरे
इदुवऴि यॆय्दुग वॆऩ्ऱुगप्पा लॆन् पिऴै पॊऱुप्पार्
इदुवऴि यामऱैयोररुळाल् यामिसै न्दनमे. (53)

(मूलम् (त॰प॰)12)

"Our ācāryas will say :-- "This is the right path" and will look upon (this treatise) as being delicious like nectar; they can show how the pleasures of the senses are mean and are different from the righteous way (that is described in this treatise). Owing to their desire that the path indicated here should prevail, they will overlook any mistakes of ours that may be found (in the book). We have, by the grace of our ācāryas, accepted this as the proper way.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

ऎट्टुमिरण्डु मऱियादवॆम्मै यिवैयऱिवित्
तॆट्टवॊण्णाद विडन्दरु मॆङ्गळम्मादवनार्
मुट्ट विनैत्तिरण्माळ मुयऩ्ऱिडु मञ्जलॆऩ्ऱार्
कट्टॆऴिल् वासगत्ताऱ्‌ कलङ्गा निलै पॆऱ्ऱनमे. (54)

(मूलम् (त॰प॰)13)

I was so ignorant that I did not know even that eight and two make ten14 * ; Our Madhava who is eager to bestow on us Paramapada, which is most difficult of access, has taught me (through the ācāryas) the mantra of eight syllables and the other two mantras (Dvaya and Carama śloka). By His brilliant and noble speech saying: "I will see to the absolution of all your sids; Do not be afraid "-By these words I have attained the state of staunch faith,

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

वानुळमर्न्दवरुक्कु वरुन्दवरुमिन्निलैगळ्
तानुळनायुगक्कुन्दर मिङ्गु नमक्कुळदे
कूनुळ नॆञ्जुगळाऱ्‌ कुऱ्ऱमॆण्णियिगऴ्न्दिडिनुम्
तेनुळबादमलर्त् तिरुमालुक्कुत् तित्तिक्कुमे. (55)

(मूलम् (त॰प॰)15)

These states of mind in regard to one's essential nature, the upāyas and the end to be attained (which are explained in this treatise) and which are understood only with effort by even those who are in Paramapada are indeed possible of attainment even here in this world of saṁsāra. This treatise, though decried by perverse minds bent (only) on finding faults, will be found sweet by the Supreme Ruler whose lotus-like feet overflow with honey.

विश्वास-प्रस्तुतिः (त॰प॰)

वॆळ्ळैप्परिमुगर् तेसिगराय् विरगालडियो-

(मूलम् (त॰प॰)16)

मुळ्ळत्तॆऴुदिय तोलैयिट्टनम् यामिदऱ्‌कॆन्
कॊळ्ळत् तुणियिनुङ् गोदॆन् ऱिगऴिनुङ् गूर्मदियीर्!

ऎळ्ळत्तनै युगवा तिगऴादॆन् नॆऴिल्मदिये. (56)

The Lord whose face resembles that of a white horse (Hayagrīva) assumed the form of myācārya and, by that device, wrote these truths in my mind and I have (only) transcribed them on these leaves. The part played by me is none other than this. Whether this treatise is accepted as worthy or rejected as unworthy, my clear mind, ( men of critical minds, will feel neither elated nor depressed in the least.

विश्वास-प्रस्तुतिः (सं॰प॰)

रहस्यत्रयसारोऽयं वेङ्कटेशविपश्चिता ।
शरण्यदम्पतिविदां सम्मतस्समगृह्यत ॥ ७८ ॥

(मूलम् (सं॰प॰)17)

This treatise, “The Gist of the Three Mantras or Mysteries" was composed in brief by the wise Venkatesa endowed with manifold vision, to the satisfaction of those who look upon Śrī Nārāyaṇa and His consort as the only Saviours,

Here ends the fourth part called " The path of Spiritual Tradition."

॥ इति कवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे
निगमनाधिकारो द्वात्रिंशः ॥
कवितार्किकसिंहाय कल्याणगुणशालिने । श्रीमते वेङ्कटेशाय वेदान्तगुरवे नमः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
इति श्रीकवितार्किकसिंहस्य सर्वतन्त्रस्वतन्त्रस्य श्रीमद्वेङ्कटनाथस्य वेदान्ताचार्यस्य कृतिषु श्रीमद्रहस्यत्रयसारे संप्रदायप्रक्रियाभागश्चतुर्थः ॥
श्रीमते निगमान्तमहादेशिकाय नमः ॥
॥ श्रीमद्रहस्यत्रयसारस्समाप्तः ॥

20082022

करबदरितविश्वः कश्चिदाचार्यदृष्ट्या
मुषितनिखिलमोहो मूलमन्त्रादिभोगः ।
सगुणविषयसिद्धौ संप्रदायं प्रयच्छन्
सुचरितसिलहारी सूरिबृन्दाभिनन्द्यः ॥ ७३ ॥↩︎

Going up to svarga and coming down to this world of saṁsāra after the fruits of good deeds have been enjoyed there and repeating this process.↩︎

उऱुसगडमुडैय वॊरु कालुऱ्ऱुणर्न्दन उडन्मरुदमॊडिय वॊरु पोदिऱ्ऱवऴ्न्दन उऱिदडवुमळवि लुरलूडुऱ्ऱु निऩ्ऱन
उऱुनॆऱियोर् तरुमन्विडु तूदुक्कुगन्दन मऱनॆऱियर् मुऱियबिरदानत्तुवन्दन
मलर्मगळ् कैवरुड मलर्बोदिऱ्‌चिवन्दन मऱुबिऱवियऱुमुनिवर् मालुक्किसैन्दन मनुमुऱैयिल् वरुवदोर् विमानत्तुऱैन्दन
अऱमुडैय विसयनमर् तेरिऱ्ऱिगऴ्न्दन अडलुरगबड मडियवाडिक् कडिन्दन
अऱुसमय मऱिवरिय तानत्तमर्न्दन अणिगुरुगै नगर्मुनिवर् नावुक्कमैन्दन वॆऱियुडैय तुळवमलर् वीऱुक्कणिन्दन विऴुगरियोर् कुमरनॆन मेविच्चिऱन्दन विऱलसुरर् पडैयडैय वीयत्तुडर्न्दन
विडलरिय पॆरियबॆरुमाळ् मॆय्प्पदङ्गळे. (49)↩︎

इति यतिराजमहानसपरिमळपरीवाहवासितां पिबत ।
विबुधपरिषन्निषेव्यां वेदान्तोदयनसंप्रदायसुधाम् ॥ ७४ ॥↩︎

Kidambi Achan, the disciple of Śrī Rāmānuja, was in charge of the kitchen during his ācārya's life-time↩︎

कलकण्ठगणास्वाद्ये कामस्यास्त्रे निजाङ्कुरे । निंबवृत्तिभिरुद्गीर्णे न चूतः परितप्यते ॥ ७५ ॥↩︎

मुन्बॆऱ्ऱ ञानमुमोगन्दुऱक्किलुमूऩ्ऱुरैयिल्
तन्बऱ्ऱ तन्मैयुन् दाऴ्न्दवर्क्कीयुन् दनित्तगवुम्
मन्बऱ्ऱि निऩ्ऱवगै युरैक्किऩ्ऱ मऱैयवर्बाल्
सिन्बऱ्ऱियॆन्बयन् सीरऱिवोर्क्किवै सॆप्पिनमे. (50)↩︎

निर्विष्टं यतिसार्वभौमवचसामावृत्तिभिर्यौवनं
निर्धूतेतरपारतन्त्र्य निरया नीतास्सुखं वासराः ।
अङ्गीकृत्य सतां प्रसत्तिमसताङ्गर्वोऽपि निर्वापितः
शेषायुष्यपि शेषिदंपतिदयादीक्षामुदीक्षामहे ॥ ७६ ॥↩︎

सॆप्पच्चॆविक्कमुदॆन्नत्तिगऴुञ्जॆऴुङ्गुणत्तुत् तप्पऱ्ऱवर्क्कुत् तामे युगन्दु तरुन्दगवाल्
ऒप्पऱ्ऱ नान् मऱैयुळ्ळक्करुत्तिलुऱैत्तुरैत्त मुप्पत्तिरण्डिवै मुत्तमिऴ्सेर्न्दमॊऴित्तिरुवे. (51)↩︎

आस्तिक्यवान्निशितबुद्धिरनभ्यसूयुस्सत्संप्रदायपरिशुद्धमनास्सदर्थी । सङ्केतभीतिरहितस्सतृणेष्वसक्तस्सद्वर्तनीमनुविधास्यति शाश्वतीन्नः ॥ ७७ ॥↩︎

मऱैयुरैक्कुम् पॊरुळॆल्ला मॆय्यॆऩ्ऱोर्वार्
मन्निय कूर्मदियुडैयार् वण्गुणत्तिल्
कुऱैयुरैक्क निनैविल्लार् कुरुक्कडम्बाल्
कोदऱ्ऱ मनम्बॆऱ्ऱार् कॊळ्वार् नम्मैच्
चिऱैवळर्क्कुञ् जिलमान्दर् सङ्गेदत्ताऱ्‌↩︎

इदुवऴि यिन्नमुदॆऩ्ऱवरिन्बुलन् वेऱिडुवार्
इदुवऴिया मलवॆऩ्ऱऱिवा रॆङ्गडेसिगरे
इदुवऴि यॆय्दुग वॆऩ्ऱुगप्पा लॆन् पिऴै पॊऱुप्पार्
इदुवऴि यामऱैयोररुळाल् यामिसै न्दनमे. (53)↩︎

ऎट्टुमिरण्डु मऱियादवॆम्मै यिवैयऱिवित्
तॆट्टवॊण्णाद विडन्दरु मॆङ्गळम्मादवनार्
मुट्ट विनैत्तिरण्माळ मुयऩ्ऱिडु मञ्जलॆऩ्ऱार्
कट्टॆऴिल् वासगत्ताऱ्‌ कलङ्गा निलै पॆऱ्ऱनमे. (54)↩︎

it may mean also 'I did not know the Dvaya (the two) nor did I know the aṣṭākṣara (the eight )↩︎

वानुळमर्न्दवरुक्कु वरुन्दवरुमिन्निलैगळ्
तानुळनायुगक्कुन्दर मिङ्गु नमक्कुळदे
कूनुळ नॆञ्जुगळाऱ्‌ कुऱ्ऱमॆण्णियिगऴ्न्दिडिनुम्
तेनुळबादमलर्त् तिरुमालुक्कुत् तित्तिक्कुमे. (55)↩︎

वॆळ्ळैप्परिमुगर् तेसिगराय् विरगालडियो-↩︎

रहस्यत्रयसारोऽयं वेङ्कटेशविपश्चिता । शरण्यदंपतिविदां सम्मतस्समगृह्यत ॥ ७८ ॥↩︎

Appendix - +Dyugangā द्युगङ्गा

Goals ध्येयानि

Dyugangā (https://rebrand.ly/dyuganga) is a work group dedicated to the promotion of ever-victorious Hindu ideals and arts. It's current focus is in presenting important texts for easy study.

The texts may be presented as

- audio files (eg: MahAbhArata audio book project),

- as web pages (eg. Apastamba-gRhya-sUtra, Apastamba-dharma-sUtra, EkAgnikANDa commentary, manu-smRti, raghuvaMsha, more kalpa-texts, tattva-texts, universal subhAShita DB),

- as dictionaries (eg: stardict)

- ebooks distributed on various platforms - (eg: vishvasa.github.io/book-pub, amazon, google play). Formats include md, pdf (A4, A5), epub, azw3, html, etc.

We distribute these for free, and under a CC BY 4.0 license. (Platforms may levy their fees.)

You may subscribe to mail-streams for past and future announcements (dg, hv, san).

The choice of material heavily depends on the special interests of its current lead (vedas, kalpa, purANa-s).

संस्कृतानुवादः

द्युगङ्गा नाम कार्यसंस्था ऽजेयानां भारतीयपुरुषार्थपरिकल्पनानाञ्च हिन्दुककलानाञ्च प्रसारणाय वर्तते। तदीयस् स्थूलोद्देशोऽधुना प्रमुखग्रन्थानाम् अध्ययनसौकर्याय प्रस्तुतिः। ततो ग्रन्थसङ्कलनकेन्द्रम् इति वक्तुमलम्।

ग्रन्थानाम् प्रस्तुतिर् ध्वनिसञ्चिकाभिस् स्यात् (यथा महाभारतपारायणप्रसारणे), जालक्षेत्रपृष्ठैर् वा (यथा विश्वासस्य मन्त्रटिप्पनीषु, एकाग्निकाण्डटीका), शब्दकोशैर् वाऽपि (stardict)।

सद्यश्च ग्रन्थाः संस्थाग्रण्या रुचिविशेषम् अनुसृत्य चिताः - वेदाः, इतिहासपुराणानि, कल्पवेदाङ्गग्रन्थाश् चेति।

Contribution दानम्

Donations and sponsorship are welcome (use contact page on our website) - they help offset operating costs (eg. worker payments mainly ~1L/mo, book distribution) and plan further projects. Project-specific sponsorship opportunities are occasionally advertised on our social media accounts and on certain mailing lists.